Παιδικοί φόβοι και τραύματα
GEN XPOSEDΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ανομολόγητοι παιδικοί φόβοι, τραύματα της παιδικής ηλικίας, φοβίες που άλλες έχουν εξαλειφθεί και άλλες επιμένουν μέχρι σήμερα, δεισιδαιμονίες και non politically correct γονικές απειλές και προειδοποιήσεις. Ο φόβος, ένα από τα πιο αρχέγονα συναισθήματα του ανθρώπου, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξή μας και η Gen X είχε τους δικούς της μοναδικούς φόβους να αντιμετωπίσει.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Είμαστε αργενιά με τους ανομολόγιους φόβους και τα άγχε. Και άσε με να μαντέψω. Θέλεις να ξαπλώσεις τον καναπέ και να τα βγάλεις από μέσα σου. Κλείνω, πάω να παροθέσει. Ετοίμασε τα μικρόφωνα. Να θυμηθώ να του ζητήσω και 50 ευρώ στο τέλος. Θέμα μας, δεν ξέρω, μάλλον φοβάμαι ότι δεν θα το ακούσουν πάρα πολύ αυτό το επεισόδιο.
Φοβάμαι ότι οι 10 Κροατές μπορεί να γίνουν σήμερα λιγότεροι. Παρόλα αυτά θα πάμε κόντρα στους φόβους μας Μάκη και θα τα βγάλουμε όλα από μέσα μας. Εξάλλου αυτό δεν κάνουμε εδώ και τόσα επεισόδια. Έτσι είναι. 45 επεισόδια ζωή να έχουμε και να έχουν με ψυχολογικά θέματα, τραύματα και φόβους. Τι άλλο. Που βέβαια όλοι αυτοί οι φόβοι έχουν μια προέλευση.
Ξεκίνησαν από την παιδική μας ηλικία. Όπως φόβοι όλων των ανθρώπων. Οι περισσότεροι μάλλον φόβοι όλων των ανθρώπων. Εντάξει. Θα κάνουμε μια αναφορά. Θα θυμηθούμε προφανώς τα παιδικά μας χρόνια. θα μιλήσουμε για φοβίες και φόβους που είχαμε σαν παιδιά και θα προσπαθήσουμε νομίζω λίγο να σκεφτούμε αν υπάρχει κάποιος φόβος ή φόβη που μπορεί να είχαμε τότε αλλά έχουν εκλείψει σήμερα για διάφορους λόγους.
Είναι δύσκολο task αυτό αλλά μπορεί να μας βγει στην πορεία. Για πες μου λοιπόν το μεγαλύτερο σου φόβο σαν παιδί. Λοιπόν, θα το πω πριν όμως πρέπει να πω κάτι άλλο. Σε πήρα μονότερμα, συγγνώμη. Όχι, όχι, αλλήμον. Εξάλλου φοβάμαι ότι αυτό, όταν μιλάμε για προσωπικούς φόβους, θα πρέπει να έχουμε το λεπτό μας να τους αναλύσουμε.
Λοιπόν, αυτό που θέλω να πω είναι το εξής, ότι επειδή ανέφερες πως παλιότερα δεχομένως να υπήρχαν κάποιοι φόβοι που δεν τους έχουμε τώρα, έχει να κάνει, πιστεύω, σε μεγάλο βαθμό και στον τρόπο αντιμετώπισης του φόβου και από την κοινωνία, του παιδικού φόβου. Όσο πιο παλιά πηγαίνουμε, θυμάμαι ότι ο φόβος θεωρούταν αυτονόητος, δεδομένος για τα παιδιά.
Όχι μόνο για τα παιδιά από τα παιδιά, αλλά και από τους μεγάλους. Δηλαδή, πάρα πολλά τα παραμύθια που βγάζανε, μιλάμε τώρα για χρόνια πολλά πριν και εποχές, δηλαδή για τους καλυκάντζερους, για το ένα και το άλλο, Τα λέγανε ανοιχτά, μην έχοντας και πάρα πολύ μεγάλο καημό οι γονείς, άμα το παιδί τους θα φοβηθεί, αν θα μπορέσει να κοιμηθεί το βράδυ στο κρεβάτι του, αν πρέπει να κουκουλωθεί μέχρι πάνω, σπόιλερ αλέρτη το έκανα και εγώ κάποιες φορές.
Θέλω να πω ότι οριμάζοντας σαν κοινωνία, ας πούμε ότι οριμάζουμε σαν κοινωνία σε κάποια θέματα, ήρθε να αντιμετωπιστεί και το θέμα του φόβου των παιδιών σε μεγάλο βαθμό και από το σχολείο, από την τηλεόραση ακόμα λέγοντας ότι δεν δείχνουν πράγματα που αμέσως θα χτυπήσουν σε χορδές από τις παιδικές ψυχολογίες που μπορεί να προκαλέσουν φόβο.
Για να φτάσουμε εδώ και στην τωρινή εποχή όπου το fact-checking που λένε και οι φίλοι μας στην Αλβιόνα το ίντερνετ είναι διαθέσιμο σχεδόν παντού και στα παιδιά πλέον ώστε να μπορούν αν θέλεις κάποια πράγματα που θα μπορούσε να είναι η αρχή ενός μεγάλου φόβου να καταπολεμείτε με το να μπορέσει να τον διαψεύσει να τον εκλογικεύσει μέσω του μιας απλής έρευνας και λέγοντας λοιπόν αυτό το λογίδριο που απλά ήθελα να το αναφέρω γιατί το σκεφτόμουν σήμερα αυτό ότι ότι με τα χρόνια σεβάστηκε λίγο ο μεγάλος, ο ενήλικας σεβάστηκε τον λόγο του παιδιού να φοβάται τον φόβο του παιδιού κατά βάση και προσπάθησε να μην το δημιουργεί στην κάθε δυνατή συνθήκη. Ακόμα και τα προγράμματα, τα τηλεοπτικά που βλέπουμε και το ξαναπάω στο τηλεόραση γιατί τι να κάνουμε, εντάξει, καλώς ή κακώς από εκεί μας ήρθαν πολλοί φόβοι εμένα τουλάχιστον προσωπικά.
Λέγοντας αυτά λοιπόν, έχοντας πει όλα αυτά, θα απαντήσω και στην ερώτησή σου. Καταρχάς, έχεις κάτι να πεις πάνω σε αυτό, έχεις άλλη άποψη. Όχι, άλλη άποψη δεν έχω. Νομίζω ότι ο φόβος είναι από τα πιο αρχαίγοντο συνέστημα, από τα πρώτα ίσως συναισθήματα που ένιωσε ο άνθρωπος. Βέβαια. Επίσης, πολλές φορές χρησιμοποιείται και για άλλους λόγους.
Δηλαδή το γεγονός ότι λέμε στα παιδάκια πράγματα για να φοβηθούν Είναι ένας τρόπος να τα διαχειριστούμε Να τα χειραγωγήσουμε Θέλω να πιστεύω ότι δεν λένε πλέον οι γονείς Φάε το φαγητό σου αλλιώς θα σε δώσω πίσω στους γήφτους Ή θα σε φάει ο αράπης Ή θα περάσει να σε κλέψει Και χειρότερα που έχω ακούσει Και δεν λέω να μην τα πω γιατί θα μας καρφώσει το YouTube Και ο τέτοιος και γενικά στο Spotify είναι πράγματα που λέγονταν μέχρι πολύ πρόσφατα ακριβώς θα σε πάρουν οι ουρροί λέγανε εδώ πέρα και το άκουσα πριν από λίγο καιρό και μου σηκώθηκε τρίχα μετά το ολοκαύτωμα τα λέγανε αυτά έχω τεσχάει λοιπόν αυτό το disclaimer αυτά τα λέγανε και άνθρωποι που μπορεί να μην ήταν ποτέ ας πούμε ρατσιστές ή θέλω να πω ότι δεν συνειδητοποιούσαν ότι αυτό που λέγανε ήταν ρατσιστικό έτσι για να μην προλάβουμε κάποιον που θα επικαλεστεί το political correctness.
Ακριβώς. Ήταν πράγματα που είχαν μάθει από τους γονείς τους από τους παππούδες, γεγιάδες και τα επαναλάμβανε και αυτοί για να έχουν ας πούμε το ίδιο αποτέλεσμα θεωρητικά. Έτσι. Και δεν υπήρχαν παιδοψυχολόγοι για να μας πούνε ότι αυτά τα πράγματα μπορεί να δημιουργήσουν όχι τόσο φόβους, σίγουρα δημιουργούν και φόβους, αλλά κάποιες αντιλήψεις στερεοτυπικές που μετά θα τις κρατήσει το παιδί.
Ναι. Είναι lose-lose situation πραγματικά. Αχ, και πάμε λοιπόν Μάκη να σου αναφέρω ποιος ήταν διαχρονικά ο μεγαλύτερος μου φόβος, παράλογος φόβος, γιατί αν θες μετά θα μιλήσουμε και για τους πιο λογικούς ο πιο παράλογος φόβος μου ο οποίος συνεχίστηκε για αρκετά χρόνια γιατί δεν βρήκα τρόπο να τον καταπολεμήσω μέσα στο μυαλό μου δηλαδή με αυτό που είχα πλάσει είναι η εξής με φόβιζαν πάρα πάρα πολύ οι στατικοί θόρυβοι του ραδιοφόρου στις μεσές και τις βραχιές συχνότητες δηλαδή αυτό το silent hill ναι white noise κάποια στιγμή βγήκε μια ταινία που φυσικώς την είδα μεγάλος, πολύ μεγαλύτερος και εκλογήκευσε αυτό είπα ότι κι άλλος το φοβάται όχι μόνο εγώ αυτό το αυτός ο θόρυβος που ακουγόταν μεταξύ των συχνοτήτων ένιωθα ότι άνοιγε πύλες διαστασιακές και από εκεί θα βγουν θα ακούσω κάποια λόγια τα οποία δεν πρέπει θα βγει κάποιο δελος πάνω μου ήταν εντελώς παράτερο είναι ραδιόφωνο πρέπει να έχει σταθμούς και κενό γιατί υπάρχουν αυτοί οι θόρυβοι δεν θα πρέπει να υπάρχουν αυτοί οι θόρυβοι
αυτοί οι θόρυβοι δεν θα πρέπει να υπάρχουν και θυμάμαι πάρα πολύ χαρακτηριστικά είμαστε στο σπίτι της γιαγιάς Μαρίας και είχε ένα παλιό ραδιόφωνο τα πλέον είναι αντίκες αυτά πωλούνται πολλά λεφτά τέλος πάντων το οποίο είχε έπαιζαν με τους σταθμούς λοιπόν τους A, M και δεν θυμάμαι πως λέγονταν ο άλλος Μεσαία και βραχεία.
Ακριβώς. Όχι τους ΕΦΜ. Προφανώς. Και θυμάμαι ότι έψαχνα για για μου να μου να βρει κάτι και πρώτη φορά που τους άκουσα ζάρωσα. Και μου λέει τί φοβάμαι, γιατί. Και λέω αυτή η θόρευη γιατί υπάρχουν. Ε λέει είναι εγώ εκεί πέρα μέσα. Αλλά αυτή η θόρευη είναι εκεί μέσα. Γιατί είναι εκεί μέσα αυτή η θόρευη. Εντάξει θα πω τώρα.
Τι περιμένω. Δεν περιμένα φυσικά να μου εξηγήσει η γιαγιά Μαρία που έχουν αυτοί οι ήχοι και πώς λειτουργούν οι συχνότητες ακριβώς. Παρ' όλα αυτά για πάρα πολλά χρόνια όταν άκουγα, ακόμα και όταν το είχα εκλογικεύσει όταν λέω πάρα πολλά χρόνια, αργότερα κάθε φορά που το ακούω με πιάνει ένα ρίγος, δηλαδή πάντα το φοβάμαι. Σούχο και χειρότερο φαντάζεσαι, τα μεσαία και τα βραχαία συνήθως είναι συχνότητες που είναι νομίζω πιάνουν πιο μακρινά μακρινές αποστάσεις και λήψεις. Φαντάζεσαι ας πούμε εκείνη την εποχή εκεί που γινούσε τις συχνότητες και άγχος στους ορίβους να έπιανε κανένα κρατικό βουλγαρικό ραδιόφωνο με ξέρω εγώ να έβγαζε κανένα διάγγελμα εκεί το πολιτικό γραφείο και να άκουγες μια γλώσσα άγνωστη και να έλεγες Παναγία μου τι είναι αυτό Κοίτα, ναι ιδίως αν τέτοια μια γλώσσα πολύ βάρβαρη θα μπορούσε να τύχει το Σοβιέτη της Μογγολίας εντάξει, ναι, οκ παρόλα αυτά σου λέω αυτό το ομολογώσα το νούμερο ένα φόβο που ακόμα και τώρα δεν τον έχω ξεπεράσει
και όταν σκεφτόμουν ποιος φόβος θα αναφέρω σε αυτό το επεισόδιο, αυτός ήταν ο πρώτος είναι ωραίο, είναι πρωτότυπος είναι πρωτότυπος αν μη τι άλλο είναι πρωτότυπος Ναι. Έχω κι άλλους. Δεν σταματάω εδώ, αλλά αν θες μπορείς να μου πεις κι εσύ έναν δικό σου. Εγώ δεν θα πω, δεν είναι αυτός ο πιο... αλλά θα πω κάποιον που είναι σχετικός λίγο με αυτό που είπες.
Έχω αναφέρει νομίζω και στο παρελθόν σε κάποιο άλλο επεισόδιο ότι κάποια στιγμή, δεν ξέρω γιατί δεν υπήρχαν τότε οι σημάνσεις περί κατάλληλου-κατάλληλου έργου κτλ. Υπήρχαν αλλά δεν τις στηρούσαμε. Είχαμε δει σε βιντεοκασέτα Το θρίλερ του Σπιλμπερκ Το Poltergeist Το νούμερο δύο μου Από τότε και μετά Άρχισα να φοβάμαι πάρα πολύ Τα παράσιτα στην τηλεόραση Τα γνωστά σπρώμαυρα παράσιτα Όταν Ξαφνικά χαλούσε Το κανάλι και τότε Έπεφταν πάρα πολύ συχνά Οι εκπομπές των καναλιών τα σήματα των καναλιών μάλλον και δεν είναι ότι μαύριζαν όπως γίνεται σήμερα επειδή είναι ψηφιακό το σήμα όταν χαθεί ρε παιδί μου θα σου κάνει ένα τρέμβουλο θα πρασινίσει ίσως επειδή είναι η εικόνα η ψηφιακή ή θα μαυρίσει δεν θα πιάνεις τίποτα τότε ήτανε σταματούσε και έπιανες παράσιτα όπως και στο ραδιόφωνο και λόγω της ταινίας επειδή από αυτά τα παράσιτα το πνεύμα το διαβολικό πνεύμα επικοινωνεί με το κοριτσάκι όταν συνέβαινε αυτό με πιάνει λίγο μια ανατριχίλα όπως είπα δεν το κάνει πιο εύκολο
το είχε κι άλλος αυτό το φόβο μακάρι να το ήξερα πιο νωρίς το ίδιο πράγμα δεν ξέρω τι θα κάναμε βέβαια θα γυρώμαστε ηλεκτρονικοί να προσπαθήσουμε να το λύσουμε αυτό το πρόβλημα πιο νωρίς εντελώς διαφορετική καριέρα έτσι πάντως μιλώντας για λογικούς και παράλογους φόβους τώρα αυτός είναι ένας φόβος που παρόλο που έρχεται από μια αναφέρτησε μια παράλογη κατάσταση δηλαδή το ότι θα βγει κάτι μέσα από τα σήματα της τηλεόρασης είναι όμως βάση ενός θεάματος που είδαμε σε λάθος η ηλικία και τέλος πάντων μας επηρέασε γιατί δεν είχε φτιαχτεί για να επηρεάσει το μυαλό ενός παιδιού αλλά ενός ενήλικα με ό,τι αυτό συνεπάγεται, με τις άμυνες και τα φράγματα που έχει που μπορεί να βάλει η λογική τους δηλαδή, ναι, πες μπροστά Ναι, έχεις δίκιο και τώρα που το σκέφτομαι αυτός είναι ένας φόβος που νομίζω ότι δεν το ενέχουν σήμερα, δεν θα μπορούσαν να τον έχουν γιατί δεν υπάρχει αυτό μετά Εντάξει βέβαια ήταν επειδή είχαμε την ταινία εμείς δεν νομίζω ότι κάποιος άλλος θα φοβόταν αυτό το πράγμα
αλλά... Οπότε τσεκ φόβος από παράστατα στατικά τσεκ δεν υπάρχει πλέον Σας σώσαμε παιδιά μου Generation Alpha Ξέρω πάρα πολλά παιδιά παιδιά τότε φίλους τώρα και γνωστούς οι οποίοι έχουν φόβους οι οποίοι ακούγονται παράλογοι όπως παραδείγματος χαρή είχα έναν φίλο ο οποίος μου είχε πει πως φοβάται να φάει τι μου είχε πει σταφία σταφία ήταν όμως και το βγάλαμε μέσα από συζήτηση αυτό μου είπε ότι κάποια στιγμή είχα πνιγή από φρούτο και του λέω μήπως στα σταφία και με κοίταξε και μου λέει ναι ήταν σταφία και εκείνη τη στιγμή πραγματικά δεν ξέρω γιατί δεν το έχεις συνειδητοποιήσει μόνος το πιο τόσο καιροπλήρως 50 ευρώ πήρες, του πήρες δεν του πήρα 50 ευρώ Και τώρα είμαι πάλι, αυτή τη στιγμή χρωστάω 50 ευρώ σ' ένα, είμαι 50 ευρωβείων.
Αυτοί λοιπόν οι φόβοι έχουν μια λογική. Όπως λογική νομίζω ότι έχουν και φόβοι όπως αυτούς που είχαμε εκείνη την εποχή για ένα πυρηνικό πόλεμο ας πούμε. Ναι, εντάξει, ήμασταν στο ψηλοτέλος του ψυχρού πολέμου. η αλήθεια είναι ότι μεγαλώσαμε και αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε όταν είχαν αρχίσει πλέον οι συνομιλίες για αφοπλισμό και τα λοιπά.
Οπότε δεν ήταν τόσο μεγάλος αυτός ο φόβος όπως τον έχουν οι boomers. Η γενιά της κούβας ας πούμε, της χρηστικού βαμ. Εκείνοι το ζήσανε πολύ περισσότερο. Μπορεί να κάνανε μέχρι και ασκήσεις ας πούμε για να προετοιμαστούν για αυτό το εδεχόμενο. εντάξει εμάς μας πήρε λίγο ξόφαλτσα από την άλλη θα λέγαμε ότι εκείνη την εποχή ήταν λίγο μεγαλύτερος ο φόβος που μας έτρεφαν κυρίως για κάποια σύραξη με τους γείτονες, με την Τουρκία που βέβαια είναι διαχρονικό αυτό αλλά ίσως για να δικαιολογεί και τις αγορές των όπλων αλλά τέλος πάντων τότε επειδή είχαμε και το περιστατικό με το ΣΥΖΜΙΚ όπου εκεί πραγματικά πιστεύαμε ότι επήκεται πόλεμος είχαμε λίγο μια μεγαλύτερη ανησυχία για αυτό το ενδεχόμενο.
Ήταν και μια ανησυχία την οποία όπως είπες την τρέφανε από παντού. Δεν λέμε μόνο για τα εφημερίδες, δεν λέμε μόνο για τους πολιτικούς, για τους δικούς τους λόγους διαχρονικούς, αλλά ακόμα και στο σχολείο. Δηλαδή δεν θυμάμαι εγώ ποτέ να μας έλεγε κανένας δάσκαλος μη φοβάστε παιδιά δεν είναι τόσο κοντινό κάτι τέτοιο ένα τέτοιο εδεχόμενο.
Δηλαδή όταν συζητούσανε συζητούσανε για το εδεχόμενο να συμβεί και το τι θα γινόταν σε αυτή την περίπτωση. Δεν μας έλεγε κανένας μη φοβάστε δεν θα συμβεί. Λέγω τουλάχιστον με αυτούς τους οποίους είχαμε να κάνουμε εμείς τους δασκάλους. Δεν νομίζω ότι υπήρχαν άλλοι που σε πείσμα μιας κεντρικής γραμμής έλεγαν διαφορετικά πράγματα. Δύσκολα νομίζω.
Δύσκολο και συντελική και αυτοί τόσα ξέρανε τότε. Αυτά λέγανε δηλαδή. Θέλω να πω ότι είχες έτσι πολύ πιο και καλύτερη πληροφόρηση δεν θα είχαν σίγουρα και σαν προσωπικότητες ας πούμε δεν ήταν οι άνθρωποι που θα πηγαίνανε τόσο κόντρα για να σου πούνε κάτι διαφορετικό από αυτό που έλεγε όλος ο κόσμος. νομίζω ότι λόγω της περιοχής στην οποία με χαλώσαμε σίγουρα ήταν και λίγο μεγαλύτερος από παιδιά συνομήλικα της εποχής ο φόβος για το σεισμό ναι επίσης φόβος ο οποίος βέβαια βασιζόταν στην εμπειρία που είχαμε με τους σεισμούς του 1981 ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο το οποίο θα το πιάσουμε προσεχώς θα πούμε περισσότερα για αυτό σε επόμενο επεισόδιο τι άλλο εγώ εντάξει πιστεύω ο μεγαλύτερος μου φόβος νομίζω ότι ήταν που ήταν δύο κοντινοί συνδέονται μαζί αυτά είναι όμως φόβος που έχουν νομίζω σχεδόν το 99% των παιδιών το σκοτάδι μέχρι αρκετά μεγάλη ηλικία Α, θυμήθηκα κι άλλο, θα το σημειώσω Για να το πω μετά γιατί θα το ξεχάσω Το σκοτάδι λοιπόν ήταν πολύ μεγάλος φόβος
και φυσικά η διακοπή ρεύματος που είχε σαν αποτέλεσμα όταν ήταν βράδυ το σκοτάδι Δηλαδή όταν γινόταν η διακοπή ρεύματος έπρεπε σε κάποια δευτερόλεπτα οι δικοί μου να βρούνε είτε φακό είτε κάποιο κερί να ανάψουν Ναι, γιατί ξεκινούσαν τα κλάματα κατευθείαν. Το πανικό. Κρίση πανικού στο δευτερόλεπτο. Στο φουλ. Γιατί εκεί έχεις και σκοτάδι και χωρίς κάποιο λόγο.
Δηλαδή δεν είναι ότι το περιμένεις ξαφνικό. Και βίαιο. Είναι ένα βίαιο γεγονός αυτό στην ουσία. Και επίσης μια εποχή που πάρα πολύ συχνά είχαμε διακοπές ρεύματος. Ίσως και λόγω του εργοστασίου εκεί δεν ξέρω, αλλά είχαμε πάρα πολύ συχνά διακοπές. Πραγματικά δεν ξέρω. Είχες και εσύ το ψυχαναγκαστικό να μην αφήνεις ακάλυπτο κάποιο μέρος του σώματός σου καθώς σκεπάζεσαι.
Ναι, ναι. Το είχα και εγώ. Το είχα, ναι. Και καλοκαιράκι ήταν λίγο ζόρι, πρέπει να πω, γιατί το έκανα. Υπήρχαν έτσι μια Ήταν μια ενδιάμεση περίοδος Όχι ας πούμε το φουλ καλοκαίρι Που γινόσουν αμούσκεμα και έλεγες Εντάξει τώρα ποιος φόβος Ο φόβος της πνευμονίας Ενώταν τότε Διόχρησος εντόνι ξέρω εγώ Αλλά ναι υπήρχαν τέτοιες περιπτώσεις Όπου Απαραίτητα να είναι όλα σκεπασμένα Απαραίτητα Πιστεύεις ότι υπάρχει κάτι κάτω από το κρεβάτι που θα βγει Ξέρω εγώ το κάτω από το κρεβάτι η αλήθεια είναι ότι από πολύ νωρίς το είχα ακούσει σαν μυθολογία σαν φόβο μεταξύ παιδιών το απομυθοποίησες το απομυθοποίησα παρόλα αυτά αυτό που δεν είχα απομυθοποίησει είναι γενικότερα τα σκοτεινά σημεία πολύ συχνά σε τακτά χρονικά διαστήματα κοιτούσα κατά το κρεβάτι επίτηδες για να είμαι σίγουρος ότι το κρεβάτι θα το πιάσω αν το δω και δω ότι είναι καθαρό δεν μπορεί να έρθει μετά το έχω τσεκάρει δεν μπορείς να κλέψεις όλα και όλα πήρε η μπαμπούλα παρόλα αυτά όμως σε οτιδήποτε άλλο σημείο ήταν σκοτεινό
δηλαδή το φως δεν έμπαινε από έξω λόγω κάποιας τοποθέτησης ενός επιπλούτης κουρτίνας σε εκείνα τα σημεία οτιδήποτε νόμιζα ότι μπορεί να να δημιουργεί μια σκιά που δεν είναι η κανονική εκεί πραγματικά φοβόμουν δηλαδή ήθελα να σηκωθώ όχι να το τσεκάρω γιατί δεν είχα τόσο τόσα μότσια αλλά ή να γυρίσω την πλάτη και να κουκούλωθω καλά καλά γιατί έτσι νομίζω ότι είμαι άντρωτος τέλος πάντων δεν θα μπορέσει να με βγάλει κάτι από το σεντόνι αφού σκεπάστηκα δεν με βλέπει και αυτό πλέον νομίζω ότι κάπως έτσι λειτουργεί στο παιδικό μυαλό αλλά η αλήθεια είναι ότι το κρεβάτι το είχα γλιτώσει δηλαδή αυτό το φόβο να μην αφήσω το χέρι μου δίπλα στο κρεβάτι γιατί κάποιος θα το αρπάξει ευτυχώς αυτό δεν το είχα ούτε τις ντουλάπες είχα δεν ξέρω αν είχες εσύ τις ντουλάπες όχι όχι τώρα που το λες όταν κάποιες φορές τις λίγες φορές που κοιμόμασταν και εμείς στο σπίτι της γιαγιάς Μαρίας που είχε την παλιά την ξύλινη τη μεγάλη ντουλάπα Εκεί μπορεί λίγο κάπως να Είναι λίγο παλιά αυτή
Έτριζε πάρα πολύ Όταν άνοιγε Αγώ ακόμα τον έχω αυτόν τον τρίγμο Στα αυτιά μου Πραγματικά σου μιλάω Δεν ξέρω αν έχει τρίξει κάτι άλλο περισσότερο Με αυτό και να το έχω δει live Ίσως σε ταινίες Αλλά αυτό το έχω δει το έχω ακούσει Ναι εκεί κάτι υπήρχε δεν υπήρχε περίπτωση Τι μου το θύμιζες τώρα Δώσ' μου τα 50 ευρώ πίσω Εντάξει Λοιπόν έχω να σου πω και άλλες και άλλους παράλογους φόβους που νόμιζα ότι μόνο εμένα επηρέαζαν αλλά τελικά επηρέαζαν περισσότερο κόσμο παραδείγματος χάρη συγγνώμη και μάλιστα αυτός προερχότανε από το σχολείο ή από τη σχολική διδαχή ενός συγκεκριμένου μαθήματος τι άλλο από τη δευτέρα παρουσία έτσι όμως μας την παρουσιάζαν τη δευτέρα παρουσία δεν μας την παρουσιάζανε σαν ένα γεγονός το οποίο απελευθερώνει το οποίο θα έρθουμε κοντά μας έλεγαν ανάσταση νεκρών ανάσταση νεκρών μέσα από τους στάφους θα βγούνε όπα έχω φύγει φίλε μου έχει στάσει τελείωσε πάντα πει μέσα από τους στάφους θα βγούνε πως όπως είναι δεν έλεγε θα έρθουν οι τέσσερις
τις αποκαλύψεις τις καβαλάριδες αποκαλύψεις θα τα κάνουν όλα ζάφτινα μην πω τώρα θα τα κάνουν όλα τα να πού λοιπόν και μετά θα έρθει το καλό ποιο καλό μεγάλε ακόμα και το καλό προσπαθείς να μου περιγράψεις δεν ακούγεται πολύ καλό οπότε και των πραγμάτων δεν σημαίνει ότι έγινα άθεος μάλλον από αυτό αλλά σίγουρα δεν με βοήθησε στο να εκτιμήσω την έννοια της δεύτερης παρουσίας και έχω και άλλον ο οποίος έχει την ίδια λογική με εμένα είναι η Ελένη.
Θα της το πω και θα σου το πει και εσένα. Για να μην με κοροϊδεύεις. Θα μου το πεις τώρα αυτό. Ποιο. Όχι αυτό. Η Δευτέρα Παρουσία και η Ελένη. Και έχω και ένα κόμμα. Περίμενε. Γιατί η Δευτέρα Παρουσία απλά να πω ότι έτσι κι αλλιώς είναι κάτι που έχει επινοηθεί να το πω για να προκαλεί το κόμμα. Έτσι δεν είναι. θέλω να πω η μέρα της κρίσης αντί ο καλύτερος Κροατές έτσι δεν είναι πρόσεξε να είσαι καλός γιατί κάποια στιγμή θα ξανακριθείς μάλλον θα έρθει η δευτέρα παρουσία που είναι που δεν ήμασταν και καθολικοί που είναι βασισμένοι πάνω σε αυτό το φόβο έτσι όλη η θρησκεία των καθολικών γιατί τι διαφέρει η Ορθόδοξη σε αυτό το κομμάτι το συγκεκριμένο παίζουν πολύ με την ενοχή τώρα σύμφωνα με τα όσα έτσι έχω διαβάσει τέλος πάνω μιλάμε τώρα κυρίως για τις πάρα πολλοί ευσεβείς ομάδες πληθυσμών και σε χώρες οι οποίες πραγματικά ο καθολικισμός έλεγε και έδαινε διαχρονικά εκεί παίζαν πάρα πολύ με το φόβο της Δευτέρας Παρουσίας τα συγχωροχάρτια, ολόκληρη βιομηχανία είχαν ξεκινήσει
Ενώ εννοείς ότι είναι φάση ελπίδα ότι θα τα ξαναδέν, θα χάνεται κανένας ότι θα τα βρεθούμε όλοι μαζί ξανά ο φόβος του πρόσεξε πως θα συμπεριφερθείς γιατί θα βρεθείς αμέσως στην κόλαση ή η κόλαση του Δάντη με τα νέα layers και τα λοιπά ήταν λίγο πιο εξευγενισμένοι και elaborated σε Ιταλίες που παίξανε πολύ με αυτό ρε παιδί μου η καθόλου εκεί η αλήθεια είναι αυτή και οι ίδιοι το παραδέχονται πάρα πολύ κάτι πολύ ωραίο θα το πω ότι αυτό συνέβη επειδή ουσιαστικά όλες αυτές οι επαναστάσεις που γίνανε τότε, ήταν η προσπάθεια να δημιουργηθεί αστική τάξη.
Έτσι θέλανε να ξεφύγουν από το ζυγό των μεγάλων γεωκτημών, να σταματήσουν οι άνθρωποι να είναι απλά καλλιεργητές κάτω από μεγάλους γεωκτημών. Αυτό έφερε μαζί και την ανάπτυξη των επιστήμων. Οπότε οι επιστήμες άρχισαν να εξελίσσονται. Αυτό άνοιγε το μυαλό των ανθρώπων. Τους έκανε περισσότερο να θέλουν να ξεφύγουν από το ζυγό.
Και η εκκλησία δεν ήθελε να συμβεί αυτό. Για ευλόγους λόγους. Για τους δικούς τους ευλόγους λόγους. Οπότε τι έκανε. Άρχισε να κυνηγάει τους επιστήμονες. Γι' αυτό έγιναν οι αιροεξεταστές που κυριγούσαν και καίγανε γαλιλαίους και ιστορίες. Είχε ουσιαστικά αυτό το σκοπό. Να φρενάρουν το διαφαντισμό στην ουσία. Το διαφαντισμό και το να βγει ο κόσμος να ξεφύγει από αυτό και να δημιουργηθεί αυτό που λέμε σήμερα αστική τάξη.
Μιλώντας για φόβο και για την αντιμετώπιση τους. Ή για τη διόγκωσή τους. Ακριβώς. Είναι ένα όπλο ο φόβος τελικά. Είναι ένα όπλο. Και άμα το καλώς σκεφτούμε, το πώς μπορεί, το πώς δημορφώθηκαν και οι θρησκείες από τότε, μας επηρεάζει ακόμα και στις μέρες μας για να δημιουργεί αυτούς τους φόβους. Άρα τίποτα δεν είναι άσχετο τελικά εντελώς.
Όχι. Για πες μου το δεύτερο παράλογο φόβο. Λοιπόν, και πάλι όπως είπες και εσύ, κάποια στιγμή προφανώς βρέθηκα παρόν σε μια συζήτηση την οποία λόγω ηλικίας δεν θα έπρεπε να παρελθώ, στην οποία δεν θα έπρεπε να είμαι παρόν, που αφορούσε σατανιστικές τελετές. Τώρα τα είδα σε καμία ταινία που δεν έπρεπε να δω. Παιδάκια, έφηβοι μάλλον, προέφηβοι λέγανε τις ιστορίες τους, αυτές που λέγανε και εγώ, τα άκουσα από πιο νωρίς.
Πριν από τους σατανιστές της Παλίνης βέβαια λες τώρα. φυσικά πριν από τους σατανιστές Παλίνης γιατί ήμασταν πολύ μπροστά και τους είχαμε προλάβει δηλαδή όταν οι σατανιστές Παλίνης γίνανε γνωστά τα όσα κάνανε τα οποία και κάποια στιγμή θα πρέπει να τα πιάσουμε και αυτά να τα πούμε γιατί έχει ζουμάει και το πράγμα παρόλα αυτά εγώ γνώριζα για αυτά γνώριζα για τις τελετές γνώριζα ότι υπάρχουν βιβλία τα οποία θεωρούνται ιερά από την ανάποδη ας πούμε ανιαίρα στην ουσία ανούσια και με όλο αυτό το κακό συναπάντημα πληροφοριών που μπήκαν μέσα στο κεφάλι μου είχα φτάσει σε σημείο γιατί παραλαμβάνω αυτά αυτοί που τα συζητούσαν μπορεί να ήταν έφηβοι εγώ ήμουν παιδί όταν τα άκουσα όμως έφτασε σε σημείο να φοβάμαι ακόμα και στην εκκλησία που πηγαίνουμε να ανάψουμε κεράκι την τοποθέτηση των κεριών μην τύχει και δημιουργεί κάποια εξάλφα για τέτοια για τέτοιο CD μιλάμε έβλεπαν οι γιαγιάδες εκεί μου λέγουν παιδάκι μου γιατί αλλάζεις θέση στα κεριά τα βάζω καλύτερα
άσε με γιαγιά ξέρω εγώ για αυτό σου λέω γιαγιά αν δεν θες να σκάσει μήτεο μπαλ τώρα για να σε φάει ζωντανή κάτσε μου κάτσε κάτω λούφαξε τώρα σε έχω το έχω το έχω μην ανησυχείς να σου πω η γιαγιά Μαρία ήξερε ότι ήξερες όλα αυτά τα πράγματα για σατανιστές και τελετές και βιβλία κανόνισε φίλε να μην υπάρχει δευτέρα παρουσία γιατί αλλιώς την έβαψε με αυτά που λες από τη γιαγιά Μαρία δεν ξέρω τι να φοβάμαι στο τόνο να μην υπάρχει ή να υπάρχει δεν ξέρω δεν ξέρω πραγματικά έχω μπερδευτεί φοβάμαι ότι δεν ξέρω πάντως πρέπει να πω ότι είμαστε και λίγο τυχεροί τουλάχιστον εγώ όπως με σκέφτομαι έχω γλιτώσει λόγω γεωμορφίας του μέρους που μεγάλωσα και που μεγαλώσαμε γενικά και που μεγάλωσα προσωπικά και θα σου εξηγήσω γιατί κάνω τον διαχώρισμό. Έχω γλιτώσει από κάποιους φόβους. Δηλαδή παραδείγματος χάρη έμενα εξ αρχής στον ένα το όροφο του πύργου έτσι δεν φοβόμουν μια σκιά απέξω από το παράθυρο τι θα μπορεί να σημαίνει αυτό φοβόσυνα το ύψος Πολύ καλή ερώτηση Νόμιζα ότι δεν το φοβόμουν
γιατί για να ζεις εκεί πέρα και να κοιτάς κάτω και να είσαι τόσο ατρόμητος και να μην έχεις πρόβλημα να βγεις ο μισός έξω από τον μπαλκόνι κτλ όλα αυτά τα νόμιζα μέχρι που ανακάλυψα ότι τελικά τα τρέμω όχι απλά τα φοβάμαι απλά έπαιζα το πώς θα το πούμε τώρα το chicken game με τον εαυτό μου το κάντο αν τολμάς εκ των υστέρων ανακάλυψα ότι πιθανότατα έχω κάποιο είδους υψοφοβία το οποίο αν το σκεφτείς που μεγαλώσαμε δηλαδή ο ένατος όροφος τώρα δεν είναι επεξεγέλασε βλέποντας από ψηλά πλέον κάτω σε αυτό το ύψος αλλά και χαμηλότερο νιώθω αμέσως ότι κάτι πολύ άσχημο θα συμβεί οπότε μάλλον μεγάλωσα με αυτό το φόβο χωρίς να τον ομολογήσω πουθενά και θα πω ένα μπράβο με μεγάλο σωματικό μεγάλο μπράβο στον εαυτό μου που κατάφερε και δεν το έχω γενικότερα σαν πρόβλημα ας πούμε, ναι, ορίστε, το είπα Ποιον άλλο φόβο γλίτωσες λόγω του πύργου Λόγω του πύργου όχι, αλλά λόγω των άσπρων σπιτιών νομίζω ότι σε μεγάλο βαθμό δεν φοβόμασταν τόσο πολύ το θα περάσουν να σε πάρουν
γύφτη θα περάσουν. Δεν είχαμε τόσο κόσμο περαστικό από εκεί πέρα. Αν το καλούς σκεφτείς, ήταν πολύ προστατευμένη η τέτοια η πολιτεία. Όπως και η εγκληματικότητα. Δηλαδή, λίγα πράγματα μας λέγανε προσέξτε στον δρόμο δείτε κάτι δηλαδή κάποια συμπορία τίποτα. Σε αυτά ήμασταν πάρα πολύ προστατευμένοι και νομίζω ότι δεν θα πω ότι μεγαλώσαμε σε μια φούσκα. Τέλος κατή φούσκα τη χτίζεις στο κεφάλι σου ή δεν τη χτίζεις στο κεφάλι σου, αλλά σίγουρα κινδυνέψαμε σίγουρα λιγότερο.
Είτε να φοβηθούμε, είτε και να πάθουμε κάτι κακό. Σωστά, σωστά. Εγώ θα σου πω δυο φόβους που είναι και λίγο πώς το λέμε, όταν είσαι προληπτικός περισσότερο, έτσι. Είναι φόβος, πάυλα δυσυδαιμονία. Τ' ακούω, τ' ακούω. Λοιπόν, είχα είχα πάντα το θέμα όταν κάποιος αν καθόμουνα και είχα απλωμένα πόδια ας πούμε περνούσε πάνω από τα πόδια μου φοβομένως με είσαι χτυπήσει όχι γιατί εάν δεν ξαναπερνούσε από πάνω μου με τον τρόπο δεν θα μεγάλωνα είσαι από αυτούς είμαι από αυτούς Αυτός ήταν ένας φόβος Επίσης είχα και έναν άλλον Τον οποίο δεν τον είχα τόσο σαν παιδί Από ό,τι θυμάμαι Τον απέκτησα ίσως λίγο Όχι μεγαλύτερος αλλά τέλος πάντων Δεν ήμουν ανιάνιαρο ρε παιδί μου Ναι Ήταν να κοιτάξω σε καθρέφτη Μέσα στο σκοτάδι Αυτό είναι λίγο ξενόφερτος Όμως φόβος νομίζω είναι λίγο αμερικάνικος.
Τα Αμερικανάκια το έχουν σαν... Το έχω δει σε κάτι θρυλεράκια δηλαδή. Που λένε και τρεις φορές τη λέξη... Αυτό το θεωρούσα βλακεία. Δεν της είπες όμως. Όχι, δεν της είπα. Ήταν μια φορά που της είπα. Λέει το καθοριστούν. Ναι, το έχω δει ότι και καλά αν δεις καθρέφτη ενώ είναι σκοτάδι μπορεί να δεις κάτι άλλο να εμφανιστεί.
κοιτάς μέσα από κάποια πύλη ξέρεις υπάρχουν κάποια τέτοια οπότε για καλού κακού δεν το έκανα ούτε αυτό πάντως θα σου πω περίπου μου πεις το οτιδήποτε για να μην το χάσουμε όταν είπες ότι όταν είχες απλωμένα τα πόδια σου και κάποιος πάει να περάσει από πάνω αμέσως αμέσως θυμήθηκα ότι πάντα φοβόμουν ότι σε αυτή την περίπτωση κάποιος είναι πολύ πιθανό να χάσει την ισορροπία του να πέσει πάνω μου και να μου σπάσει τα πόδια Δεν ξέρεις γιατί, παιδί μου, οι αρθρώσεις...
Οπότε να μην μεγαλώσεις. Οπότε σίγουρα θα μεγάλωνα γιατί δεν θα ψήλωνα σίγουρα. Δεν θα ψήλωνα σωστά. Τα πόδια μου θα ήταν τσαχισμένα, οπότε θα ψήλωνα σίγουρα. Το ότι δεν θα ψήλωνα σωστά, ίσως δεν το είπα καλά. Είχε να κάνει με το ύψος. Τελικά μάλλον τους έβαζα όλους, αν σκεφτούμε το ύψος μου, να ξαναπεράσουν από πάνω μου.
καλό πάντως εντάξει είναι δυνατός λοιπόν διαχρονικός φόβος εντάξει τον έχω ακόμα και σήμερα παρότι δεν μου έχει συμβεί ακόμα χτυπαξίλο να κλειστώ σαν σανσέρ και παρόλα αυτά ήρθες και έμεινε σε μια πολυκατοικία και χρησιμοποιούσα το σανσέρ γιατί εντάξει τώρα πέντε ρόφους πάνω κάτω δεν είναι και εύκολο να τους ανεβείς τον έχω και είναι ένας από τους πιο συχνούς εφιάλτες μου το γεγονός ότι όχι ότι κλείνομαι από διακοπηρέματος ότι σταματάει το ασανσέρ ο εφιάλτης έχει να κάνει με το ότι πάει προς τα πάνω το ασανσέρ και δεν σταματάει ότι και καλά θα θα βρει κάπου ρε παιδί μου ξέρεις σε ταβάνι και εγώ θα είμαι μέσα και δεν μπορώ να το σταματήσω ας πούμε λίγο παράλογο αλλά Μόλις μου θύμισε σένα ένα ακόμα φόβο πρέπει να σταματήσουμε κάπου εδώ κοντά την έτια τη συζήτηση αυτή Ο φόβος μου λοιπόν είχε να κάνει με το συγκεκριμένο, το ασανσέρ του πύργου της πολυκρατίας που μέναμε, ο οποίος θα με πήγαινε, το ασανσέρ θα με πήγαινε, τον έχω πολύ συχνά, ακόμα και τώρα χρόνια μετά αυτό το όνειρο το βλέπω,
θα με πήγαινε σε αλλού από εκεί που έχω πατήσει και κατά 99% των περιπτώσεων θα με πήγαινε στο υπόγειο, το οποίο υπόγειο για μένα ήταν πάντα το πιο τρομακτικό κομμάτι των παιδικών μου χρόνων εκείνο το συγκεκριμένο υπόγειο στην πολυκατοικία που μέναμε. Είχα κατέβει μια-δύο φορές σαν παιδί, δεν χρειάζοταν τρίτη. Ήταν τόσο φοβιστικό όλο αυτό που ξανακατέβηκα μετά πλέον ενήλικας και αρκετά ενήλικας κιόλας δηλαδή πάνω από 20 χρονών.
Το φοβόμουνα πάρα πολύ, ήταν σκοτεινό, ήταν πάρα πολύ κλειστοφοβικό αν υπήρχε φως ήταν ένα φωτάκι σε μια άκρη. Βάλε φως ρε είστε τρελοί είστε βάλτε φώτα. Τι μου βάζετε ένα φωτάκι εκεί πέρα πάνω δηλαδή ούτε σε εμποδικό δωμάτιο δεν είχαμε τέτοιο φως νυχτερινή βάρδια τι τυχαία αυτό πραγματικά ήταν για όσους δεν το ξέρουν σπεύσατε νυχτερινή βάρδια στη Βενκίνη και κατέβηκα μια δύο φορές κάτω για να βοηθήσω τον μαμά μου να μου πάρει από την αποθήκη Ποιος βάζει πράγματα σε εκείνη την αποθήκη Και μια φορά μάλιστα είχα δικιά ψόφιο ποντίκι Εντάξει τελείωσε Νομίζω ότι πρέπει να υπάρχουν πράγματα Ακόμα σε αυτή την αποθήκη Επειδή κανένας από αυτούς που μετακομπίζει και φεύγει δεν πάει να τα πάρει Έτσι ακριβώς Επίσης σου θυμίζω ότι πολύ πρόσφατα Που επισκεφτήκαμε μαζί Το πύργο Αν θυμάσαι ανέβηκα κατέβηκα Με τα πόδια Δεν είναι τυχαίο Και να σου θυμίσω και κάτι άλλο Δεν ξέρω αν το θυμάσαι και εσύ Αν το πρόλαβες Έχω την πολύ ισχυρή αίσθηση Ότι υπήρχε μια περίοδος
Που το ασανσέρ το ένα από τα δύο Αυτό που πήγαινε στους μονούς ορόφους που χρησιμοποιήσαμε εμείς Δεν σταματούσε Στον όροφο που του έλεγες Και σε πήγαινε στον επόμενο Από εκεί πηγάζει και ο μεγάλος μου φόβος Αυτός ότι θα με πάει αλλού Το οποίο είναι τραγικό έτσι Δηλαδή τρέμω Του πατούσες 5 και πήγαινε ξέρω εγώ Σταματούσε στο 5 Αλλά δεν σταματούσε εντελώς Πήγαινε αργά αργά αργά και σταματούσε στο 7 Αν ήσουν τυχερός Έτσι ακριβώς Πολλές φορές σταματούσε και δεν άνοιγαν οι πόρτες Και πρέπει να ξαναπατήσεις να σε πάει πάλι κάτω Ό,τι πρέπει Μην ξέρω να πατήσεις το πόδι σου Σας ασφαλεί πραγματικά Οπότε ξάρετε ναι εντάξει Το πήρες το παράσιμο το αξίζεις Λοιπόν, έχω πολύ προσωπικό φόβο παιδικό ο οποίος θα είναι το φλάσ της φωτογραφικής μηχανής Κάτι θυμάμαι, θυμάμαι ότι αποφεύγαμε να βγάλουμε πολλές φωτογραφίες θα γίνεται φιάσο Έχουν γίνει επικά σκηνικά για να πιστώ να βγω έστω και μια φωτογραφία με φλάσ Έχω βγει άπειρες φωτογραφίες όπου με βγάζανε ξαφνικά αυθόρμητες φωτογραφίες ξαφνικά
χωρίς να είμαι στυμμένος και ίσως έπιανε λίγο η φωτογραφία και την έκπληξή μου η οποία στο καπάκι γινόταν τρελό κλάμα εννοείται το θυμάμαι αυτό έχεις δίκιο μου δεν ξέρω πραγματικά οι Ινδιάνοι ας πούμε φοβούνταν τη φωτογραφία με τους πάρει την ψυχή εγώ γιατί το φλά συγκεκριμένα φοβόμουνα το ξαφνικό φως φοβόμουν και το σκοτάδι και το ξαφνικό έντονο φως που να βγάλεις άκρη γενικά παιδιά ναι με το μάκι παίξτε λίγο ήρεμα ένα ποντεσιόμετρο λίγο σιγά σιγά λογικό ξεβραγωθήκαμε εξάδελφε δεν σκεφτώ κάτι άλλο τώρα που λέγαμε για φόβους που μπορεί να υπήρχαν τότε και δεν υπάρχουν ίσως σήμερα μου ήρθε μια φλασιά ότι είχα έναν φόβο όταν χτυπούσε το τηλέφωνο το σταθερό που φυσικά έκανε ένα ντριν ντριν δεν είχε οθόνη δεν υπήρχε αναγνώριση κλίσης τότε και είχα το φόβο του ποιος μπορεί να είναι μήπως έχει γίνει κάτι κακό υπαρξιακός φόβος υπαρξιακός φόβος ναι ακόμα για μια φυσιολογική ώρα όχι να χτυπάει αργά το βράδυ το τηλέφωνο που αυτό μπορεί και τώρα να συμβεί ρε παιδί μου
να σου χτυπήσει κάποιος, μέχρι να δεις ποιος είναι, τι συμβαίνει. Σαν ένιληκας, μπορεί να τον έχεις αυτόν τον φόβο, γιατί φοβάσαι πλέον το κακό νέο, αλλά τότε δεν είχες τέτοιο φόβο. Ακριβώς, ναι, δεν είχα, αλλά παρόλα αυτά, όταν χτυπούσε το τηλέφωνο, και μάλιστα θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά μια φορά, που ήμασταν μαζί και με είχες δουλέψει τρελά, με είχες τρολάρει, γιατί είμαστε στο σπίτι το δικό μας πάνω ακόμα στην Οδυσσέως και παίζαμε ρε παιδί μου και χτυπάει το τηλέφωνο και λες εσύ η μάνα μου η μαμά μου είναι οπότε σηκώνει η δικιά μου η μαμά το τηλέφωνο και ήταν όντως η μαμά σου και σου λέω όρε εσύ που το κατάλαβες και μου λες από το χτύπημα κάνει διαφορετικό χτύπημα και εγώ το είχα πιστέψει ρε κάθαρμα Δεν έχω την πάρα δικρή αναμνήση αυτού Πού να την έχεις Πραγματικά Εντάξει Δεν τα θέλω πίσω τα 50 ευρώ Μπορείς να τα κρατήσεις Καλένα πρόβλημα Μη σου πω θα σου πάρω κι άλλα 50 τώρα Αυτό φοβόμουν θα μου πεις Λοιπόν Νομίζω ότι εντυπωσιακά το κλείσαμε
εγώ θα κλείσω και με ένα τελευταίο πιστεύεις ότι είμαστε η γενιά που φοβάται όλα αυτά που θα γίνουν για μας χωρίς εμάς μ' άρεσε πιστεύω ότι υπήρξαμε ίσως η τελευταία γενιά που το αισθανθήκαμε στο πετσί μας αυτό τώρα τα νέα παιδιά είναι πιο συνειδητοποιημένα είναι πιο στον κόσμο τους τόσο σας λοιπόν νομίζω ότι εξαντλήσαμε και εξαντλήσαμε τους φόβους αλλά λέγοντάς τους τους εξεπεράσαμε κιόλας εξαντληθήκαμε κι εμείς αλλά ήταν απελευθερωτικό περιμένουμε από όσους θα ακούσουν το επεισόδιο να μας γράψουν τους δικούς τους φόβους επιβάλλεται μπορεί να είναι ίδιοι, μπορεί και να είναι διαφορετικοί πρωτότυποι, αστείοι και εντάξει δεν φοβάμαι πλέον ότι αυτό το επεισόδιο θα βγει χάλια, βγήκε πάρα πολύ καλό νομίζω εμείς τουλάχιστον περάσαμε καλά ακριβώς σας χαιρετούμε λοιπόν και σας περιμένουμε σε ένα επόμενο επεισόδιο των Gen Exposed καλή συνέχεια σε ό,τι και αν κάνετε για χαρά Generation X
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
