Αποκωδικοποιώντας το Άγχος.
ΦΩΝΕΣ KAI ΙΣΤΟΡΙΕΣΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Σε αυτό το podcast επεισόδιο, συναντώ τον ψυχίατρο Παύλο Κουτσοβίτη για να συζητήσουμε για το άγχος, τις κρίσεις πανικού και θέματα ψυχικής υγείας. Ακούστε χρήσιμες συμβουλές και ενθαρρυντικές προοπτικές που μας παρέχει για μια υγιή ψυχική ευημερία.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Τα σημασία για αίματο στο θώρακα, πόνο, σύσφυξη του θώρακα, δυσκολία στην αναπνοή, όλα αυτά είναι τα συμπτώματα του άγχος. Φωνές και Ιστορίες είναι ένα podcast με κοινωνικό περιεχόμενο και ανθρώπινες προσωπικές ιστορίες. Το 2016 ακολούθησε η εργασία του ως ειδικευόμενου νευρολογίας και ψυχιατρικής στο Πάζινγκ του Μονάχου.
Διατηρεί δύο ιατρία, ένα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και ένα στο Κιλκής, αναλαμβάνοντας τη διάγνωση και θεραπεία όλων των ψυχικών διαταραχών εν υλίκων με μια σύγχρονη και εξατομικευμένη προσέγγιση βασισμένη στην ενσυναίσθηση, στον σεβασμό και στη διάθεση του απαραίτητου χρόνου κατά την εξέταση και θεραπεία, με στόχο την ενίσχυση της ψυχικής υγείας και της ποιότητας ζωής των ασθενών.
Καλή ακρόαση! Κύριε Κουτσοβίτη, για ποιον λόγο πιστεύετε ότι ζούμε στην εποχή που ένα κουτί Ζάναξ βρίσκεται σχεδόν σε κάθε σπίτι? Κοιτάξτε, η καθημερινότητά μας είναι πολύ πλειεσμένη. Έχουμε πολλές υποχρεώσεις, τρες συνεργασία, υπάρχει ανεργία, υπάρχει πανδημία COVID, με τις καραντίνες που ζήσαμε, υπάρχει οικονομική κρίση, οικογενεικές υποχρεώσεις.
Όλα αυτά επηρεάζουν την ψυχική μας υγεία. Γενικά έτσι δεν αντιλαμβανόμαστε πόσο γρήγορα περνάνε οι ώρες και οι μέρες. Παραμελούμε τον εαυτό μας και τις ανάγκες μας, δεν απολαμβάνουμε τη ζωή μας όσο θα έπρεπε. Έτσι μέσα στη δύνη αυτού του στρες απογοητευόμαστε, ίσως βλέπουμε να μην πραγματοποιούνται τα όνειρά μας, οι επιθυμίες που είχαμε ως νέοι, ως παιδιά.
Ζούμε γενικά σε μια γρήγορη εποχή, υπάρχει εύκολη πρόσβαση σε πληροφορίες μέσω του ίντερνετ, με όλα αυτά τα θετικά και αρνητικά που συνεπάγεται αυτό. Υπάρχουν τα social media, κατέχουν κυρίαρχο ρόλο στην καθημερινότητά μας, Μπαίνουμε υποσυνείδητα σε μια σύγκριση με άλλους, με φίλους μας, με ξένους Πιεζόμαστε, οπότε όλα αυτά δημιουργούν και δίνουν το άγχος και το στρες Ιδίως σε άτομα που έχουν ήδη κάποια προδιάθεση Δηλαδή πρέπει να έχει κάποιος προδιάθεση για να ξεκινήσει να παίρνει ζάναξ Όχι οπωσδήποτε, αλλά σίγουρα υπάρχει και το θέμα κληρονομικότητα Γι' αυτό το αναφέρομαι την προδιάθεση που κάποιοι πιεστικοί, κάποιοι εξωτερικοί παράγοντες μπορεί να το πιδινώσουν ή να το προκαλέσουν πολύ πιο εύκολα από ότι σε κάποιον ο οποίος δεν έχει κάποια προδιάθεση.
Ποια είναι τα συνειθέστερα συμπτώματα της διαταραχής άγχους που παρατηρείτε στους ασενείς σας και πώς επηρεάζουν την καθημερινότητά τους. Κοιτάξτε, το άγχος είναι ουσιαστικά ένα αόριστο, ένα δυσάρεστο έτσι συνέστημα που προκαλείται από κάποιον επικείμενο κίνδυνο. Αρχικά υπάρχει ανησυχία, υπάρχει τρέμουλο, υπάρχουν διάφορα ψυχοσωματικά συμπτώματα όπως πόνο κέφαλος, υπάρχουν γαστεντερολογικά συμπτώματα, το στόμα είναι ξηρό, δυσφορία, δυσκαταποσία, τάση για αίματο, στο θώρακα πόνος, σύσφυξη του θώρακα, δυσκολία στην αναπνοή, όλα αυτά είναι τα συμπτώματα του άγχους.
Τώρα στην καθημερινότητα πολλοί ασθενείς δεν μπορούν να ταπεξέλθουν στην καθημερινότητά τους. Δηλαδή αισθάνονται ότι δεν έχουν ενέργεια, δεν έχουν διάθεση, δεν κοιμούνται καλά, νιώθουν ίσως εγκλωβισμένοι και απομονωμένοι, απομονώνονται από την κοινωνία, δεν συμμετέχουν στην κοινωνία και σε τελική ανάλυση δεν απολαμβάνουν και τη ζωή.
Μπορεί το άγχος να φτάσει σε τέτοιο σημείο που να έχεις γαστρεντερολογικά προβλήματα δηλαδή έτσι. Ναι, το άγχος μπορεί. Ένα από τα πρώτα ψυχοσωματικά συμπτώματα που δημιουργεί το άγχος είναι και πόνο στην κοιλιά, για παράδειγμα τα ασυγιάηματα, ακόμα και διάρρειες και τέτοια πράγματα. Οπότε μπορεί σίγουρα να το κάνει. Πώς μπορεί να διακριθεί η φυσιολογική ανησυχία από την παθολογική διαταραχή άγχους?
Εδώ θα πρέπει να πούμε αρχικά ότι το άγχος είναι μια φυσιολογική αντίδραση του ανθρώπου. από την αρχαία εποχή, από το που υπάρχει ο άνθρωπος είναι μια φυσιολογική αντίδραση σε καταστάσεις κινδύνου. Με τον τρόπο αυτό τα θηλαστικά προετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν μια απειλή, έναν κίνδυνο. Οπότε με το άγχος εμείς σαν άνθρωποι, όλα τα θηλαστικά δηλαδή παίρνουμε την απόφαση θα φύγουμε από αυτόν τον κίνδυνο, από αυτή την απειλή ή θα κάτσουμε να παλέψουμε.
Αυτό είναι αρχικά η φυσιολογική αντίδραση. Παθολογικό γίνεται το άγχος όταν είναι δυσανάλογο με το μέγεθος της απειλής. Ή η διάρκεια του άγχους υπερβαίνει την κατάσταση του κινδύνου. Δηλαδή είναι παθολογικό όταν επηρεάζεται και η ποιότητα ζωής του ανθρώπου, αλλά και η λειτουργικότητά του. Με απλά λόγια δεν είναι δευτευυσυλλογικό να πεις ότι φοβάμαι να πάω στο σούπερ μάρκετ, φοβάμαι να βγω από το σπίτι, φοβάμαι να πάω σε ένα αστιατόριο.
Αυτό εννοώ με δυσανάλογο της κατάστασης ή της απειλής. Μπορείτε να μου πείτε λίγο τι ακριβώς είναι η ιδιοψυχαναγκαστική διαταραχή. Κοιτάξτε, βασικό χαρακτηριστικό μιας ιδιοψυχαναγκαστικής διαταραχής είναι οι επαναλαμβανόμενες ιδεολειπτικές σκέψεις, οι ψυχαναγκαστικές πράξεις. Δηλαδή, ο άνθρωπος έχει ιδέες, εικόνες ή παρορμήσεις που υπάρχουν με έναν στερεότυπο επαναληπτικό τρόπο.
Η διαταραχή αυτή προκαλεί δυσφορία, έντονη δυσφορία και ο ασθενής έτσι δεν μπορεί να αντισταθεί σε αυτό. Μπορεί να κάνει και τελετουργίες, δηλαδή κάποια τελετουργικές πράξεις και το άτομο θεωρεί ότι οι πράξεις ή οι σκέψεις του μπορούν να προλάβουν και κάποιο κακό γεγονός. Τώρα με την έννοια του ότι να το χωρίζω δεν υπάρχει, δηλαδή βαρύ ή μη βαρύ.
Εντάξει, υπάρχουν σίγουρα κάποιοι άνθρωποι που έχουν κάποιους ψυχαναγκασμούς λίγο πιο απλούς, αν μου επιτρέπεται αυτός ο όρος που δεν είναι και επιστημονικός, αλλά πιο απλούς, που είναι μες στην καθημερινότητα, επηρεάζουν τη λειτουργικότητα και την καθημερινότητα του ανθρώπου, αλλά μπορεί να λάβει μέρος, να πάει στη δουλειά του, να έχει φίλους, παρέες κτλ.
Υπάρχουν και ψυχαναγκασμοί που είναι τόσο έντονοι που έχω δηλαδή και ασθενείς που δεν μπορούν λόγω ψυχαναγκασμού να βγουν από το σπίτι. Εγώ από ό,τι καταλαβαίνω και από αυτά που μου λέτε, πιο βαριά μορφή ιδιοψυχαναγκαστικής διαταραχής είναι αυτοί που έχουν τις ιδεολειπτικές πράξεις και πιο ελαφριά το περνάει κάποιος που απλά έχει κάποιες ιδεολειπτικές σκέψεις.
Ναι, μπορείτε να το πείτε και έτσι. Η ιδιοψυχαναγκαστική διαταραχή προκύπτει από το άγχος. Όχι, δεν προκύπτει από το άγχος. Σίγουρα μπορούν να συνυπάρχουν. Δηλαδή και το άγχος και οι ψυχαναγκασμοί ή η ιδιοψυχαναγκαστική διαταραχή. Κάποιος που έχει ψυχαναγκασμούς ή ιδεολοπτικές σκέψεις έχει και άγχος. Αλλά δεν σημαίνει ότι κάποιος που έχει μια αγχώδη διαταραχή θα εμφανίσει και έναν ψυχαναγκασμό πιο μετά.
Δηλαδή μπορούν να συνυπάρχουν, αλλά δεν σημαίνει ότι το ένα προκύπτει από το άλλο. Υπάρχει περίπτωση να είναι κληρονομικό το να έχει κάποιος ιδιοψυχαναγκαστική διαταραχή. Ναι, υπάρχει και ένα μέρος κληρονομικότητας. Οπότε κάποια άτομα που στα ιδίως συγγενείς πρώτου βαθμού που έχουν έναν ψυχαναγκασμό ή μια ιδεολεπτική σκέψη έχουν παραπάνω πιθανότητες να το μεταφέρουν και στις επόμενες γενιές.
Μπορείτε να μας πείτε κάποιο παράδειγμα ιδεολεψίας από ασθενείς σας. Ναι βεβαίως όλα αυτά τα χρόνια στα νοσοκομεία, στις κλινικές και στο ιατρείο μου έχω δει πολλά έτσι περιστατικά Γενικά πολύ κοινό είναι ασθενείς οι οποίοι φοβούνται τα μικρόβια για παράδειγμα Πλένουν τα χέρια, αποφεύγουν να ακουμπούν τα πόμολα από τις πόρτες Δηλαδή κάποια ασθενή που δεν άνοιγε την πόρτα, είχε κάποιο συνοδό που ήθελε να του ανοίξει την πόρτα Ούτε με χαρτιά, όχι, δεν ήθελε καν να ακουμπήσει πόμολο Κάτι άλλο είναι, για παράδειγμα, η καθαριότητα.
Είχα ασθενή που έπλαινε με χλωρίνη δύο φορές τη μέρα το σπίτι. Όλα τα πατώματα με χλωρίνη δύο φορές τη μέρα. Ή με αντικείμενα, δηλαδή να είναι σε μια πολύ συγκεκριμένη θέση και όταν ερχόταν ο σύζυγος σπίτι ή τα παιδιά και παίρνανε ένα αντικείμενο σαν να ήταν δυσφορία γιατί άλλαζε θέση το αντικείμενο. Όχι να το χαλάσει κάποιος, απλά να αλλάξει λίγο τη θέση ή τη γωνία.
Ένα άλλο είναι η απαρίθμηση. Δηλαδή, είχα ασθενή, για παράδειγμα, ο οποίος ήθελε τα πάντα να υπάρχουν σε ζυγό αριθμό, να τελειώνουν σε ζυγό αριθμό. Δηλαδή, έπαιρνε κάποιο εισιτήριο για το κτέλ και δεν καθόταν σε θέση που είχε μόνο αριθμό. Έπρεπε να είναι ζυγός. Ή για το σινεμά. Δηλαδή, να είναι όλας με δύο, τέσσερα, έξι και τα λοιπά, με ζυγό αριθμό.
Υπάρχουν διάφορα τέτοια, ναι. κάποιο πρόβλημα το οποίο τους δημιουργεί της λειτουργίας στην καθημερινότητα ή συνήθως τους παρακινεί κάποιος δικός τους άνθρωπος. Είναι ένας συνδυασμός. Οι ίδιοι το ξέρουν ότι αυτό που... Δηλαδή ουσιαστικά καταλαβαίνουν ότι αυτό που τους συμβαίνει, ο ψυχαναγκασμός και οι ιδεολειψίες, ότι τους απομονώνει από την κοινωνία, ότι είναι προβληματικό. Οι ίδιοι το αισθάνονται γιατί και οι ίδιοι δεν έχουν την ποιότητα ζωής που θέλουν.
Δηλαδή αν κάποιος δεν μπορεί να ανοίξει την πόρτα το καταλαβαίνει ότι αυτή τη στιγμή ζορίζεται, νιώθει άσχημα αλλά δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά Οπότε ζητούν βοήθεια, η αλήθεια είναι και βέβαια και οι συγγενείς Οπότε είναι και οι ίδιοι ασθενείς και οι συγγενείς που παροτρέπουν τους ασθενείς να έρθουν και στο ιατρείο αλλά το καταλαβαίνουν ότι έχουν θέμα Σας έχει τύχει ποτέ κάποιος ασθενής να έρθει με παρότριμψη άλλου δηλαδή να έρθει, να έχει όντως κάποιο ψυχολογικό, ψυχιατρικό πρόβλημα, να μην το καταλαβαίνει καθόλου και να έρχεται με την παρότρινση της μητέρας του, του συζύγου, της συζύγου, του πατέρα, του αδερφού, της αδερφής.
Μιλάτε γενικά για κάποιο ψυχιατρικό πρόβλημα. Ναι, γενικά. Έχει τύχει, συμβαίνει αυτό, το οποίο όμως δεν είναι το ιδανικό. Δηλαδή να έρθει κάποιος με το ζόρι δεν το θέλουμε. σημασία έχει και ο ίδιος ο άνθρωπος που έχει κάποιο θέμα να θέλει να βοηθηθεί αλλά έχει συμβεί και να έρθουν έστω με το ζόρι, με τον πατέρα, με τη μητέρα, με τον σύντροφο ή με οτιδήποτε κάνουμε εκεί κάποια την εξέταση, παίρνουμε το ιστορικό, βλέπουμε ποιο είναι το θέμα, το συζητάμε πολλοί τελικά μετά βλέπουν ότι υπάρχει το θέμα και ζητούν βοήθεια άλλοι θέλουν λίγο παραπάνω παρότρινση ή θέλουν λίγο να το σκεφτούν και έρχονται Δηλαδή, γενικά, οι περισσότεροι είναι δεκτικοί.
Υπάρχουν ασθενείς που έρχονται σε εσάς, τους οποίους δεν τους δίνετε χάπια, γιατί υπάρχει το στίγμα, το στερεότυπο μάλλον, ότι δεν πάω σε ψυχίατρο γιατί θα είμαι γεμής ψυχοφάρμακα, οπότε θα πάω σε έναν ψυχολόγο. Ενώ άλλος μπορεί να έχει όντως κάποια αδιαταραχή που να χρειάζονται φάρμακα. Ναι, βεβαίως. Δεν είναι ότι κάθε ασθενής που έρχεται θα πάρει κάποια αγωγή.
Εξαρτάται βέβαια, αρχικά κάνουμε πάντα τη διάγνωση Θα πρέπει να δούμε τι έχει ο άνθρωπος, τι χρειάζεται Από εκεί και πέρα μπορεί να είναι απλά μια συνεδρία συμβουλευτική Να έρθει μια φορά να πούμε τι γίνεται, να δούμε τι θέματα υπάρχουν Και ανάλογα με τη διάγνωση που θα βγει να αποφορτιστεί με αυτόν τον τρόπο Και να είναι μια χαρά Υπάρχει και η δυνατότητα της ψυχοθεραπείας Δηλαδή να γίνουν συνεδρίες σαν τακτά χρονικά διαστήματα που να βοηθηθεί ο ασθενής, εκτός από τη φαρμακευτική αγωγή.
Από εκεί και πέρα και μια φαρμακευτική αγωγή δεν σημαίνει ότι θα είναι μακροχρόνια και για φόρους ζωής. Υπάρχουν και φάρμακα που μπορείς να πάρεις για κάποιο μικρόχρονικό διάστημα, για λίγες εβδομάδες, για λίγες μέρες ή όταν χρειαστεί κάτι. Οπότε ναι, σίγουρα υπάρχει και η δυνατότητα να υπάρξει κάποια θεραπεία χωρίς φαρμακευτική αγωγή.
Είπατε στην αρχή ότι πρέπει να γίνει πρώτα κάποια διάγνωση Πώς εύκολα γίνεται αυτή η διάγνωση Θα σας πω ένα παράδειγμα Έχω μία φίλη η οποία είχε πάει σε έναν ψυχιατρό Και της είχε πει από το πρώτο ραντεβού που κάνανε Ότι πιστεύει ότι έχει διπολική διαταραχή Τελικά η κοπέλα ευτυχώς το έψαξε περισσότερο Πήγε και σε άλλους ψυχιατρούς Τώρα κάνει αρκετό καιρό θεραπεία κτλ Απλά έπασχε από ιδιοψυχαναγκαστική διαταραχή.
Καμία σχέση με διπολική διαταραχή που της είχε πει ο πρώτος. Πόσο εύκολα γίνεται τελικά αυτή η διάγνωση. Πόσο εύκολα λέτε σε κάποιον έχεις αυτό, έχεις εκείνο. Και η άλλη ερώτηση είναι μήπως καμιά φορά αυτό επηρεάζει τον ασθενή. Δηλαδή εγώ είμαι πολύ ευαίσθητη με αυτά. Αν κάποιος μου πει ότι έχω ιδιοψυχαναγκαστική διαταραχή, θα μου μπει στο μυαλό ότι έχω ιδιοψυχαναγκαστική διαταραχή και θα το σκέφτομαι συνέχεια.
Δηλαδή θα μου έκανε κακό να μου πείτε τη διάγνωση. Πώς λειτουργεί όλο αυτό. Κοιτάξτε αρχικά για να γίνει η διάγνωση πρέπει να πάρω το ιστορικό. Έτσι θα έρθει ο ασθενής στο ιατρείο. Θα πάρω το ιστορικό. Θα δω τι επιβαρυντικοί παράγοντες υπάρχουν. Δουλειά, οικογένεια. Θα δω αν υπάρχει κληρονομικότητα. δηλαδή αν στην οικογένεια υπάρχει κάποια ψυχική νόσος αυτό αυξάνει τις πιθανότητες να έχει κάτι αντίστοιχο και ο ασθενής μπορεί να χρειαστεί κάποιος εργαστηριακός έλεγχος δηλαδή να γίνουν κάποιες αιματολογικές εξετάσεις κάποιες εξετάσεις οθυροειδής για παράδειγμα οι βιταμίνες μπορούμε να δούμε μπορούμε να παραπέμψουμε σε κάποιον καρδιολόγο δηλαδή αναφέραμε πριν την αφότη διαταραχή μπορείς να κάνεις κάποιο καρδιογράφημα, να δεις εκεί τι γίνεται για να αποκλείσουμε κάποια παθολογικά αίτια.
Υπάρχουν βέβαια κάποια κριτήρια, τα οποία πρέπει να έχει ο ασθενής, τα συμπτώματα δηλαδή, ώστε να πούμε ότι έχει μια διάγνωση, αλλά δεν έχουμε την απόδειξη όπως έχει ο ορθοπαιδικός που θα κάνει μια ακτινογραφία, θα δει ένα σπασμένο πόδι και θα πει ότι έχει σπασμένο πόδι, για παράδειγμα, πολύ απλοϊκά. Στην ψυχιατρική είναι δύσκολο αυτό, δεν μπορούμε να βγάλουμε έτσι απλά μια διάγνωση.
Εγώ αποφεύγω να πω μια διάγνωση από την πρώτη φορά, γιατί προτιμώ να... Είναι αυτό που είπατε και εσείς, μπορεί να δημιουργηθεί στον ασθενή μια αντίποση ότι έχω κάτι και να αρχίσει να ψάχνει στο ίντερνετ κτλ. Εγώ προσπαθώ να τον δω μια, δύο, τρεις φορές. Θα του πω προς τα που, τι σκέφτομαι διαγνωστικά, αλλά θα αποφύγω να πω μια συγκεκριμένη διάγνωση.
Θέλω, αν συμφωνεί βέβαια και αυτό γίνεται με την αν συμφωνεί και ο ασθενής, να πάρω και πληροφορίες, να έρθει μαζί ίσως με σύντροφο, με πατέρα, με μητέρα, να μου την ακούσω και από αυτούς δηλαδή πώς βλέπουν τον ασθενή. Γιατί πολλές φορές έρχονται άνθρωποι στο ιατρείο, λένε κάποια πράγματα, τα συμπτώματα τους και πολλές φορές συμβαίνει οι συγγενείς τους να βλέπουν κάτι επιπλέον που έχει όμως σημασία για να βγει μια διάγνωση.
Οπότε προσπαθώ έτσι να λαμβάνω πολλές πληροφορίες και από τον οικογενειακό κύκλο ή από φίλους και από τον ίδιο τον ασθενή. Βέβαια όλα αυτά με ενημέρωση του ασθενούς δεν κάνουμε τίποτα ακριβό εννοείται. Σηκάνε. Έτσι, ναι. Και μετά για να γίνει η θεραπεία θα πρέπει να καταλήξουμε σε μια διάγνωση αλλά δεν είναι απλό να βγάλει στην ψυχιατρική με τη μία φορά που θα δω κάποιον μια διάγνωση.
Θα σας πάω λίγο τώρα στις κρίσεις πανικού που υπάρχουν πολύ στην καθημερινότητα, το ακούς πολύ συχνά από φίλους κινείς και γενικά από το περίγυρο. Τι συμβαίνει ακριβώς στον εγκέφαλό μας ή στο σώμα μας όταν παθαίνουμε κρίση πανικού. Υπάρχει περίπτωση να επιφέρει ακόμα και θάνατο αν είναι κάποια βαριά κρίση. Θα το πω, δεν έχω πρόβλημα να το ακούσουν οι ακροατές, έχω πάθει τρεις φορές τη ζωή μου κρίση πανικού και τις τρεις ένιωθα ότι καίγομαι μπροστά στο θώρακα και ότι έχω πάθει κάποια αλλεργία νόμιζα.
Δηλαδή ήταν τόσο έντονο αυτό το κάψιμο που αισθανόμουνα που πραγματικά νόμιζα ότι πεθαίνω. Να πεθάνει κάποιος όντως από κρίση πανικού. Κοιτάξτε, θα απαντήσω στο πρώτο σκέλος της ερώτησής σας, τι συμβαίνει στον εγκέφαλο. Αρχικά, όπως είπαμε και πριν και στις άλλες παθήσεις, και εδώ η κληρονομικότητα παίζει ένα ρόλο. Δηλαδή, οι συγγενείς έτσι πρώτου βαθμού έχουν τέσσερις με οκτώ φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να πάθουν μια αγχώδη διαταραχή, μια κρίση πανικού.
Σίγουρα περιβαλλοντικοί παράγοντες παίζουν ρόλο. Δηλαδή, για παράδειγμα, σε μικρή ηλικία, σχολείο, οικογένεια, ίσως κάποιες εμπειρίες που έζησε κάποιος άνθρωπος, κάποια τραύματα. Τώρα, όσον αφορά στον εγκέφαλο, έτσι να ακουστεί λίγο αυτό, εντελώς απλοϊκά υπάρχουν κάποιες χημικές ουσίες, νευροδιαβιβαστές. Ένας από αυτούς είναι η σερωτονίνη.
Αυτή παίζει σημαντικό ρόλο στη διάθεση και στο άγχος και στον πανικό. Η σερωτονίνη μεταφέρει μηνύματα νευρικών κυτάρων του εγκεφάλου. Έτσι διαταραχές στην ισορροπία της σερωτονίνης καλέσουν κατάθλιψη ή άγχος. Άλλες ορμόνες που έτσι παίζουν ρόλο στο άγχος είναι η κορτιζόλη και η αδρεναλίνη. Η κορτιζόλη και η αδρεναλίνη ανεβαίνουν.
Η σερωτονίνη στην κρίση πανικού κατεβαίνει, οπότε αυτό είναι γενικά το μοτίβο των νευροδιαβιβαστών και των ορμονών. Στην κρίση πανικού συγκεκριμένα υπάρχει απορρίθμιση των νευροδιαβιβαστικών συστημάτων αυτών των ουσιών που αναφέραμε, σερωτονίνης, νόρεπι νεφρίνης και ουσιαστικά και γάμα αμύνου βουτυρικού οξέως. Αυτό έτσι λίγο απλά να έχει ακουστεί σαν όρος τέλος πάντων.
Τώρα το τι συμβαίνει σε μια κρίση πανικού, αρχικά αίσθημα παλμών, δυσκολία στην αναπνοή, αίσθημα πνιγμονής. Ο ασθενής, αυτό που είπατε και εσείς, έχει μια έντονη αγωνία, ένα φόβο ότι θα πεθάνει, ότι εκείνη τη στιγμή συμβαίνει κάτι πάρα πολύ σοβαρό. Αυτό μπορεί να διαρκέσει από ένα τέταρτο, δέκα λεπτά, ένα τέταρτο, μέχρι και μια με δυο ώρες.
Ελέγχει συνήθως οι ασθενείς την καρδιακή τους λειτουργία, κοιτούν την πίεση, τους παλμούς, βλέπουν τι συμβαίνει, αφουγκράζονται το σώμα τους. αλλά αυτό σίγουρα δεν επιφέρει θάνατο. Δηλαδή δεν είναι κάτι το οποίο θα πεθάνει ο ασθενής από μια κρίση πανικού. Σε αυτό το σημείο βέβαια πρέπει να πούμε ότι αν συμβεί έτσι για πρώτη φορά καλό θα ήταν εκείνη τη στιγμή να γίνει ένας καρδιολογικός έλεγχος επειδή τα συμπτώματα είναι παραπλήσια της τυθάγης δηλαδή ότι κάποιος παθαίνει έμφραγμα ή ότι έχει θέμα καρδιολογικό.
οπότε άμα αισθανθεί κάτι τέτοιο δεν σημαίνει ότι δεν θα το πάρουμε σοβαρά και θα πούμε ας το είναι μια κρίση πανικού καλό θα ήταν ιδίως την πρώτη φορά μας να συμβεί κάτι τέτοιο να γίνει ένα καρδιογράφημα, ένας καρδιολογικός έλεγχος και από εκεί και πέρα και μια ψυχιατρική εκτίμηση Δηλαδή από την ταχυπαλμία που νιώθεις την ώρα της κρίσης πανικού δεν υπάρχει περίπτωση να πεθάνεις γιατί πάντα αυτό είναι το άγχος μου Μήπως η καρδιά μου πάει τόσο τόσο πολύ γρήγορα που σταματήσει.
Όχι έτσι. Όχι. Η κρίση πανικούς δεν θα επιφέρει θάνατο. Μπορεί κάποιος να μάθει να αντιμετωπίζει τις κρίσεις πανικού μόνος του χωρίς να επισκεφθεί κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας. Κοιτάξτε καλό θα ήταν να επισκεφθεί κάποιον ειδικό ώστε να γίνει μια σωστή εκτίμηση της κατάστασης. να γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις όπως είπαμε και πριν για να αντιμετωπιστεί και σωστά η όλη κατάσταση.
Ο κίνδυνος είναι μεγάλος να διαιωνιστεί λίγο αυτό να γίνει μια ψυχοθεραπευτικά και συμπεριφορική που είναι και η δικότητά μου στην ψυχοθεραπεία μια μαθημένη συμπεριφορά. Δηλαδή να μάθει ρε παιδί μου ότι συμβαίνει αυτό η κρίση πανικού και να το συνηθίσει ο εγκέφαλος και θα δυσκολευτεί να το ξεμάθει στο μέλλον. Οπότε δικιά μου η εκτίμηση και η συμβουλή είναι όποιος έχει κάποια κρίση πανικού, καλό θα ήταν τουλάχιστον να συμβουλευτεί κάποιον ειδικό, να πάρει κάποιες γνώμες και από εκεί και πέρα θα δει πώς θα το αντιμετωπίσει.
Γιατί πάντα παθαίνουμε κρίσεις πανικού όταν είμαστε σε χαλαρή διάθεση Δηλαδή και από εμένα αλλά και από φίλους που έχω ακούσει Όταν κάποιος παθαίνει κρίση πανικού δεν είναι την ώρα που συμβαίνει κάτι έντονο στη ζωή του Είναι όταν θα είναι χαλαρός κάπου στο καναπέ ή σε διακοπές Δηλαδή συνήθως η κρίση πανικού σε βρίσκει όταν είσαι τελείως χαλαρός Ναι, μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε στιγμή πολλές ώρες όταν είμαστε υπό πίεση είμαστε πάρα πολύ συγκεντρωμένοι και κάνουμε τις δουλειές μας, λειτουργούμε κλπ.
Και όταν χαλαρώνουμε, όταν είμαστε στο σπίτι, όταν είμαστε διακοπές έρχονται υποσυνείδητα όλα αυτά τα οποία έχουμε καταπίεσει όλο αυτό το προηγούμενο καιρό και σκάνεσαι εκείνες τις φάσεις που ουσιαστικά είμαστε πιο χαλαροί. Κάπως έτσι θα μπορούσαμε να το εξηγήσουμε. Υπάρχει κάποιος τρόπος που θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε τον εαυτό μας σε σχέση με το άγχος στην καθημερινότητα για έναν πιο υγιή βίο Κοιτάξτε αρχικά σημασία έχει να περιορίσουμε όσο γίνεται παράγοντες που μας πιέζουν όπου γίνεται αυτό δηλαδή αυτό είναι δουλειά πράγματα στην καθημερινότητα ότι μπορούμε έτσι λίγο να περιορίσουμε καλό θα ήταν να το κάνουμε Τώρα από εκεί και πέρα κάτι άλλο θα ήταν ψυχοθερεπευτικά θα ήταν ωραίο να λέμε όχι και να βάζουμε όρια γιατί και αυτό μπορεί να δημιουργήσει μια πίεση δηλαδή να δίνουμε προτεραιότητα στον εαυτό μας να αναλογιζόμαστε βέβαια ότι άμα πούμε όχι σε κάποιον δεν ακυρώνουμε το πρόσωπο που μας ζητάει κάτι αλλά λέμε όχι σε κάτι που μας πιέζει οπότε η συμβουλή θα ήταν να προσπαθούμε να μην πιεζόμαστε
Από εκεί και πέρα μια υγιεινή, ισοζυγισμένη, μεσογειακή διατροφή σίγουρα βοηθάει στη θωράκιση της ψυχικής μας υγείας. Δηλαδή να αποφεύγουμε ζάχαρη, να αποφεύγουμε γλυκά αναψυκτικά, να τρώμε ξηρούς καρπούς για παράδειγμα, μύγδαλα, καρύδια, πράσινα λαχανικά, σπανάκι, μπρόκολο τέτοια. Τα βορούσαμε φρούτα, μπανάνες, καρότα, πράσινο τσάι, όλα αυτά βοηθούν.
Επίσης τα λιπαρά ψάρια όσον αφορά τη διατροφή, σολομός, τόνος. Επίσης να μην παραμελούμε τους φίλους μας και τις κοινωνικές επαφές. Σημασία έχει να μην απομονώνουμε τον εαυτό μας από την κοινωνία, τις κοινωνικές μας επαφές και να μην παραμελούμε φίλους. Να έχουμε ενδιαφέροντα, δηλαδή συμμετοχή σε κάποιο σύλλογο, κάποια καινούρια χόμπις, κάτι το οποίο ίσως είναι έξω από τα νερά μας.
Δηλαδή, είχα στενή ο οποίος, για παράδειγμα, αποφάσισε να κάνει αναρρίχηση. Κάτι το οποίο δεν ήταν στην καθημερινότητά του, κάτι πιο extreme, το οποίο μας του έδωσε μια παραπάνω δύναμη να αντιμετωπίσει κάποιες καταστάσεις. Η άσκηση δεν σημαίνει ότι πρέπει κάποιος να πηγαίνει καθημερινά στο γυμναστήριο, δεν είναι αυτό. Άσκηση μπορεί να είναι και απλά το περπάτημα καθημερινά.
Δηλαδή να βάλουμε κάποια πράγματα στη ζωή μας, διατροφή, άσκηση, ενδιαφέροντα, τα οποία βοηθούν στο να θωρακίσουμε λίγο την ψυχική μας υγεία. Βέβαια, θα πρέπει να πούμε ότι δεν υποκαθιστούν τη θεραπεία από κάποιον ειδικό, αλλά σίγουρα είναι πράγματα τα οποία μπορούμε να τα κάνουμε καθημερινά και εύκολα. Ισχύει ότι με τη γυμναστική ανεβαίνει η σερωτονίνη.
Ναι, ισχύει αυτό. Έχει πολλές ευεργετικές ιδιότητες και μία από αυτές είναι και η Σεροτονίνα που αρξάνει. Κύριε Κουτσοβίτη, σας ευχαριστώ πολύ. Ελπίζω να βοηθήσουμε τους ακροατές. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για αυτή τη μίνη συνέντευξη και για όλα όσα μας μάθατε. Εγώ σας ευχαριστώ πολύ που με καλέσατε να συμμετάσχω στο podcast σας.
Ευχαριστώ πολύ. Μόλις ακούσατε το podcast Φωνές και Ιστορίες. Μείνετε συντονισμένοι κάθε Πέμπτη και εξερευνήστε το πολυσύνθετο κόσμο των ανθρώπινων εμπειριών και γνώσεων. Μέχρι την επόμενη φορά, ζήστε τη μικρή ζωή μας όπως σας αξίζει, γεμάτη περιπέτειες και συναισθηματικές συναντήσεις.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα