83. Οι δικές σου δυσκολίες με τα παιδιά σου

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Λοιπόν παιδιά ακούστε με καλά. Στο σημερινό podcast αρκεί και μόνο ο τίτλος. Δηλαδή θα μπορούσε το podcast όλο να είναι ο τίτλος και τίποτα άλλο. Μετά να κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή, πέντε, δέκα λεπτών σιγή και να καταλάβουμε όλοι ποιο τίνος πρόκειται. Όσοι έχετε δει το τίτλο που λέει παιδιά τι μας δυσκολεύει πραγματικά νομίζω καταλαβαίνετε ακριβώς τι εννοώ.

00:22 Και όταν λέμε παιδιά εννοούμε ότι έχουμε παιδιά. Πιστέψτε με υπάρχουν στιγμές με τα παιδιά που δεν είναι απλώς δύσκολες Είναι αποκαλυπτικές Αποκάλυψη τώρα και πέφτει μια βόμβα κάπως έτσι Ένα παιδί που φωνάζει, ένα παιδί που δεν ακούει, που αντιδρά Που κλαίει χωρίς να μπορούμε να το ηρεμήσουμε Που ζητάει συνεχώς Που μας προκαλεί, που μας πιέζει, που μας εξαντλεί 24 ώρες το 24ωρο Και ξαφνικά δεν είμαστε μόνο γονείς Είμαστε και άνθρωποι με όρια πληγές, κούραση, θυμό, φόβο, ενοχές.

00:53 Να κλείσω και το κινητό μου γιατί βαράει. Σήμερα στο Σκέψου Αλλιώς θα μιλήσουμε για τα παιδιά. Όχι μόνο για το πώς να τα μεγαλώσουμε σωστά, αλλά για το τι μας δυσκολεύει πραγματικά όταν μεγαλώνουμε παιδιά. Γιατί πολλές φορές νομίζουμε ότι μας δυσκολεύει η συμπεριφορά του παιδιού. Λέμε δεν με ακούει, φωνάζει, δεν συνεργάζεται, ζηλεύει, δεν κοιμάται, Είναι, πως το λέμε, χειριστικό Δεν τρώει, μου πάει κόντρα Όλα αυτά τα ωραία που όλοι μας έχουμε πει κατά καιρούς Και φυσικά όλα αυτά ναι, εννοείται Είναι δύσκολα, πάρα πολύ δύσκολα Πάρα πάρα πολύ δύσκολα Αλλά πολλές φορές αυτό που μας δυσκολεύει βαθύτερα Δεν είναι μόνο αυτό που κάνει το παιδί Είναι αυτό που ξυπνάει μέσα μας Αυτό που κάνει το παιδί Ένα παιδί που φωνάζει μπορεί να ξυπνήσει μέσα μας Μια αίσθηση αποτυχίας Ένα παιδί που δεν ακούει μπορεί να ξυπνήσει μία αίσθηση απώλειας ελέγχου Ένα παιδί που κλαίει μπορεί να ξυπνήσει πανικό Ένα παιδί που θυμώνει μπορεί να ξυπνήσει το δικό μας απαγορευμένο θυμό ενδεχομένως

01:49 Ένα παιδί που μας χρειάζεται συνεχώς μπορεί να ακουμπήσει τη δική μας εξάντληση Και εκεί αρχίζει η πραγματική δυσκολία γιατί η γονεϊκότητα δεν είναι μόνο σχέση με το παιδί είναι δυστυχώς και σχέση με τον εαυτό μας. Ή και ευτυχώς, δεν ξέρω. Είναι σχέση με την υπομονή μας, με τα όρια μας, με τα παιδικά μας χρόνια, το πώς εμείς έχουμε μεγαλώσει, με τις ενοχές μας, πολλές φορές θα έχετε ακούσει ότι γονεϊκότητα και ενοχές πάνε πακέτο.

02:12 Με τις προσδοκίες μας, με την εικόνα που έχουμε για το τι σημαίνει καλός γονιός και με όλα όσα βομβαρδιζόμαστε καθημερινά για το τι σημαίνει καλός γονιός. Νομίζω κάποτε ήταν πολύ πιο απλό Και τώρα σαν να έχουμε κάνει μόνοι μας Όλη αυτή την πίστα πάρα πολύ δύσκολη Γιατί τα παιδιά δεν νομίζω ότι έχουν αλλάξει Ίδια είναι Θέλουν να παίξουν, να χαρούν Δεν ξέρουν να διαχειριστούν συναισθήματα Πάντα έτσι δεν ήταν όμως Και εδώ θέλω να σε ρωτήσω κάτι συγκεκριμένο Όταν το παιδί σου δυσκολεύεται Εσύ τι νιώθεις για σένα Νιώθεις ας πούμε ανεπάρκεια Νιώθεις ότι αποτείνχανείς Νιώθεις ότι πρέπει να το λύσεις αμέσως για να σταματήσει ή για να μην στεναχωριέται.

02:48 Νιώθεις ότι οι άλλοι σε κρίνουν ότι είσαι κακός γονιός. Νιώθεις θυμό και μετά ενοχή. Νιώθεις ότι δεν έχεις δικαίωμα να κουραστείς. Αυτές οι ερωτήσεις είναι πολύ σημαντικές γιατί συχνά δεν αντιδρούμε μόνο στο παιδί. Αντιδρούμε και στην εσωτερική μας πίεση. Πολλοί γονείς λοιπόν δεν δυσκολεύονται επειδή δεν αγαπούν αρκετά.

03:04 δυσκολεύονται επειδή αγαπούν πάρα πολύ αλλά είναι και εξαντλημένοι επειδή θέλουν να τα κάνουν όλα σωστά και αυτό δεν γίνεται δυστυχώς επειδή φοβούνται μήπως τραυματίσουν το παιδί τους και πάνε στο άλλο άκρο ή επειδή έχουν διαβάσει τόσα πολλά σε όλα αυτά τα βιβλία για τη σωστή διαπαιδαγώγηση που τελικά νιώθουν ότι κάθε λάθος είναι μια καταστροφή πολύ ωραία το λέει το βιβλίο εγώ γιατί δεν μπορώ να το κάνω άρα εγώ είμαι λάθος Και κάπου εκεί η γονεϊκότητα γίνεται πεδίο τελειομανίας.

03:29 Δεν πρέπει να φωνάξω ποτέ, δεν πρέπει να θυμώσω ποτέ, πρέπει πάντα να είμαι ήρεμος ή ήρεμη, πρέπει να εξηγώ τα πάντα σωστά, πρέπει να είμαι διαθέσιμο συνέχεια για το παιδί μου. Αν το παιδί μου δυσκολεύεται κάτι κάνω εγώ λάθος, αλλά αυτές οι προτάσεις είναι τόσο απόλυτες που σίγουρα δεν μπορούν να γίνουν ποτέ. Γιατί κανένας γονιός δεν μπορεί να είναι πάντα τέλειος Και κανένα παιδί δεν χρειάζεται τέλειο γονιό Χρειάζεται ένα γονιό αρκετά διαθέσιμο Αρκετά σταθερό Αρκετά πρόθυμο να επανωρθώσει όταν κάνει λάθος Αυτό είναι το σημαντικό Η σχέση δεν χτίζεται από τελειότητα Χτίζεται από την επανώρθωση Μπορώ δηλαδή να φωνάξω στο παιδί μου και να του πω Πριν λίγο φώναξα και δεν μου άρεσε ο τρόπος μου Θύμωσα αλλά δεν φταίς εσύ για το θυμό μου Θέλω να ξαναδοκιμάσουμε να μιλήσουμε πιο ήρεμα Ή το πολύ πιο απλό Σε αγαπώ Ακόμα και όταν δεν μπορούμε να βγάλουμε άκρη εμείς οι δύο μεταξύ μας Αυτές οι στιγμές δεν ακυρώνουν το γονιό Τον κάνουν ανθρώπινο Και μαθαίνουν στο παιδί κάτι πολύ βαθύ

04:20 Ότι στις σχέσεις μπορεί να υπάρχει ένταση Αλλά μπορεί να υπάρχει και επιστροφή Αλλά σκεφτείτε το τι μας δυσκολεύει πραγματικά με τα παιδιά. Αρχικά μπορεί να μας δυσκολεύει η απώλεια ελέγχου. Τα παιδιά δεν είναι μηχανές όσο και αν το θέλουμε. Δεν λειτουργούν με πρόγραμμα, δεν ηρεμούν επειδή εμείς βιαζόμαστε, δεν δένουν γρήγορα τα κορδόνια τους επειδή έχουμε αργήσει, δεν συνεργάζονται επειδή εμείς έχουμε κουραστεί, δεν οριμάζουν επειδή εμείς τους το εξηγήσαμε μία φορά.

04:44 Και αυτό για έναν ενήλικα μπορεί να γίνει αφόρητο. Γιατί έχουμε μάθει να πιστεύουμε ότι αν προσπαθήσουμε αρκετά θα ελέγξουμε την κατάσταση. Αλλά το παιδί δεν είναι κατάσταση. Είναι ένα πρόσωπο. Έχει νευρικό σύστημα, έχει ανάγκες. Έχει παρορμήσεις, έχει φόβους. Έχει ανοριμότητα. Και πολύ απλά έχει και το δικό του ρυθμό.

05:02 Και πολλές φορές η δυσκολία μας δεν είναι ότι το παιδί δεν συνεργάζεται. είναι ότι εμείς δεν αντέχουμε την αβεβαιότητα και την αταξία που φέρνει η παιδική ηλικία. Μας δυσκολεύει αυτός ο καθρέφτης. Γιατί τα παιδιά καθρεφτίζουν πράγματα που δεν θέλουμε πάντα και ποτέ να δούμε. Τη δικιά μας ανυπομονησία, ας πούμε. Τη δικιά μας ανάγκη για ησυχία.

05:18 Τη δικιά μας δυσκολία με τα όρια. Τη δικιά μας σχέση με το θυμό. Τη δικιά μας ανάγκη να μας υπακούσουν για να νιώθουμε εμείς ασφαλείς. Ένα παιδί που λέει όχι μπορεί να μας φέρει αντιμέτωπους με το πόσο δύσκολα αντέχουμε την αντίσταση. Ένα παιδί που κλαίει μπορεί να μας φέρει αντιμέτωπους με το πόσο δύσκολα αντέχουμε τη στεναχώρια.

05:34 Και ένα παιδί που χρειάζεται αγκαλιά μπορεί να μας φέρει αντιμέτωπους με το πόσο λίγο χώρο έχουμε αφήσει για τις δικές μας ανάγκες. Και τότε μπορεί να αντιδράσουμε όχι από συνειδητία επιλογή, αλλά από ενεργοποίηση. Είμαι σίγουρος σε όλους σας έχει βγει αυτόματα Σταμάτα, μη με κάνεις ρεζίλη Δεν αντέχω άλλο, πάλι τα ίδια Άνθρωπος είμαι κι εγώ Πόσο να αντέξω Γιατί δεν μπορείς να ασεις σαν τα άλλα παιδιά Και μετά έρχονται οι ενοχές Οι ενοχές είναι από τα πιο συχνά συναισθήματα στη γονεϊκότητα Εγώ ζω με αυτές καθημερινά Νομίζω πολλοί από εσάς Ενοχή επειδή φώναξα, επειδή δούλεψα πολύ επειδή κουράστηκα, επειδή βαρέθηκα να παίζω μαζί του, επειδή βαρέθηκα να το ακούω, επειδή ήθελα λίγο χρόνο μόνος μου, επειδή του έδωσα πάρα πολύ τάμπλετ για να έχω λίγο χρόνο μόνος μου, επειδή δεν είμαι όπως φανταζόμουν τέλος πάντων.

06:18 Αλλά η ενοχή όταν γίνεται μόνη μη δεν βοηθά. Μας κάνει πιο αγχωμένους, πιο αμυντικούς, πιο ευάλωτους σε αυτά τα ξεσπάσματα. Εκεί είναι που πρέπει να πούμε Έκανα κάτι που θέλω να το διορθώσω Και όχι είμαι κακός γονιός Αυτή η διαφορά είναι τεράστια Αν πιστεύω ότι είμαι κακός γονιός Καταραίω, αμήνωμαι Αν δω ότι έκανα κάτι που χρειάζεται διόρθωση Ξεκινάω να επανορθώνω Γιατί είπαμε και πριν Η γονεϊκότητα μας φέρνει συχνά σε επαφή με το δικό μας εσωτερικό παιδί Αν ως παιδιά δεν μας άκουγαν μπορεί και εμείς να δυσκολευόμαστε να ακούσουμε.

06:48 Αν μας μάλλωναν για τα συναισθήματά μας μπορεί να αγχωνόμαστε τώρα όταν το παιδί μας έχει έντονα συναισθήματα. Αν έπρεπε να είμαστε τα καλά παιδιά μπορεί να μας τρομάζει η αντίσταση του δικού μας παιδιού. Ή αν η αγάπη ήταν συνδεδεμένη με υπακόη μπορεί ασυνείδητα να περιμένουμε από το παιδί να μας αποδεικνύει σεβασμό μέσα και αυτό από την υπακόη.

07:04 Και τότε δεν μάλλονουμε μόνο ένα παιδί, ξανασυναντάμε το παιδί που υπήρξαμε. Και αυτό είναι πολύ βαθύ και πολλές φορές δύσκολο. Γιατί μπορεί να θυμώσουμε με το παιδί μας, επειδή διεκδικεί κάτι που εμείς δεν επιτρεπόταν να διεκδικήσουμε. Μπορεί να ζηλεύουμε συνείδητα αυτή την ελευθερία του. Μπορεί να δυσκολευόμαστε με την ανάγκη του, επειδή η δική μας ανάγκη κάποτε δεν είχε χώρο.

07:23 Ή μπορεί να μας εκνευρίζει το κλάμα του, έτσι απλά. επειδή κάτι ποτέ μάθαμε ότι το κλάμα είναι αδυναμία Και εδώ είναι που χρειάζεται ο εαυτός μας πολλή τριφερότητα Όχι αυτοκατηγορία αλλά επίγνωση Το παιδί δεν χρειάζεται ένα γονιό που δεν θυμώνει ποτέ Χρειάζεται ένα γονιό που μαθαίνει τι να κάνει με το θυμό του Δεν χρειάζεται το γονιό που δεν κάνει ποτέ λάθος Χρειάζεται ένα γονιό που μπορεί να αναγνωρίζει και να επενορθώνει τα λάθη του Και δεν χρειάζεται σίγουρα ένα γονιό που είναι πάντα διαθέσιμος 24x7.

07:47 Χρειάζεται ένα γονιό που μπορεί να βάζει όρια χωρίς να αποσύρει την αγάπη του. Τα παιδιά χρειάζονται τρυφερότητα και όρια. Η τρυφερότητα χωρίς όρια μπορεί να γίνει σύγχυση και τα όρια χωρίς τρυφερότητα μπορεί να γίνουν φόβος. Το παιδί χρειάζεται να νιώθει ότι το αγαπούν αλλά και ότι υπάρχει σταθερότητα στο σπίτι. Ότι το ακούν αλλά και ότι δεν μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.

08:04 ότι τα συναισθήματά του είναι εκεί και μπορεί να τα εκδηλώσει. Αλλά κάποιες πράξεις έχουν συνέπειες. Πολλοί γονείς σήμερα φοβούνται τα όρια. Έχουμε πάει σε μια κοινωνία εντελώς παιδοκεντρική που πολλές φορές σε μια οικογένεια το παιδί κάνει ό,τι θέλει. Θα κοιμηθώ ό,τι ώρα θέλω, θα πάω με διακοπές όπου θέλω, θα φάω ό,τι θέλω, θα φορέσω ό,τι θέλω.

08:22 φοβούνται οι γονείς ότι αν πούν όχι θα τραυματίσουν το παιδί αν επιμείνουν θα γίνουν αυταρχικοί αυτό σκέφτονται ίσως γιατί έτσι μεγάλωσαν και δεν θέλουν πια αυτό τον αυταρχισμό όμως υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο όριο και την τιμωρία το όριο λέει σε αγαπάω αλλά θα φροντίσω να μην πας με ραντάκι το χειμώνο στο σχολείο επειδή αυτό θες να φορέσεις ενώ η τιμωρία λέει θα σε κάνουν απονέσεις για να μάθεις Το όριο λοιπόν έχει σταθερότητα, η τιμωρία έχει εκδίκηση.

08:47 Το όριο προστατεύει, η τιμωρία ταπεινώνει. Μπορώ να πω σε ένα παιδί, καταλαβαίνω ότι θύμωσες, αλλά δεν χτυπά με τον άλλον. Καταλαβαίνω ότι θες να κλάψεις και φυσικά μπορείς να το κάνεις. Αλλά αυτή τη στιγμή εγώ δεν μπορώ να σου δώσω άλλο γλυκό. Βλέπω ότι δεν θέλεις να φύγουμε. Πόσοι από εμάς το έχουμε πει αυτό στις παιδικές χαρές.

09:03 Όμως η ώρα πέρασε και πρέπει να φύγουμε. Το πρώτο που πρέπει να κρατήσουμε το όριο είναι να αντέξουμε αυτή τη δυσαρέσκεια του παιδιού. Πολλοί γονείς δεν δυσκολεύονται να πουν όχι. Δυσκολεύονται να αντέξουν αυτό που ακολουθεί μετά το όχι. Το κλάμα, το θυμώ, το δεν σ' αγαπάω, το είσαι κακός μπαμπάς ή μαμά. Πόσες φορές το έχω ακούσει να ξέρετε. Το βλέμμα απογοήτευσης. Και εκεί χρειάζεται να θυμόμαστε. Δεν είμαι κακός γονιός επειδή το παιδί μου δυσαρεστείτε. Η δυσαρέσκεια είναι μέρος της ανά Αλλά για να το μάθει το παιδί χρειάζεται πρώτα να το αντέξει ο γονιός.

09:48 Και πάμε να δούμε λίγο και πρακτικά πώς μπορούμε να βοηθηθούμε όλοι μας. Αρχικά πρέπει να σταματήσουμε να ψάχνουμε τον τέλειο εαυτό μας, τον τέλειο γονιό, τον τέλειο άνθρωπο, δεν ξέρω. Δεν υπάρχει. Υπάρχει ο γονιός που προσπαθεί, που μαθαίνει, που παρατηρεί, που ζητά συγνώμη, που επαναρθώνει, που εξελίσσεται, που είναι εκεί για το παιδί του.

10:05 Η ερώτηση λοιπόν δεν είναι στο τέλος της μέρας ήμουν τέλειος σήμερα. Όχι. Η ερώτηση μπορεί να είναι υπήρχε σήμερα ή στο μια στιγμή σύνδεση με αυτό το παιδί. Μπόρεσα κάπου να το ακούσω. Μπόρεσα κάπου να το διορθώσω. Τι έμαθα για μένα. Αυτές είναι οι ερωτήσεις που κάνουμε στο τέλος της μέρας. Και όχι πόσο καλοί και τέλειοι ήμασταν.

10:22 Ένα δεύτερο βήμα πριν διορθώσουμε το παιδί είναι να διορθώσουμε τον εαυτό μας. Ένα απορριθμισμένο παιδί δεν ηρεμεί εύκολα από έναν απορριθμισμένο γονιό Αν εγώ είμαι σε ένταση, εγώ πρέπει να ρυθμίσω πρώτα την έντασή μου Να κάνω μια παύση, να πάρω μια ανάζα, να χαμηλώσω τη φωνή μου Ακόμα και να το πω, λεκτικά, να πω είμαι πολύ θυμωμένος αυτή τη στιγμή Χρειάζομαι ένα λεπτό για να μιλήσω με σωστά, να ηρεμήσω Δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να σου μιλήσω Αυτό διδάσκει στο παιδί κάτι πολύ πιο σημαντικό από μια διάλεξη και από ένα κήρυγμα που θα του κάνεις μετά.

10:50 Του διδάσκει αυτορύθμιση. Να λέει και εκείνο το ίδιο. Δήμα 3 είναι να δω ποιο συνέστημα κρύβεται πίσω από την περιφορά του παιδιού. Ένα παιδί που φωνάζει μπορεί να είναι κουρασμένο. Ένα παιδί που αντιδρά μπορεί να νιώθει ότι δεν έχει τον έλεγχο. Ένα παιδί που κολλάει πάνω σου στην παιδική χαρά ή οπουδήποτε μπορεί να φοβάται.

11:06 Ένα παιδί που ζηλεύει μπορεί να χρειάζεται επιβεβαίωση. Ή ένα παιδί που λέει όχι μπορεί να δοκιμάζει την αυτονομία του. Δεν σημαίνει αυτό ότι θα επιτρέψουμε κάθε συμπεριφορά. Αλλά ωραίο δεν είναι να ξέρουμε τι κρύβεται από κάτω, τι υπάρχει κάτω από τη συμπεριφορά του παιδιού μας. Και να το πούμε πώς αλλιώς θα το μάθει.

11:21 Βλέπω ότι είσαι πολύ θυμωμένος. Καταλαβαίνω ότι ήθελες να γίνει κάπως αλλιώς σήμερα η μέρα μας. Ή αυτό δεν επιτρέπεται που κάνεις Θες να σε βοηθήσω να ηρεμήσεις Έτσι συνδυάζουμε ενσυναίσθηση και όριο Και βήμα τέταρτο Μίλα λιγότερο, συνδέσου περισσότερο Όταν ένα παιδί είναι σε έντονο συνέστημα Δεν μπορεί να ακούει εσένα από πάνω του Να κάνεις κήρυγμα Ή να του λες τέλος πάντων ότι αυτό δεν επιτρέπεται Και οτιδήποτε άλλο Σου έχω πει εκατοφορές Και όλα αυτά που λέμε Εκείνη την ώρα το παιδί δεν μαθαίνει ή αμήνεται ή καταραίει.

11:51 Πρώτα χρειάζεται λοιπόν να συνδεθούμε μαζί του και μετά να του εξηγήσουμε. Σε βλέπω, είσαι πολύ θυμωμένος ή θυμωμένη αυτή τη στιγμή αλλά να ξέρεις δεν χτυπάμε όταν θυμώνουμε. Ξέρω ότι ήθελες και άλλο χρόνο στην παιδική χαρά τώρα όμως πρέπει να φύγουμε. Κάπως δηλαδή πρέπει να έρθει σταδιακά αυτό. Φρόντισε λοιπόν το γονιό που έχεις μέσα σου δεν μπορεί να δίνεις συνεχώς από ένα δυο δοχείο.

12:11 Η γονεϊκότητα χρειάζεται εντοχή Και γύρω μας βλέπουμε μόνο ζωντανούς νεκρούς Γονείς ζόμποι να περπατάνε στους δρόμους Και ένας από αυτούς είμαι και εγώ Το βλέπω το καταλαβαίνω Η εντοχή λοιπόν χρειάζεται φροντίδα Να κοιμάσαι όσο πρέπει να στηρίζεις τον εαυτό σου Να παίρνεις το χρόνο σου χωρίς ενοχές Να το συζητήσεις με κάποιον να κάνεις ψυχοθεραπεία Αν χρειάζεται να ζητήσεις βοήθεια Να αποδεχτείς ότι δεν γίνεται να τα κάνεις όλα μόνος σου.

12:32 Το παιδί δεν χρειάζεται ένα γονιό που θυσιάζεται μέχρι τα 18 του που μετά θα του κοπανάει και όντως θα του το κοπανάει γιατί έτσι θα νιώθει. Θυσίασα τα πάντα για σένα. Χρειάζεται ένα γονιό που φροντίζει και τον εαυτό του ώστε να μπορεί να είναι πραγματικά παρόν. Και πριν κλείσουμε να σου δώσω μία μικρή άσκηση. Την επόμενη φορά που θα δυσκολευτείς με το παιδί σου, γράψε ή σκέψου τέσσερις φράσεις.

12:52 Φράση νούμερο 1. Τι έκανε το παιδί, ποιο ήταν το γεγονός δηλαδή αυτό που έγινε και δυσκολεύτηκες. Φράση νούμερο 2. Τι ένιωσα εγώ, ποιο ήταν το συναισθημά μου όταν έκανε αυτό το πράγμα το παιδί μου. Φράση νούμερο 3. Τι μου θύμισε, τι ενεργοποίησε μέσα μου, ποια είναι η ανάμνησή μου από αυτό το πράγμα αν υπάρχει. Φράση νούμερο 4 Επειδή είναι παιδιά. Σίγουρα είναι και αυτό.

13:42 Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Μας δυσκολεύουν γιατί καταφέρνουν με αυτόν τον ύπουλο τρόπο θα πω να μας φέρνουν σε επαφή με τα πιο ζωντανά άβολα και αληθινά κομμάτια μας. Με την ανάγκη μας για έλεγχο, με την κούρασή μας, με τις ενοχές μας, με όλα αυτά που ξέρετε όλοι. Και ίσως τελικά το ζητούμενο δεν είναι να γίνουμε γονείς που δεν δυσκολεύονται ποτέ αλλά το ζητούμενο ίσως είναι να γίνουμε γονείς Σίγουρα παραλείψαμε πολλά κομμάτια.

14:12 Αν θέλετε μπορείτε να μου γράψετε στα σχόλια οποιαδήποτε ερώτηση, ό,τι θέμα, ό,τι σχόλιο, ό,τι σας απασχολεί εσάς. Μου αρέσει πάρα πολύ να διαβάζω τα σχόλιά σας, ειδικά σε ό,τι αφορά αυτά τα podcast. Μέχρι το επόμενο επεισόδιο, αν σου αρέσουν αυτά τα podcast, κάνε ένα like, ένα share, γράψου και στο κανάλι μου και την άλλη εβδομάδα θα είμαστε και πάλι μαζί.

14:31 Σκέψου αλλιώς!