Ούτε ένα “Πώς είσαι;” Δεν σου έλειψα ποτέ;

Ούτε ένα «Πώς είσαι;»

Καμιά φορά δεν περιμένεις μια επιστροφή.

Ούτε μια εξομολόγηση αγάπης.

Περιμένεις μονάχα δυο λέξεις…

για να νιώσεις πως δεν έσβησες εντελώς από τη ζωή κάποιου.

Πως μέσα σε τόσες μέρες, σε τόσες σκέψεις,

σε τόσες σιωπές…

υπήρξε έστω μια στιγμή που σε θυμήθηκε.

Γιατί η απουσία κάποτε συνηθίζεται.

Εκείνο που δεν συνηθίζεται…

είναι να συνειδητοποιείς πως ένας άνθρωπος μπορεί να κατοικεί ακόμη μέσα σου, ενώ εσύ έχεις πάψει να υπάρχεις στον δικό του κόσμο.

Και τότε δεν περιμένεις πια το μήνυμα…

Περιμένεις μόνο να έρθει εκείνη η μέρα που δεν θα σε νοιάζει αν θα το στείλει. 🥀