Η ενότητα του λαού του Θεού (με τον Κωνσταντίνο Αποστόλου)

Η ανθρώπινη φύση παρουσιάζει μια διαχρονική ροπή προς τον διχασμό, γεγονός που επιβεβαιώνεται από τα 50-60 εθνικά αποσχιστικά κινήματα που δρουν παγκοσμίως. Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1990 ανέδειξε την ενότητα ως ένα δύσκολο «μονοπάτι» και όχι ως αυθόρμητη επιλογή. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των U2, οι οποίοι την ημέρα της γερμανικής επανένωσης συνέθεσαν το τραγούδι «One», διαπιστώνοντας ότι η ενότητα δεν απαιτεί ομοιότητα, αλλά την απόφαση να «σηκώνουμε» ο ένας τον άλλον. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Ψαλμός 133 λειτουργεί ως ένα πνευματικό «τραγούδι ανάβασης» για έναν ετερόκλητο λαό, μετατρέποντας τη θρησκευτική σύγκλιση σε ύψιστη στρατηγική αξία.Η ενότητα δεν αποτελεί ένα κλειστό σύστημα αυτοθαυμασμού, αλλά ένα «ιεραποστολικό εργαλείο» για την ολοκλήρωση της πορείας προς την «Άνω Ιερουσαλήμ». Ο στρατηγικός στόχος είναι η αμοιβαία ενδυνάμωση—νουθεσία, παρηγοριά και στήριξη—απέναντι στον ατομοκεντρικό χαρακτήρα της σύγχρονης κουλτούρας. Το Ευαγγέλιο της χάρης αντιτίθεται στην έννοια της «κλίκας», προωθώντας μια «ανοιχτή οικογένεια» που καλωσορίζει τον διαφορετικό και τον ξένο. Η διατήρηση αυτού του δώρου δεν εξαρτάται από την «απόδοση» των μελών, αλλά από τη διαρκή μετάνοια και τη σύνδεση με την πηγή της χάρης, ώστε η πνευματική οικογένεια να μεγαλώνει και να συμπεριλαμβάνει διαρκώς νέα μέλη.

Για να δείτε το βίντεο ⁠⁠⁠⁠⁠⁠Πατήστε Εδώ.