Εντάξει, αλλά..κοντεύω τα 30 🫦
Εντάξει, αλλά..🫦Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
Οταν η κρίση των 30 σου ψρυπαει την πόρτα !
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Γεια και καλώς ήρθες στο Εντάξει Αλλά! Είμαι η Ελευθερία και εδώ πέρα θα μιλάμε για όλα αυτά που σκεφτόμαστε, για όλα αυτά που δεν λέμε, για όλα αυτά που κάνουμε, πως δεν μας νοιάζουν, αλλά τελικά μας νοιάζουν πολύ. Σχέσεις, έρωτες, οικογένεια, φίλοι, άγχοι, πάθη, τρέλα, όλα! Δεν είμαι καμιά ειδικός, δεν έχω τις απαντήσεις για τη ζωή, ούτε τα έχω όλα λυμένα.
Όμως, δυστυχώς για εσάς, έχω μικρόφωνο, πολύ ελεύθερο χρόνο και άπειρες ιστορίες. Οπότε, πάμε να τα πούμε! Εντάξει, αλλά σε λίγους μήνες γίνομαι 30 και έχω φρικάρει όσο δεν πάει. Δεν ξέρω αν υπάρχει ένας άνθρωπος που φτάνει σε αυτή την ηλικία και δεν φρικάρει. Και αν υπάρχει, θέλω να μου το πείτε και τι στο καλό έχετε κάνει εσείς.
Θα μου πεις, έλα μωρέ γιατί φρικάρεις, έλα ένας αριθμός, μια ηλικία, ίσως ο νιώθεις, αυτά είναι τόσο στερεοτυπικά από μια νέα μορφωμένη κοπέλα και μπλα μπλα μπλα μπλα. Όμως φίλε θα σου πω ότι όσο θαύεις το σποράκι τόσο κάνει ανθό, έτσι δεν λένε. Μεγαλωμένοι στα σκληροπυρηνικά 90's και 2000's και μάλιστα σε επαρχία, από νωρίς μου περάσανε στο υποσυνείδητο ότι τα 30 είναι η ηλικία της σοβαρότητας.
Τα πρώτα άντα κάποιο κοσμοϊστορικό γεγονός Λογικά θα αλλάξει ο άξονας της γης Δεν ξέρω Και στα 30 σου αυτό και στα 30 σου εκείνο Και μέχρι τότε πρέπει να έχεις κάνει αυτό Και μέχρι τότε πρέπει να έχεις κάνει το άλλο Και θεωρούσαμε τους ανθρώπους που είναι 30 Τους τριαντάριδες αν έχεις το θεό σου Τους θεωρούσαμε μεγάλους Και έρχεται η στιγμή που αντιλαμβάνεσαι Ότι οι μεγάλοι είσαι εσύ Και ότι τα παιδάκια στο δρόμο σε σταματάνε και σου μιλάνε στον πληθυντικό.
Ξέρεις, με δεδομένα όλα αυτά, κάπως έτσι άρχισα να κάνω και εγώ σενάρια από τα πέντε μου, ότι εγώ μέχρι τα τριάντα μου αυτό, εγώ μέχρι τα τριάντα μου εκείνο. Σχέδια, πλάνα για τα τριάντα. Είχα πει, θα έχω κάνει ένα, δύο, τρία, τέσσερα. Ε, μα ντε, εψητερηθεί η πραγματικότητα και μου έδωσε ένα χαστουκάκι από εδώ μέχρι απέναντι, για την ακρίβεια, όχι χαστουκάκι, χαστουκάρα μου έδωσε η πραγματικότητα.
Και κατάλαβα ότι όλα αυτά τα σενάρια δεν έχουν καμία απολύτως συνοχή. Πιστεύω ότι όλοι το κάνουμε αυτό έτσι, καθόμαστε και σκεφτόμαστε ιδανικά σενάρια μέσα στο κεφάλι μας για διάφορα πράγματα, ακόμα και για κάποιες καταστάσεις. Αλλά κάπου πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό δεν είναι πολύ υγιές τελικά. Και σίγουρα όλοι είχαμε ένα πλάνο που μέχρι τα 30 αυτό.
Αλλά δυστυχώς μάτια μου η ζωή δεν μπαίνει σε κουτάκια. Μακάρι να έμπαινε. Εγώ. Εγώ πρώτη θα τα είχα συμπληρώσει. Όχι, η ζωή είναι πολύ απρόβλεπτη θα έλεγα. Τύπου ξυπνάς, κοιμάσαι, ξυπνάς και δεν ξέρεις τι σου έχει ξημερώσει. Και μια μεγάλη αλήθεια είναι ότι εγώ το έμαθα με πολύ άσχημο τρόπο αυτό. το ότι πραγματικά δεν ξέρεις τι σε περιμένει και τι σου επιφυλάσει η ζωή.
Σου θα πάρουμε για παράδειγμα εμένα. Εγώ λοιπόν πίστευα ότι στα 30 μου θα είμαι παντρεμένη με παιδιά. Το πίστευα ακράβαντα και αυτή η σκέψη, πάυλα πίστη, με οδήγησε να πάρω μία από τις χειρότερες αποφάσεις στη ζωή μου, που με οδήγησαν στην καταστροφή. Η δικιά σου εδώ που σου μιλάει είναι δασκάλα. Και όταν τελείωσα τη σχολή μου και έπρεπε να αποφασίσω αν θα κάνω κάποιο μεταπτυχιακό με σκοπό να διοριστώ, είπα ότι αυτό το πράγμα δεν με αφορά, γιατί για να διοριστώ μόνιμα θα έχω φτάσει τουλάχιστον 30, οπότε δεν θα μπορώ να έχω οικογένεια και παιδιά.
Και επίσης δεν θα ήθελα να διοριστώ, γιατί δεν θα ήθελα να πηγαίνω από εδώ και από εκεί και δεν θα μπορούσα να έχω μια σοβαρή σχέση. Ενώ τώρα ας πούμε που είμαι κάπου στα φτερά, έχω τρελαθεί, έχω γαμηθεί στη σοβαρή σχέση ρε. Και σκεφτόμενοι λοιπόν αυτά, το γάμο και τα παιδιά στα 30 μου, ενώ ήμουν 22 και τα μυαλά μου ήταν κυριολεκτικά πάνω από τα κάγκελα, πήρα τη χειρότερη απόφαση να γυρίσω στο μέρος που μεγάλωσα, αντί να ανοίξω τα φτερά μου, όχι, αποφάσισα να τα κλείσω και να κάνω δικές μου επιχειρήσεις και να βρεθώ στο σήμερα.
Στα 30 μου επίσης πίστευα ότι θα έχω στρώσει τη δουλειά μου Που όπως είπαμε ήμουν ελεύθερη επεγγελματίας Οπότε πίστευα κράδαντα ότι μέχρι τα 30 θα έχω εκπληρώσει όλους μου τους στόχους Επίσης πίστευα πάρα πολύ ότι θα οδηγάω ένα καλό αυτοκίνητο Παντέψτε, τίποτα από αυτά δεν έγινε Γιατί στην πραγματικότητα δεν είμαι παντρεμένη, δεν έχω παιδιά, δεν έχω στρώσει τη δουλειά μου Και δεν οδηγάω καλό αυτοκίνητο Δεν οδηγάω καν αυτοκίνητο. Στην πραγματικότητα είμαι άνεργη γιατί τα σχέδιά μου ναυάγησαν. Επίσης, στην πραγματικότητα δεν έχω αυτοκίνητο ενώ έχω δίπλωμα γιατί πήγα και το τράκαρα πέρσι σε μία λάνα ενός σούπερ μάρκετ πάνω σε μία κολόνα χωρίς να έχω πιει καν 7 η ώρα το απόγευμα.
Οκ, ακόμα νιώθω ντροπή για αυτό, αλλά it is what it is. Δεν έχω παιδιά και έχω δύο γάτες. Υποθέτω ότι προετοιμάζομαι. Φέρνοντας παράδειγμα εμένα θέλω να σου πω ότι πραγματικά πραγματικά πραγματικά όσα σχέδια και να κάνεις η ζωή, ο Θεός, οποιοςδήποτε γελάει Γιατί είχα τόσα σχέδια και τίποτα δεν πήγε βάση σχεδίου και βρέθηκα κάπως μετέωρη και να μην ξέρω τι να κάνω με τη ζωή μου Μετά από τους μήνες πριν τα 30 Meanwhile, το πιο αστείο είναι ότι βλέπω συμμαθητριές μου, φίλες μου, ξαδέρφες μου, οτιδήποτε στην ηλικία μου και μικρότερες από μένα να παντρεύονται, να κάνουν παιδιά, να νοικοκυρεύονται και με πιάνει ένας πανικός και μια παράνοια, δεν ξέρω καν πώς να το εξηγήσω και οι σκέψεις έρχονται σαν βόμβες μέσα στο κεφάλι μου και είναι όλες κάπως έτσι.
Εγώ πότε θα κάνω παιδιά, εγώ πότε θα γίνω μάνα. Εγώ τι κάνω, μήπως αργώ. Εντάξει και εκεί η κρίση πανικού και η κρίση των 30 είναι άπειρα κοντά. Νιώθω ότι κάτι δεν κάνω καλά, νιώθω ότι αργώ, νιώθω και εγώ δεν ξέρω τι νιώθω, αλλά κάπου εκεί έρχομαι και ρωτάω τον εαυτό μου. Ελευθερία, εσύ τι θέλεις από τη ζωή σου τώρα και απαντάω κάπως ότι θέλω ταξίδια, ξενύχτια και ανεμελιά.
και σίγουρα δεν θέλω μία δέσμευση και μία υποχρέωση όπως αυτή της μητρότητας. Και πραγματικά ντρέπομαι καν να το εκφράσω όλο αυτό δυνατά. Και σίγουρα θέλω και ένα αυτοκίνητο, διθέσιο και μικρό για να μπορώ να το παρκάρω. Παιδιά, το δουλεύω, το δουλεύω πολύ. Και αφού απαντάω με ειλικρίνεια και στένο στον εαυτό μου κάπως έτσι όπως σας προείπα, αρχίζει μετά ο εαυτός μου και μου απαντάει, έρχονται οι άλλες σκέψεις.
Και αν δεν προλάβεις, και αν τα κάνεις λάθος, και αν αυτό που θες δεν πρέπει να το θες, και αν αυτό έτσι και αν εκείνο αλλιώς και ξανασκάει ο πανικός από την αρχή. Αλλά παιδιά αλήθεια, ποιος έχει το δικαίωμα και τη γνώση να αποφασίσει ή να σου πει εσένα ποιο είναι το σωστό για τον εαυτό σου. Ποιος σε ξέρει καλύτερα από ότι εσύ τον ίδιο σου τον εαυτό.
Και αν το κάνω λάθος, το κάνω λάθος, όπως άλλα δύο χίλια πράγματα στη ζωή μου, με γούστο μου, με καπέλο μου, το κάνω λάθος, το κάνω λάθος, τι σε νοιάζει Έχω το δικαίωμα να φάω τα μούτρα μου και έχω το δικαίωμα να ζήσω τη ζωή μου όπως επιλέγω εγώ τέλος πάντων Τώρα που λέω ότι η σκέψη μου φωναχτάει το μεταξύ, αρχίζω και αντιλαμβάνομαι το πόσο καλά αυτή η κοινωνία έχει μάθει να χειραγωγεί τα παιδιά της.
Πραγματικά είναι έξω πραγματικό. Αλλά τελικά ίσως και η μεγαλύτερη αλήθεια μου είναι αυτή. Δεν ξέρω τι θέλω. Ορίστε, το είπα. Το είπα, το είπα. Τριάντα παρά και δεν ξέρω τι θέλω. Δεν ξέρω που πάει η ζωή μου και δεν ξέρω και τι να κάνω με αυτήν. Δεν βρίσκομαι εκεί που ήθελα ή εκεί που πίστευα ότι θα ήμουν. Είμαι σταχαμένα. Είμαι σταχαμένα και είμαι πιο μπερδεμένη από ποτέ.
Και θέλω να είμαι καλά με αυτό. Γιατί πρώτα απ' όλα το χρωστάω σε μένα. Και με το χέρι στην καρδιά δεν νομίζω ότι όλα αυτά που εκφράζω εγώ τώρα τα ακούς για πρώτη φορά. Αλλά πιστεύω ότι σε ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό, σε κάποιους είναι γνώριμα. Είμαστε πολλοί εκεί έξω ρε παιδιά. Αλλά μπορώ να σας πω με βεβαιότητα ένα πράγμα, έτσι. Η κρίση των 30 είναι υπαρκτή. Πίστευα ότι είναι κάποιος μύθος, κάποιος τρίλος, σαν το τέρας του Λόχνες.
δεν πίστευα ότι υπάρχει και δεν πίστευα ότι θα με επηρεάσει και αρχικά δεν πίστευα ότι θα φτάσω στα 30 για να ξέρεις την πάθο, την κρίση γενικότερα δεν πίστευα ότι θα μου συμβεί ποτέ αλλά η ζωή έχει επίσης ένα ακόμα πολύ μαγικό χάρισμα ρε παιδί μου οτιδήποτε έχεις πει εμένα αυτό δεν θα μου συμβεί ποτέ μα την Παναγία σου συμβαίνουν όλα εκεί που δεν το περιμένεις Όπως πάντα άλλως.
Το πιο που λέω στον εαυτό μου για να προσπαθήσω και να διαχειριστώ κάπως όλο αυτό το άγχος και όλη αυτή τη σκέψη γύρω από το νιου έιτς μου, είναι ότι ο καθένας έχει τους δικούς του ρυθμούς. Ας χαλαρώσουμε. Δεν πρέπει να συγκρινόμαστε με τον έναν και με τον άλλον. Δεν μπορούμε να συγκριθούμε με τον έναν και με τον άλλον, καθώς οι ζωές μας είναι τόσο διαφορετικές.
και δεν έχουμε περάσει όλοι τα ίδια πράγματα, ούτε είμαστε έτοιμοι όλοι για το ίδιο πράγμα την ίδια στιγμή. Και αυτό δεν είναι κακό. Το πιο οτοπικό μου όνειρο ίσως και να είναι αυτό. Μία κοινωνία η οποία δεν σε κρίνει, δεν σε πιέζει και απλά σε αφήνει να ζήσεις. Να σου προσάψει πάνω από το κεφάλι σου κοινωνικά στερεότυπα και πρέπει τα οποία δεν σου ταιριάζουν.
Και δεν είναι και δικά σου να τα κουβαλάς. Και όχι, η ζωή μου σε καμία περίπτωση δεν είναι όπως τη φανταζόμουν και μπορεί να μην είναι και η δική σου όπως τη φανταζόσουν. Αλλά είναι δική μου και οφείλω κάπως να την κάνω να λειτουργήσει. Και κάπως έτσι με αφορμή όλους αυτούς τους προβληματισμούς μου αποφάσισα να πάρω ένα μικρόφωνο και να αρχίσω να κάνω podcast και να μοιράζομαι όλο αυτό που με βαραίνει με άλλους ανθρώπους.
Οπότε, αν σου άρεσε, να μείνεις για το επόμενο επεισόδιο Ε, μου δεν ξέρω καν πώς λειτουργεί όλο αυτό Ουφ, τα είπα και ξελάφρωσα Οπότε κάπου εδώ θα σε αφήσω Όχι γιατί τα είπαμε όλα ή τα λύσαμε όλα Αν το κάναμε αυτό, σε 10 λεπτά σίγουρα θα είχαμε μεγαλύτερα προβλήματα Αυτό ήταν το εντάξει, αλλά μέχρι την επόμενη φορά Να θυμάσαι ότι δεν χρειάζεται να έχεις όλες τις απαντήσεις Απλά κάποιες φορές χρειάζεται να κάνεις λίγο χώρο για την ερώτηση Και εντάξει αλλά, τα λέμε την επόμενη βδομάδα.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
