Skip to content
PodBase
Ένιωθα ότι είμαι στη καλύτερη φάση της ζωής μου... Ξάφνου

Ένιωθα ότι είμαι στη καλύτερη φάση της ζωής μου... Ξάφνου

Γυναίκες που επέζησαν - Women Survivors
Ιούλιος 26, 2025 00:49:35
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Η νέα μας επιστολή διαχειρίζεται το βίωμα της διπολικής διαταραχής και πώς ανέτρεψε τη ζωή μιας νέας γυναίκας. Με αφορμή την επιστολή μιλάμε για το βίωμα και το στίγμα της ψυχικής ασθένειας αλλά και την ελπίδα μιας κανονικής ζωής.

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Podcast Women Survivors, ένα podcast με επιστολές γυναικών που επέζησαν γεια σας είμαι ο πρόδρομος τα ψυχολόγος συστημικό ψυχοθεραπευτής και συμπαραγωγός του podcast narρίας ψυχοθεραπείας και του Podcast. Της. Είμαι η Κατερίνα Λίλη, παιδαγωγός και εκπαιδευόμενη ψυχολόγος, ψυχοθεραπεύτρια, προσωποκεντρικής προσέγγισης. Εδώ ακόμα ιστορίες με πρωταγωνιστές γυναίκες.

Γυναίκες που δε διστάζουν να μιλήσουν ανοιχτά για την έμφυλη βία, για τα στερεότυπα που κουβαλούν από γενιά σε γενιά, για την οικογενειακή βία ως μέρος μιας κουλτούρας που τις ανέθρεψε για το ρατσισμό στην επαγγελματική αρένα. Οι γυναίκες που μιλούν ανοιχτά για το πολύ πλευρό ρόλο τους ως σύντροφοι μητέρες, εργαζόμενες ποθητές γυναίκες.

Και να συφίλευμα μου λέειτάς την ιδιοτήτων χωρίς τέλος. Γυναίκες που μιλούν ανοιχτά για τη μαιευτική βία. Καθώς την αιώνια νεότητα τον καρκίνο. Αν γνωρίσεις μια τέτοια ιστορία ή αν είσαι εσύ η ίδια μία γυναίκα που η ιστορία σου έχει να προσφέρει πληροφορίες ή για όλα αυτά που βαραίνουν και βλάπτουν την ψυχική και σωματική υγεία όλων των γυναικών, στείλε μας επιστολή στα email μας.

Γιατί κάθε επιστολή σου επιβεβαιώνει ότι όσο ζεις μαθαίνεις, αλλά και όσο θεραπεύεσαι, μαθαίνεις περισσότερο. Καλωσορίσατε στο έκτο επεισόδιο του podcast Women Survivors. Γεια σου Κατερίνα. Γεια σου Πρόδρομε. Ακόμα μία ενδιαφέρουσα επιστολή, έχουμε διάφορες επιστολές, έτσι από διάφορα κομμάτια που ζουν οι γυναίκες το σήμερα και του χθες είχαμε κάποιες επιστολές.

Νομίζω ότι έτσι και η σημερινή επιστολή θα σας δημιουργήσει κάποια ερωτηματικά και κάποιες σκέψεις. Ο τίτλος λοιπόν της σημερινής επιστολής είναι ένιωθα να είμαι στην καλύτερη φάση της ζωής μου. Ξάφνου κατέληξα να κάνω Χριστούγεννα στην ψυχιατρική κλινική. Ας ακούσουμε την επιστολή και επανερχόμαστε. Ποιος θα μπορούσε να το φανταστεί ότι μόλις τα 23 μου θα άλλαζε η ζωή μου τόσο καθοριστικά; Έως τότε όλα έβαιναν. Καλώς είχα ένα σωρό φίλους.

Σπούδαζα φιλοσοφία, κάτι που ήθελα πάντα σχέση. Είχα και μία ζωή γεμάτη. Με λίγα λόγια πάνω από όλα όμως μέσα στα όνειρα ήμουν χαρούμενο κορίτσι και στην εφηβεία μου και στην πρώιμη ενήλικη ζωή. Το 2015 ξαφνικά, ενώ δεν είχα κάνει καμία αλλαγή στη ζωή μου. Η επίθεση μου άρχισα να πέφτει δίχως λόγο. Έτσι πίστευα τουλάχιστον πέρασε ο καιρός με ενοχλήσεις ψυχοσωματικές και εναλλαγές στη διάθεση, κυρίως όμως με μια καινούρια για μένα θλίψη που από ότι φαίνεται θα κρατούσε δίχως να ξέρω που οφείλεται αυτή η αλλαγή στη διάθεσή μου. Αποφάσισα να κάνω όλο το καλοκαίρι διακοπές για να ξεπεράσω αυτή τη θλίψη μου και έτσι έγινε η θλίψη αντικαταστάθηκε με ξαφνική χαρά σε μεγάλα επίπεδα. Λόγω κατάπαυστη αγορές, συνεχής αυτοπεποίθηση στο ζενίθ και χωρίς τέλος ένιωθα να είμαι στην καλύτερη φάση της ζωής μου. Έκανα 3 δουλειές, χορό, θέατρο και ό τι άλλο μπορούσε να φανταστεί κανείς σε κάποια φάση.

Δούλευα βράδυ και ενώ ασχολούσα στις 6 το πρωί μετά δεν ήθελα να κοιμηθώ αλλά να περπατήσω. Παρόλα αυτά δεν θορυβήθηκα, ζούσα την καλύτερη φάση της ζωής μου. Μία μέρα πήγα στο σπίτι μου και εκεί ήταν η αδελφή μου γενικά εκείνο το διάστημα δεν χρειαζόταν ούτε να τρώω πολύ ούτε να κοιμάμαι πολύ, μιας και πίστευα ότι παί.

Από τη γεμάτη ζωή μου όμως, όπως καταλαβαίνετε ήμουνα ευερέθιστη και λόγω απνίας, όπως όμως θα φανεί και αργότερα και λόγω μιας ασθένειας που εξηγούσε όλες μου τις συμπεριφορές, τις επιθετικές και λοιπά. Αυτή η ασθένεια ονομάζεται διπολική διαταραχή. Εκείνη τη μέρα στο πατρικό μου σπίτι ήρθαμε σε αντιπαράθεση με την αδελφή μου που κατέληξε σε αυτήν να με χτυπάει. Δεν ήταν απλά ένα μπάτσο ή μια μπουνιά, αλλά είχα φτάσει να είμαι στο πάτωμα και να με κλωτσάει. Μετά αφού τελείωσε αυτό, εγώ αποφάσισα να πάω μαζί με το σκυλί μου στο νοσοκομείο για να μην μακρυγορώ. Οι γιατροί κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά με τον ψυχισμό μου, παρόλο που δεν είχα αναφέρει τίποτα σε αυτούς για ψυχικό πρόβλημα, για κάποια ενόχληση κατέληξα στην ψυχιατρική κλινική σε οξύ μανιακό επεισόδιο στην οποία έχει κάθισα 3 εβδομάδες έκανα εκεί τα τότε Χριστούγεννα και σαν εμπειρία έχω να πω ότι. Η εμπειρία του ψυχιατρείου είναι μία από τις πιο έντονες εμπειρίες στη ζωή της ζωής μου.

Δεν ξέρω αν φταίει ότι ήμουν σε μανιακό επεισόδιο ή ότι όλοι εκεί ασθενείς είναι υπερβολικά ειλικρινείς και σου λένε όλη την ιστορία της ζωής τους. Πάντως μου άρεσε. Έπειτα βρέθηκε η θεραπεία, κάθισε εκεί 3 εβδομάδες βγαίνοντας δεν έγινα κατευθείαν καλά, αλλά έπειτα από κάποιο διάστημα με φαρμακευτική αγωγή, εφόρου ζωής και ψυχοθεραπεία, άκουγα πιστά τη γιατρό μου και έκανα ότι μου έλεγε.

Έπειτα, όταν ανάρσα σιγά σιγά έκανα μία μεγάλη σχέση με την κοπέλα μου, με την οποία και συγκατοικούμαι εδώ και 4 χρόνια. Δουλεύω κανονικά, δεν κάνω επεισόδια εδώ και πολλά χρόνια και ζω τη ζωή μου σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Το μεγαλύτερο θέμα είναι ότι διπολική διαταραχή με έκανε να αναθεωρήσω για τα σημαντικά αυτής της ζωής.

Άρχισα να ξεκαθαρίζω ποια άτομα θέλω να έχω στη ζωή μου, έκοψα το αλκοόλ και το χόρτο, συνήθειες που είχα αναπτύξει στο πρώτο μανιακό επεισόδιο ρυθμίζοντας τον ύπνο μου αλλά και βγάζοντας τον εαυτό μου. Από καταστάσεις που είναι αγχωτικές. Κατάφεραν να φτάσω σε ένα σημείο που είμαι καλύτερα από ότι ήμουν πριν, γιαυτό δεν χάνω την ελπίδα μου. Μπορεί να έχεις διπολική διαταραχή και να ζεις καλά καλύτερα από πριν.

Ένα αισιόδοξο μήνυμα από μία αποκάλυψη. Εξίσου σημαντική γιατί την πολιτική διαταραχή αυτή τη φορά όντως είναι πολύ σημαντικό να παρατηρήσουμε ότι οι άνθρωποι όντως είναι επιζών και από ψυχικές ασθένειες. Δεν είναι κάτι το οποίο δεν επανέρχεται ποτέ κανείς ή μένει για πάντα στίγμα και αποτύπωμα στη ζωή μας. Πάμε να πούμε λοιπόν ποιο είναι το θέμα μας; Το θέμα μας είναι σίγουρα ήδη πολικοί διαταραχή. Παρατηρούμε και το προφίλ αυτής της κοπέλας που σύμφωνα με τα λεγόμενά της είναι μια κοπέλα που ζει με βάση την ηλικία της. Είναι χαρούμενη με τις επιλογές της. Σπουδάζει, έχει φιλίες, δείχνει να έχει ένα φιλελεύθερο προφίλ. Φαίνεται να υποστηρίζει τις επιλογές της και υπάρχει και ο τρόπος να τις πραγματοποιεί, οπότε έχει ένα προφίλ μιας κοπέλας της ηλικίας της.

Ναι ναι που κάνει όσο θα έκανε μία κοπαλη της ηλικίας. Εντάξει, δεν έχουμε πληροφορίες για το οικογενειακό της πλαίσιο πάρα πολλές. Οι ρόλοι που έχει στη ζωή της είναι ότι είναι κόρη, είναι αδελφή και μετέπειτα φαντάζομαι και σύντροφος, όπως μας αναφέρει και την κοπέλα με την οποία ζει για να πάμε να δούμε το κοινωνικό πλαίσιο.

Από την επιστολή της και κάποιες λεπτομέρειες που εμείς έτσι δεν διαβάσαμε στο γράμμα αυτό φαίνεται ότι εσύ σε μία μικρή πόλη που ίσως και αυτό παίζει το ρόλο του, έτσι σε κάποια πράγματα. Και είναι μία κοπέλα η οποία επιζεί. Από μια διαταραχή διάθεσης στη διπολική διαταραχή. Ωραία να δούμε από πού δύναμη, δύναμη, καταρχάς από την εστίαση της.

Και την εμπιστοσύνη στις διαδικασίες ακολουθεί τις διαδικασίες, ακολουθεί την γιατρό της, ακολουθεί την ψυχοθεραπεία κάπου σε ένα της γεννάται μία αίσθηση ότι okay, αν ακολουθήσω όλα αυτά τη θεραπεία μου, τους ειδικούς. Αν τους ακούσω φαίνεται ότι έχει πέσει και σε καλούς ειδικούς, διότι κάπως την έχουνε βοηθήσει και έχει επανέλθει πλήρως και ότι αν τα μάθω αν μάθανα όλα αυτά θα είμαι καλά.

Επίσης φαίνεται ότι. Μέσα από τις διαδικασίες αυτές αρχίζει και βρίσκει και διάφορα νοήματα. Οπότε δεν είναι μόνο κανένα κακό που τη βρήκε, αλλά φαίνεται ότι κάπως απτη δύναμη από αυτό το κακό και κάπως το αξιοποιεί για να δημιουργήσει και κάποιες πολύ σημαντικές αλλαγές στη ζωή της. Ωραία, πάμε να πούμε έτσι μερικά πράγματα λοιπόν, καθώς κυρία έχω θέμα είναι ήδη πολύ διαταραχή, έτσι να συζητήσουμε κάποια θέματα για την διπολιτική διαταραχή και ύστερα ίσως εστιάσουμε και σε κάποιες. Έτσι μικρές λεπτομέρειες από την ιστορία. Της.

Παγκοσμίως, 46 εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν από διπολική διαταραχή σύμφωνα με μία έτσι πρόσφατη. Έρευνα και αυτό το οποίο χρειάζεται εδώ να πούμε είναι ότι συνήθως οι διπολική διαταραχή εμφανίζεται κατά την εφηβεία και τα πρώτα συνήθως συμπτώματα εμφανίζονται πριν την ηλικία των 20-21 ετών. Τι είναι όμως η διπολική διαταραχή; Είναι είναι μία ψυχική νόσος, είναι μία διαταραχή διάθεσης με ακραίες μετατοπίσεις της διάθεσης.

Με φυσιολογικά ενδιάμεσα διαστήματα στη διπολική διαταραχή, οι ασθενείς μπορούν να βρεθούν μεταξύ 2 πόλων. Και η λέξη 2 πόλη διπολική ο ένας πόλος είναι η περίοδος της καλής διάθεσης που είναι γνωστή ως μανιακό επεισόδιο και ο άλλος πόλος είναι η περίοδος της άσχημης διάθεσης που είναι γνωστή ως καταθλιπτικό επεισόδιο και μεταξύ αυτών των επεισοδίων τη διάθεση του ατόμου μπορεί να ξανά επανέλθει στα φυσιολογικά του. Θεωρείται μία πάθηση σοβαρή γιατί ο κίνδυνος αυτοκτονίας είναι 20 φορές μεγαλύτερος σε σχέση με άλλες παθήσεις. Και κάποια χαρακτηριστικά τα επεισόδια. Τα οποία έτσι μπορεί να έχει ένας άνθρωπος, είναι στη διάρκεια ενός μανιακού επεισοδίου. Το άτομο φαίνεται να είναι υπερβολικά χαρούμενο, να χεί να είναι γεμάτο να νιώθει ότι έχει κατακτήσει τον κόσμο, κοιμάται ελάχιστα, κάνει πάρα πολλές δραστηριότητες και γενικώς έτσι υπάρχει μία υπερδιέγερση.

Επίσης, στα άτομα στο μανιακό επεισόδιο μπορεί να είναι ευερέθιστα, αφού δεν κοιμούνται και είναι όλα στο πικ. Είναι φυσιολογικό. Ένα επεισόδιο μανιακό μπορεί να διαρκέσει συνήθως μια βδομάδα ή και περισσότερο και. Στον αντίποδα, κατά τη διάρκεια ενός καταθλιπτικού επεισοδίου, το άτομο έχει άσχημη διάθεση, δεν ενδιαφέρεται για τίποτα υπάρχει ανμηδονία, συναισθήματα απελπισίας δεν θέλει να εργαστεί, δεν θέλει να αλληλεπιδρά με άλλους ανθρώπους και ενώ αυτά είναι έτσι, σε γενικές γραμμές κάποιες ενδείξεις επειδή υπάρχουν διάφοροι τύποι διπολικής διαταραχής αυτά έτσι μπορεί να διαφέρουν, όπως καταλαβαίνουμε.

Και γενικά μια παρατήρηση σε σχέση με ότι ακούτε σε σχέση με δια. Ή τετες podcast είτε στην τηλεόραση, το οπουδήποτε δεν κάνουμε διάγνωση στον εαυτό μας, δεν κάνουμε διάγνωση τους γύρω μας. Ζητάμε πάντα τη γνώμη ενός ειδικού, διότι πάρα πολλά από αυτά που συζητάμε πρέπει να τα αξιολογήσει κάποιος ειδικός και την κλινική τους εικόνα, διότι όλοι μπορεί να είχαμε μία περίοδο ή μία περίοδο λόγου και συνήθως έτσι είμαστε άνθρωποι.

Δεν είμαστε μία ιχθεία γραμμή, έχουμε πάρα πολλά σκαγονεύσματα. Αυτά τα σκαμπανεβάσματα δεν αποτελούν πρόβλημα διαταραχής. Ακριβώς και επειδή μιλάμε για θυμικές διαταραχές, όπως είναι μια διαταραχή. Διπολική διαταραχή είναι αυτό ακριβώς που λες ότι κάθε ακραία μεταβολή που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος σε σκέψεις, συναισθήματα ή σε συμπεριφορά σίγουρα δεν αποτελεί ψυχική διαταραχή.

Χρειάζεται να υπάρχει έτσι κάποιες ενδείξεις και κάποια έπειτα μη διάγνωση. Επίσης, ας πούμε, η ανταπόκριση σε ένα πολύ σκληρό γεγονός στη ζωή μας δεν αποτελεί κατάθλιψη. Παραδείγματος χάρη, ένας άνθρωπος που πενθεί δεν είναι άρρωστος. Ένας άνθρωπος που πενθεί ένας άνθρωπος που είναι πολύ χαρού. Γιατί πήρε το πτυχίο του δεν σταρ σε μανιακό επεισόδιο και γενικά με τον όρο επειδή το χρησιμοποιούμε πάρα πολύ, εγώ θα έλεγα να είμαστε λίγο προσεκτικοί. Δηλαδή μπορεί να λέμε έναν άνθρωπο που κάπως έχει αλλαγές στη διάθεσή του μέσα στην ημέρα, αλλά να λέμε Α αυτός είναι διπολικός, είναι έναν άνθρωπο.

Ξέρω γω που υποτείνει λίγο θυμωμένος πότε είναι λίγο πιο ευχάριστος, αλλά λέμε πωπ αυτός είναι διπολικός λίγο με τους όρους και το στίγμα να είμαστε κάπως προσεκτικοί μια και το συζητάμε. Μερικές ενδείξεις της διπολικής διαταραχής είναι αυτά που αναφέραμε, έτσι και πιο πριν, είτε βρίσκεται σε μανιακό επεισόδιο είτε σε καταθλιπτικό ελάχιστο σε ύπνος, αλόγιστες δαπάνες, υπερβολικό ρίσκο υπερσεξουαλικότητα, κατάχρηση αλκοόλ.

Η ουσιών. Αυτά άλλωστε είναι κάτι τα οποία ως ενδείξεις θα τα συζητήσει το κάθε άτομο έτσι με τον ανάλογο γιατρό που χρειάζεται έτσι να επισκεφτεί αυτό το οποίο έτσι νομίζω ότι έχει σημασία, καθώς σε κάθε επιστολή θέλουμε να μπούμε έτσι λίγο στα παπούτσια του ανθρώπου που μας στέλνει και την επιστολή είναι το πώς άραγε να νιώθει ένας διπολικός; Και συνήθως ένας άνθρωπος με διπολική διαταραχή.

Θα περιέγραφε τα συναισθήματά του μετά το επεισόδιο και κατά τη θεραπεία. Γιατί εκείνες τις στιγμές λένε άνθρωποι που έχουν έτσι περάσει διπολική δεν είναι έτσι σε επίγνωση, οπότε περιγράφονται τα συναισθήματα μετά το επεισόδιο και στη διάρκεια μιας ψυχοθεραπευτικής έτσι συνεδρίας και εκεί συνήθως στη θεραπεία, το άτομο κατανοεί ποια αισθήματα είναι κομμάτι της νόσου και πώς αυτές οι συμπεριφορές που.

Έρχονται τη δεδομένη στιγμή, κουμπώνουν με τη φάση που βιώνει στο εδώ και τώρα. Ναι, ναι, είναι σημαντικό πολλές φορές οι άνθρωποι εμένα μου έχουν πει ας πούμε στην φάση τη Μανιακοί ότι ήθελα να χορτάσω τη ζωή, έκανα τα πάντα. Ήθελα να χορτάσω τη ζωή. Αισθανόμουν ότι ο ύπνος είναι στην ουσία κλοπή της ζωής μου και στη φάση την πιο καταθλιπτική. Θα λέγαμε ότι οι άνθρωποι λένε okay, θυμήσου τη χειρότερη σου μέρα και πολλαπλασίασέ την αυτή να επί 10 π 100 * 1000. Καταλάβεις πώς αισθανόμουν πολλές φορές ένας αντιπολικός ασθενής είναι πολύ πιθανό να ξεγελάσει και τον άνθρωπο που του κάνει διάγνωση.

Όχι, θα το ξεγελάσει, έχει και μένα να μην του δώσεις μία κανονική εικόνα για, διότι πολλοί άνθρωποι βρίσκονται σε ένα καταθλιπτικό επεισόδιο, πηγαίνουνε σε έναν ειδικό, παίρνουν αγωγή σε σχέσεις που αυτό το καταθλιπτικό επεισόδιο μπορεί να μη δίνουν και όλη την εικόνα να μην είναι σε θέση να το κάνουν. Για αυτό παίρνω και η αγωγή, η ίδια μπορεί να τους Ξ. Επεισόδιο, οπότε τώρα έχουν και διάφορα φάρμακα κάπως ανακαλυφθεί που καλύπτουν και τις 2 περιπτώσεις και είναι και κάπως προφυλάσσουν και λίγο στο αυτό που λέμε το γνώσεις ας πούμε, να γίνει μία λάθος διάγνωση που είναι πολύ εύκολο, όχι για την κακή ειδική έξω, αλλά γιατί είναι πολύ εύκολο να συμβεί έναν άνθρωπο που βρίσκεται σε ένα μανιακό επεισόδιο, να πεις OK, κάνε ένα μανιακό επεισόδιο, τελεία ή ακόμα πιο εύκολο έναν άνθρωπο ο οποίος βρίσκεται σε κατάθλιψη. Okay, κατάθλιψη πάντα τα αντικαταθλιπτικά σας θα νιώσετε καλύτερα.

Μπορεί να μπερδεύεται η κλινική εικόνα και με άλλα στοιχεία, όπως ας πούμε στο μανιακό επεισόδιο, κάποιος μπορεί να έχει μία κρίση μεγαλείου που αυτό να πει κανείς ότι o κ είναι κάτι ψυχωτικό. Θυμάμαι, ας πούμε, ένα θερποόμενό μου που είχε έρθει με την αίσθηση ότι ο κύριος, ότι όλες οι γυναίκες με θέλουν και όντως με τόση που είχε και τόσο γλέντι που έκανε, έβγαινε κάθε βράδυ έξω.

Έπινε και αυτά τους τον θέλανε οι γυναίκες γιατί ήταν πάρα πολύ ευχάριστος τύπος. Και συνήθως είναι και ένα κομμάτι που δεν είναι πολύ εύκολο αν δεν υπάρχουν κάποια προβλήματα, όπως είναι ατυχήματα όπως τρακαρίσματα, γίνονται πάρα πολλά τρακαρίσματα σε μανιακό επεισόδια έλλειψη ύπνου, αλκοόλ, ένταση, υπερένταση που καμιά φορά γίνεται και χρήση ουσιών.

Όλα αυτά. Υπερβολική αυτοπεποίθηση μπορώ να οδηγήσω και τα λοιπά. Γυναίκες, ας πούμε, μπορεί να τεθούν σε πολύ επικίνδυνη κατάσταση, πιο ecoin, λίγο πιο ευάλωτη σε αυτό το κομμάτι, ας πούμε να βιαστούν πολύ εύκολα. Να κολλήσουν κάποια ασθένεια. Γιατί βρίσκεται αυτή η πολύ μεγάλη περιότητα; Οπότε τι; Χρειάζεται ένας άνθρωπος που έχει δει πολλική διαταραχή από εμπειρίες ανθρώπων που έχουνε διπολική διαταραχή. Αυτό το οποίο λένε είναι ότι είναι ζωτικής σημασίας. Αρχικά να βρουν τα κατάλληλα άτομα για να βοηθηθούν, δηλαδή είναι ο ψυχίατρο για την αγωγή και έναν ψυχολόγο ψυχοθεραπευτή για την ψυχοθεραπεία.

Αυτό είναι αναγκαίο έτσι ώστε το άτομο να έχει γνώση. Κατάστασης κάθε φορά στο εδώ και τώρα και για αυτό φυσικά είναι και απαραίτητο ο ψυχίατρος με τον ψυχολόγο να συνεργάζονται για το πού ακριβώς βρίσκεται ο ασθενής σε ένα πλαίσιο σαφώς που εξυπηρετεί την ευημερία του ασθενή. Επίσης σημαντικό είναι το υποστηρικτικό πλαίσιο.

Οι άνθρωποι που βρίσκονται κοντά στον άνθρωπο με διπολική διαταραχή θα πρέπει να είναι ενήμεροι για το τι συμβαίνει και κατά κάποιο τρόπο να εκπαιδευτούν έτσι ώστε να αναγνωρίζουν και τις αλλαγές. Στη διάθεση να είναι υποστηρικτική ως προς τις ρουτίνες που χρειάζεται να διατηρούν, όπως είναι τα φάρμακα που παίρνουν οι συνεδρίες και ούτω καθεξής. Ναι, ίσως να είναι σημαντικό εδώ να παρατηρήσουμε ότι ένα άτομο που αρχίζει σιγά σιγά και οδεύει προς ένα μανιακό επεισόδιο είναι πολύ πιθανό να αλλάξει πολύ τους ρουτίνες του, αλλά είναι και πιθανόν να είναι η στιγμή που θα διακόψει τη φαρμακευτική αγωγή. Αυτό ίσως να τοχει και το ίδιο στο νου του αλλά και το περιβάλλον.

Να το βλέπει δηλαδή κάπως να αρχίζει να παρακολουθεί λίγο κάποιες ενδείξεις; Πολλοί από τους ανθρώπους που τουλάχιστον εγώ έχω μιλήσει στην κλινική μου πρακτική φαίνεται ότι έχουν μάθει πια και το αναγνωρίζουν και λένε, Ok, τώρα είμαι λίγο high s και τι πιστεύεις και το αναφέρουν δηλαδή και οι ίδιοι και αυτό νομίζω ότι είναι ένα εσωτερικό θερμόμετρο που ούτως ή άλλως ήδη πολιτική διαταραχή. Αυτό είναι το στοιχείο της ότι κάπως αυτό το εσωτερικό θερμόμετρο της αυτορίθμησης της συναισθηματικής που έχουμε φαίνεται ότι για πάρα πολλούς λόγους που το συζητήσουμε χαλάει και γίνεται μια υπερήθμιση συναισθημάτων. Που εκεί η περίφημη μας καταλήγει στην κατάθλιψη, διότι το περιορίζουμε όλα τα συναισθήματα. Δεν επιτρέπεται κανένα συναίσθημα και παγώνουν όλα τα συναισθήματα υπρυθμιστικά πέφτουμε στην κατάθλιψη και είναι υπορρύθμιση δηλαδή ότι δεν υπάρχει καμία ρύθμιση συναισθημάτων.

Αν αυτά τα θερμόμετρα θερμοστάτης μάλλον δεν δουλεύει καλά για κάποιους λόγους και δεν ρυθμίζουμε κάποια από τα πράγματα όπως οι αναστολές μας και διάφορα συναισθήματα, οπότε πέφτουμε από την περίφημιση στην υπορρύθμιση. Οι παλιότεροι λέγαμε οι παλιότεροι ψυχίατροι, επειδή η πρώτη ονομασία της πολιτικής διατραχής ήταν μανιοκατάθλιψη, γιατί η μανία και την κατάθλιψη σαν ποσοστά, ένα ένα κομμάτι που συζητάγανε ήταν ότι το ένα προκαλεί το Αλ.

Ότι στην πραγματικότητα η πολύ βίαιη υπορρύθμιση των συναισθημάτων πολύ βίαιη έξαρση των συναισθημάτων δημιουργεί στο άτομο κάποια αγωνία σε σχέση με το τι έχω ξεφύγει και το ρίχνει κατευθείαν στην έντονη ρύθμιση που είναι η κατάθλιψη και η πολύ έντονη ρύθμιση. Για να ξεφύγει κανείς στην ξανά. Αναλυσοδεμένους ότι ξανά οδηγεί το άτομο στην πολύ έντονη.

Απορρύθμιση. Αυτό έλεγαν μάλιστα και οι παλιότεροι ψυχαναλυτές στο κομμάτι αυτό. Πιάνουν άραγε η αιτία που ένας άνθρωπος μπορεί να έχει δει πολλική διαταραχή; Εδώ να πούμε ότι η διπολική διαταραχή δεν είναι κάτι κληρονομικό, δεν μιλάμε για κληρονομικότητα, δηλαδή για μία μεταβίβαση χαρακτηριστικών απογοήσους, απογόνους. Ουσιαστικά στην ψυχοπαθολογία μιλάμε όχι για κληρονομικότητα, αλλά για κληρονομιά.

Αυτό τι σημαίνει, σημαίνει ότι υπάρχει στο DNA μας. Το βιολογικό υπόβαθρο. Υπάρχει δηλαδή ένα ποσοστό ευθύνης των γονιδίων. Στην εμφάνιση μιας διαταραχής σε συνδυασμό πάντα με το περιβάλλον. Σύμφωνα με έρευνες, λοιπόν, φαίνεται να υπάρχει το γονίδιο στο DNA, αλλά θα πρέπει το περιβάλλον να είναι τέτοιο στο να τραβήξει τη σκανδάλη και να εκδηλωθεί η διπολική διαταραχή.

Ναι και όταν μιλάμε για γονίδιο δεν είναι ένα γονίδιο, δηλαδή δεν υπάρχει το πάει, είναι ένα. Μπορεί να υπάρχουν μία σειρά γονίδια που ενοχοποιούνται. Δεν έχουν εντοπιστεί γιατί τοχουνίωμα είναι ένα δισεκατομμύρια πράγματα έτσι; Δεν είναι ένα πράγμα, θυμάμαι σε ένα συνέδριο που είχα παραστεί, μας μιλούσε ένας γιατρός για την έρευνά του με μία οικογένεια με 6 μέλη, 6 παιδιά, εκ των οποίων τα 5 είχαν διπολική διαταραχή και το έκτο δεν είχε. Και αυτό είναι αυτό που λέμε ότι ο κ. Δεν είναι κάτι αυτό που είπες άμεσα κληρονομισμό. Ξέρω γω δεν είναι το οποίο το παίρνουμε. Ας πούμε ξέρω γω έχω ένα πρόβλημα με την καρδιά και κατά ένα μεγάλο ποσοστό μπορεί να έχει και το παιδί μου και πάει λέγοντας ή ξέρω γω.

Η οποία ας πούμε όπως είναι τα μάτια και τα λοιπά και ένα σημαντικό κομμάτι που είναι να δούμε είναι ότι ακόμα και τα παιδιά τα οποία δεν έχουν. Δημιουργική διαταραχή, αλλά μεγαλώνουν σε μία οικογένεια με γονείς που έχουν διπολική διαταραχή. Φαίνεται ότι υιοθετούν κάποιες από τις ασπρόμαυρου συμπεριφορές ή αντιλήψεις για τη ζωή τους.

Ακόμα και αν δεν νοσούν. Στην πραγματικότητα αυτό το έντονο το μπρος πίσω. Και μιας και είπαμε ότι το περιβάλλον είναι αυτό το οποίο έτσι είναι ζωτικής σημασίας; Για τη διπολική διαταραχή θα ήταν ωραίο εδώ να εξετάσουμε πώς μπορεί να συνδέεται η διπολική διαταραχή. Με την κακοποίηση και την ρύθμιση συναισθημάτων, μελέτες και έρευνες φαίνεται να συνδέουν ένα τραυματικό περιβάλλον με προβλήματα γνωστικών λειτουργιών και ψυχικές διαταραχές, όπως είναι η διπολική διαταραχή και όχι μόνο και με την οριακή και με το μετατραυματικό στρες και με άλλες.

Όταν λέμε όμως τραυματικό περιβάλλον, τι εννοούμε; Εννοούμε ένα περιβάλλον. Όπου υπάρχει σωματική κακοποίηση, συναισθηματική κακοποίηση, παραμέληση, τραυματικές εμπειρίες που έτσι. Δημιουργούν τα παιδιά το παιδικό τραύμα και ειδικά στις μικρές ηλικίες τα πρώτα 3 χρόνια της ζωής που είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα γενικά, όταν ένα παιδί ζει σε ένα περιβάλλον που κινητοποιεί την αγωνία για την επιβίωση, μπορεί να υπάρχει σύνδεση με την διπολική διαταραχή. Πώς; Ο νεοναπτυσσόμενος εγκέφαλος ενός παιδιού διαφοροποιείται από το φυσιολογικό και εκεί υπάρχουν έτσι κάποιες διεγερτικές ουσίες.

Μας λέει η μελέτη που σχετίζονται με τη δημιουργία σκέψεων και έντονων συναισθημάτων. Αυτές οι ουσίες είναι η αδρεναλίνη ντοπαμίνη, έτσι και άλλα που ουσιαστικά όταν υπάρχουν εκεί έντονα συναισθήματα και έντονες σκέψεις. Υπάρχει αυτή η υπερέκλιση που προκαλεί βλάβη και όσο πιο έντονες και χρόνιες είναι οι συνθήκες που ένα παιδί βιώνει παιδικό τραύμα, ειδικά στα πρώτα χρόνια της ζωής του, τόσο ο εγκέφαλος, ο θύτης των. Υπερεκκρίνει τις παραπάνω ουσίες, συνεπώς στον αγώνα για ζωή ο εγκέφαλος ενός παιδιού που έχει υποστεί έτσι παιδικό τραύμα.

Στην ενήλικη ζωή είναι σαν να γίνεται σαν μία δυνατή μηχανή που πατάει γκάζια μέχρι τελικής κατάρρευσης ή απόσυρσης. Γιατί το τραύμα αλλάζει τον εγκέφαλο και το νευρικό σύστημα; Τα άτομα που χειρίζονται ένα τραύμα ή που δεν έχει λυθεί ένα παιδικό τραύμα, δεν μπορούν συνήθως να ρυθμίσουν επίσης τα συναισθήματά τους και εκεί υπάρχει μία αποσύνδεση, ένα εσωτερικό μούδιασμα. Θα λέγαμε που δημιουργεί αυτήν την απορρύθμιση. Των συναισθημάτων το τραύμα ως εμπειρία οδηγεί στο να θέλω να αποφύγω τον ίδιο μου τον εαυτό.

Που σχετίζεται με αναμνήσεις και συναισθήματα και αυτό ουσιαστικά είναι μία διαδικασία αυτοπροστασίας του οργανισμού που σίγουρα έχει και ένα υψηλό κόστος. Στα εδώ και τώρα και για αυτούς τους λόγους ένα άτομο με διπολική διαταραχή εκτός από την αγωγή χρειάζεται και την ψυχοθεραπεία. Γιατί στο άλυτο τραύμα χρειάζεται ρύθμιση συναισθημάτων και διαχείριση, έτσι των συναισθηματικών μεταπτώσεων με βάση τη ζωή που κάνει ο άνθρωπος στο εδώ και τώρα και εδώ η τραυματία βοηθάει βιωματική ψυχοθεραπεία και η σωματική ψυχοθεραπεία.

Εντάξει, δεν είναι και τόσο καινούργιο να πούμε ότι. Ένα παιδί που έχει ένα τραυματιστεί από πολύ νωρίς στη ζωή του. Ότι γενικά έχει διάφορους κινδύνους, δηλαδή αυξάνονται τα ποσοστά, να αναπτύξει κάποια ψυχική ασθένεια πάρα πολύ, να αναπτύξει αυτοκτονικότητα, κατάθλιψη. Εντάξει, είναι είναι πράγματα. Νομίζω που και ο κοινός νους θα τα σκεφτότανε στο επίπεδο ότι πόσο πολύ θέτουμε σε κίνδυνο ένα πεδίο όταν τραυματίζεται και επίσης και διάφοροι άνθρωποι που έχουν τραυματιστεί για διάφορους λόγους παραδείγματος από πολέμους.

Άτομα που βρέθηκαν σε κάποιες φυσικές καταστροφές. Ευάλωτη στο να αναπτύξουν οι κατάθλιψη. Και οτιδήποτε okay, μπορεί κάποιοι ένα μην αναπτύξουν κάποιοι να αναπτύξουν αυτό έχει να κάνει και με την ψυχική ανθεκτικότητα, είναι το τι έγινε και τι ρόλους αναλάμβανε κατά τη διάρκεια του τραυματικού γεγονότος. Πάμε να δούμε λιγάκι και το κομμάτι που αναφέρει και η ακροάτρια μας που είναι η χρήση των ουσιών.

Έτσι για τη ρύθμιση των συναισθημάτων γενικά να έχουμε στο νόμο ότι αυτό αναφέρεται στο κομμάτι της λεγόμενης αυτοθεραπείας. Το salf MEDIA Medicationation. Γενικότερα οι άνθρωποι έχουμε την τάση με διάφορους τρόπους όλοι μας να προσπαθούμε να ρυθμίσουμε με εξωτερικούς τρόπους τα συναισθήματά μας. Ένας απλός τρόπος, ας πούμε, είναι ότι όταν είμαι στεναχωρημένος, μπορώ να πιω ένα ποτηράκι. Ένας τρόπος είναι πολύ απλός.

Ξέρω γω αυτό που λέμε όλοι, η σοκολάτα να φάω μία σοκολάτα, να φάω ένα γλυκό. Αυτό εντάξει, όταν κάπως κινούνται μέσα σε ένα υγιές κομμάτι λειτουργικότητας, νομίζω δεν αποτελούν λόγο. Ανησυχίας υπάρχει όμως και. Ποσοστό ανθρώπων που όταν παίρνει τα πρώτα σημάδια των διάφορων διαταραχών της διάθεσης και γενικά το διάφορων διαταραχών, αρχίζει και χρησιμοποιεί διάφορες ουσίες για να τα ρυθμίσει, μη γνωρίζοντας ότι αυτό είναι ο προάγγελος μίας θεραπείας ή συγγνώμη μιας διαταραχής ή μη, γνωρίζοντας ότι όντως υπάρχουν άλλοι τρόποι μεταρρυθμίσεις αυτά, ας πούμε, το πρώτο πράγμα που είπε. Η φίλη μας από την επιστολή ήταν ότι ξεκίνησα να πάω διακοπές. Είπα Α ωραία, δεν έχω καλή διάθεση, ας πάω μερικές διακοπές που θα το κάναμε όλοι θα λέγαμε, OK, πάμε να πάω να ψωνίσω. Ξέρω γω κάτι.

Όταν όμως χρειαζόμαστε ουσίες οι οποίες είναι ψυχοτρόπες, όπως ας πούμε το αλκοόλ, όπως είναι το χόρτο, όπως είναι διάφορες συνήθειες, οι οποίες πολύ η χρήση έντονων ουσιών ψυχοδρόμων με χρήση βουλεμικά επεισόδια μπορεί να υπάρχουν εδώ ή είναι οποιαδήποτε υπερκαταναλωτικότητα και τα λοιπά. Μπορεί εδώ να είναι μία ένδειξη. Ότι δεν φτάνει για να μας αλλάξει τη διάθεση, κάτι ήπιο θέλουμε κάτι πολύ ισχυρό, ένα πολύ ισχυρό φάρμακο και ίσως να μας πεις Κατερίνα και κάποια πράγματα σε σχέση για τη σχέση του τραύματος και των εξαρτήσεων και τις έρευνες, έτσι που μελετήσαμε τα άτομα που βιώνουν τραύμα, πώς καταφεύγουν στις ουσίες; Η σχέση μεταξύ τραύματος και εξαρτήσεων έχει τεκμηριωθεί μέσω της έρευνας, καθώς τα άτομα που βιώνουν τραύμα στρέφονται στις εξαρτήσεις ως ένας τρόπος να ρυθμίσουν τα δυσάρεστα συναισθήματα.

Προκαλούνται από τα συμπτώματα που έχει το τραύμα στη ζωή τους, το αλκοόλ και οι ουσίες. Για παράδειγμα, στις εξαρτήσεις, όπως και κάθε εξάρτηση, τι δίνει δίνει θετικά συναισθήματα όπως είπες και εσύ δημιουργεί αυτό το εσωτερικό μουδιασμα και παρέχει στιγμές χαράς. Έτσι οι εξαρτήσεις θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ένα υποκατάστατο νοήματος και χαράς στη ζωή, καθώς το τραύμα ξεπηδά μέσα από την καθημερινότητα και από εμπειρίες και από την αλληλεπίδραση με άλλους και κάπως. Γυρνάω στις εξαρτήσεις για να ζητήσω αυτό το υποκατάστατο, δηλαδή ουσιαστικά κάτι που να υποκαταστήσει ή να αναπληρώσει το ζητούμενο που είναι να νιώθω καλά. Επίσης, η συναισθηματική απορρύθμιση ουσιαστικά μας τοποθετεί έξω από τα όρια της ανοχής μας και της αντοχής μας θα λέγαμε και μας κατακλύζει άγχος και αγωνία, οπότε όταν είμαι άτομο δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί. Τις συναισθηματικές του αντιδράσεις, δεν βρίσκει δηλαδή τον τρόπο να ηρεμήσει τον εαυτό του. Όταν έρχεται ένα δύσκολο

συναίσθημα για να επανέλθει μετά σε ένα συναισθηματικό επίπεδο της πιο ήπιο και λειτουργικό για εκείνον, τότε μπορεί να βρίσκει τον τρόπο για μείωση της συναισθηματικής δυσφορίας με το αλκοόλ ή με τις ουσίες ή με διάφορες άλλες εξαρτήσεις, όπως είναι τα ψώνια, όπως είπες. Εσύ ακριβώς, ας πούμε, πολλά άτομα που βρίσκονται σε μανιακό επεισόδιο μπορεί να καταφύγουν στον τζόγο, ο οποίος έχει και αυτή την αμεσότητα που θα λέγαμε, αλλά και διάφορες παράνομη γενικότερα.

Καταστάσεις όπως λέμε πριν με τα τρακαρίσματα ας πούμε, μπορεί αυτό που λέμε η επικίνδυνη οδήγηση. Για πολλούς ανθρώπους να είναι ένα κομμάτι που ο κ. Σε κάποιους να αρέσει γρηγορη οδήγηση σε κάποιους να τους αρέσει να οδηγούν. Ξέρω γω γρήγορα αυτοκίνητα και τα λοιπά, αλλά αυτό το πολύ επικίνδυνο μπορεί να είναι και ένα κομμάτι κάποιου μανιακό επεισοδίου γενικότερα και άλλες εξαρτήσεις δηλαδή μπορεί κάποιος να δουλεύει πάρα πολλές ώρες.

Θυμάμαι μία πελάτισσά μου έλεγε ότι η μητέρα της που είχε διπολική διαταραχή, μπορούσα να βάψει το σπίτι. Μέσα σε ένα βράδυ όλο το σπίτι που ήταν 100 τόσα τετραγωνικά και μου έλεγε, μπορούσα να ξυπνήσουμε το πρωί και να βρούμε το σπίτι βαμμένο όλο χρώμα. Η αλλαγή των έχω ακούσει για περιστατικά που αλλάζουνε μέσα σε 01:00, ας πούμε όλο το σπίτι, ένα σπίτι ανάλογο έτσι μεγάλο, ας πούμε και βλέπεις ας πούμε το σαλόνι αλλού και ναι ναι και λες πώς; Ή να αψηφούνε διάφορα πράγματα, όπως ας πούμε στην περίπτωση αυτή της ακροατριάς μας που πηγαίνει στο νοσοκομείο μετά από ένα πολύ έντονο ξυλοδαρμό για τον οποίο ok δε μας λέει κάτι, αλλά και αυτό έτσι μπορεί να τα σκεφτόμασταν ότι θα μπορούσε να είναι μία ένδειξη. Μιας κακοποιητική συμπεριφοράς που μπορεί να υπήρχε στην οικογένεια μπορεί να μην είναι και έτσι και θα κάνουμε μια υπόθεση ή μπορεί να ήταν μεμονωμένο γεγονός, αλλά γενικότερα θα μπορούσε αν είναι αυτό να έγκειται και στα κομμάτια που συζητήσαμε για το

τραύμα που φαίνεται ότι σαν πήγα στο νοσοκομείο σαν να μη συμβαίνει τίποτα, αφού έφαγα πολύ ξύλο δηλαδή αμετά πήγα στο νοσοκομείο, πήρα και το σκυλάκι μου μαζί. Και πήγα και μόνη της στο νοσοκομείο. Εντάξει, αυτό το μόνο της μας βάζει σε κάποιες σκέψεις, δηλαδή okay, πότε τραυματίζεται κάποιος που πρέπει να πάει που βρίσκεται σε μία φάση που πρέπει να πάει στο νοσοκομείο; Μόνος του, αλλά μην κάνουμε υποθέσεις, απλά okay, εντάξει είναι.

Είναι κάτι ένας αστερισκος που είναι να έχουμε στο μυαλό μας. Γενικότερα. Πάντως υπάρχουν παρά πολλοί άνθρωποι που μπορεί να τραυματίζονται πάρα πολύ. Σε ένα μανιακό επεισόδιο και να μην κατανοούν ή να μην έχουν την αίσθηση του σωματικού πόνου ή της κατάστασής τους και να βρίσκονται στο νοσοκομείο να φεύγουν από το νοσοκομείο.

Να ξέρω γω βγάζουν τους ορούς και να τρέχουν. Με αποκορύφωμα κάποια ανθρώπινα σε ένα πολύ έντονο επεισόδιο έχουν μιλήσει ανοιχτά και διάφοροι διάσημοι άνθρωποι. Ας πούμε, όπως ο Αύγουστος που μας είχε δώσει και εμάς συνέντευξη στο άλλο podcast, το Nards που έλεγε ότι με έπιανε μία αίσθηση μεγαλείου, ότι θα βγω στους δρόμους και ότι δεν ξέρω θα γίνω ξέρωγω οτιδήποτε, ο κάθε άνθρωπος ή μετά με έπιανε πια πολύ έντονη κατάθλιψη ή μετά ότι θα θεραπεύσω όλο τον κόσμο ή τι θα γράψω 10 βιβλία μέσα σε μία νύχτα; Είναι δηλαδή.

Διάφορα κομμάτια που κάνει κάποιος νομίζω στην προσπάθεια του. Να φέρει κάτι στον εαυτό του και αυτά δεν είναι αλλοπρόσαλλα. Κάποιο νόημα έχουν με τους ανθρώπους. Δεν είναι δηλαδή μόνο αυτό που λέμε εμείς κάποιες αλλοπρό συμπεριφορές αυτές αν τις δει κάποιος όλα αυτά που ζουν αυτοί οι άνθρωποι που κάνουν κάποιοι έχουν για τον εαυτό τους αυτά που κάνουν.

Ναι για αυτό λέμε ότι μπορούν να εξετάσουν το συναίσθημα κατά το επεισόδιο, αφού λήξη το επεισόδιο και κατά τη θεραπεία τους, συνδυάζοντας φέρνοντας μάλλον μπροστά. Τι συνέβη στο εδώ και τώρα; Δηλαδή τι κατάσταση βιώνουν τώρα; Που τους έκανε το μανιακό επεισόδιο, ας πούμε, να θέλουν να κάνουν εκείνο ή το καταθλιπτικό αντίστοιχα, να θέλουν να κάνουν το άλλο, οπότε το συναίσθημα και ο λόγος για αυτό είναι απαραίτητη η ψυχοθεραπεία φαίνεται αφότου λήξει το επεισόδιο, συνδυόμενο με το εδώ και τώρα πάντα.

Εντάξει; Και επειδή γενικά είμαστε όντα νοήματος, δεν μπορούμε να πούμε ότι κάνουμε ανόητα εντελώς πράγματα, δεν μπορεί κάποιος να κάνει επικίνδυνη, αλλά αν τα στην ψυχοθεραπεία και εννοείται όταν έχει ήδη ρυθμιστεί, αρχίζει και παρακολουθεί το νόημα των. Πραγμάτων ίσως να αρχίσει να καταλαβαίνει και καλύτερα και να έχει και καλύτερο έλεγχο, γιατί αν δεν καταλάβει γιατί τα έκανε όλα αυτά, τι νόημα είχαν για μένα; Γιατί τα χρειαζόμουνα από που ξεκίνησαν όλες αυτές οι πράξεις που έκανα που εντάσσονται στα πράγματα που θέλω να κάνω ή που έχω ανάγκη, τότε κάπως μπορεί να νοηματοδοτήσει όλη του την πράξη σαν μία συνεκτική, ας πούμε πράξη και να μην κάνει πράγματα που δεν καταλαβαίνει από που του έρχονται μεγάλο κομμάτι. Της βοήθειας μας, ιδιαίτερα με τους ασθενείς είναι. Η φαρμακοθεραπεία είναι πάρα πολύ σημαντικό και επειδή υπάρχει πολύ μεγάλο ταμπού με τα φάρμακα, θα λέγαμε ότι κάντε ότι χρειάζεται για να είστε καλά.

Μην κολλάτε δηλαδή στο κομμάτι της ταμπέλας. Το φάρμακο είναι για τους τρελούς, το φάρμακο είναι για τους. Δεν ξέρω και εγώ οτιδήποτε ταμπέλα μπορεί να βάλετε και θα συζητήσουμε ίσως και για την για το κομμάτι του. Πώς εντάσσουμε τη διάγνωση μέσα στην ταυτο, την προσωπικότητά μας και στην ταυτότητά μας. Αξιοποιήστε ότι ό τι υπάρχει αυτή τη στιγμή εκεί έξω είναι πολύ σύγχρονο. Θετικό αξιοποίησε το δηλαδή ο συνδυασμός φαίνεται και στατιστικά ότι ο συνδυασμός ψυχοθεραπείας φαρμακοθεραπείας, ιδιαίτερα στην διθυπουργική διαταραχή, έχει εξαιρετικά αποτελέσματα.

Η αναστολή και οι φίλοι μας εδώ που λέω ότι έχει ενταχθεί κανονικά στη ζωή της, δεν κάνει επεισόδια. Σύζυμη την κοπέλα της ζει μια καλή ζωή, εργάζεται, παρακολουθεί το κάπου στεναγή της. Είναι μία χαρά. Ναι και ακούγοντάς τώρα σκέφτομαι πόσο σημαντική; Τελικά ίσως είναι η γνώση. Του ατόμου να γνωρίζει το άτομο να έχει επίγνωση, να ξέρει τι του συμβαίνει και εκείνο για να μπορεί να κάνει τις απαιτούμενες ενέργειες μεν, αλλά και ταυτόχρονα να αυτοπαρατηρείται και με την ψυχοθεραπεία αργότερα, έτσι ώστε να συμβαίνει αυτό που είπε και λίγο πιο πριν. Εσύ σαν ένα θερμόμετρο εντός του να του λέει Ωπ κάτι γίνεται τώρα εδώ; Μήπως αν δεν υπάρχει αυτή η γνώση του Τι έχω; Πώς θα μπορούσε αυτό να το κάνει ένα άτομο ή επίσης να ενημερώσει τους οικείους του; Έτσι ώστε να υπάρχει όλο αυτό, οπότε το καταλαβαίνουμε και το σημαντικό της διάγνωσης. Ναι, είναι να παρατηρήσουμε πως η διάγνωση επίσης μπορεί να έρχεται ή το σύμπτωμα.

Μπορεί να έρχεται σε μία συγκεκριμένη αναπτυξιακή φάση ενός ανθρώπου, όπως εδώ ας πούμε, η Ακροατριά μας φαίνεται ότι βρίσκεται σε μία φάση καλή που κάπως πάει να αναπτυχθεί στη ζωή της και να αυτονομηθεί. Δεν είναι και τόσο σπάνιο αυτό με τους ανθρώπους, δηλαδή όταν βρίσκονται σε μία φάση που είναι ανοιχτή μπροστά τους, ένας ορίζοντας για τη ζωή τους εκεί κάπως αυτό το χάος ότι ποιος είμαι, τι πρέπει να κάνω πως θα πορευτώ στη ζωή; Σε αυτή εκείνη τη φάση 18-21, 22, που κάπως που κάποιος είναι αυτό που λέμε να πάρει τη ζωή στα χέρια του.

Και διάφοροι, έτσι αναπτυξιακή ψυχολόγοι έχουν μιλήσει για αυτό το στάδιο που κάνεις πρέπει να αδράξει, ας πούμε, τη ζωή του φαίνεται ότι εκεί αναπτύσσονται πάρα πολλά κομμάτια ψυχοπαθολογίας. Σαν και μία ένδειξη ότι o κ. Φαίνεται ότι δεν είμαι έτοιμη να μεταβώ σε ένα στάδιο που θα μπορώ να διαθέσω τη ζωή μου όπως τη θέλω εγώ.

Δεν ξέρω πολλά πράγματα για μένα έχω φύγει, ας πούμε από τις ράγες του σχολείου του Φροντιστηρίου. Της καθημερινότητας και πρέπει να φτιάξω δικές μου ράγες και εκεί μπορεί να είναι ένα πρόβλημα να συζητήσουμε επίσης πώς εντάσσεται η έννοια της διάγνωσης, δηλαδή πας σε έναν ειδικό και σου λέει Καλησπέρα σας είστε; Έχετε διπολική διαταραχή; Μάλιστα, πόσοι άνθρωποι έτσι ανταποκρίνονται σε σχέση με αυτό; Συνήθως η διάγνωση μας φέρνει αντιμέτωπους με το τι ακριβώς υπάρχει πέρα από το σύμπτωμα, το οποίο μπορεί να είναι φανερό σε μας είτε όχι. Τώρα εδώ.

Στην περίπτωση της επιστολής της φίλης μας, φαίνεται η διάγνωση να λειτου. Θετικά, αρχικά το ότι νοσηλεύεται και ακούει εμπειρίες από ανθρώπους εκεί στην κλινική που φαίνεται ότι συνδέεται και τη βοηθάει να καταλάβει ότι υπάρχει τρόπος εκεί. Άνθρωποι μιλάνε έτσι έχουν μία ανοιχτότητα, όπως μας λέει και αυτό κάπως τις κάνει πολύ καλό και της αρέσει έπειτα για εκείνη η διάγνωση φαίνεται να πηγαίνει και χέρι χέρι με τη θεραπεία της.

Γιατί; Αναφέρει ότι νιώθει καλύτερα όταν βρίσκει τη θεραπεία της, οπότε η θεραπεία η οποία έρχεται μέσω αγωγής και ψυχοθεραπεία. Φαίνεται να βοηθάς την αυτορρύθμιση και στην εδραίωση μιας ικανοποιητικής καθημερινότητας στη ζωή, οπότε εδώ σκέφτομαι ότι αν και η διάγνωση μας φέρνει αντιμέτωπους με το τι ακριβώς συμβαίνει, μπορεί να είναι και μία λύτρωση με μία γνώση ουσιαστικά, η οποία η γνώση ανοίγει ορίζοντες αρκεί αυτή η γνώση να μη γίνει ετικέτα εκεί είναι το θέμα, ειδικά στο ψυχοθεραπευτικό έτσι; Στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία είναι σημαντική η διάγνωση.

Αλλά σίγουρα η διάγνωση δεν μπορεί να συλλάβει την πολυπλοκότητα της ουσίας και του εσωτερικού κόσμου ενός προσώπου. Γιατί δεν συνυπολογίζει ουσιαστικά το πλαίσιο του ατόμου που θα έρθει αυτό όλο στη θεραπεία; Επίσης, έτσι κάτι που σκέφτομαι εγώ δεν ξέρω αν συμφωνήσει η διάγνωση δίνει έμφαση στο παθολογικό κομμάτι, παρά σε αυτό το οποίο είναι υγιές και σκέφτομαι ότι για να φτάσει ένας άνθρωπος στο γραφείο μας υπάρχει εκεί ένα υγιές κομμάτι που του λέει ότι.

Έλα πάμε τώρα να το δούμε στο εδώ και τώρα. Τι σημαίνει αυτό που έχει έρθει; Οπότε είναι σημαντικό στην ψυχοθεραπεία, ειδικά για τους θεραπευτές, αντί να βάλει ο θεραπευτής, έτσι μια ετικέτα για τον πελάτη να σταθεί στη γνώση της διάγνωσης του μέλημά του να είναι να δημιουργεί μία σχέση μέσα στην οποία ο πελάτης να μπορεί να νιώσει έτσι σίγουρος και να παραμένει. Ανοιχτός για να δουλεύετε ουσιαστικά το εδώ και τώρα και όπως έλεγε έτσι πολύ ωραία ο που πάντοτε εμένα με συγκινεί. Ιδιαίτερα έλεγε ότι είμαστε βαθύτατα βοηθητικοί μόνο όταν σχετιζόμαστε ως πρόσωπα όταν διακινδυνεύουμε τους εαυτούς μας ως προς τη σχέση και τη σχέση, όταν βιώνουμε τον άλλο ως πρόσωπο αυτόνομο, τότε μόνο υπάρχει συνάντηση σε βάθος που διαλύει τον πόνο της μοναξιάς.

Τον πόνο θα έλεγα εγώ έτσι μιας διαταραχής ή οτιδήποτε, οπότε η ψυχοθεραπεία βασίζεται ουσιαστικά στη σχέση και η διάγνωση υπάρχει ως γνώση που. Σα να λέγαμε λίγο στην άκρη για να δούμε τι συμβαίνει στο εδώ και τώρα, πώς συνδέεται με κάτι άλλο, πώς ήρθα; Ναι, υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που έτσι ανακουφίζονται. Αν τους πεις αυτό έχει υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που λένε επιτέλους πείτε μου τι έχω λένε όταν έμαθα τι είχα σταμάτησα να το φοβάμαι.

Είναι μία λειτουργία του ανθρώπου, δηλαδή όταν έμαθε ότι ο κεραυνός έρχεται από να εκκενώσεις ηλεκτρικών φορτίων, δεν ξέρω και εγώ από φυσική και αυτά άρχισαν να σταματάει να φοβάται ότι αυτό είναι το μένος του Θεού απέναντι στους ανθρώπους και ότι θυμόσαν τα πνεύματα ή οτιδήποτε. Έτσι λοιπόν. Η διάγνωση έρχεται και μας φέρνει κάτι συγκεκριμένο στα χέρια μας.

Κάτι χειροπιαστό. Κάποιοι άνθρωποι λοιπόν ανακουφίζονται πολύ από αυτό. Κάποιοι άλλοι άνθρωποι πενθούν αυτό δηλαδή α οκ άρα δεν είμαι πια υγιής και κάποιοι άνθρωποι δεν θέλω να το ακούσουν καν, ενώ κάποιοι άνθρωποι ανακουφίζουν. Δηλαδή υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που λένε όχι, όχι, όχι, δεν θέλω να μάθω ποτέ τι είναι μία διάγνωση δηλαδή δεν θέλω να μην μου πείτε ποτέ τι έχω για κάποιοι άνθρωποι έρχονται με το ζόρι και λένε, πείτε μου τι έχω; Αφού ξέρετε δηλαδή είναι 2 κατηγορίες διότι okay τελικά το να σου πει κάποιος ότι δεν είσαι υγιής έχει και ένα κομμάτι που πονάει, έχει και ένα κομμάτι που θα κάνει συγκεκριμένα και που ανακουφίζεται.

Πολλοί άνθρωποι στέκονται στη μία πλευρά, στέκονται στην άλλη. Να στέκονται και ανάμεσα και όντως ανακουφίζει και να έλεγα επιτέλους όλα αυτά που αισθανόμουν είναι αυτό που μου λέτε, όμως όντως μία διάγνωση επειδή είναι μία γνώσεις ιδιαίτερα και στην ιατρική, δεν είναι ένα κομμάτι ακτινογραφία. Okay, δεν είναι δηλαδή έμαχος σπασμένο πόδι έχουν και το στίγμα πολλές φορές οι άνθρωποι αυτό το στίγμα που μπορούν να αντιδρούνε με το να το κρύβουν να το εξαφανίζουν και να ντρέπονται για αυτό. Να δοθούν δηλαδή ένα κομμάτι ντροπής, ένα κομμάτι που αντόνο φέρνουν στους άλλους.

Κάπως θα αποκλειστούν πολλοί λένε, Μην πείτε. Ελπίζω να ισχύει το απόρρητο για τη διάγνωση, γιατί δεν θέλουμε να το μάθει κανείς στη δουλειά μου; Ή να φοβούνται πολύ για τα παιδιά τους και το μπορούν να το μεταδώσουν στα παιδιά μου θα είναι και τα παιδιά μου έτσι να φοβούνται ότι γίνονται απρόβλεπτη, να φοβούνται να κάνουν παιδιά, είτε να φοβούνται ότι τελικά ξεχωρίζουν από τους άλλους κάποιοι άλλοι άνθρωποι.

Μπορεί να το τονίζουν αυτό το κομμάτι με ένα τρόπο πάλι να το ξορκίσουν και κάποιοι άλλοι άνθρωποι να το εντάσσουν σε αυτό που έλεγες πριν που αυτό θαταν. Ίσως το πιο υγιές. Στην ιστορία τους, δηλαδή δεν υπάρχει διάγνωση χωρίς να υπάρχει ιστορία του ανθρώπου. Και εγώ θα έλεγα και με μια έτσι πιο συστημική οπτική ότι δεν υπάρχει ενδιαφέρον, χωρίς κάπως να παρακολουθήσουμε και τα συστήματα στα οποία αναπτύχθηκε αυτή η διάγνωση. Δεν μπορεί να μια διάγνωση να έτσι να ξεφύτρωσε μόνη της. Πρέπει να δούμε και την ιστορικότητα, τα τη γενικότητα, τις ανάγκες, τις τις συνθήκες.

Βέβαια μία διάγνωση. Επίσης ίσως να είναι σημαντική, να την παρακολουθήσουμε γιατί συζητάγαμε με μία πελάτισσα μου κάτι παρόμοιο για το ποιες άλλες διαγνώσεις υπάρχουν μέσα στην οικογένεια. Ή στην ευρύτερη οικογένεια Υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται πάρα πολύ και δεν θα πήγαιναν ποτέ σε ψυχίατρο μόνο και μόνο με το φόβο ότι okay και εγώ όπως η Θεία μου, όπως η μητέρα μου, όπως η ξαδέρφη μου, όπως ο μπαμπάς μου και εγώ, μάλλον θα έχω μία διάγνωση και ενώ υπάρχει μέσα στο σπίτι και τα συμπτώματα τους είναι πολύ γνώριμα.

Πάλι θα αναφέρω τον Αύγουστο κορτώ που πολλές φορές μας έλεγε ότι okay, είχα μία μητέρα που είχε διπουλικότητα και όταν εγώ έβλεπα αυτά τα συμπτώματα έλεγα μάλλον. Φοβόταν πάρα πολύ ότι θα καταλήξει όπως η μητέρα του και είχε πολύ σημαντικό να τα σκεφτούμε όλα αυτά. Διότι είναι τελικά μια ταμπέλα που μπορεί να μας περιορίζει, αλλά είναι και μία ταμπέλα που μπορεί να μας ωθήσει προς τα συμπτώματα για να είμαστε ασφαλείς.

Ένας άνθρωπος που του λένε είσαι καταθλιπτικός, μπορεί να αρχίσει να οφείτε προς αυτά τα συμπτώματα για να πέσει στην κατηγορία και να νιώσει κάποια ασφάλεια. Να είναι σίγουρα πως κουμπώνει στον κάθε άνθρωπο η διάγνωση, ωστόσο νομίζω ότι όπως και να κουμπώνει, όπως και να νιώθει, έχει πάντα το δικαίωμα να έχει αυτή τη γνώση.

Άλλωστε, αυτό το οποίο κουμπώνει τώρα, δηλαδή αν εγώ πενθώ για μία διάγνωση, γιατί με φέρνει αντιμέτωπη με κάποιες αγωνίες μου ή φόβους όπως είπες και εσύ μπορεί να σημαίνει απλά τώρα αργότερα αυτή η γνώση να μου δώσει ένα άλλο κίνητρο να το αντιμετωπίσω. Σίγουρα αυτό εδώ και τώρα και ταυτόχρονα να δω κάπως να το δω μέσα από μία άλλη οπτική, όπως έκανα και εδώ και οι φίλοι μας. Ναι, εντάξει, όντως νομίζω ότι ένα μέρος των δικαιωμάτων μας. Ως ασθενής σε οποιοδήποτε γιατρό, όχι μόνο στα ψυχιατρικά κομμάτια.

Αυτό είναι δικαίωμα να έχουμε δηλαδή πρόσβαση στις διαγνώσεις, εξετάσεις, τα αποτελέσματα στις υποθέσεις τους φακέλους σε όλο αυτό είναι δικαίωμα. Μας έχουν περάσει πια οι εποχές όπου αυτός που έπρεπε να ξέρει ήταν ο γιατρός και με ένα καθησυχαστικό ύφος να λέει εντάξει, εντάξει, τα παίρνει τα φάρμακά σας και θα είναι όλα καλά.

Η πληροφορία είναι τεράστια και είναι πολύ σημαντικό ο ειδικός να ενημερώσει πρώτος. Τον θεραπευόμενο τον ασθενή του, γιατί δεν είναι ότι αν δεν τον ενημερώσει εκείνος. Δεν θα έχει πρόσβαση στην ενημέρωση, θα έχει πρόσβαση και μάλιστα διαστρεβλωμένη. Είναι ένα τελευταίο κομμάτι έτσι που ίσως να συζητήσουμε να είναι το κομμάτι της εμπειρίας.

Όπως αναφέρει και η ακροάτριά μας του εγκλεισμού σε μία κλινική και εκεί πάλι, όπως και η διάγνωση, μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι υπάρχουν αρνητικά και θετικά κομμάτια. Κάποιοι άνθρωποι δηλαδή μπορεί να νιώθουν ένα σύντομο κλεισμό και γενικά οι οδηγίες. Τώρα, επειδή εντάξει έχουμε και την ιατρική τεχνολογία και την ψυχοθεραπευτική ανάπτυξη.

Λένε ότι μη εισαγωγή σε μία κλινική πρέπει να γίνεται υπό όρους απόλυτης αναγκαιότητας, δηλαδή δεν είναι κάτι το οποίο α ο κ. Κάποιος δεν νιώθει καλά. Το βάζουμε σε μία κλινική, δηλαδή αν κινδυνεύει η ζωή του, αν κινδυνεύει να κάνει μία απόπειρα και την να κάνει κάτι επικίνδυνο θα του συμβεί. Κάτι είναι εντελώς απορρυθμισμένος, μπορεί να κάνει και σε κάποιον άλλον, πρέπει να υπάρχει απόλυτη αναγκαιότητα και αυτό που φαίνεται να είναι συνδυασμένο. Με την αποτελεσματικότητα της θεραπείας είναι να μην είναι μακροχρόνια ή νοσηλεία, δηλαδή όσο συντομότερες νοσηλίες έχουμε.

Τόσο καλύτερα από τα έχουμε ίσως να έχει να κάνει και με την ταμπέλα, αλλά έχει να κάνει και με το ότι όλα τα πλαίσια δεν είναι και τόσο έτσι ανοιχτά και επικοινωνιακά όσο περιέγραψε η φίλη μας. Μπορεί πολλές φορές οποιαδήποτε εξαγωγή μας σε ένα νοσοκομείο για τους λόγους αυτούς που γνωρίζουμε, ας πούμε, το τι πώς κάνει κανείς την ταυτότητά του.

Έχω κάνει την προσωπικότητά του, χάνει το χώρο του εκεί μπορεί σε ένα ψυχιατρικό πλαίσιο, μπορεί να εκτεθεί και σε διάφορα κομμάτια που να τον. Αναστατώσουν να την αναστατώσουν πολύ. Μπορεί να είναι και μία τραυματική εμπειρία, οπότε κάπως μάχουμε στο νου μας ότι μπορεί να είναι κάτι να προστατεύσει τον άνθρωπο από το να πάθει κάτι κακό. Μπορεί να είναι όμως και μία εμπειρία που θα πάρει αυτό το κακό και θα το πολλαπλασιάσει καμιά φορά ίσως να δώσει και την ταμπέλα σε αυτό, οπότε εντάξει αυτή η εμπειρία μπορεί να την παρακολουθούμε και να την όποτε κρίνεται αναγκαία και τους ειδικούς κάπως να την αξιοποιούμε, αλλά έχουν περάσει νομίζω και τα χρόνια του χρόνου εγκλεισμού, όπου οι άνθρωποι τους βγάζαμε και τους.

Ας πούμε, η τεχνολογία αυτή τη στιγμή μας βοηθάει τεχνολογικό, όπως μας βοηθάει να μπορούμε οι άνθρωποι να είμαστε λειτουργικοί. Και ευτυχώς γιατί έτσι μπαίνουμε στο αναγκαίο της υπόθεσης και το άλλο έτσι μπορεί να ρυθμιστεί και να παρακολουθεί έξω από την κλινική. Ναι. Και όπως τονίζει και η ίδια η νεκρότητα μας ότι για μένα το βασικό ήταν αυτό, ότι επανήλθα στη λειτουργικότητά μου, στην καλή μου στη σχέση μου, στους φίλους μου, στη δουλειά μου. Και σε όλη μου τη ζωή πολύ ενδιαφέρουσα επιστολή και ενδιαφέρουσα κουβέντα που μπορεί να γίνει γύρω από αυτά τα θέματα.

Όντως είναι να σκεφτούμε ότι κάποιες φορές οι γυναίκες μπορεί να είναι και πιο ευάλωτες. Λόγω και διάφορων διακρίσεων στον εργασιακό χώρο και να μην σκεφτόμαστε μόνο τις γυναίκες του δυτικού πολιτισμού, οι γυναίκες με ψυχιατρικές ασθενείς μπορεί να είναι πιο ευάλωτες, ιδιαίτερα σε πλαίσια όπου υπάρχουν πολύ έντονες διακρίσεις.

Ωραία. Πάμε λοιπόν να μπούμε στα παπούτσια της Ακροατριας μας που μας έστειλε αυτή την επιστολή να σκεφτούμε πώς είναι έτσι να είσαι μία νέα γυναίκα, να έχεις βρει ένα τρόπο εκτέλους, να περνάς καλά, να ευχαριστιέσαι και ξαφνικά να βλέπεις όλα αυτά τα συμπτώματα. Που μπορεί να μην τα ξέρεις, μπορεί να τα έχεις ακούσει, αλλά να μην ξέρεις από που σου ήρθαν να μην ξέρεις τι σημαίνουν.

Να μην ξέρεις πώς θα τα ξεπεράσεις. Δεν είχες κάποια τέτοια εμπειρία και έτσι σιγά σιγά να αποξενώνεσαι από αυτό που ξέρεις για τον εαυτό σου και να κάνεις Χριστούγεννα. Σε ένα ψυχιατρικό πλαίσιο ας. Κλείσουμε τα μάτια, ας μπούμε έτσι λίγο στη θέση αυτού του νεαρού κοριτσιού που η ζωή της αλλάζει. Που έρχεται αντιμέτωπη με τη διπολική διαταραχή και που μέσα από τη θεραπεία της μπορεί να μας πει ότι δεν χάνει την ελπίδα της, μπορεί να έχει διπολική διαταραχή και να ζει καλά και μάλιστα μαζί καλύτερα από πριν. Θα τα πούμε στο επόμενο επεισόδιο. Ευχαριστούμε πολύ για την ακρόαση. Ευχαριστούμε θερμά που είσαστε κοντά μας.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00