Η Φωνή του

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Καλώς ήρθες στις ιστορίες μετά τα μεσάνυχτα. Έξω βρέχει. Στο μικρό γραφείο του θεραπευτή επικρατεί ησυχία. Δύο πολυθρόνες βρίσκονται οι μία απέναντι από την άλλη. Ένα ρολόι στον τείχο ακούγεται πιο δυνατά από όσο θα έπρεπε. Εκείνος κάθεται στη θέση του και περιμένει. Απέναντί του, μία γυναίκα γύρω στα 36 προσπαθεί να βάλει σε τάξη τις σκέψεις της.

00:32 Έχει έρθει για ένα όνειρο που επαναλαμβάνεται εδώ και μήνες. Ένα όνειρο που κάθε φορά την ξυπνάει λίγο πριν δει το πρόσωπο ενός άντρα. Η φωνή του. Μπορούμε να ξεκινήσουμε από εκεί που θέλετε εσείς. Η γυναίκα πήρε μια βαθιά ανάσα και έμεινε για λίγα δευτερόλεπτα σιωπηλή. «Δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω». «Από αυτό που σας έφερε εδώ».

01:06 Εκεί μη έγμεψε. «Είναι ένα όνειρο». «Μη φοβάσαι». Αυτή είναι η τελευταία φράση που ακούω πριν ξυπνήσω. Κάθε φορά. Δεν βλέπω το πρόσωπό του. Δεν μπορώ να θυμηθώ ποιος είναι. Ακούω μόνο τη φωνή του. Ήρεμη, χαμηλή. Μου λέει να μην φοβάμαι και για κάποιο λόγο, εκείνη τη στιγμή, μέσα στο όνειρο νιώθω ότι είμαι ασφαλής. Μετά ξυπνάω και για λίγα δευτερόλεπτα δεν ξέρω που βρίσκομαι.

01:36 Ξέρω μόνο ότι αυτή τη φωνή την έχω ξανακούσει. Κάπου. Κάποτε. Αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ που. Πείτε μου για το όνειρο. Η γυναίκα πήρε μια ανάσα. Βλέπω ένα σπίτι. Ένα παλιό σπίτι. Διόροφο. Δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα Στο όνειρο όμως ξέρω ότι είναι το σπίτι όπου μεγάλωσα Έχει ξύλινα παράθυρα και μια σκάλα στη μέση Και έξω βρέχει πάντα Δεν ξέρω γιατί βρέχει πάντα Στην αρχή έβλεπα μόνο το σπίτι Μετά άρχισαν να εμφανίζονται και άνθρωποι Η μητέρα μου είναι σχεδόν πάντα στην κουζίνα Τη βλέπω από πίσω Δεν γυρίζει να με κοιτάξει Κι εγώ είμαι παιδί Είμαι περίπου οκτώ χρονών Και υπάρχει και ένας άντρας.

02:51 Σταμάτησε για λίγο. Το περίεργο είναι ότι δεν θυμάμαι το πρόσωπό του. Καθόλου σχεδόν. Αν προσπαθήσω να τον φανταστώ, δεν μπορώ Είναι σαν να υπάρχει κάτι θολό μπροστά μου Δεν θυμάμαι τα μάτια του, ούτε το χαμόγελό του Θυμάμαι όμως τα χέρια του Το δεξί του χέρι είχε ένα δάχτυλο λίγο στραβό, τον δείκτη Δεν ξέρω γιατί θυμάμαι αυτό και όχι το πρόσωπό του Θυμάμαι ότι όταν ήμουν μικρή έπιανα το χέρι του Έπαιζα με τα δάχτυλά του Και θυμάμαι ότι όταν φοβόμουν με κρατούσε και μου μιλούσε.

03:52 Η φωνή της χαμήλωσε. Τη φωνή του τη θυμάμαι πολύ καθαρά. Ήταν ήρεμη. Δεν φώναζε. Ακόμα και όταν εγώ έκλαιγα, μιλούσε ήρεμα. Μου έλεγε να μην ανησυχώ και μου έλεγε πάντα να μην φοβάμαι. Γι' αυτό νομίζω ότι είναι εκείνος το όνειρο, γιατί ακούω ακριβώς αυτά τα λόγια. Και τι γίνεται μετά? Στην αρχή, τίποτα. Ήμουν πάντα πάνω στη σκάλα.

04:19 Άκουγα τη μητέρα μου από κάτω και εκείνον κάπου μέσα στο σπίτι Δεν τον έβλεπα Μετά άρχισα να κατεβαίνω τη σκάλα, σιγά σιγά Και πριν από λίγες εβδομάδες έφτασα στην κουζίνα Η μητέρα μου ήταν εκεί Αυτή τη φορά γύρισε και με κοίταξε Δεν είπε τίποτα, απλώς με κοιτούσε και έκλαιγε Και εκείνος ήταν κοντά στην πόρτα Τον έβλεπα μόνο από πίσω Τον φώναξα. Είπα «Μπαμπά» και άρχισε να γυρίζει.

04:51 Αλλά πάντα ξυπνάω πριν δω το πρόσωπό του. Χαμογέλασε αμύχανα. Είναι λίγο εκνευριστικό, γιατί κάθε φορά νομίζω ότι αυτή τη φορά θα τον δω. Η μητέρα μου πέθανε πριν από δύο χρόνια. Μετά την κηβεία άρχισα να αδειάζω το σπίτι της. Δεν ήθελα να κρατήσω πολλά πράγματα. Ήταν δύσκολο να βρίσκομαι εκεί, αλλά έπρεπε να το κάνω. Σε ένα ντουλάπι βρήκα ένα κουτί Δεν το είχα ξαναδεί Είχε φωτογραφίες, γράμματα, κάτι παλιά χαρτιά Και ανάμεσα σε όλα αυτά βρήκα ένα μικρό χαρτί Είχε ένα όνομα και μία διέφυνση Το όνομα του πατέρα μου Δεν υπήρχε τίποτα άλλο Δεν υπήρχε κάποιο γράμμα που να εξηγεί γιατί ήταν εκεί Μόνο αυτό Το άφησα στο κουτί Την επόμενη μέρα το ξαναπήρα Και τον έψαξα Βρήκα έναν άντρα με το ίδιο όνομα, στην ίδια πόλη, περίπου στην ηλικία που θα έπρεπε να είναι.

05:51 Δεν ξέρω αν είναι εκείνος. Θα μπορούσε να είναι κάποιος άλλος. Δεν έχω καμία απόδειξη. Αλλά από τη στιγμή που τον βρήκα, άρχισα να τον σκέφτομαι συνέχεια. Και τότε άρχισα να θυμάμαι κι άλλα πράγματα. Ένα μπλε φλιτζάνι στην κουζίνα. Ένα παλιό ρολόι που έκανε έναν πολύ δυνατό ήχο. Το παλτό του δίπλα στην πόρτα. Τα βήματά του στη σκάλα Και μια καταιγίδα Αυτό το θυμάμαι αρκετά καθαρά Ήμουν μικρή και φοβόμουν Έβρεχε πολύ και άκουγα τους κεραυνούς Εκείνος κάθισε δίπλα μου και μου κρατούσε το χέρι Δεν θυμάμαι τι μου είπε Θυμάμαι μόνο τη φωνή του Και ότι στο τέλος μου είπε να μην φοβάμαι Μπορεί να το έχω φτιάξει κιόλας το μυαλό μου Δεν ξέρω αλλά θέλω να είναι αληθινό έμεινε για λίγο σιωπηλή γιατί αν είναι αληθινό σημαίνει ότι κάποτε με αγαπούσε και δεν ξέρω ίσως αυτό θέλω να μάθω θέλω να τον δω αυτό είναι όλο δεν θέλω να του ζητήσω τίποτα δεν θέλω να του κάνω σκυμή δεν θέλω να τον ρωτήσω που ήταν όλα αυτά τα χρόνια θέλω μόνο να τον δω να δω αν θα με αναγνωρίσει

07:09 αυτό με φοβίζει περισσότερο Γιατί εγώ, ακόμα κι αν δεν θυμάμαι το πρόσωπό του, ξέρω τι είναι ο πατέρας μου. Αν όμως με κοιτάξει και δεν καταλάβει ποια είμαι, δεν ξέρω πώς θα το αντέξω. Η γυναίκα έσκυψε και κοίταξε τα χέρια της. Και ίσως θέλω να ακούσω τη φωνή του, μόνο μία φορά. Να μου μιλήσει. Να δω αν είναι ακόμα ίδια.

07:36 Ξέρετε κάτι, εδώ μέσα νιώθω πολύ ήρεμη. Δεν ξέρω γιατί. Συνήθως όταν μιλάω για αυτά μπερδεύομαι. Δεν ξέρω τι να πω πρώτο και τι να αφήσω. Εδώ όμως μου βγαίνουν. Ίσως επειδή απλώς με ακούτε. Δεν ξέρω. Ο θεραπευτής χαμουγέλασε ελαφρά. Αυτό είναι σημαντικό. Η γυναίκα έγνεψε. Ναι, νομίζω ότι μου έλλειψε αυτό. Κοίταξε το ρολόι.

08:06 Πέρασε η ώρα. Σηκώθηκε από την πολυθρόνα. Θα ήθελα να ξανάρθω την επόμενη εβδομάδα. Ο θεραπευτής έμεινε για λίγο σιωπηλός. Δεν θα ήθελα να κλείσετε άλλο ραντεβού μαζί μου. Η γυναίκα τον κοίταξε. Γιατί το λέτε αυτό. Νομίζω ότι είναι καλύτερο να συνεχίσετε με κάποιον άλλο. Έκανα κάτι λάθος. Όχι, δεν είναι αυτό. Τότε γιατί.

08:35 Δεν είναι κάτι που κάνατε εσείς Απλώς νομίζω ότι θα είναι καλύτερα έτσι Εκείνη τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα Εντάξει Πήρε την τσάντα της και πήγε προς την πόρτα Πριν φύγει γύρισε Να σας ρωτήσω κάτι Βεβαίως Αν ήσασταν στη φέση μου θα τον ψάχνατε Ο θεραπευτής την κοίταξε «Όχι». «Κι αν τον είχατε ήβη βρει» «Μια μικρή σλουπή»

09:10 «Δεν θα τον επισκεπτόμουν». Η γυναίκα κατέβασε το βλέμμα. «Εντάξει, ευχαριστώ». Άνοιξε την πόρτα και γύρισε την πλάτη να φύγει. «Καλό βράδυ». «Καλό βράδυ». Η πόρτα έκλεισε πίσω της. Ο άντρας έμεινε μόνος. Περίμενε μέχρι να χαθούν τα βήματά της στον διάδρομο. Ύστερα σηκώθηκε και πήγε στο γραφείο του. Άνοιξε το κάτω σιρτάρι και έβγαλε έναν παλιό φάκελο.

09:48 Μέσα υπήρχε μία φωτογραφία. Ένα μικρό κορίτσι, περίπου οκτώ ετών, στεκόταν μπροστά σε ένα παλιό διόροφο σπίτι και κρατούσε το χέρι ενός νεαρού άντρα. Το κορίτσι χαμογελούσε. Ο άντρας κοιτούσε προς την κάμερα. Το δεξί του χέρι φαινόταν καθαρά. Ο δείκτης ήταν λίγο στραβός. Ο άντρας κοίταξε τη φωτογραφία. Ύστερα την ακούμπησε πάνω στο γραφείο. Δεν υπήρχε αμφιβολία. Η γυναίκα που μόλις είχε φύγει ήταν η κόρη του.

10:30 Εκείνη είχε έρθει να βρει τον πατέρα που είχε χάσει όταν ήταν οκτώ χρονών και χωρίς να το ξέρει είχε μόλις καθίσει απέναντί του. Εκείνος την είχε ακούσει να μιλάει για όλα όσα θυμόταν. Για το σπίτι, για τη μητέρα της, για τα χέρια του, για τη φωνή του. Και δεν της είπε τίποτα. Δεν θα της το έλεγε ποτέ Ο άντρας πήρε τη φωτογραφία ξανά στα χέρια του Την κοίταξε για λίγο Και όταν ήταν σίγουρος ότι εκείνη δεν μπορούσε πια να τον ακούσει Είπε πολύ χαμηλά Καλό βράδυ μικρή μου Κάποιες ιστορίες δεν τελειώνουν όταν κλείνει μια πόρτα Μερικές συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα μας Σε μια φωνή που θυμόμαστε χωρίς να ξέρουμε από πού Σε ένα όνειρο που επιστρέφει ξανά και ξανά Σε μια ανάμνηση που περιμένει χρόνια Για να μας θυμίσει κάτι που είχαμε ξεχάσει Κι ίσως τελικά το πιο δύσκολο πράγμα Δεν είναι να βρεις κάποιον που έχασες είναι να μάθεις τι κάνεις όταν τον βρεις.

11:58 Αυτή ήταν η φωνή του. Αν σου άρεσε η ιστορία, ακολούθησε τις ιστορίες μετά τα μεσάνυχτα και άφησέ μας ένα μικρό σημάδι ότι ήσουν εδώ. Να προσέχεις τον εαυτό σου. Και μέχρι την επόμενη ιστορία, καλημύχτα.