Γιατί έχουμε πρόβλημα όταν οι Αυτοκρατορίες αντεπιτίθενται; #explainer
ExplainerΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ο Πέτρος Παπακωνσταντίνουν μιλά στον Σταύρο Διοσκουρίδη για το βιβλίο του "Πολεμικός καπιταλισμός, Η δεύτερη εποχή των Αυτοκρατοριών".
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Κωνσταντίνου, δημοσιογράφος με πολύ δεν ξέρω πώς να λέω, δεν μπορώ να βρω τη λέξη γιατί να βάλω δίπλα στο ματιά πάνω στα πράγματα που γίνονται στον κόσμο αλλά και στην Ελλάδα παράξενη πες και στην καθημερινή και στην εποχή και συγγραφέας θα συζητήσουμε και για το βιβλίο του τελευταίου εκδόσεις τόπος πολεμικός καπιταλισμός, η δεύτερη εποχή των αυτοκρατοριών είναι ο τίτλος, κυκλοφόρησε το Μάρτιο αλλά έχουμε και πολλά να πούμε με αφορμή και το βιβλίο.
Έχω πει να ξεκινήσω μια φιλοφρόνηση για να κανακέψω τον συντευξιαζόμενο. Είναι ότι εγώ πει ότι άμα θέλετε να ξέρετε τι γίνεται στον κόσμο διαβάστε κάθε Κυριακή στην καθημερινή της σελίδα του Παπακοσταντίνου και μετά είμαστε εντάξει για μια βδομάδα. Μπορεί να μην πούμε καθόλου στο ίντερνα, διαβάσουμε την επόμενη βδομάδα.
Θέλω να ξεκινήσω με την εποχή Δεύτερη εποχή των αυτοκράτοριών Και να πάμε στους αυτοκράτορες λίγο Το podcast θα γράφεται Δευτέρα 6 Ιουλίου Θα βγει Τρίτη, θα γίνει το μάτς Των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής με το Βέλγιο Οπότε δεν ξέρουμε το αποτέλεσμα Κάνουν ό,τι μπορούν πάντως Στην αυτοκρατορία να νικήσει Είδαμε και με την κόκκινη κάρτα τι έγινε Ήταν μια κίνηση αυτή που ο Τραμπ πήρε τηλέφωνο τον Ιμφαντίνο, τον πρόεδρο της FIFA του που έχουμε τον παίκτη του δώσατε κόκκινη κάρτα δεν θα παίξει είναι οι κανόνες αλλά μπορούμε να τους αλλάξουμε ώστε να παίξει. Ο Ιμφαντίνο είπε ναι βεβαίως είναι αυτά που λέτε απορώπως δεν το είχαμε σκεφτεί και οι ίδιοι μπορούμε να το πούμε κάπως έτσι και άλλαξε ένας κανονισμός που τέλος πάντων δεν είναι ο σημαντικότερος κανόνας του κόσμου ενώ δεν θα αλλάξει η καθημερινότητα των πολιτών αλλά δείχνει λίγο τη λογική πίσω από τον νέο τρόπο διακυβέρνησης.
Ναι, βέβαια πάντα το ποδόσφαιρο και ο αθλητισμός γενικότερα αλλά ειδικά το ποδόσφαιρο που είναι το πιο λαϊκό σπορ είχε σχέση με την πολιτική έτσι κακά τα ψέματα. Δηλαδή ο καθένας επένδυε, η κάθε κυβέρνηση, το κάθε κράτος επένδυε πάνω του πολιτικά και ειδικά τα αυταρχικά καθεστώτα. Θυμόμαστε τότε το Μουντιάλ της Αργεντινής που είχε χούνται οι Αργεντινοί του Βιντέλα που είχε πάρει χαρακτήρα εθνικής γιορτής.
Αλλά ο κόσμος δεν το θυμάται βέβαια το Μουντιάλι για αυτό. Το θυμάται παρά τον Βιντέλα, παρά τον Τράπου παρά τις ατιμίες που θα κάνουν το θυμάται για τον Γκέμπες το ένα ή για τον Μαραντόνα το άλλο. Τώρα για τον Εμπαπέ ή για τον Κέιν ή οποιονδήποτε άλλο. Ή για τους Νορβηγούς που κάνουν αυτό το περίεργο πανηγυρισμό στο τέλος του νομμάτου.
Αυτά θα μείνουν και αυτά θα θυμόμαστε. Καλά μα δούμε και τα τρία μου ντοιάλες της Ιράμιας και ξεκινήσαμε. Έτσι είναι Ρωσία, Κατάρ, Τραμπ οι λομένους πολιτείς της Αμερικής. Δηλαδή είναι τρία σχέδια. Από το κακό στο χειρότερο πάει το πράγμα. Βεβαίως για τον Τραμπ δεν ήταν έπληξη αυτό που είδαμε. Ο Ιμφαντίνο είναι γνωστό πως είναι υπαλληλός του Τραμπ.
Δηλαδή όταν δεν πήρε ο Τραμπ Είχε πάρει ο Κίσιγκερ. Ήταν πρόεδρος, ήταν υπουργός εξωτερικών και συμβουλών. Ήταν και ο Μπάμα πριν κάνει οτιδήποτε. Ναι, δεν είχε κάνει ακόμα πολέμο γιατί ήταν μόνο 9 μήνες. Αλλά μετά έκανε τους πολέμους και αναδρομικά δικαιώσε το Νόμπελ ως Αμερικάνος πρόεδρος. Έκανε τους πολέμους, το πήρε και αυτός.
Λοιπόν, όταν ο Τραμπ δεν το πήρε και είχε εκνευριστεί γι' αυτό, του έφτιαξε ένα, όχι Νόμπελ βέβαια, Ιρήνης, αλλά FIFA Ιρήνης, ο Ενφαντίνο και του το έδωσε για να τον παρηγορήσει. Λοιπόν, αυτά θα ήταν γελία βέβαια αυτή η ματαιοδοξία, ο ναρκισισμός, η αλαζονία του Τραμπ αν δεν ήταν τραγικά έτσι, διότι είναι ο άνθρωπος που έχει τους κωδικούς των πυρηνικών όπλων και είναι ο άνθρωπος που ήδη έχει κάνει πόλεμο σε 7 χώρες και δεν ξέρουμε που θα σταματήσει.
Τώρα αν πάρουμε τον υπότιλο του βιβλίου, η δεύτερη εποχή των αυτοκρατοριών Κλεμμένος είναι έτσι Παραπέμπει στον Χομπς Μπάουμ, έτσι τον διάσημο Βρετανό ιστορικό Που είχε γράψει την εποχή των αυτοκρατοριών Ήταν το δεύτερο από την περίφημη τριλογία του Που ήταν η εποχή των επαναστάσεων, το τρίτο μάλλον Η εποχή των επαναστάσεων, η εποχή του κεφαλαίου, η εποχή των αυτοκρατοριών Αυτός μίλαγε την περιοχή 875-1914 Τότε που οι μεγάλες δυνάμεις Του πλανήτη Ευρωπαϊκές καταβάσεις Άγγλοι, Γάλλοι, Ρώσοι Γερμανοί μοίραζαν όλο τον κόσμο Ξέρεις πολύ καλά Τα δύο συνέδρια του Βερολίνου Το ένα μοίρασε ολόκληρη την Αφρική Δεν έμεινε τετραγωνικό κατεστώς στην Αφρική Που να μοίραστη από τους Ευρωπαίους Οι περιελιστές εκείνης εποχής και το δεύτερο ήταν για το Οθωμανικό ζήτημα που μοιράσαν τα Βαλκάνια.
Λοιπόν, εκεί παραπέμπει. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι σήμερα ζούμε μια δεύτερη εποχή των αυτοκρατοριών όπου κινδυνεύουμε ξανά να ζήσουμε συγκρούσεις, άμεση συγκρούσεις, φωνικές συγκρούσεις με πολύ δυσάρεστα αποτελέσματα για όλο τον πλανήτη μεταξύ μεγάλων δυνάμεων. Πάντως, πάμε 200 χρόνια μετά και κοιτάξουμε πίσω ποιο είναι το σημείο ας πούμε κίνησης της της δεύτερης εποχής των αυτοκρατωριών θα λέγαμε.
Πολύ καλή ερώτηση. Δύσκολο να απαντηθεί. Δύσκολο γιατί το ζούμε τώρα, οπότε δεν μπορούμε να το πω ακριβώς. Γιατί τώρα λειτουργούμε σαν δημοσιογράφοι πιο πολύ. Ο δημοσιογράφος φτιάχνει το πρώτο draft της ιστορίας, το οποίο σίγουρο πως θα αλλάξει όταν έρθουν οι πιο όριμες ματιές μετά. αλλά θα αποπειραθώ όμως για απαντήσεις πραγματικά είχαμε την εποχή των δύο μεγάλων δυνάμεων που ήταν η εποχή του ψυχρού πολέμου οι μεγάλες δυνάμεις ήταν η Αμερική και η Σοβιτική Ένωση βεβαίως οικονομικά η Αμερική υπερήχε αλλά πυρηνικά ήταν ισοδύναμοι οπότε αυτές είχαν κατά κάποιο τρόπο τον έλεγχο της παγκόσμιας κατάστασης μόλις κατέρευσε το Ανατολικό Μπλοκ περάσαμε μια περίοδο παράξενη, μοναδική στην ιστορία της ανθρωπότητας όπου υπήρχε μία παγκόσμια υπερδύναμη.
Υπερδύναμη. Υπερδύναμη δεν τη χρησιμοποιούσαμε αυτόν τον όρο πριν. Λέγαμε για δύο υπερδύναμοι. Σαν να λέμε ποιο είναι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ναι, μάλιστα ο Ιμπέρ Βεντρίν, ο πρώην υπουργός εξωτερικών της Γαλλίας, είχε κάνει κόινινγκ, είχε καθιερώσει τον όρο υπερπουισάνς. κράτησε 10-15 χρόνια όπου οι Αμερικάνοι δεν είχαν πραγματικό αντίπαλο.
Δεν λέω πως δεν υπήρχαν περιφερειακά μεγάλες δυνάμεις και ότι οι Αμερικάνοι μπορούσαν να κάνουν ό,τι θέλανε αλλά άμα δεν θέλανε να γίνει κάτι ήταν δύσκολο να γίνει. Αυτή κατά τη γνώμη μου τελείωσε απαντούντας στην ερώτηση δηλαδή αν έβαζα μία χρονιά θα έλεγα το 2016. Μάλιστα. Γιατί το 2016. Το 2016 ήταν το το Άνους Χορύμπηλης, η τρομερή χρονιά για τον κόσμο του 1990, του Φουκουγιάμα, του τέλους της θεωρίας, δηλαδή τον κόσμο της παγκοσμιοποίησης, που σημαίνει μία αγορά, μία υπερδύναμη που την εγγυάται η Αμερικάνικη και μία σκέψη όνειρο φιλελευθερισμός.
Είτε είναι κεντροδέξιας είτε κεντροαριστερής απόχρωσης. Λοιπόν, αυτός ήταν ο κόσμος που ξέραμε. Αυτός ο κόσμος τελειώνει το 2016. πρώτον ήταν το σοκ του Brexit που ήταν τεράστιο πλήγμα για την Ευρωπαϊκή Ένωση ακροτηριάστηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση και μάλιστα δεν έχασε ένα δάχτυλο έχασε κάτι πολύ, μια μεγάλη δύναμη έτσι τη Βρετανία και ήταν ένα σοκ για την παγκοσμιοποίηση πέρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση δεύτερον η νίκη του Τραμπ που επίσης η νίκη του Τραμπ την ίδια χρονιά που ήταν έκπληξη έτσι κανένας δεν περίμενε Έπεσε ένας κομίτης ξαφνικά στην Ουάσιγκτον.
Δεν φανταζόταν κανένας πως η Χίλερη Κλίντον, κατεστημένο, πιο κατεστημένο από τη Χίλερη, πεθαίνε. Έμπειρη πολιτικός. Θα έχανε από αυτόν τον περίεργο πορτοκαλί τύπο που ήρθε από το πουθενά, από το reality show, από το apprentice κτλ. Και που ερχόταν και από ενμιά, υποτίθεται, μια πολύ καλή για τους Αμερικάνους δεύτερη θητεία του Ομπάμα.
Δηλαδή δεν ερχόταν στην ουσία. Υπήρχε ακόμα το άστρο του Ομπάμα Όσο ότι αυτή είναι η δύναμη που θα Η δημοκρατική θα είναι η δύναμη που θα κυβερνήσει Αλήθεια είναι Αλλά αξίως αλήθεια είναι πως ο Ομπάμα Είχε την αύρα του αντισυστημικού δηλή Όπως ήταν Αλλά σε ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου Ειδικά από χτυπημένα εργατικά και λαϊκά στρώματα Μαύρους μετανάστες κλπ Είχε την αύρα, πρώτον ήταν μαύρος ο πρώτος μαύρος στην Αμερική, ένα το κρατούμενο και δεύτερον ήταν ο μόνος από τους αναγνωρίσιμους πανεθνικά πολιτικούς ο οποίος είχε αντιταχθεί στον πόλεμο του 2003 η Κλίντον ήταν αυτό που λένε οι Γάλλοι σκυλί του πολέμου δηλαδή όσο πιο χόκκις γίνεται πιο εκθετική σε όλα τα μέτρα και ήταν πιο κατεστημένο πεθαίνεις από τη Χίλλαρη ήταν στη Γολ Μάρτ στο διοικητικό συμβούλιο παχυλά αμοιβόμενη συμβόληζε με τον άντρα της τον Μπιλ Κλίντον την παγκοσμιοποίηση της ναύτα που έδειξε θέσεις εργασίας από την Αμερική και τις πήγε στο Μεξικό την ένταξη της Κίνας στον παγκόσμιο οργανισμό εμπορίου
που χρεώναν την αποβιομηχάνηση αυτά εκμεταλλεύστηκε ο Τράπ ο Τράπ τους είπε ότι λόγω των δημοκρατικών και της Χίλαρη και του Μπιλ Κλίντον δεν έχετε δουλειά και έτσι πήρε τις πολιτείες γύρω από τις μεγάλες λίμνες που ήταν τα παραδοσιακά προπήρια εργατικές βιομηχανικές πολιτείες τα σαρώνανε η δημοκρατική αυτή. Όπως ο Τζόνσον με τον λαϊκισμό του για το Brexit πήρε τα κόκκινα προπήρια στις Βόρειες Αγγλίας που ήταν οι παλιές βιομηχανικές πολιτείες τις οποίες και η Θάτσερ πρώτα και ο Μπλερ μετά τις αφάνησαν.
Λοιπόν, αυτά ήταν τα δύο και ο τρίτος παράγοντας το 2016 τώρα για να είμαι δίκαιος αυτό γίνεται λίγο πιο πριν το βάζω για να μου ταιριάξουν και τα τρία από το 2014 έχει γίνει αυτό που λέω τώρα είναι ότι η Κίνα ξεπερνάει την Αμερική στο ακαθάριστο εθνικό προϊόν με όρους αγοραστικής δύναμης. Μάλιστα. Εν πάση περιπτώσει είναι η πρώτη φορά που η Αμερική μετά το 1945 βρίσκει έναν δυνητικά ισότιμο ανταγωνιστή στο οικονομικό και στο τεχνολογικό και όλας πεδίο γιατί τώρα πια η Κίνα δεν είναι φτηνά προϊόντα με χαμηλά, λόγω των χαμηλών μεροκάματων σίδερα ηλεκτρικά που σου χαλάνε σε ένα μήνα κτλ.
Αυτά ήταν την εποχή πριν από 30 χρόνια. Είναι κινητά ιστορίες, είναι μέσα στην τεχνολογία χμής. Ναι, τεχνητή νοημοσύνη, ηλεκτρικά αυτοκίνητα έχουν αλλάξει τα φώτα στην Ευρωπαϊκή. Και υποδομές όλου τον κόσμο. Εμπάσπιρτος η Αμερική βρίσκεται λοιπόν να ανταγωνιστεί την Κίνα και αυτό είναι που την πανικοβάλλει. Ο Τραμπ είναι σύμπτωμα αυτής της παθογένειας, δεν είναι αυτός που τα προκάλεσε τα προβλήματα, είναι σύμπτωμα αυτής της παθογένειας της Αμερικής και είναι αυτός που υπόσχεται ότι θα έχουν μια αποτελεσματική ανάσχεση της Κίνας και των άλλων ανταγωνιστών μας με εμπορικούς πολέμους.
ποντάει ο Τραμπ στα δύο πράγματα που η Αμερική παρά τη σχετική υποχώρησή της τα διατηρεί ακόμα που ποια είναι πρώτον το δολάριο ο έλεγχος του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος δηλαδή, εξουκυρώσεις όλα αυτά τα πράγματα και δεύτερον τα όπλα δηλαδή τα κανόνια των πρόσωπων βασιλιάδων γράφανε πάνω το τελευταίο επιχείρημα του βασιλιά αυτό είναι η πολιτική του Τραμπ από τη Βενεζουέλα μέχρι το Ιράν.
Πριν πάμε στο μιλταρισμό που υπάρχει και στην Ευρώπη έχει ανακοινώσει φοβερά εξοπλιστικά προγράμματα κάτι που δεν συνέβαινε στο παρελθόν. Το βλέπουμε αυτό στη ΣΥΠΑ, το που ανέκαθεν. Το βλέπουμε στην Κίνα, που κάνουν αυτές τις παρελάσεις τις εντυπωσιακές που δείχνει στην ουσία τον οπλισμό της ότι είναι εντυπωσιακός. Βλέπουμε όσο από το 2016 και μετά το εξής, ότι αντί αυτές οι τρεις χώρες ας πούμε Ρωσία, ΙΠΑ και Κίνα ας βάλουμε στο κομμάτι των αυτοκρατοριών αυτή τη στιγμή αυτή τη στιγμή τρεις μεγάλες δυνάμεις στον πλανήτη αυτές είναι διότι θα μπορούσε να γίνει η Ευρώπη είναι μόνο στο εμπορικό πεδίο στο πολιτικό στρατιωτικό είναι υποτελήσεις Αμερικής αντί να συγκρουστούν μια με την άλλη κάτι που δεν το θέλαμε στην ουσία βρίσκουν διάφορους τόπους σύγκρουσης η Αμερική με την Ευρώπη και τη Ρωσία.
Στο Ιράν υπήρχε μια παρόμοια σύγκρουση. Στη Μέση Ανατολή, στη Συρία, βλέπαμε ότι υπήρχε μια σύγκρουση που πάλαζε συνέχεια, ανάλογα ποιος ήταν ο εκθός, ότι βάζουν άλλους μπροστά να χάνουν τις ζωές τους στην ουσία, επιχειρώντας εκεί να δείξουν, ας πούμε, το πεδίο της δυναμής τους. Το πρόξιγόρ που λένε οι Αγγλοσάξονες, που σημαίνει ακριβώς πόλεμος μέσω πληρεξουσίων, μέσω αντιπροσώπων, μέσω τρίτων.
Βεβαίως στην Ουκρανία είναι κατά το ίμιση αλήθεια αυτό. Το ΝΑΤΟ πολεμάει πρόξη μέσω των Ουκρανών. Γιατί η Ουκρανία είναι η υφηγένεια του ΝΑΤΟ έτσι. Δηλαδή να θυσιαστεί για να παγιδευτεί η Ρωσία. Η Ρωσία πολεμάει ίδια όμως έτσι. Και επομίζεται το κόστος επομένως. διότι την έστεισε την παγίδα ο Βάιντεν ο Πούτιν είχε την ιδέα πως όπου να είναι θα μπει στο ΝΑΤΟ η Ουκρανία και θα μπορούν να μας σημαδεύουν με πυρηνικά όπλα που θα κάνουν μόνο 8 λεπτά για την Αγία Πετρούπολη και 20 λεπτά για τη Μόσχα και έκανε κατά τη γνώμη μου μεγάλο λάθος να κάνει αυτή την εισβολή άδικη εισβολή ασφαλώς, δεν το συζητάμε παραβία της αυτοτέλειας και της κυριαρχίας ενός ανεξάρτητου κράτους δεν μπορεί να βρει κανείς ελαφρυντικά αλλά δεν ήταν απρόκλητο όμως το προκάλεσε ο Βάιντεν και κατά τη γνώμη μου το προκάλεσε συνειδητά με ψυχρό υπολογισμό άλλωστε ήταν ο δεκαιριγμένος στόχος του όταν πριν ακόμα αναλάβει την Προεδρία στην προεκλογική περίοδο η φιλοσοφία της εξωτερικής πολιτικής που εξήγηλε
πρώτα στο Foreign Affairs, το γνωστό περιοδικό και στη συνέχεια και στις προεκλογικές τομιλίες ήταν ότι στην Προεδρία, τη δικιά μου, η διαχωριστική γραμμή στον κόσμο θα είναι δημοκρατία απέναντι σε αυταρχισμό. Αυτό σημαίνει Αμερική απέναντι σε Ρωσία-Κίνα. Ο Μπάιντεν, όπως και ο Τραμπ, είχε πλήρη συνείδηση κατά τη γνώμη μου πως ο κύριος αντίπαλος της Αμερικής είναι η Κίνα.
Διότι η Κινέζικη οικονομία είπαμε είναι σχεδόν εφάμιλη της Αμερικάνικης, οι Ρώσικοι είναι πάρα πολύ πίσω έτσι. Μόνο στο πυρηνικό πεδίο έχει ισοδυναμία η Ρωσία με την Αμερική. Ήξερε λοιπόν ο Πάιντερ που στην Κίνα έχει να αντιμετωπίσει και εκείνο που προσπάθησε ήταν στον άξονα, στην εταιρική σχέση, γιατί ακόμα δεν έχει γίνει στρατιωτική συμμαχία, ακόμα είναι εταιρική σχέση Ρωσίας-Κίνας να σπάσει τον αδύναμο κρίκο, τη Ρωσία, ώστε μετά να αντιμετωπίσει την Κίνα με αποδυναμωμένο το βασικό της εταίρον και θα έχει βάλει μια λόγικη να υποτίθεται ότι θα έχει δει τι έπαθε η Ρωσία και αυτή θα συμπεριφέρεται.
Αυτό επιδίωξε ο Βάιντεν, αλλά δεν του βγήκε. Και ο Τραμπ μετά βγήκε και προσπάθησε σε πρώτη φάση να βρει ένα συμβασμό με τη Ρωσία διότι σκεφτόταν πως επειδή δεν του βγήκε ο Βάιντεν αυτό που θα καταλήξουμε τώρα είναι να φέρουμε τη Ρωσία πιο κοντά στην Κίνα από κάθε άλλη φορά και αυτό ήταν ο φιάλης του Χέννουρ Κίσιγκερ. Ο Χένερ Κίσιγκερ τι έλεγε πως δεν πρέπει στον ψηφικό πόλεμο πρέπει να σπάσουμε το μέτωπο Ρωσίας-Κίνας το οποίο είχε σπάσει βέβαια ήδη επί Χρουτσόφ μετά το θάνατο του Στάλιν είχε σπάσει.
Αλλά ο Κίσιγκερ προσπάθησε να προσετεριστεί μέχρι σε ένα σημείο την Κίνα με τη διπλωματία του πινγ-πονγκ έτσι και το άνοιγμα του Νίξον με την Κίνα. τώρα ο Τράμπ προσπάθησε να κάνει το ανάποδο δηλαδή όπως ο Νίξον κατάφερε τον Ελλάσονα εταίρο που ήταν τότε η Κίνα στο δίδυμο Ρωσίας-Κίνας να τον προσετεριστεί για να βλάψει τον ισχυρότερο που ήταν η Σοβιτική Ένωση τώρα ο Τράμπ να κάνει το ανάποδο να προσετεριστεί όσο μπορεί τον Ελλάσονα εταίρο που είναι η Ρωσία ώστε να βλάψει τον κύριο αντίπαλο που είναι η Κίνα τώρα εδώ είναι μια αφελής ερώτηση αλλά μπορεί να έχει και κάποιο νόημα έχουμε να κάνουμε με τρεις πολύ πλούσιες χώρες δηλαδή με πολύ μεγάλα από θέματα πετρελαίου ιδίω με φυσικό αέριο με οι Ισπάνιες, ΓΕΕΣ, η Κίνα με όλη αυτή τη βιομηχανία που έχει φτιάξει η Κίνα, την τεχνολογική έχουμε τι διάλογα θέλουν θέλουν συνέχεια μία να υπερνικήσει τις άλλες ποιος είναι ο λόγος για μας τους υπόλοιπους να συμβεί αυτό ναι αυτό βέβαια είναι ένα πολύ μεγάλο ερώτημα. Θα έπρεπε να έχω φιλοδοξίες
ενός Κλαούζεβιτς να γράψει περί πολέμου ή ενός Σουντζού του αρχαίου Κινέσου που έχει ξαναγίνει επί καιρός τώρα ή Παναγιώτη Κονδύλη. Εγώ δεν προσπάθησα ούτε στο βιβλίο μου να κάνω μια τέτοιου είδους πραγματεία. Θα έλεγα πως υπάρχουν τρεις απαντήσεις, τρεις σχολές σκέψεις για αυτό το ερώτημα. Γιατί δηλαδή οι μεγάλες δυνάμεις πάντα συγκρούονται και δεν μπορούν να βρουν μια ισορροπία, ένα συμβασμό.
Γιατί οποιοδήποτε συμβιβασμή είναι ασταθής και πρόσκαιρη, ενώ ο ανταγωνισμός που φτάνει και στον πόλεμο είναι μόνιμος. Λοιπόν, υπάρχουν τρεις σχόλες σκέψης έτσι. Υπάρχει η φιλελεύθερη σχολή, που είναι και κυρίαρχη στη σημερινή εποχή, στην Αμερική αλλά και στον δυτικό κόσμο γενικά, που λέει πως το έτοιμο των πολέμων είναι τα αυταρχικά καθεστώτα.
Οι δημοκρατίες δεν πολεμάνε Στην πιο κυθαϊσμένη εκδοχή του Είναι αυτό που έγραφε ο Τόμας Φρίντμαν Ο πολύ γνωστός αρθρογράφος των New York Times Συγγραφέας βιβλίων best seller Γκουρού της Χίλαρη Κλίντον και της παγκοσμιοποίησης Ο οποίος έλεγε ότι δύο χώρες που έχουν Μαγκτονάντς δεν πολεμάνε μεταξύ τους Το απλοποίησε Το απλοποίησε μέχρι εκεί που δεν παίρνει διότι η Οικοσλαβία η κακομήρα είχε Μαγντονάλς αλλά όταν δεν έζησε από τον πόλεμο της Αμερικής έτσι και ξέρουμε από την αρχαία Ελλάδα πως οι δημοκρατίες δεν είναι πιο ειρηνόφιλες κατά να γίνουν ξέρουμε την Αθήνα που ήταν δημοκρατία ενώ η Σπάρτη δεν ήταν και τον διάλογο των περίφημων των Αθηναίων με τους Μιλίους που είπαν οι Αθηναίοι στους Μιλίους το 416 π.Χ.
αν δεν κάνω λάθος 16 ναι πήγαν στη Μήλο και τους είπαν δεν έχει να είσαι αστούδετεροι ή θα είστε μαζί μας εναντίον μας επειδή έχετε καταγωγή από τους Λακεδαιμόνιους ή θα έρθετε με την Αθήνα θα σκάψουμε τον Ισσοίου όπως έκαναν τελικά γιατί οι Μήλοι δεν υποτάχθηκαν σκότωσαν τους άντρες και έκαναν σκλάβους τις γυναίκες και τα παιδιά και βρήκαν βέβαια την τιμωρία τους οι Αθηναίοι μετά από τρία χρόνια στη σκήλη και εξτρέδια στις Ιρακούσες που ήταν η αρχή του τέλους της Αθηνέκης ηγεμονίας στη σύγχρονη εποχή έχουμε δει την Αμερική η Αμερική ήταν δημοκρατία το Ιράν τώρα δεν ήταν δημοκρατία προφανώς αλλά το Ιράν έχει να επιτεθεί σε άλλη χώρα δύο αιώνες από τότε μόνο έχει υποστεί πολέμους από μεγάλες δυνάμεις Άγγλους, Ρώσους Αμερικάνους, πραξικοπήματα όλα αυτά, Ισραήλ που είναι περιφερειακή δύναμη αλλά με πυρηνικά όπλα έτσι.
Λοιπόν, ενώ η Αμερική που είναι δημοκρατία έχει 753 βάσεις σε όλο τον κόσμο. Για ποιο λόγο δεν θέλει να κυριαρχήσει. Λοιπόν, άρα αυτή η λογική των φιλελεύθερων πως οι πόλεμοι προέρχονται από τα αυταρχικά καταστολούς και όχι από τις δημοκρατίες δεν αντέχει. Υπάρχει η σχολή των ρεαλιστών. Η σχολή των ρεαλιστών λέει πως οι μεγάλες δυνάμεις είναι καταδικασμένες να έρχονται σε αντιπαράθεση Πολλές φορές και σε πόλεμο, ανοιχτό πόλεμο Γιατί το παγκόσμιο σύστημα είναι αναρχικό Δεν υπάρχει μία κεντρική εξουσία που να μπορεί να επιβληθεί στους από κάτω Να βάλει κάποιους κανόνες, να έχει το μονοπόλιο της ένοπλης βίωσης ΟΗΕ ας πούμε, κάτι ένας μεγεθυμένος ΟΗΕ Δεν ισχύει στο παγκόσμιο στίβο αυτό που ισχύει σε εθνική κλίμακα. Σε εθνική κλίμακα υπάρχει το κράτος. Το κράτος είναι μια νομιμοποιημένη από τους πολίτες του λιγότερο ή περισσότερο μηχανή νόμιμης βίας.
Οι οποίοι μπαίνουν κάποιοι κανόνες από τη Βουλή, από την κυβέρνηση, από οποιοδήποτε καθεστώς είναι και έχει τη βία για να τον επιβάλλει. Λοιπόν, επειδή σε παγκόσμιο κλίμακα δεν υπάρχει κάτι τέτοιο και ο ΙΕ φυσικά δεν έχει δύναμη, πρέπει να συμφωνήσουν τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Κάθε μεγάλη δύναμη, ό,τι συμβασμό και να κάνει, ειρηνικό και κανόνες, θα νιώθει πάντα ανασφάλεια πως η άλλη δεν θα τον τηρήσει.
Και θα προσπαθήσει να έρθει σε βάρος της κτλ. Θα αλλάξει κυβέρνηση και θα... Και επομένως κάθε μεγάλη δύναμη κοιτάζει να ενισχυθεί σε βάρος των άλλων και αυτό κάποια στιγμή φαίνεται σύγκρουση. Και αυτό κατά τη γνώμη μου δεν μπορεί να εξηγήσει τα πάντα διότι μια δεν εξηγεί για παράδειγμα γιατί υπάρχουν περίοδοι στην ιστορία στην οποία μεγάλες δυνάμεις όντως βρίσκονται να μόντους βέντει.
Ας πούμε από το 1900 μετά τους ναπολεούντους πολέμους και μέχρι τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο με εξαίρεση κάποια μικρά επεισόδια όπως ήταν ο Οικογραμμαϊκός Πόλεμος μικρά για τους ανθρώπους που τα υπέστησαν δεν ήταν μικρά έτσι αλλά από της παγκόσμιας ιστορίας ήταν μικρά. Γενικά υπήρχε ένα μοντζουβέντη. Γιατί δηλαδή όταν ήταν η Γερμανία με το Μπίσμαρκ είχε τη λογική της ισορροπίας και μετά με τον Αυτοκράτορα πήγε στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.
Δηλαδή είναι μια θεωρία που δεν μπορεί να το εξηγήσει. Και υπάρχει η τρίτη σχολή που είναι η μαρξιστική σχολή η οποία λέει εννολήγης ότι ο πόλεμος έχει άμεση σχέση με τους κοινωνικούς σχηματισμούς που τον προκαλούν ας πούμε στη φαιδοαρχική εποχή ή στη δουλοκτητική εποχή είχαν το κίνητρο να επεκταθούν γιατί οι παραγωγικές δυνάμεις ήταν υγιεί και δούλοι και έπρεπε να συντηρηθούν να έχεις περισσότερο υγιεί και περισσότερους δούλους Το όνειρο του διαφωτισμού, των θεωρητικών του καπιταλισμού πρωτού επικρατής κιόλας, του Εμμάνουελ Καν, του Μοντεσκε και τα λοιπά, ήταν η αιώνια ειρήνη.
Έχει γράψει βιβλίο, ο Καν για την αιώνια ειρήνη. Και ο Μοντεσκε μιλούσε για το do commerce, για το γλυκύ, το ευγενές εμπόριο. Ότι τώρα εδώ στον καπιτασμό δεν έχουμε ούτε δούλους, ούτε γη, ούτε θρησκείες να κάνουν θρησκευτικούς πολέμους, λεφτά βγάζουμε, θα λέγαμε το σύνθημα του Γκουτστοκο σε παράφραση make business not war.
Αλλά αυτό δυστυχώς δεν επαληθεύτηκε. Και είδαμε πως αυτό το καινούριο κοινωνικό σύστημα που μας απάλλαξε βεβαίως από τα δεινά των μεσαίων χρόνων, του μεσαίωνα και τα λοιπά, έκανε τους πιο καταστροφικούς πολέμους αναπτύσσοντας παροικές δυνάμεις που έγιναν και δυνάμεις καταστροφής. Και οδήγησαν στα χημικά αέρια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, στο δεύτερο.
Επομένως, αυτό το σύστημα, ο καπιταλισμός σε συνθήκες ιστορικών κρίσεων, όπου δηλαδή έχουμε μακρόχρονη καχεξία, όπως είχαμε το 1873 και 1896, τότε βγήκαν οι αυτοκρατορίες. Γιατί η οικονομία δεν μπορούσε να αναπαραχθεί με φυσιολογικό τρόπο, οπότε ο μιλιταρισμός και η ξένη κατάκτηση ήταν μια κάποια λύση. και δυστυχώς κάτι ανάλογο γίνεται σήμερα.
Κάτι ανάλογο γίνεται και σήμερα. Δηλαδή μετά την κρίση δεν τυχότητας, τα εργατικές ταπάνες εκτινάζονται σε παγκόσμια κλίμακα μετά την κρίση του 2008-2009. Δεν έγινε κάποιο μεγάλο γεωπολιτικό γεγονός. Δεν είχε γίνει ακόμα η κρίση της Ουκρανίας του 2014. Κι όμως μετά το 2008-2009 και το βλέπετε τώρα πολύ καθαρά στη Γερμανία.
Η Γερμανία η αυτοκινητοβιομηχανία της πάει κατά διαόλου, οι Κινέζοι έχουν αποκτήσει το απόλυτο πλεονέκτημα και οι Volkswagen και οι Bosch βρίσκουν διέξοδο στο να κάνουν συνεταιρισμούς με τη Rheinmetall, τη μεγάλη πολεμική βιομηχανία, μήπως πουλάμε tanks αντί να πουλάμε τεθωρακισμένα τέλος πάντων, αντί να πουλάμε επιβατικά αυτοκίνητα.
ότι αυτή τη στιγμή ο πλανήτης κατασκευάζει τόσα όπλα σημείωται να τα χρησιμοποιήσει κιόλας νομοτελειακά δηλαδή ότι ελπίζουμε όχι όλοι σταυρώνουμε τα δάχτυλά μας γιατί μιλάμε και για πυρενικά όπλα και ιστορικά οι παρόμοιες οι παρόμοιες καταστάσεις δείχνουν ότι κάποια στιγμή πρέπει να τα βγάλεις όλα αυτά και στη φόρα με κάποιο τρόπο αυτό ισχύει για τα συμβατικά όπλα οπωσδήποτε και γι' αυτό τα χρησιμοποιούν.
Δηλαδή γι' αυτό συντηρούν και... Πολέμους στην Αφρική, εμφυλίους... Πολέμους στην Ελφέρια όσο γίνεται πιο μακρύ, αλλά τώρα έχουν αρχίσει, μπαίνουν και οι ίδιοι, μπήκαν οι Αμερικάνοι, ξεστοκάρανε τόσα πράγματα στον πόλεμο του Ιράν, που βέβαια μέχρι τώρα δεν τους είχε βγει καθόλου καλά, αλλά αυτή είναι άλλη ιστορία. με τα πυρηνικά βέβαια ευτυχώς δεν έγινε κάτι τέτοιο δηλαδή μετά τη χειροσύμα και το οναγκάσια δεν είχαμε ποτέ χρήση πυρηνικών όπλων αλλά δεν ξέρω αν αυτή η ιστορία οπωσδήποτε τα πυρηνικά όπλα μειώνουνε καταρχήν την πιθανότητα να συγκρουστούν σε μεγάλη κλίμακα μεγάλες δυνάμεις διότι προσέχουν γιατί έχουν πυρηνικά αλλά όμως αυξάνουν την πιθανότητα αν γίνει αυτό να γίνει με όρους αποκάλυψης πραγματικά και σήμερα όπως εξελίσσεται το πόλεμο στην Ουκρανία δεν είμαι καθόλου βεβαίως πως μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι δηλαδή οι Ρώσοι κάποιες φορές έχουν απειλήσει πως αν τεθούν θέματα που απειλούν την εδαφική τους ακεραιότητα μπορεί να χρησιμοποιήσουν
τακτικά πυρηνικά όπλα πεδίου μάχης έχει απειλήσει ανοιχτά ο Μεντβέντεφ που είναι αντιπρόεδρος του Εθνικού Συμβούλου Ασφαλείας και ήταν πρώην πρόεδρος της χώρας, έτσι της Ρουσίας. Δεν είναι κάποιο τυχαίο άτομο. Δεν μιλάω για άλλους ανθρώπους των ελίτ όπως ο Καραγκάνοφ και άλλοι που είναι και αυτοί πολύ χόκκες, πολύ γεράκια του πολέμου.
Αλλά μιλάω και για υπεύθυνο άτομα που το έχουν πει έτσι. Από την άλλη πλευρά οι Ουκρανοί με την υποστήριξη και την κατοδίκηση των Αμερικάνων και των Βρετανών γιατί μόνοι τους δεν μπορούσαν να κάνουν τέτοια επιχείρηση. Πέρυσι, την Άνοιξη ήταν αν θυμάμαι καλά, χτύπησαν σε πολύ μεγάλο βάθος μέσα στη Ρώσια επικράτεια βάσεις με στρατηγικά αεροπλάνα της Ρωσίας.
Στρατηγικά αεροπλάνα σημαίνει αυτά που μεταφέρουν πυρηνικά όπλα. Δηλαδή ένα από τα τρία πόδια της λεγόμενης πυρηνικής τριάδας που είναι οι πύραυλοι που εξεύονται από τη γη, βαλιστικοί, για να πάνε στην Αμερική από υποβρύχια και τρίτον ένα από τα αεροπλάνα δηλαδή αυτό στην περίοδο του ψυχρού πολέμου που μεγάλωσα εγώ δεν μπορούσε, όχι δεν το φανταζόμαστε που μπορεί να γίνει, δηλαδή ότι η Αμερική ή η Ρωσία μπορεί μια να χτυπήσει το πυρηνικό επίπλωσά στις άλλες δεν το σκεφτόμαστε τώρα έγινε και δεν το παίρνουμε και σαν σοβαρά υπόψη και ένα από τα κίντρα που με δείξα να γράψω αυτό το βιβλίο ήταν η Η ανησυχία μου και για το κίνδυνο, γιατί πιστεύω ειλικρινά πως βρισκόμαστε στο πιο επικίνδυνο σημείο από την κρίση των πυράβλων της Κούβας του 1962 και το δεύτερο είναι ότι παρόλα αυτά έχουμε μια περίεργη χάβνωση.
Δηλαδή σε προηγούμενες εποχές υπήρχε ένα αντιπολεμικό κίνημα που έσπαγε κόκαλα. Δηλαδή όταν είχαμε την κρίση του Pershing 2 και Cruise των Αμερικάνων που θέλουν να φέρουν στην Ευρώπη και SS20 η Σοβιετική από την άλλη πλευρά ήταν η πύραυλη, η Πέρσινγκ, δύο κρούς και στις 20. Και υπήρχε ένα αντιπολεμικό κίνημα τεράστιο στην Αμερική, στην Νέα Υόρκη, έχει γίνει 1,5 εκατομμύρια κόσμος είχαν κατέβει, μεγαλύτερη διαδήλωση που έχει γίνει στα χρονικά των ΟΠΑ.
Στην Αγγλία, στη Γερμανία, βγήκαν καινούρια κόμματα, οι πράσινοι, με βάση το περιβαλλοντικό βέβαια, αλλά και το φιλιρινικό κίνημα. σήμερα δεν λέω πως δεν υπήρξαν αντιδράσεις υπήρξαν όπως υπήρξαν και για τη γενοκτονία της Γάζας που εμείς ζήσαμε την πρώτη γενοκτονία του 20ου αιώνα μπροστά στα μάτια μας κιόλας και συνεχίζεται ακόμα δεν έχει σταματήσει δηλαδή και πολύ φοβάμαι πως τα χειρότερα μπορεί να είναι μπροστά αλλά οι αντιδράσεις υπήρξαν στη Γαλλία γίναν και γενικές απεργίες διαδήλωσης υπέρ των Παλαιστινίων στη Γάζα αλλά γενικά η αντιδράση και ιδιαίτερα θέλω να πω στην Ελλάδα ήταν πολύ κατώτερη από το παρελθόν και κατώτερη από αυτό που επιβάλλει η ιστορική στιγμή σοβαρότητα της.
Εντάξει υπάρχει και μια κανονικοποίηση κάπως τα συνηθίζουμε όλα και με το ρυθμό που μεταδίδονται πληροφορίες πια. Δηλαδή όταν είμαστε μάρτυρες συνεχώς μέσα από το κινητό μας την ώρα που κάνουμε κάτι άλλο, όχι όπου είμαστε συγκεντρωμένοι σε αυτό να βλέπουμε πολεμικές κοινές συνέχεια κάπως έχουμε συνηθίσει σε αυτό το θέαμα νομίζω δηλαδή δεν εννοώ ότι δεν το πικρωτώ αυτό, δεν είναι θετικό αλλά παλιά ήταν ας πούμε να ανατεύουμε στην τηλεόραση να ανατεύουμε την εφημερίδα που διάβαζε τα γεγονότα και ήσουν αφιερωμένος σε αυτά τώρα ανάμεσα σε σπανακόπητες παραλίες τι κάνει ο διπλανός ο φίλος μου και τα λοιπά εφανίζεται ας πούμε και το ζήτημα της Γάλλας που εγώ θα κάνω ένα like εκείνη την ώρα ή θα κάνω ένα στον Νομίζω πως είμαι εντάξει με τη συνείδησή μου Κάνω το αντάρτικό μου μέσα από τα social media Τα οποία έτσι και αλλιώς Τα βλέπουν μόνο όσοι συμφωνούν μαζί μου Κατά κανόνα Και βλέπω και όλα αυτά με αυτούς που συμφωνώ μαζί τους Είναι φούσκες, μηδιακές φούσκες
Είναι τα echo chambers που λένε Δηλαδή ότι είμαστε εμείς που συμφωνάμε Και ο καθένας λέει μπράβο στον άλλο Αυτό στο facebook έτσι Καλά στο twitter, το extro Είναι διαφορετικό εκεί Είναι το σπόρι να βρίζεις βασικά. Βρίζεις τον αντίπαλο και τις καθαρίζεις. Εκτονώνες σε μπας περιπτώσει. Αυτό είναι αλήθεια. Νομίζω πως υπάρχει και ένας άλλος λόγος ότι μας φαίνονται μακριά αυτά.
Ότι δηλαδή εντάξει αλλά εμείς δεν κινδυνεύουμε άμεσα. Εμείς στην Ελλάδα το θέμα που έχουμε και τότε που θα κινητοποιηθούμε είναι η Τουρκία. Αυτό είναι όλες οι γενιάς και η δικιά μου και η δικιά σας και οι νεότερες έχουμε ζήσει με αυτό ας πούμε. ότι αν κινδυνεύουμε από κάτι είναι αυτό. Δεν καταλαβαίνουμε όμως πως οι άλλοι πόλεμοι γύρω γύρω επιδρούν στην πιθανότητα Έλληνο-Τουρκικού πολέμου.
Η Τουρκία έχει υποφεληθεί και από τις δύο αυτές μάχες, από τα δύο αυτά μέτωπα και το Ουκρανικό που είναι βόρει από εμάς και το Περσικό, του Περσικού κόλπου που είναι νότια, ως ο επιτίδιος ουδέτερος που τα έχει καλά με όλους και από αυτήν την άποψη δεν έχει ζημιά, αντίθετα έχει κέρδη. Τα έχει καλά και με τη Ρωσία Έχει κάνει τόσο συνεργειακές συμφωνίες Τα έχει καλά και με την Ουκρανία Της φτιάχνει τρόνους Αυτά τα μπερακτάρ που είναι και του Γαμπρού του Ερντογάν Μια χαρά τα έχει λοιπόν και με τον Άτο Τώρα πάει ο Τραμπ στην σύνοδο κορυφής του Νάντο Και λέει τι καλώς που είναι ο Ερντογάν έτσι Από την άλλη πλευρά στον περσικό κόλπο Επίσης έχει βγει εναντίον του Ισραήλ Καθαρά στο θέμα της Γάζας Τα έχει καλά με τους Ιρανούς Παρότι έχουν και ανταγωνισμό σε πολλά πράγματα Ας πούμε στη Συρία του Άσαντ ήταν τελείως αντίθετη Ήταν σαντίπαλα στρατόπεδα Οι Τούρκοι ήταν από αυτούς που ρίξαν τον Άσαντ Ενώ οι Ιρανοί τον υποστηρίζαν Αλλά παρόλα αυτά έχει κρατήσει Η Ελλάδα έχει κρατήσει μία στάση
Και στις δύο αυτές συγκρούσεις Του δεδομένου καλού παιδιού Του ΝΑΤΟ που ό,τι λέει ο Τραμπ εμείς είμαστε στη ζωστή πλευρά της ιστορίας. Ενώ θα μπορούσε να παίξει ένα ρόλο έντιμου διαμεσολαβητή με την έννοια ότι ανήκε εκεί που ανήκε, εντάξει, στη Δυτική Συμμαχία, στο ΝΑΤΟ, αλλά παραδοσιακά αυτό την εμπόδισε να έχει πολύ καλές σχέσεις με τη Ρωσία για λόγους και των δικών της καλώς νοούμενων εθνικών συμφέροντων στο Κυπριακό κλπ.
Αλλά και ο Καραμαλής ο Κωνσταντίνος και ο Ανδρέας Παπαντρίου φροντίζανε να λένε στους Αμερικανούς ότι κοιτάξτε έχει και αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια αμαλάχη. Λοιπόν αυτό έχουμε ξεχάσει τώρα. Όπως και με τον Αραβικό κόσμο. Είχαμε πάρα πολύ καλές σχέσεις. Είχαμε σχέσεις συνεργασίας και με το Ισραήλ βέβαια από τότε που αναγνωρίστηκε από την Ελλάδα του Ισραήλ το 1990 αλλά είχε πολύ καλές σχέσεις και με τον Αραβικό κόσμο.
Λοιπόν τώρα θεωρούμε ότι είμαστε στην πλευρά των ισχυρών. Δεν είμαι βέβαιος πως θα βγει αυτή η πολιτική σε καλό, διότι η Ρωσία καταρχήν έχει πει ήδη πως χώρες που παράγουν και δίνουν εόπλα στην Ουκρανία, άμα ζορίσουν τα πράγματα θα τις ζορίσουν στρατιωτικούς στόχους. Και έχει βγάλει και κατάλογο όπου παράγονται ντρόνς και βγαίνουν από τη Δύση, από την Ευρώπη στην Ουκρανία, τα θεωρούν στρατιωτικούς στόχους.
Δεύτερον στο θέμα του Ιράν Ο άξονς Αμερικής Ισραήλ δεν έχει πετύχει κανένα Τους στόχους του αντίθετα έβγαλε ένα Ιράν Ισχυρότερο από ποτέ Και είδατε ότι το Ιράν Χτύπησε τη βάση στην Αγγλική και στην Κύπρο Υπήρξε και πληροφορία Το έκανε και το ΚΚΕ Ερώτηση και στη Βουλή Δεν έχω καταλάβει Εάν είχε βάσει ή όχι Δεν θέλω να το πάρω πάνω μου απλώς το αναφέρω γιατί έγινε συζήτηση στη Βουλή ότι εκτοξεύει και πυράβλος και προς τη Σούδα.
Προς τη Σούδα, ναι. Δεν το παίρνω πάνω μου, δεν το ξέρω, δεν το έχω ψάξει, δεν έχω δικές μου πληροφορίες. Αν γίνει αυτό όμως αύριο, γιατί ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει εκεί και δεν ξέρουμε ο Τράπτην τι του κατεβάσει. Ένας πυράβλος να πέσει όχι στο ακροτήρι, χτύπα ξύλο, αλλά στη θάλασσα. έχει τελειώσει με τη μία όλη τουριστική σεζόνη φετινή και του χρόνου της Κρήτης το λιγότερο είναι αυτό και το χειρότερο βέβαια είναι εάν γίνουμε πραγματικός στόχος διότι εάν δεν γίναμε στόχος μέχρι τώρα η Ελλάδα δεν είναι στόχος καμιάς τρομοκρατικής επίθεσης Ισλαμιστών ενώ έγινε η Γαλλία η Αγγλία η Ισπανία γιατί γίνανε αυτές και εμείς δεν γίναμε γιατί εμείς έχουμε καλύτερη εθνική ασφάλεια θα γελάσουμε τώρα ξέρουμε έχουμε και την περίπτωση πρόσφατη με τους Ρώσους χάκερ έτσι ας μην το θυμηθούμε τώρα λοιπόν επειδή μας προστάτευσε το Ισραήλ και δεν προστάτευσε αυτός όχι βέβαια ήταν επειδή την Ελλάδα δεν την βάζαν στο κάδρο της εθνικής χώρας που μας βλάπτει άμεσα ενώ τους Βρετανούς, τους Γάλλους
λόγω ιστορίας, λόγω ρόλου που παίζουν γι' αυτό θα έλεγα να είμαστε πιο συνετοί και η εθνική ασφάλεια είναι θέμα και πολιτικής, δεν είναι μόνο πόσα όπλα αγοράζεις από την Αμερική. Εξέτα, υπάρχει, είχε γίνει μια ερώτηση παλιά, είχε γραφτεί ένα άρθρο, δεν θυμάμαι αν είπαμε περιοδικό, τέλος πάντων, είχαν ρωτήσει διάφορους ιστορικούς ότι βρίσκεσαι απέναντι στον μωρό Χίτλερ, ότι αν εκείνη την ώρα το αφαιρείς στη ζωή ή όχι, για να σώσεις τον κόσμο από αυτό που έγινε.
Το άρθρο είχε πολλές αναλύσεις, ή ο Ιππολής Αναλύσης και κατέληγε ότι στο τέλος της ημέρας ακόμα πέρα από τα αιθικά και όλα αυτά ζητήματα που προκύπτουν τις αφέρειες της ζωής που είναι πολύ σημαντικά ότι ακόμα κι αν ο Χίτλερ δεν υπήρχε δηλαδή τον αφανίζαμε από όταν ήταν μωρό οι συνθήκες που υπήρχαν τότε στον κόσμο θα ευνοούσαν για την ανάδειξη ενός νέου Χίτλερ ενός νέου φασιστικού κόμματος ενός μιας νέας τέτοιας παρόμοιας κατάστασης Είμαστε τώρα επειδή Ξέρετε είναι εύκολο να λέμε Γι' αυτό φταίει ο Τραμπ, γι' αυτό φταίει ο Ερντογάν Γι' αυτό φταίει ο Πούτιν, γι' αυτό φταίει η Ευρωπαϊκή Ένωση Γι' αυτό φταίνει η άλλη Η ανάδειξη της ακροδεξιάς κτλ Είμαστε σε μια κατάσταση που ακόμα κι αν Εξαφανιστούν όλοι αυτοί Οι γέροι ηγέτες που λένε ηλικιωμένοι ηγέτες Που είναι έτοιμοι να πατήσουν το κουμπί των πυρηνικών ότι από κάτω γενιές μπορεί να υπάρχουν πάλι έτοιμα άτομα, τα οποία ακόμα και ότι είναι νεότερα δεν σημαίνει ότι είναι υπιότερα στη σκέψη, ή λογικότερα στη σκέψη.
Εξαιτίας των συνθήκων που υπάρχουν τώρα, των οικονομικών, όλων αυτών των πραγμάτων που συμβαίνουν τώρα. Ναι. Χωρίς να παραγνωρίζω το ρόλο της προσωπικότητας στην ιστορία, διότι αν δεν ήταν ο Χίτρελ και ήταν κάποιος άλλος, η Γερμανία θα είχε οπωσδήποτε επιθετικές τάσεις. και από αυτήν την άποψη έψαχνε η ιστορία στη Γερμανία να βρει έναν Χίτλε οπωσδήποτε αυτό άλλωστε και το είχαν προβλέψει οι πιο διαρρετικοί από πολύ νωρίς ο Τζον Μέιναρ Κέινς ο διάσημος Βρετανός οικονομολόγος είχε γράψει όταν έγινε η συνθήκη του Βερσαλιών η ταπεινωτική αυτή συνθήκη για τη Γερμανία και άδικη γιατί εδώ που τα λέμε για τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο δεν έφταιγε μόνο η Γερμανία, όλοι φταίγανε έτσι γιατί μήπως η Αντάντ Κορδιά, λένε, Γαλλία, Αγγλία που συμμάχησε με την τζαρική Ρωσία ας πούμε το πιο αντιδραστικό τότε καθώς ευρώπης, δεν είχαν κατακτικές βλέπεις τα μάθαμε μετά με τα σύμφωνα Σάκης Πικό, πως είχανε μοιράσει όλη τη Μέση Ανατολή και την Κωνσταντινούπολη και όλα. Λοιπόν, όταν
λοιπόν έγινε η συνθήκη του Βερσαλιών Να τον ταπεινώνεις έτσι και να μην... Δηλαδή όταν βάζεις μια γάτα στη γωνία και δεν της αφήνεις καμία διέξοδο θα σου χυμίσει κατά πάνω και ό,τι γίνει. Ας νιώθει πως είναι πιο αδύναμη από σένα. Τουλάχιστον σου βγάλει τα μάτια, δεν θα πάει έτσι. Δεν έχει τίποτε άλλο να κάνει. Λοιπόν, αυτό το πράγμα έγινε και αν δεν ήταν ο Χίτρανγκ κάποιος άλλος μπορεί να έπαιρνε άλλη μορφή.
αλλά ότι θα γλιτώναμε τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο νομίζω θα τον γλιτώναμε αν και ποτέ η ιστορία δεν γράφεται υπάρχουν ασκήσεις εναλλακτικής ιστορίας που έχουν και ενδιαφέροντα βιβλία που έχουν βγει αλλά η ιστορία γράφτηκε όπως γράφτηκε και σήμερα το ίδιο πιστεύω δηλαδή ότι και αν δεν υπήρχε ο Τραμπ ή αν ο Τραμπ σε δύο χρόνια θα είναι παρελθόν ό,τι ζημιά είναι να κάνει στη χώρα του και σε όλο τον κόσμο θα την έχει κάνει μέχρι τότε.
Αλλά πείτε ότι βγαίνει μετά ο Τζέιντι Βάνς ή ο Μάρκο Ρούμπιο. Διαφορετικές προσωπικότητες αλλά και δύο εξίσου επικίνδυνοι. Δηλαδή ο Μεν Τζέιντι Βάνς... Ή ένας ακόμα πιο σκληρός που δεν τον ξέρουμε σήμερα. Ο Τζέιντι Βάνς είναι αυτός που βγαίνει και ως προπονητής της ευρωπαϊκής δεξιάς. Πήγε στη διάσκεψη του Μονάχου και συναντήθηκε με τη Βάιντελ, της αναλλακτικής για τη Γερμανία.
Η ομιλία του πέρυσι στο Μόναχο ήταν ότι ο κύριος κίνδυνος δεν είναι του Ρωσιαίου την Κίνα, αλλά ο σιωτορικός εχθρός, δηλαδή οι ευρωπαϊκές δημοκρατίες που καταπιέζουν την ακροδεξία και δεν την αφήνουν να ανταγωνιστεί ισότιμα. Ο Δεβάνς, αν μπορούσε να κάνει πέντε πολέμους την ημέρα, θα τους έκανε. Τώρα θέλει να κάνει και στην Κούβα εισβολή.
είναι δηλαδή από τους πιο επιθετικούς, ριγκανικοί σκοπείς πολιτικούς. Επομένως ο Τραμπ και εγώ πιστεύω ότι είναι περισσότερο σύμπτωμα, όπως και με τη Ρουσία το ίδιο ισχύει. Δηλαδή ο Πούτιν ήταν ένα και αυτός δημιούργημα της εποχής του. Όταν βγήκε ο Πούτιν στην εξουσία δεν είχε πρόγραμμα να έρθει σε μετοπική σύγκρουση με τη Δύση, στο αντίθετο.
Ο Πούτιν ήταν ένας πολιτικός που βγήκε από την Αγία Πετρούπολη, την πιο δυτική έτσι πόλη της Ρωσίας στο παράθυρο της προς τη Δύση γερμανικά μιλάει άψογο λόγω της θητείας του Απτιγκάκεμπε στην Ανατολική Γερμανία όταν πρωτοβγήκε ήθελε να κάνει τη Ρωσία μέλος του ΝΑΤΟ και το έχει προτείνει, το έχει γράψει ο ίδιος και το έχει πει οι δυτικοί βέβαια δεν ήθελαν γιατί ξέρανε πως με τη Ρωσία στο ΝΑΤΟ το ΝΑΤΟ θα έχανε το χαρακτήρα που έχει τα τώρα αλλά θέλω να πω πως δεν είχε αυτός.
Έβαλε τη Ρωσία επίσης στο Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου. Δηλαδή ήθελε να τα βρει με τη Δύση αλλά με όρους αξιοπρέπειας για τη Ρωσία. Ένιωθε πως η Ρωσία είχε ταπεινωθεί πάρα πολύ στην εποχή Γελτζίν. Θυμάστε τώρα. Ο Γελτζίνς τον καλούσαν στο G8 γιατί το σπορ του Πούτιν, του Κλίντον συγγνώμη και των άλλων δυτικών συνδετημόνων του ήταν να το μεθάνε το Γελτζίν κάτι που δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολο βέβαια και να το βάζουν να χορεύει κάτρι και να κάνουν πλάκα.
Λοιπόν δεν μπορεί τώρα μια χώρα που ήταν αυτοκρατορία στην Ευρώπη να ζει σε τέτοιο ξεπεσμό και να μην θέλει να ορθοποδήσει και να τη δέχονται ως ισότιμο. Αλλά είδε ότι αυτοί οι Αμερικανοί επιμείνανε στις έγχρωμες επαναστάσεις να βάλουν φιλοαμερικάνικη κυβέρνηση στην Ουκρανία παρότι ήταν φιλορώσικη πριν το ίδιο στη Γεωργία και οδηγήθηκε σε μία σύγκρουση που δεν είχε επιλέξει ο ίδιος ακόμα και στον πόλεμο της Ουκρανίας πιστεύω ότι που ξαναλέω δεν τα λέω αυτά για να δικαιολογήσω έτσι έναν κατακτητικό και άδικο πόλεμο άλλη μια φορά λοιπόν όταν το ξεκίνησε όμως το κίνητρο δεν ήταν να πάρει εδάφη διότι η Ρωσία τώρα το μόνο πράγμα που δεν χρειάζεται μια χώρα που έχει 11 οριές ζώνες από το Καλίνιγκνα στη Παλτική μέχρι το Βλαδιβοστόκ στον Ειρηνικό Ωκεανό το μόνο πράγμα που δεν χρειάζεται είναι εδάφη και πρώτες σύλλες. Τι να τα κάνει. Έχει με τη Σέσουλα εκείνο που ήθελε να εξασφαλίσει πως η Ουκρανία δεν θα μπει στον Άντων και είχε πιστέψει υποτιμώντας των αντιπαλών του
ότι αυτοί εδώ είναι ένα έθνος που δεν έχουν και καθαρή εθνική συνείδηση δεν θα κάτσουν τώρα να πολεμήσουν με εμάς σε μια βδομάδα θα έχουμε καθαρίσει και θα βγει κάποιος από το στρατό εκεί με τον οποίο θα μπορούμε να κάνουμε deal την πάτησε και εγκλωβίστηκε σε ένα πόλεμο τώρα όπως οι Αμερικάνοι υποτίμησαν με τον ίδιο τρόπο το Ιράν αυτοί είναι έτοιμοι να πέσουν δεν γίνονται διαδηλώσεις λόγω του ότι έχουμε φέρει την οικονομία τους στο αδιέξοδο και κατεβαίνει ο κόσμος στο δρόμο γιατί δεν έχει να φάει κτλ έτοιμοι είναι, τον έπεισε και ο Ντανιάχου τον Τράμπ ότι η πρώτη βδομάδα θα έχουν πέσει.
Και εγκλωβιστήκαν και αυτοί σε αναπόνο. Και τους δώσαν επίσης και τα λεφτά τους τώρα στην ουσία. Ναι. Επομένως είτε με τον Τραμπ, τον Μπούτιν και τον ΣΥ, είτε με κάποιους άλλους νεότερους ορθολογικότερους δεν ξέρω και ότι άλλο, δεν ξεπλέκουμε εύκολα. Μάλιστα. Σας ευχαριστώ πολύ. Εγώ ευχαριστώ. Ήταν ο Πέτρος Παύλο Κωνσταντίνου, δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Ακούτε το Explainer, το podcast του News247 στο Spotify και το Apple Podcast.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
