Πόσες ζωές χωράνε μέσα σου;

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Φαντάσου έναν άνθρωπο που δουλεύει σε ένα μεγάλο γυάλινο κτίριο στο κέντρο της πόλης, ας υποθέσουμε της Αθήνας. Κάθε πρωί φοράει το κοστούμι του, μπαίνει στο σανσέρ, πηγαίνει στις συσκέψεις, απαντάει σα τελείωτα email, μιλάει για προθεσμίες, στόχους και αποφάσεις. Από έξω η ζωή του μοιάζει αρκετά ξεκάθαρη. Έχει ένα επάγγελμα, έχει μια πορεία και φαίνεται σαν να ξέρει ακριβώς ποιος είναι.

00:27 Μόνο που ένα απόγευμα, καθώς επιστρέφει από τη δουλειά Περνά μπροστά από ένα μικρό καφέ Λίγα ξύλινα τραπέζια, μερικά φυτά στο παράθυρο Και ένας ιδιοκτήτης που φαίνεται να γνωρίζει τους πελάτες Με το μικρό τους όνομα Τότε για λίγα δευτερόλεπτα σκέφτεται Πώς θα ήταν αν αυτή ήταν η ζωή μου Αν αυτό το μικρό καφέ ήταν δικό μου Αν περνούσα τα πρωινά μου φτιάχνοντας καφέ Διαβάζοντας βιβλία και γράφοντας γράφοντας, μια άλλη μέρα φαντάζεται κάτι εντελώς διαφορετικό.

00:59 Ένα μικρό σπίτι έξω από την βαβούρα της πόλης, έναν κήπο, λίγα λαχανικά, σίγουρα καμία σύσκεψη και καμιά ειδοποίηση στο κινητό. Καμιά ανάγκη να αποδείξει κάτι. Κι όμως, ο ίδιος άνθρωπος θέλει ταυτόχρονα και επιτυχία. Θέλει να δημιουργήσει, θέλει να μιλήσει, θέλει να τον ακούσουν, θέλει να αφήσει κάτι πίσω του. Και κάποιες φορές, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, θέλει απλώς να εξαφανιστεί.

01:27 Όλες αυτές οι επιθυμίες μοιάζουν αληθινές. Καμία δεν μοιάζει ξένη. Άρα, ποια εκδοχή είναι πραγματική. Ίσως όλες. Και κάπου εδώ γεννιέται το ερώτημα αυτού του επεισοδίου. Πόσες ζωές μπορούν να χωρέσουν μέσα σε έναν άνθρωπο. Υπάρχουν πράγματα που νομίζουμε ότι ξέρουμε μέχρι να τα κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά. Καλώς ήρθες στο κάτι που δεν ήξερες.

02:02 Είμαι ο Κυριάκος Ευθυνόπουλος και σήμερα θέλω να μιλήσουμε για κάτι αρκετά προσωπικό, αλλά ταυτόχρονα κάτι που νομίζω ότι είναι και πολύ κοινό μεταξύ μας. Την πίεση του να γίνουμε ένα πράγμα, ένα επάγγελμα, μία ταυτότητα, μία καθαρή εκδοχή του εαυτού μας. Αφορμή αυτού του επεισοδίου είναι ένα βιντεάκι, ένα μικρό βιντεάκι το οποίο μου έστειλε φίλη μου η Δήμητρα και η αλήθεια είναι ότι με έβαλε σε σκέψεις καθώς κάπως ένιωθα ότι είναι και ο λιγοντή αυτοαναφορικό και νομίζω ότι θα μπορέσει να ανοίξει μια συζήτηση και μαζί σας για κάποια θέματα.

02:40 Ας το ακούσουμε λίγο, είναι πολύ σύντομο και να πιάσουμε λίγο το νήμα της σημερινής μας συζήτησης. Θέλω να είμαι ποιότητας, φιλμμένης, λιβουργικός, καφετέρου, θεραπευτής, αρχιτεκτής και μουσικός στα πλατεία. Θέλω να αγοράσω βιβλία σε μικρότερο πόδι, αλλά επίσης θέλω να τραγουδάω στις καταστάσεις σε μια πόλη που ποτέ δεν κοιτάζει.

03:09 Θέλω να φτιάξω τα δοκιμάτια μου, θέλω να φοράω σούτς σε κομμάτια, θέλω να θεωρώνω ανθρώπους. Θέλω να αποτυπώσω. Δεν υπάρχει μία βεσιά μου που νιώθει ολοκληρωμένη. Ίσως δεν είμαι σημαντικός να είμαι μία πράγμα. Ίσως είμαι σημαντικός να είμαι αφιερωμένος. Ένα κολάζι από ό,τι ήθελα να είμαι. Η φράση λοιπόν που αναφέρουμε είναι ότι λέει μέσα ότι ίσως δεν είμαι φτιαγμένος για να είμαι ένα πράγμα Ίσως είμαι ένα κολάζ από όσα θέλησα κάποτε να γίνω Νομίζω ότι μέσα σε αυτή τη σκέψη και εξαφορμή σε αυτή τη σκέψη υπάρχουν τέσσερα σημαντικά σημεία λοιπόν Πρώτον ότι η κοινωνία μας μαθαίνει να περιγράφουμε τον εαυτό μας από μικρή και όλας ηλικία με μια ταμπέλα Δεύτερον, ότι κάθε επιλογή δημιουργεί και κάποιες άλλες ζωές που τελικά δεν ζούμε Τρίτον, ίσως η ταυτότητά μας να μοιάζει περισσότερο με κολάζ παρά με κάτι σταθερό και τελειωμένο Και τέταρτον, το να αποδεχόμαστε ότι έχουμε πολλές πλευρές δεν σημαίνει ότι πρέπει να τα κάνουμε και όλα Αλλά ας τα πάρουμε ένα-ένα και σιγά-σιγά

04:46 Το πρώτο σημείο λοιπόν που θα ήθελα να σταθώ είναι ότι μας μαθαίνουν από μικρά παιδιά να γίνουμε ένα πράγμα. Σκέψου λοιπόν μια από τις πρώτες σοβαρές ερωτήσεις που κάνουν οι μεγάλοι στα παιδιά η οποία όπως φαντάζομαι την έχετε ήδη σκεφτεί είναι το τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις. Είναι μια ερώτηση η οποία αν μη τι άλλο ακούγεται αρκετά αθώα.

05:12 Αλλά προσέξτε λίγο την ίδια την ερώτηση. Το τι θέλεις να γίνεις δεν είναι το τι θέλεις να ζήσεις, τι θέλεις να μάθεις, τι ζωή θέλεις να κάνεις, τι θέλεις να δημιουργήσεις. Περιμένουμε συνήθως από το τι θέλεις να γίνεις μία απάντηση. Γιατρός, δικηγόρος, καθηγητής, μηχανικός, πιλότος, αστροναύτης. Και αυτό συνεχίζεται και όταν μεγαλώνουμε.

05:36 Γνωρίζεις κάποιον για πρώτη φορά και πολύ γρήγορα έρχεται η ερώτηση με τι ασχολείσαι. Και εμείς απαντάμε είμαι δικηγόρος, είμαι γιατρός, είμαι αρχιτέκτονας. Δεν λέμε δουλεύω ως δικηγόρος. Λέμε είμαι δικηγόρος. Φυσικά η δουλειά μας έχει ανδιαφημισβήτητα μια μεγάλη σημασία στη ζωή μας. Μπορεί να είναι και ένα μεγάλο κομμάτι της ταυτότητάς μας.

05:58 Το πρόβλημα όμως αρχίζει όταν μόνο ένα κομμάτι προσπαθεί να περιγράψει ολόκληρο τον άνθρωπο που είμαστε. Γιατί ένας άνθρωπος είναι πάντα μεγαλύτερος από τον επαγγελματικό του τίτλο. Μπορεί να είναι ένας πολύ σοβαρός επαγγελματίας και ταυτόχρονα όμως να θέλει να ζωγραφίζει. Μπορεί να θέλει σταθερότητα και ταυτόχρονα περιπέτεια.

06:20 Μπορεί να απολαμβάνει τη δημόσια παρουσία και την ίδια στιγμή να έχει τεράστια ανάγκη από ιδιωτικότητα. Αυτό δεν είναι απαραίτητα αντιφάσεις. Είναι διαφορετικές ανθρώπινες ανάγκες οι οποίες όμως συνυπάρχουν στον ίδιο άνθρωπο. Άρα το πρώτο σημείο είναι απλό. Μαθαίνουμε δυστυχώς να περιορίζουμε τον εαυτό μας σε μία ταυτότητα, παρόλο που οι περισσότεροι άνθρωποι είναι πολύ πιο σύνθετοι από αυτό.

06:56 Και κάπως έτσι οδηγούμαστε στο δεύτερο σημείο. στο οποίο θα ήθελα να σταθούμε σήμερα. Ότι κάθε επιλογή δημιουργεί μια ζωή που δεν ζήσαμε. Φαντάσου ότι επιλέγεις τη σταθερότητα. Χτίζεις μια καριέρα, μένεις σε μια πόλη, δημιουργείς μια σχετικά προβλέψιμη ζωή. Κάποια στιγμή ίσως αναρωτηθείς πώς θα ήταν να έχεις πάρει περισσότερα ρίσκα.

07:17 Τώρα φαντάσου ακριβώς το αντίθετο. Ταξιδεύεις, αλλάζεις χώρες, ρισκάρεις, δεν ριζώνεις πουθενά εύκολα. Κάποια στιγμή μπορεί να κοιτάξεις κάποιον που έχει ένα σταθερό σπίτι, τους δικούς του ανθρώπους γύρω και βαθιές ρίζες και να σκεφτείς πώς θα ήταν άραγε αυτή η ζωή. Αυτό συμβαίνει επειδή κάθε μεγάλη επιλογή δημιουργεί και μια εναλλακτική.

07:41 Όταν διαλέγουμε έναν δρόμο, ένας άλλος δρόμος μπορεί να μείνει απλά στη φαντασία μας. Ίσως σε μια άλλη εκδοχή Της ζωής σου να είσαι μουσικός Ίσως να έχεις φύγει στο εξωτερικό Ίσως να έχεις ανοίξει εκείνο το μικρό μαγαζί Το καφέ Ίσως να έχεις επιλέξει μια άλλη πόλη Ίσως να έχεις χτίσει μια εντελώς διαφορετική καριέρα Δεν μπορούμε να ζήσουμε όλες αυτές τις ζωές Αυτή είναι μια Απ' τις πιο δύσκολες αλήθειες Θεωρώ της ενηλικίωσης Ο χρόνος είναι περιορισμένος Η ενέργειά μας είναι περιορισμένη Και κάθε επιλογή μας έχει τις δικές της συνέπειες.

08:18 Δεν μπορούμε να κρατάμε όλες τις πόρτες ανοιχτές και για πάντα. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε πλευρά του εαυτού μας που δεν επιλέξαμε πρέπει να εξαφανιστεί. Και αυτή η διάκριση θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντική. Και πέρα από σημαντική είναι και θα έλεγα παρήγορη. Γιατί μπορεί να μην γίνεις ποτέ ένας επαγγελματίας συγγραφέας, αλλά το γράψιμο μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει στη ζωή σου.

08:43 Μπορεί να μην φύγεις και να ζήσεις μόνιμα στην εξοχή, αλλά η φύση μπορεί να έχει πραγματικό χώρο στην καθημερινότητά σου. Μπορεί μια δημιουργική σου ανάγκη να μην γίνει ποτέ καριέρα, αλλά μπορεί να παραμείνει ένα κομμάτι σου. Άρα το δεύτερο σημείο αυτού του podcast είναι ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε κάθε πιθανή ζωή, αλλά δεν χρειάζεται να εγκαταλείψουμε εντελώς κάθε εκδοχή του εαυτού μας που δεν επιλέξαμε.

09:12 Και αυτό μας φέρνει στο σημείο που θεωρώ το πιο ενδιαφέρον. Ίσως η ταυτότητά μας να μην είναι φτιαγμένη για να είναι απόλυτα συνεπής. Ίσως η ταυτότητά μας να είναι ένα κολάζ. Και αυτό είναι το τρίτο σημείο που θα ήθελα να σταθώ στο σημερινό επεισόδιο. Συχνά λοιπόν σκεφτόμαστε την ταυτότητα σαν κάτι που πρέπει κάποτε να ολοκληρώσουμε Σαν να υπάρχει κάπου στο μέλλον μια τελική εκδοχή του εαυτού μας, ένας προορισμός Και κάποια στιγμή θα πούμε τώρα ξέρω ακριβώς ποιος είμαι Ξέρω ακριβώς τι θέλω, ξέρω ακριβώς που ανήκω, όλα μπήκαν στη θέση τους Ίσως όμως αυτό να είναι ένα λάθος μοντέλο Ίσως ο εαυτός μας να μην είναι ένα τελειωμένο άγαλμα.

10:03 Ίσως να είναι ένα κολάζ. Ένα κολάζ που αποτελείται από διαφορετικά κομμάτια. Διαφορετικές εικόνες, διαφορετικά χρώματα, διαφορετικά υλικά. Κάποια από αυτά, αν τα δεις μόνα τους, ίσως να μοιάζουν άσχετα. Μαζί όμως, δημιουργούν μια εικόνα. Ίσως έτσι λειτουργούμε και εμείς. Μπορεί να είσαι φιλόδοξος και ταυτόχρονα να κουράζεσαι από τη φιλοδοξία σου.

10:26 Μπορεί να θέλεις αναγνώριση και είσαι χρόνος να αγαπάς την ιδιωτικότητά σου. Μπορεί να σου αρέσει να είσαι με ανθρώπους και ταυτόχρονα να χρειάζεσαι πολύ χρόνο μόνος σου. Μπορεί να είσαι λογικός και επιθαρχημένος και παράλληλα να θέλεις να δημιουργήσεις κάτι που δεν έχει κανένα πραγματικό όφελος αν το δεις με την λογική.

10:45 Η μία πλευρά λοιπόν δεν ακυρώνει de facto την άλλη. Και αυτό είναι κάτι που αναγνωρίζω πολύ και στον εαυτό μου. Πολλές φορές προσπαθώ να απαντήσω τι ακριβώς θέλω να είμαι. Θέλω να είμαι ο δικηγόρος, ο ακαθημαϊκός, ο δημιουργός περιεχομένου, ένας άνθρωπος με δημόσια φωνή ή ένας άνθρωπος που θέλει μια πιο ισχυρή ζωή κοντά στους δικούς του ανθρώπους.

11:08 Για πολύ καιρό το πρόβλημα έμοιαζε να είναι ότι δεν μπορούσα να βρω μια ακριβή απάντηση. Αλλά ίσως το πραγματικό πρόβλημα ήταν η υπόθεση ότι πρέπει να υπάρχει μόνο μία απάντηση. Ίσως τελικά οριμότητα δεν σημαίνει να εξαφανίσουμε κάθε αντίφαση. Ίσως σημαίνει να καταλάβουμε ποιες πλευρές μας είναι πραγματικές και να μάθουμε να δίνουμε στην κάθε μία από αυτές τις πλευρές το σωστό χώρο που έχει σε εμάς.

11:36 Άρα το τρίτο σημείο αυτού του podcast είναι το εξής, ότι μία ολοκληρωμένη ταυτότητα ίσως να μην είναι μια τέλεια και ενιαία έκδοχη του εαυτού μας. Ίσως να είναι ο συνδυασμός διαφορετικών πλευρών που όλες ανήκουν στον ίδιο άνθρωπο. Όμως εδώ χρειάζεται μια σημαντική διευκρίνηση η οποία με οδηγεί και στο τετάρτο σημείο. Και σε αυτό το σημείο κάποιος θα μπορούσε να μας φέρει και τον αντίλογο Και να πει λοιπόν, ωραία, αν έχω τόσες διαφορετικές πλευρές πρέπει να τις προσπαθήσω να τις ζήσω όλες Όχι, γιατί αυτό άλλωστε πιθανότητα θα έκανε τα πράγματα ακόμη χειρότερα Το να αποδέχεις ότι έχεις πολλές πλευρές δεν σημαίνει ότι πρέπει να μετατρέψεις κάθε ενδιαφέρον σου σε ένα project πραγματικό Δεν σημαίνει ότι πρέπει κάθε χρόνο να αλλάζεις καριέρα.

12:31 Δεν σημαίνει να απαρατηθείς αύριο και από τη δουλειά σου, ας πούμε, στο γραφείο και να ανοίξεις ένα καφέ ή να ξεκινήσεις να γράφεις ένα βιβλίο. Αυτό δεν είναι απαραίτητα και η ελευθερία, κατά τη γνώμη μου. Μπορεί να οδηγήσεις σε πλήρη εξάντληση. Δεν χρειάζεται κάθε ενδιαφέρον να γίνει επάγγελμα, δεν χρειάζεται κάθε δημιουργική ανάγκη να γίνει περιεχόμενο, δεν χρειάζεται κάθε όνειρο να αποκτήσει ένα business plan.

12:56 Μπορείς να γράφεις χωρίς να γίνεις επαγγελματίας συγγραφέας. Μπορείς να φυτεύεις πράγματα στην πίσω αφλή του σπιτιού σου χωρίς να γίνεις ο γεωργός. Μπορείς να διδάσκεις χωρίς αυτό να είναι η μοναδική σου καριέρα. Μπορείς να δημιουργείς χωρίς η δημιουργία να γίνει η ίδια σου η δημόσια ταυτότητα. Καποιες πλευρές μας λοιπόν χρειάζονται μια μεγάλη απόφαση.

13:21 Άλλες όμως πλευρές, αυτές που θα τις χαρακτήριζα λίγο πιο συνδυαστικές, λίγο πιο επικουρικές Χρειάζονται απλώς λίγες ώρες την εβδομάδα Κάποιες χρειάζονται εννέα κατεύθυνση Άλλες χρειάζονται μόνο μια μικρή έτσι σαν άδεια να συνεπάρχουν στη ζωή μας Και αυτή είναι μια σημαντική διαφορά Γιατί συχνά πιστεύουμε ότι υπάρχουν μόνο δύο επιλογές αλλά δύο επιλογές μάλιστα οι οποίες είναι ή αλλάζω όλη μου τη ζωή ή αγνοώ αυτή την πλευρά του εαυτού μου αλλά υπάρχει και μια τρίτη επιλογή η οποία είναι δώσε λίγο χώρο πάρε λίγο σοβαρά και αυτό που σου αρέσει και άφησε να υπάρχει χωρίς να απαιτείς να γίνει ολόκληρη η ζωή σου άρα το τέταρτο σημείο είναι απλό και πάει ως εξής Δεν χρειάζεται να γίνεις κάθε πιθανή εκδοχή του εαυτού σου, αλλά αξίζει να ακούσεις μια σημαντική πλευρά σου όταν την αγνοείς για πολύ καιρό.

14:22 Και να σας πω την αλήθεια, εγώ αυτό κάνω και με αυτό το podcast. Νομίζω ότι είναι ώρα να ενώσουμε τα κομμάτια του σημερινού πάζλ. Πρώτον, μεγαλώνουμε μαθαίνοντας να περιγράφουμε τον εαυτό μας με μια ταμπέλα Παρόλο που είμαστε πολύ πιο σύνθετοι Δεύτερον, κάθε μεγάλη επιλογή δημιουργεί και άλλες πιθανές ζωές Που παραμένουν πολλές φορές μόνο στη φαντασία μας Τρίτον, ίσως η ταυτότητα να μην είναι κάτι σταθερό και ολοκληρωμένο Ίσως να είναι ένα κολάζ από διαφορετικές πλευρές Και τέταρτον, το να αποδέχεσαι αυτές τις πλευρές δεν σημαίνει να τα κάνεις όλα.

15:10 Σημαίνει να δίνεις στις σημαντικές αρκετό χώρο για να υπάρχουν. Αν τα ενώσουμε όλα αυτά, αλλάζει και η ερώτηση. Ίσως δεν χρειάζεται πλέον να ρωτάμε ποιο είναι το ένα πράγμα που πρέπει να γίνω. Ίσως μια καλύτερη ερώτηση είναι πώς μπορώ να χτίσω μια ζωή που να έχει αρκετό χώρο για τις διαφορετικές πλευρές μου που έχουν πραγματικά σημασία.

15:33 Ίσως μια πλευρά να γίνει η καριέρα μου Μια άλλη να παραμείνει χόμπι Μια άλλη ένα δημιουργικό project Και κάποια άλλη να εμφανιστεί μόνο Σε μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μου Δεν χρειάζεται όλες να έχουν τον ίδιο χρόνο Χώρο Γιατί η ζωή μπορεί να έχει πολλά κεφάλαια Ο άνθρωπος λοιπόν στο γυάλινο κτίριο Ίσως να μην χρειάζεται Να παραιτηθεί αύριο και να ανοίξει εκείνο το καφέ Ίσως χρειάζεται απλώς να μπει μέσα, να παραγγείλει έναν καφέ, να ανοίξει ένα τετράδιο και να γράψει κάτι αφού αυτό θέλει.

16:09 Ίσως χρειάζεται να φυτέψει δύο ντομάτες στο μπαλκόνι του, ίσως ένα βράδυ την εβδομάδα όπου δεν θα είναι στη δουλειά να κάνει κάτι για τον εαυτό του. Γιατί δεν είμαστε μόνο οι αποφάσεις που έχουμε ήδη πάρει. Είμαστε και τα ενδιαφέροντα που κρατήσαμε, οι ιδέες που δεν εγκαταλείψαμε εντελώς. οι πλευρές μας που δεν έχουμε ακόμα εξερευνήσει και ίσως ακόμη και κάποιοι άνθρωποι που δεν έχουμε γίνει ακόμη.

16:36 Δεν θέλω να επιλέξω μια ζωή και να εξαφανίσω όλες τις υπόλοιπες εκδοχές μου. Εγώ προσωπικά τουλάχιστον θέλω να φτιάξω μια ζωή αρκετά μεγάλη ώστε να χωράει τις πλευρές μου που έχουν πραγματική σημασία. Ίσως αυτό να είναι τελικά μια ζωή, όχι μια απομονωμένη ταυτότητα. ένα κολάζ με όλα μου τα συστατικά και κάπως έτσι μένει η ερώτηση πόσες ζωές χωράνε μέσα σου το οποίο είναι και ο τίτλος του σημερινού επεισοδίου αυτό ήταν το κάτι που δεν ήξερες είμαι ο Κυριάκος Ευθυνόπουλος και τα λέμε στο επόμενο επεισόδιο