Δεν ήταν φίλος σου και όμως νιώθεις σαν να έχασες κάποιον δικό σου
Fathers TalesΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Πεθαίνει ένας άνθρωπος που δεν έχεις γνωρίσει ποτέ, δεν έχεις μιλήσει μαζί του ούτε μία φορά και κατά πάσα πιθανότητα δεν ήξερε καν ότι υπάρχεις. Κι όμως, βλέπεις την είδηση και κάτι μέσα σου σε χτυπάει. Σταματάς για λίγο, το συζητάς με φίλους, ψάχνεις παλιά βίντεο και ξαφνικά ακούς τραγούδια που είχες να βάλεις χρόνια. Γιατί όμως μας συμβαίνει αυτό;
Στο 130ό επεισόδιο του Fathers Tales, μια πρόσφατη είδηση γίνεται η αφορμή για μια κουβέντα γύρω από το γιατί ο θάνατος ενός γνωστού ανθρώπου μπορεί να μας επηρεάσει τόσο πολύ. Και κάπου εκεί εμφανίζεται μια λίγο άβολη ερώτηση. Γιατί μπορεί να μας σοκάρει ο θάνατος ενός διάσημου που δεν γνωρίσαμε ποτέ, ενώ μια αντίστοιχη είδηση για έναν άγνωστο άνθρωπο μπορεί να περάσει μπροστά από τα μάτια μας και λίγα λεπτά αργότερα να την έχουμε ξεχάσει;
Ο Γιώργος και ο Δημήτρης προσπαθούν να καταλάβουν τι ακριβώς είναι αυτό που δημιουργεί αυτή την παράξενη σύνδεση. Είναι το έργο κάποιου; Είναι οι αναμνήσεις που έχουμε συνδέσει μαζί του; Είναι το ξαφνικό; Ή μήπως ένας καλλιτέχνης, ένας αθλητής ή ένας δημόσιος άνθρωπος μπορεί να έχει μπει στη ζωή μας πολύ περισσότερο απ’ όσο συνειδητοποιούμε όσο είναι ακόμη εκεί;
Και φυσικά η κουβέντα δεν αργεί να πάρει τις γνωστές διαδρομές του Fathers Tales. Από το γιατί ξαφνικά όλοι θυμόμαστε πόσο αγαπούσαμε έναν καλλιτέχνη, μέχρι το αν θα πηγαίναμε ποτέ στην κηδεία ενός ανθρώπου που δεν γνωρίσαμε προσωπικά. Κάπου στη μέση προκύπτει και το ενδεχόμενο να πεθάνει ένας από τους δύο hosts και, όπως είναι φυσικό, το βασικό ερώτημα γίνεται αν το podcast θα συνεχίσει. Προτεραιότητες.
Πίσω όμως από το χιούμορ υπάρχει μια πολύ πιο ενδιαφέρουσα σκέψη. Μήπως πολλές φορές αρχίζουμε να εκτιμάμε πραγματικά έναν άνθρωπο ή το έργο του μόνο όταν ξέρουμε ότι δεν θα υπάρξει κάτι καινούργιο; Μήπως αυτό που θεωρούσαμε δεδομένο αποκτά ξαφνικά άλλη αξία τη στιγμή που παύει να είναι διαθέσιμο;
Ένα επεισόδιο που ξεκινά από μια απλή απορία για το γιατί μας αγγίζει ο θάνατος ενός διάσημου και καταλήγει σε μια πολύ πιο προσωπική κουβέντα για την απώλεια, τις αναμνήσεις, το τι αφήνουμε πίσω μας και το πόσο παράξενα λειτουργεί τελικά το μυαλό μας όταν συνειδητοποιεί ότι κάτι τελείωσε οριστικά.
Και αν έχεις ποτέ πιάσει τον εαυτό σου να στεναχωριέται πραγματικά για τον θάνατο κάποιου που δεν γνώρισε ποτέ, ίσως μετά από αυτό το επεισόδιο να καταλάβεις λίγο καλύτερα το γιατί. Ή τουλάχιστον να αποκτήσεις μερικές ακόμη απορίες. Που, εδώ που τα λέμε, είναι μάλλον πιο πιθανό.
Συνδέσμοι
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Τη σκέψη τώρα εγώ να κάνουμε το podcast χτύπα ξύλο και να κλείσουμε και να σε πάρει μετά η γυναίκα μου και να σου πει α ξέρεις πέθανε. Δεν θα σουχαριστείς. Ε, λογικό είναι. Όσο πιο κοντινός είσαι. Όχι. Εις την τέτοια σου. Λοιπόν, νομίζω ότι κάπου εδώ έφτασε το podcast στο τέλος του κυρίες και κύριοι. Καλώς όρισες στο Fathers Tales podcast.
Το podcast όπου θα ακούσεις τις απόψεις δύο σύγχρονων μπαμπάδων για τη ζωή, την οικογένεια, την καριέρα, την τεχνολογία, την επιχειρηματικότητα και οτιδήποτε άλλο ενδιαφέρει τον σύγχρονο άντρα. Και τώρα οι παρουσιαστές αυτού του show, ο Γιώργος και ο Δημήτρης. Ήμουν στη δουλειά κάποια στιγμή και λέω κάτσε να ανοίξω ρε παιδί μου στα γρήγορα το εξ να δω τι γίνεται.
Και βλέπω ότι πέθανε ο Μαζωνάκης. Και είναι- Α, από το εξ το έμαθες. Το έμαθα από το εξ και είναι από τα πράγματα που με σόκαραν. Δηλαδή θυμάμαι ότι είχαμε ένα group, έχουμε ένα group με κάτι άλλους φίλους εδώ σε τέτοιο και έστειλα αμέσως μήνυμα ότι πέθανε ο Μαζωνάκης. Μου κάνει τόσο μεγάλη εντύπωση. Σήμερα θέλω να συζητήσουμε γι' αυτό το λόγο.
Γιατί μου-- μας κάνει εντύπωση ρε παιδί μου όταν πεθαίνει ένας διάσημος; Τώρα σοκαρίστηκες από την είδηση λες. Φαντάζομαι ότι σοκαρίστηκες επειδή ήταν κάτι αναπάντεχο. Αν ήταν ογδόντα, ενενήντα χρονών φαντάζομαι δεν θα είχες σοκαριστεί, έτσι; Φαντάζομαι αυτό είναι που σοκάρει περισσότερο τον κόσμο. Θα πήγαινες άμα ήσουν Αθήνα στην κηδεία ας πούμε; Όχι, ποτέ.
Δεν θα σου χαριζώσουν τόσο. Αυτό είναι το δεύτερο πράγμα που με σοκάρει. Είναι κατά πόσο ρε παιδί μου βλέπω ανθρώπους οι οποίοι πάνε ξέρω γω, άκουσα μετά ότι τον πήγαν στην εκκλησία και πήγε ο κόσμος και προσκυνούσε και δεν ξέρω γω και το άλλο. Και μου κάνει τρελή εντύπωση γιατί ίσως στον δικό μου χαρακτήρα δεν θα το έκανα ποτέ.
Καταλαβαίνω ότι κάποιος θα το κάνει γιατί και καλά είναι το είδωλό σου και θες να πω, πώς λέγεται, να πω, δώσεις φόρο τιμής ας πούμε και να του πεις ένα αντίο, αλλά δεν ξέρω. Μου φαίνεται περίεργο να πάω να στηθώ στην ουρά και να περιμένω τρεις ώρες για να πάω. Και εγώ δεν το καταλαβαίνω, αλλά εγώ είχα στεναχωρηθεί σε ανάλογη, σε ανάλογο σοκ ας πούμε ήμουνα όταν πέθανε ο Μάικλ Τζάκσον το 2009, αν θυμάμαι καλά κιόλας ή δέκα.
Νομίζω εννιά. Και θυμάμαι ότι ήμουνα εδώ στην κουζίνα και μάλιστα δεν ήταν καν η μικρή ακόμα. Ήμασταν εγώ και η Τζιμάκενα και πώς έπαιζε τηλεόραση και κλατς βγαίνει ξες με τους τίτλους και μάλιστα στο αγγλικό κιόλας, στο NBC, στο ABC είχανε συνδεθεί ας πούμε δορυφορικά. Michael Jackson is dead. Και με το που το βλέπω σταμάτησα να τρώω και για μήνες άκουγα συνέχεια το Billy Jean, το, το Thriller και όλα τα γνωστά.
Και είχα κολλήσει μετά για πάρα πολύ καιρό και είχα στεναχωρηθεί πραγματικά. Τώρα αν θα πήγαινα, αν ήμουν Αμερική και θα πήγαινα ας πούμε σε εκδηλώσεις, δεν ξέρω τι έγιναν εκεί πέρα με τον Μάικλ Τζάκσον, δεν είμαι σίγουρος αν δεν θα πήγαινα. Α! Να σου πω την αλήθεια, ναι. Τον οποίο εντωμεταξύ δεν τον άκουγα, δεν ήμουνα Τζάκσον φαν και τέτοια, αλλά θα-- με επηρέασε ας πούμε.
Και από εκεί και πέρα μάλιστα άκουγα πολύ περισσότερο τη μουσική του και έχω δει όλα τα ντοκιμαντέρ τώρα που έχουν κυκλοφορήσει παρά πιο πριν. Αυτό ισχύει σε πολλούς απ' ότι καταλαβαίνω, αλλά μου κάνει τώρα πολύ μεγάλη εντύπωση αυτό που είπες. Γιατί τις προάλλες συζητούσαμε το αν θα πηγαίναμε να συναντήσουμε κάποιον ο οποίος θα ερχότανε ή θα πήγαινες σε live ας πούμε κάποιου.
Θυμάσαι που λέγαμε α θα πήγαινες να σου υπογράψει το βιβλίο ο αγαπημένος σου συγγραφέας; Και ήσουν σ' εκεί και ε όχι τώρα, πού να τρέχω. Αλλά στην κηδεία, στην κηδεία εκεί, στο αυτό το, κηδεία, ναι, θα πήγαινες. Μπορεί. Μπορεί ναι, με πολύ μεγάλη επιφύλαξη. Γιατί ας πούμε, αν ερχόταν και έκανε συναυλία ο Μάικλ Τζάκσον δεν θα πήγαινα.
Παρόλα αυτά- Γιατί; Γιατί δεν ξέρω. Με τραβάει ένα λυπηρό γεγονός. Νομίζω ότι είμαι, μ' αρέσει, μ' αρέσει εντός εισαγωγικών η μαυρίλα ρε παιδί. Μ' αρέσει η στενοχώρια, με τραβάει η στενοχώρια, το sadness. Δεν ξέρω, ίσως είμαι, είναι, είμαι περίεργος. Πολύ. Όχι ότι είσαι περίεργος. Γιατί άμα δεις ρε παιδί μου το πόσος κόσμος ας πούμε ασχολείται με αυτό δεν είναι περιέργεια.
Βλέπω πολλούς που τους τραβάει το κομμάτι ας πούμε του, της μαυρίλας, του darkness. Γιατί όμως ρε παιδί μου μας σοκάρει τόσο πολύ; Δηλαδή αν άκουγες στις ειδήσεις πενήντα, μας σόκαρε ας πούμε ο Μαζωνάκης εμένα, εντάξει είναι γνωστός. Αν άκουγα πενηντατετράχρονος πήγε και πέθανε, θα ήτανε α, ναι, οκ, κρίμα. Το πέρασες το κείμενο.
Ναι, μπράβο. Πρέπει να σε πάρω. Ναι, είναι επειδή είναι γνωστός. Μπράβο, αυτό είναι το άλλο. Ότι τις λέω κιόλας στις Τζιμάκαινας λέω εδώ πέρα. Αν λέω κάποιος άλλος πέθαινε με τον ίδιο τρόπο, θα ήταν μια είδηση. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο θα ήταν μια είδηση και θα έλεγες α, τι πήγε να κάνει, αυτό πήγε να κάνει, ήθελε να ξανανιώνει ξέρω γω, δεν ξέρω γιατί τα κάνουν αυτά.
Και αυτό. Τελείωσε. Δεν θα, ίσως να μη μάθαινε και κανένας περισσότερα για το ιατρείο και για όλα αυτά που έχουν γίνει τώρα. Σίγουρα δεν θα μάθαινε κανένας. Γιατί καλώς ή κακώς εντάξει, δεν θέλω να λέω για την Ελλάδα ας πούμε κακά πράγματα, αλλά έχω παρατηρήσει ότι αν δεν γίνει κάτι μεγάλο συνήθως περνάνε όλα αναίμακτα.
Έτσι; Δηλαδή άμα πέθαινε κάποιος άλλος, θα έλεγαν εντάξει α, να το ψάξουμε λίγο και μέχρι εκεί. Και μετά θα το ξεχνούσαν όλοι. Έτσι πιστεύω κι εγώ. Και το σοκ νομίζω τώρα ήταν ότι ήταν νέος και ότι ήταν ενεργός ρε παιδί μου. Δεν είχε αποσυρθεί ξέρω γω από τη μουσική. Και α- κι αυτό το συζητούσαμε. Γιατί μου λέει ε, ναι, τώρα λέει ήταν πολύ γνωστός, ήταν όπως είδες πολύ αγαπητός στον κόσμο και τώρα είναι κρίμα λέει, ενώ ήταν τόσο στεναχώρημα, στεναχωρημένος ο ίδιος.
Είναι κρίμα λέει, που δεν μπορεί να δει την αγάπη του κόσμου που φάνηκε αφού πέθανε. Δηλαδή όλη αυτή η αγάπη που θα μπορούσε να λάβει, λέει, από όλους αυτούς τους ανθρώπους δεν μπόρεσε να την δει κατά τη διάρκεια της ζωής. Και λέω αυτό είναι, λέω, επειδή μάλλον θεωρώ εγώ, άποψή μου, είναι ότι έφυγε μικρός. Έφυγε σε νεαρή ηλικία, σε ηλικία τραυματική που δεν περιμένεις.
Ναι. Γιατί λέω όταν φεύγουν οι celebrities στα ογδόντα, ενενήντα, εκατό ξέρω γω, ε, πέθανε η Ντόλι Πάρτον, πέθανε ο ένας και ο άλλος ας πούμε στα ενενήντα. Είναι αναμενόμενο. Ναι ρε παιδί μου. Ακόμα και για την Ντόλι Πάρτον ήταν αναμενόμενο, αλλά ακόμα και εκεί είδα ανθρώπους και, που σοκαρίστηκαν και τους άγγιξε πολύ βαθιά.
Ίσως όχι τόσο πολύ στην Ελλάδα, γιατί η Ντόλι Πάρτον ήταν κυρίως ας πούμε στην αμερικανική μουσική, αλλά υπήρχαν και από ό,τι είδα και στο εξ και γενικότερα άνθρωποι οι οποίοι το πήραν βαριά που πέθανε η Ντόλι Πάρτον. Ωραία, να σου πω μια Ελληνίδα τότε. Η Μαρινέλα. Ναι. Έχεις διαβάσει πώς πέθανε, που ήταν πάνω στο τέτοιο του τραγουδιστή; Διάβασα ναι, που ήταν, τραγουδούσε και μετά δεν ξέρω τι έπαθε, εγκεφαλικό, τι έπαθε και...
Μπράβο. Και για πόσο καιρό ήταν στο νοσοκομείο. Καταρχήν λένε οι ίδιοι οι καλλιτέχνες και κάποιοι άλλοι ότι είναι, ήταν ο πιο καλός θάνατος εντός εισαγωγικών, γιατί πέθανε κάνοντας αυτό το οποίο αγαπούσε. Και είναι ωραίο, λέει, να πεθαίνεις την ώρα που κάνεις αυτό που θες. Τώρα αυτό- Δεν πέθανε, δεν πέθανε στη σκηνή, μετά από μήνες πέθανε.
Ε, αυτό είναι. Μετά από κάνα χρόνο. Αυτό ακριβώς. Η ταλαιπωρία μετά. Αλλά έγινε τόσο σούσουρο για τη Μαρινέλλα όσο έχει γίνει τώρα γι' αυτόν; Όχι. Ναι, αλλά είναι θέμα ηλικίας ή είναι θέμα ότι, γιατί πέθανε πρόσφατα ο Κόκκοτας ας πούμε. Άλλος τραγουδιστής. Μπράβο. Εντάξει. Ο οποίος επί δύο χρόνια είχε θέματα υγείας. Τι, τι, ήταν σε κώμα ήταν.
Τι θέματα υγείας; Μπράβο. Ναι, ήταν σε κώμα. Θέλω να πω είναι στην ίδια ηλικία με τον Μαζωνάκη ας πούμε. Παρόμοια ηλικία, δεν ξέρω αν είναι ίδια, παρόμοια ηλικία. Θεωρώ ότι είναι αναμενόμενο σε εκείνον, γι' αυτό. Δεν έγινε το ίδιο χαμός. Σίγουρα γιατί δεν έχει την ίδια καριέρα, καταρχάς. Οκ. Αλλά αυτά είναι προσωπικά ας πούμε γούστα.
Μπορεί κάποιος άλλος να πει "α, τι λες ρε φίλε, για μένα είναι νούμερο ένα." Είναι και το ότι το περιμένεις ρε παιδί μου. Δηλαδή όταν ακούσεις κάποιον, άμα αύριο πει κάποιος ότι, χτύπα ξύλο ο άνθρωπος να είναι καλά, πέθανε ο Μάικλ Σουμάχερ για παράδειγμα, θα πούνε «α, ναι, αφού είχε θέματα». Ακριβώς. Ακριβώς αυτό. Που είναι και στην ίδια ηλικία περίπου πάνω κάτω λογικά.
Ναι, οπότε δεν είναι μόνο θέμα ηλικίας. Είναι θέμα και το αν περιμένεις κάτι ή είναι το αναπάντεχο εκείνη τη στιγμή. Το ξαφνικό, ναι, είναι αυτό. Καλά είναι και η, και ο τρόπος. Εντάξει και ο τρόπος, αν πεις και η μία έπαθε εγκεφαλικό την ώρα που τραγουδούσε και ο άλλος χτύπησε το κεφάλι του στο σκι, ενώ όλοι περίμεναν να τα χτυπήσει στο, στον- Ναι.
Στα Grand Prix. Γιατί όμως δεν μας στεναχωρεί όταν δούμε στις ειδήσεις ότι πέθανε ένας πενηντατετράχρονος, πέρασε ένα φορτηγό και τον χτύπησε και πέθανε; Γιατί, γιατί το προσπερνάμε ρε παιδί μου; Γιατί νομίζω δεν μας έχει αγγίξει το έργο του πενηντατετράχρονου. Δηλαδή το έργο του Σουμάχερ που οδηγούσε μπορεί εμένα να με έχει εμπνεύσει να οδηγάω, να πάω να δοκιμάσω την τύχη μου στα κάρτ πολύ, σε πιο μικρή ηλικία.
Μπορεί να με έδινε έμπνευση να γίνω καλύτερος σε αυτό που κάνω. Γιατί ξες αυτός είναι τόσο πετυχημένος γιατί έχει την πειθαρχία κλπ. Οι τραγουδιστές και αυτοί, γιατί μου άρεσε η μουσική, με βοηθούσε όταν ήμουν στα χάλια μου και άκουγα το «Ανήκω σε μένα» και - αληθινή ιστορία βέβαια αυτή - και με βοηθούσε πολύ να ξεμπλοκάρω ας πούμε, να πω ναι, να σταθώ ξανά στα πόδια μου.
Πιστεύω ότι αυτό ήταν η επιρροή που μας έχουν στη ζωή μας. Εσένα σε έχει επηρεάσει ας πούμε, γιατί λες ότι σε σόκαρε; Άκουγες Μαζωνάκη; Γενικότερα εγώ ακούω διαφορετικού είδους μουσική, αλλά υπήρξε μια περίοδος στη ζωή μου που άκουγα πάρα πολύ Μαζωνάκη. Ήταν ο αγαπημένος μου τραγουδιστής. Και στα είκοσι δύο, είκοσι τρία εκεί άκουγα πάρα πάρα πολύ, αλλά μετά μμμ, εντάξει, μετά άλλαξα πάλι ξανά.
Δεν... Με σόκαρε περισσότερο αυτό ότι δεν περίμενα να γίνει σε αυτή την ηλικία, αλλά το προσπέρασα. Δηλαδή, όπως με σόκαρε πολύ στιγμιαία όταν πέθανε ο Παντελίδης ξέρω γω, που άκουσα έγινε τροχαίο και πέθανε ο Παντελίδης. Μπράβο, καλά και αυτό ήταν πολύ ξαφνικό. Αυτό ήταν, και αυτό είχε μεγάλη επιρροή. Ναι, χαμός είχε γίνει, χαμός είχε γίνει και ήταν και στα τοπ της καριέρας του εκείνο το διάστημα.
Δηλαδή νομίζω ότι ο Μαζωνάκης έχει μια μεγάλη καριέρα για πολλά χρόνια ας πούμε, αλλά ο Παντελίδης είχε φτάσει στο, ήταν στο μεγαλύτερο σημείο του όταν πέθανε. Το οποίο ξες, υπήρχε πολύς κόσμος ο οποίος είχε συνδεθεί. Εγώ θυμάμαι τη μάνα μου ας πούμε, να σοκάρεται και να κοιτάει ειδήσεις χάρα πολύ όταν πέθανε η Νταϊάνα τότε, δεν θυμάμαι.
Άρα είναι το ξαφνικό. Γιατί έτσι τώρα με αυτά που συζητάμε, δηλαδή για τον Κόκκοτα είπες ήταν σε κώμα δύο χρόνια ας πούμε, οπότε δεν έγινε πολύ ιστορία. Αλλά τα, τον Παντελίδη που είπες, την Νταϊάνα που είπες τώρα, τον Μαζωνάκη είναι αυτό που από τη μία μέρα που λες εντάξει, αύριο θα πάω να τον δω, ξαφνικά τέλειωσε. Είναι αυτό, αυτό το σοκ νομίζω είναι, το ξαφνικό που δεν περιμένεις.
Γιατί άμα τώρα κάτι πάθαινε μετά ένα χρόνο ας πούμε, είχε την ίδια κατάληξη με τον Κόκκοτα, πιστεύω δεν θα είχε την ίδια... Έχεις δίκιο, συμφωνώ, συμφωνώ. Οπότε είναι το ξαφνικό και είναι ότι το κομμάτι ας πούμε της αναγνωρισιμότητας. Γιατί ξανά, θα το ξαναπώ, με ενοχλεί ας πούμε που βλέπουμε στις ειδήσεις πέθανε πενηντατετράχρονος και άφησε δύο παιδιά στο δρόμο και είναι α, ναι, ναι, ναι, ναι, ναι, πάμε παρακάτω.
Τι έχουμε να φάμε τώρα; Δηλαδή δεν μας ενδιαφέρει καν και γίνεται α, πέθανε ο Μαζωνάκης και έχει βουίσει ξέρω γω τα media για μία βδομάδα. Καταλαβαίνω. Δηλαδή θεωρείς ότι δεν εξισορροπούνται οι αξίες των ζωών διαφορετικών ανθρώπων; Θα έπρεπε... Ναι, ναι. Θα έπρεπε το ίδιο να- Και το κάνουμε όλοι μας ε! Το κάνουμε όλοι μας.
Δηλαδή εγώ αν έβλεπα στις ειδήσεις ότι πέθανε ένας πενηντατετράχρονος επειδή πήγε να κάνει ξέρω γω τι έκανε ο Μαζωνάκης, ε, δεν θα έστελνα σε γκρουπ φίλων μου "ρε συ, πήγε ένας και πέθανε." Κατάλαβες; Δηλαδή, δεν κατηγορώ τους άλλους. Το βάζω και τον εαυτό μου μέσα. Δηλαδή, για ποιο λόγο ασχολήθηκα; Αυτό δεν έχω καταλάβει ακόμα.
Εκείνο ίσως να το έστελνες για τον τρόπο με τον οποίο φεύγεις. Δηλαδή όταν, συνήθως από ό,τι έχω διαπιστώσει εγώ με τις παρέες μας, συζητάμε ας πούμε για θανάτους οι οποίοι έφυγαν με περίεργο τρόπο. Ξέρω γω, στο λούνα παρκ. Πήγε ο άλλος, ανέβηκε στο τρενάκι και σκοτώθηκε στο λούνα παρκ. Που δεν τον ξες, αλλά σου είχε κάνει εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο είναι.
Ή με το διαστημόπλοιο. Που πήγαν με το διαστημόπλοιο, όχι διαστημόπλοιο, με τον πύραυλο πάνω. Ναι. Ανατινάχτηκε το Challenger. Πω, από τους καημένους. Δεν τους ξέραμε που ήταν στο Challenger. Ναι. Αλλά κοίτα να δεις από εκεί που θα φτάνανε στο διάστημα, τέλος. Οπότε είναι συνδυασμός. Έτσι όπως το βλέπω δηλαδή είναι συνδυασμός το πόσο σε έχει επηρεάσει το έργο αυτού που φεύγει, το πώς έφυγε και η ηλικία.
Αυτά τα τρία. Και γιατί στους διάσημους όταν πεθαίνουν μετά καθόμαστε και ακούμε περισσότερο τη μουσική τους ας πούμε και αρχίζουμε και πονόμαστε, όπως είπες εσύ με τον Μάικλ Τζάκσον. Γιατί θεωρώ ότι παίρνει πιο πολύ αξία αυτό πλέον το οποίο έχει φτιάξει μέχρι τότε. Αυτό δεν λένε ότι θα γίνεις γνωστός μετά θάνατον, όπως θα γίνουμε κι εμείς άλλωστε στο Fathers Tales, όταν θα μας τα βλέπουν αυτά τα βίντεο, όταν θα πεθάνουμε κι εμείς και θα λένε στους μακαρίτες "Δες τι έλεγαν για τα δικά τους" και κλατς!
Τους ήρθε τώρα. Γιατί μετά είναι ότι δεν μπορεί να ξαναφτιαχτεί ας πούμε, δεν μπορεί ο καλλιτέχνης να ξαναφτιάξει άλλο έργο. Δηλαδή μέχρι εδώ ήταν. Ό,τι έφτιαξε, έφτιαξε. Οπότε υπάρχει το scarcity από εκεί και πέρα. Το, είναι το τελευταίο έργο ήταν αυτό. Αυτό είναι το τελευταίο τραγούδι που έβγαλε. Άρα έχει αξία επειδή ήταν το τελευταίο τραγούδι.
Γι' αυτό θεωρώ. Εσύ? Οπότε όταν έχουμε κάτι το θεωρούμε δεδομένο. Ας πούμε ότι α, εντάξει ο Michael Jackson, εντάξει μωρέ εδώ πέρα είναι, θα τον δω, θα βγάλει ένα άλλο τραγούδι. Οκ, εδώ πέρα. Οπότε άμα πεθάνει μετά λες α τώρα για να δεν τον ξαναέχω. Οπότε είναι αυτό που λες ότι εκτιμάς αυτό που δεν έχεις. Μπράβο! Ναι, αυτό ναι.
Ότι δεν, ότι όσο το έχεις κάτι δεν το εκτιμάς μέχρι να το χάσεις. Και είναι και ακόμα και σε αυτούς τους γνωστούς. Γιατί εγώ στον Michael Jackson ας πούμε τον άκουγα. Εντάξει, κάποια τραγούδια μ' άρεζαν και μετά εντάξει, όποτε το άκουγα, αλλά όταν πέθανε κάθισα και είδα πόσες φορές ας πούμε το moonwalk που έκανε, που δεν τα ήξερα καν αυτά που τα έκανε, πώς τα έκανε το ογδοντατόσο που τα έκανε πρώτη φορά και τα έμαθα αφού πέθανε.
Και πρόσεχα ας πούμε πωπω δες εδώ τελειομανία και δες εδώ το γάντι που βάζει και άρχισα να αποκωδικοποιώ, deconstruct, να ξανα, να αναδομώ ας πούμε όλα αυτά που έβλεπα, που δεν τα είχα δει μέχρι τότε, δεν έδινα σημασία. Α, τι κάνει, βγήκε στο πώς το λένε αυτό για το Super Bowl που είχε βγει ο Jackson τότε και πέντε λεπτά ήταν ακίνητος και οι άλλοι χειροκροτούσαν.
Πω, πω! Και αυτό έγινε ενώ ήμουν εγώ σε ηλικία που μπορούσα να το δω και δεν είχα πάρει χαμπάρι τότε. Δεν με ένοιαζε. Και με αυτό θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Με αυτό θες να πεις ότι πρέπει ο κόσμος να εκτιμάει εδώ πέρα που είμαστε εμείς οι δύο. Έτσι, πριν μας χάσει. Το άλλο όμως που πήγε τόσος πολύς κόσμος. Δηλαδή άντε εγώ είδα τον Jackson ρε παιδί μου, πέθανε και βλέπω μετά τα βίντεο του.
Το ότι πήγε τόσος πολύς κόσμος, πηγαίνει μάλλον κόσμος έτσι σε κηδείες και των celebrities και λοιπά, αυτό δεν το περίμενα για να πω την αλήθεια. Βέβαια είχα διαβάσει ότι θα γίνει η κηδεία λέει σε στενό οικογενειακό κύκλο, οπότε πίστευα ότι δεν θα υπήρχε τέτοιο, αλλά τελικά εννοούσαν η ταφή να γίνει σε στενό οικογενειακό κύκλο.
Το οποίο είδες καθόλου, τα πλάνα; Δηλαδή εγώ είδα και τα πλάνα μετά. Όχι, δεν έχω δει. Έχει δει η σύζυγος, έχει δει όλα και όχι μόνο αυτό. Ακούει και μαζωνάκη. Βάζει κάθε μέρα και ακούει Μαζωνάκη που δεν άκουγε ποτέ τέτοιο πράγμα. Περνάνε και από δω κάποια αυτοκίνητα που είναι τέρμα η μουσική του. Όχι, εγώ δεν με τρά-- εντάξει, έχω μερικά πολύ αγαπημένα τραγούδια αυτουνού, αλλά με έκανε εντύπωση στην εκκλησία.
Τώρα σκέψου εγώ που δεν βλέπω καθόλου ειδήσεις και κάποια πράγματα με τράβηξαν τα δω ρε παιδί μου και ήταν ένα, αυτό με την εκκλησία που έπαιζαν στα ηχεία τα τραγούδια του. Αυτό μ' έκανε κάπως εντύπωση και μάλιστα πολλά τραγούδια. Είναι λυπηρό ρε παιδί μου ότι τα ταιριάξαμε τώρα που έφυγε. Δηλαδή το "φεύγω για μένα να νιώσω καλά" και ειδικά με το ότι έχει προηγηθεί τώρα τελευταία κιόλας γύρω από το όνομά του, γιατί είναι και αυτό άλλο που συνδέεται ας πούμε, που ήταν στην επικαιρότητα για άλλους λόγους πέρα από τα τραγούδια του και λοιπά.
Πώς βγαίνει πιο πολύ νόημα τώρα τα τραγούδια που έγινε και έτσι, νομίζω ότι χτίζεται πιο πολύ ο μύθος ας πούμε έτσι ενός ανθρώπου. Σίγουρα. Εντάξει, είναι κρίμα να πρέπει να χτιστεί ο μύθος ενώ πεθαίνεις. Φυσικά, ναι. Ξεκάθαρα. Βέβαια από την άλλη είναι κρίμα το ότι πρέπει, το ότι πρέπει να πεθάνει κάποιος για να μπει μια σειρά ρε παιδί μου σε πράγματα τα οποία λειτουργούν λίγο υπό γκρίζες συνθήκες στην Ελλάδα.
Αυτό έχω καταλάβει χωρίς να έχει γίνει δίκη, χωρίς να έχει γίνει τίποτα. Λίγο από τα νέα που διαβάζω έχω καταλάβει ότι υπήρχε ένα ιατρείο σε εισαγωγικά, δεν ξέρω τι ήταν, που λειτουργούσε είκοσι χρόνια, δεν ξέρω κι εγώ και έπρεπε να πεθάνει κάποιος για να να πάει να το ελέγξει κάποιος ή να τους βάλει μέσα. Τώρα σε αυτά έχω μια ένσταση.
Γιατί αυτό το λέω πάντα σε όλους. Ότι διαβάζουμε πράγματα τα οποία τα διαβάζουμε πίσω από μια οθόνη. Δεν ξέρουμε καν, δεν ήμασταν ούτε εκεί. Δεν έχουμε ακούσει καν τους ίδιους να μας πούνε, δεν ήταν φίλοι μας ας πούμε αυτοί οι οποίοι έχουν τώρα μπλέξει, να μας πουν παιδιά έγινε αυτό και αυτό. Δηλαδή ακούμε τις εισηγήσεις- Όχι, δεν δικάζω.
Υπάρχει δικαστήριο που θα δικάσει. Δεν, δεν κάνω τηλεδίκη, αλλά λέω ότι ξαφνικά ρε παιδί μου βγαίνουν ας πούμε μέχρι και υπουργοί και λένε α, δεν θα έπρεπε να κάνει ξέρω γω πλασμαφέρεση για την δεν ξέρω κι εγώ παράνομο. Είναι το ένα το άλλο. Δηλαδή ρε φίλε οκ, πρέπει να πεθάνει κάποιος για να για να μπουν ελέγχοι; Αυτό θέλω να πω.
Δεν είναι αν φταίνε αυτοί ή όχι. Μπορεί να φταίνε, μπορεί και όχι. Θα το βγάλουν οι δικαστές. Ναι, τώρα το τι συμβαίνει πίσω από τις πόρτες του καθενός μόνο οι ίδιοι το ξέρουν. Και για το αν θα-- δηλαδή μπορεί να έχει τώρα έλεγχος, τώρα είναι και τι δουλειά κάνουν και αυτοί που θα έπρεπε να ελέγχουν ας πούμε. Μπορεί και εκείνοι να σου πούνε ότι ναι, γινόταν ο έλεγχος.
Τώρα πολύ, θεωρώ ότι είμαστε πολύ μακριά από το χορό για να ξέρουμε τι συμβαίνει. Ακόμα και στον έλεγχο που λες. Γιατί πρέπει να πεθάνει κάποιος για να γίνει κάτι. Ε, μπορεί να γινόταν ήδη. Απλά τώρα επειδή έγινε, επειδή πουλάει το θέμα. Γιατί υπήρξαν και άλλα θέματα, άλλο αυτό. Υπήρξαν άλλα θέματα που κυριαρχούσαν στις ειδήσεις λίγο πριν πεθάνει ο Μαζωνάκης και ήταν πρωτοσέλιδα.
Και τώρα το έλεγα στην Τζιμάκαινα προχθές. Της λέω εκείνο το θέμα. Τι έγινε, λέω. Ξαφνικά τα πρώτα οχτώ από τα δέκα θέματα είναι γι' αυτό το γεγονός. Όλα τα άλλα που συζητούσαν θαρρείς και ξαφνικά λύθηκαν. Τι έγινε; Τα ξεχάσαμε; Έτσι λειτουργεί η ενημέρωση. Έτσι λειτουργεί. Αλλά δεν είναι μόνο το θέμα Μαζωνάκη. Αυτό το βλέπω γενικότερα.
Δηλαδή έπρεπε να γίνει το ατύχημα στα Τέμπη για να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχει τηλεδιοίκηση. Και δεν φταίει ξέρω γω, δεν φταίνε οι άνθρωποι που δούλευαν στην Trenose γιατί το λέγανε και βγαίναν και το λέγανε. Παιδιά θα γίνει ατύχημα, παιδιά θα γίνει ατύχημα. Έπρεπε να γίνει ατύχημα για να βγει ας πούμε η κυβέρνηση ή οποιοσδήποτε είναι η κυβέρνηση.
Δεν μιλάω κομματικά αυτή τη στιγμή, πολιτικά, αλλά να βγουν ρε παιδί μου οι υπεύθυνοι για να προσπαθήσουμε να τρέξουμε μια διαδικασία. Και είναι κρίμα. Ναι, είναι κρίμα φυσικά. Ουδέν σχόλιο. Ουδέν σχόλιο. Ε, ναι, τώρα αυτά είναι και θέματα τζιζ. Και είναι τζιζ για μένα γιατί δεν ξέρω. Και όταν δεν ξέρω τι έχει γίνει πραγματικά, το να κάθομαι να σχολιάζω πράγματα που σχολιάζουν άλλοι Όλοι θα πούνε το, το συμφέρον τους.
Και εγώ άμα μου πεις "ρε Δημήτρη, γιατί έκανες..." θα σου πω "ναι, το έκανα γι' αυτό". Γιατί αυτό είναι το συμφέρον μου. Τι θα πω; Θα παραδεχτώ ας πούμε ότι έχω κάνει κάτι; Θα πω πρώτα απ' όλα θα θέλω να προστατεύσω εμένα και την οικογένειά μου. Αλλά εφόσον δεν ξέρω τι πραγματικά έχει συμβεί, τι πραγματικά, δηλαδή δεν ήμουν εκεί πέρα μέσα στο τρένο, μέσα στο ένα, μέσα στο ιατρείο.
Δεν μπορώ να πω τίποτα. Δεν, δεν μπορώ να, να, ούτε καν να σχολιάσω το τι, ε πήγε τώρα αυτός και έκανε εκείνο ή πήγε ο άλλος και ρε φίλε έκανες εκείνο. Το τι υπάρχει στο κεφάλι του καθενός και το τι προβλήματα έχει ο καθένας μας μόνο ο ίδιος το ξέρει. Οπότε όταν βλέπουμε και κάποιον στο δρόμο, εγώ πάντα αυτό που κάνω ας πούμε είναι να θεω-- να μην υποθέσω ότι όλα του πάνε καλά του αλλουνού, γιατί ο καθένας σίγουρα έχει πολλά θέματα.
Όχι, όλοι έχουν θέματα, όλοι έχουν τα θέματά τους και τους δαίμονές τους. Λοιπόν, θα σου πω κάτι άλλο τώρα. Θα σε πάω γιατί το έχουμε βαρύνει αλλιώς. Είπες ότι πέθανε ο Μάικλ Τζάκσον και έκανες ρε παιδί μου, εντρίφησες στο πώς ήταν. Αν με μαγικό τρόπο τώρα ήταν ζωντανός και σου έλεγε θα κάνω συναυλία, θα πήγαινες; Όχι.
Συναυλία δεν πάω. Συναυλία δεν πάω. Όχι γιατί ποιος είναι ή δεν είναι εκεί πάνω. Συναυλία δεν πάω γιατί δεν μ' αρέσει, δεν θέλω να είμαι με κόσμο. Δεν θέλω να πακτωθώ εκεί πέρα. Όπως είδα ας πούμε που έγινε τώρα η συναυλία του Ρέμου στη Θεσσαλονίκη. Το είδες αυτό καθόλου; Όχι. Άκουσα ότι έκανε μια συναυλία ο Ρέμος. Δεν ξέρω όμως τι έγινε.
Δεν ασχολήθηκα. Όταν πήγαμε κάτω με τους γονείς μου, περπατάμε ας πούμε στην παραλία και είδαμε αυτό το μεγαθήριο που είχαν φτιάξει για τη συναυλία, ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα τέτοια κατασκευή στην παραλία. Και λέω πω, πω τι έχει να, τι φτιάξανε ας πούμε, ποιος θα έρθει; Διάβαζα εντωμεταξύ ταυτόχρονα ότι είχαν γεμίσει τα ξενοδοχεία της Θεσσαλονίκης για τη συναυλία και για τη Διεθνή Έκθεση βέβαια ταυτόχρονα, έπεσαν όλα μαζί και λέω κοίτα να δεις μπορεί να γίνει.
Και μετά είδα τις φωτογραφίες ας πούμε από drones και τέτοια. Το τι έγινε εκεί κάτω. Που πήγαινα ας πούμε στο παγκάκι, καθόμουνα με τους γονείς μου και ήμασταν ψυχή τώρα έξι η ώρα το πρωί βέβαια. Αλλά γέμισε θαρρείς και ήταν κομματική συγκέντρωση ρε παιδί μου. Και μ' έκανε εντύπωση το πόσο ο κόσμος ήθελε να βγει και να κάνει.
Και μου έλεγε και εδώ η τζμακα μου, μου λέει "μήπως θα πάμε κιόλας εκεί"; Λέω "δεν είπες τίποτα να πάμε". Λέει "αφού ξέρω ότι δεν θες να πάμε". Λέει "να πάρουμε το μετρό και να πάμε". Λέω "δεν υπάρχει περίπτωση. Μπορώ" λέω "να το δω από την τηλεόραση". Δεν μ' αρέσει να πηγαίνω συναυλίες. Γενικά δεν μ' αρέσει να είμαι με πολύ κόσμο, οπότε γι' αυτό δεν.
Όποιος και να 'ναι. Και ο Μάικλ Τζάκσον να ανασταινόταν, δεν θα πήγαινα. Εντάξει, έχουμε συζητήσει και για τις συναυλίες. Το έχουμε ξαναπεί σε άλλο επεισόδιο και σε live που έχουμε κάνει. Α, ναι, που έχεις πάει με τα, ναι, τα Metallica που έχεις πάει εσύ. Ναι, ναι, συναυλία των Metallica και μετά είχαμε κάνει και εδώ live και με τους Maiden και όλα αυτά που είχαμε πει.
Οπότε να μπαίνετε και στα live μας άμα θέλετε. Αλλά εντάξει, εγώ θεωρώ ότι οι συναυλίες είναι άλλο το, η ενέργεια είναι διαφορετική. Εγώ θα πήγαινα ας πούμε σε συναυλία, όχι του Ρέμου, σε μια συναυλία. Και θα πήγαινα και στον Μάικλ Τζάκσον. Α, ενώ δεν άκουγες. Θα πήγαινα. Ενώ, καλά τον, τον εκτιμούσα πάντοτε. Όχι ως προσωπικότητα, γιατί ως προσωπικότητα ξέρεις, υπάρχουν διαφορετικές οπτικές γωνίες και κάποια γκρίζα πράγματα τα οποία δεν ξέρουμε, δεν έχουν αποδειχθεί, αλλά υπάρχουν.
Τον εκτιμούσα ως καλλιτέχνη. Θεωρώ ότι ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος ήταν και πολύ καλός σε κομμάτι της μουσικής και τραγουδιστικά και σε φωνή και στα πάντα και ήταν η τελειομανία του αυτή ρε παιδί μου, ήταν κάτι το οποίο έκανε τη διαφορά. Δηλαδή στα πάντα. Θέλω να πω ότι θα παίξουμε το τραγούδι και πώς θα παίξει ο ντράμερ, πώς θα χτυπήσει ξέρω γω το high hat.
Είχε άποψη και γι' αυτά. Τα οποία ως ένα βαθμό μπορεί να πει κάποιος του έσπαγε τα τέτοια, αλλά εγώ θα πω ότι ήξερε τι ήθελε και γι' αυτό ήταν και τόσο διαφορετικός. Όταν πέθανε σε είχε αγγίξει εκείνο όσο σ' άγγιξε ο Μαζωνάκης; Σε σόκαρε; Καλά, με σόκαρε, αλλά με σόκαρε όσο και τον Μαζωνάκη. Δηλαδή με σόκαρε για μία ώρα.
Αυτό. Δεν σοκάραμε τόσο πολύ. Ίσως επειδή δεν είναι, ξέρεις, κανένας από τους δύο δεν ήταν ο αγαπημένος μου. Θυμάμαι που είχες πει ότι σε είχε σοκάρει ο θάνατος ενός πιο κοντινού σου ανθρώπου, που ήταν πολύ ξαφνικό. Οπότε εκείνο που με ρωτούσες πριν για το τι μας επηρεάζει και σου είπα ότι είναι μάλλον το έργο του αλλουνού, είναι και το κατά πόσο τον ξέρουμε και από κοντά ας πούμε και το τι έχουμε ζήσει μαζί.
Δηλαδή το ξαφνικό- Ε, ναι, σίγουρα. Γιατί σκέψου τώρα εγώ να κάνουμε το podcast, χτύπα ξύλο, και να κλείσουμε και να σε πάρει μετά η γυναίκα μου και να σου πει α ξέρεις τι; Πέθανε. Δεν θα σοκαριστείς; Ε, λογικό είναι. Όσο πιο κοντινός εί-- όχι. Είστε τέτοιος. Λοιπόν, νομίζω ότι κάπου εδώ έφτασε το podcast στο τέλος του.
Έχεις δει εκεί; Ναι, είναι το ότι είναι ξαφνικό, αλλά άμα ήμασταν ογδόντα, ογδόντα πέντε χρονών και κάναμε- Ε, δεν είμαστε ρε εδώ πέρα. Σου λέω τώρα το κάνουμε και κλείνω και σε, σε παίρνει. Δεν το σώζεις. Ε, ναι. Προφανώς θα με σόκαρε πολύ περισσότερο που θα έπρεπε να έρθω και στην κηδεία σου ας πούμε, όχι όπως στους άλλους.
Που ξέρεις. Μπορεί να μην χρειαζόταν. Εντάξει. Δεν κάνω εδώ στην Ολλανδία. Τι θα κάνω; Ε, ναι. Ε, θα ερχόμουν. Θα ερχόσουνα. Ναι. Ωραία ευκαιρία της συζύγου εκεί να κάνετε ταξίδια. Α, μένει να πεθάνεις για να κάνουμε κανένα ταξίδι; Άσε καλύτερα. Αλλά άμα ήμασταν ογδόντα, ογδόντα πέντε χρονών, θα μου πεις πάλι θα με σόκαρε γιατί θα είχαμε κάνει μέχρι τότε, πόσα, πενήντα επεισόδια το χρόνο επί σαράντα χρόνια, διακόσια επεισόδια.
Ότι, δύο χιλιάδες επεισόδια. Όχι, ε; Ναι. Δύο χιλιάδες επεισόδια. Ε ναι, λογικά θα με σόκαρε και τότε, αλλά είναι ότι θα ήμασταν ογδόντα πέντε, ενενήντα και ίσως τότε να σοκαρόμ-- να σοκαρόμ-, να σοκαριζόμουν περισσότερο. Το λέμε αυτό. Θα σου πω κάτι άλλο. Υπάρχει ένας πολύ γνωστός, ο οποίος ήταν στο χώρο της πληροφορικής, ο, πώς λεγόταν, John Dvorak.
Dvorak; Πώς λεγόταν; Δεν ξέρω αν τον ξέρεις. Έγραφε και στο PC Master, άρθρα και τέτοια. Ο οποίος έκανε για πολλά χρόνια ένα podcast, εντάξει, το οποίο λέγεται No Agenda Show με τον Adam Curry. Ο Adam Curry είναι ένας από τους δύο ιδρυτές του podcasting. Είναι παλιός DJ, ήταν στο MTV και είναι ένας από τους δύο ο οποίος έβαλε το enclosure ουσιαστικά στα XML και δημιουργήθηκε το κομμάτι του podcasting.
Είναι ο μπαμπάς του podcasting. Ωραία. Κάναν για πολλά χρόνια εκπομπή και πέθανε ξαφνικά. Έτσι όπως συζητάμε για έναν γνωστό. Θέλω να πούμε πώς είναι ρε παιδί μου το σοκαριστικό ότι έχεις μια εκπομπή ας πούμε και πώς συνεχίζεις ή όχι μετά το σόου. Γιατί όλο αυτό το κολλάω ότι αν εγώ τώρα πέθαινα, τι θα γινόταν μετά; Ε, θα σταματούσε το Father Tales, δεν θα μπορούσε να συνεχίσει προφανώς.
Γιατί; Γιατί είναι ο Δημήτρης και ο Γιώργος. Άμα είναι μόνο ο Δημήτρης δεν είναι Father Tales μετά. Ε, θα μπορούσες να βρεις τοοο- Α, εντάξει. -το Γιάννη. Πόσες εκπομπές συνεχίζουν μετά, ειδικά αν έχει γίνει και ξαφνικά ας πούμε η αποχώ- η αποχώρηση του ενός. Επίσης θα ήταν πολύ καλό, γιατί το σκέφτομαι τόση ώρα ότι αν συμβεί αυτό, καλό θα ήταν να γίνει κατά τη διάρκεια που γράφουμε.
Τουλάχιστον- Να κάνουμε και νούμερα. Ε, ναι. Αλλιώς δεν έχει νόημα. Τι, θα βγω εγώ μετά να κάνω ένα επεισόδιο μόνος μου, πένθιμο και να πω ''παιδιά, ο Γιώργος μας άφησε'' και δεν θα έχω τι να πω. Αποκλείεται βέβαια, κάτι θα βρω να πω πενήντα λεπτά εδώ πέρα. Θα κάνουμε ένα obituary, πώς το λένε για- Μπράβο. Εντωμεταξύ λέμε για σένα τόση ώρα.
Μπορεί να φύγω εγώ. Ε καλά, οποιοσδήποτε μπορεί να φύγει, δεν έχει να κάνει, δεν, τώρααα. Ε, ναι. Και μετά θα γελάσεις εσύ με αυτά που έλεγα εγώ τώρα. Και έχουμε κάνει και επεισόδιο και για θανάτους και για το τι υπάρχει μετά το θάνατο και για το αν πεθαίναμε αύριο και διάφορα τέτοια. Που είπαμε εκεί κιόλας, α, έχεις κάνει αυτό; Αν πεθάνεις, να σταλούν μηνύματα κωδικού και τέτοια; Μου το έχεις πει στα πρώτα επεισόδια που έχουμε κάνει.
Στα πρώτα. Από τα οποία νομίζω ότι οι φανατικοί μας που είναι από παλιά μαζί μας θα το θυμούνται και δεν το έχω κάνει ακόμα. Ίσως να το κάνεις για να έχεις το τέτοιο ότι εφόσον δεν το έκανες, λογικά δε θα πεθάνεις. Είναι όπως αυτό που κάνουν διαθήκη. Δεν κάνω διαθήκη γιατί ξέρω ότι θα ζήσω και μετά. Εντάξει, όχι, δεν ξέρω.
Δεν, δεν έχω το τέτοιο ότι δε θα πεθάνω, για να είμαι ειλικρινής. Και όσο περισσότερο, όσο περνάνε τα χρόνια, γι' αυτό έλεγα και ότι πριν λίγο καιρό έκανα εξετάσεις υγείας γιατί καταλαβαίνω ότι το καντήλι, το λάδι στο καντήλι αρχίζει και σβήνει. Σώνεται σιγά σιγά. Αλλά μερικές φορές ξέρεις είμαστε και στο κομμάτι ότι έλα μωρέ, εντάξει.
Όχι, το θεωρούμε δεδομένο ότι θα ζήσουμε πολλά χρόνια. Ποιος, ποιος περιμένει αύριο να πεθάνει; Κανείς. Και παρόλα αυτά σου λένε ότι ζεις τη μέρα σου σαν να είναι η τελευταία. Ζεις τη σημερινή μέρα σαν να είναι η τελευταία σου; Όχι. Όχι. Θα κάναμε podcast άμα ήταν σήμερα η τελευταία μας μέρα; Μπορεί. Α, καλό. Εντάξει, άρα έχεις σε μεγάλη προτεραιότητα το podcast.
Αλλά δε θα ήταν αυτό το θέμα μας. Τι θα ήταν το θέμα μας; Συμβουλές. Λοιπόν παιδιά, όταν, τώρα που φεύγω να σας πω να κάνετε αυτό που θέλετε στη ζωή σας, να μη δίνετε σημασία σε μικρά πράγματα. Όχι; Τι θα έλεγες εσύ; Ξέρεις τι ρε συ, συμβουλές; Και να σου έλεγα εγώ συμβουλές και αύριο να ήξερες ότι θα πεθάνω. Χτύπα ξύλο Παναγία μου.
Τι διαφορά θα είχαν από το να σου πω τις συμβουλές και να μην πεθάνω; Δεν αλλάζει κάτι. Δηλαδή μια συμβουλή, μια συμβουλή που λες ε, εντάξει, μου κάνει, δεν μου κάνει. Δε θες να αφήσεις έργο πίσω; Ε, η συμβουλή είναι το έργο; Τι συμβουλές θα δώσω; Ε, συνήθως το κύκνειο άσμα είναι αυτό που μένει στο τέλος. Τα τελευταία, οι τελευταίες κουβέντες.
Όπως υπάρχει τώρα μια εκπομπή, δεν ξέρω αν είναι εκπομπή, δεν κατάλαβα, δεν την ασχολήθηκα κιόλας, αλλά τώρα μου το θύμισες. Famous last words. Και μου βγήκε στο Instagram σαν προώθηση, φαντάζομαι ότι υπάρχει κάτι στο YouTube που αυτοί που έχουν πεθάνει είναι συνεντεύξεις που έδωσαν, η τελευταία τους συνέντευξη και το τι έλεγε.
Οπότε αποκτάνε περισσότερη αξία. Γιατί λες τώρα, αφού αυτό που λέγαμε και στην αρχή, γιατί τους ξανακούμε τη μουσική, ας πούμε εγώ του Τζάκσον ενώ έχει πεθάνει, ενώ πιο πριν άκουγα πού και πού. Γιατί ξαφνικά παίρνουν μεγαλύτερη αξία τα τελευταία λόγια του άλλου; Εγώ θα έβγαινα και θα έλεγα όσα δεν μπορώ να πω λόγω YouTube, λόγω τέτοιου.
Δηλαδή θα, κάτσε να κάνω τον καραγκιόζη, κατα; Ναι, θα έλεγα. Άμα- Θα τα έλεγες ή θα έλεγες ποιο το νόημα τώρα έφτασα στα πόσα χρόνια μου και δεν τα έχω πει, θα τα πω τώρα τελευταία μέρα; Ω, ναι, άμα ξέρω ότι θα πεθάνω, ναι, θα τα έλεγα. Δεν έχω πρόβλημα. Θα ήθελα ρε παιδί μου ο άλλος με τελευταία του εικόνα να με δει και να είναι, να έχει έτσι ένα εύθυμο.
Δε θα έβγαινα να γκρινιάξω. Θα ήταν η λογική να βγω να, να με δει ως τελευταία τέτοιο και να είναι μια χαρούμενη, έτσι εύθυμο, να γελάσουμε, να περάσουμε καλά. Αυτό. Να θυμάσαι ότι α, ναι, ρε, κοίτα τι καραγκιόζης ήταν αυτός. Δηλαδή είχε γέλιο. Θα ήξερες ότι αύριο πεθαίνεις και θα ήσουν χαρούμενος και να γελάς και θα έκανες- Ε, όχι, αυτό.
Εντάξει, τώρα χαίρομαι πολύ. Λέω ότι θα ήθελα. Δεν είναι το πώς θα το πετυχαίνεις. Ωραία. Βλέπω ότι προς το τέλος πάντα τα επεισόδιά μας, δεν ξέρω, βγάζουμε τον πιο πραγματικό μας εαυτό, έτσι; Και τώρα αν έχεις καταλάβει, έχει πέσει και, έχουμε πιάσει πολύ πιο φιλοσοφική τη συζήτηση. Οπότε να τα ακούτε ανάποδα, ε; Ναι, αυτό το έχω σκεφτεί πάρα, εδώ με τον Γιώργο το έχουμε σκεφτεί πολλές φορές όσο κάνουμε τα edit, να, πόσο καλύτερα θα ήταν να είχαμε ξεκινήσει το επεισόδιο από τη μέση και μετά.
Ελπίζω οπότε κάποιοι να έχετε μείνει τουλάχιστον μέχρι εδώ και να μην έχετε μαυρίσει τόσο πολύ. Αλλά θεωρώ ότι είναι και απορίες, συζητήσεις, κουβέντες ας πούμε, που μπορεί πολλοί να έχουν αυτή την περίοδο. Γιατί άλλοι ας πούμε το δικαιολογούν, άλλοι δεν το δικαιολογούν, έτσι; Δηλαδή α, εντάξει, ποιος πέθανε, ο άλλος λέει ''τι λες, ποιος πέθανε; Ήταν το νούμερο ένα για μένα.'' Οπότε στείλτε το σε ένα φίλο σας να μας πει και εκείνος την άποψή του.
Να μας θυμάται και εσείς. Και μέχρι την επόμενη φορά να είστε καλά και να περνάτε υπέροχα! Σίγουρα να είστε καλά. Γεια χαρά! Γεια χαρά! Σε ευχαριστούμε που άκουσες ακόμη ένα επεισόδιο του Father Tales. Μην ξεχάσεις ότι μπορείς να βρεις όλες τις σημειώσεις του επεισοδίου καθώς και το πώς μπορείς να μας ακολουθήσεις στο fatherstales.gr.
Τέλος, αν θέλεις να στηρίξεις αυτό το podcast, τότε το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να το μοιραστείς με τους φίλους σου. Και μην ξεχνάς ότι το να είσαι μπαμπάς είναι ίσως η πιο δύσκολη αλλά και ταυτόχρονα η πιο διασκεδαστική δουλειά που μπορείς να έχεις. Συνέχισε λοιπόν την καλή δουλειά και να θυμάσαι ότι για τα παιδιά σου είσαι σούπερ ήρωας.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
