Επεισόδιο 23: Το Φεστιβάλ Αναλογικής Φωτογραφίας
Φωτεινός θάλαμοςΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Περιγραφή...
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Παναγία και η Γεωργία Ιμσιρίντου οι οποίες είναι φωτογράφοι αλλά σήμερα είναι καλεσμένες όχι με την ιδιότητα των φωτογράφων αλλά με την ιδιότητα των διοργανωτριών ενός φεστιβάλ του Φεστιβάλ Αναλογικής Φωτογραφίας κάπως λέει το όνομα αυτό το φεστιβάλ ασχολείται μόνο με την αναλογική φωτογραφία και αυτό είναι κάτι πολύ ωραίο αν και οι περισσότεροι φωτογράφοι μέσα σε αυτούς και εγώ φωτογραφίζουμε περισσότερο ψηφιακά γιατί είναι πιο οικονομικό, είναι πιο γρήγορο είναι πιο εύκολο. Αυτό εγώ προσωπικά όμως συνεχίζω να φωτογραφίζω και αναλογικά απλά για τις δουλειές μου όχι.
Αλλά είναι πολύ σημαντικό που μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων φωτογράφων συνεχίζει και φωτογραφίζει με αναλογική φωτογραφία και κρατάει ακόμα ζωντανή αυτήν την φλόγα του σκοντινού θαλάμου, το να υπάρχουν ακόμα με τα μοναδικές φωτογραφίες και τα φιλμ και όλα αυτά. Και είναι πάρα πολύ ωραίο και γι' αυτό θα μιλήσουμε σήμερα. Γεια σας Αθανασία και Γεωργία.
Συνήθως που ξεκινάνε τα επεισόδια με την εισαγωγή του φωτογράφου, πώς ξεκίνησαμε τη φωτογραφία, τώρα που είστε ιδιό θα το αφήσουμε, αλλά θα το πείτε φαντάζομαι. Σήμερα θα μιλήσουμε για το 4ο Φεστιβάλ Αναλογικής Φωτογραφίας το οποίο το διοργανώνετε εσείς μέσω της ΑΜΚΕ Μπαλκάνικο και φέτος θα γίνει, όπως το λέτε τέταρτη φορά, στην Αθήνα από τέλη Σεπτέμβρη μέχρι μέσα Οκτουμπρίου.
Οπότε εδώ η ερώτηση αντί για το πώς ήρθατε σε επαφή με τη φωτογραφία θα ρωτήσω πώς ξεκίνησε αυτό το φεστιβάλ. Πριν από παραπάνω από τέσσερα χρόνια, μπορεί να είναι και πέντε χρόνια Πίνουμε ένα καφέ με τη Γεωργία. Γνωριζόμασταν με τη Γεωργία ήδη γιατί ήμασταν κριτές σε έναν διαγωνισμό γυναικών φωτογράφων. Εγώ εκείνη την εποχή είχα κάποια διλήμματα για το τι να κάνουμε με αυτή την εταιρεία για τον πολιτισμό, την Άμμου και Μπαλκάνικο.
Και μου λέει, «Γεωργία, ποια είναι αυτή η μία ιδέα που θα ήθελες να έχεις κάνει και δεν έχεις κάνει ακόμη» και το σκέφτεσαι. Και της λέω, ρε παιδί μου, θέλω να φέρω τους ανθρώπους που ασχολούνται με την αναλογική φωτογραφία κοντά. Θα ήθελα να φτιάξω κάτι που οι άνθρωποι να βρισκόμαστε και να τα συζητάμε. Και μου λέει, Γεωργία, λες να το πάμε.
Και εγώ λέω, πάμε. Η αλήθεια είναι ότι εγώ πίστευα στην ιδέα, αλλά δεν ήμουν τόσο έτοιμη. Η Γεωργία ήταν πιο έτοιμη από εμένα τελικά. μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα λοιπόν έγινε το πρώτο πανεύκολα και τα υπόλοιπα ακολούθησαν Γεωργία νομίζω ότι πρέπει και εσύ να προσθέσεις τη δική σου πλευρά γι' αυτό Λοιπόν ακριβώς έτσι γνωριστήκαμε με την Αθανασία στην Ελληνική Φωτογραφική Εταιρεία στο διαγωνισμό γυναικών φωτογράφων όπου ήμασταν κριτές και οι δύο και πράγματι έγινε αυτή η συζήτηση Επίσης, εγώ έχω σπουδάσει φωτογραφία στο ΤΕΗ της Αθήνας, δεν έχω ασχοληθεί ποτέ με την εφαρμοσμένη φωτογραφία, δεν φωτογραφίζω, γιατί ασχολήθηκα με την ιστορία της φωτογραφίας.
Εργάστηκα για 23 χρόνια στο Μουσείο Μπενάκη, στο Τμήμα των Φωτογραφικών Αρχείων και πολλά φεστιβάλ έχουν περάσει από τα χέρια μου ως διαμεσολαβητής ανάμεσα στο Μουσείο και στο Φορέα που έκανε το εκάστοτε φεστιβάλ. Είτε αυτό γινόταν στο Μονοδένδριο Υπήρου, είτε γινόταν στην Μπάρο, είτε γινόταν στη Μονεμβασιά. οπότε όταν η Αθανασία μου είπε τη σκέψη της λόγω εμείς γιατί να μην κάνουμε φεστιβάλ, είναι καλύτεροι οι άλλοι που κάνουν έτσι έγινε λοιπόν έτσι φίλε ένα πάμε θέλει και λίγη τρέλα Αθανασία, εσύ με τη φωτογραφία σπούδασες και εσύ φωτογραφία εγώ Εγώ σπούδασα οικαστικά και είχα την τύχη να έχω και κάποιους δασκάλους, έναν τύπο που λέγεται Φίλιππος Φίλιπς, είναι Ελληνοκύπριος, ο οποίος όμως βρέθηκε στην Αυστραλία πολλά χρόνια και νομίζω ότι αυτός είναι ο άνθρωπος που μου μεταφύτευσε λίγα και αυτή την αγάπη.
Έχω λόγω της Σχολής Καλών Τεχνών, έχω σπουδάσει οικαστική φωτογραφία, θα την έλεγα, και έχω κάνει αρκετά χρόνια και λήψη και εκπαίδευση στο σκοτεινό θάλαμο. Οπότε έχω κάνει και κάποια μεταπτυχιακά της εκπαίδευσης, στην εκπαίδευση, οπότε τα τελευταία χρόνια είμαι πιο πολύ εκπαιδεύτη για φωτογραφία παρά φωτογράφωση η ίδια.
Άρα βιβάσκεις φωτογραφία. Σωστά. Οπότε το φεστιβάλ αυτό έχει να κάνει με τη μετάδοση και ουσιαστικά, όπως είπατε, να έρθουν οι φωτογράφοι που ασχολούνται με την αναλογική φωτογραφία σε επαφή. Η αναλογική φωτογραφία, η οποία για ένα διάστημα ήταν ανύπαρκτη με τον ενθουσιασμό της έλευσης της ψηφιακής, έχει παραγωνιστεί πολύ και αυτό ήταν που η Αθανασία ήθελε ως έμπειρη στο σκοτεινό θάλαμο και υπεύθυνη του σκοτεινού θάλαμου της ΕΦΕ.
και εγώ ασχολήθηκα... Όταν σπουδάζαμε και όταν δουλεύαμε δεν υπήρχε ψηφιακή φωτογραφία. Ο Σκοτεινός Θάλαμος ήταν το... Το ήθελα να πω πες ότι λόγω ηλικίας έχουμε σπουδάσει την αναλογική φωτογραφία ή τέλος πάντων όταν σπουδάζαμε δεν υπήρχε ακόμη η ψηφιακή. Δεν υπήρχε. Οπότε ήταν άλλο. Ακριβώς. και ωστόσο υπάρχει αγάπη, υπάρχει ενδιαφέρον για την αναλογική και όσο περνάει ο καιρός ακόμα περισσότερο.
Και έτσι λοιπόν θελήσαμε να κάνουμε αυτό το πράγμα για να διαδώσουμε και να αναπτύξουμε την αναλογική φωτογραφία. Φέτος το φεστιβάλ τι βράσεις έχει και που γίνεται ουσιαστικά, σας εγγυρίζουμε από εκεί πέρα. Να πούμε καταρχήν ότι το φεστιβάλ έχει πάντα μία κεντρική έκθεση, η οποία δημιουργείται από μία ανοιχτή πρόσκληση που στέλνουμε σε σχολές, ομάδες, ανθρώπους που ασχολούνται με τη φωτογραφία, ένα open call δηλαδή στα ελληνικά, που καθορίζουμε ένα θέμα κάθε χρόνο και πάνω σε αυτό το θέμα φωτογραφίζει όποιος ενδιαφέρεται να συμμετάσχει και από τις φωτογραφίες αυτές που παίρνουμε προκύπτει η κεντρική έκθεση του φεστιβάλ.
Τώρα ανάλογα τη χρονιά και τις επαφές που έχουμε προκύπτουν και άλλα πράγματα. Μπορεί να προκύψει κάποια έκθεση άλλη, κάποιο εργαστήριο. την πρώτη χρονιά εκτός από την κεντρική έκθεση είχαμε μια έκθεση με φωτογραφίες της Αθανασίας και δικές μου οπότε τότε διαπιστώσαμε ότι είμαστε είδος προς εξαφάνιση και οι φωτογραφίες μας πια έχουν αποκτήσει ιστορικό χαρακτήρα Εγώ εδώ ήθελα να προσθέσω δύο πράγματα το ένα είναι ότι αυτές οι δύο εκθέσεις που ήταν μια έκθεση που έγινε στην Αθήνα σε έναν χώρο.
Ήταν λίγο σαν να συστηνόμαστε και εμείς στον κόσμο του φεστιβάλ. Ήταν σαν να βάζουμε και εμείς ότι, οκ, εμείς που μας βλέπετε να μιλάμε για την αναλογική φωτογραφία, έχουμε κάνει αυτά. Οπότε σας δείχνουμε και τις εργασίες μας. Το δεύτερο όμως που ήθελα να προσθέσω επίσης είναι ότι η συμμετοχή στο φεστιβάλ είναι δωρεάν.
Δηλαδή, η ανοιχτή πρόσκληση που λέγαμε νωρίτερα μπορεί να λάβει μέρος όποιος θέλει, αρκεί να διαθέτει τα μέσα, δηλαδή να μπορεί να τραβήξει ένα φιλμ και να μπορεί να το τυπώσει στο χέρι. Αλλά δεν χρειάζεται να πληρώσει τίποτα για μας. Όταν λέμε αναλογική, όχι μόνο να τραβάς φιλμ, αλλά να τυπώνεις και σκοτεινό θάλαμο. Σωστά. Άρα μιλάμε για σκληροπυρηνική αναλογική φωτογραφία.
Έχουμε βάλει λίγο νερό στο χασί μας γιατί έχουμε βάλει τώρα και την έγχρωμη. και από το προηγούμενο φεστιβάλ, από το τρίτο φεστιβάλ προσθέθηκε η έγχρωμη αναλογική που μόνο το φιλμ είναι δηλαδή αναλογικό γιατί δεν μπορεί να τυπωθεί στο χέρι. Οπότε θα τυπωθεί αναγκαστικά σε μινιλάμ. Μπορεί, αλλά είναι πολύ δύσκολο. Ναι, ναι, μπορεί.
Έχω τυπώσει σε σκοτεινό θάλαμο για έγχρωμη φωτογραφία. Είναι πολύ πολύ δύσκολο. Όλοι μας. Εκεί έχει μια δυσκολία παραπάνω, ναι, σωστά. Επίσης κάθε χρόνο έχουμε μία ημέρα που είναι αφιερωμένη σε παρουσιάσεις και ομιλίες σχετικές με την αναλογική φωτογραφία. Κάθε χρόνο υπάρχουν διάφορες, διάφοροι ομιλητές και διάφορες ομιλίες και παρουσιάσεις.
Πάντα έχει να κάνει με την αναλογική φωτογραφία. Εγώ ήθελα να προσθέσω κάτι για το χώρο και τη συνεργασία αυτής της ημέρας. την πρώτη χρονιά το φεστιβάλ έγινε σε χώρους της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρείας εδώ στην Αθήνα. Αλλά εκεί καλέσαμε να μας μιλήσουν τα παιδιά, οι φοιτητές του Πανεπιστημίου Αθηνών, από τον πολιτιστικό όμιλο φοιτητών Πανεπιστημίου Αθηνών.
Αυτά τα παιδιά, τα αρχικά αυτά λέγονται, είναι ο ΠΟΦΠΑ. Αυτά τα παιδιά λοιπόν έχουν κάνει μια εξαιρετική δουλειά. Είναι μια ομάδα φωτογράφων, είναι μια ομάδα φοιτητών, οι οποίοι διδάσκουν και διδάσκονται τη φωτογραφία με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο. Και στεγάζεται όλη αυτή η δράση στη λέσχη του Πανεπιστημίου Αθηνών, η οποία λέσχει τα τελευταία χρόνια, ίσως και τα τελευταία 70 χρόνια.
Είναι έτσι σε μια ιδιαίτερη κατάσταση, επειδή ακριβώς είναι ένα οίκημα εξαιρετικό του Πανεπιστημίου. υπάρχουν διάφοροι άνθρωποι που το διεκδικούν, ας το πούμε έτσι, ευγενικά. Οπότε τα παιδιά αυτά δημιούργησαν ένα φεστιβάλ που λέγεται «Ήρυδα Βίζονς» για να προσπαθήσουν να σώσουν την αίθουσα που λέγεται «Ήρυδα», που σίγουρα την ξέρετε.
Είναι ένα κινηματοθέατρο στην Οδό Ακαδημίας, το οποίο έχει χτιστεί το 1925 και εκεί έχουν γίνει και γυρίσματα για παλιό ελληνικό κινηματογράφο. Δηλαδή, αν έχετε δει, είναι μια ελληνική ταινία με την Βασιλιάδου, η οποία κατεβαίνει για δήμαρχος. Τα πλάνα στην προεκλογική της εκστρατεία είναι όλα στην Ήρυδα. Οπότε, η μέρα των παρουσιάσεων και ομιλίων γίνεται σε αυτό το χώρο, στην Ήρυδα, με σκοπό να στηρίξουμε τον αγώνα των φοιτητών να κρατήσουν την Ήρυδα με το μέρος τους.
Δηλαδή, να κρατήσουν αυτό το χώρο για να συναντιούνται. Οπότε κάθε χρόνο μέσα σε αυτές τις ομιλίες έχουμε έναν καλεσμένο από τους φοιτητές ο οποίος ή η οποία θα μας μιλήσει για το που βρίσκεται ο αγώνας και πώς σκέφτονται να συνεχίσουν τον αγώνα τους για να κρατήσουν την ήρυδα Πολύ σημαντικό αυτά τα μέρη να μένουν ανοιχτά Ακριβώς αυτό Γιατί φαντάζομαι αυτοί που θέλουν το διοικητική σου δεν το θέλουν για να κάνουν πολιτιστικά δρόμενα Πολύ σωστά Φαντάζομαι Οι περισσότεροι που έχουν ακουστεί είναι ξενοδοχεία ή τέλος πάντων άλλη χόμου.
Το θέμα είναι ότι τα περισσότερα από αυτούς τους χώρους θέλουν να τα διεκδικήσουν κερδοσκοπικοί οργανισμοί, οι οποίοι δεν θα ήταν πρόβλημα αν τα χρησιμοποιούσαν και για λόγους εικαστικούς, αλλά συνήθως δεν είναι έτσι τα πράγματα. Προσπαθούμε να στηρίξουμε τέτοιες κινήσεις. Αυτά τα χρησιμοποιούμε. Ωστικά μέσα από προσωπικούς αγώνες αυτά σώζονται.
Λες ότι η φωτογραφία, η ιδεολογική, είναι είδος προς ξαφάνιση. Αυτό ισχύει ακόμα... Εγώ είμαι σίγουρη ότι οι αρχαιολόγοι του μέλλοντος θα βλέπουν διάφορα το όνομά μας κάπου, ξέρω, και θα λένε, τι ήταν αυτό το Παναγία, Αθανασία Παναγία, κάτι ήταν. Δεν πιστεύω ότι η αναλογική φωτογραφία πεθαίνει. Ίσως το λέμε από το Βερολίνο.
Εντάξει, καταλαβαίνω ότι οι φωτογράφοι που έχουν σκοπό πιο πληγματικά δεν το προτιμούν γιατί είναι λίγο μια διαδικασία δύσκολη, αλλά άνθρωποι που αγαπούν τη φωτογραφία και δεν έχουν να κυνηγήσουν χρόνους, timeline, cost, το χρησιμοποιούν πάρα πολύ. Δηλαδή εδώ στο Βερολίνο έχει κάτι μαγαζιά που τυπώνεις αναλογικά και πας και βοηθείς να φίλεις και έχουν σειρές που ο κόσμος πάει φίλοι μια εμφάνιση.
Άρα η αναλογική φωτογραφία υπάρχει. Εσείς τώρα με το open call εκεί πέρα, με το ανοιχτό κάλεσμα, πώς το είδατε. Είμαστε ικανοποιημένες από τη συμμετοχή που έχουμε κάθε χρόνο, από τον αριθμό φωτογραφιών που δεχόμαστε. Ανάλογα με το θέμα, είτε δυσκολεύει είτε παραξενεύει τους συμμετέχοντες, δεν έχουμε πάντα την ίδια ποιότητα στις φωτογραφίες, αλλά η έκθεση εν τέλει δένεται με κάποιο τρόπο ως προς την παρουσίασή της και έτσι έχουμε πάντα ένα ενδιαφέρον αποτέλεσμα, έστω και αν το υλικό είναι λίγο αδύναμο.
Ωστόσο υπάρχουν και πολλοί συμμετέχοντες που δεν έχουν τη δυνατότητα να τυπώσουν, μπορεί να τραβήξουν με φιλμ. Σε αυτή την περίπτωση η Αθανασία αναλαμβάνει και κάνει τις εκτυπώσεις στο σκοτεινό θάλαμο. Δεν είναι υποκριτικό δηλαδή αυτός που θα τραβήξει τη φωτογραφία να την κάνει και στο θάλαμο. Εγώ ήθελα να προσθέσω ότι τα τελευταία χρόνια η ανταπόκριση είναι λίγο μεγαλύτερη από ό,τι πριν.
Επίσης νομίζω ότι η αναλογική φωτογραφία τελικά δεν πέθανε ποτέ. Απλά όπως είπες δεν χρησιμοποιείται με την ίδια ένταση για εφαρμοσμένους λόγους, για τους λόγους της εφαρμοσμένης φωτογραφίας. τέλος πάντων, υπάρχουν πάρα πολλοί νέοι οι οποίοι τραβάνε φιλμ, όπως είπε η Γεωργία, υπάρχουν πολλοί νέοι οι οποίοι τραβάνε αλλά δεν τυπώνουν, υπάρχουν πολλοί που τραβάνε και σκανάρουν, υπάρχουν πολλοί που απλά τους αρέσει το μέσο και απλά το χρησιμοποιούν, αλλά αυτό είναι το ωραίο με κάτι τέτοια ότι πλέον η αναλογική φωτογραφία είναι άλλο ένα μέσο έκφρασης, όπως είναι η ζωγραφική, ή το κολάζ ή κάποια άλλη τεχνική Οπότε οι άνθρωποι το έχουν στη λίστα τους.
Βέβαια δεν σας κρυβώ ότι εγώ ήμουν εκπαιδεύτηρια πολλά χρόνια σε ένα μεγάλο ΙΕΚ της χώρας και εκεί έχω γνωρίσει πάρα πολλούς νέους, είτε που έρχονται ήδη έτοιμοι και ξέρουν να τραβάνε με φιλμ, είτε έρχονται νέοι οι οποίοι δεν είχαν ακούσει ποτέ για το φιλμ, αλλά όταν το γνωρίζουν το ερωτεύονται. Συμμετέχοντες είναι περισσότερο νέοι ή είναι καιλός άνθρωποι που γεννηθήκαν την εποχή την αναλογική?
περισσότερο νέοι. Της προάλληλης γέλασα γιατί ένας φίλος μου που φωτογράφος η κόρη του του λέει πήρε το ταπεράκι του φιλμ και λέει μπαμπά στο ταπεράκι αυτό τι φαγητό βάζουμε. Τέλειο. Εγώ ήθελα να προσθέσω σε προηγούμενη ερώτηση για το τι έχει το φεστιβάλ τι εκδηλώσεις κάνουμε συνήθως ήθελα να μην τσεχάσουμε ότι την τελευταία μέρα συνήθως μαζευόμαστε στο χώρο της κεντρικής έκθεσης που τα τελευταία χρόνια γίνεται στο περιστέρι στο χώρο για τη φωτογραφία υπόψη και κάνουμε έτσι ένα μικρό πάρτι το οποίο συνήθως είναι ένα ωραίο κλείσιμο για όλους μας και για εμάς γιατί τελείωσε το φεστιβάλ οπότε δεν έχουμε άγχος και είναι η τελευταία μας μέρα αλλά και για τους συμμετέχοντες που βρισκόμαστε και κάπως συνήθως είναι μια ωραία συνέβρεση οι άνθρωποι που συμμετείχαν στην κεντρική έκθεση του φεστιβάλ.
Οπότε έχουμε την κεντρική μας έκθεση, τις παράλληλες δράσεις, την ημέρα παρουσιάσεων και ομιλιών και συνήθως ένα φινισάζ, ένα πάρτι κλεισίματος του φεστιβάλ. Όπου φέτος βέβαια θα έχουμε κάποιες αλλαγές, θα σας τα πούμε σε λίγο. Άρα η κεντρική έκθεση είναι φωτογραφίες από πολλούς φωτογράφους ή η δουλειά ενός φωτογράφου.
Η κεντρική έκθεση είναι το αποτέλεσμα της ανοιχτής πρόσκλησης. Άρα είναι μια ομαδική έκθεση. Και φέτος τι θέμα είναι? Το αυτοπορτρέτο. Μπράβο, την εποχή του ψηφιακού εγώ. Ενδιαφέρον. Πιστεύω ότι δυσκόλεψε πάρα πολύ αυτό το θέμα. Το αυτοπορτρέτο δυσκολεύει στο ψηφιακό. Πόσο δε, μάλλον στο αναλογικό. Μα αυτή ήταν η ιδέα, να μπούμε στη διαδικασία να κάνουμε selfie, να κάνουμε όλα αυτά που κάνουμε με τον ψηφιακό κόσμο να τα κάνουμε με αναλογικά μέσα.
Για να δούμε τι σημαίνει αυτό. Και έχετε συμμετοχές μόνο από Αθήνα ή και από επαρχία. Έχουμε πολλή επαρχία, έχουμε πολλή περιφέρεια. Και λίγο εξωτερικό. Και λίγο Έλληνες ή Έλληνες. Η αλήθεια είναι ότι δεν το έχουμε περιορίσει στην ταυτότητα οπότε μπορούν και οι άνθρωποι που είναι άλλων ταυτοτήτων αλλά μένουν στην Ελλάδα ή μπορούν να διαβάζουν ελληνικά μπορούν να έρθουν να συμμετέχουν.
Δηλαδή έχουν συμμετάσχει ήδη κάποιοι. Τώρα εσείς, από ό,τι καταλαβαίνω, έχετε πολλά χρόνια στη φωτογραφία και στα φεστιβάλ και στον πολιτισμό γενικότερα. Άμα σας ρωτούσα έτσι, θα σας κάνω μια πολύ γενική ερώτηση. Πώς βλέπετε το τοπίο, το φεστιβαλικό της φωτογραφίας στην Ελλάδα. Τι θα λέγατε. Εγώ νομίζω ότι είναι γόνιμο.
υπάρχει σε πολλές μορφές, σε πολλές περιοχές. Είναι μια ανάγκη των καλλιτεχνών να δείχνουν τη δουλειά τους και δεν θα πάψουν τα φεστιβάλ να συμβαίνουν. Αθανασία, εσύ πώς το βλέπεις? Εγώ θα πω ότι έχω εμπιστοσύνη στους νέους και πιστεύω ότι τα επόμενα χρόνια θα είναι πολύ πιο δημιουργικά από ό,τι ήταν μέχρι σήμερα. Γενικά είμαστε καλά Αν πάρουμε φεστιβάλ έχουμε το δικό σας Έχουμε το Athens Photo Festival Το Athens Photo World Τα δύο αυτά είναι και πολύ γνωστά Είναι η φωτομετρία Η μπιενάληση της Αλωνίκη που δεν ξέρω έχει χρόνια να γίνει Αλλά ελπίζω ότι θα ξαναγίνει και αυτή Φέτος είδα ότι η Ανάφια έκανε ένα φεστιβάλ καινούριο Το Metphoto Γενικά είμαστε καλά Έχουμε Εγώ θα ήθελα να προχώσουμε σε αυτά τα φεστιβάλ Και το διαδρομές στη Μάρπισα που εγώ συνεργαζόμουν τα προηγούμενα χρόνια πάρα πολύ μαζί τους και επειδή ακριβώς έχει αυτό το βιωματικό χαρακτήρα είναι ένα από τα φεστιβάλ τα οποία θεωρώ ότι χρειάζονται το χώρο τους.
Ναι, είναι κι άλλα. Άμα είναι και το, θα ξεχάσω τώρα, στη Βοβούσα, το φεστιβάλ της Βοβούσα, το οποίο ξεκίνησε φωτογραφικά, τώρα έχει γίνει πιο περιβαλλοντικό από ό,τι βλέπω, αλλά γίνονται και εκεί πέρα. παιδάκια πηγαίνουν και φωτογραφίζουν, γίνονται. Γενικά, και εγώ έχω πάρα πολύ πίστη στους νέους ανθρώπους, αλλά αυτά όλα για να γίνουν θέλει και στήριξη της πολιτείας.
Θέλει στήριξη της πολιτείας ή, εμπάσχερ, θέλει στήριξη-στήριξη κάπως, γιατί ο Καμήλος Νόλας, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλι της Βοβούσας, ανακοίνωσε ότι φέτος σταματάει, ότι δεν θα γίνει. Λοιπόν και τώρα είδα Ότι θα γίνουν λίγες εκδηλώσεις 4-5 από εκεί που ήταν 25 Γιατί άντεξε μια δεκαετία Όχι 12 12 χρόνια Το λέω γιατί σαν μουσείο Μπενάκη Είχαμε συμμετάσχει και στο πρώτο και στο δεύτερο Και στήσαμε έκθεση με φωτογραφίες Στην Κώστα Μπαλάφα Στις ξυλαποθήκες της Βοβούσας και κάναμε και διάφορες παρουσιάσεις και ομιλίες φωτογράφων που τα αρχεία τους βρίσκονται στο Μουσείο Μπενάκη.
Ωστόσο, είναι δύσκολο. Και στοιχείο είχε γίνει για δύο χρόνια ένα φεστιβάλ που είχε κάνει ο Δημήτρης Κυλαλούς, φωτογραφικό, το οποίο δεν το συνέχισε, δεν άντεξε. Και στο Μεσολόγγι γινόταν για μία πενταετία ένα εξαιρετικό φεστιβάλ με δουλειές από λέσχες φωτογραφικές από όλη την Ελλάδα. Έχουν δει τα μάτια μου τρομερές φωτογραφίες.
Για τον ίδιο λόγο σταμάτησαν γιατί δεν υπήρχαν χρήματα. Οπότε αυτό είναι μία πληγή και μία μεγάλη δυσκολία. σε μία συζήτηση με τον Άρη Γεωργίου που ήταν ο άνθρωπος ο οποίος ξεκίνησε τη συγκυρία στη Θεσσαλονίκη μου είχε πει ότι ήθελα να κάνω ένα φεστιβάλ φωτογραφίας. Ήθελα να το κάνω μια εποχή που δεν έχει η Θεσσαλονίκη κάτι άλλο.
Δεν έχει έκθεση, δεν έχει κίνηση, δεν έχει αυτό. Φεβρουάριο. Ξεκίνησα με το να μην έχω να πληρώσω αίθουσες και μπαίνανε στα μπαράκια και σε μαγαζιά που μου δίνανε τη δυνατότητα να κρεμαστούν φωτογραφίες Έτσι λοιπόν πέρασε πρώτη, δεύτερη, τρίτη, τέταρτη χρονιά Τη δέκατη χρονιά πήρα από το Δήμο Δεσσαλονίκης χρήματα και έκανα τον πρώτο κατάλογο της φωτογραφικής συγκυρίας Δηλαδή, εμείς που η συγκυρία στην εποχή τη δική μας, όταν ήμασταν 25 χρονών, η συγκυρία ήταν το top.
Η συγκυρία στη Θεσσαλονίκη ήταν η top εκδήλωση, γιατί ούτε η φωτογραφία ήταν τόσο διαδεδομένη όπως τώρα, ούτε ήταν η ψηφιακή εποχή. Οπότε αυτό ήταν γεγονός, το φωτογραφικό γεγονός της χρονιάς. Αυτό λοιπόν το φωτογραφικό γεγονός κάνει 10 χρόνια να πάρει ένα ποσό από το Δήμο για να κάνει κατάλογο. Εμείς δεν έχουμε καμία ελπίδα.
Εγώ ναι, θέλω να προσθέσω ακριβώς αυτό το θέμα. Νομίζω ότι πρέπει να ανοίξουμε κάποια στιγμή την κουβέντα για το τι σημαίνει κερδοσκοπούμε, τι σημαίνει αισχροκερδούμε, τι σημαίνει αθελοντισμός, τι σημαίνουν όλες αυτές οι λέξεις που είναι λίγο έτσι θολές. Φαντάζομαι, τα φεστιβάλια στην Ελλάδα δεν νομίζω ότι μπορούν να κερδοσκοπήσουν Σε καλύτερη, άμα καταφέρεις να βγάλεις τα έξοδά σου που λένε Αυτό Είναι πιθανό κάποιοι άλλοι να το κάνουν, δεν ξέρω Εμείς εδώ δεν βγάζουμε ούτε τα έξοδά μας Γιατί προσπαθούμε να το κρατήσουμε όσο γίνεται Μακριά από αυτή την έννοια της Ας το πούμε, προσπαθούμε να μην μεσαλλαβεί χρήμα Ας το πούμε έτσι Ναι, αλλά εσείς τα έξοδα πώς τα βγάζετε γιατί ειδικά ο σκοτεινός θάλαμος είναι ακριβώς.
Τα υλικά, τα χημικά, τα χαρτιά, όλα αυτά. Εμείς έχουμε πολύ λίγα έξοδα. Προσπαθούμε να έχουμε πολύ λίγα έξοδα. Οι συμμετέχοντες που δεν κάνουν οι ίδιοι την εκτύπωση στο σκοτεινό θάλαμο πληρώνουν σε αυτή την περίπτωση το ποσό για την εκτύπωση της φωτογραφίας οπότε από εκεί προκύπτουν τα χρήματα για τα χαρτιά και για τα χημικά.
Οι συμμετέχοντες στις ομιλίες και στις παρουσιάσεις το κάνουν αφιλοκερδός. Η αίθουσα στην Ήρυδα μας δίδεται χωρίς κανένα κόστος. Ο Παύλος Σατόγλου στο Περιστέρι που έχει αυτό το χώρο για τη φωτογραφία που λέγεται υπόψη μας δίνει επίσης το χώρο χωρίς χρήματα. Έτσι λοιπόν εμείς έχουμε να κάνουμε κάποιες επιτυπώσεις αφισών, να πάρουμε ένα κρασί, να πάρουμε κάποια πράγματα γιατί θέλουμε να δώσουμε και στον Παύλο να έχει στον χώρο του διάφορα χρηστικά αντικείμενα και για να τον ευχαριστήσουμε για την προσφορά του όπως και για τα παιδιά στην Ήρυδα.
Έχουμε κάνει ανταποδοτικά. Εγώ πήγα και μίλησα τρεις συνεχόμενες εβδομάδες για φωτογράφους για την ιστορία της φωτογραφίας. Για κάποιους φωτογράφους ήταν μονοθυματικές οι ομιλίες. Η Αθανασία αντίστοιχα. Αθανασία είχες κάνει. Εγώ παρουσίασα ένα project, ένα έργο που κάναμε τα τελευταία δέκα χρόνια με μία εικαστικό από τη Μεγάλη Βρετανία, η οποία μένει στην Ορβηγία πια.
Είχαμε κάνει ένα project που λέγεται Shadows και δουλεύαμε για την έννοια της μνήμης του τόπου και των συνόρων στα Βαλκάνια. Εμένα με αφορούν πάρα πολύ τα Βαλκάνια. Θεωρώ ότι είναι ένας τόπος που εγώ μπορώ να βρω ενδιαφέρον και με την ώρα μαζί δουλέψαμε πολύ καλά και έχουμε φτιάξει και ένα κατάλογο για αυτό το project.
Οπότε παρουσίασα αυτό το υλικό ας πούμε και ναι, κατά καιρούς ανταλλάσσουμε με τους φοιτητές υπηρεσίες ας το πούμε έτσι. Τώρα είπες τη λέξη Βαλκάνια. Η ΙΑΜ και την οποία τρέχει το φεστιβάλ λέγεται Βαλκάνικο. Σωστά. Αυτό πριν ήρθατε Βαλκάνικο. Α, το όνομα πώς πρέκυψε. Το Βαλκάνικο. Το άλλο είναι εντάξει, είναι κλασσικό, είναι αυτονόητο.
Ωραία. Εγώ πριν από αρκετά χρόνια, έμενα για αρκετά χρόνια στο Βελιγράδι, στη Σερβία, όπου και θεωρώ ότι είναι ένας τόπος που με καλεί συχνά και κάπως είναι η δεύτερη πατρίδα μου, ας πούμε. Στα Σέρβικα, λοιπόν, η λέξη «Νίκο» σημαίνει «κανένας». Όταν γύρισα, λοιπόν, και ήθελα να φτιάξουμε μια εταιρεία για να είναι λίγο μπρέλα για όλα αυτά τα projects που κάνουμε, πέσανε διάφορες ιδέες στο τραπέζι μία από αυτές ήταν επειδή θα θέλαμε να κάνουμε και περισσότερη τέχνη για τα Βαλκάνια γιατί στα Βαλκάνια ενώ είμαστε δίπλα οι διάφορες χώρες δεν γνωρίζουμε ο ένας για την τέχνη του άλλου δηλαδή αν έλεγα τώρα πες μου έναν φωτογράφο από τη Σερβία, από την Αλβανία, από τη Βόρεια Μακεδονία από τη Βουλγαρία έτσι γρήγορα δεν νομίζω ότι θα βρίσκαμε Οπότε θεωρώ ότι πρέπει να αναπτύξουμε λίγο τις σχέσεις των τεχνών εδώ γύρω.
Οπότε κάνει ένα λογοπαίγνιο με τα Βαλκάνια, με το κανένας, με το ότι είμαστε δίπλα αλλά δεν έχουμε γνώση ο ένας του άλλου και τέτοια. Ωραίο, δεν το ήξερα αυτό. Βασικά έχω ζήσει και εγώ έξι μήνες στο Βελιγράφη, έκανα εκεί την πρακτική μου. Α, πολύ ωραία. Ναι, ναι. Και ως φοιτητής πέρασα ωραία, δεν μπορώ να πω. Μπορούμε να συζητήσουμε για το backstage story αργότερα ίσως Επίσης πρέπει να τονίσουμε ότι έχουν πολύ ωραία μπύρα η οποία έρχεται από το Μαυροβούνιο είναι μια μπύρα που μου αρέσει πάρα πολύ από εκεί και υπάρχει και ένα ποτό που λέγεται πελίνκοβατς μπορεί να το είχες δοκιμάσει όταν ήσουν εκεί που είναι, αχ πώς λέγεται αυτό από την αρχαία Ελλάδα ένα φυτό που λέγεται αχύλιο, αχύλια Στην Ελλάδα, σε κάποια χωριά στη Βόρεια Ελλάδα το πίνουν σαν αφέψιμα στο Βελιγράδι το κάνουν αλκοολούχο ποτό και είναι πάρα πολύ ωραίο δεν ξέρω ποιο είναι, θα το ψάξουμε τώρα ναι, θα σας στείλω ο link επαφές υπάρχουν στην Ευρώπη γενικά υπάρχουν αρκετά φεστιβάλ αναλογικής φωτογραφίας
εγώ ας πούμε αυτά τα δύο που ξέρω που έχω πάει είναι ένα στην Διέννη το Rotlicht και ένα που έχουμε εδώ στο Βερολίνο το Analog Now το οποίο δεν είναι κρυός φεστιβάλ αλλά όλο το χρόνο γίνονται έχετε επαφές με άλλα φεστιβάλ αναλογικής φωτογραφίας στην Ευρώπη όχι ακόμα είναι κάτι το οποίο θέλουμε να κάνουμε αυτό το χειμώνα αλλά εσύ θα μας φέρεις επαφή με το Βεραλίνο πολύ ευχαρίσταση ήρθε η ώρα λοιπόν να μιλήσουμε γι' αυτό ακριβώς φέτος πρώτη φορά τις τελευταίες μέρες του φεστιβάλ θα δημιουργηθεί ένα στρογγυλό τραπέζι το οποίο θα συζητήσει πάρα πολύ έντονα την κουβέντα τι λείπει από την Ελλάδα, τι λείπει από την ελληνική αγορά.
Στη φωτογραφική αγορά. Στη φωτογραφική αγορά. Αλλά είναι η πρώτη φορά, νομίζω, που κάποιος θα μιλήσει για την ελληνική αγορά, ελληνική φωτογραφική αγορά, και δεν θα εννοεί μόνο την Αθήνα. Οπότε, η ιδέα είναι ότι σε αυτό το τραπέζι θα θέλαμε να βρεθούν και άνθρωποι και από άλλες περιοχές, ιδανικά και από άλλες χώρες. Οπότε έτσι κάπως ξεκίνησε η ιδέα ότι ανοιγόμαστε προς τον κόσμο.
Και αυτό μπορεί να γίνει σε ένα χώρο, συζητάμε, να γίνει σε ένα χώρο σε συνεργασία με Σέρβους οι οποίοι ζουν στην Αθήνα. Σωστά. Φωτογράφους μιλάμε πάντα. Ικαστικούς, καλλιτέχνες και κινηματογραφιστές. Εντάξει, ο Λευτίου για μένα σε ένα τσουβάλι μπαίνουν πάνω κάτω. Ας πούμε εικαστικού για να βάλουμε όλα τα είδη Εσύ τι πιστεύεις ότι λείπει από την ελληνική φωτογραφική κοινότητα Εγώ πιστεύω ότι αυτό που λείπει περισσότερο είναι η ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ των καλλιτεχνών Τώρα μου ρίξεις και σπόλιαρ για την επόμενη ερώτηση αλλά συνέχιζε Την είχα σημειώσει για την επόμενη Ναι, δεν ξέρω.
Νομίζω ότι έχοντας όλα αυτά τα χρόνια επαφή με ανθρώπους, με φωτογράφους, με ανθρώπους που δεν είναι φωτογράφοι και ασχολούνται με τη φωτογραφία, με μέλη διαφόρων ομίλων, κέντρων. τέλος πάντων αυτό που εμένα τα 25-30 χρόνια τέλος πάντων που ασχολούμαι με τη φωτογραφία αν μου πει κάποιος ποιο είναι το χαρακτηριστικό είναι αυτό ότι δεν υπάρχει ειρηνική συνύπαρξη δεν υπάρχει σύμπνια και αυτό είναι κατά τη γνώμη μου κάτι το οποίο μόνο πίσω πηγαίνει την ελληνική φωτογραφία όχι μπροστά Να πω ότι αυτό έσυγε όλη την ελληνική κοινωνία Δεν είμαστε μόνοι στη φωτογραφία αυτό το πράγμα Επίσης να προσθέσουμε εδώ ότι εκτός από αυτό που συμφωνώ 300%-1100% είναι ένας από τους λόγους που συνεργαζόμαστε με τη Γεωργία. Εγώ θεωρώ ότι επίσης λείπουν αυτοί οι ανοιχτοί χώροι που υπάρχουν στον υπόλοιπο κόσμο Δηλαδή δεν χρειάζεται όλος ο κόσμος να βγάζει λεφτά στην πλάτη μας Χρειαζόμαστε ανοιχτούς χώρους, ελεύθερους χώρους Χρειαζόμαστε χώρους για να βρισκόμαστε Χρειαζόμαστε ανθρώπους για να ανταλλάσσουμε
Νομίζω ότι ένα από τα δύσκολα πράγματα Είναι ότι όλοι στην Ελλάδα, όλοι και όλα στην Ελλάδα Μετατρέπονται σε χρήμα πανεύκολα Ενώ αν υπήρχε ένας χώρος Τον οποίο δεν χρειάζεται να πληρώσεις για να βρεθείς Και μπορείς να ακούσεις μία διάλεξη για τη φωτογραφία δωρεάν πιστεύω ότι θα μας εκπαίδευε περισσότερο και στη φωτογραφία αλλά και στη συνύπαρξη.
Οπότε εγώ θα προσθέσω λοιπόν ότι λείπουν πάρα πολύ οι ελεύθεροι χώροι και γενικά η ελευθερία του λόγου λείπει. Γιατί νομίζω ότι ακριβώς αυτό που είπε η Γεωργία έχει σαν αποτέλεσμα να μην υπάρχει ελευθερία του λόγου τελικά. Δηλαδή κάποιος να μην λέει ελεύθερα τη γνώμη του. Εννοείς ότι φοβάται να εκφραστεί ή δεν το δίνει το βήμα να μιλήσει Και τα δύο Έχω καλέσει άνθρωπο που να μιλήσουμε για ένα θέμα της φωτογραφίας Και μου λέει δεν θέλω να μιλήσω γιατί φοβάμαι Κόλλα αυτό που περιγράφεται Το σύνδρομο να ψωφίσει η κατσίκα του γείτονα Ε βέβαια Πιστεύετε στην Ελλάδα ισχύει πάρα πολύ αυτό το πράγμα Ή απλά αυτοί που έχουν αυτή την οτροπία καταφέρουν και επιβάλλονται Δεν νομίζω ότι μπορεί κάποιος να καταφέρει να επιβληθεί Αν είναι από κάτω δεν θέλει κάποιον να τους επιβάλλεται Άρα είναι γενικότερα ένα εικοσύστημα που αυτοσυντηρείται Είναι μια σχέση αμφίδρομη Τώρα αν ας πούμε εγώ για να μου επιμεληθεί την έκθεση Το τάδε όνομα Θα κάνω παραχώρηση στη φωτογράφησή μου
Και δεν θα εκφραστώ έτσι όπως θέλω Για να έχω αυτό το όφελος, αυτό είναι ότι δεν υπάρχει ελευθερία του λόγου. Αν θέλω να κάνω αυτό που θέλω, που έχω στο κεφάλι μου, και αυτό που θέλω να πω χωρίς να με νοιάζει το κόστος, αυτή έτσι εκφράζομαι ελεύθερα. Οπότε την ευθύνη την έχουν και οι δύο. Για να μην πω ότι την έχει περισσότερο αυτός, ο οποίος δέχεται να του επιβληθεί ο άλλος.
Θέλω να προσθέσω ότι υπάρχουν τόσες ελλείψεις στην αγορά της φωτογραφίας. Δεν χρειάζεται να πάμε και να συμβιβαστούμε σε χώρους και σε ανθρώπους οι οποίοι δεν μας κάνουν. Μπορούμε εκεί δίπλα να βρούμε κάτι άλλο ή να δημιουργήσουμε κάτι άλλο. Εγώ δηλαδή είμαι της άποψης ότι το Φεστιβάλ Αναλογικής Φωτογραφίας φτιάχνεται όχι μόνο από εμάς τις δύο, αλλά και από όλους αυτούς τους ανθρώπους που στέλνουν τη δουλειά τους, που τους ενδιαφέρει να δείξουν τη δουλειά τους, που θέλουν να ανταλλάξουν με κάποιους άλλους, που θέλουν να έρθουν στις εκδηλώσεις.
Γιατί ουσιαστικά είναι ένας τόπος, μια βιοκοινότητα, στην οποία βρισκόμαστε για να ανταλλάξουμε. Δεν βρισκόμαστε απαραίτητα, γιατί κάποιος που ξέρει περισσότερα θα μας πει για αυτό, που κάπως έτσι γίνεται, αλλά ανταλλάσσουμε τελικά. Όλοι μαθαίνουμε από όλους. Υπάρχει και συνεργασία με άλλα φεστιβάλ, υπάρχει έτσι μια κοινότητα.
Θέλω να πείτε ότι πια είμαστε όλοι ένα φεστιβάλ. Όλοι σε έναν χώρο είμαστε στην φωτογραφία. Υπάρχουν και πέρα δράσεις μεταξύ τους. Εμείς δεν έχουμε κάνει κάτι μέχρι στιγμής γιατί δεν έχουμε προλάβει δηλαδή κιόλας. είμαστε δύο δεν έχουμε λιμένο το οικονομικό μας ζήτημα να μην μπούμε κιόλας ότι έτσι τα λέμε ότι τα κάνουμε δωρεάν όλα και δεν συμβιβαζόμαστε γιατί αναπαυόμαστε στις δάφνες μας και έρχονται τα πράγματα από το σούπερ μάρκετ στο σπίτι αυτόματα, όχι Δουλεύουμε, κάνουμε τις δουλειές μας, η Αθανασία διδάσκει, διδάσκει πολύ, φωτογραφίζει, κάνει πράγματα με το μπαλκάνικο.
Εγώ εργαζόμουν μέχρι μεθαύριο, μετά τελειώνει η δουλειά, το έργο για το οποίο είχα προσληφθεί τον τελευταίο 1,5 χρόνο. Τα προηγούμενα χρόνια είχα ένα μεζεδοπολείο, κάτι άσχετο με το αντικείμενο και αυτό για να μπορέσω να ζήσω, γιατί από το Μουσείο Πενάκη έφυγα το 2019. Είμαι 7 χρόνια λοιπόν χωρίς σταθερή δουλειά. Οπότε δεν είναι πως τα λέμε εκ του ασφαλούς εμείς αυτά τα πράγματα.
Απλά είναι μία θέση την οποία έχουμε επιλέξει να πάρουμε και έχουμε επιλέξει να ακολουθήσουμε. Το φεστιβάλ το τρέχετε, το διεργανώνετε μόνοι σας ή έχετε και βοήθεια από άλλα άτομα. Εμείς οι δύο. Εσείς οι δύο. Εμείς οι δύο. Η βασική ιδέα είναι εμείς οι δύο, ναι. Αλλά έχουμε ομάδα με την οποία συνεργαζόμαστε, αλλά είναι λίγο περιφερειακά η ομάδα.
Δηλαδή υπάρχει αυτός ο Παύλος Ατόγλου, ο οποίος είναι ένας εξαιρετικός συνάδελφος και ο οποίος μας διαθέτει το χώρο του, μας διαθέτει το χρόνο του, κάνει ένα θεμινάριο για το φετινό φεστιβάλ, θα σας πούμε σε λίγο λεπτομέρειες γι' αυτό. Αλλά προφανώς εμείς πρέπει να του δώσουμε το ok ή τα υλικά ή εμείς κάνουμε την παραγωγή του σεμιναρίου.
Οπότε εμείς είμαστε αυτοί οι οποίοι θα οργανώσουμε, απλά εκείνος δίνει το χρόνο του. Θα στείλουμε τα mail, θα απαντήσουμε στα mail, θα πάμε να πάρουμε ποτηράκια, νερά, πατατάκια και κρασί και όλα αυτά. Σαντάζομαι όταν ειδικά είναι η μέρος του φεστιβάλ τρέχετε και δεν φτάνετε. Ναι, ναι, ναι. Συνήθως έτσι είναι. Αλλά είναι πολύ ωραίο όμως.
Δηλαδή, εγώ πρόσφατα θυμήθηκα μιλάγαμε με τη Γεωργία για κάτι οργανωτικό του φεστιβάλ και θυμήθηκα το πόσο ωραίο είναι όλο αυτό. Δηλαδή, πόσο δημιουργικό είναι και το πιο ωραίο είναι όταν συνεργάζεις με ανθρώπους που ξέρεις ότι μεταξύ μας υπάρχει μία κατανόηση και μια πολύ ωραία κοινή αισθητική. Αυτό είναι το ωραίο. Όταν δεν χρειάζεται να συζητήσουμε πολλά περισσότερα.
Έτσι τώρα όμως σας πω, από τα προπόμενα τέσσερα χρόνια που κάνετε το φεστιβάλ, ποια είναι η πιο ωραία στιγμή, η ανάμνηση που έχετε, ποια θα ήτανε. Μ' αρέσουν οι ερωτήσεις που υπάρχουν. Δεν μπορεί ο άλλος να απαντήσει. Εμένα μ' αρέσει πολύ η μέρα των εγγενείων της κεντρικής έκθεσης, γιατί τότε έχουν τελειώσει όλα τα διαδικαστικά.
Αλλά βέβαια είναι και χαρά και γιορτή για όλους αυτούς που συμμετέχουν και τους επισκέπτες της έκθεσης. Αλλά δεν νομίζω πως έχω να ξεχωρίσω κάτι ιδιαίτερο. Εγώ έχω να θυμηθώ τρεις διαφορετικές ιστορίες Η πρώτη είναι στο πρώτο φεστιβάλ Νομίζω ότι είναι η μέρα παρουσιάσεων και ομιλιών Και έχουν ξεκινήσει οι ομιλίες και έχει πάει καλά Και επειδή ακριβώς είναι το πρώτο φεστιβάλ Κάπως εγώ νιώθω πάρα πολύ συγκινημένη, πάρα πολύ ωραία Δεν το πιστεύω ότι γίνεται πραγματικότητα αυτή η ιδέα και βγάζουμε μία σέλφι με το κινητό σε μία αντανάκλαση τζαμνιού με τη Γεωργία και την οποία φωτογραφία την χρησιμοποιούμε στα social media πια.
Δεύτερη στιγμή που θυμάμαι είναι στην έκθεση, νομίζω ότι είναι η ατομική έκθεση που κάνουμε και βλέπω από κοντά ένα νεαρό που έρχεται από τη Μεσσηνία και με τον οποίο μιλούσαμε στο τηλέφωνο πάρα πολλούς μήνες μέχρι να τον δούμε από κοντά για κάποια συνεργασία και είναι η πρώτη στιγμή που λέω «Ναι, αυτό είναι το φεστιβάλ, ότι φέρνει ανθρώπους κοντά, ανθρώπους που δεν γνωρίζονταν πριν».
Η τρίτη στιγμή είναι όταν, νομίζω, στο δεύτερο φεστιβάλ ξεκινήσαμε να συνεργαζόμαστε με την Ήρυδα, ενώ στο πρώτο είχαν έρθει να μιλήσουν οι φοιτητές, γιατί αυτός ήταν ένας στόχος μας, στο δεύτερο οι φοιτητές μας παραχωρούν την Ήρυδα. οπότε από τότε και μετά η ημέρα παρουσιάσεων γίνεται στην Ήρυδα εγώ πριν από αρκετά χρόνια ας μην λέμε νούμερα καλύτερα είπαμε πριν ότι είμαστε της αρχαιολογικής σχολής αλλά ας μην λέμε νούμερα υπερπάτητε τώρα μια χαρά είστε δύο νότατες γυναίκες τέλεια τέλεια ευχαριστούμε πριν από πολλά χρόνια λοιπόν ήμουν και εγώ μέλος του ΠΟΦΠΑ στην Ήρυδα οπότε ήταν συγκινητικό το ότι επανερχόμουν σε μια άλλη ηλικία με ένα άλλο project και με έναν άλλο στόχο να υποστηρίξω τον αγώνα της νιώτης μου.
Οπότε για μένα ήταν πάρα πολύ σημαντική στιγμή. Πιστεύω ότι έκλαψα λίγο, αλλά κρυμμένα, πήγα στη γωνίτσα μου. Οπότε έχω να θυμηθώ αυτές τις τρεις στιγμές, αλλά είμαι σίγουρη ότι το βράδυ πριν κοιμηθώ θα πω και αυτή τη στιγμή θυμάμαι. Πάντως το πω, δεν περίμενα να ακούσω selfie με κινητό στο φεστιβάλ σας. Μα για αυτό είναι ακριβώς το λόγο το λέω ότι ήταν η χρήση της σημερινής τεχνολογίας με άλλο τρόπο Ο κόσμος που έρχεται στις εκθέσεις για πείτε μου λίγο ποιοι είναι νέοι άνθρωποι άνθρωποι που φωτογραφίζουν, που δεν φωτογραφίζουν πώς θα περιγράφετε το κοινό που έρχεται Είναι ποικίλω, είναι και νέοι άνθρωποι όταν ας πούμε έχουμε τη μέρα των παρουσιάσεων και των ομιλιών στην Ήρυδα έχουμε και πάρα πολλά παιδιά από το ΜΠΟΦΠΑ. Έχει τύχει σε γένεια ή κατά τη διάρκεια της κεντρικής έκθεσης στο χώρο υπόψης στο Περιστέρι να την επισκεφθούν παιδιά από τα σπουδαστές από τα δημόσια ΣΑΕΚ ή ΕΚ, παλιά τα οποία τώρα λέγονται ΣΑΕΚ.
Αλλά παρόλα αυτά έρχονται και μεγάλοι άνθρωποι. Όταν είχαμε τη συνεργασία με την ΕΦΕ, είχαμε σε μεγαλύτερη ηλικία ανθρώπους. Είναι διάφοροι. Εγώ δεν μπορώ να πω τι υπερέχει. Ίσως υπερέχουν οι νέοι. Οι νέοι. Άνθρωποι που είναι φωτογράφοι, επαγγελματίες, έρχονται. Όχι Φωτογράφοι που είναι πιο φτασμένοι Όχι Δεν θα γνωρίζουν καν την ύπαρξή μας Εκεί τώρα θέλω να πάω Πόσο δύσκολο είναι χωρίς μέσα χωρίς μπάτσετ για διαθήμιση το να σε γνωρίσει ο κόσμος Εδώ θα ήθελα να πω ότι εγώ ας πούμε στο facebook για παράδειγμα υπάρχουν φωτογράφοι στις επαφές μου και καθηγητές μου παλιοί και φτασμένοι και άφταστη και από όλα.
Δεν έρχονται όμως. Το βλέπουν, το διαβάζουν. Δεν βλέπουν τις αναρτήσεις του φεστιβάλ. Τόσα χρόνια. Εγώ θα ήθελα να προσθέσω σε αυτό ότι είναι πιθανό και εμείς δεν είμαι πολύ σίγουροι αν απευθυνόμαστε στους διάσημους φωτογράφους. Γιατί αυτός ο διάσημος φωτογράφος μπορεί να ήθελε αυτό να κάνει. Ο στόχος της ζωής του να ήταν να γίνει διάσημος.
Και μπράβο του που τα κατάφερε. παρόλα αυτά εμείς θέλουμε ανθρώπους που αγαπούν την αναλογική φωτογραφία ότι σημαίνει αυτό δηλαδή δεν ξέρω θα ήθελα κάποια μέρα να ακούσω κάποιον φωτογράφο μεγαλύτερης ηλικίας το λέω γιατί είναι η εποχή της αναλογικής που έγινε διάσημος στην εποχή της αναλογικής γιατί ήταν πιο δύσκολα τότε αλλά τάξει δεν πειράζει αν δεν θέλει δεν πειράζει αν αυτός ψάχνει κάτι άλλο Εγώ νομίζω ότι αυτή η κουβέντα επίσης συνδυάζεται με την προηγούμενη κουβέντα με το πώς είναι η αγορά στην Ελλάδα.
Εγώ νομίζω ότι εμείς είμαστε από αυτούς που επιλέγουμε να αφαιρθούμε με αντοχή και συμπερίληψη. Είμαστε από αυτούς οι οποίοι στεκόμαστε απέναντι στο άδικο και προσπαθούμε να κάνουμε κάτι δίκαιο. Επίσης, έχουν έρθει καθηγητές του ΠΑΔΑ. Έχουμε ανθρώπους στο κοινό μας. Δεν πειράζει που δεν είναι όλοι. είναι ο κύριος Παναγιώτης Ηλίας είναι ο κύριος Φώτης Καγκελάρης είναι ο κύριος Παύλος Ατόβλου έχουμε άτομα τα οποία είναι είτε στο κοινό μας είτε στους συνεργάτες μας διαφωνείς Γεωργία όχι το ΠΑΔΑΤΙ σημαίνει είναι το πανεπιστήμιο στο οποίο μετατράπηκε το ΤΕΙ φωτογραφίας το παλιό ΤΕΙ δεν το ξέρω στο οποίο Γεωργία σπονδάσαι εσύ Πάμε τώρα εκεί, με τα πανεπιστήμια γιατί είναι το το ΤΕΙ θα λέγαω εγώ, έτσι το ξέρω είναι οι καλότεχνών στην Αθήνα υπάρχουν άλλες τόσες ιδιωτικές φωτογραφικές σχολές εκεί πώς είναι το τοπίο Εγώ δεν το γνωρίζω, η Αθανασία που έχει περισσότερη εμπειρία Η αλήθεια είναι ότι αν μιλήσουμε από την πλευρά του φεστιβάλ, φέτος έχει αρχίσει κάπως το τοπίο
το εκπαιδευτικό να ενδιαφέρεται για το φεστιβάλ μας, οπότε θα ήθελα να μιλήσουμε σε λίγο καιρό. Τα προηγούμενα χρόνια δεν ήταν πολύ εύκολη η επικοινωνία μας με το εκπαιδευτικό, με την αγορά, ας πούμε, της εκπαίδευσης φωτογραφίας. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι ακριβώς επειδή είμαστε δύο άτομα που θεωρώ ότι είναι πολύ η δουλειά που πρέπει να γίνει, δεν έχουμε προλάβει να έρθουμε σε επαφή με όλες τις σχολές που θα θέλαμε.
γιατί θα ήθελα να έρθουμε σε επαφή και με την περιφέρεια. Αλλά ας πούμε στη Θεσσαλονίκη υπάρχει αυτή η σχολή στερέωση η οποία θα θέλαμε να έρθουμε σε επαφή αλλά δεν έχουμε προλάβει ακόμη. Θα θέλαμε κάποια χρονιά να κάνει ένα αφιέρωμα κάτι. Τέλος πάντων υπάρχουν και άλλες σχολές ας μην ονοματίσω συγκεκριμένα γιατί σίγουρα δεν θα προλάβω να τα πω όλα που θα ήθελα.
Από εκεί και πέρα υπάρχουν διάφορα ζητήματα που πρέπει να αναπτύξουμε. Δηλαδή, αυτό που λέγαμε νωρίτερα για το τι συμβαίνει στην ελληνική φωτογραφική αγορά, αν υποθέσουμε ότι οι καθηγητές σε όλα αυτά τα εκπαιδευτικά ιδρύματα είναι από την αγορά, μαντέψτε τι κάνουν. Εγώ, ας πούμε, πολύ συχνά το λέω στους φοιτητές μου, ότι εγώ δεν θέλω να αναπαράξω αυτό το οποίο διδάχτηκα.
Συνήθως οι καθηγητές μας, δεν ξέρω, διορθώστε με, εγώ έχω βρεθεί αρκετές φορές σε αυτά τα περιβάλλοντα, θέλαν να αναπαράξουν τον εαυτό τους. Οπότε δίδασκαν το τι κάνουν οι ίδιοι και απαιτούσαν από τους φοιτητές να κάνουν ακριβώς το ίδιο. Εγώ λοιπόν είμαι εντελώς αντίθετη με αυτό και πάντα λέω ότι θέλω να βλέπω τους φοιτητές να ανθίζουν, πάντα λέω ότι θέλω να...
πάντα προσπαθώ μάλλον να υποστηρίξω τους νέους να κάνουν το δικό τους και εγώ να τους καθοδηγήσω αν δω ότι κάποια στιγμή χρειάζονται κάτι τέτοιο. Εγώ απλά να προσθέσω, να προσθέσω βιωγραφία, να δείξω υλικό, να προσπαθήσω να τους καθοδηγήσω Να κάνω αυτό που κάνει δηλαδή ο καθηγητής Οπότε νομίζω ότι ένας από τους λόγους είναι αυτό Ότι από τη στιγμή που η αγορά είναι έτσι, πώς περιμένουμε η εκπαίδευση να είναι διαφορετική Και αν εμείς οι ίδιοι δεν αλλάζουμε, πώς περιμένουμε να αλλάξει η αγορά οπότε αυτά για την εκπαιδευτική αγορά ας πούμε βέβαια σαν εκπαιδεύτρια, σαν καθηγήτρια μπορώ να σας πω ότι έχω συναντήσει πολλά περιβάλλοντα άλλοτε θετικά, άλλοτε αρνητικά δεν ξέρω, νιώθω ότι οι νέοι πάντα φτιάχνουν το τοπίο και αυτή την εποχή οι νέοι είναι σοβαροί και υπέροχοι και εμπνεσμένοι οπότε ας τους δώσουμε λίγο χώρο παραπάνω Να προσθέσω λόγω της δικής μου σκέψης αυτό και ας πούμε, θα το πω ωραία, δεν έχω πει ποτέ, σε κάποιο επεισόδιο ρωτάω τους φωτογράφους,
μια συμβουλή ως προς νέους φωτογράφους. Τώρα πάνω σε αυτό θα πω εγώ. Αυτό που λες ισχύει, ότι πάρα πολλοί φωτογράφοι, οι οποίοι διδάσκουν κιόλας, προβάλλουν το δικό τους τρόπο εργασίας. Αλλά δεν πιστεύω ότι... Κάποιοι πιστεύουν ότι μόνο αυτό που κάνουν αυτοί είναι σωστό, ασφαλώς. Αλλά κάποιοι που είναι πιο ανοιχτοί το κάνουν αυτό γιατί αυτό ξέρουν.
Και εμένα άμα έρθει κάποιος τώρα και μου πει για τη φωτογραφία, ασφαλώς, και εγώ θα προωθήσω με το δικό μου τρόπο που δουλεύω. Είτε αυτό ξέρω, δεν ξέρω άλλο τρόπο. Έχω τη δικιά μου τη μηχανή, έχω το δικό μου τρόπο προσέγγισης στους ανθρώπους, στα δικά μου τα θέματα. εκεί πέρα είναι και λίγο η ευθύνη του φωτογράφου το να επιλέξει και διάφορους φωτογράφους ακόμα και εγώ όταν έχω υπάρξει σε μινάρια με ένα φωτογράφο για πάνω πέντε δύο χρόνια καταλαβαίνω ότι όπα πλέον αρχίζω να τη γράφω αλλά αυτό συμβαίνει άφαλα γιατί είσαι μαζί του άμα είσαι μαθητής του Νταβίντσι θα κάνεις είναι σημαντικό οι φωτογράφοι να έχεις τον μέντορά σου να έχεις αυτό που σου καθοδηγεί αλλά να παίρνεις προσταμάνωση και από άλλους.
Σωστά. Επίσης, μην ξεχνάμε ότι η αντιγραφή είναι εκπαιδευτικό στάδιο. Ξεκάθαρα. Είναι εκπαιδευτικό στάδιο, αλλά είναι στάδιο. Δεν είναι ο στόχος. Ξεκάθαρα. Αν σας ρωτούσα, αν κυριολογητήξα ότι ξέρω την απάντηση, αλλά θα την κάνω ότι πείτε και εσείς, άμα είχατε να επιλέξετε μεταξύ δύο στόχους και ο ένας είναι το να προβάλλετε φωτογραφικές δουλειές που έχουν γίνει αναλογικά ή το να φέρετε τους νέους ανθρώπους, δηλαδή ένας άνθρωπος να ασχοληθεί με την αναλογική φωτογραφία, τι θα επιλέγατε?
Για το δεύτερο. Το δεύτερο, σίγουρα, σχαλά. Ενέ, ενέ. Είπα να το ρωτήσω. Πιστεύετε ότι έχει υπάρξει άνθρωπος που έχει μπει στο φεστιβάλ σας να δει την έκθεση και δεν είχε καμία σχέση με την αναλογική φωτογραφία, τραβούσε ψηφιακή και το δοκίμασε πήγε αγόρασε μια αναλογική ένα φιλμ και τράβηξε εννοείται ναι σας το έχουν πει ή το πιστεύεις το έχουμε ακούσει πάνω από μια φορές είναι σημαντικό το είχα πει κιόλας ότι παράδειγμα οι δουλειές μου δεν μπορούν να γίνουν με αλλαγική φωτογραφία γιατί πρέπει να τραβάω πολλά η δουλειά που κάνω στην Λατινική Αμερική δεν μπορώ να πηγαίνω με φιλμ εκεί πέρα είναι πάρα πολύ δύσκολο Είναι και χρονοβόρο και κοστοβόρο.
Έχει πάρα πολλά έξοδα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχω μια αναλογική φωτογραφική μηχανή και τραβάω. Απλά δεν τραβάω καλύτερα τα project μου. Η στερεώση το πρώτο εξάμεινο κάνει μόνο αναλογική φωτογραφία. Τραβάς μόνο αναλογικά και τυπώνεις σκοτεινό θάλαμο. Ασπρό μαυρομέν ναι γιατί όπως είπαμε η έγχρωμη είναι δύσκολη αλλά υπάρχει. Πιστεύω ότι πρέπει είναι οι φωτογράφοι που ξεκινάνε να μαθαίνουν φωτογραφία να περάσουν κατά το αναλογικό το στάδιο.
Και ειλικρινά, θα σας το λέω, από την άποψη μου του Βερολίνου που το ζω, η αναλογική φωτογραφία όχι μπεθαίνει, έχει υπερβολική ζήτηση, δεν έχεις φιλμ πολλές φορές να αγοράσεις, έχουν αδειά στα ράφια. Γενικά δεν πεθαίνει η αναλογική φωτογραφία και δεν θα πεθαίνει ποτέ. Συμφωνώ. Στο περσινό φεστιβάλ, ή καθηγητής αναλογικής και τώρα συνταξιούχος, η ομιλία που έκανε για το φιλμ ήταν η απόδειξη ότι η αναλογική φωτογραφία είναι η φωτογραφία, διότι η μέθοδος της ψηφιακής φωτογραφίας είναι κάτι άλλο.
Θα διαφωνήσω λίγο. Κάποια μέρα θα βρούμε και εμείς χρήματα για να κάνουμε ένα κατάλογο από τις ομιλίες οπότε όλα αυτά που ανακοινώνονται στο φεστιβάλ έχουν πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και ίσως θα έπρεπε να τα εκδίδουμε σε βιβλίο αλλά καταλαβαίνετε Οι ομιλίες της καταγράφεται σε βίντεο με αναλογικά μέσα Με αναλογικά μέσα Όχι, όχι Καταγράφονται, καταγράφονται, ναι Να πω τώρα λίγο γιατί δεν ξέρω πόση ώρα ακόμα θα μιλήσουμε ότι φέτος το φεστιβάλ ξεκίνησε νωρίτερα.
Ξεκίνησε νωρίτερα από το φθινόπορο, εισαγωγικά έτσι το ξεκίνησε, γιατί πρόκειται να έχει γίνει, έγινε την προηγούμενη εβδομάδα, ένα εργαστήριο κατασκευής φωτογραφικής μηχανής πίνχολ και εκπαίδευση λήψης με αυτή τη φωτογραφική μηχανή και οι φωτογραφίες που θα προκύψουν από αυτές τις πίνχολ θα εκτεθούν στο φεστιβάλ. Αυτό το εργαστήριο το προσέφερε ο Παύλος, ο Σατόγλου, ο οποίος διδάσκει το παδά.
Τα προηγούμενα χρόνια το μάθημά του ήταν ένα μάθημα που είχε φτιάξει ο ίδιος, ειδικές τεχνικές αναλογικής φωτογραφίας ήταν το μάθημα. Και έχουμε τρία εργαστήρια, από 8 έως 10 συμμετέχοντες, με 8 ξεκινήσαμε το πρώτο, όπου οι συμμετέχοντες ενθουσιάστηκαν με αυτή την ανακάλυψη, πάλι συζαγωγικά, πώς ένα παιδεκεδάκι από αναψυκτικό μπορεί να δώσει μία φωτογραφία, η οποία επίσης είναι και εντυπωσιακή λόγω του ότι γράφει για μέρες το είδωλο.
Εγώ θα ήθελα στα ελληνικά σχολεία, τώρα δεν ξέρω, θα είναι γυμνάσιο, δημοτικό, να υπάρχει για μια χρονιά ένα χρόνο μάθημα φωτογραφία. Όπου τα παιδιά θα κατασκευάσουν μια πίνχολ και θα τραβήξουν φωτογραφίες. Δηλαδή, τέτοια δημιουργικά μαθήματα πιστεύω από το ελληνικό σχολείο λείπουν. Δεν ξέρω πώς είναι τώρα, στη δικιά μου εποχή δεν υπήρχε.
Όχι, και τώρα λείπουν. Γενικά το ελληνικό σχολείο θέλει πάρα πολλές αλλαγές Αλλά αυτό είναι μια άλλη τεράστια κουβέντα επίσης Ωστόσο αυτό τώρα στις μέρες μας Είναι ακόμα πιο χρήσιμο όταν όλοι είμαστε ενδυνάμοι φωτογράφοι Με ένα τηλέφωνο στο χέρι Γιατί ας πούμε, δάλτε τη φωτογραφία όπως πρέπει Καταλαβαίνετε τι λέω τώρα μεταξύ αστείου και σοβαρού, αλλά αφού η δύναμη της εικόνας είναι το νούμερο ένα αυτή τη στιγμή στην επικοινωνία, γιατί καλό είναι να υπάρξουν οι βασικές αρχές.
Ανοιχτό κάλεσμα για να σας στείλουν φωτογραφίες κάνετε. Ανοιχτό κάλεσμα, όπως πράγμα, ώστε πως φοιτητές φωτογραφίας να έρθουν να βοηθήσουν εθελοντικά στο φεστιβάλ. Το δείτε ότι αυτό είναι χρήσιμο για αυτούς. Υπάρχει. υπάρχουν αυτές οι δυνατότητες. Είχαμε πει φέτος ότι θα το κάναμε αλλά κάπως μας σταμάτησε η πραγματικότητα για κάποιους άλλους λόγους.
Δεν τα καταφέραμε να γίνει αλλά είμαστε ανοιχτοί. Δηλαδή, συνήθως υπάρχουν άτομα που έρχονται και λένε, δηλώνω εθελοντή σε εθελόντρια για να βοηθήσω στο τέταρτο φεστιβάλ. Θέλετε βοήθεια? Και συνήθως η απάντηση είναι ναι γιατί κάθε χρόνο φτιανούμε μια ομαδική συνομιλία σε κάποιο μέσο και συζητάμε εκεί το ποιες δουλειές πρέπει να γίνουν και όποιος ενδιαφέρεται ανάλογα την ώρα και τη μέρα μπορεί να εξυπηρετήσει και να πάρει και μια βεβαίωση συνεργασίας.
Αν το κούστηκε ένας φοιτητής φωτογραφίας ή και όποιος που τον ενδιαφέρει φωτογραφία. Ναι. Ανοιχτό καλύσμα δεν έχουμε κάνει μέχρι στιγμής, αλλά σε κάθε φεστιβάλ έχουμε θελοντές. Ποιοι μόνοι τους να ένα θετικό μήνυμα. Φαίνεται να πείτε κάτι άλλο για το φεστιβάλ, με το πρόγραμμα. Εγώ θα ήθελα να προσθέσω ότι φέτος, όπως είπαμε, έχουμε πολλά καινούργια ανοίγματα. Το ένα είναι το στρογγυλό τραπέζι, το οποίο θα έχει θέμα το τι λείπει από την ελληνική φωτογραφική αγορά και θα θέλαμε να συμμετέχουν όσο γίνεται νεότεροι άνθρωποι.
Όταν λέμε νεότεροι, δεν εννοούμε μόνο ηλικιακά, αλλά εννοούμε περισσότερο ανοιχτόμυαλοι, αυτό θέλουμε να πούμε. Επίσης, για πρώτη φορά φέτος θα έχουμε αυτή τη συνεργασία με μία ομάδα από τη Σερβία, η οποία θα ανακοινωθεί σύντομα, γι' αυτό δεν λέμε πολλές λεπτομέρειες ακόμη. Τι άλλο καινούριο έχουμε φέτος. Έχουμε μια συνεργασία με έναν χώρο, με τον οποίο θα μάλλον ακούγεται πολύ ενδιαφέρουσα συνεργασία και θα ανακοινωθεί και αυτό σύντομα.
Δεν ξέρω, μπορούμε να το πούμε νομίζω Γεωργία, δεν μπορούμε. Πες το. Ο χώρος λέγεται Underflow και είναι στο Κουκάκι. Είναι ένας εξαιρετικός χώρος αναλογικής μουσικής και τέχνης. Οπότε ακούγεται ενδιαφέρον γιατί ανοιγόμαστε και σε άλλα θέματα έτσι ας πούμε. Και οι άνθρωποι εκεί ακούγονται πολύ ενδιαφέροντες. Να σας πω λίγο μια σύμπτωση, είναι τυχαίο.
έχω εδώ πέρα γενικά μια βιβλιοθήκη με πολλά τετράδια γιατί για τα πρότζετ μου που κάνω σημειώνω και πάντα παίρνω ένα και γράφω σημειώσεις για το podcast και τώρα από πέρα σημειώνω σε ένα τετράδιο και τώρα πήγα στην επόμενη σελίδα και λέει τώρα 3 Εβδόμου 2019, Βρέσβη Φιλμ 5, φωτογραφία 1 τροχόσπιτο μέσα στο δάσος δύο λήψεις, μία μπροστά, μία πλάι φωτογραφία 2 παράφυρο σε κτήρο είναι όταν τραβούσα φιλμ που σημείωνα το τι τράβηξα για να θυμάμαι είναι το ωραίο κάπου ότι βλέπω όλο το τράβηο είναι σημειώσεις πάνω στην αναλογική φωτογραφία τι ταχύτητες αυτή είναι η δυσκολία του αυτή είναι η δυσκολία του φιλμ έχει την ομορφιά του και ειλικρινά έχω τεράστιο φαβασμό στους φωτογράφους πριν το 2000 οι οποίοι προσπαθούσαν να γίνουν καλύτεροι με την ονολική φωτογραφία.
Πρέπει να τραβάς, να σημειώνεις, να κάνεις αράνις, αλλά αυτή είναι και η χαρά του, νομίζω. Δεν είναι μόνο να το να σημειώνεις, είναι ότι κάνεις οικονομία αφενός στο υλικό σου, γιατί ήταν ακριβό όπως και τώρα είναι. Τώρα είναι πιο ακριβό, νομίζω. Τώρα είναι πιο ακριβό, ναι, σίγουρα. Αλλά κάνεις και καλύτερη μελέτη του κάδρου σου, για να μην έχεις σπατάλι.
δεν παίρνεις να τραβάς δέκα κοντινά κάθεσαι αλλά αυτό είναι σημείο και σημείο των καιρών δεν είναι της εποχής τώρα όλα τρέχουν οπότε τρέχει και η φωτογραφία τότε όλα ήταν πιο σιγανά πιο αργά, πιο ελεγχόμενα οπότε είχες και το χρόνο να κάτσεις, να πας εκεί που είχες στήσει τη μηχανή σου να πάρεις το σκουπιδάκι γιατί σε ενοχλούσε από τη γωνία και να τραβήξεις.
Τώρα αυτά... Απ' την άλλη όμως, θέλω να πω και το καλό της ψηφιακής φωτογραφίας είναι ότι με την ψηφιακή φωτογραφία έγινε και αυτή η επανάσταση που λέμε ότι η φωτογραφία πλέον δεν είναι τόσο ταξικό γιατί πραγματικά παλιότερα φωτογραφία την κάνουν μπορούσαν αυτοί που ήθελαν χρήμα να ξεκινήσεις. Και τώρα σήμερα, παράδειγμα, αν ζήσαμε ακόμα στην αναλογική φωτογραφία, όλοι αυτοί οι φωτογράφοι, παράδειγμα, που είναι στη Γάζα και φωτογραφίζουν τι συμβαίνει τον πόλεμο, με την αναλογική εποχή μπορούσαν να κάνουν αυτό το πράγμα.
Θα μπορούσαν. Γιατί να μην μπορούσαν. Γιατί φαίνεται πάρα πολύ χρήμα. Αν δεν είχαμε ψηφιακή εποχή και είχαμε μόνο αναλογική τότε τα πράγματα αναλογικά αλλά όχι αναλογικά θα ήταν και φθηνότερα. Θα ήταν και Και πώς να το πω, θα ήταν τόσο το κόστος ώστε να μπορούν να γίνονται όλες οι δουλειές. Αυτό που μας έλεγε πέρυσι ο Γεραμάς, ο Βασίλης ο οποίος με τον αδερφό του έχουν ένα από τα μεγαλύτερα καταστήματα φωτογραφικών ειδών στην Αθήνα, έλεγε αυτό το πράγμα ότι κάθε Παρασκευή βράδυ ή Σάββατο βράδυ Είχαμε έτοιμα 50 φιλμ για το φως των σπορ.
50 φιλμ για την τάδευμα. Γιατί θα πηγαίναν οι ρεπόρτερ, να άλλη μέρα στο γήπεδο, και θα τραβούσαν. Πώς θα γίνει, έτσι τραβούσαν οι άνθρωποι. Αλλά τα 50 φιλμάκια τότε μπορεί να κάνανε 5.000 στραχμές. Και τώρα να κάνει 5.000 στραχμές το ένα. Σε αντιστοιχεία. Αλλά αυτό σημαίνει γιατί έχει πέσει η ζήτηση Σωστά Έχει πέσει η ζήτηση Αλλά υπάρχουν και προβλήματα φυσικών πόρων Δηλαδή δεν υπάρχουν τα χημικά πλέον Θα υπήρχαν το άλλο Εγώ διδεύω ότι αν τα είχαμε ανάγκη Και αν τα ζητούσαμε θα τα βρίσκαμε Μπορεί καλώς, ναι, ισχύει Το ένα είναι αυτό Το δεύτερο είναι εγώ ακούω Θέλω να ρωτήσω γιατί δεν το ξέρω αυτό Γιατί υπάρχει πρόβλημα τα χημικά Έχει κάποιοι, δεν θυμάμαι μου το είχε πει ο Ζήσος Γιάμαλης το οποίο νομίζω πρέπει να το γνωρίσετε ο Ζήσος Γιάμαλης έχει ανοίξει το The Dark Room Experience στην Σαλονίκη.
Εγώ το ανακολουθώ στα social media. Ο οποίος τα κάνει όλα αναλογικά τέλος. Αυτός μου είχε πει ότι για κάποια φιλμ δεν υπάρχουν, μάλλον δεν υπάρχουν για να σου πω έτσι, ίσως και επειδή δεν είναι μεγάλη ζήτηση, δεν είναι οι εταιρείες διατυπημένες το να επινευίσουν τόσο για να πάνε να βρουν κάποιες χημικά. Ναι, αυτό ναι, βέβαια.
Δεν είναι διατεθειμένες για το κέρδος πάλι. Πάμε πάλι στην προηγούμενη μας κουβέντα. Εννοείται. Για να μην πω τώρα. Ξεκινώ με, Αθανάσια, πες, πες, γιατί αυτό θα πω να σου... Ήθελα να προσθέσω σε όλα αυτά που συζητάμε ότι ακούω την ισορροπία, ότι το λες για να κρατήσουμε τις ισορροπίες, αλλά ήθελα να σας θυμίσω, δεν θυμάμαι όλο του το όνομα, είναι ένας τσεχοσλοβάκος φωτογράφος, νομίζω το επώνυμο του είναι Τισί, ο οποίος κάποια στιγμή ήταν σε δυσχερή οικονομική κατάσταση και ο οποίος όντως έφτιαγνε μηχανές από σκουπίδια τέλος πάντων.
Το έφυγε ένας φακός και έφτιαξε ένα φακοπίνχολ, ας πούμε. Είχε κάνει κάτι κατασκευές και σίγουρα μπορώ να βρω ένα ντοκιματέφ να σας το στείλω αργότερα γι' αυτόν. Όταν φωτογράφησε ο Κώστας Μπαλάφας το Αντάρτικο στην Ήπειρο Το φιλμ που χρησιμοποίησε ήταν κινηματογραφικό Έπεσε ένα αεροπλάνο Ιταλικό, βομβαρδιστικό Και εκεί αναγνώρισε ο Μπαλάφας Μέσα στα συντρίμια Μία πομπίνα Την οποία κατάφερε και αγόρασε Την έκοβε Έκοβε λίγο λίγο το φιλμ και το βάζει σε καρμπλάκια Και φωτογράφιζε εξού και είναι τετράγωνο Το καρέ Δεν είναι παραλληλόγραμμο Όπως το 135 και εμφάνισε τα φιλμ, το χημικό το βάζε μέσα σε δύο αιμαγιέ πιάτα.
Έκλεινε το φιλμ μέσα, ούτε τάγκη είχε ούτε τίποτα. Εγώ θα πω λοιπόν εδώ ότι έχει σημασία η ανάγκη, αν η ανάγκη σε πνίγει. Γιατί νομίζω ότι και εμείς κάπως έτσι φτιάξαμε το φεστιβάλ. Μας έπνιγε η ανάγκη να δημιουργήσουμε έναν χώρο για να επικοινωνήσουμε, για να επικοινωνήσουμε με άλλους ανθρώπους που αγαπούν τον ίδιο τρόπο την εικόνα.
Οπότε, αν σε πνίγει ανάγκη, τα μέσα τα βρίσκεις. Δύο μαγευτάτα σε μια περίπτωση ή ένα φιλ που έπεσε από ένα... Άρα, Γεωργία, εσύ ήσουν σε επαφή με όλο το αρχείο του Μπαλάφα. Ναι, και με τον ίδιο. Εντάξει. Όταν αρχίσω να κάνω επεισόδια για παλιούς φωτογράφους που κάποτε το έχω στο μυαλό μου, θα... Ανθανασία, εσύ τι βιβάσκεις στη φωτογραφία?
Το αγαπημένο μου και αυτό στο οποίο έχω ειδικευτεί θεωρώ είναι η αναλογική φωτογραφία Σκοτεινός Θάλαμος Μου αρέσει πολύ και αυτά τα θεωρητικά ιστορία τέχνης και άλλα τέτοια μαθήματα Ξέρετε πώς είναι η εκπαίδευση στην Ελλάδα Συχνά όταν μπαίνεις σε ένα εκπαιδευτικό οργανισμό δεν έχει σημασία μόνο ποια είναι η πρώτη σου ανάθεση από το Υπουργείο Παιδείας έχει σημασία ποιος αποφασίζει για το τι μπορείς να διδάξεις.
Οπότε συχνά, ας πούμε, εγώ θυμάμαι χαρακτηριστικά κάποιους συνεργάτες σε κάποια εκπαιδευτική δομή, να μου λένε ότι εγώ, ας πούμε, όταν μου δίνανε να διδάξω έγχρωμη 2 και είχαμε στην ομάδα μας άτομο από τα ΤΕΙ, έλεγα καλύτερα αυτό το μάθημα να το κάνει το άτομο από τα ΤΕΙ. γιατί έχουν διδαχτεί καλύτερα το χρώμα με διαφορετικό τρόπο από ό,τι το έχω διδαχτεί εγώ.
Και πάντα αυτά τα άτομα δεν θέλω να πω με κορόιδευαν αλλά κάπως ονομάτιζαν ότι είμαι υπερβολικά λιλέγγια. Εγώ όμως αυτό που προσπαθούσα να πω είναι ότι η πρώτη ανάθεση είναι στο ΤΕΙ για αυτό το μάθημα. Εγώ έχω πρώτη ανάθεση σε άλλα μαθήματα. Οπότε τα αγαπημένα μου λοιπόν είναι αυτά η αναλογική φωτογραφία, ιστορία τέχνης και κάποια θεωρητικά ακόμη.
Αλλά επειδή έχω μπλέξει στην εκπαίδευση, κάποιες φορές έχω διδάξει και άλλα. Πώς βλέπετε την ελληνική φωτογραφική παιδεία, ενώ και το πόσο γνωρίζουμε φωτογραφία, αλλά και το πόσο οι νέοι θέλουν να πάνε να σπουδάσουν φωτογραφία. Σιωπή πάλι. Εγώ θα πω ότι δεν θυμάμαι που το έχω διαβάσει, αλλά μακάρι να μπορούσαμε να χτίσουμε πάρα πολλά σχολεία.
Όλων των είδων τα σχολεία. Οπότε μακάρι να μπορούσαμε να ανοίξουμε χιλιάδες ακόμη φωτογραφικά σχολεία. Είχα διαβάσει λοιπόν κάπου μια ιδέα ότι όπου ανοίγει ένα σχολείο γκρεμίζεται μια φυλακή ή κάτι τέτοιο και μου άρεσε αυτή η ατάκτη. Οπότε θα το υποστηρίξω τέλος πάντων. Από εκεί και πέρα εγώ έχω γνώρισει πάρα πολλούς νέους που γουστάρουν να γίνουν φωτογράφοι, που είναι λίγο διαφορετικό από τους νέους οι οποίοι θέλουν να έχουν φωτογραφική παιδεία.
Οπότε και τα δύο όμως είναι ενδιαφέροντα. Το θέμα είναι για άλλη μια φορά ότι στην Ελλάδα του 2026, επειδή υπάρχουν πάρα πολλές ελήψεις, είναι πιθανό κάποιος να το δει σαν επιχειρηματική ευκαιρία περισσότερο, παρά σαν εκπαιδευτική ευκαιρία. Να πω εγώ επειδή έτυχε τη χρονιά που πέρασε να διδάξω σε δημόσια ΣΑΕΚ ότι γνώρισα διαφόρων ειδών παιδιά.
Παιδιά τα οποία μπαίνουν, αγαπάνε τη φωτογραφία χωρίς όμως πραγματικά να ξέρουν τι είναι δηλαδή τι μπορεί να είναι γι' αυτά στη συνέχεια πώς μπορεί να αποκατασταθούν επαγγελματικά και άλλα παιδιά τα οποία ήταν πολύ στοχευμένα, της ίδιας ηλικίας. Δηλαδή, ο ένας ήθελε να κάνει φωτογραφίσεις αθλητικών. Ένα άλλο παιδί ήθελε να κάνει φωτογραφίσεις συναυλίων, τέτοιων ας πούμε εκδηλώσεων.
Οπότε, υπάρχει το ενδιαφέρον, πραγματικά. και όχι μόνο σαν μόδα αλλά και σαν πράξη δηλαδή στη συνέχεια και ελπίζω να το βρούνε το δρόμο τους τα παιδιά γιατί είναι... Καλά, οι εποχές είναι δύσκολες για όλα, όχι μόνο για τη φωτογραφία αλλά πιστεύω ότι πάντα όποιος αγαπάει και προσπαθεί θα καταφέρνει. Σύμφωνο και εγώ αυτό πιστεύω και οι δύσκολες είναι μες στο πρόγραμμα.
Ωραία, εγώ θέλω να πω στους ακροατές οπότε όταν ακούσουν αυτό το podcast να προωθήσουν όλοι μετά να βρουν τη σελίδα σας να φαντάζομαι είστε και στο instagram, σε όλα Η αλήθεια είναι ότι με την επικοινωνία δεν είμαι σίγουρη αν είμαστε πάρα πολύ αποτελεσματικοί αλλά δεν πειράζει δεν έχουμε σελίδα για το φεστιβάλ έχουμε σελίδα για την αστική μη κερδοσκοπική για τον πολιτισμό, την μπαλκάνικο οπότε όλες μας οι ανακοινώσεις στο φεστιβάλ εμφανίζονται στο μπαλκάνικο.
Παντάζομαι ότι κάθε χρόνο βελτιώνεται κάτι καινούριο. Δεν γίνεται όλα με τη μία. Δεν γίνονται μέσα σε μια χρονιά να τα έχεις όλα τέλεια, οργάνωση, οικονομικά. Κάτι για να μείνει είναι αυτό πολύ καλαφάτης. Ότι το να ξεκινήσει κάτι είναι εύκολο. Αλλά για να ευρεωθεί θέλει κάποια χρόνια. Έτσι, ακριβώς αυτό. Μπράβο σας σε αυτό που κάνετε.
Είναι πάρα πολύ ωραίο που υπάρχει ένα φεστιβάλ Μόνο για την αναλογική φωτογραφία Και ας είμαι εγώ ψηφιακός Για τους δικούς μου λόγους Όχι μπράβο που κάνετε ειλικρινά Και που έχετε την αγάπη για αυτό το πράγμα Τέκους ανθρώπους θέλουμε Αυτά τα πράγματα χρειαζόμαστε στην φωτογραφία Και σας εύχομαι κάθε κατηχεία Και ό,τι θέλετε τώρα μπορείτε να πείτε και εσείς Ευχαριστούμε πολύ Εμείς θέλουμε να ευχαριστήσουμε πάρα πολύ για τις ευχές σου τα καλά σου λόγια και ευχαριστούμε πάρα πολύ για τη φιλοξενία και για τη δημιουργία του podcast γιατί δεν είναι αυτό ένα για μας μεγάλο πράγμα Ευχαριστούμε πάρα πολύ για το χώρο και ευχαριστούμε τους ανθρώπους οι οποίοι ακόμη ενδιαφέρονται για το φιλμ και εγώ θα έλεγα κιόλας αν κάποιος ενδιαφέρεται ας μας στείλει ένα μήνυμα είτε θέλει να μας γνωρίσει είτε θέλει να έρθει στο φεστιβάλ είτε θέλει να γίνει εθελοντής ή δεν θέλει να συμμετέχει κάπως στο φεστιβάλ, ας μας στείλει ένα μήνυμα και θα το βρούμε το υπόλοιπο.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ λοιπόν. Οπότε καλό καλοκαίρι για εμάς. Το επεισόδιο θα βγει πιο μετά. Εφέλει και βιβλιά και το podcast. Ναι, βέβαια. Και σας εύχομαι καλή επιτυχία κατά τη βιβλιά και το φεστιβάλ. Ίσως καταφέρω εγώ να είμαι εκεί πέρα. Ευχαριστώ πολύ. Θα έρθεις αυτό ήθελα να ρωτήσω, γιατί είχαμε αυτή τη συζήτηση με την Ανάσια Σαν δείξη Με μεγάλη χαρά να έρθει Ευχαριστώ πολύ, γεια σας
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
