Μια Κυριακή από τη ζωή του Σωκράτη Σινόπουλου
Μια Κυριακή από τη ζωή σουΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Είναι καθηγητής του Τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και από τους σημαντικότερους ερμηνευτές της πολίτικης λύρας διεθνώς.
Από το 2020 διατελεί πρόεδρος του Καλλιτεχνικού Συλλόγου Δημοτικής Μουσικής Δόμνα Σαμίου.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
ΣΚΑΙ ΠΟΤΚΑΣΤ Νέα Κυριακή από τη ζωή του Σοκράτη Σινόπουλου είναι καθηγητής του τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και ένας από τους σημαντικότερους ερμηνευτές αν όχι ο σημαντικότερος της πολίτικης λύρας διεθνώς Αυτά τα δύο επαγγέλματα πώς συνδέονται μεταξύ τους ο καθηγητής και ο μουσικός περιπλανόμενος μουσικός με έναν τρόπο Βασικά συνδέονται γιατί ιεραρχούνται Δηλαδή πρώτα αισθάνομαι και δηλώνω μουσικός, λιράρης και όλας και η ιδιότητα του καθηγητή, του μέντορα, του δασκάλου ας πούμε αυτής της γνώσης που έχω αποκτήσει με την εμπειρία μου πάνω στο όργανο έπεται.
συνδυάζονται, συγκρούονται πολλές φορές γιατί η μουσική χρειάζεται ψυχή και έμπνευση και το μη λογικό και τη σύνδεση με το άπειρο η επιστήμη γιατί στο Πανεπιστήμιο ασφάλως κάνουμε και έρευνα και επιστήμη χρειάζεται ορθολογισμό και τάξη νοητική αυτά συγκρούονται και μέσα μου συγκρούονται και σε πολλούς ανθρώπους νομίζω συγκρούονται Αισθάνομαι ότι τα ισορροπώ και ότι κάθε φορά αναδεικνύω το κομμάτι που πρέπει να αναδειχθεί Στην σκηνή και στη μουσική το κομμάτι που αφορά την τέχνη και στην έδρα, στο πούμε, του πανεπιστημίου Που δεν είναι καθόλου από έδρα στη διδασκαλία που κάνουμε βέβαια γιατί είναι εργαστηριακά τα μαθήματα Έτσι με τρόχνα στα χέρια Πάντως είναι και το κομμάτι το επιστημονικό, το ορθολογικό Τι δουλειά λέτε ότι κάνετε, αν ρωτήσει κάποιος Συνήθως λέω ότι είμαι μουσικός και ίσως στη ροή του λόγου να προσθέσω και το ότι αυτό που έχω γνωρίσει ως μουσικός το μεταφέρω και ως δάσκαλος στην τρίτο βάθμια εκπαίδευση Όσο και την αναγνωρισιμότητα αισθάνομαι πολύ καλά με την ανταπόκριση που έχω από τους ανθρώπους του χώρου μου
Μ' αρέσει πάρα πολύ, ακόμα και εμένα δηλαδή με σταματάνε κάποιοι στον δρόμο να μου πούνε Ε, σε έχω δει εκεί, σε έχω δει εδώ, κάποιες λίγες φορές που μου είναι αρκετό αυτό νομίζω έχουν υπερκαλυφθεί όλοι όποιες φιλοδοξίες και ματιοδοξίες που είχα να αποκομίσω από τη μουσική και ειδικά και σε αυτή την ηλικία που βρίσκομαι οπότε χαίρομαι πάρα πολύ και με αυτά που κάνω και με τον τρόπο που τα κάνω που συμφωνούμε ότι δεν έχουν την εμπορικότητα της αναγνωρισιμότητας, της ευρείας παρόλα αυτά είμαι καλά με τον εαυτό μου με αυτό που κάνω ξέρω ότι είναι πειραματικό και πολύ δημιουργικό και καινοτόμοτολμο να πω διαφορετικό ως το ορίσω και είμαι πολύ καλά με αυτό.
Πού γεννηθήκατε? Γεννήθηκα στην Αθήνα στο Χαλάνδρη, μεγάλωσα στο Χαλάνδρη, δεν έχω ζήσει ποτέ εκτός από αυτή την πόλη, αλλά και ποτέ στο κέντρο της. Έχω ταξιδέψει πολύ όμως, ευτυχώς, λόγω της δουλειάς μου με τις συναυλίες κυρίως που κάνουμε σε όλο τον κόσμο σχεδόν. Υπάρχει μια ανάμνηση από την παιδική σας ηλικία που μπορεί να είναι καπώς πολύ καθοριστική στη ζωή σας ή να σας ακολουθεί ακόμη και σήμερα.
Βεβαίως, ναι υπάρχει η ανεμελιά της γειτονιάς που την πρόλαβα, το παιχνίδι στο δρόμο, η ρεματιά χαλανδρίου που τότε ήταν ακόμα σε μια άγρια κατάσταση, να πλημμυρίζει, να ζούσαν μέσα ζώα και πουλιά και νερόφυδα. Οπότε αυτό ήταν το παιχνίδι μας και η ανεμελιά. Και η λύρα πώς προέκυψε και γιατί αποφασίσατε να μάθετε λύρα Έπαιζα κιθάρα από μικρός πηγαίνοντας στο δίο της γειτονιάς μου όταν απάντησα στην ερώτηση των γονιών μου Τι όργανο θέλεις πιάνω και κιθάρα κάνουνε οπότε η κιθάρα ήταν η απάντηση Αλλά πάλι χάρη στους γονείς μου είχα από μικρός την τύχη το λέω και το μεγαλώνοντας το θεωρώ πολύ πιο σημαντικό αυτή η λέξη τύχη να συμμετέχω σε μια παιδική χοροδεία που δίδασκε ο Γιάννης Τσιαμούλης, ο δασκαλός μου τότε, στο Περιστέρι μάλιστα αυτή η χοροδεία, μοναδική στην Αττική εκείνη την εποχή, που δίδασκε Βυζαντινή μουσική και δημοτικό τραγούδι σαν παιδιά.
Σε μια παιδική χοροδεία του Γιάννη Τσιαμούλη, που τότε μάλιστα είχαμε κάνει και διάφορα άλμπουμ και εξακολουθεί να είναι μια από τις πιο σημαντικές παιδικές χοροδίες που έχουν υπάρξει. Οι γονείς μου λοιπόν μέσω των ορειμιών με έστειλαν σε αυτή τη χοροδία. Από πολύ μικρός λοιπόν είχα στα αυτιά μου τους ήχους παράλληλα με την κλασική μουσική που έπαιζε στην κιθάρα και τους ήχους της βυζαντινής μουσικής και της δημοτικής μουσικής που λέμε των λαϊκών παραδόσεων του ελληνικού χώρου και ήμουνα 14 όταν πήγα σε μια συναυλία του Ροζ Ντέιλι πάλι με τους γονείς μου.
Πάντα ήταν πολύ ευαίσθητοι στο να γνωρίζουν και οι ίδιοι αλλά και τα παιδιά τους ενδιαφέροντα πράγματα και πάντα κάναμε πράγματα που ίσως δεν ήταν και τόσο τις ηλικίες μας ας πούμε. Πηγαίναμε, βλέπαμε γαλλικό σινεμά, Rick Romare στα 12 μου, η πράσινη αχτίδα αν θυμάμαι κάτι. Αλλά εν τέλει όμως ειδικά για τη μουσική όλο αυτό λειτουργήσε δίνοντάς μου μια πολύ ισχυρή βάση Ακούγοντας, βλέποντας περισσότερο Τρος daily, σαν προσωπικότητα δηλαδή Αισθάνθηκα ότι κάτι συμβαίνει εδώ Κάτι, μ' αρέσει σ' αυτό το πράγμα Σύντομα παρήγγειλα μια λίρα Και πήγα τον βρήκα και Κάναμε κάποια λίγα μαθήματα Και πολύ γρήγορα, επειδή Ήδη τα είχα μέσα μου όλα αυτά τα ακούσματα Τα τοποθέτησα πάνω στο όργανο Και με την εμπειρία από την κιθάρα Και βρέθηκα στα 15 μου να παίζω Μαζί του στις ναυλίες του και σιγά σιγά και σε βαραδινές μπουάτ στην Αθήνα.
Δηλαδή αν κάποιος καθόρισε με έναν τρόπο ότι η διαδρομή σας είναι ο Ροζ Ντέιλι. Ναι σίγουρα μετά τους γονείς μου είναι σίγουρα ο Ροζ Ντέιλι. Ο επόμενος και αρκετοί άνθρωποι αργότερα, ο καθένας με τον τρόπο του. Η Δόμανα Σαμίου ας πούμε είναι μια προσωπικότητα πολύ σημαντική που ήρθε μετά στα 18 μου τη γνώρισα και έμεινα πολύ κοντά της μέχρι και το θάνατό της πριν από 14 πλέον χρόνια.
Και τώρα είστε και ο πρόεδρος του Καλλιτεχνικού Συλλόγου Δημοτικής Μουσικής Δόμνας Αμίου. Ναι, είναι ένα σύλλογος που είχε ιδρύσει ίδια, με την ίδια ως πρόεδρο και μέλη τους ανθρώπους που ήταν πολύ κοντά της. Συνεχίζουμε το σύλλογο, συνεχίζουμε τη δουλειά της, κάνουμε εκδόσεις από ηχογραφήσεις που έχει κάνει ίδια και που δεν πρόλαβε να εκδώσει.
Είμαστε πολύ ενεργοί και έχουμε και έναν ιστοχώρο που έχει πολύ ψηλή επισκεψιμότητα από ανθρώπους που με ενδιαφέρουν να μάθουν για κομμάτια, για στίχους, για τις ιστορίες των τραγουδιών Στο όνομά της είναι αυτό, το domnasamui.gr Διοργανώνουμε φεστιβάλ νέων συγκροτημάτων, συναυλίες με τη χοροδία μας που είναι επίσης πολύ ενεργή Όλα αυτά με τη ματιά στραμμένη στην παράδοση, αλλά με έναν νεωτερικό τρόπο, μπορώ να το πω έτσι, για να μην χρησιμοποιήσω τον όρο πειραματικό και έτσι αποκλείσουμε από την κουβέντα ανθρώπους που αγαπούν το παραδοσιακό.
Ναι, η δουλειά που κάνουμε στο Σύλλογο, θα λέγαμε ότι εμπίπτει στον ευρύτερο χώρο που ονομάζουμε ελληνική παράδοση, με τις όποιες βέβαια προσαρμογές χρειάζεται διαρκώς γιατί είναι μια ζώσα παράδοση αυτή, οπότε τα πράγματα αλλάζουν και εξελίσσονται. Πάντως εκεί ας πούμε ότι προσπαθούμε να είμαστε συνεπείς με έναν ήχο που συνεχίζει και το δικό της έργο της Δόμου Νασαμείου.
Οποιοςδήποτε ανησυχίες έχω που έχω προσωπικά πλέον εκτός για καινούργια πράγματα έχω βρει το χώρο και άλλους χώρους και άλλα σχήματα ανθρώπων και τα δοκιμάζω. Τα τελευταία χρόνια πολλοί νεότεροι πάνε στα πανηγύρια, αγαπούν το παραδοσιακό τραγούδι με έναν τρόπο που αυτό γίνεται ξαφνικά mainstream. Έχετε συμβάλει σε αυτό στο να γίνει το παραδοσιακό μόδα?
Νομίζω ότι ναι, όλοι οι άνθρωποι που κουβαλήσαμε αυτή τη μουσική που αισθάνομαι κι εγώ ένας από αυτούς την κουβαλήσαμε στην πλάτη μας με ευχαρίστηση έτσι για ανάλογα μικρότερη μεγαλύτερη περίοδο καθένας ναι αισθάνομαι ότι έχουμε συμβάλει ειδικά με το Σύλλογο ξεκινήσαμε αυτό το φεστιβάλ νέων συγκροτημάτων προδοσιακής μουσικής αν δεν κάνω λάθος κοντεύουν 10 χρόνια τώρα Και ειδικά με αυτήν την διοργάνωση πιστεύω ότι συμβάλαμε πολύ γιατί έκτοτε έχει αυτή η ιδέα το να φέρνεις ανθρώπους διάφορα συγκροτήματα, όχι ένα αλλά περισσότερα, σαν φεστιβάλ που ασχολούνται με την παραδοσιακή μουσική και με έναν τρόπο προβάλλει και το τελετουργικό κομμάτι του πράγματος, το ακουστικό, αλλά και το πανηγυρικό, το χορό δηλαδή και το γλέντι.
Νομίζω ότι ειδικά με το σύλλογο της Δόμενας Σαμίου συμβάλαμε αισθητά σε αυτή την αλλαγή που κάθε χρόνο αυτό που βλέπουμε εκπλήσει όλο και περισσότερα φεστιβάλ, όλο και περισσότερα συγκροτήματα, όλο και περισσότερος νέος κόσμος να συμμετέχει Υπάρχει περίπτωση αυτό να είναι μία μόδα που θα περάσει Κανείς δεν ξέρει Βασικά νομίζω τώρα έχει αποκατασταθεί η τάξη των πραγμάτων και το υγιές των πραγμάτων Το περίεργο ήταν οι προηγούμενες δεκαετίες που δεν συνέβαινε αυτό που δεν συνέβαιναν αυτά τα αστικά πανηγύρια αλλά έπρεπε και έλειψε δηλαδή η σύνδεση του ανθρώπου και των νέων ειδικά με την κοινότητα γιατί περί αυτού πρόκειται ίσως και οι μουσικές, οι αλότριες δεν επιτελούν επειδή ακριβώς είναι κάπως αλότριες και ξένες, δεν λειτουργούν ως προς το δέσιμο αυτής της κοινότητας όπως λειτουργούν τα τραγούδια που είναι στη γλώσσα μας στο κάτω-κάτω και στους ρυθμούς και τις μελωδίες που μας μιλάνε πολύ βαθιά και με την προγονική μας μνήμη ας πούμε.
Οπότε δεν ξέρω τι θα γίνει. Νομίζω ότι θα παραμείνει αυτή η κατάσταση και θα αναπτύσσεται ακόμα περισσότερο μεταφέροντας ουσιαστικά το πανηγύρι από τον τόπο του όπου συμβαίνει περιστασιακά μόνο όταν άνθρωποι μαζεύονται εκεί. Όταν υπάρχει γιορτή. Τις γιορτές, ναι, το μεταφέρει σε ένα αστικό χώρο όπου και οι νέοι φυσικά διαμένουν και εκφράζονται.
Νέα Κυριακή από τη ζωή του Σοκράτη Σινόπουλου είναι καθηγητής του τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και ένας από τους σημαντικότερους ερμηνευτές αν όχι ο σημαντικότερος της πολίτικης λύρας διεθνώς. Η λύρα τι το μαγικό έχει και ξεσηκώνει τόσο πολύ το ανθρώπινο αίσθημα δεν νομίζω ότι είναι μόνο χαρακτηριστικό της ελληνικότητας.
Δεν είναι τυχαία η σύνδεση με τον Ροζ Ντέιλι, έτσι δεν είναι. Δεν το έχω αναλύσει. Πάντως όλες οι Λύρες, γιατί αδερφάκια είναι όλες, με διαφορετικό ηχόχρωμα, αλλά έχουν ένα κοινό παρονομαστή στον ήχο τους, νομίζω μεταφέρουν αυτή την προγονική δύναμη, γιατί μέσα και στον τραχή τους ήχο μεταφέρουν μνήμες αιώνων, να μην πω και χιλιετιών, αλλά για παράδειγμα η Λίρα έτσι όπως τη γνωρίζουμε σήμερα στη μορφή που τη γνωρίζουμε είτε αυτή την ονομάζουμε κριτική, είτε ποντιακή είτε κωνσταντινοπολίτικη που παίζω εγώ είτε θρακιώτικη σαν όργανο υπάρχει έτσι όπως το παίζουμε σήμερα έχει αποτυπωθεί πριν από χίλια χρόνια και περισσότερο σε αναπαραστάσεις και είναι ακριβώς το ίδιο χωρίς καμία αλλαγή τρεις χορδές, αυτό το σχήμα Γι' αυτή τη μνήμη λοιπόν μιλάω, αυτό μάλλον μας συγκινεί στον ήχο μας Αυτή η μνήμη που μπορεί να είναι κοινή και με μια κέλτικη μνήμη, δεν ξέρω αν αυθαιρετώ Καθόλου και συμφωνώ και μου αρέσει αυτός ο τρόπος σκέψης, ναι Είναι μια κοινή μνήμη που τελικά είναι πανανθρώπινη και οικουμενική
Και πώς γίνεται το κλαρίνο να έχει ισοπεδώσει για πολλές δεκαετίες ένα τόσο ουσιαστικό και δυνατό όργανο Είναι περιπλοκό. Το κλαρίνο ήρθε, είναι ένα σύγχρονο όργανο το κλαρίνο. Πριν από 200 χρόνια δεν παίζόταν κλαρίνο σε αυτόν τον τόπο και όλα τα κομμάτια που τώρα αναγνωρίζουμε ως παραδοσιακά με κλαρίνο παίζονταν περισσότερο με πνευστά όργανα, ξύλινα πνευστά.
Αυτά κυρίως τα όργανα ισοπαίδωσε το κλαρίνο, ακτόπισε είναι η σωστή λέξη. Τις λύρες τις ακτόπισε το βιολί περισσότερο, στα νησιά. γιατί είναι και λίγο διακριτές αυτές οι παραδόσεις των πνευστών της τεριανής Ελλάδας και του βιολιού της νησιώτικης. Νομίζω πάντως είναι θεμητές αυτές οι αλλαγές. Τον έρθε δηλαδή ένα όργανο που έχει περισσότερες δυνατότητες και να αντικαταστήσει ένα όργανο με λιγότερες δυνατότητες.
Αυτός είναι με το κλαρίν, αυτός είναι με το βιολί. Αυτή είναι και η δυναίμια της παράδοσης. Απ' την άλλη θα ήταν κρίμα να εκλείψουν τελείως τα όργανα τα παλιά και ευτυχώς παράλληλα με τα σύγχρονα όργανα ενδιαφερόμαστε και οι νεότεροι ακόμα περισσότερο και για τα παλιά. Δηλαδή για παράδειγμα έχει επανεισαχθεί στην κρετική μουσική η τοπική τους τσαμπούνα, η γκάντε, η ασκομαντούρα που λένε, ένα όργανο που δεν πεζότανε για μερικές δεκαετίες αλλά έχουν αισθανθεί την ανάγκη να το εισάγουν ξανά μαζί και με τη λύρα, πρόσφατα παράλληλα και με τη Λύρα και με το Λαούτο.
Νομίζω δηλαδή όλα είναι θεμητά εφόσον όλα συνεπάρχουν με έναν τρόπο ειρηνικό. Αυτό που ορίζαμε παραδοσιακό μέχρι πρότινος δεν είναι αυτό που βλέπουμε σήμερα. Πολλά συγκροτήματα τα οποία χρησιμοποιούν τη τζαπούνα όπως λέτε. Με την οποία δεν είμαστε απόλυτα συμφιλειωμένοι εκτός αν δούμε παλιές φωτογραφίες, παλιά ντοκιμαντέρ.
Ο νέος κόσμος όμως γνωρίζει αυτά τα όργανα και νομίζω ότι τα γνωρίζει γιατί έχει εκπαιδευτεί στα μουσικά σχολεία. Τα μουσικά σχολεία που είναι τώρα πάνω από 30 χρόνια, 35 που ιδρύθηκαν, ήδη έχουν δώσει τα αποτελέσματα, τα πολύ θετικά, τους καρπούς τους έτσι, τα βλέπουμε χειροπιαστά, γιατί έχουν αποφυτίσει από εκεί πάρα πολύ ενενεργία μουσική και όχι μόνο στα παραδοσιακά όργανα, αλλά και στην κλασική μουσική και διάφορες δημιουργοί που εμπνεύστηκαν από όλα αυτά τα ρεθίσματα που δίνει ένα μουσικό σχολείο και ηθοποιοί και χορευτές και όχι μόνο μουσική.
Άλλωστε και στο Πανεπιστήμιο, στο Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης που διδάσκω, ένα αρκετά μεγάλο ποσοστού των εισακταίων είναι απόφοιτοι των μουσικών σχολείων, άρα και αυτό δείχνει το πόσο σημαντικό είναι το έργο που γίνεται εκεί. ή παρόλα τα προβλήματα, συμφωνούμε, δημόσια εκπαίδευση, ελήψεις κλπ. Αλλά το τελικό πρόσημο είναι θετικό και όλη αυτή η πληθώρα των μουσικών που αποφυτούν από τα μουσικά σχολεία, αυτή είναι βασικά που έχουν αλλάξει τον χάρτη της μουσικής έτσι όπως τον περιγράψαμε προηγουμένως.
Άρα χτίζεται η επόμενη μέρα. Η επόμενη μέρα δεν είναι το ίδιο παραδοσιακό τραγούδι της δεκαετίας του 70. Σήμερα μπορούμε να μιλήσουμε για ένα νέο παραδοσιακό τραγούδι έτσι δεν είναι Ασφαλώς το οποίο ακόμα δεν μπορεί να περιγραφεί Γιατί αλλάζουν όλες οι παράμετροι που το διαμορφώνουν και το ορίζουν Πια τα πράγματα εξελίσσονται σε ένα αστικό περιβάλλον Αυτό και μόνο αλλάζει τελείως τα δεδομένα Με όλες τις επιδράσεις που έχει κάποιος σε ένα αστικό περιβάλλον Σύν την παγκοσμιοποίηση Άρα ναι υπάρχουν και άνθρωποι που δημιουργούν ή διασκευάζουν ας το πούμε το πρώτο ισοριακό τραγούδι λαμβάνοντας υπόψη όλες αυτές τις παραμέτρους.
Πολλές φορές τα πανηγύρια ειδικά σε κλειστό χώρο που κάνουν τα νέα συγκροτήματα που περιγράψαμε προηγουμένως. Εγώ βρίσκω πολλά χαρακτηριστικά όμοια με μια ροξιναυλία ή ένα κλαμπ ας πούμε και στον τρόπο που αλληλεπιδρούνε με τον κόσμο θυμίζει ένα ορθάδικο ας πούμε και άλλωστε και σε τέτοιους χώρους γίνονται χειμερινούς αυτά τα γλέντια.
νομίζω είναι κάτι εν εξελίξει όλο αυτό σίγουρα αλλάζει διαρκώς σίγουρα είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που εννοούσαμε κάποτε ελληνική παράδοση το αντιμετωπίζουν πάντως οι νέοι σήμερα πολύ δημιουργικά με μια υγεία χωρίς καμία υποχρέωση για το ότι αυτό πρέπει να το κάνουμε και να πρέπει επειδή είναι δικό μας το αντιμετωπίζουν καθαρά σαν μια τέχνη, σαν μια μορφή τέχνης που τους είναι οικία και μέσα από την οποία μπορούν να εκφραστούν Και η τζαζ πώς συνδέεται με τη βυζαντινή μουσική Η βυζαντινή μουσική δεν είναι πολύ αυστηρή, έχει κανόνες Η τζαζ είναι η μουσική του αυτοσχεδιασμού Δένουν και τα δύο Εκεί ακριβώς συνδέονται στον αυτοσχεδιασμό Άλλωστε δεν παίζουμε φαινομενικά Είναι ένα σχήμα που ηχεί σαν τζαζ κουαρτέτο Αλλά στην πράξη κρατάμε από την τζαζ μουσική Κυρίως τον αυτοσχεδιασμό και κυρίως εγώ προσωπικά την ελευθερία της έκφρασης του ότι δεν υπάρχει λάθος και μια λάθος νότα δεν υπάρχει λάθος νότα αν η επόμενη είναι η σωστή ως προς αυτήν αυτό που έκανα με το κορτέτο δεν είναι μια αλλαγή, μια στροφή
είναι μια φυσική συνέχεια των όλων της μουσικής μου πορείας την αισθάνομαι απόλυτα συνδεδεμένη με την εποχή που έπαιζε δίπλα στη Δόμνα Σαμίου, Μικρασιάτικα ας πούμε, με τη Λύρα μου τον ίδιο δρόμο βλέπω σε αυτό Και αν έπρεπε να διαλέξετε ανάμεσα σε ένα τζαζ στάνταρ και σε ένα μικρά σιάτικο, τι θα διαλέγατε, ή πουλή ερώτηση.
Καθόλου, γιατί είναι ξεκάθαρη η απάντηση που το μικρά σιάτικο 100% Μια Κυριακή από τη ζωή του Σοκράτη Σινόπουλου. Είμαι καθηγητής του τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και ένας από τους σημαντικότερους, αν όχι ο σημαντικότερος ερμηνευτής της πολιτικής λύρας διεθνώς. Είναι ο πρόεδρος του Καλλιτεχνικού Συλλόγου Δημοτικής Μουσικής Δόμνας Αμίου, έχει συνεργαστεί με την Λωρίνα Μακένιτ, την Βανθιά Ρεμπούτσικα, τον Χρόνια Ιδωνίδη, τον Άραντ Ιντζιάν, τον Τουρκοντέρια Τουρκάν, λέω σωστά το όνομά του.
Ακριβώς. Όλοι αυτοί και ο καθένας χωριστά φτιάχνουν το πάζλ της μουσικής του κόσμου ή αυτής της μουσικής που κάποια στιγμή ορίσαμε ως έθνικ μουσική και στην Ελλάδα δεν ξέρω πόσο εύκολο ήταν να την προσεγγίσουμε πριν από 30 χρόνια Τώρα είναι περισσότερο με εσάς, με όλους αυτούς τους μουσικούς που φεύγουν από τα σύνορα της χώρας τους και συναντούν άλλους Πιστεύετε ότι αλλάζετε με έναν τρόπο τον κόσμο όλοι μαζί όταν συνδέεστε, όταν συνομιλείτε μουσικά Ναι το πιστεύω και ελπίζω να τον αλλάζουμε προς το καλύτερο και με τον ισχυρότερο τρόπο που μπορούμε Μακάρι ειδικά για τη συνεργασία με τον Τεριά Τουρκάν, τον Τούργο αδερφό γιατί παίζουμε το ίδιο όργανο Είμαστε συνομίλητοι και από τα 18 μας, αυτός μένει στην πόλη βέβαια εγώ εδώ αλλά αισθανόμαστε πολύ κοντά ένας τον άλλον έχουμε κάνει τρεις-τρεις συγχωγραφίες εις άλμπουμ μαζί και αρκετές συναυλίες αυτό που κάναμε στην πρώτη μας συγχωγράφηση όταν ήμασταν 20 χρονών πριν 30 χρόνια δηλαδή άφησε αρκετά ισχυρό αποτύπωμα γιατί ήταν
η πρώτη συνεργασία ανάμεσα σε έναν Έλληνα και σε ένα Τούρκο μουσικό στο οικείο τους έτσι ρεπερτόριο στο κοινό ρεπερτόριο μάλιστα των δύο κοινοτήτων, ας το πούμε, μία συνεργασία που συνέβαινε και στην Κωνσταντινούπολη και όχι πολλούς αιώνες πριν, μέχρι και το 1950, όπου ζούσαν ακόμα και οι τελευταίοι απόγονοι των ελληνικών οικογενειών, των Ρωμιών, που συνεργάζονταν και δούλευαν ως υπαλλήλικες στον τουρκικό ραδιόφωνο, μουσική που έχουν μυθοποιηθεί σχεδόν ο Γιώργος Μπαντζανός με το ούτι του και ο Αλέκος Μπαντζανός με τη λύρα του.
Αυτό λοιπόν που κάναμε με τον Τεριά τότε, έχω την αίσθηση ότι ήταν μια αρχή για να έρθουν πιο κοντά οι κοινότητες των μουσικών αρχικά, αλλά κατ' επέκταση και οι κοινότητες των ανθρώπων σε μια εποχή βέβαια που κατά τα άλλα δυστυχώς από τότε στο επίπεδο της συνεννόησης της πολιτικής και αγιοπολιτικής τα πράγματα δεν πάνε καλά, έχουν κάπως αγριέψει.
παρόλα αυτά στον πόλεμο των κοινωτήτων υπάρχει σύνδεση υποδεχόμαστε στο πανεπιστήμιο ας πούμε φοιτητές μεράσμους από πανεπιστήμια της Τουρκίας Τούρκοι μουσικοί έρχονται στην Ελλάδα που ενδιαφέρονται για το ρεμπέτικο και για τα δικά μας πράγματα ομοίως δικά μας παιδιά μένουν της Κωνσταντινούπολη και εργάζονται εκεί ως μουσικοί άρα η δικά μου αυτή τη συνεργασία αλλά και με όλες ναι, λίγος πολύ αισθάνομαι ότι αλλάζουμε τον κόσμο Ανήκουμε στην Ανατολή ή στη Δύση, τι λέτε?
Ε, αυτό το απάντησα. Και στα δύο είμαστε εξίσου και στα δύο και νομίζω μόνο αν το αντιληφθούμε αυτό θα ηρεμήσουμε γιατί είναι και αυτό το ζήτημα της ταυτότητάς μας που μας μπλέκει από τα τελευταία 200 χρόνια νομίζω και βάλε. Είμαστε και τα δύο και η δυσκολία είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε και τα δύο και ότι ο συνδυασμός και των δύο είναι αυτό το πιο γόνιμο νομίζω που θα μπορούσαμε να κάνουμε και στη μουσική τουλάχιστον από την στιγμή που συνειδητοποίησα ότι είμαστε και τα δύο αισθάνομαι ότι βρήκα και μια ισορροπία στα πράγματα.
Α, διχαστήκατε κάποια στιγμή δηλαδή, αμφιταλλαντευτήκατε. Ξεκίνησα διχασμένος, γιατί ξεκίνησα σε μια εποχή που τα πράγματα ήταν πολύ διχαστικά και στη μουσική ακόμα και έπρεπε να ανήκεις κάπου με έναν τρόπο απόλυτο και ας πούμε τα πράγματα ήταν τελείως διαχωρισμένα ο κλασσικός μουσικός δεν γύριζε καν να κοιτάξει ένα λαϊκό μουσικό είτε που έπαιζε μπουζούκι είτε γκάιδα η λαϊκή μουσική με τους δημοτικούς παραδοσιακούς ομοίως οι ροκάδες ομοίως, ο καθένας αποκλεισμένος άρα ξεκίνησα γιατί με το που βρέθηκα σε ένα τέτοιο χώρο που ήταν ο χώρος της world music ίσως του Ροζ Ντέιλι και της ελληνικής παράδοσης της Αμίου που προσπαθούσαμε να υποστηρίξουμε ο καθένας το με τη ρίζη του.
Σύντομο όμως αντιλήφθηκε ότι χρειάζεται μια συνολική οπτική στα πράγματα. Η γενιά μας έστεισε το αφήγημά της πάνω σε φρικιά, ροκάδες, πανκιά, λαϊκούς, φλόρους, κυριλέδες. Πώς τους αφήσατε όλους αυτούς στην άκρη που είχαν ανάγκη από ένα πλαίσιο πολύ συγκεκριμένο. Ναι, ίσως και εγώ δεν εντάχθηκα ποτέ σε κάτι από όλα αυτά.
Πάντα ήμουνα απέξω από όλα αλλά τα παρακολουθούσα και όλα. Ως παρατηρητής ίσως. Και ως παρατηρητής αλλά και ναι μάλλον ως παρατηρητής ναι. Τι κρατάτε από αυτή τη στενή συνεργασία και με το Ροζ Ντέιλι και με τη Δόμνα Σαμίου γιατί είναι τόσο σπουδαίοι αυτοί οι άνθρωποι δεν θα πω μόνο καλλιτέχνες δεν θα πω μόνο μουσική. Σωστά είναι ο άνθρωπος κάθε φορά το πιο σημαντικό και για μένα πέρα από το πολύ σπουδαίο έργο τους ως μουσική και ως δάσκαλοι και ως εμπνευστές.
Και οι δύο έχοντας κοντά τους ανθρώπους που τους πιστεύουν και συνεχίζουν αυτό που κάνουν. Και οι δύο έχουν τα εξής κοινά. Είναι άνθρωποι που έχουν ταχθεί στη μουσική όλοι τους στη ζωή. Ό,τι έκαναν για τη μουσική. Ναι, βάζω κι εδώ ένα παρονομαστή. Ας πούμε, δεν έκαναν παιδιά κι οι δύο. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους.
Αλλά νομίζω ότι έχει να κάνει και με ότι ότι το πρώτο τους και πιο σημαντική μέρη που θέλανε να συζήτουν ήταν η μουσική. Άνθρωποι εργατικοί, άνθρωποι μεγαλόψυχοι και οι δύο και γι' αυτό νομίζω ότι και το έργο τους έχει ήδη αποδειχθεί ότι μένει ανεξίτηλο στα πλαίσια ενός μύθου νομίζω. Καλά ο Ρώσος είναι ακόμα ενεργός και να είναι καλά και ακόμα δημιουργικός αλλά ήδη αυτά που έχει κάνει είναι εξαιρετικά σημαντικά για τις επόμενες γενιές.
Έχετε παιδιά? Έχω. Αυτό σημαίνει ότι δεν είστε τόσο ταγμένος στη μουσική όσο η Σαμείου και ο Ντέιλι Εντάξει, τρέκλω ποδιά Δεν νομίζω ότι είμαι τόσο ταγμένος όσο η Σαμείου και ο Ντέιλι, ναι Το πιστεύω αυτό, γνωρίζοντας και τους δύο και γνωρίζοντας και τον εαυτό μου Παρόλα αυτά, ναι η μουσική είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι στη ζωή μου Και δεν έχει μειωθεί αυτό στο παραμικρό Αλλά δεν είναι όλη σας η ζωή από ό,τι καταλαβαίνω Όχι, όχι δεν είναι Αυτό νομίζω ότι είναι μια υγεία της γενιάς μας να φεύγουμε από το απόλυτο τάξιμο σε οτιδήποτε και να ισορροπούμε και ανάμεσα σε άλλα πράγματα που μας κάνουν ανθρώπους. Υπάρχει κάποια στιγμή στη ζωή σας που την αλλάζετε για χάρη ενός έρωτα. Αλλάξατε την προσωπική σας ιστορία για χάρη ενός έρωτα.
εντάξει ίσως δεν έκανα πράγματα τα πράγματα που ήθελα να κάνω ας πούμε να φύγω από αυτή την πόλη που λέγαμε στην αρχή να μείνω κάπου αλλού ήθελα να πάω να μείνω στο Κωνσταντινούπολη ένα διάστημα ναι δεν το έκανα βέβαια ήταν και άλλοι λόγοι και τα προσωπικά εκείνη την περίοδο ο μουσικός είναι φευγάτος θέλει διαρκώς να ταξιδεύει επαληθεύεται αυτό το μοτίβο του περιπλανόμενου μουσικού με ένα όργανο στην πλάτη που μένει οπουδήποτε βρει Σε μένα δεν θα λέγω ότι επαληθεύεται αλλά θα μπορούσα να το κάνω δεν το έχω κάνει ποτέ διότι ποτέ δεν μπρέθηκα ίσως και σε αυτές τις συνθήκες ας πούμε Έχω γνωρίσει μουσικούς που λειτουργούν με τον τρόπο τους δηλαδή κάποιοι μια ζωή αρκετά ελεύθερη αστερατερή ζωή αλήτηκη ας το πούμε κάποιοι άλλοι πολύ πιο συγκροτημένοι και τακτοποιημένα όλα με το γραφείο τους για την εργασία τους, τη συνθετική ή τη μελέτη.
Νομίζω λειτουργούν όλα, ο καθένας επιλέγει αυτό που του ταιριάζει. Χρειάστηκε να κάνετε εκπτώσεις για χάρη της επιβίωσης, να δουλέψετε σε ένα νυχτερινό κέντρο, ας πούμε. Ωραία ερώτηση αυτή. Τα νυχτερινά κέντρα, επειδή ακριβώς επανέρχομαι στην οριοθέτηση των ομάδων της εποχής, και για μένα και για τους χώρους μου, είτε για τους παραδοσιακούς είτε για τους ανθρώπους της World Music τα νυχτερινά κέντρα που εκείνη την εποχή ήταν σε μεγάλη ακμή ήταν πέρα από την κόκκινη γραμμή άρα σε κάποια νυχτερινά κέντρα που δεν ήταν και τόσο, ήταν θα λέγα στο έντεχνο τραγούδι στις παρυφές εκεί είπα όχι, αυτό δεν το έχω κάνει ποτέ και μάλιστα περηφανευόμουν στους συναδέλφους μου ότι δεν το έχω κάνει αυτό και ότι δεν έχω παίξει το ίδιο πρόγραμμα δύο-τρεις φορές συνεχόμενες το ίδιο ποτέ. Άλλα πράγματα όμως έχω κάνει που τώρα το να το έχω μετανιώσει είναι βαριά κουβέντα αλλά οι προθέσεις μου όμως ήταν πάντα με σκοπό να μάθω πράγματα να το δω και αυτό. Τελικά λίγες φορές ήταν αυτές, δηλαδή
μιλάω για ένα στούντιο, μια χογράφηση ή μια συναυλία κάπου. Έμαθα πράγματα τελικά. Έμαθα τι θα έπρεπε να κάνω και αυτό μια γνώση είναι. Πάντως ζει κανείς κάνοντας τη δουλειά σας. Όχι. Ναι, δεν ζει εύκολα. Και μάλιστα πάω λίγο πιο πίσω στη συζήτησή μας για να πω ότι ακριβώς για να προστατεύσω τη σχέση μου με τη μουσική ως μουσικός σε μια εποχή που αισθάνθηκα ότι πρέπει να βιοποριστώ και από τη μουσική και ενδέχεται να κάνω πράγματα που δεν με εκφράζουν και κινδυνεύω να χάσω αυτή τη σχέση που έχω χτίσει με τη μουσική. Αυτή είναι περίπου η περίοδος της ζωής μου που εξέτασα και το ενδεχόμενο να ξεκινήσω να διδάσκω και σε οδεία αρχικά αλλά κυρίως στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.
Αυτή ήταν μια επιλογή που τώρα 20 χρόνια μετά θεωρώ ότι ήταν σωστή η επιλογή που ασχολήθηκα με την εκπαίδευση με ένα τρόπο που μου πήρε βέβαια πολύ σημαντικό χρόνο δημιουργικό αλλά στον χρόνο που μου έμενε για τη μουσική δεν είχα το άγχος του βιοπορισμού και έκανα όλα αυτά τα πράγματα που αισθάνομαι ότι με εκφράζουν από τότε για το κορτέτο που μιλήσαμε και για όλα αυτά.
Δύσκολα πάντως επανέρχομαι να ζήσει κάποιος με τη μουσική και όλη η μουσική που ξέρω, έτως από περιπτώσεις, μιλάμε τώρα για τη μουσική την πιο δημιουργική, την πιο αυτοσχεδιαστική γιατί στην κλασική μουσική, ωραία, υπάρχουν και οι θεσμοί, οι κρατικές ορχήστρες κλπ. Αλλά στην δική μας μουσική, την παραδοσιακή, που είναι ένα ελεύθερο επάγγελμα, λίγοι μουσικοί ζουν από αυτό αποκλειστικά και πολύ συχνά χρειάζεται να κάνουν και κάτι συναφές παράλληλα, ένα μάθημα, ένα σεμινάριο, κάτι.
Ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο νιώθετε υπεύθυνος για την ακαδημαϊκή εξέλιξη της χώρας. Ναι, οι τέχνες στο Πανεπιστήμιο και η μουσική στης γεγοντή περίπτωση είναι μια συνθήκη ούτως ή άλλως κάπως κατεξαίρεση Δηλαδή δεν ανήκει στο βασικό ακαδημαϊκό χάρτη της χώρας ασφαλώς Ενώ ότι δεν υποτιμώ καθόλου τις τέχνες, πολύ καλά βρίσκονται και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση Απλώς δεν είναι οι επιστήμες οι ναυαρχίδες ας το πούμε που διαμορφώνουν τον ακαδημαϊκό χάρτη Σε ό,τι έχει να κάνει με τη μουσική πάντως και τις τέχνες, ναι, προσπαθούμε και το δικό μας τμήμα, όπως και τα άλλα τέσσερα τμήματα, τα μουσικά τμήματα που υπάρχουν στην Ελλάδα, προσπαθούμε να διαμορφώσουμε τις συνθήκες καταρχάς για τη μουσική και κατ' επέκταση για τις τέχνες, που να συνδυάζουμε, να μην χάνεται η μαγεία της τέχνης σε ένα ακαδημαϊκό περιβάλλον και αν μιλάμε για τις δικές μας παραδόσεις, η προφορικότητα ας πούμε, που ήταν πάντα ο τρόπος που μεταφερόταν αυτή η γνώση από γενιά σε γενιά.
Αν συνδυάσουμε αυτό με ένα ακαδημαϊκό περιβάλλον, με την έρευνα και την επιστήμη, ναι, αισθάνομαι υπεύθυνος και αισθάνομαι ότι όπως και όλοι οι συναδελφοί μου μαζί, παρ' όλες τις δυσκολίες, προσπαθούμε για το καλύτερο και προγοράμε έως το με αργά βήματα, στη σωστή κατεύθυνση. Ποια από τα τρία στάδια, ιστορικά στάδια νομίζω και τα τρία, είναι πιο πολύτιμα τελικά, πιο ανθεκτικά στον χρόνο.
Η προφορικότητα, η καταγεγραμμένη μουσική ή αυτό που συμβαίνει σήμερα. Οποιοςδήποτε ανεβάζει κάτι στο YouTube και αυτό ανακηρύσσεται. Μουσικός, καλλιτέχνης. Νομίζω σήμερα, αν κοιτάξουμε το σήμερα, συνεπάρχουν και τα τρία και πολύ καλώς συνεπάρχουν. Η προφορικότητα συνεχίζει να είτε στον χώρο της, στις τοπικές κοινότητες, είτε μεταφρασμένη σε περιβάλλον ακαδημαϊκό ή σε οποιοδήποτε άλλη συνθήκη διδακτική, σε οποιοδήποτε ίδρυμα.
Οι ηχογραφήσεις υπάρχουν και οι αρχικιακές ηχογραφήσεις και οι πρώτες και οι μεταγενέστερες και διασκευές κλπ. Και ο καθένας κάνει ό,τι θέλει. Μ' αρέσει αυτό. Και αν μιλάμε για τις παραδοσιακές μουσικές προσωπικά δεν αισθάνομαι ότι προσβάλλεται ούτε εγώ προσωπικά, ούτε η παράδοση ίδια από διασκευές που νομίζω οι περισσότεροι θα συμφωνούσαμε ότι την προσβάλλουν γιατί είναι τόσο μεγάλο ψυχή.
Αυτή είναι η μαμά μας, η γιαγιά μας. Μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε, αλλά τελικά αυτό που μας έχει δώσει είναι τόσο σημαντικό σύντοτε υπάρχει και στην προφορικότητα και στις παλιές υπογραφήσεις, οπότε δεν αισθάνομαι ότι απειλείται η ροή των πραγμάτων από οτιδήποτε καινοτόμο ή περίεργο, όμορφο ή σκληρό και αν δοκιμάζει κάποιος σήμερα, γιατί αναγνωρίζω ότι είναι και λίγο ανάγκη της εποχής και του ανθρώπου σήμερα να δοκιμάσει πράγματα.
Έχουμε χαρακτηριστική παραδοσιακή μουσική. Είναι άλλα τα νησιώτικα, είναι άλλα τα κρητικά, είναι άλλη η θρακιώτικη μουσική, είναι άλλα τα χάλκινα της Μακεδονίας. Όλα αυτά χωράνε στο χάρτη μας. Έχουμε ένα στίγμα το οποίο μπορούμε να εξάγουμε κάποια στιγμή. Ναι, νομίζω έχουμε ένα μοσαϊκό πραγμάτων λόγω των συνθήκων των τελευταίων χιλιετών των μετακινήσεων πληθυσμών κλπ που συμβαίνουν και δεν είμαστε η μόνη χώρα που έχει ένα τέτοιο μοσαϊκό παραδόσιο.
Βασικά όλες οι χώρες και των Βαλκανίων και της Ανατολής έχουν ένα τέτοιο μοσαϊκό. βέβαια εμείς είναι η αλήθεια επειδή είμαστε και στο Σταυροδρόμι να έχουμε πράγματα ακραία διαφορετικά μας ενώνει ο λόγος όμως παρόλο δηλαδή τη διαφορετικότητα που έχει μια κρητική λύρα από μια γκάιντα θρακιωτική ένα κλαρίνο υπηρώτικο και παρόλο στις φαινομενικά διαφορετικές ρυθμούς και μελωδίες ο λόγος είναι ένας κοινός λόγος ελληνικός και η θεματολογία είναι κοινή σε αυτά τα τραγούδια άρα νομίζω είναι τελικά ο λόγος πολύ σημαντικός αλλά και οι μουσικές όσο απομακρύνεται κανείς τόσο συνειδητοποιεί ότι απλώς είναι διαφορετικές ντοπιολαλιές ενός κοινού όλου που φυσικά δεν εξαντλείται στα σύνορα της Ελλάδας σήμερα ούτε καν στα αλληλόφωνα τραγούδια αλλά όσο απομακρύνεται κανείς βρίσκει κοινά πράγματα σε όλο το χώρο της ας το πούμε ανατολικής Μεσογείου.
Υπάρχει ένα παραδοσιακό τραγούδι στο οποίο μπορεί να συναντηθεί όλη η πολιτισμική Ελλάδα με τις διαφορετικές της εκφάνσεις. Ένας τείχος «Κόκκινα χείλη φίλησα» Θα μπορούσε, ναι. Που είναι ένας, όπως και πολλοί άλλοι, τις τελευταία στα φύλλα θα τα κάνω φορεσιά, να τα βάλω να περάσουν, να σου κάψω την καρδιά κάπως έτσι. Και αυτό είναι διάφορα δίστιχα περισσότερο, που έχουν μελοποιηθεί και τραγουδιώνται σε διάφορα τοπικά ιδιώματα, κυρίως δίστιχα, αλλά πολλές φορές και πολύστιχα ποίηματα που φτάνουν και πίσω αιώνες παραλογές και λοιπά, για το γεφυριού, που δεν είναι μόνο της άρτας, είναι και το γεφύρι των Αδάνων που τραγουδάνε από την Καπαδοκία οι Καπαδόκες, παραλογές του νεκρού αδερφού.
Το παραδοσιακό τραγούδι έχει καταγράψει ακραία πράγματα. Τα δημοτικά μας τραγούδια από την εποχή του Διγενή Ακρίτα και του νεκρού αδερφού έχουν καταγράψει αποτρόπαια πράγματα. Το σηκωτάκι του βάλες ένα σημαίνει ο Τάση, ο Μενούσης. Με έναν τρόπο έχει γίνει ήρωας. Ναι, εδώ βάζω τη σημείωση ότι τα τραγούδια, την εποχή που φτιάχτηκαν, πιθανότατα όπως και στο Μενούσι, όπως και σε άλλα αντίστοιχα τραγούδια που περιγράφουν και χαρές αλλά και τραγικά γεγονότα, περιγράφουν αληθινά γεγονότα.
Γεγονότα της εποχής που ελείψει άλλου μέσου επικοινωνίας, αποτυπώνονταν σε ένα τραγούδι, ίσως και επειδή αυτός που το μελοποίησε, μελοποίησε που έφτιαξε το τραγούδι, αισθάνθηκε τη δύναμη, δηλαδή την τραγικότητα του γεγονότος, την έκανε τραγούδι, αλλά με έναν τρόπο να πει και τα νέα. Αυτό έχει αποδειχθεί και από τους μελετητές, ότι συμβαίνει, έχει συμβεί σε κάποια τραγούδια.
Τώρα σήμερα δεν ξέρω, νομίζω έχει αλλάξει τελείως η εποχή. Στο πανεπιστήμιο αυτή είναι μια προβληματική πάνω στην οποία μπορεί να δουλέψει κάποιος για το πώς μπορεί να περιγραφεί η πραγματικότητα σήμερα μέσω της μουσικής. Ο καταλληλότερος τομέας για αυτό είναι ο τομέας της μουσικής σύνθεσης, όπου ένα ζητούμενο είναι το να συνθέσω μουσική έχοντας ένα concept, μια θεμετολογία, να περιγράψω κάτι.
Αν δεν είναι αμοιγός μουσική μπορεί να είναι μια μουσική παράσταση ή μουσικό θέατρο ή να συμπεριλαμβάνει και άλλες τέχνες, ακόμα και βίντεο κλπ. Ναι, είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό, συμβαίνει και στο Πανεπιστήμιο το δικό μας, στο τμήμα σύνθεσης και στο τμήμα ποιητικής που είναι η σύνθεση στην παραδοσιακή μουσική και μετά την κουβέντα μας θα επιστρέψω και με ιδέες να τις προτείνω.
Έχετε συνεργαστεί και με πολλούς ξένους καλλιτέχνες Ιχογραφείτε, δραστηριοποιήστε στο εξωτερικό Φαντάζομαι ότι αυτή είναι μια επικοινωνία που Μας καθιστά μέρος του συνόλου της μουσικής του κόσμου Οι ξένοι τι αντίληψη έχουν για μας Ποιο είναι το τραγούδι μας σήμερα Καταρχάς τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ Στον χώρο που κινούμε πάντως υπάρχει σεβασμός Στους Έλληνες μουσικούς και αρκετοί μουσικοί που έχουν μεγαλώσει εδώ έχουν βρει το δρόμο τους στο εξωτερικό και σε μια πιο μόνιμη κατάσταση και στα κλασικά όργανα όπου και εκεί υπάρχει ανάπτυξη μεγάλη τα τελευταία χρόνια που ξεκινάει πάλι από τα μουσικά σχολεία που λέγαμε και από τα μουσικά πανεπιστήμια.
Εντάξει, η Ελλάδα δεν βρίσκεται στο χάρτη επειδή είναι στις παρυφές του χάρτη της Ευρώπης δεν βρίσκεται, γενικώς δεν είναι εύκολο να συμβούν πράγματα καθαρά και για τεχνικούς λόγους. Μια περιοδία ας πούμε δεν είναι εύκολο να περάσει από την Ελλάδα διότι προαπαιτεί πολύ περισσότερα έξοδα μετακίνησης και αντιστρόφως εμείς για να μετακινηθούμε στην Ευρώπη πάλι ξεκινάμε από μείον ένα εισιτήριο και ένα ξενοδοχείο για μια-δυο μέρες. Αλλά υπάρχουν αρκετοί μουσικοί τα τελευταία χρόνια που έχουν ενταχθεί μένουν βέβαια στην Ευρώπη όλοι σε όλες τις χώρες, κυρίως κεντρική Ευρώπη και έχουν ενταχθεί σε σύνολα, είναι δραστήριοι, κάνουν πράγματα και σε μουσικά ιδρύματα ακόμα.
Άρα, ναι, έχουμε πρόσωπο. Ωραία το λέτε. Ποιο είναι το βασικό κίνητρο της ζωής σας, γιατί ξυπνάτε κάθε πρωί και έχετε κέφι ίσως. Εντάξει. Έχετε κέφι κάθε πρωί. Όχι, δεν έχω κέφι κάθε πρωί. Έχουμε την ψευδαίσθηση πως οι μουσικοί επειδή κουβεντιάζουν διαφορετικά με το σύμπαν μπορεί και να έχουν κέφι Ναι δεν ισχύει αυτό πάντα βέβαια τις περιόδους πολύ συχνά προσπαθώ να είναι όσο γίνεται συχνότερες οι περιόδοι που να έχω κέφι Κυρίως να είμαι καλά με τον εαυτό μου πολλές φορές με τρέχει η ρουτίνα όχι αρνητικά ενώ με τρέχει η εργασία Ειδικά τις περιόδους που έχουμε στο πανεπιστήμιο αρκετή δουλειά πέρα από τα μαθήματα Να όπως τώρα την περίοδος που τελείωσε που ήταν μια περίοδος εξετάσεων που για μας είναι...
Ακούμε μουσική. Είτε τα πτυχιακά αρέσεις των φοιτητών που είναι οι συναυλίες τους, οι εξετάσεις τους είναι συναυλίες. Κουράζεστε, βαριέστε ποτέ. Ναι, κουράζομαι. Δεν βαριέμαι ποτέ. Αλλά όταν ακούς δέκα ώρες μουσική την ημέρα επί τρεις-τεσσέρις μέρες συνεχόμενα, σίγουρα κουράζεσαι. Καθόλου όμως δεν βαριέμαι, ίσως θα τους χαίρομαι και κάθε φορά που συμβαίνει αυτό, κάθε Ιούνιο δηλαδή που το κάνουμε, σκέφτομαι πόσο ταλέντο έχουν αυτοί οι άνθρωποι και πώς θα μπορούσαμε να το αξιοποιήσουμε αυτό και να προβληθεί και παραέξοδοι, ότι προς το παρόν εξαντλείται είτε σε χώρους του Πανεπιστημίου μας είτε σε κάποιους χώρους της Θεσσαλονίκης ανοιχτούς ή κλειστούς όπου παρουσιάζουν τη δουλειά τους.
Για ποια επιτευχήμα της ζωής σας νιώθετε περήφανος Ε τα παιδιά μου καταρχάς Πόσο χρονών είναι Ε είναι μεγάλα είναι κόρη μου είναι 22 ο γιος μου 17 Και μετά για το ότι πήρα ένα όργανο που είχε ξεχαστεί Την πολίτικη λύρα Και τώρα υποδέχομαι στο πανεπιστήμιο Τα μουσικά μου εγκονάκια ας πούμε Που είναι μαθητές μαθητών μου Αυτό δηλαδή ότι έβαλα ένα οργανάκι που δεν είχε ποτέ ακμή βασικά στο χώρο μας γιατί ήταν ένα έργο της Πεσταντινούπολης πολύ στενά όμως συνδεδεμένο με τις ελληνικές παραδόσεις αυτό το ότι το πήρα και το υπηρετώ και αυτό δεν θα το άλλαζα αν ξεκινούσα από την αρχή.
Τον ευχαριστώ πάρα πολύ. Εγώ ευχαριστώ. Μια Κυριακή από τη ζωή του Σοκράτη Σινόπουλο είναι καθηγητής μουσικής επιστήμης και τέχνης και ο σημαντικότερος ερμηνευτής της πολίτικης λύρας. και τεχνικής διάσκεψης Sky Podcast
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
