Skip to content
PodBase
Η νίκη των Δημοκρατικών και η επόμενη μέρα για τον Τραμπ

Η νίκη των Δημοκρατικών και η επόμενη μέρα για τον Τραμπ

ELIAMEP podcasts
Νοέμβριος 05, 2026 00:22:48
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Ο Δημήτρης Τσαρούχας, Κύριος Ερευνητής, Ουάσινγκτον, συζητά με την Οντίν Λιναρδάτου για τα αποτελέσματα των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ και τη νίκη των Δημοκρατικών. Τι αποκαλύπτει η εκλογική αναμέτρηση για την πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ και τη στάση των Αμερικανών ψηφοφόρων; Πώς διαμορφώνεται πλέον η ισορροπία δυνάμεων στην Ουάσιγκτον και ποιες θα είναι οι επιπτώσεις για την υπόλοιπη θητεία του Αμερικανού προέδρου;

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για αυτή τη συζήτηση. Έχουμε μιλήσει πολλές φορές για την αμερικανική πολιτική σκηνή, για τον Τόναλτ Τραμπ, για το τι συμβαίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες, ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια. Και θέλω να ξεκινήσω με το ερώτημα, τι ψήφισαν ουσιαστικά οι Αμερικανοί, δηλαδή φρόκονται για μια ψήφα αποδοκιμασίας του Τόναλτ Τραμπ και της πολιτικής του ή για μια ευρύτερη έκφραση δυσαρέσκειας απέναντι στην οικονομική κατάσταση, την κοινωνική πόλωση και την πορεία της χώρας.

Γεια σου, Ντίν. Χαίρομαι πολύ που τα ξαναλέμε. Ναι, νομίζω ότι η ερώτησή σου είναι πολύ σημαντική, γιατί η ερμηνεία του αποτελέσματος θα οδηγήσει ενδεχομένως και τις δύο πλευρές, και τους Ρεπουμπλικανούς και τους Δημοκρατικούς, σε ανάλογες στρατηγικές, αν θέλεις, ενώπιση των προεδρικών του 1928. Οπότε αυτό που μετράει περισσότερο τώρα είναι η ερμηνεία αυτού του μεγάλου πλεκύματος ή πλετσουναμιού τέλος πάντων όπως έχει ονομαστεί, το οποίο να σημειώσουμε ότι είναι όντως πρωτοφανές σε ό,τι αφορά το έδρος του, τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1970 σε ό,τι αφορά τα αποτελέσματα για την Βουλή των Αντιπροσώπων και τουλάχιστον την δεκαετία του 90 σε ό,τι αφορά τα αποτελέσματα για τη γερουσία και τη νίκη που κατήγαγαν οι δημοκρατικοί και εκεί.

Στο ερώτημά σου, οι ποιοτικές δημοσκοπήσεις που έχουμε ήδη στα χέρια μας μετά το αποτέλεσμα των εκλογών δείχνουν όντως ότι πρόκειται για μία ψήφο αποδοκιμασίας και διαμαρτυρίας ενάντια στον Πρόεδρο. Είναι δηλαδή με την έννοια αυτή μία αρνητική ψήφος σε βάρος του Πρόεδρου Τραμπ και του Ρεπουμπλικανικού κόμματος με το οποίο φυσικά σε δέεται άμεσα και λιγότερο μια θετική ψήφος για το Δημοκρατικό κόμμα το οποίο στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων παραμένει πολύ χαμηλά.

Θα σου έλεγα μάλιστα ότι σε μια σύγκριση που παρακάμπτει τον Τραμπ αν δηλαδή συγκρίνουμε τα δύο κόμματα αυτά καθε αυτά η δημοφιλία του Ρεπουμπλικανικού κόμματος παραμένει ψηλότερη από του Δημοκρατικού. Άρα είναι πολύ σημαντικό να λάβουμε υπόψη Ποιοι ήταν οι παράγοντες που οδήγησαν Αυτή την ψήφο Η αθλητική λοιπόν ψήφος είναι η σωστή ερμηνεία Κατά την γνώμη μου Και αυτή εξηγείται φυσικά από την ακρίβεια Φυσικά από το υψηλό κόστος ζωής Θέματα παρεπιπτόντως Τα οποία υπάρχουν σε όλο το δυτικό κόσμο Ανοίγω μια πολύ μικρή παρένθεση εδώ Για να σου πω ότι Και στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και σε κοινωνίες όπως η Γαλλία και αλλού παρατηρούμε όλο και περισσότερο το εξής φαινόμενο.

Οι μακροοικονομικοί δείκτες εάν δεν ευημερούν τουλάχιστον να είναι σταθεροί ή αν θέλεις να έχουν μια θετική πορεία η πραγματικότητα όμως που βιώνουν πολίτες και επιχειρήσεις να είναι πολύ διαφορετική. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στην Αμερική. Αντί στους μακροοικονομικούς δείκτες της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας τις οποίες προφυσικά προέβαλε ο Τραμπ κάτι αντίστοιχο έκανε και ο Μπάιντερ στην προηγούμενη θητεία του ακριβώς για να υπογραμμίσουν πόσο καλά πάνε τα πράγματα η τσέπη όμως του πολίτη του επιχειρηματία, του απλού ανθρώπου του μέσου νοικοκυριού υποφέρει κλείνω την παρένθεση για να πω ότι το δεύτερο θέμα πέραν των κλασικών ακρίβει που συνδέεται με τον πόλεμο στο Ιράν είναι το θέμα της διαφθοράς Γι' αυτό είναι ένα θέμα το οποίο είχε υποχωρήσει στην Αμερικανική κυριακό νόμη σε ό,τι αφορά τις ανησυχίες της εδώ και αρκετά χρόνια.

Δεν υπήρχε η αίσθηση ότι στα υψηλότερα κλιμάκια διακυβέρνησης υπάρχει τέτοιο θέμα. Κι όμως αποδεικνύεται ότι είναι πάρα πολύ έντονο. Θα έλεγα ότι είναι το δεύτερο μεγαλύτερο ζήτημα για πολύ μεγάλες πυθισμένικες ομάδες. και μάλιστα υπάρχουν και πάρα πολλοί ρεπουμπλικανοί οπαδοί του πρόεδρου Τραμπ που αρχίζουν πλέον ανοιχτά να θέλεις να ενοχλούνται με αυτό που παρατηρούν με τα φαινόμενα σύψης και διαφθοράς που βλέπουν και θα ολοκληρώσω την απάντησή μου προσέδοντας κάτι ακόμα ό,τι στο πλαίσιο αυτό ένας ευρύτερος προβληματισμός που υπάρχει και πάλι κυρίως στους κόλπους του ρεπουμπλικανικού κόμματος είναι ότι ο πρόεδρος Τραμπ, πέραν των αναθασμένων πολιτικών του επιλογών, των δασμών που τιμώρησαν πολλές πολιτείες στα σύνορα με τον Καναδά, τον αχρίαστο πόλεμο επιλογής στο Ιράν που οδήγησε σε αύξηση στις τιμές κτλ.

Το μεγαλύτερο θέμα, ξέρεις, είναι ότι οι πολίτες δεν θεωρούν ότι ο Τραμπ ασχολείται με τα προβλήματά τους. Κάτι που είναι πολύ χειρότερο από το να πάρει στις λάθος επιλογές. Για παράδειγμα θα μπορούσε να ομολογήσει τα γράφα του, θα μπορούσε να πει ότι ίσως κάποια από τους δασμούς που έχουμε επιβάλει με έναν οριζόντιο τρόπο να είναι όντως ζημιογόνοι και θα πρέπει να διαπραγματευτούμε για παράδειγμα σε συγκεκριμένες πολιτείες.

Να σου αναφέρω εδώ το Μέι για παράδειγμα. Η Σούζαν Κάλλενς η οποία ήταν γερουσιαστής εδώ και 30 χρόνια έχασε κυρίως λόγω των δασμών. διότι ο πρόεδρος Τραμπ δεν μπήκε ποτέ στη λογική του να προσπαθήσει να δημιουργήσει κάποιες εξαιρέσεις ή να βοηθήσει κάποιες, αν θέλεις, παθήσεις ομάδες παρά το ότι προσπάθησε να διοχετεύσει κάποια εκατομμύρια στους αγρότες ούτως ώστε να μειώσει τις επιπτώσεις από την αύξηση της τιμής του ντίζελ.

Εν κατακλείδη λοιπόν, οι ψηφοφόροι θεώρησαν ότι ο Τραμπ απλά δεν ασχολείται. ασχολείται με τα δικά του project, αφαιρείς με τη δική του ιστεροφημία και αυτό είναι κάτι που ο Αμερικανός ψηφοφόρος δεν μπορεί να αφήσει να περάσει έτσι. Και νομίζω ότι αυτό το προειδοποιητικό μήνυμα ήταν πάρα πολύ ισχύρο εξού και το αποτέλεσμα που είχαμε την τρίτη το βράδυ.

Θέλω λίγο, Δημήτρη, να πάμε στην ανθρωπογεωγραφία των υποψηφίων των δημοκρατικών. Πιστεύεις γιατί είχαμε πολλές προτιές, πιστεύεις ότι αυτές οι προτιές και πολλούς νέους ανθρώπους τις είχαμε στις ενδιάμεσες εκλογές γιατί έπεισαν τον κόσμο ότι αυτοί οι άνθρωποι θα μπορούν πραγματικά να ενδιαφερθούν για την καθημερινότητα του Αμερικανού πολίτη.

Ήτανε πολύ άμεση, ήτανε με τα βιντεάκια τους κτλ. Μιλάω τον Άλσαν Γκέτ, μιλάω και τον Πάπας κτλ. Είδαμε δηλαδή διαφορετικού τύπου επιλογές και στο κομμάτι των δημοκρατικών. Θα σου έλεγα, Οντίν, ότι σε πολιτείες κλειδιά, και για μένα πολιτείες κλειδιά ήταν το Τέξας, είχα αναφέρει ότι παρακολουθούσα την πορεία των πραγμάτων στο Τέξας εδώ και πολλούς μήνες, γιατί το θεωρούσα καθοριστικό για το πώς θα εξελιχθεί η μονομαχία των δύο κομμάτων, αλλά και στην Νότια Καρολίνα.

Πολύ περισσότερο από την γοητεία εντός εισαγωγικών ή εκτός εισαγωγικών των δημοκρατικών υποψηφίων, ρόλο έπαιξαν και πάλι οι προσωπικές επιλογές του Τραμπ που επέβαλε πάρα πολύ αντιδημοφιλής ρεπουμπλικανούς υποψηφίους. Δηλαδή η Μαρονίν Γκρέεμ στη Νότια Καρολίνα, αδελφή του από θανόντος Λέντζι Γκρέεμ, δεν είχε απολύτως καμία πολιτική εμπειρία.

Και τον Οκτώβριο σε ένα τριοφτικό debate, κάτι το οποίο στιγμάτισε την πορεία της, όταν ρωτήθηκε για την εξωτερική πολιτική και τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή είπε χαρακτηριστικά ότι δεν κάνω εξωτερική πολιτική. Foreign policy is not my thing. Το οποίο ήταν σοκαριστικό, όπως καταλαβαίνεις. Ακόμα και οι Ριμπουμπλικανοί πανικοπλήθηκαν και το αποτέλεσμα ήταν να χάσει.

Ο μόνος λόγος για τον οποίο η κυρία Graham ήταν υποψήφια ήταν ο πρόεδρος Τραμπ. Στο Τέξας, ο πρόεδρος Τραμπ επέβαλε έναντι του όντως χαρισματικού James Tallarico, ενός ανθρώπου τον οποίο υποτίμησε πολύτερο ο Πублиκανικό Κόμμα ως έναν γενικό νεαρό ο οποίος δεν θα έχει επιρροή στο συντηρητικό τέξας επέβαλε έναν καταδικασμένο από το 2023 ο οποίος ανταγωνίζεται σε αντιδημοφιλία τον ίδιο τον πρόεδρο Τραμπ και όμως ο Τραμπ τον επέβαλε.

Πρέπει να πω ότι πολύ περισσότερο από τους δημοκρατικούς υποψηφίους με κάποιες εξαιρέσεις μίλησες για τον Ελ Σαγιέντο ο οποίος πράγματι είχε ένα επικοινωνιακό χάρισμα, προφανώς ο James Tallarico και κάποιοι ακόμα, ο John Ossoff στη Γιουργία. Νομίζω ότι ήταν κυρίως επειδή η ψήφος ήταν αρνητική, δεν έχω πιστεί ότι ο κόσμος έτρεξε στις κάλπες με ένα ζεστό θερμό μήνυμα υποστήριξης των δημοκρατικών υποψηφίων.

Πήγε για να καταδικάσει αυτό που θεωρεί μια απαράδεκτη διακυβέρνηση των τελευταίων δύο ετών. Με το Κογκρέσιο στα χέρια των Δημοκρατικών και μάλιστα με τόσο πολύ μεγάλη νίκη, δεν μιλάμε τώρα για μία ή δύο ψήφους, πώς αλλάζουν οι πολιτικοί συσχετισμοί στην Ουάσιπτον. Θέλω να πω ότι η νίκη των Δημοκρατικών επηρεάζει την ικανότητα του Τραμπ να προωθήσει την πολιτική του.

Γνωρίζοντας τον Τόναλτ Τραμπ που μπορεί να οδηγήσει σε θεσμική αντιπαράθεση πολιτικό αδιέξοδο, είπε ήδη ότι αποδέχεται με την νίκη, κάτι νίκη αυτό, αλλά από την άλλη ότι έχει το βέτο στο τσεπάκι του. Υπάρχει περίπτωση ο πρόεδρος Τραμπ να αναγκαστεί να αναπροσαρμόσει τη στρατηγική του ή θα πάμε σε έναν πόλεμο ανάμεσα στο Κογκρέσιο και στον Αμερικανό Πρόεδρο.

Η αλήθεια είναι ότι το έμπρος της νίκης των Δημοκρατικών δεν αφήνει πολλά περιθώρια στο λευκό οικό να σπρώξει την δική του ατζέτα. Ξέρει πολύ καλά ότι πλέον από τον Ιανουάριο και μετά, από το και θα ορκιστεί το νέο κομπιδέσο, οι δημοκρατικοί θα έχουν στα χέρια τους όλα τα όπλα, αν θέλεις, για να μπλοκάρουν τις όποιες πρωτοβουλίες θελήσει να προωθήσει ο πρόεδρος.

Προφανώς θα θέσουν μπροστά τις δικές τους, θα έχουν τον έλεγχο των οικονομικών του κράτους, το οποίο είναι κάτι σημαντικό. Στα μέσα περίπου του Δεκέμβρη θα πρέπει να υπάρξει συμφωνία ανάμεσα στις δύο πλευρές, στο προηγούμενο δηλαδή κογκρέσο και τον ευκοήκο για τον νέο προϋπολογισμό του νέου έτους. Άρα θα έχουμε συγκρούσεις πριν το νέο κογκρέσο ολκιστεί στην κατεύθυνση του πώς θα πληρωθεί ο νέος προϋπολογισμός που όπως κέρδησε είναι ένα θέμα που απασχολεί την Αμερική κάθε χρόνο τέτοια εποχή.

Αλλά σε ό,τι αφορά τη δυνατότητα του Πρόεδρου να προωθήσει τις όποιες αλλαγές θέλει να κάνει είναι σαφές ότι πλέον δεν θα είναι σε θέση να το κάνει. Νομίζω ότι το lame duck στα ελληνικά μεταφράζεται κουτσί πάπια. Αυτό έμαθα. Οπότε ναι, ο πρόεδρος θα είναι μια κουτσί πάπια lame duck president για το υπόλοιπο της θητείας του.

Αυτό βέβαια πρέπει να πούμε ότι θα έχει πολύ σημαντικές συνέπειες για τα πεδία στα οποία θα μπορεί να δράσει ο ίδιος και το πεδίο στο οποίο μπορεί να δράσει ο ιοσδήποτε Αμερικανός πρόεδρος χωρίς να εντός εισαγωγικών ενοχλείται από το κογκρέσο είναι κυρίως ο τομέας της εξωτερικής πολιτικής και της εθνικής ασφάλειας όπου παραμένει προφανώς ο επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων εκείνος ο οποίος είναι σε θέση να λάβει τις αποφάσεις και πολύ φοβάμαι ότι θα μπει στον πειρασμό τα τελευταία δύο του χρόνια έχοντας η τυθή καταφανώς θα μπει στον πειρασμό να επιδιώξει κάποιο είδους πολιτική κληρονομιά και νομίζω ότι αυτό το σενάριο θα το επεξεργαστεί και ενδεχομένως να προσπαθήσει και να το υλοποιήσει.

Εννοείς δηλαδή να έχουμε και άλλο πόλεμο ή να συνεχίσει με δρυμμήτητα τον πόλεμο εναντίον του Ιράν. Νομίζω ότι υπάρχουν κάποια σενάρια τα οποία φαινόσαν να φέρονται στο Ιράν όπως είπες, ναι. Ότι δηλαδή θα θελήσει να προχωρήσει ακόμη παραπέρα να μην κηρύξει το τέλος των εχθροπεραξιών. και ταυτόχρονα ότι λόγω του επιτυχημένου πειράματος που είχαμε στη Βενεζουέλα επιτυχημένο εντός πολλών εισαγωγικών φυσικά σε ό,τι αφορά την απομάκρυνση του Μαδούρο και τη συνεργασία του νέου κατεστώτος με την Ουάσιγκτον ίσως ο Τραμπ μπει στον πειρασμό να κάνει αντίστοιχες κινήσεις σε μια χώρα η οποία πλέον έχει απομονωθεί πλήρως και αναφέρομαι στην Κούβα και η οποία κατά κάποιο τρόπο φαίνεται να είναι πλέον στο έλεος της Βάσινγκτον εις ό,τι αφορά τη δυνατότητα των πολιτών της χώρας να συνεχίσουν να διαβίουν όπως πριν.

Άρα αυτό που ονομάζουμε Foreign Policy Adventurism, η περιπετιώδης εξωτερική πολιτική, έχει πολλές πιθανότητες να συνεχιστεί στην προσπάθεια του να δικαιολογήσει το δόγμα της ισχυρής Αμερικής. Και σε αυτή την περίπτωση για επιχειρήσεις τύπου Βενεζουέλα δεν χρειάζεται την έγκριση του Κογκρέσου. Βέβαια, για αυτό που κάνεις στο Ιράν δεν θα χρειαζόταν θεωρητικά η άδεια του Κογκρέσου.

Ο πόλεμος οντίνης στο Ιράν αυτή τη στιγμή, στον βαθμό που υπάρχει στρατιωτική εμπλοκή, τον είπα και δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς που μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έχει υπάρξει ή δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή, είναι τυπικά μιλώντας παράνομος. Διότι υπάρχει ένα συγκεκριμένο νομοθέτημα, το World Powers Act, το οποίο προβλέπει ότι θα έπρεπε να έχει υπάρξει έγκριση του, προέγκριση αν θέλεις, του Κομπρέσου για να ξεκινήσουν στρατιωτικές επιχειρήσεις από πλευράς των ΗΠΑ.

Ήδη όμως από το περασμένο καλοκαίρι, όταν έκανε τις μικρές κλίμακες επιχειρήσεις στο Ιράν και πολύ περισσότερο από το Φεβάριο του 1926 και μετά, θεωρούμε καλά ότι ο πρόεδρος Τραμπ έχει αγνοήσει το κογκρέσο και θα μου επιτρέψει στο σημείο αυτό να ανοίξω πάλι μια παρένθεση και να πω ότι δεν φταίει τόσο πολύ ο πρόεδρος και το λέω αυτό διότι ήδη από την 11η Σεπτεμβρίου και εν τέφθεν, τα τελευταία 25 χρόνια δηλαδή κάθε φορά που ο Αμερικανός πρόεδρος ο εκάστοτε Αμερικανός πρόεδρος διεκδικούσε και έπαιρνε de facto όλο και περισσότερες εξουσίες τις απομάκρυνε από το Κογκρέσο και τις έπαιρνε στα χέρια του σε θέματα πολέμου και ειρήνης, το Κογκρέσο παρέμενε απαθές, δεν προέβαλε αντιστάσεις και έχει φτάσει στο σημείο στο οποίο έχει φτάσει σήμερα, το οποίο είναι ίσως και το χαμηλότερο.

Θέλω να πω ότι έχει αφήσει πεδίο δόξης λαμπρός τον Πρόεδρο να δράσει και εκείνος το εκμεταλλεύεται. Ας πάμε λίγο και στην επόμενη μέρα, ας πάμε δηλαδή στις προοδερικές εκλογές του 2028 και στα δύο κόμματα. Τι βλέπεις στους δημοκρατικούς και τι στους ρεπουμπλικάνους Στους ρεπουμπλικάνους ίσως είναι λίγο πιο καθαρό Αν και ακούγονται διάφορα ότι μπορεί ο Τζέιντ Ιβάντς να μην είναι υποψήφιος Να μην είναι ο Ρούμπιο Με τους δημοκρατικούς Για λίγο στους δημοκρατικούς με πήγες πολύ μακριά Δύο χρόνια στην αμερικανική πολιτική σκηνή είναι δεκαετίες ολόκληρες Με τον Τόλαντ Ράμπ δεν το συζητώ Ακριβώς Το τι θα γίνει σε δύο χρόνια δεν υπάρχει περίπτωση να μπορέσεις να το προβλέψω.

Αυτό που μπορώ να κάνω είναι μια εκτίμηση του πού βρισκόμαστε τώρα και που υπολογίζει ότι θα κινηθούν και οι δύο πλευρές. Να πάρουμε τους ηττημένους πρώτα, που είναι αυτή τη στιγμή η ένικη στο Λευκό Ίκο. Η ήττα αυτή είναι η μεγαλύτερη ήττα του Μάγκα την τελευταία δεκαετία. Δηλαδή από τότε που το φαινόμενο Τραμπ αποτέλεσε αυτό το τσουνάμι της εποχής εκείνης, Ο Τραμπ το 2018 περιλαμβάνει και την ήττα του από τον Τζο Μπάιντεν.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη ήττα με διαφορά. Διότι το κίνημα ΜΑΓΑ έχει διασπαστεί. Αυτός ο κυβερνητικός συνασπισμός που ένωσε πολλοί ετερογενείς κοινωνικές και πληθυσμιακές ομάδες το 2024 για να οδηγήσει στην επανεκλογή του διασπάστηκε πλήρως. Ειδικά σε πολιτείες όπως το Τέξας οι Λατίνος, δηλαδή άνθρωποι με καταγωγή από τη Λατινική Αμερική αλλά Αμερικανοί πολίτες γύρισαν την πλάτη σε Ρωπουμπλικανικό κόμμα με έναν τρόπο που ήταν ιστορικά πρωτοφανής άρα το ΜΑΓΑ έχει ιτηθεί άρα και εδώ φτάνω στην ερώτησή σου έχουν ιτηθεί και εκείνοι οι οποίοι αποτέλεσαν αν θέλεις την πρώτη γραμμή του ΜΑΓΑ διότι αν θεωρήσουμε πως ο Τραμπ είναι κουτσί πάπια ούτως ή άλλως και ηλικιακά και προφανώς λόγω του ότι ολοκληρώνει τη δεύτερη θητεία του, ο αντιπρόεδρος Βενς, ο οποίος θέλει να θεωρεί αυτόν, αν θέλει, στον διάδοχο και σίγουρα θα επιδίωξε ή θα επιδίωκε να πάρει το χρήσμα για τις προεδρικές του 1928, είναι βαθιά ειτημένος και δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι λίγες ώρες αφού του έγινε γνωστό το αποτέλεσμα,

ο ίδιος με μια μακροσκελή επιστολή προς το έθνος μέσω του εξ του Ιλον Μάσκ ούτω λίγοτε πολύ μας είπε ότι η ΙΤΑ οφείλεται στον πολέμο του Ιράν με άλλα λόγια εγώ σας τα έλεγα ο Βάνς ήταν αγκλιασμό άρα υπό την έννοια αυτή ο Βάνς εάν υποθέσουμε ότι βρίσκεται σε μια άτυπη ας πούμε σε έναν άτυπο συναγωνισμό με τον Μάρκο Ρούμπιο αν αυτοί οι δύο θεωρούνταν οι πιο προβεβλημένοι στους Ρεπουμπλικανούς, ο Ρούμπιο by default, ας το πούμε έτσι, έχει αυτή τη στιγμή ένα μικρό πλεονέκτημα.

Σίγουρα όμως θα υπάρξουν και άλλοι υποψήφοι, αυτό είναι δεδομένο, και όπως είπες πολύ σωστά, μέσα σε δύο χρόνια ένας τέλος ξέρει τι μπορεί να γίνει, ειδικά με τον Ντόναλτ Τραμπ, πρόεδρο της Αμερικής. Τώρα, τους δημοκρατικούς προσωπικά και δεν νομίζω ότι είμαι ο μόνος και εγώ το πληροφορούμαι κυρίως από άλλους αλλά η αλήθεια είναι ότι έχει πορερή επιδραστικότητα.

Θεωρώ ότι εάν θελήσει να είναι υποψήφιος των δημοκρατικών ο John Ossoff, ο νέος κυβερνήτης της Τζόρτζια, ο οποίος κατήγαγε μια πολύ μεγάλη νίκη και ο οποίος έχει έναν τρόπο ιδιαίτερα ελκυστικό προς ψηφοφόρους, θα μπορούσε να είναι το αδιαφιλονίκητο φαβορή για να κερδίσει τις προκριματικές εκλογές του κόμματος. Ο ίδιος είπε ότι δεν το σκέφτεται και ότι προφανώς είναι ταγμένος στο λαό της Γιώργια που μόλις τον εξέλεξε.

Εάν όμως ο Άσαφ κατέβει πιστεύω ότι θα έχει πάρα πολύ μεγάλο πλέον έκτημα έναντι των υπολείπων. Κυρίως ότι, και εδώ φτάνω στην κατακλείδα της συγκεκριμένης απάντησης, διότι ξέρουμε πλέον και αριθμητικά, δηλαδή μέτρησαν οι δημοσκόποι ότι ο ΑΣΑΟΦ δεν συσπήρωσε απλώς το Δημοκρατικό Κόμμα. Πριν τις ενδιάμεσες υπήρχε πολύ μεγάλος ενθουσιασμός στους Δημοκρατικούς γιατί ήθελαν να βγουν, να πάνε στην Κάλπη και να τιμωρήσουν τον πρόεδρο.

Κάτι που είναι μια απόλυτα λογική νόρμα ακόμα και σε άλλες ενδιάμεσες εκλογές. Άρα δεν είναι κάτι καινούργιο αυτό. Η διαφορά του ΑΣΑΟΦ είναι ότι έφερε τουλάχιστον έναν στους δέκα ρεπουμπλικανούς ψηφοφόρος στην Κάλπη να ψηφίσει εκείνον. Και πολύ μετριοπαθείς ρεπουμπλικανοί είναι σαφές ότι ελκύονται από αυτό το κεντρό ο προφίλ του, το οποίο όμως τόχρονα είναι και κάπως οραματικό.

Ο Άσαφ στη ρητορία του, στον τρόπο του, φέρνει κάτι από Μπαράκ Ομπάμα και νομίζω ότι, όπως είπα και πριν, εάν θελήσει να είναι Υποψηφίως πιστεύω ότι θα έχει ισχυρό πιο ένα έκδημα. Γιατί και ο Μπαράκ Ομπάμα κάπως έτσι ξεκίνησε. Άγνωστος, σε εισαγωγικά το βάζω αυτό βέβαια. Και ξαφνικά η υποψηφιότητά του πήγε τόσο καλά σ' άρρωση, ήταν τόσο πολύ αγαπητός.

Οπότε μένει να το δούμε, θα έχουμε πολλά να δούμε το επόμενο διάστημα. Δημήτρη Σαρούχα, σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Πάντα μας κάνεις να βλέπουμε τα πράγματα σφαιρικά και να αντιλαμβανόμαστε την Αμερικανική κοινωνία που είναι μακριά από την Ευρωπαϊκή. Οπότε η βοήθειά σου είναι πολύτιμη. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Εγώ ευχαριστώ.

Απλά να σημειώσω, καθώς κλείνουμε, κατακλείδη θεωρώ ότι, αν θέλεις, επειδή όπως είπες μου αρέσει να βλέπω τα πράγματα λίγο σφαιρικά και θέλω, όσο κι αν είναι δύσκολο, να βάζουμε και τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια συγκριτική κατηγορία με τον λιγό λιποκόσμο. Γιατί δεν είναι ανησία από μόνο του. Οι ίδιοι Αμερικανοί θεωρούν ότι είναι εξεχωριστοί.

Αλλά εγώ ως ξένος εδώ θέλω να τους βάζω σε ένα πλαίσιο. Θέλω να ολοκληρώσουμε την κουβέντα μας λέγοντας ότι πιστεύω πως η ενδιάμαση ήταν και μια νίκη δημοκρατίας. Ήταν μια νίκη δημοκρατίας όχι μόνο λόγω του ότι το υπερβολικό χρήμα που ξόδεψαν κάποιοι ολιγάρχες υποψηφίων, αλλά ήταν και μια νίκη δημοκρατίας λόγω της μεγάλης συμμετοχής στην κάλπη, το γεγονότος ότι τα αποτελέσματα δεν αμφισβητήθηκαν από κανέναν, ξεκινήσαμε το podcast και αναφέρθηκε σε αυτό αλλά νομίζω ότι αξίζει να το υπογραμμίσουμε και τέλος για τη σύγκριση να πούμε ότι ήταν και μια νίκη δημοκρατίας σε συνέχεια άλλων τέτοιων νοικών που έχουν καταγάγει λαοί τους τελευταίους μήνες σε εκλογές όπως η Σερβία και η Βραζιλία.

Άρα θεωρώ ότι εδώ ενδεχομένως να υπάρχει κάτι μεγαλύτερο, μια μεγαλύτερη ιστορία αν θέλεις, που έχει να κάνει με τα όρια του λαϊκισμού στην πολιτική και στην άσκηση διακυβέρνησης και τις συνέπειες βεβαίως που θα μπορούσε να έχει το αποτέλεσμα αυτό για άλλα τέτοια κινήματα όπως του ΜΑΓΚΑ στον υπόλοιπο κόσμο. Παρότι είναι νωρίς να προδικάσουμε το τέλος αυτού του κινήματος γιατί ο Τραμπ εξακολουθεί να έχει εκατομμύρια ανθρώπων που είναι πιστοί σε αυτόν και οι οποίοι δεν έχουν καμία αμφιβολία ότι θα τον ψήφισαν αν ήταν ο ίδιος το ψηφοδέλτιο.

Παρ' όλα αυτά είναι μια νίκη δημοκρατίας για τον απλό πολίτη ανεξαρτήτως των κομματικών του πεπιθήσεων και αυτό είναι κάτι που νομίζω ότι πρέπει να υπογραμμίσουμε έτσι για να κλείσουμε με ένα πιο αισιόδοψο τόνο. Άρα να μας κάνεις να ελπίζουμε, γιατί έχουμε και τις πολύ κρίσιμες εκλογές στη Γαλλία, ότι τελικά δεν είναι de facto νικήτρια η Μαρίν Λεπέν, ότι υπάρχει ελπίδα και για το λαό της Γαλλίας.

Θεωρώ, Αντίν, ότι θα ακουστεί κάπως κλεισέ αυτό και δεν είμαι πολιτικός, αλλά θεωρώ ότι οι λαοί του κόσμου, οι ψηφοφόροι, ξέρουν τι κάνουν. Και το λέω διότι το 2024, όταν εξελέγει ξανά ο Τραμπ, ο Ντίν εδώ στην Αμερική, Πολλοίς κόσμος έφτασε στα όρια της απόγνωσης. Θεωρώ ότι ο Αμερικανός ψηφοφόρος διείδε και θα μου επιτρέψει να πω σωστά ότι η Κέμελα Χαρρες δεν θα μπορούσε να ασκήσει τα καθήκοντα της Προέδρου με τρόπο άρτιο.

Το 2022 χρόνια αργότερα, όταν ο Τραμπ έδειξε ότι ψηφίστηκε για άλλους λόγους και προωθεί μια άλλη πολιτική, οι ψηφοφόροι για άλλη μια φορά τον τιμώρησαν ανοιχτά και καθαρά. θέλω να πω ότι στη Γαλλία, στη Γερμανία, στη δική μας χώρα, σε όλες τις χώρες στο τέλος της ημέρας οι ψηφοφόροι μπορούν να υπολογίσουν καλύτερα από όλους εμάς τους αναλυτές τι ακριβώς είναι αυτό το οποίο επιδιώκουν, τι μήνυμα θέλουν να στείλουν στην πολιτική τους ηγεσία και πώς βλέπουν το μέλλον τους.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι παρά την αισιόδοξη ενότητα με την οποία ολοκληρώνουμε Πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι οι προκλήσεις που έχουν οι λαοί και της Ευρώπης και της Αμερικής αλλά και παγκόσμια είναι τόσο μεγάλες και η δυσκολία που έχει το πολιτικό σύστημα να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του κόσμου επίσης τόσο μεγάλες που δημιουργούνται τεράστια προβλήματα.

Διότι ναι μεν οι λαϊκιστές και όλοι οι υπόλοιποι δεν φαίνεται να είναι σε θέση να λύσουν τα προβλήματα αυτά. Από την άλλη όμως και τα κεντρώα πολιτικά κόμματα έχουν αποτύχει εδώ και δεκαετίες στην σωστή και ορθή διακυβέρνηση. Άρα βρισκόμαστε ενώπιον μεγάλων προκλήσεων και μεγάλων διλημάτων ανεξαρτήτως χωρών και ανεξαρτήτως εκλογικών κύκλων.

Και επίσης να πηγαίνουν οι πολίτες να ψηφίζουν. Νομίζω ότι και αυτό έπαιξε ρόλο στις Ηνωμένες Πολιτείες, στις ενδιάμεσες εκλογές. Άκριβος. Δημήτρη, σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Εγώ, εγώ. Χαρά μου.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00