Μώμος, το πρώτο τοξικό troll της ιστορίας έρχεται από την ελληνική μυθολογία
Η ιστορία της ΚυριακήςΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ο Μώμος ήταν μια ιδιαίτερη μορφή της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Γιος της Νύχτας, κατά μια εκδοχή, η φιγούρα αυτή ήταν ο θεός της γκρίνιας, της μεμψιμοιρίας, της πικρόχολης κριτικής. Στο νέο επεισόδιο της “Ιστορίας της Κυριακής” η Ελίνα Φαρσάρη συγκεντρώνει τα μυθολογικά επεισόδια που αφορούν στον βίο και την πολιτεία του ελάσσονος θεού τον οποίο ο Δίας εξόρισε από τον Όλυμπο και επιχειρεί μια σύνδεση της περσόνες αυτής με την σημερινή τυφλή τοξικότητα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Καλή σας ακρόαση Πηγές: Ησίοδος, Θεογονία (στ. 211-214) Αίσωπος, Μύθοι (Μύθος 100: «Ζευς και Προμηθεύς και Αθηνά και Μώμος») Βικιπαίδεια (Μώμος): el.wikipedia.org/wiki/Μώμος
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
τον πιο αντιπαθητικό τύπο των social media, αυτόν που δεν αφήνει ασχολία στο ούτε ένα post, αυτόν τον πικρό χολομπούλη που έχει για τα πάντα κάτι κακό να πει, ναι ναι, αυτόν που εύχεται ψόφους και καρκίνους, ακόμη και κάτω από τις πιο αθώες και άσχετες αναρτήσεις. Αυτή τη μάστηγα του πληκτρολογίου, το σκοταδόψυχο και ανυπόφορο κριτή των πάντων, που κρίνει μόνο για να κρίνει και να μαζέψει μερικά likes και τα έφημα της μάζας.
«Πες τα μπρο μου» κάποιος το είπε επιτέλους «φίλε σου έπαιζε το στέμα» και όλα τα συναφή. Θα μου πείτε τώρα τι σχέση μπορεί να έχουν όλα αυτά με την αρχαία ελληνική μυθολογία. Κι όμως φίλοι στο ράκι υπάρχει ένα τυπάκι στο πάνθεο του θεόσογου των υποθεών και ανθιποθεών που θα μπορούσε κάλλιστα αν ήταν υπαρκτό πρόσωπο και ζούσε σήμερα να είναι αυτός ακριβώς ο αντιπαθής κριτής των πάντων.
Σε αυτό το επεισόδιο λοιπόν μιλάμε για ένα θεό ή δαίμονα επί το ορθότερον Δαίμονα με την έννοια των αρχαίων Ελλήνων Μην τα συγχαίουμε τα πράγματα Δεν μιλάμε για Βέλζεβούλιδες και οξαποδό τώρα Έναν ανθιποθεόταλος πάντων Ο οποίος αν ζούσε στην εποχή μας θα είχε εκατομμύρια followers στο twitter Θα ήταν ο βασιλιάς των memes και θα έκανε roast σε κάθε celebrity Ο λόγος για το μόμο Το θεό της κατάκρισης, του ψόγου, του κλεβασμού ή για να το κάνουμε πιο λιανά, το πρώτο, το αυθεντικό, το αξεπέραστο τρόλ που επινόησε ποτέ η ανθρώπινη διάνοια.
Ποιος είναι όμως αυτός ο τύπος, τι λένε οι πηγές για το μόμο, που τον κατατάσσει ο έτερος αντιπαθής, ο Ισίωδος, ο αρχιληξίαρχος του θεόσογου. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο Μόμος δεν είναι ένας από τους θεούς φύρμες που θα δεις τα τουριστικά φυλάδια του Ε.Ο.Τ. και του ζήσε το μύθος σου στην Ελλάδα. Δεν έχει ναούς, δεν έχει αγάλματα, δεν έχει δικά του φεστιβάλ.
Φεστιβάλ ή και σόου ακόμη όπως προτιμάτε θα μπορούσε να θεωρηθεί κατά κάποιο τρόπο η κάθε δημοφιλής συζήτηση στα σχόλια του Facebook με τους σύγχρονους Μόμους να κάνουν παρέλαση από κάτω. Παρ' όλα αυτά, η επιρροή του μόμου, τόσο του μυθολογικού όσο και του σύγχρονου, είναι πανταχού παρούσα. Για σκεφτείτε το. Κάθε φορά που κάποιος βρίσκει έστω και ένα ψεγάρι σε κάτι, κάθε φορά που κάποιος λέει ναι αλλά, κάθε φορά που κάποιος αμφισβητεί πικρόχωλα, το στάτους κβό, μόνο για την αμφισβήτηση όμως, ε τότε ο κύριμόμος χαμογελάει πονήρα και τρίβει τα χέρια του από άκρατη ικανοποίηση βρε τα μωμάκια μου τα σύγχρονα τα καλόπαιδα σύμφωνα λοιπόν με τον Ισίωδο ο μόμος ήταν γιος της νύχτας υπάρχουν και άλλες εκδοχές όπως πάντα εξάλλου τι ελληνική μυθολογία θα ήταν αυτή χωρίς να έχει αρκετές εκδοχές για το καθετί εμείς όμως κρατάμε αυτήν εδώ γιατί όπως και να το κάνεις του τέρια ζεγάντη του μπρο να είναι γέννημα της νύχτας.
Και τι σημαίνει αυτό πρακτικά? Ότι ήταν αδερφάκι, ομογάλακτο του ύπνου, του θανάτου και της άλλης της γλυκούλας της έρηδας. Όταν τον σκάρωσε η μαμά η νύχτα προφανώς είχε περάσει δύσκολη μέρα και αποφάσισε να φέρει στον κόσμο ένα παιδί που θα έβρισκε πάντα κάτι να πει για τα πάντα. Αγνός του πατρέως, μας λέει ο Ισίωτος.
Μπάσε καλό του του κουτσομπόλη κανέναν δεν είχε αφήσει αστόλιστο τούτος εδώ, μεγάλος μισογήνης να ξέρετε επίσης για την ακρίβεια τον είχε κάνει μόνη της η νύχτα μάλλον θα ήταν ζωχαδιασμένη γιατί εδώ μιλάμε για μια παρθενογένεση της απόλυτης της γκρίνιας φανταστείτε τώρα, δεν φταίω εγώ η συνειρμή μου φταίνει οικογενειακό τραπέζι σε τούτην εδώ τη φαμίλια ο ύπνος να κοιμάται ο θάνατος να είναι τέζα, θάνατος αφού Η έριδα να τσακώνεται με όλους και ο μόμος να σχολιάζει τα πάντα.
«Ρε μάνα, το σουφλέ είναι κομματάκι ανάλατο, άρπαξε στην αριστερή γωνία και το τραπεζομάντιλο χιλακέ». Το πνίγεις το συφοριασμένο τώρα ή δεν το πνίγεις. Ο μόμος λοιπόν δεν ήταν απλά ένας γκρινιάρης. Ζούσε το απόλυτο, το συνεχές του εξουθενωτικό τον δράμα. Ο απόλυτος δράμα κίνγκ ήταν επαγγελματίας κριτικός φίλε, αλλά της κακής της κριτικής.
και το πεδίο δράσης του. Εντάξει, μην φανταστείτε τώρα τίποτα περίεργο. Η γειτονιά, ο Όλυμπος ο ίδιος. Κάντε το εικόνα. Το πιο exclusive και private club του σύμπαντος. Γεμάτο θεούς και ανθιποθεούς. Με τεράστιο ego όλοι τους. Και ανάμεσά τους ο μόμος να κάνει quality control. Ήταν ο τύπος που δεν φοβόταν να πει την αλήθεια ακόμα κι αν αυτή ήταν δυσάρεστη.
Προσέξτε όμως. Όχι τη γενική αλήθεια. Τη δική του την αλήθεια, την προσωπική. Για να ακριβολογούμε λοιπόν, ήταν ο τύπος που απολάμβανε, την έβρισκε ρε παιδί μου πώς να το πω, να λέει τη δυσάρεστη αλήθεια. Οι Ολύμπιοι φυσικά όπως ξέρουν και οι Πέτρες δεν ήταν και οι πιο τέλειοι του κόσμου. Είχαν λαττώματα, κάποια από αυτά πάρα πολύ σοβαρά.
Είχαν αδυναμίες, τα προσωπικά τους τα δράματα, τα χούγια τους. Και ο Μόμος ήταν εκεί για να τα επισημαίνει όλα, με κάθε λεπτομέρεια, με απόλυτο σαρκασμό. Ήταν ο εσωτερικός τους reviewer, ο τύπος που θα έβρισκε το ψεγάδι ακόμη και στο τελειότερο έργο τέχνης. Υπάρχει λοιπόν στις πηγές μια πολύ γνωστή ιστορία που μας την παραδίδει ο Έσοπος για το Μόμο και τις δημιουργίες των θεών.
Μια μέρα ο Δίας, ο Ποσειδώνας και η Αθηνά Σε μια στιγμή δημιουργικής έξαρσης και τρελής έμπνευσης Αποφάσισαν να φτιάξουν ο καθένας κάτι το συγκλονιστικό Ο Δίας έφτιαξε έναν άνθρωπο Ο Ποσειδώνας ένα τάβρο και η Αθηνά ένα σπίτι Και ποιον κάλεσαν και αυτοί για να τους κάνει κριτική Το Μόμο Γιατί σου λέει εμείς πάμε για τα τελειότερα δημιουργήματα Αλλά αν έχουν ψεγάδι μάνα μου ο μόνος που θα τα βρει θα είναι τούτος εδώ ο τύπος.
Περιεργάστηκε τα έργα των θεών όμως με την αναγκαία δόση ξινίλα στη μουρή και αυτή τη φάτσα που σε κάνει να πιστεύεις ότι είναι έπερνα κολλικό του εντέρου στανταράκι. Και είπε. Καταρχάς το δία παρατηρώντας τον άνθρωπο. Ντάξ μου ρε παιδί μου, καλό είναι το δότο πλάσμα αλλά γιατί κι εσύ βρε νεφελιγερέτη μου δεν του έβαλες ένα παράθυρο εκεί στο στήθος τον Πέττη.
Εμείς οι υπόλοιποι πώς θα βλέπουμε μέσα του για να ξέρουμε τι σκέφτεται στην πραγματικότητα Πώς θα τσεκάρουμε αν είναι ειλικρινής Τι λέει ρε παιδί μου ο Μόμος Εφευρέτης του ανιχνευτή ψεύδους Πριν κάνει εφευρεθεί η ψυχολογία και ο Φρόιντ Μετά άρχισε να παρατηρεί τον τάβρο του Ποσειδώνα Ε, έλα να σου πω Αν και δεν καταλαβαίνω τώρα γιατί εσύ ένας θαλασσόλικος και αρμυροδαρμένος Έκατσες και έφτιαξες ένα τάβρο. Δεν το βλέπεις ότι είναι λατωματικός.
Θα μπορούσες να του βάλεις μάτια στα κέρατα, για να βλέπει που θα χτυπάει όταν επιτίθεται. Ο κύριος ο Μόμας, καταλάβατε, ο πρώτος που επινόησε την οργονομία. Πάρε τον στο γάμο σου, να σου πει και του χρόνου. Κι ύστερα ξεναγήθηκε στο σπίτι της Αθηνούλας. Καλούτσικο είναι βρε κούκλα μου, αλλά γιατί δεν του έβαλες καιρόδες.
πώς θα μετακινηθεί ο ένικος αν η γειτονιά δεν του αρέσει πια. Εφευρέτης και του τροχόσπιτου το αγόρι από το τέρμα βάθος της αρχαιότητας. Μετά από όλα αυτά καταλαβαίνετε ότι και οι τρεις το πήραν ευαρέως. Ο Δίας έβγαζε καπνούς από τα αυτιά, με κίνδυνο να φύγει κανένα άστρο πελέκι από την ξαφνική άναδο της θερμοκρασίας και να έχουμε κι άλλα.
Ο Ποσειδώνας είχε κοκκίνηση σαν αστακός και η Αθηνά δάγκωνε τα χέρια της για να μην του γυρίσει καμιά ξανάστροφη. Όμως ποιος τους έφταιγε αφού κατά βάθος ήξεραν με τι είχαν να κάνουν. Ο Μόμος ήταν αυτός που δεν τους άφηνε σε χλωρό κλαρί. Ήταν ο τύπος που θα έβρισκε το ψεγάδι, το ελάττωμα, την ατέλεια, το πρόβλημα ακόμη και στο πιο τέλειο δημιούργημα.
Και αυτό όπως καταλαβαίνετε δεν άρεσε καθόλου στους Ολύμπιους και το συνάφι τους. Κάποια στιγμή λοιπόν και ήταν αναπόφευκτο η υπομονή των θεών εξαντλήθηκε Ο Μόμος με την ασταμάτητη κριτική του είχε γίνει αφόρητος Ο Δίας, ναι, ο παντοδύναμος αρχηγός του Ολύμπου που ανεχόταν τις ζήλες της Ήρας, τις τρέλες του Διόνυσου, τους τσαμπουκάδες του Άρη Δεν άντεξε άλλο το Μόμο και τον έδιωξε από τον Όλυμπο Τον εξόρισε, τον έστειλε μακριά γιατί η συνεχή συγκρίνια και ο χλεβασμός ήταν πλέον πάρα πολύ τοξικά.
Και εδώ βλέπουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα πτυχή. Ακόμη και στην αρχαία ελληνική μυθολογία υπήρχε ένα όριο στην κριτική. Υπήρχε ένα σημείο καμπή εκεί όπου η ειλικρίνεια μετατρέπεται σε προσβολή και η παρατήρηση σε κακό βουλοσχόλιο. Ο μόμος με την αδιαλαξία του και τη διαστροφή του γιατί περί διαστροφής δεν πρόκειτο Ξεπέρασε το όριο αυτό και πλήρωσε φυσικά το τίμημα Γιατί έτσι είναι τα πράγματα στην αρχαία ελληνική μυθολογία Κάποια στιγμή θα έρθει η εκδίκηση και η τιμωρία Αλλά μήπως ο Δίας έκανε λάθος Μήπως ο μόμος με τον τρόπο του ήταν στην πραγματικότητα χρήσιμος Για σκεφτείτε το Αν δεν υπήρχε κάποιος να επισημαίνει τα λάθη έστω και με τόσο προβληματικό, άγαρμο τρόπο.
Πώς θα γινόμασταν όλοι καλύτεροι. Αν δεν υπήρχε κάποιος να αμφισβητεί, πώς θα προχωρούσε η εξέλιξη. Ο Μόμος, έτσι όπως τον φαντάστηκε ο αρχαίος Έλληνας στην ουσία, ήταν ο πρώτος Quality Assurance Manager του σύμπαντος. Ο τύπος που θα έβρισκε το bug πριν καν κυκλοφορήσει το προϊόν. Βεβαίως η υπόθεση με την αρνητική κριτική στα έργα των θεών δεν ήταν το μοναδικό γνωστό επεισόδιο στη μυθολογική ιστορία του Μόμου.
Του αποδίδεται συμμετοχή και στο ξέσπασμα του Τρωικού πολέμου. Εμ βέβαια, από έναν Μόμο όλα να τα περιμένει κανείς. Κάποτε λοιπόν, ο υπερπληθισμός της γης έφτασε σε αφόρητο σημείο και η γαία άρχισε να διαμαρτύρεται έντονα. Τι θα γίνει βρε δία μου, είμαι και μιας ηλικίας η καψερή. Πώς να τους σηκώσω όλους τούτους και πώς να τους θρέψω.
Δεν βλέπεις ότι έχω φτάσει στο όριό μου Κάνε κάτι να λίγο στέψουν γιατί δεν την παλεύω άλλο Θα βγω στη σύνταξη και μετά δεν θα ξέρετε τι να κάνετε Τι να κάνει και ο Δίας Άμα σου παραπονιέται η προμάμη δεν έχεις πολλές επιλογές Και έτσι προκάλεσε τον θηβαϊκό τον πόλεμο Να ξαλαφρώσει λίγο η Γέα Να πάρει και τις χρωστούμενες της άδειας της Να ξεκουραστεί Μετά από λίγο όμως πάλι τα ίδια Ξαναπληθήνανε αφόρητα οι άνθρωποι και άρχισε πάλι η γαία την κρίνια Ε, συγκάλεσε κατά τα Ιωθώτα θεοσυμβούλιο νεφελιγερέτης Και τότε πήρε το λόγο ο Μόμος και πρότεινε Εσύ που είσαι του ποδόγυρου φρόντισε να γεννηθεί μια τσούπρα όμορφη σαν την Αφροδίτη Και κάνε προξενιώτης νηροίδα στη στέτιδα σμένα θνητό και όλα θα πάρουν το δρόμο τους από μόνα τους Έτσι έκανε ο Δίας και από την ένωσή του με τη Λίγηδα γεννήθηκε η ωραία Ελένη, ναι ναι η Ελένη της Σπάρτης και η Θέτιδα παντρεύτηκε τον Πηλαία Τη συνέχεια την ξέρετε, στο γάμο δεν είχαν καλέσει την Έριδα, την αδελφή του Μόμου και επειδή στράβωσε και εκείνη η πικρόχολη πήγε καλέστη στο γλέντι και τα έκανε κρυφά μαντάρα
με το περίφημο το μήλο της έρηδος και τα καλυστία των θένων που βάλανε κριτή τον πάρη και έγινε ύστερα το σώση και ξέσπασε ο τροϊκός ο πόλεμος. Εμ, είχε κι ο μόμος τα ένσημάκια του στην κακοψυχιά. Λέγεται βέβαια ότι αυτό που τον έφαγε στο τέλος δεν ήταν τόσο η πίκρα της εξορίας. Όχι. Ήταν που το επίπεδο της πικροχωλίας εις του δεν έφτασε κάποια στιγμή στα επιθυμητά αποτελέσματα και ο ίδιος το πήρε βαθιά κατά καρδά.
Είπαμε, είχε να κάνει κακή κριτική για τους πάντες και τα πάντα. Και έφτασε κάποτε η στιγμή να κριτικάρει και την Αφροδίτη. Άντε τώρα να βρεις ψεγάδι στην προσωποποίηση της γυναικείας καλονής έτσι όπως την είχαν φανταστεί οι αρχαίοι. Και πάλευε να βρει κάτι αρνητικό για να πει για τη θεά του έρωτα. Και αφού δεν έβρισκε τίποτα άλλο είπε εκείνο το αμήμητο.
Ναι, όλα της καλά, αλλά είναι ενοχλητικός ο ήχος που κάνει το σανδάλι της όταν περπατά. Κλαρονίζει με τα κλαρόνια. Μια που το είπε, μια που τον σκυλοβρύσανε. Αλλά ήταν τόσο κακόψυχο και τόσο ανέτειο το κακό το σχόλιο και τόσο ανερμάτιστο και βλακώδης που το κατάλαβε και ο ίδιος ο Μόμος και πέθανε από τον καημό του. Παρ' όλα αυτά, οι απογονοί του, οι αληθινοί, οι εκάστοτε μόμοι της πραγματικότητας, εξακολουθούν να είναι ανάμεσά μας και όχι μόνο στα social media.
Φανταστείτε έναν Μόμο στον εργασιακό χώρο, μα την πίστη μου είναι ο εφιάλτης του HR. Αν ο Μόμος δούλευε σε μια πολυεθνική σήμερα, ποιος θα ήταν? Θα ήταν ο τύπος που στο brainstorming meeting, αφού όλοι είχαν πει τις ιδέες τους και ο μάνατζερ ένιωθε πολύ υπερήφανος για την ομαδική δημιουργικότητα. Θα σήκωνε το χέρι και θα έλεγε.
Ναι, πολύ ωραίο το κόνσεπτ για το νέο λόγο, αλλά αυτό το μπλε δεν είναι καταθλιπτικό. Και αυτό το φόντ δεν είναι λίγο 2012, κάτι πιο σύγχρονο δεν είχε το δημιουργικό, τόσο πληρώνονται. Ο Μόμους θα ήταν ο τύπος που θα έβρισκε το τυπογραφικό λάθος στη σελίδα 45 της ετήσιας αναφοράς, εκεί που κανείς δεν κοιτάζει. Θα ήταν αυτός που θα σχολίαζε την ποιότητα του καφέ στην κουζίνα, την κλίση της καρέκλες του συναδέλφου και το γεγονός ότι το κλιματιστικό βγάζει αέρα με μισό βαθμό απόκληση από το ιδανικό.
Αλλά προσέξτε, ο μόμος του γραφείου δεν είναι απαραίτητα ο κακός. Είναι αυτός που αν τον ακούσεις και αν αντέξεις την ηρωνία του και την κακοψυχιά του μπορεί να σε σώσει από μια καταστροφή. γιατί κακά τα ψέματα, κάποιος πρέπει να πει ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός ή στην περίπτωσή μας ότι το νέο project είναι μια τρύπα στο νερό.
Ο μόμος είναι η φωνή της λογικής που έχει ντυθεί με το μανδύα της γκρίνιας. Είναι ο άνθρωπος που δεν μασάει τα λόγια του σε έναν κόσμο που όλοι προσπαθούν να είναι politically correct και team players. Παρ' όλα αυτά, οπωσδήποτε θα πρέπει να δουλέψει λιγάκι τον τρόπο του. Ναι, με το θεράποντά του. Και φυσικά στη σύγχρονη μορφή του, ο Μόμος είναι ο βασιλιάς των social media.
Αδιαμφισβήτητος κυρίαρχος του Twitter ή του X τέλος πάντων, με χιλιάδες followers που θα περιμένουν πώς και πώς το επόμενο κακό του σχόλιο. Θα είχε κανάλι στο YouTube όπου θα έκανε review τα πάντα, από τις νέες ταινίες μέχρι την πολιτική επικαιρότητα και τις νέες τάσεις της μόδας. Και φυσικά θα έβρισκε ψεγάδι σε όλα. Θα ήταν ο τύπος που θα σχολίαζε κάτω από το post του influencer Άσε ρε φίλε μετά από τόσα φίλτρα. Θα ήταν ο άνθρωπος που θα έβρισκε το κενό σε κάθε επιχείρημα, την ατέλεια σε κάθε σχέδιο, την υποκρισία σε κάθε δήλωση.
Έκες μην ξεχνάμε τα memes ε! Ο Μόμος θα ήταν ο απόλυτος meme lord. Κάθε του ατάκα, κάθε του έκφραση θα γινόταν viral. Θα ήταν ο εμπνευστής των πιο σαρκαστικών και αστείων εικόνων που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. γιατί ο Μόμος πέρα από την κριτική έχει και μια δόση χιούμορ. Ναι, μαύρο, καυστικό, κακό, αλλά χιούμορ. Βέβαια η ιστορία του Μόμου μας διδάσκει και κάτι άλλο.
Η κριτική, όταν γίνεται αυτός σκοπός, όταν γίνεται κακόβουλη, όταν δεν έχει στόχο τη βελτίωση αλλά απλά το χλεβασμό, μπορεί να γίνει η απόλυτη καταστροφή, πρωτίστως για σένα τον ίδιο που ασκείς την κριτική. Ο μόμος εκδιώχθηκε όχι επειδή ήταν κριτικός, αλλά επειδή η κριτική του ήταν ασταμάτητη, αδιάκριτη και τελικά ανυπόφορη.
Σήμερα στα social media βλέπουμε συχνά αυτή τη σκοτεινή πλευρά. Τους μόμους της εποχής μας που κρύβονται πίσω από την οθόνη και εκτοξεύουν σχόλια γεμάτα αμίσος, χλεβασμό και αρνητισμό. Σχόλια τοξικά, χωρίς να προσφέρουν λύσεις, χωρίς να έχουν διάθεση επικοδημητική, απλά για να γκρινιάξουν, να μειώσουν, να προσβάλλουν. Αυτοί είναι οι μόμοι που ξεπέρασαν το όριο.
Είναι οι μόμοι που θα έδιωχνε ο Δίας από τον Όλυμπο. Ο μόμος πάντως ξεκίνησε από την ελληνική μυθολογία αλλά δεν έμεινε μόνο στην αρχαία ελληνική γραμματεία. Η περσόνα του επιβίωσε ένα τους αιώνες και έφτασε να αγγίζει ακόμη και τη λαϊκή μας παράδοση. Η φιγούρα του αναβιώνει σε ένα από τα πιο ζωντανά και εντυπωσιακά έθιμα της χώρας, τους Μομόγερους ή τα Μομογέρια όπως λέγονται αλλιώς.
Παλιό πονδιακό έθιμο, λαϊκό δρόμενο για την ακρίβεια, που το συναντάμε σε πολλές περιοχές της Βόρειας Ελλάδας ως επιτοπλίστων και το οποίο παρεπιπτόντος έχει εγγραφεί στον κατάλογο της Άιλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Τους Μομόγερους τους συναντάμε στη διάρκεια του 12η μέρου, από τα Χριστούγεννα δηλαδή ως τα φώτα Και είναι αυτοί οι τύποι με τις προδιές, τις μάσκες και τα κουδούνια που γυρίζουν στους δρόμους, χορεύουν, πειράζουν τον κόσμο, σατυρίζουν τα πάντα, βρίζουν.
Ναι, αυτοί είναι οι ακολουθοί του μόμου έτσι όπως τους είδε και τους υιοθέτησε η λαϊκή παράδοση. Το έθιμο των μομόγερων είναι η απόλυτη δικαίωση του πικρόχολου ανθιποθέου της μυθολογίας. Είναι η στιγμή που η κοινωνία λέει ok για λίγες μέρες η σοβαρότητα ας πάει περίπατο. Θα γελάσουμε με τα χάλια μας, θα σαντηρήσουμε την εξουσία, θα πούμε τις αλήθειες που κρύβουμε όλο το χρόνο κάτω από το χαλί με τόση επιμέλεια.
Οι μομόγεροι είναι οι συνεχιστές εκείνης της αρχαίας κρητικής διάθεσης αλλά με μια δόση γιορτής και κάθαρσης. Γιατί όπως φαίνεται οι άνθρωποι πάντα χρειαζόμασταν μια βαλβίδα αποσυμπίωσης από την τελειότητα που μας περιβάλλει ή που νομίζουμε ότι μας περιβάλλει. Στην ουσία όμως η κληρονομιά του μόμου είναι μια μάλλον δύσκολη ισορροπία.
Η ικανότητα να βλέπεις τα κακοσκήμενα, τα ψεγάδια, να αμφισβητείς, να μην αποδέχεσαι τα πράγματα όσο έχουν είναι απαραίτητη για την πρόοδο. Χωρίς κριτική σκέψη, χωρίς την ικανότητα εντοπισμού της ατέλειας θα μέναμε στάσιμοι Ο μόμος στην καλύτερη εκδοχή του είναι η φωνή που μας σπρώχνει να γίνουμε καλύτεροι Το μείζον ζήτημα όμως είναι η ισορροπία Ναι, να είσαι κριτικός, αλλά όχι κακόβλος Να αμφισβητείς, αλλά να προσφέρεις και τις αναλλακτικές λύσεις που σκέφτηκες Να βρίσκεις τα ψεγάδια, αλλά να αναγνωρίζεις και την αξία Να είσαι μόμος αλλά όχι μόμος τοξικός Τι μας μαθαίνει ο μύθος αυτός Ότι η τελειότητα είναι φενάκι Ότι πάντα θα υπάρχει κάτι να βελτιωθεί Κάτι να ασχολιαστεί, κάτι να αμφισβητηθεί Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό μάθημα που μας δίνει ο Θεός της γκρίνιας Να μην παίρνουμε τον εαυτό μας ή τους θεούς πολύ στα σοβαρά Γιατί πάντα θα υπάρχει ένας μόμος εκεί έξω έτοιμος να μας υπενθυμίσει και όχι με τον πιο ευγενικό τρόπο ότι κανείς δεν είναι τέλειος.
Και κάπου εδώ φτάνουμε στο τέλος του επεισοδίου. Μέχρι την επόμενη φορά να είστε καλά, να προσέχετε τους τοξικούς μόμους της ζωής σας και να ακούτε λίγο προσωκτικότερα εκείνους τους μόμους που κινούνται με καλή θέληση και διάθεση.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα