Μια Κυριακή από τη ζωή του Γιώργου Αγγελόπουλου
Μια Κυριακή από τη ζωή σουΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Το πρώτο πράγμα που σκέφτεται όταν ξυπνά είναι να ανέβει στον Παρθενώνα.
Εκεί βρίσκεται σχεδόν τέσσερις δεκαετίες.
Είναι μαρμαροτεχνίτης και εργάζεται στην αποκατάσταση του Παρθενώνα.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
ΣΚΑΙ ΠΟΤΚΑΣΤ Νέα Κυριακή Εύωτη Ζωή του Γιώργου Αγγελόπουλου. Υπηρετεί ως ένας από τους επικεφαλείς των ομάδων του Τεχνικού Γραφείου και Αργαστηρίου Συντήρησης και Αποκατάστασης του Παρθενώνα. Αυτός φαντάζομαι ότι είναι ο τίκλος σας. Η δουλειά σας ποια είναι? Η δουλειά μου εμένα είναι ως μαρμαροτεχνίτης και εργοδηγός στο συνεδριό τα τελευταία 25 χρόνια.
Είναι καθαρά στο αναστηλωτικό έργο. Έρχονται τα μάρμαρα από το Διόνυσο στο ναυωτήριο, τα ανεβάζουμε με δύσκολες συνθήκες, 40 μέτρα περίπου ύψος να έρθουν στο εργαστήριο για να μπορέσουμε να τα παραλάβουμε με τη γέφυρα και κάνουμε την επεξεργασία των μαρμάρων. Μαρμάρων. Κάθε μάρμαρο βέβαια έχει τη δικιά του δυσκολία. Από εκεί και παραίνει μια σειρά εργασιών που γίνονται μέχρι να φτάσουμε στο τελικό αποτέλεσμα του συμπληρώματος ή ολόκληρου του μαρμάρου όταν χρειάζεται.
Αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό των μελών του Παρθενώνα έχουν συμπληρωθεί με καινούριο μάρμαρο Διονύσου. Όταν ρωτά κάποιος τι δουλειά κάνετε, τι του λέτε. Δουλεύω στον Παρθενώνα. Η δουλειά μου όπως σας είπα είναι καθαρά αναστηλωτής. Είμαι αρμαροτεχνίτης, αναστηλωτής. Αν δεν δουλεύατε στον Παρθενώνα, πού θα μπορούσατε να δουλεύετε?
Πριν πάω στον Παρθενώνα, ήδη ήμουν σε εργαστήριο 10 χρόνια πριν να ανέβω στο έργο αυτό και έτσι έκανα στη ζωή μου πάρα πολλά έργα όσο δούλευα τα 10 χρόνια. Γλυπτική. Έμαθα τη δουλειά σε έναν πολύ καλό καθηγητή. Από το 1975 μέχρι το 1987 που πήγα και προσλήφθηκα στην Ακρόπολη. Ήταν καθαρά μαρμαρογλυπτική η δουλειά μου και είναι ακόμα.
Πού γεννηθήκατε? Κατάγομαι από ένα ορεινό χωριό του νομού Ηλίας, Αγία Κυριακή, κοντά στον Ερήμανθο, το οποίο τότε ας πούμε όταν έβγαλα το δημοτικό αγαπούσα πάρα πολύ την πέτρα και οι συνθήκες τότε ζωής στο χωριό ήταν πάρα πολύ δύσκολες και έτσι ο κάθε γονιός έστειλε το παιδί του σε μια μεγαλούπολη να γίνει κάτι διαφορετικό, να μην τυραννιέται όπως ήταν οι δικοί μας οι γονείς εκεί με συνθήκες άσχημες.
Μου ήταν αγρότης Ναι αγρότης, κτηνοτροφία, γεωργία Αλλά ήταν πάρα πολύ δύσκολα τα πράγματα Και έτσι επέλεξα να φύγουμε από το χωριό και να έρθω Εγώ συγκεκριμένα είχα αδερφό της μητέρας μου Ο οποίος με φιλοξένησε τα πρώτα χρόνια Και να φανταστείτε όταν μου σύστησε το εργαστήριο αυτό που έμαθα τη δουλειά Το πρωί ανακαστικά πήγαινα δεν ήθελα να σταματήσω στο δημοτικό ήθελα να πάω να βγάλω και γυμνάσιο λύκειο κι έτσι μπόρεσα το πρωί να δουλεύω, να εργάζομαι, τρεις ώρα να σταματάω να πηγαίνω να διαβάζω και 7.30 ώρα πήγαινα στο νυχτερινό μέχρι τις 10 το βράδυ για να μπορέσω να μάθω μία τέχνη, να επιβιώσω κι εγώ να μάθω κάτι στη ζωή μου.
Από την παιδική σας ηλικία εκεί στο χωριό στην Αγία Κυριακή θυμάστε κάτι πολύ έντονο ακόμη και σήμερα. Καταρχήν δεν υπήρχε ακόμα δρόμος, δεν ήξερα τι πρέπει να πει αυτοκίνητο μέχρι τα δέκα μου χρόνια. Τότε ήρθε και δεν είχαμε και ρεύμα. Το ρεύμα στο χωριό μου ήρθε το 1969 και ήμουν τότε 7 χρονών. Και η δυσκολία των ανθρώπων στο χωριό ήταν πάρα πολύ δύσβατο το χωριό μας.
Δεν είχε το περιθώριο να έχεις δρόμο να μπορέσεις με ένα αγροτικό αυτοκίνητο να κάνεις τη δουλειά σου. Μετά αυτό εξελίχθηκε βέβαια σιγά σιγά, αλλά τότε ήταν πάρα πολλά τα ζώα που είχαμε, γαϊδούρια, άλογα, μόνο έτσι μπορούσαν να κάνουν τις δουλειές τους. Και στις εποχές που οι γονείς μου είχαν το θέρος, εγώ σαν μικρό παιδάκι πήγαινα σε άλλες δουλειές που με έστεναν οι γονείς μου, δηλαδή στην ουσία από έξι χρονών μπήκα στη δουλειά.
Αυτό που έχετε να θυμάστε δηλαδή είναι μια άλλη δουλειά. Για εκεί ναι, μια άλλη δουλειά βέβαια. Υπάρχει κάποιος ή κάτι που επηρέασε την απόφασή σας να κάνετε αυτή τη δουλειά, να βρεθείτε εκεί στο Μάρμαρο Γλυφείο και να μάθετε την τέχνη. Όταν ήρθε μου άρεσε να ασχοληθώ με την πέτρα και ήμουν τυχερός που μπόρεσε ο θείος μου και είχε γνωστό αυτόν τον μάστορα να πω.
Πήγα ας πούμε το 1975-1976 και ξεκίνησα, μπήκα στον χώρο και μου άρεσε αυτό σιγά σιγά και έμαθα τη δουλειά. Μου άρεσε το μάρμερο. Λένε ότι αυτοί που κάνουν χειρονακτικές δουλειές κοιμούνται καλύτερα το βράδυ. Είναι πιο κουρασμένο το σώμα και το μυαλό όχι τόσο βασανισμένο. Είναι αλήθεια? Για τότε ναι. Τώρα όσο μεγαλώνουμε δυστυχώς δεν είναι έτσι. Είμαι 26 χρόνου που προσλέφθηκα στην Ακρόπολη. Μετά το 2000, γι' αυτό που ρωτάτε, εγώ πραγματικά είχα χάσει το ένυπνο μου.
Γιατί είχα 65 άτομα στο κεφάλι μου, συναδέλφους που έπρεπε να τους δώσω αντικείμενο, να τους δώσω δουλειά όταν έγινα εργοδηγός. Και αυτό φανταστείτε ότι πολλές φορές ξύπναγα τη νύχτα γιατί είχε πολλές δυσκολίες και η δουλειά και έπρεπε να είμαι υπαγρύπνηση. Εντάξει, κοιμόσουν αλλά πάντως υπήρχε έννοια και το βράδυ ακόμα ήταν πολλές μέρες που περιμέναμε μάρμαρα από το Διόνυσο.
έπρεπε να κλείσουμε την αεροπαγή του με τη Θρασίλου να μείνει ένα αυτοκίνητο γιατί 5,5 ώρα πρέπει να είμασταν εκεί να μπουν οι νταλίκες στο αναβατόριο να φέρουν τους τεράστιους όγκους που περιμέναμε και φανταστείτε μετά με τι αγωνία πάλι σκεφτόμουν και το πως θα ανέβουν οι όγκοι από κάτω από το αναβατόριο 40-45 μέτρα έψιος με το γερανό φανταστείτε ότι εκεί θέλουν καλά δεσίματα τα μάρμαρα και να έρθουν επάνω, το οποίο έχουμε ένα ειδικό βαγόνι με ράγια στρένου, το οποίο αυτό τροφοδοτούσε.
Ο ένας γερανός έδινε τα μάρμαρα, στον άλλο στα εργαστήρια, που εκεί ξεκίναγε η λάξευση και ό,τι χρειαζόταν να γίνει πάνω στο κάθε νέο μάρμαρο που έρχονταν. Σκέφτεστε, καμιά φορά ή πολύ συχνά, δεν ξέρω, ότι αντίστοιχα οι άνθρωποι που έκτισαν τον Παρθενώνα με το Ωνφιδία πώς ανέβασαν όλους αυτούς τους όγκους εκεί πάνω. Αυτό πραγματικά στα τόσα χρόνια και είναι τι να σας πω ασύλληπτο από ό,τι ακούμε στη δυτική πλευρά του Ιερού Βράχου αυτό ήταν όλο μπαζωμένο και εκεί πέρα με κάθε τρόπο με άλογα ξέρετε τότε ήταν τρεις χιλιάδες κόσμος που εργαζόταν Ήταν σκλάβοι και τα ζώα ακόμα βοηθούσαν, τροχαλίες.
Υπήρχε μια σειρά η οποία με μεγάλη δυσκολία φαντάζομαι ανέβαιναν τα μάρμαρα πάνω στο βράχο. Και μετά όταν ήταν και γινόταν η λάξευση όταν τελείωνε ένα μάρμαρο, υπήρχαν ξύλινες σκαλοσχές με τροχαλίες, γεραίες κατασκευές βέβαια, με ξύλα πολύ γερά. Και εκεί μέχρι και έχουμε δει σχέδια ότι ήταν με ξύλινες σκαλοσχές. Νιώθετε ένα δέος απέναντι στο παρελθόν αλλά και στο μέλλον γιατί θα αφήσετε στους επόμενους κάτι που δεν ήταν δεδομένο Πάρα πολύ, είμαι καταρχήν περήφανος γιατί μπόρεσα και είμαι από τους τυχερούς που βάλαμε και εμείς μια συνέχεια σε αυτό το έργο γιατί είχε πάρα πολλά σοβαρά προβλήματα μέχρι τώρα που μιλάμε Καταρχήν σεβόμαστε γιατί έχει μια τρομερή γεωμετρία, είναι πανεπιστήμιο γεωμετρίας ο Παρθενώνας και η αρχαία υπρόγονή μας είναι ένα σύμβολο του πολιτισμού μας.
Ο Παρθενώνας μας γνωρίζει όλος ο πλανήτης από αυτό το έργο και σίγουρα νιώθω υπερήφανος γιατί όλα μου αυτά τα χρόνια ξέρω ότι άφησα κάτι πίσω μου πολύ καλό. Δηλαδή θα μείνει για πάρα πάρα πολλά χρόνια να είμαστε καλά. Αν δεν γίνει κάτι σοβαρό δεν θα ξαναβάλει πιστεύω χέρις αυτή την αναστήλωση που κάνουμε αυτά τα χρόνια με τον τρόπο που γίνεται η αναστήλωση και με το υλικό που χρησιμοποιούμε γιατί παλαιότερα πριν 120 χρόνια, 130 ο Μπαλάνος ο τότε αναστηλωτής το μόνο μέταλο που υπήρχε ήταν το σίδερο το οποίο είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του μάρμαρου και γι' αυτό όλα αυτά τα χρόνια αναγκαστήκαμε να κατεβάσουμε μάρμαρα κάτω τα οποία ξεκινήσαμε από την ανατολική πλευρά του ναού δηλαδή έχουμε δουλέψει και στις τέσσερις πλευρές.
Το κυρίως έργο ξεκίνησε το 1987 ανατολικά που είχαν υποστεί σοβαρές ζημιά στα μάρμαρα, ρηγματώσεις, κατέβηκαν μέχρι τα κοιονόχρονα όλα κάτω, μιλάμε για τόνους τώρα μαρμαρά, για πάρα πολύ μεγάλο βάρος. Αυτά λοιπόν αποκολύθηκαν, καθαρίστηκαν όλες οι αντουρμίες που είχαν με από τα σίδερα, είχαν σπάσει και κομμάτια και έτσι δέθηκαν με οπλισμό εσωτερικό το σύγχρονο τιτάνιο.
Τώρα πια δεν βάζουμε το σίδερο, βάζουμε το πιο σύγχρονο μέταλλο που είναι το τιτάνιο και αντέχει και σε δεκαρίχτερη. Δηλαδή άμα γίνει κάτι έχει τέτοια ταλάντευση που δεν βάθαινε σημεία. Κύριε Αγγελόπουλε, ποια είναι η βασικότερη διαφορά ανάμεσα σε έναν μαρμαροτεχνίτη που δουλεύει καθημερινά και αλλάξευε το μάρμαρο και φτιάχνει πρωτομές ή κάτι άλλο και σε έναν τεχνίτη που είναι στο σημείο της Ακρόπολης. Είναι η ευθύνη μεγαλύτερη.
Και τα δύο ως μαρμαροτεχνίτες έχουν δυσκολία. Δεν μπορείς ακόμα και στην κληπτική σε ένα αγάλμα να κάνεις λάθος Αλλά ειδικά στο μνημείο που είμαι εγώ τόσα χρόνια, εκεί δεν συγχωρείται τίποτα. Το μάρμαρο αφαιρείται, δεν προσθέτεις, δεν μπορείς να προσθέσεις, άρα δεν δικαιολογεί λάθος. Ο Παρθενώνας έχει, όπως σας είπα, τεράστιες δυσκολίες.
Όλα τα μάρμαρα έχουν καμπυλότητα, δεν είναι κανένα μάρμαρο γωνιασμένο. Να είναι γωνιά να πεις το παίρνω και το αποθετώ. Άρα λοιπόν έτσι όλα τα μέλη στον Παρθενώνα θέλουν ιδιαίτερη προσοχή, το καθένα ξεχωριστά, για να υλοποιηθεί και να έρθει στις διαστάσεις που πρέπει. Έχει πολλά κρυφά σημεία επικίνδυνα. εσάς για να ξέρετε τι ακριβώς θα κάνετε την επόμενη ημέρα.
Πάνω από μένα είναι η διευθύντριά μου είναι η προσταμένη του έργου και μετά είμαι εγώ. Όσο είτε ο κύριο Μενώλη Κορέα είναι που βγαίνουν τα προγράμματα τα τετραετή προγράμματα τα οποία έχουν την ευθύνη από το ΚΑΣ τι είναι να υλοποιηθεί αυτά τα τέσσερα χρόνια που παίρνουν και χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ ή από το κάθε ταμείο που δίνει χρήματα.
Εγώ τώρα πάω στο γραφείο, έχω συνεργασία με την προϊσταμένη, παίρνω τα σχέδια, μου δίνει τι ακριβώς είναι να γίνει στο δίμηνο, στο τρίμηνο και έτσι λοιπόν με τη σειρά μου εγώ προγραμματίζω, βλέπω τα μέλη τα οποία μου έχει δώσει τι δουλειά πρέπει να γίνει και βέβαια έχω και με τους πολιτικούς μηχανικούς συνεργασία γιατί όταν ο μαρμαροτεχνέτης ετοιμάσει το συμπλήρωμα και πάει να το ενώσει με το αρχαίο μέλος, Όταν είμαστε και επαφές είναι σωστές, δηλαδή έχουμε ένα μάρμαρο το οποίο υπάρχει και είναι το καινούργιο που πρέπει να ενσωματωθεί με το αρχαίο.
Εκεί πέρα η σειρά έχει ως εξής, είναι ο εκμαγείας ο οποίος βγάζει το καλούπι, τη θράφιση. Μετά επεμβαίνει ο μαρμαροτεχνήτης που έκανε τέλεια δουλειά για να έρθει αυτή η θράφιση να κουμπώσει σωστά χωρίς να υπάρχει καμία διαφορά, να είναι καλά τελειωμένο. μετά παίρνω από τον πολιτικό μηχανικό τους οπλισμούς που χρειάζονται εσωτερικούς με το τιτάνιο γίνεται η συγκόλληση με λευκό τσιμέντο δανείας, από τα καλύτερα τσιμέντα αφού ρημάσει το μάρμαρο μετά από 28 μέρες που προβλέπει ο πολιτικός μηχανικός τότε ξαναεπημβένει ο μαρμαροτεχνήτης αυτό το άπεργο που υπάρχει, το περισσότερο ενώ μαρμαρο καινούριο να το λαξεύσει και να έρθει στην επιφάνεια του αρχαίου και στη διάσταση του κάθε μέλους που έχουμε να κάνουμε.
Φαντάζομαι θα σας έχουν ρωτήσει πολλοί γιατί απαιτούνται τόσα χρόνια για να φτάσουμε στο τελικό αποτέλεσμα και κάποιος μπορεί να πει αντίστοιχα μα δεν είναι πολλά μπροστά σε αυτά που χρειάστηκαν για να χτίσει ο Παρθενώνας. Κίνεται μια συντονισμένη εργασία. Δεν είναι μόνο μια ειδικότητα ο μαρμαροτεχνήτης. Βέβαια ο μαρμαροτεχνήτης είναι η δύναμη και το έργο αυτό που βλέπετε πρίνει από τα χέρια του.
Σίγουρα για το κάθε μέλος που φτιάχνουμε περνούν από πάνω 10 ειδικότητες. Από τον αρχιτέκτονα μέχρι και τον εργατοτεχνήτη. Πρέπει με σειρά να έρθουν τα μάρμαρα από το Διόνυσο. Να έρθουν στη διαδικασία να ανέβουν επάνω. Οι χώροι μας είναι πάρα πάρα πολύ περιορισμένοι. Έχουμε τον τουρίστα μέσα στα πόδια μας. ειδικά η διάβαση που είναι να περάσουν τα μάρμαρα προς τα εργαστήρια πολλές φορές χρειάστηκε να πάμε πάρα πολύ πρωί 9 ώρα στοπ γιατί περνάνε ειδικά όταν είναι το καλοκαίρι οι τουρίστες δεν μπορούμε να δουλέψουμε.
Παρ' όλα αυτά περνάμε τα μάρμαρα μέσα στα εργαστήρια αλλά είναι δύσκολες οι συνθήκες δηλαδή τα εργαστήρια που έχουμε αυτή τη στιγμή και είμαστε πάρα πολύ περιορισμένοι Δεν έχουμε την πολυτέλεια να γίνεται περισσότερη παραγωγή, αλλά το κάθε μάρμαρο περνάει και από την κάθε ειδικότητα. Δηλαδή πρέπει μέχρι να υλοποιηθεί να φτιαχτεί το μάρμαρο, όπως σας είπα, χρειάζονται 7 ανθρώποι να επέμβουν πάνω να μπορέσει να τελειώσει το συμπλήρωμα να πέσει θέση του.
Δηλαδή αν δεν είχαμε όλον αυτόν τον τουρισμό, γιατί πια τον έχουμε και χειμώνα και καλοκαίρι, αν δεν ανέβαινε τόσος κόσμος στην Ακρόπολη μπορεί και να είχατε τελειώσει νωρίτερα Παρουσιάζονται πολλά προβλήματα Πρώτον έχουμε καιρικές συνθήκες Από ότι ξέρετε τον τελευταίο καιρό με τον κορονοϊό αποσυντονιστήκαμε τέλος Θα μπορούσε βεβαίως να είχαμε τελειώσει ακόμα νωρίτερα Μετά είναι εργαλεία τα οποία τόσα χρόνια χαλάνε γερανή, έλεψη προσωπικού Είναι πάρα πολλά οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε για να κατεβάσεις τα μάρμαρα και να τα ξανατοποθετήσεις είναι πάρα πάρα πολύ δύσκολο γιατί είναι όπως σας είπα και πολύ βαριά τα μάρμαρα λέμε και πέντε τόνες τώρα επιστήλια, έχει τεράστιες δυσκολίες.
Είπατε ότι λείπουν μαρμαροτεχνίτες, είναι λιγότεροι οι νέοι που κάνουν πια αυτή τη δουλειά? Ναι, δυστυχώς οι παλιοί μας τώρα συνταξιοδοτούνται. Αυτή τη στιγμή έχουν μείνει γύρω στα 15 άτομα τα οποία από τα χέρια μου έχουν μάθει τη δουλειά. Κάθε θέση και εγώ τώρα φεύγω σιγά σιγά χειρεύει δεν ξαναγίνεται πρόσληψη. Δεν υπάρχει αντικαταστάτης.
Η αντικατάσταση είναι ότι στα τόσα χρόνια που είμαι εγώ εκεί κάθε τέσσερα χρόνια γινόντουσαν προσλήψεις που ερχόντουσαν συμβασίουχοι. Μέσα σε αυτά τα χρόνια εγώ προσπαθούσα να τους μάθω τη δουλειά, να μπουν να ξηκιωθούν με το χώρο και δυστυχώς όταν ήταν έτοιμοι πια και τους είχε σε πιστοσύνη να γίνει δουλειά, έρχονται οι νέοι που θα έπρεπε να φύγουν στα τέσσερα χρόνια.
Γιατί είχε τελειώσει η σύμβαση. Τελειώνει η συμβασή τους. Εδώ όμως έπρεπε ειδικά το Υπουργείο για αυτό το συγκεκριμένο έργο θα έπρεπε να έχει μερυμνήσει να έχει στάνταρ προσωπικό. Γιατί είναι τόσο μεγάλο το έργο, τόσο μεγάλο το μνημείο που σε όλες τις πλευρές έχει τεράστιες δυσκολίες. Ήταν πολύ δύσκολο να τα απεξέλθουμε εμείς τα τέσσερα χρόνια για το κάθε πρόγραμμα που είχαμε να μπορέσουμε να ελοπίσουμε στο χρόνο αυτό και το πρόγραμμα που έπρεπε να βγει.
Πόση απόκληση έχει το παλιό με το καινούριο Εάν εννοείται το χρωματισμό Αυτό θα σας πω ότι το ερέχθειο Όταν ολοκληρώθηκε το 1989 Ήταν λευκό το μάρμαρο το καινούριο Και αυτό που ξέρετε το αρχαίο Αυτή τη στιγμή παρόλο που έχουν περάσει 40 χρόνια πόσο είναι περίπου Έχει έρθει στο χρώμα το αρχαίο Δηλαδή όλες σκόνες, τα πάντα, καιρικές συνθήκες όλα αυτά σιγά σιγά παίρνει το χρώμα του Παρθενώνα Ανεβαίνετε κάθε μέρα στο βράχο?
Κάθε μέρα. Ό,τι καιρό καν κάνει Εγώ ναι γιατί είναι θέση μου τέτοια ή καιρικές συνθήκες ή για κάποια πλημμύρα ή για το οτιδήποτε αναγκάζομαι και πρέπει να είμαι παρόν. Ο πρώτος που έχει την ευθύνη για ό,τι συμβεί Είναι αλήθεια ότι το φως των Παρθενώνα είναι διαφορετικό από κάθε πλευρά και πως μπορεί να αλλάζει σε κάθε ώρα της ημέρας Δεν υπάρχει καλύτερο. Βλέπετε τους σκίονες όταν βγαίνει ο ήλιος και όπως περιστρέφεται ο ήλιος, οι σπόνδυλοι με τις ραβδόσεις που έχουν και πέφτει σκιά επάνω τους.
Είναι κάτι το φοβερό. Μόνο αυτό να βλέπει κάποιος φτάνει. Είναι ασύλλητο. Φοβερό. Ποια είναι η ωραιότερη ώρα της ημέρας για να ανέβει κανείς στον Παρθενώνα. Νομίζω είναι η πρωινή ώρα, το πρωί που ανατέλει ο ήλιος και χτυπάς την ανατολική πλευρά του ναού είναι ό,τι καλύτερο. Μια Κυριακή από τη ζωή του Γιώργου Αγγελόπουλου είναι ένας από τους επικεφαλείς των ομάδων του Τεχνικού Γραφείου και Εργαστηρίου Συντήρησης και Αποκατάστασης του Παρθενώνα.
Ο τίτλος σας ποιος είναι γι' αυτό το έργο, επικεφαλής των ομάδων Τεχνικού Γραφείου? Όχι, είμαι εργοδικός του συνεργείου του Παρθενώνα στο αναστηλωτικό έργο, δηλαδή στους μαρμαροτεχνίτες. Έχω την επίβλεψη μόνο για τα μάρμαρα, για την ελάξευσή τους και για την καταβίβασή τους και για την επανατοποθέτησή τους. Πόσοι άλλοι υπεύθυνοι υπάρχουν σε αυτό το έργο?
Σε αυτό το έργο είναι πάνω από μένα δύο. Είναι η προσταμένη μου και η διευθύντριά μας. αλλά στο έργο πάνω η διευθύντρια έχει το γραφείο της είμαστε εγώ και προϊσταμένοι Έχει χρειαστεί να διαφωνήσετε για κάτι Ναι Και να χάσετε χρόνο ίσως Χρόνο όχι, απλά πάνω στην κουβέντα λόγω εμπειρίας μπορεί κάποιο τεχνικό κομμάτι της δουλειάς και για πιο συντομία και για πιο ευκολία να έχω πει τη γνώμη μου να διαφωνήσουμε Καμιά φορά γίνεται αυτό που λέω εγώ αλλά και καμιά φορά είναι και ο πολιτικός μηχανικός είναι και οι προϊσταμένοι που μπορεί να γίνει και κάτι που είναι δικό τους.
Από το εργαστήρι πώς βρεθήκατε στον Ιερό Βράχο, πώς σας διάλεξαν να είστε ένας από τους τυχερούς που θα αλλάξευε το μάρμαρο του Παρθενών. Ναι, ναι. Τυχαία, μόλις έφυγα από το εργαστήρι που έμαθα και τη δουλειά και ήμουν έτοιμος να ψάξω κάτι να κάνω, Τυχαία βρέθηκα με έναν φίλο Και μου λέει σε ενδιαφέρει να πας στον Παρθενώνα Γιατί τώρα από ό,τι ξέρω παίρνουν μαστόρους Και δεν έχασα την ευκαιρία και πήγα όντως και συναντήθηκα μαζί του Τον βρήκα, μου είπε δυο πράγματα τι να κάνω διαδικαστικά Όντως πήγα έκανα αίτηση το 1986 το Σεπτέμβριο Με κάλεσαν μέσα στον Νοέμβρη, Δεκέμβρη περίπου Έδωσα εξετάσεις με άλλους 15-20 ακόμα συναδέλφους μαρμαροτεχνίτες Τότε οι συνθήκες ήταν διαφορετικές από τις σήμερα που προσλαμβάνουν κόσμο με τον ΑΣΕΠ.
Τότε λοιπόν ήταν μια επιτροπή η οποία αποτελούταν από δύο καλούς μαστόρους, τότε εργοδηγούς, αρχιτέκτονα, πολιτικό-μηχανικό και πέρασε από μια διαδικασία, αναγνωρίζεις τα εργαλεία, να σου δώσουν να δουλέψεις μάρμαρο ένα ρετάλι που είχαμε εκεί πέρα, ένα κομμάτι μάρμαρο το οποίο δεν θα το χρησιμοποιούσαμε κάπου. και είδαν τις δυνατές μου να δουν αν ξέρω να χτυπάω το μάρμαρο, αν να το λαξεύω και ήταν πολύ δύσκολο τότε.
Να φανταστείτε μία ερώτηση που μου έκαναν. Το τότε μάρμαρο που ήρθε το 1986, το μεγαλύτερο μάρμαρο που είχε τότε στο Παλθενώνα, περίπου 6 μέτρα μήκος, ένα 10 ύψους και 55 πάχος, με μια ματιά να πω ποιη διάσταση είχε το μάρμαρο. Και δεν έπεσα έξω, δηλαδή το κύβεσα και από τους 9 τόνους που ήταν έπεσε ένα τόνο έξω, δηλαδή χωρίς να έχω μέτρο στα χέρια μου.
Αλλά ήταν συνθήκες πολύ τότε δύσκολες και μάλιστα θυμάμαι τότε βγήκα δεύτερος στη βαθμολογία που έγινε. Και πώς επιβιώσατε όλα αυτά τα χρόνια. Μέχρι να πάω στη... Μέχρι να φτάσετε ως εδώ, δηλαδή από το 1987. Εφτά είναι που ξεκίνησε. Και σήμερα το να είναι κανείς την ίδια δουλειά και να μην φεύγει απαιτεί ένα μηχανισμό επιβίωσης.
Όχι μόνο γιατί οι άλλοι τον θέλουν εκεί αλλά και γιατί ο ίδιος εξακολουθεί και περνά καλά και δεν θέλει να πάει κάπου αλλού. Κοιτάξτε είναι ένας χώρος που θα θέλω καθένας να δουλέψει. Εγώ το ζήλεψα πάρα πολύ. Της πρώτης μέρας που πήγα ήταν ένα βουνό μπροστά μου. Αλλά είχα τη δύναμη, ήξερα το μάρμαρο και λέω κάποιοι θα με βοηθήσουν να δω κάτι θα κάνω κι εγώ.
Και αγάπησα τόσο πολύ και νιώθω και περηφάνεια γιατί είναι τόσο ευχάριστη η δουλειά που εμένα μου αρέσει προσωπικά. Έπρεπε να είχα φύγει πριν δύο χρόνια και ακόμα εξακολουθώ να είμαι γιατί βλέπω ότι το έργο με χρειάζεται. Το αγαπάω βέβαια πάρα πολύ αυτό που κάνω και εξακολουθώ ακόμα να είμαι. Τώρα φέτος σκέφτομαι να φύγω.
Έχω δύο παιδιά, ένα γιο και μία κόρη. Ο γιος μου κάνει τη δικιά μου δουλειά και η κόρη μου εργάζεται και έχω μια καλή οικογένεια, έτσι, δύο παιδιά, πολύ ευχαριστώ. Λείψατε στα παιδιά σας, στην οικογένειά σας, όλο αυτό το διάστημα που δουλεύατε εντατικά για τον Παρθενώνα. Κοιτάξτε, κάθε γονιός έχει το ωράριό του. Εγώ, εντάξει, πήγαινα στο σπίτι τρεις-τρεις ή μισή ώρα όσο μπορούσα.
Ήμουν μαζί τους, τα βοηθούσα, φροντιστήρια, καταλαβαίνετε τότε σε μικρές ηλικίες, δεν τους έλεψα, όχι, ήμουν μαζί τους και φτάσα στο σχολείο το πρωί από το σταθμό που ήταν ακόμα μικρότερα, όλα καλά. Νιώθετε δημόσιος υπάλληλος ή υπηρετείτε έναν πολύ ιερό σκοπό? Καθόλου δημόσιος υπάλληλος. Καταρχήν η υπηρεσία που δουλεύω είναι αποπτευόμενη από το Υπουργείο Πολιτισμού, είναι ιδιωτικού δικαίου.
Γι' αυτό σας είπα ότι κάθε τετραετές πρόγραμμα απαιτούσε αυτό που λέγαμε να γίνει έπρεπε να γίνει. Και αν υπήρχε μια καθυστέρηση έξι μήνες, δεν ξέρω πόσο, θα ήταν οι αποκαιρικές συνθήκες ή και από τον κορονοϊό που σας είπα που τότε μας αποσυντώνησαν πάρα πολύ. αλλά θυμάμαι τότε που πρωτοειδρύθηκε η Ισμα το 2000 και ανέλαβα και το έργο ως εργοδηγός τότε κατέβηκε όλη η βόρεια πλευρά από τον 3ο μέχρι τον 10ο κείονα μέχρι κάτω στη βαθμίδα.
Όλοι σπόνδυλοι, επιστήλια, ό,τι μάρμαρο υπάρχει πάνω από τα κειονόκρανα με λίγα λόγια μέσα ο χώρος, το σηκός του ναού ήταν μια οικοδομή. Με πόσους ανθρώπους πάνω κάτω. 65 άτομα. φανταστείτε ότι ήταν τεράστια πολλά τα μέλη οι σπόντιλοι που κατέβηκαν ο Μπαλάνος τότε τα κενά τους τα είχε ενσωματώσει με μπετό. Καλούπονε δεν είχε τότε χρήματα για να βάλει μάρμαρο και δεν θα είχε και τρόπο να τα έβασε στο ναό. Οπότε όλα αυτά έπρεπε να ξανααποδομηθούν και να στηθούν από την αρχή Ναι, ναι, ναι για να γίνουν καινούργια συμπληρώματα εκεί που υπήρχε το μπετό να γίνουν συμπληρώματα με νέο μάρμαρο Διονύσου και φανταστείτε από το 2000 μέχρι το 2009 όλος αυτός ο όγκος μαρμάρων κατέβηκε και ανέβηκε μέσα σε 8 χρόνια.
Από το 1987 που είστε εκεί κύριε Αγγελόπουλε, οι υπουργοί πολιτισμού έρχονται επιβλέπου με έναν τρόπο το έργο. Όχι, δεν θα έλεγα όλοι, αλλά κάποιοι έχουν ανέβει, κάποιοι υπουργοί. Τι δεξιότητες απαιτεί η δουλειά σας Πρέπει να είναι κανείς υπομονετικός, εργατικός Και τα δυο μαζί, σε μεγάλο βαθμό Πρώτον υπομονή Εργατικός είναι κάποιος αν δεν έχεις υπομονή Σε αυτό που κάνουμε εμείς Δεν μπορείς να βγάλεις αυτό το αποτέλεσμα Τα χέρια δεν παίζουν ρόλο Δεν πρέπει κανείς να έχει μια ιδιαίτερη δεξιότητα στα χέρια Ναι, η δεξιότητα είναι στο χρόνο που μαθαίνεστε δουλειά να μάθει κάποιος για να είσαι καλός και τέλειος μάστορας να μιλάς με το μάρμαρο.
Όταν έρθεις και κουβεντιάζεις με το μάρμαρο το δουλεύεις σαν να του αρέσει και αυτούν ο. Δηλαδή αν το χτυπάς κόντρα, αν χτυπάς κόντρα το μάρμαρο σε πάει και αυτό κόντρα, δεν βγάζεις αποτέλεσμα, σπάς τα χέρια σου. Βέβαια όμως ο Μαντρακάς και το Καλέμι απαιτεί να έχεις τη δύναμη και μάλιστα προπονήσει, εξασκήσει για να...
Α χρειάζεται δύναμη, χρειάζεται κόπος δηλαδή, δεν είναι μόνο τρόπος. Εννοείται ότι χρειάζεται δύναμη, ειδικά σε εμάς και γενικά ας πούμε στη δουλειά τη δικιά μας, αλλά ιδίως στον Παρθενένα που είμαι εγώ, σας λέω ότι είναι τεράστια τα μάρμαρα, πρέπει να εξοικειωθείς μαζί τους. χρειάζονται τούμπες, δηλαδή τώρα φανταστείτε ένα μαρμαροχτό τόνος γιατί χρειάζεται να κάνεις την κάτω του έδρα, την πάνω έδρα, την πλάγια έδρα άρα λοιπόν πρέπει όλο αυτό να κάνεις κινήσεις τέτοιες ζημιά να μην γίνει με ειδικούς ανθρώπους να μπορούν να κάνουν τούμπα και ευτυχώς όλα τα χρόνια δεν έχει ανοίξει ρουθούνι δηλαδή δεν είχαμε κανένα ατύχημα και καμία απώλεια τουλάχιστον στον χώρο και γενικότερα στο βράχο επάνω δεν έχει ακουστεί ποτέ.
Κάθε κίνηση που κάνουμε θεωρούμε ότι είναι... Όταν λήγει ας πούμε να το πω σκηνή σαμπάνι το λέμε εμείς και έχει μερουμηνία λήξε το ξαναχρησιμοποιούμε παρά το βάζουμε στο περιθώριο, στον οδεί φεύγει και παίρνουμε καινούργιο. Όταν είδατε το τελευταίο κομμάτι του μαρμάρου που μπήκε και συμπληρώθηκε το πάζλι πια του αετώματος βάλατε τα κλάματα.
Ένιωσα πολύ χαρά. Τα κλάματα που δεν τα έβαλα, άλλοι όμως συγκινήθηκαν, θα έλεγα. Αλλά ένιωσα μεγάλη χαρά που τελείωσε αυτή η όψη του ναού γιατί είναι η βιτρίνα. Μπαίνοντας από τα προπήλαια, το πρώτο πράγμα που βλέπει ένας επισκέπτης είναι η δυτική πλευρά. Είναι ένα αριστούργημα για μένα αυτή τη στιγμή. Αλλά νιώθω ευχαρίστηση γιατί κουράστηκα πολύ για αυτά τα δύο μάρμερα και πνευματικά αλλά και σωματικά.
Ποιο ήταν δυσκολότερο, ποιο σας δυσκόλεψε περισσότερο το σώμα ή το μυαλό Το μυαλό γιατί το σώμα πια είναι σε τέτοια φάση προπονημένο και καθόλου δεν νιώθω κούραση πάνω στη δουλειά της ώρες που δουλεύω Αλλά πνευματικά έπρεπε να είναι τέτοιες οι διαστάσεις του συγκεκριμένου μαρμαρού Και ενσωματώθηκαν και δύο αρχαία μέλη τα οποία ήταν κάτω πολλά χρόνια πολλά χρόνια και μάλιστα το ένα το βρήκε ο κύριος Μανώλης Κορές το ταύτισε με το είδη που αυτό που ξέραμε αλλά ήταν πάρα πάρα πολύ δύσκολη η προσαρμογή στο νέο συμπληρώμα. Αυτό απαιτεί να βγάλεις καλούπι ο εκμαγείας μετά να πάω εγώ με τις λίγες ζώμενες επιφάνειες αρχαίες εξωτερικές να μπορέσω να το βάλω κάτω να μπορώ να σημαδέψω με τα μέτρα που μου έχει δώσει ο ο αρχιτέκτονας, γιατί έχει κλείσει στο τελευταίο μάρμαρο αυτό που ήδη μπήκε τώρα, είναι το άτομα και έχει την κλείση.
Δηλαδή το μεγαλύτερο ύψος είναι 3,75 σχεδόν και καταλήγει στο 2,40. Φανταστείτε όλο αυτό την κλείση. Ότι απαιτούσε πολύ καλό σημάδιμα για να μπουν και τα δύο αρχαία μέλη ακριβώς στη θέση. Και δεν συγχωρείται ούτε χιλιοστό να κάνεις λάθος. βοήθησαν πάρα πολύ και για να προχωρήσεις πιο σύντομα το έργο και για να δουλεύεις και λιγάκι πιο ξεκούραστα σαν μάστορες. Δηλαδή υπήρξαν πατέντες που ειδικά για τους πονδύλους έβγαζαν πάρα πολύ όπως είναι η ράβδωση και είναι 4,5 εκατοστά το βάθος της σίγουρα εκεί πέρα για να το κάνεις όλο αυτό 11-10 μέτρα ύψους ραβδώσεις προηγήθηκε μηχάνημα το οποίο μας βοήθησε να έρθει περίπου κοντά στην τελική του διάστηση.
Από το 1987 μέχρι σήμερα που ανεβαίνετε στο βράχο παρακολουθείτε τον κόσμο που έρχεται και θαυμάζει τον Παρθενώνα. Έχει αλλάξει ο κόσμος, έχει αλλάξει η συμπεριφορά του απέναντι στο μνημείο. Οι τουρίστες, έχω παρατηρήσει πάρα πολύ και τώρα αλλά παλαιότερα με τέτοια ευλάβη. Ερχόντουσαν με τα βιβλία τους, καθόντουσαν έξω από την περισχύνηση.
Κάθε κίνηση που κάναμε εμείς μέσα ήταν με ένα «Ω» θαυμάζανε αυτό που κάναμε και επίσης μου έκανε εντύπωση που όλοι ήταν ειδικά και με τους ξεναγούς με ένα βιβλίο στο χέρι και κοίταζαν, διάβαζαν και κοίταζαν το ναό. Και πολύ κάτω από τα δυο-τρία Κυπαρίσια που έχουμε βλέπω ότι γονατίζουν κάτω ή σταυροπόδιοι βρίσκουν κάπου να ακουμπήσουν και ζωγραφίζουν και θυμάμαι ένα συγκεκριμένο ότι μπήκε μία κοπέλα μέσα στο ναό, έβγαλε τα παπότσια της στον πρόναο ανέβηκε στην ανατολική πλευρά του ναού στον πρόναο και γονάτσε προσκύναγε και κλαίγε αφού πήγα εγώ και τη σήκωσα, της έδωσα λίγο νερό ήταν έτοιμη να λιποθυμίσει.
Από το δέος που ένιωσε. Η Μελίνα Μερκούρια ανέβαινε στον Παρθενώνα. Κοιτάξτε να δείτε, η Μελίνα Μερκούρια ήταν το ξεκίνημα του έργου για μένα. Αυτή έδωσε το εύνασμα και ξεκίνησε η αναστήλωση του Παρθενώνα. Και όλα ξεκίνησαν από την βορειοανατολική πλευρά του ναού Από το σεισμό του 81 η λεοντοκεφαλή στη γωνία Από το κούνημα ήταν ετοιμόρροπη να πέσει Και τότε ο κύριος Κορές στήσανε αμέσως ειδικής καλουσιάς στη γωνία Να κρατηθεί να μην πέσει η λεοντοκεφαλή Και από εκεί και πέρα ξεκίνησαν όλα Ήρθαν γερανοί και ο κύριος Αναστήλος ξεκίνησε από το 85-86 και μετά Αν ήταν εδώ λέτε θα ήταν ευχαριστημένοι τώρα που φτάσατε μέχρι αυτό το σημείο Ναι, ναι, πιστεύω ναι, αρκετά Είναι τόσες πολλές οι δουλειές που έχουν γίνει πέρα από αυτό που συζητιέται και συζητάμε τώρα για το δυτικό έτομα Ξεκινήσαμε από την ανατολική πλευρά, κατέβηκαν όλα τα μέλη μέχρι τα κοιονόχρενα Μετά πρέπει αυτό να το αναφέρω στην νότια πλευρά ο 5ος Κίωνας ήταν μια από τις δυσκολότερες επεμβάσεις που στα χρόνια μου έχουν γίνει.
Δηλαδή μια πατέντα βγήκαν όλα τα μέλη από πάνω και έμεινε όλη η κολόνα φανταστείτε περίπου 70 τόνους βάρος. Δέθηκε ο δεύτερος πόνδυλος με ειδική κατασκευή που έκανε μια πατέντα κύριος Κορές. σηκώθηκε μισό εκατοστό έσυρε δύο μέτρα προς το ναό για να μπορέσουν το πρώτο σπόνδυλο να βάλουμε συμπληρώμα το οποίο ήταν 50% κενό ήταν ετοιμόροπο να πέσει η συγκεκριμένη πλευρά που σας λέω κι έτσι έγινε ο πρώτος σπόνδυλος ενσωματώσαμε το καινούριο συμπληρώμα και ξαναήρθε στη θέση που έπρεπε πάλι ολόκληρος ο Κίωνας και θυμάμαι τότε είχαν έρθει δημοσιογράφοι, τηλεόραση και ο μηχανισμός αυτός απαιτούσε συντονισμό για να μπορέσει να πάει δύο μέτρα βόρεια μέσα στο ναό και ξαφνικά κοιτάζω η κολόνα πήγαινε λες και για δέκα ρίχτερ, έτσι.
Αλλά ήταν προγραμματισμένοι. Ο δημοσιογράφης, ο φωτορεπόρτερ, όλοι ψάχνουν, δεν ήταν κανένας, είχαν απομακρυνθεί όλοι. Μια Κυριακή από τη ζωή του Γιώργου Αγγελόπουλου είναι ένας από τους επικεφαλείς των ομάδων του Τεχνικού Γραφείου και Εργαστηρίου Συντήρησης και Αποκατάστασης του Παρθενώνα. Άλλαξε ο χαρακτήρας σας αυτά τα χρόνια της δουλειάς.
Κάνετε μια σκληρή δουλειά. Πάρα πολύ, γιατί έχεις να κάνεις με επιστήμονες, έχεις να κάνεις με πολιτισμό, η συμπεριφορά πρέπει να είναι ανάλογη. Πώς δηλαδή. Εντάξει, σεβασμός. Και εγώ με τη σειρά μου θα έπρεπε όλο αυτό το κόσμο που είχα τα 60 άτομα και μετά έρχεται να λατώνονται, ο καθένας ήθελε το δικό του τρόπο να συμπεριφερθείς.
Γίνατε πιο ευέλικτος ή πιο σκληρός, πιο αυδεκτικό. Πιο ευέλικτος. Σκληρός δεν μπορώ να πω, απλά ήταν έτσι ο τρόπος μου που ήμουν πολύ κοντά με τον κάθε συνάδελφο και έδειχνα ότι δεν χρειάζεται ούτε ένταση, ούτε να τσακωθείς, ούτε να διαφωνείς. Γινόταν όσο μπορούσα πιο καλά και ευχάριστα η δουλειά μας. Από ό,τι καταλαβαίνω δεν θα αλλάζατε δουλειά αν είχατε αυτή τη δυνατότητα Όχι, όχι, εκεί μου άρεσε πήγα με τα πρώτα χρόνια βέβαια δυσκολεύτηκα στην αρχή Η αλήθεια είναι ότι φοβόμουν και το ύψος γιατί εκεί και η δουλειά μας είναι στα 15 μέτρα ύψος Δηλαδή τώρα φανταστείτε με αυτή τη ζέστη έχω και την ευθύνη αλλά 11 η ώρα κατεβαίνουμε κάτω δεν μπορείς να δουλεύεις Σε 10 μέτρα ύψος πάνω να τρίβεις ή να κόβεις ή να τοποθετείς Αμύβετε καλά η δουλειά σας?
Θα έλεγα τώρα όχι. Παλιότερα καλύτερα δουλειά. Παλιότερα όταν έγινε η ίσμα υπήρχε ένα μεγάλο και καλό κίνητρο. Δηλαδή υπήρχαν πόνους. Ήταν ο υπεύθυνος ο οποίος όταν ο κάθε ένας είχε ένα μέλος έπρεπε να δώσεις ένα χρόνο να τελειώσει. Και εκεί πέρα ήταν 35% επιπλέον ο μισθός. Δηλαδή όταν έκανα στη δουλειά σου όπως θα έπρεπε και στον χρόνο που έπρεπε και στον εργοδικό ήταν το 50%.
Αυτό μετά το 2010 που έγινε αυτό που έγινε, κόπηκαν τα πάντα, μειώθηκε αρκετά κατά 50%, ειδικά και ο δικός μου ομιστός και των συναδέλφων. Γιατί όμως θα λέγατε σε ένα νέο παιδί σήμερα να κάνει αυτή τη δουλειά. Ειδικά για εκεί που είμαι εγώ τώρα, κανένας, μα κανένας δεν θέλει να αναλάβει τη δικιά μου θέση. Είναι κίνητρο καταρχήν.
Άρα σου λέει θα πάω εγώ τώρα να ελέγχω ή να έχω τη μεγάλη ευθύνη της δουλειάς γιατί έχει ακόμα συνέχεια. Ο ναός έχει μέσα αρκετή δουλειά. Πόσα χρόνια θα χρειαστούν ακόμη. Αυτό το σωστικό πρόγραμμα θα έλεγα εγώ το οποίο είναι μέχρι το 2030 είναι τέσσερα μάρμαρα στο υπέρθυρο στη δυτική πλευρά του ναού το οποίο πρέπει να φερεθεί ένας τεράστιος όγκος μπετού που είναι γύρω στα 7 μέτρα επί 3-4 μέτρα περίπου πρέπει να κοπεί να αποκολυθούν όλα τα αρχαία μάρμαρα που ήδη έχει ο Μπαλάνος βάλει μέσα στον πετό όπως σας είπα και στην βόρεια πλευρά με τους πονδύλους.
Αυτό λοιπόν πρέπει να φύγει το τσιμέντο, να μπουν δύο αρχαία μέλη τα οποία υπάρχουν πάνω στο καινούριο μάρμαρο που έχουμε φέρει και καταλαβαίνετε τις δυσκολίες και τα βάρη που θα αντιμετωπίσουν και δεν είναι και εύκολη και η χώρη να έχεις για 7 μέτρα μάρμαρο τώρα να μπορέσεις να το φέρεις βόλτα για να κάνεις και την δουλειά σου όπως πρέπει.
Άρα λοιπόν μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα πρέπει να γίνουν αυτές οι δύο επεμβάσεις. Κύριε Αγγελόπουλε, τι σας πρόχνει να σηκωθείτε κάθε πρωί από το κρεβάτι σας, ποιο είναι το κίνητρο για να πάτε στη δουλειά σας. Η συνέφεια τόσων ετών, πραγματικά δεν ξέρω, με το που ξυπνάω το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι να ανέβω πάνω στο ναό.
Και αυτό που μου αρέσει πιο πολύ ναι μεν ο προγραμματισμός Αλλά κάθε τι που τελειώνει και το τοποθετούμε νιώθω πολύ διαφορετικά Ότι έφυγε αυτό πάμε στο επόμενο Πάει και αυτό πάμε στο επόμενο Πιστεύετε στο Θεό ή στους 12 θεούς του Ολύμπου που συνομιλείτε με την Αθηνά Στο Θεό πιστεύουμε Αλλά θυμάμαι παλιά ο πρώην προϊστάμενος μου Για τις καιρικές συνθήκες γελούσα Με λέει άντε έβαλε το χέρι της η Θεή Αθηνά και δεν βρέχει σήμερα γιατί είχαμε να κάνουμε κάτι ας πούμε να τοποθετήσουμε ιδίως στη βόρεια πλευρά τον βάλαμε καταφραή το τελευταίο επιστηλείο καταφραή εννοώ ότι δεν έχεις περιθώρια χιλιοστό πρέπει να μπει το τελευταίο μάρμαρο να ακουμπώσει ο νεός και εκεί απαιτεί καιρικές συνθήκες άπνοια τουλάχιστον όσοι θα είναι μαζί σε αυτό το μάρμαρο να είναι πλήρως συντονισμένοι για να μπορέσει από πάνω να κατέβει σιγά σιγά με το χειριστή του γερανού να μπορέσει να γίνει η δουλειά σωστά χωρίς να γίνει απώλεια καμία, να μην σπάσει καθόλου κάτι κόχη ή οτιδήποτε άλλο.
Για ποιο επίτευγμα της ζωής σας νιώθετε περήφανος? Τώρα τι να σας πω. Αυτά τα δυο έχω να πω ότι πρόσφερα πάρα πολύ μεγάλο έργο. Θα φύγω από εκεί και θα σκέφτομαι όσο ζω αυτό που έχει γίνει. Μεγάλο επίτευγμα. Και το σημαντικότερο είναι ότι αγγίξαμε το χώρο το οποίο οι προγονείς μας είναι ο ελληνικός πολιτισμός. Αυτό το έργο μας ξέρει όλος ο κόσμος, όλος ο πλανήτης από αυτό το έργο.
Άρα λοιπόν αυτό θα σκέφτομαι, θα το νιώθω και είμαι σίγουρος ότι οι επισκέψεις μου χωρίς ιδιότητα πια θα είναι πολύ συχνές. Τουλάχιστον σε αυτό το χρονικό διάστημα, ένα-δύο χρόνια θα πηγαίνω γιατί το νιώθω. Πρέπει να πηγαίνω να βλέπω και τη συνέχεια. Και σίγουρα μου το έχω και πει και προς τα μέλη μου. σίγουρα και η γνώση μου ή μια οτιδήποτε δυσκολία υπάρξει μπορεί να βοηθήσει Σας ευχαριστώ πάρα πολύ Να είστε καλά, ευχαριστώ και εγώ για την πρόσκληση που μου κάνατε Μια Κυριακή από τη ζωή του Γιώργου Αγγελόπουλου είναι μαρμαροτεχνίτης εργάζεται στην αποκατάσταση του Παρθενώνα ηχογράφηση μοντάζ Νίκος Κατζίου Ανίδης επεξεργασία Γιάννης Καραγιάννης Σύμβουλος περιεχομένου, Τζένι Πουπουλίδου.
Είμαι η Κωνσταντίνα Βαρσάμη και σας ευχαριστώ. Ακούσατε το podcast «Μια Κυριακή από τη ζωή σου». Για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο της σειράς και για να ανακαλύψετε και τα υπόλοιπα podcast του Sky, ακολουθήστε μας στο Spotify και στα Apple Podcast ή ακούστε μας μέσα από το sky.gr και skyradio.gr.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
