E13 Θυμάστε το «Βγάλτε μια κόλλα χαρτί»;
Mid-Greek CrisisΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
E13 Θυμάστε το «Βγάλτε μια κόλλα χαρτί»;[Greek School Memories of the 90s]🎙️ Subscribe: https://www.youtube.com/@midgreekcrisis📸 Instagram: https://www.instagram.com/midgreekcrisis/«Βγάλτε μια κόλλα χαρτί.» Πέντε λέξεις. Κρύος ιδρώτας. Αν τις διάβασες και ανατρίχιασες, αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Για πρώτη φορά, και οι τρεις μαζί: ο Δημήτρης (Σάρι), ο Παντελής (Reading) και ο Γιάννης (στο μπαλκόνι του στη Θεσσαλονίκη, με φασαρία — γιατί το κρατάμε αληθινό και low budget). Γυρνάμε πίσω στο ελληνικό σχολείο των '80s και '90s: τις προσευχές, το ξύλο, τους αυστηρούς δασκάλους που «σήμερα θα τους έβγαζαν στις ειδήσεις», την πίτσα του κυλικείου, και τον πρώτο παιδικό έρωτα που κάποιοι ποτέ δεν ξεπέρασαν.Και ταυτόχρονα κοιτάμε τα παιδιά μας — που πληρώνουν με δαχτυλικό αποτύπωμα στο κυλικείο και δεν θα μάθουν ποτέ τι σημαίνει «κασερόπιτα μετά το διάλειμμα».🇬🇧 About this episode (English):Mid-Greek Crisis is a Greek-language podcast for Greeks over 40 — in the UK, across the diaspora, and anyone living between two cultures. In this episode, all three hosts reunite for the first time to revisit growing up in Greek schools in the 80s and 90s: morning prayers, strict teachers, surprise tests, canteen pizza, first crushes, and how wildly different it all is from their own kids' schools in the UK today. Nostalgic, funny, and very real🔑 Greeks in UK · Greek diaspora · midlife podcast · Greek school memories · growing up in Greece · ελληνικό podcast🎙️ Στο επεισόδιο μιλάμε για:🙏 Η πρωινή προσευχή — και ο τρόμος μην σε φωνάξουν να την πεις📏 Δάσκαλοι που «θα έβγαιναν στις ειδήσεις» — η βέργα, η γωνία, το σύρσιμο με την καρέκλα❤️ Ο δάσκαλος που άλλαξε μια ζωή — ο Σμυλανάκης που έμαθε τον Δημήτρη να διαβάζει🌭 Το περίπτερο με τα hot dog απέναντι — χεράκια έξω από τα κάγκελα σαν φυλακή🍕 Πίτσα και κασερόπιτα — η γεύση που μένει για πάντα🚀 «Θέλω να γίνω αστροναύτης» — και το μηδέν που πήρε ο Γιάννης («δεν είναι επάγγελμα»)✏️ «Πάρε άλλο μολύβι» — η έκθεση του Δημήτρη που δεν βαθμολογήθηκε καν⚽ Μπάλα με κουτάκια και μπουφάν για τέρμα — όταν το ζητούμενο ήταν να ξεδώσεις😰 «Βγάλτε μια κόλλα χαρτί» — ο πιο τρομακτικός όρος του ελληνικού σχολείου🎓 Πανελλήνιες και απογευματινό σχολείο μέχρι τις 11 — και γιατί τα παιδιά μας τη γλιτώνουν💔 Ο πρώτος παιδικός έρωτας — που κάποιοι ποτέ δεν ξεπέρασαν📩 Πες μας στα σχόλια: Σε ποιο σχολείο πήγες; Ποιον δάσκαλο θυμάσαι — με αγάπη ή με τρόμο; Τι έτρωγες στο κυλικείο; Και θυμάσαι τον πρώτο σου παιδικό έρωτα;🎙️ Mid-Greek Crisis — κουβέντες που δεν γίνονται αλλού, και δεν πειράζει.Ένα ελληνικό podcast για όσους έχουν περάσει τα 40, έχουν παιδιά, έχουν παράπονα, και ακόμα προσπαθούν να καταλάβουν τι θέλουν από τη ζωή.🔔 Subscribe για νέα επεισόδια κάθε Παρασκευή
#MidGreekCrisis #fromGR2UK #ΣχολικέςΑναμνήσεις #ΕλληνικόΣχολείο #GreekSchool #Nostalgia #GreekPodcast #ΕλληνικόPodcast #MidlifePodcast #Δεκαετία90
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Λοιπόν, σχολείο. Το θέμα είναι σχολείο και σήμερα είναι φοβερή ημέρα, σημαντική, γιατί είναι η πρώτη φορά που έχουμε και τους δύο co-host μαζί. Ο ένας εξωτερικά γυρίσματα ο Γιάννης, στο μπαλκόνι του σπιτιού του, με φασαρία, δεν πειράζει. Είπαμε, το podcast αυτό το κρατάει εληθινό και low budget. Και με Παντελή από Redding και εδώ ο Δημήτρης από Σάρη η μεριά.
Και ναι, σήμερα θα μιλήσουμε για σχολείο, για αναμνήσεις από τα σχολικά μας έτη και μια μικρή σύγκριση με τα παιδιά μας. Εντάξει, τα παιδιά έχουν μικρά παιδιά, έχω μεγάλο. Αλλά ναι, πάμε λοιπόν να θυμηθούμε τον εαυτό μας, το 45' αυτό μας, όταν ήταν 6 χρονών και πήγε πρώτη μέρα σχολείο. Τι θυμάστε, περιγράφτε, αν μπορείτε να θυμηθείτε.
Εγώ δεν θυμάμαι, θυμάμαι ίσως όχι την πρώτη μέρα σχολείου, πρώτη δημοτικού, αλλά θυμάμαι κάποιες πρώτες μέρες σχολείο αλλά ναι ας ξεκινήσουμε από εσάς παιδιά πείτε μου, πες μου εσύ Παντελή ας ξεκινήσουμε με σένα θυμάσαι έτσι παιδάκι ο μικρός Παντελής πάει σχολείο με τη μαμά του, με τη τζάντα θυμάσαι να μας πεις πρώτη μέρα δεν θυμάμαι, σχολείο θυμάμαι ναι καταρχάς σχολείο εγώ ξεκίνησα δημοτικό, αλλά αλλάξα τέσσερα δημοτικά στην πορεία, ξεκίνησα από τη δράμα οι γονείς μου καθηγητές με μεταθέσεις, διορισμούς είχαμε πολλές μετακομίσεις τέλος πάντων πρώτο δημοτικού πήγα στα εκπαιδευτήρια στη Δράμα πρώτο και δευτέρα δεν θυμάμαι πολλά πράγματα θυμάμαι το κτίριο, θυμάμαι το σχολείο όπως ήταν, θυμάμαι την αυλή κλασικά την προσευχή το πρωί ξέρεις το γνωστό ελληνικό σχολείο θυμάμαι επίσης φεύγοντας από το σχολείο έμενε τότε και η θεία μου στη Δράμα και επειδή οι γονείς μου δουλεύανε και έπρεπε να πηγαίνω κάποιος έπρεπε να με προσέχει 7 χρονών παιδί να τυκλοφορεί μόνος του στον δρόμο
και να πηγαίνει 15 λεπτά περπάτημα από το σχολείο σε ένα σπίτι δεν υπάρχει σήμερα ημέρα τότε γινόταν φυσικά είχα και ένα εικοσάρικο είχα και ένα εικοσάρικο στη τσέπη έπαινα στο φούρνο έπαινα και ένα ψωμί για να τρώω στον δρόμο έπαινα πάω είχε πλάκα Εντάξει, ήταν ωραίες εποχές Αλλά συγκεκριμένες περιστατικά Ειδικά με τη μαμά μου Επιμένει ξερός όλη τη μαμά μου Θυμάμαι δασκάλα δευτέρες δημοτικού Τα θυμάσαι φαντάζομαι Σαν όνειρο ίσως Ναι, ναι, ναι, εννοείται Έχεις αποσπασματικές εικόνες Στο μυαλό σου Γιάννη, εσύ Εγώ Και νηπιαγωγείο και δημοτικό Πήγα στον Πολύγυρο, στη Χαλκιδική Εκεί ήταν τα πρώτα χρόνια που έζησα. Ήταν οι γονείς μου διορισμένοι εκεί και εμένα.
Οπότε μέχρι την έκτη Δημοτικού ήμουνα στον Πολύγυρο. Πάνω κάτω το προφίλ είναι όπως το περίοψε ο Παντελής. Δηλαδή δεν θυμάμαι μέρες συγκεκριμένες την πρώτη μέρα κτλ. Αλλά θυμάμαι έντονα πάρα πολλά περιστατικά από μπάλα που παίζαμε, ξέρω εγώ τα καλοκαίρια μέχρι να δύσει ο ήλιος. δηλαδή αυτό που περιγράφουν πολύ ότι έχει καθεί η Αλάννα και τα λοιπά δηλαδή εμείς το ζούσαμε τότε πάρα πολύ έντονα θυμάμαι τις προσευχές όντως θυμάμαι που κάποιες φορές μας πήγαιναν στην εκκλησία θυμάμαι τους πιο αυστηρούς καθηγητές που είχα που ήταν πραγματικά αυστηροί δηλαδή τώρα πραγματικά θα τους στείλανε στα βραδινά δηλαδή δια ειδήσεων ας πούμε θα τους βγάζανε στη δύση τώρα αυτούς δεν υπήρχε περίπτωση Μιλάμε τώρα για άγρια πράγματα.
Θυμάμαι τα μαλώματα που είχαμε. Θυμάμαι μια φορά η μητέρα μου δεν δουλεύε και θα μας πήγαινε αυτή στο σχολείο και ήταν χαλασμένος ένας στο δρόμο, η οποία όμως δεν φαινόταν και πάτησαμε στην αποχή και μπήκα ολόκληρος μέσα. Και πόσο μικρός ήμουνα. Αλλά ήταν τώρα, ας πούμε, το μέρος που ήταν το δημοτικό σχολείο στον Πολύδρο έχει γίνει δημαρχείο. Παραμένει δηλαδή.
Απλά έχει άλλη χρήση. Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά την τελευταία φωτογραφία που βγάλαμε εκτιδημοτικού, που ήμασταν όλα τα παιδάκια ξεσκαλοντημένα να βγάλουμε την ωραία φωτογραφία κτλ. Τώρα που τα γυρνάω και τα σκέφτομαι ήταν τρομερά χρόνια. Απίστευτα χρόνια. Πολύ ωραία. Εσύ Δημήτρη? Εγώ θυμάμαι, ξέρεις και εγώ άλλαξα σχόλια.
ας πούμε όταν πήγα πρώτη τη Δημοτικού Δευτέρα μέχρι τετάρτη που πήγα μέχρι τρίτη τη Δημοτικού Δεσσαλονίκη θυμάμαι σαν αποσπαγματικές εικόνες από το σχολείο ότι παίζαν μπάλα κτλ τέτοια πράγματα δεν θυμάμαι τίποτα άλλο συγκεκριμένα θυμάμαι όμως επειδή άλλαξα σχολείο τετάρτη τη Δημοτικού πήγα ακόμα την Ήπη θυμάμαι την πρώτη μέρα εκεί Ξέρω ίσως επειδή ήταν πολύ έντονη Σαν παιδάκι ο μικρός Δημήτρης πήγαινε σχολείο Θυμάμαι αυτό Σαν τώρα το θυμάμαι Να πηγαίνω να βλέπω τους φίλους που έκανα μετά Να τους συναντάω πρώτη φορά Να μου λέει μαμά μου να αυτός είναι ο Βασίλης Μίλα του ξέρω εγώ θα γίνετε φίλοι Να γίνετε φίλοι Ναι ναι να παίξετε Και επίσης θυμάμαι και τη δεύτερη φορά Παράξε σχολείο εντάξει ήμουν πιο μεγάλος Δευτέρα λυκείου που πήγα στην Καλαμαριά Στο πρώτο λυκείο Καλαμαριάς Που γνώρισα εκεί πέρα επίσης Εντάξει δεν ήρθε η μαμά μου εκεί Αυτά τις πρώτες μέρες θυμάμαι αυτές Ξέρεις τι τώρα πάμε να πιάσουμε την προσευχή Γιατί αυτό το κομμάτι Πάντα με τρόμαζε
Εμένα προσωπικά πάντα τρόμαζα Να μην με φωνάξουν να πω την προσευχή Γιατί κάθε μέρα δεν ξέρω στο δικό σας δημοτικό Στο δικό μας κάθε μέρα λέγε Ποιος θα μας πει Ναι, άλλο παιδάκι να πει προσευχή και διάλεγε ένας δίχιο δάσκαλος. Υπήρχαν μερικοί φλόροι που πάντα σήκωναν το χέρι. Εντάξει, εγώ ποτέ δεν το σήκωνα, αλλά έτρε με το φιλοκάριδο.
Νομίζω μία φορά μόνο με είπανε να πάω και πρέπει να το έκανα λάθος όλος ο πατερειμόν. Και φυσικά άμα μου έλεγαν να το πω εκεί στην Ανάσταση, έλεγαν μια άλλη προσευχή. Ναι, ναι, ναι. Και τίποτα. 40 μέρες. Δεν το ήξερα εκείνο εκεί. Πόσοι ήσασταν, ποιο ήταν η σχέση σας, σηκώνατε χεράκι, παντελή σηκώνες χέρι. Όχι ρε, και δεν νομίζω, δεν θυμάμαι, δεν θυμάμαι να έχω πει προσευχή.
Αλλά ότι γινόταν κάθε πρωί γινόταν και μάλιστα τώρα το συγκρίνω με τα δικά μου τα παιδιά που πηγαίνουν τώρα στο αγγλικό το σχολείο. Η κόρη μου πηγαίνει σε σχολείο που είναι Church of England. το οποίο δεν είναι καθολικό σχολείο αλλά είναι funded τέλος πάντων από την εκκλησία την τοπική και νομίζω κάθε Παρασκευή κάνουν προσευχή έχουν κάποιο τέλος πάντων έχει και διαφορετικές θρησκείες βέβαια όλοι, δεν θυμάμαι σίγουρα έχω πει όμως έχεις πει έχω πει βέβαια και θυμάμαι ότι όποιος το έλεγε με βροντή φωνή και έκανε και όλο το στο τέλος Το κλείσιμο ήταν, ας πούμε, εθνόμιθα με έναν καθηγητή, ο οποίος ήταν πολύ θεσκευόμενος και αυτά τα κοιτούσε πάρα πολύ, δηλαδή αν θα πεις σωστά, με ευρωτερή φωνή κτλ.
Με φαγητό, οι σχέσεις σας με το φαγητό, σας χωρίζεστε στο Δημοτικό, τρώγατε πίτσα και κασερόπιτα. Ναι, ναι, κουρού και πίτσα. Εγώ στο Δημοτικό δεν θυμάμαι, νομίζω δεν είχαμε καν στο Δημοτικό στον Πολύγυρο. Ωραία. Το γεγονός ότι, αν το θυμάστε τότε, που τώρα βέβαια ευτυχώς δεν υπάρχει και στην Ελλάδα, εντάξει με σίγουρο στην Αγγλία δεν υπάρχει, είχαμε το πρωί-απόγευμα.
Τι πάρ' τις δυο βάρδιες. Οπότε το πρωί που τελειώναμε μία και τέταρτα το δύο ήταν μια χαρά, ήταν η συνέχεια από τον πολύγυρο. Όταν έκανα, θυμάμαι, την πρώτη φορά απόγευμα, μου είχε φανεί χαουτικό. Τι ήτανε, δυόμισι, δυόμισι, εφτά. 7.30, κάτι τέτοιο. 7 η ώρα να κάνεις μάθημα σχολείου. Φοβερό. Λοιπόν για κηλικείο που λέτε γυρνάω πίσω τώρα, μιλάμε γυμνάσιο γυρνάω δημοτικό. Εγώ 5η δημοτικού μετακόμισα Καλαμαριά και ξεκινάω Καλαμαριά στο 22ο. 5η και 6η.
Λοιπόν απέναντι είχε ένα περίπτερο. Ακριβώς απέναντι όμως από τα κάγκελα της Αυγής. Υπάρχει, δεν πρέπει να υπάρχει κοντοπερίπτερο. Τέλος πάντων. Λοιπόν την έχει πάρει ο περιπτεράς τώρα την ιστορία και σου λέει εδώ έχει business και βάζει hot dog και γίνεται στο διάλειμμα το έλα να δεις χεράκια, λες και εμάς στη φυλακή χεράκια έξω από το κάγκελο να δει το hot dog από τον περιπτερά δεν θυμάμαι για πόσο διήρκησε κάποια στιγμή κόπηκε μετά, έμπηκε το σχολείο στη μέση και μπήκε ο διευθυντής και κόπηκε όλη αυτή η ιστορία. Αλλά έχει πολύ πλάκα τότε.
Πάει η κουρού και η πίτσα και έγινε χόντο κατ' ου περίπτωρο απέναντι. Το είχαμε ξαναπεί αυτό για το φαγητό με τον Παντελής σε ένα άλλο επεισόδιο και όντως τη γεύση της πίτσας την έχω ακόμα στο στόμα με εκείνη η πίτσα ή με το σκέτο ψωμί. Η λαβερή. Τα παιδιά μας ευτυχώς δεν θα γνωρίσουν τέτοια πράγματα. Τέτοιες γεύσεις. Εμείς, εμένα τώρα στο σχολείο, ο Στέφανος πάνε, έχουνε δακτυλικό finger print, δακτυλικό αποτύπωμα, που είναι σε δεδεμένο μαγειρεσμό και παίρνει τα λεφτά από εκεί πέρα, έχουνε σεφ και ιστορίες.
Καμία σχέση. Δασκάλους, λοιπόν, πάμε στο επόμενο chapter. Βέβαια, σας καλώ, μπορείτε να πείτε όποια ανάμνηση θέλετε, αλλά να πούμε και λίγο για δασκάλους και να ξεκινήσω εγώ, αν μου επιτρέπετε, γιατί ήθελα να το κάνω ειδική μνήμα και πολύ μου λείπει αυτή η ανάμνηση του δασκάλου αλλά μιλάς για δημοτικό Δημήτρη ναι όποιο θέλετε αλλά απλώς εγώ μου έχει μείνει ένας δάσκος μου άλλασε προσωπικά τη ζωή πιστεύω ήταν στο δημοτικό στην Κομωτινή Σμιλανάκης λεγόταν δεν ξέρω τι κάνει ο άνθρωπος να είναι καλά ο οποίος με έμαθε να διαβάζω ήταν ένας τύπος που μας ήμασταν εντάξει τώρα παιδάκια αγρίμια εκεί πέρα Έβαλε σε μια τάξη.
Ήταν λίγο δεξιός και αυστηρός και τέτοια. Είχε και μια βέργα εκεί πέρα. Όπως είπε ο Γιάννης τότε ήταν αλλιώς τα πράγματα. Είχε δύο βέργες. Το γκάστορα και το πολυδεύκη της έλεγε τις βέργες. Και εντάξει δεν μας έδερνα αλλά βαρούσε λίγο τα χέρια. Αν είσαι ένα τακτούλης. Τίποτα. Ναι γινόταν αυτό δηλαδή τότε. Αλλά ρε φίλε τον θυμάμαι με ανάμνηση.
με πολύ αγάπη μας έμαθε και ένα καινούργιο παιχνίδι να παίζουμε γερμανικό το έλεγε ήταν κάτι σαν handball σαν μίλα κάτι τέτοιο και τον λάτρευα αυτόν τον δάσκαλο ήταν ένας δάσκαλος που πραγματικά πιστεύω με έμαθε να διαβάζω με έμαθε να αγαπώ το σχολείο και χωρίς αυτόν ίσως δεν θα ήμουν αυτό και ήθελα να το αναφέρω έτσι σαν ειδική μνήμα στον δάσκαλο φυσικά μετά εντάξει τα επόμενα χρόνια γυμνάσιο Λύκειο, νομίζω δεν θυμάμαι δηλαδή ειδικά στο Λύκειο, στην Καλαμαριά μόνο κακά πράγματα θα πω για καθηγητές οπότε ας μην πω καλύτερα τίποτα τον πατέρα σου δεν τον είχα Παντελή δεν τον είχα τον πατέρα σου οπότε δεν λέω κάτι για τον πατέρα σου εγώ όμως τον είχα αλλά θα τα πω εκτός γιατί είναι θετικά και δεν θέλω να φανεί τώρα ότι αν θα πω μόνο γιατί υποθέτω μας βλέπουν κάποιοι Οι συμμαθητές μας ξέρουν πάρα πολύ καλά, ήταν πολύ καλός καθηγητής.
Εξαιρετικός, νομίζω τον είχα στη Δευτέρα Λυκείου. Σκεφτόμουν όταν είπε ο Δημήτρης, πότε πήγες Δευτέρα Λυκείου, Δημήτρη? Στη Δευτέρα Λυκείου πήγα, ναι. Που λέγεις, δεν με πήγε η μαμά μου, την ώρα σκέφτηκα ότι εγώ πήγα με τον παπά μου όμως. Σε όλο το Λυκείο. Λοιπόν, όχι, με καλό με θετικό πρόσημο πέμπτη δημοτικού πρώτη χρονιά έχω μετακομίσει στη Θεσσαλονίκη, πρώτη χρονιά στην Καλαμαριά νομίζω Βενέτης αυστηρός μάλιστα με έλεγε πόντιο εγώ πόντιος δεν είμαι του είχε κολλήσει ότι είμαι πόντιος όμως και πόντιες στον πίνακα, πόντι έτσι, πόντι αλλιώς τέλος, ο Άννα Αθαμουσίτη είχε όρεξη ρε παιδί μου να ασχοληθεί πολύ με τα παιδιά αλλά ήταν αυστηρός τύπος αλλά μάθαινες δηλαδή αν μου έχει μείνει κάτι από όλο μου το δημοτικό, αυτό μου έχει μείνει εμένα από το δημοτικό, μετά γυμνάσιο λύκειο εντάξει έχει πολύ κόσμο που θυμάμαι και με θετικά και με έτσι πιο cult καταστάσεις που περάσαμε ήταν λίγο cult ειδικά στο λύκειο ίσως ήμασταν κι εμείς πιο teenagers και δεν μας ένοιαζε.
Ήταν και εποχή τότε, η δεκαετία του 90, περίεργη εποχή και πολιτικά περίεργη εποχή. Ο Γιάννης ήταν ο πιο wild Νιάτο. Να πούμε λίγο εδώ πέρα, να φανερώσουμε ότι ο Γιάννης ήταν λίγο πιο άγριο Νιάτο. Αυτό το περιγράφω ως έντονη εφηβεία. Αλλά πριν πούμε γι' αυτό, εγώ, έναν καθηγητή που θυμάμαι, βασικά μου κάνει εντύπωση που και οι δύο αναφέρεται ως καλύτερο, ας πούμε, έναν καθηγητή που τον θυμάστε, έναν που είναι αυστηρός και ίσως μετά να το συζητήσουμε λίγο αυτό γιατί τώρα, ξέρετε, στην Ελλάδα δεν ξέρω στην Αγγλία αν υπάρχει τη συζήτηση είναι να μην υπάρχει αυστηροσύνη καθόλου, αυστηρότητα καθόλου τα παιδιά μας να μην τα φωνάξουμε, να μην τα κάνουμε αλλά μήπως τελικά, ας πούμε τελικά τα παιδιά είναι δίκαια και καταλαβαίνουν ότι ένας αυστηρός καθηγητής που μπορεί να διδάξει, να δώσει τον απαραίτητο σεβασμό και έτσι τα παιδιά να τον έχουν για χαβαλέ επειδή είναι εύκολος ή να έχουν έναν σεβασμό απέναντί του.
Αυτό είναι έτσι που έκανα. Σωστή παρατήρηση. Εγώ στον Πολύγυρο ήθα έναν καθηγητή, ήταν ακραία αυστηρός. Ήταν ακραία αυστηρός. Ναι. Ακραία αυστηρός. Δηλαδή, θυμάμαι μία φορά, μου λέει, θα σε πάω στο διευθυντή του σχολείου. Δεν θυμάμαι, νομίζω ήταν πολύ άδικος ο λόγος για τον οποίο... Και εγώ επειδή ήταν άδικος ο λόγος, κάθεσα στην καρέκλα μου και είπα δεν πάω.
Τώρα, τον είχαμε τρίτη και τετάρτη βημιωτικού, γιατί πέμπτη και έκτη είχαμε άλλον καθηγητή, ο οποίος ήταν πολύ καλός, αλλά αυτόν τον είχαμε τρίτη και τετάρτη, γιατί νομίζω πήραν αναδιαιτήες κάπως, αλλάζαμε. Και λέω δεν πάω δεν πάω και τράβουξε την καρέκλα, έσαιρνε την καρέκλα έξω από την τάξη και με πήγε στο γραφείο του διευθυντή.
Εντάξει τώρα αυτό να το κάνεις σαν ένα παιδάκι αυτής της ηλικίας μου φαίνεται πραγματικά τραγικό. Και έκανε ας πούμε ένα άλλο πράγμα το οποίο δεν ξέρω εσείς αν το είχατε. Τότε ας πούμε θεωρούνταν πολύ κακό να σου πέσει το μολύβι από το θρανείο. και αν έπεφτε το μολύβι από το θρανείο αυτός το έβαζε ανάμεσα εδώ κάπως στα δάχτυλα και κρακ το πατούσε και το σπαγε Πού πήγες σχολείο σαν ο Μορφωτήριος Μόρφης είναι όντως Πού πήγες σχολείο Ακραίο Ακραίο Όσοι ήταν στον πολύ καιρό έτσι στη δικιά μου ηλικία μπορεί να το θυμούν το όλο αυτό Αφού κάνεις έτσι να πω φίλε πέντε ψεύτε να γελάς πέντε δημοτικό κομωτινής πέντε γυμνάσιο Εδώ ψάχνουμε ταυιούς με το τουφέκι και όλες τις πέμπτε γυμνάζεκοπομποτηρίες.
Εμπίτυχο και βρεθήκα σε το πέμπτο δημοτικό κομποτηρίς και το χάσω. Δεν άντεξα μάλλα, δεν σαν αλήθεια στα γένια ρε μου. Πάντως ναι, αυτό που λες Γιάννη, αν συνέβαινε τώρα ειδικά σου με Αγγλία, φαντάζεσαι το παιδί σου Παντελή να έρθει ο Απελής Μάριος στο σπίτι και να σου πει παπά... Και να σου πει ότι έχει γίνει έτσι λίγο ένα σχολείο, έτσι.
Βάσε εσύ να του τουφεκίσεις τον καθηγητή. Προχθές είχε γίνει ένα περιστατικό και μιλούσα πόση ώρα με τα clubs που έχουν τα πριν και μετά το σχολείο, ας πούμε, που αυτό το περιστατικό τώρα, αν γινόντας τα ελληνικά σχολεία που πηγαίναμε εμείς, ήταν η καθημερινότητά μας. η καθημερινότητά μας και έγινε εδώ στην Αγγλία και εγώ τσίριζα στο τηλέφωνο πως αφήσα να γίνει τέτοιο περιστατικό μπαίνεις και εσύ λίγο στη διαδικασία ως γονιός ότι αλλάζεις ρε παιδί μου και τα βλέπεις διαφορετικά τα πράγματα και μετά έλεγα στη γυναίκα μου ρε εσύ αυτά εσέμαστε δικό μας στο σχολείο γινόταν σε καθημερινή βάση και κοίτα να δεις πως αντιδρούμε τώρα και ξέρεις τι μου κάνει εντύπωση Αυτό που είπαμε πριν για τα απογευματινά σχολεία Βλέπω τώρα το σημείο Δικός μου είναι μεγάλος και διαβάζει για τα GCAC Για τις εξετάσεις Και λέω αχ το παιδί κουράζει δεν κάνει Και σκέφτομαι πως ήμασταν εμείς Που πηγαίναμε απογευματινό σχολείο Λύκειο ξέρω εγώ Δευτέρα Τρίτη Λυκείου Τελειώναμε 7-8 η ώρα
Και μετά πέραμε το λεωφορείο από την Καλαμαριά Τρέχαμε μέχρι στο τέλος και τελειώναμε 11-11.30 γυρνούσαμε σπίτι 12 και φτάξει εγώ δεν θυμάμαι να φαντάζομαι θα κουραζόμουν αλλά δεν το θυμάμαι να κουράζομαι τόσο πολύ Σαββατοκύριακα εγώ έδακα και σχέδια Σαββατοκύριακα 6 ώρες ελεύθερο 6 ώρες γραμμικό Σύντα έξτρα με τις δέσμεις τα μαθήματα Και τα βλέπεις τώρα τα παιδιά μας και λέμε να βάζει μισή ώρα ο καημένος Α τι κρίμα πάντως αυτό που λες Γιάννη για την αυστηρότητα έχεις με πολύ μεγάλο δίκιο γιατί εγώ τον θυμάμαι σαν αυστηρός αλλά ήταν αυστηρός με αυτούς που κάνανε συνέχεια μαλακίες στο σχολείο δεν ήταν αυστηρός με εμένα με εμένα ήταν εντάξει ακριβοδίκαιος εγώ εντάξει ήμουν καλός μαθητής διάβαζα ήμουν λίγο φλόρος αλλά με αυτούς που κάνανε συνέχεια βασαρέκη ήταν και λίγο σπαστική εντάξει τους μάλωνα και εμείς γελούσαμε Δηλαδή, δεν ξέρω, ίσως το βλέπω από τη δικιά μας οπτική γωνία που εμείς βλέπαμε τους άλλους να τους έρουν με τις καρέκλες από την τάξη
και εμείς γελούσαμε, ας πούμε. Ευχαριστούμε. Δεν είχαμε τέτοια ρυθμίσεις. Διαφέρει αυθυρότητα από αυθυρότητα. Διαφέρει. Όταν εμείς μιλάμε για αυθυρότητα, νομίζω ότι το επικεντρώνουμε στιγμός ότι έβαζαν, επειδή είμαστε ένα στράξιο στην όλη υπόθεση, ή όπως λες να υπάρχει μια ισορροπία στην τάξη και να επικεντρωθούν σε αυτό που θέλανε να επικεντρωθούν που ήταν να μάθουμε κάτι τώρα το να συσέρουν με την καρέκλα λησοδεμένο απίστευτο εμείς μας βάζανε στη γωνία στη γωνία να κάθομαι και να κοιτάω αυτό με το πόδι τέτοια νέα είχαμε η νιολαία που τυχόν θα μας βλέπει υπήρχαν τέτοια πράγματα τότε μας βάζανε στη γωνία με το ένα πόδι Στον διευθυντή εντάξει μας στέλνουν στον διευθυντή.
Αποβολές, οριές και... Αποβολή εντάξει δεν έχω φάει αποβολή ποτέ. Οριά δεν έχεις φάει. Όχι μόνο να σου λέω φλόρας δεν έχω φάει αποβολή. Εγώ έχω φάει οριά αποβολή. Ναι. Γιάννη. Εγώ είχε συμβεί η γυναίκα σου Δημήτρη μάλλον θα το θυμάται. Είχε συμβεί ένα περιστατικό στην τρίτη γυμνασίου όπου ο κανονισμός προέβλεπε τρεις μέρες αποβολή και εκεί χρησιμοποίησα ίσως για πρώτη φορά τις κοινωνικές μου δεξιότητες και έκανα πουσάρισμα τους καθηγητές και τελικά την κλείτωσα αλλά ήταν για τώρα μην πούμε τι ήταν γιατί ας το παλιές καλές ιστορίες αλλά ήταν κανονικά όσους πιάνανε να κάνουν τέτοια πράγματα έπαιρναν τρεις μέρες αποβολή τριήμερη αλλά τη βλήττωσα Και βάζαμε τα μπουφάνια τέρμα και παίζαμε με τα κοτάκια κουακόλα.
Τα μπουφάνια τέρμα, βέβαια. Γιατί το πιο σημαντικό τότε ήταν να ξεδώσεις. Ήταν αυτό, ήταν το παιχνίδι το οποίο σε βοηθούσε να βγάλεις από πάνω σου την ενέργεια. Όπως κάνουν τώρα τα δικά μου τα παιδιά που ό,τι βρούνε ας πούμε με το παραμικρό αρχίζουν και κάνουν τρελά και λες, μα πού την έχουν αυτή την ενέργεια. Αυτό ήτανε, αυτό ήτανε μάλλον.
που λες με τα μπουφάν Δημήτρη θυμάμαι στη δράμα τώρα άσχετο με το σχολείο αλλά είναι η σχολική ηλικία τέλος πάντων στο δρόμο τα μπουφάν και οι τσάντες που κάνουν τη δραστία είναι στο δρόμο και όποτε περνούν σε αυτοκίνητο ξέρω εγώ μια φορά το δύο ώρα εκνευζόμαστε κάλος που έπρεπε να μας έψησουμε τα μπουφάν να περάσει το αυτοκίνητο και να τα ξαναστήσουμε πίσω να συνεχίσουμε το μάτς τώρα δεν έχει στην Ελλάδα Δεν παίζουν ποδόσφαιρο τα παιδιά. Μπάσκετ, σχολείο.
Εμένα η μικρή δεν πηγαίνει σχολείο. Είναι μικρή. Ο μεγάλος είναι πρώτη χρονιά που πάει στο νηπιαγωγείο. Παίζουν, αλλά νομίζω πιο πολλοί τους αρέσουν... να καβαλάνε κανένα τρακτεράκι. Δεν είναι ότι πάρτε μία μπάλα και παίξτε. Είναι μικρός ακόμα. Μετά νομίζω έρχεται αυτό Γιατί όταν το βλέπεις τα δικά μου τα παιδιά Περνάει πολύ ποδόσφαιρο Εκδρομές Θυμάστε εκδρομές στο δημοτικό Που ήταν για μένα επικές Δηλαδή που πήγαινε σχολείο Και έλεγαν προσευχή Και έλεγε σήμερα κενό Πάυση εκδρομή Από κάτω χαμός όλοι Τρελεινόμασταν που θα πάμε εκδρομή Και πηγαίναμε νομίζω Στην Κομοτίνη τώρα θυμάμαι Πηγαίναμε στα 5 λεπτά και κάτι χωράφια μας αμολούσαν αυτή ήταν η εκδρομή μάλλον βαριότησαν οι δάσκαλοι έτσι που το κόβω βαριότησαν να κάνουν μάθημα εκείνη τη μέρα πάντα εκδρομή πόσο αδικιόμασταν πέντε περίπατη πέντε περίπατη στη χρονιά κάτι τέτοιο νομίζω ήταν τόσο αδικιόμασταν και μια φορά το χρόνο μας πήγαινα στον Άγιάννη που ήταν ο Άγιενάουσα η Ναούσα που βέβαια Δεν μπορώ να φανταστώ τι marketing είχαν κάνει αυτοί στην Άουσα
και μάζευαν όλα τα σχολεία της Φόρειας Ελλάδας και δεν υπήρχε άλλο μέρος να πας. Δηλαδή από την Άουσα έχουν περάσει όλοι ρε φίλε. Ναι, ναι. Άρναια ήταν το άλλο που έπαιζε πολύ Άρναια. Το άλλο Δημήτρη που είπες εντάξει γιατί όταν ήμασταν μικροί ναι ας πούμε το θα πάμε περίπατος ήταν τρομερό γιατί ας πούμε ήταν μια μέρα που θα παίζαμε όλη τη μέρα.
Τρομερό. αλλά εγώ θυμάμαι υπήρχαν εποχές γυμνασίου κυρίως γιατί εντάξει στο Λίκιο δεν πήγαινα τόσο αδιάβαστος μπορεί να πήγαινα και μερικές μέρες αδιάβαστος και υπήρχαν και εμφήμες ότι μπορεί να μπει και κάνα τεστ ξέρω εγώ στα φιλολογικά ειδικά που δεν τα πήγαινα καθόλου και εκεί που έλεγες που από πρώτη ώρα ξέρω εγώ θα ξεκινήσει το διαγώνισμα γιατί αφήμαθε ξεκινούσε ο καθηγητής Ξέρεις, εγώ ο φιλόλογος και έβαζες το Β1 και μετά την επόμενη ώρα είχες εσύ με αυτόν και σε εσένα διαγώνισμα.
Οπότε ήξερες και προσπαθούσες σαν να είσαι στην έκτη ώρα να διαβάσεις. Ήταν τρομερό. Οπότε έσκογε κάτι τέτοιο και έλεγε ας πούμε εξδρομή. Οπότε έλεγες πω πω όχι μόνο γλιτώνω το ότι δεν με εξέτασε ας πούμε. Εμείς πηγαίναμε στο Λίκιο όλοι μαζί πηγαίναμε κάτω στην Κρίνη εκεί. και καλά εκεί ήταν ο χώρος περιπάτου και μετά διαλυόμασταν στις καφετέρειες και πότε μας πήγαιναν στην εκκλησία μας πήγαιναν και εκκλησία σε κάποιες Παρασκευές πότε, Τετάρτες είχε κάποιες Παρασκευές μια το τρίμηνο είχε εκκλησιασμό υποχρεωτικό εκκλησιασμό το θυμάστε δεν ήταν υποχρεωτικός αλλιώς έπαιρες απουσία αν δεν πήγαινες στην εκκλησία.
Μιλάμε. Ιράν. Εντάξει. Πραγματικά. Αυτό με τη γυμναστική που λέγαμε πριν και ότι παίζαμε. Θυμάμαι τώρα μου έρθει η φλασιά. Μου έρθουν τις συνέχειες ιστορίες. Το να έχουμε μάθημα γυμναστική που εντάξει, τι γυμναστική. Έπαιζες μπάλα απλώς, δεν έκανες τίποτα άλλο. Σου δίναμε μια μπάλα και έβγαινες. Ναι, έπρεπε να πας μετά στο μάθημα και πρέπει να είσαι συγκεντρωμένος ή καμιά φορά πήγαινες και σου έλεγε διαγώνισμα τι διαγώνισμα τώρα έτσι που είμαστε ελούτσα στον ιδρώτα γενικά αυτές οι στιγμές τις θυμάστε που πήγαινε στην τάξη στο γυμνάσιο Λίκιο κύριος που έμπαινε στην τάξη υπήρχε μια συγκή του δασκάλου και λέει βγάλετε μια κόλλα χαρτί αλλά εσύ λες για γυμναστική μιας ώρας εγώ θυμάμαι φάση δεκάλεπτου διαλύματος Η ενέργεια που έχεις δώσει είναι ενέργεια μιας ώρας σε αυτά τα δέκα λεπτά και μετά είναι η Μάιος, ξέρω εγώ, έχει καμιά 25 βαθμούς, έχεις μπει λουσμένος μες στην τάξη και σου λέει τεστ.
Και εσύ πρέπει να βάλεις το μυαλό σου εκεί να κάτσεις να γράψεις. Ναι, ναι, ναι. Από διάλειμμα, τώρα ποια γυμναστική. Κοίτα, εγώ σε λέω και σαν μαθητής που, όπως είπα, ήμουν λίγο geek και διάβαζα σχεδόν πάντα, γιατί αυτός ο δάσκης που είπα πριν, όταν ήμουν στο νομοτικό, ήμουν τελείως δεν διάβαζα καθόλου. Και είχα πάει μαθηματικά, θυμάμαι, σαν τώρα το θυμάμαι, ερωτήσεις τώρα, φάση, ποιοι είναι αριθμίμονι, ποιοι είναι ζυγί.
Τίποτα, χαμπάρι, εγώ δεν είχα ιδέα. και είχα πάρει μηδέν ξέρω εγώ και πήγε αυτός ο δάσκαλος γονείς μου και λέει τι να φτάσουμε και από εκεί και πέρα είχα ένα φόβο που τον έχω και ακόμα ζωή μου πάντα να είμαι προετοιμασμένος αλλά και πάλι όταν έλεγε ο δάσκαλος βγάλετε μια κόλλα χαρτί κρύος συντρότας ρε φίλε τι πράγμα είναι αυτό, τι άγχος περάσαμε όλο το σύστημα καλοί μαθητές είμαστε διαβασμένοι πηγαίναμε αλλά όλο το σύστημα ηταστημένο με ένα τέτοιο τρόπο που σου δημιουργούσε αυτή την πρώτον τύψης άμα δεν γράψω καλά και δεύτερον δεν ήταν η εξέταση δεν ήταν η πραγματική εξέταση γνώσεων και μετά πήγαινες να δω στις Πανελλήνιες όπου έμπαινε εκεί στις Πανελλήνιες ουσιαστικά για πρώτη φορά έμπαινε η κατανόηση, αν θυμάστε τις συνδυαστικές ερωτήσεις που είχες στις Πανελλήνιες τουλάχιστον στις δέσμους που ήταν δύναμε εμείς και λέγανε πολύ δύσκολα θέματα και ουσιαστικά το πολύ δύσκολα θέματα είχε να κάνει με το γεγονός ότι αντί να σε κάποια πράγματα, όχι σε όλα
αντί να εξετάσουν την απόλυτη αποστήθηση εξέτασαν την κατανόηση αλλά εμείς 12 χρόνια που πηγαίναμε σχολείο ήμασταν trained να κάνουμε αποστήθηση όχι να δουλεύουμε συνδυαστικά να σκεφτόμαστε συνδυαστικά Γιάννη εσένα μπάσχου Ο δάσκαλος σε κοπάνω να μας πεις μάθημα, Γιάννη. Οριστον περισσότερες φορές εγώ το δηλώνω δεν ήμουν πολύ καλός μαθητής.
Είχα βάλει λίγο πιο πάνω τον αθλητισμό το δεν θυμάμαι, παρά το ότι δεν φαίνεται τότε. Οπότε εγώ έκανα διάφορα πράγματα. Θυμάμαι, μπορεί να ξυπνούσα και να είχα 9 με 11 προπόνηση το πρωί. Οι προπονήσεις μπορούν να γινόταν πρωί, να γυρνούσες στο σπίτι 11 και 4 από το 11 και μισή, να έκανες ένα μπάνιο μέχρι να φάσεις να ετοιμαστείς.
Οπότε το πρωί δεν μπορούσες να διαβάζεις. Πήγαινε σχολείο. Μετά πήγαινε σχολείο. Οπότε ήταν πραγματικά ένα από τους μεγάλους μας φόβους αυτό. Το βγάλετε μια κόλλα χαρτί, δηλαδή το θυμάμαι σαν τώρα. Μάλιστα νομίζω μόνο στο γυμνάσιο γινόταν αυτό, στο λύκειο δεν γινόταν. Ναι. Και σε μερικούς που φοβόμουν πάρα πολύ, είχα εντοπίσει, όπως κοιτούσανε, πού βρισκόταν το επίθετό μου.
Δηλαδή κάτω αριστερά. Οπότε όταν τον έβλεπα τον καθηγητή να κοιτάει την άλλη σελίδα, ήμουν σίγουρος ότι δεν πρέπει να με σηκώσει. Λες τη γλίτωσα. Λέω τη γλίτωσα. Όταν κοιτούσα από την πλευρά που ήξερα ότι ήταν το επίθετό μου, έλεγα όχι. Τώρα κοιτάει, έχω πιθανότητες 50%. Αλλά αυτό που ήθελα να σχολιάσω, Δημήτρη, που είναι πολύ σημαντικό, που θυμάσαι, ας πούμε, ότι με τους μονούς και ζυγούς και πήρες μηδέν κτλ., πόσο τελικά μένουν αυτά τα πράγματα στην παιδική ψυχούλα ενός παιδιού, που είναι τόσο σημαντικό.
Δηλαδή, κάτι που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ, ποτέ, ποτέ στη ζωή μου, είναι την πρώτη φορά, ο Δημήτρης μπορεί νομίζω να το διαπιστώσει αυτό, να το επιβεβαιώσω ότι εκθέσεις έγραφα πάρα πολύ καλές. Δεν ξέρω να το θυμάσαι αυτό. Δηλαδή η καθηγήτρια διάβαζε τις εκθέσεις μου στην τάξη. Δεν ξέρω να το θυμάσαι, Δημήτρη. Λοιπόν, πρώτη γυμνασίου, πρώτη έκθεση που θέλει να μας βάλει εκεί μια φιλόλογος.
Τι επάγγελμα θέλετε να κάνετε όταν θα μεγαλώσετε. Και αρχίζω εγώ και τον ίστρο μου και γράφω ότι θέλω να γίνω αστροναύτης. και μου γράφει ότι είσαι εκτός θέματος ο αστροναύτης δεν είναι επάγγελμα πήρες 0 και μου είχε μείνει γι'αυτό και δεν έγινα μάλλον αστροναύτης αλλά μου είχε φανεί τόσο καταρχάς άδικο γιατί εντάξει γιατί το αστροναύτης επάγγελμα είναι δεν είναι το καθημερινό αλλά είναι ένα πράγμα το οποίο αν το βάλεις όνειρο Το αστροναύτσι μπορεί να είναι συμβολικό κάτι άλλο.
Και μάλιστα εγώ το είχα δείσει ότι ξέρεις θα πάω, θα δω, θα πάω, πλανήτες το παιδικό μυαλό. Το γράψα έτσι. Και αυτή έμεινε στο ότι λες κάτι το οποίο δεν είναι επάγγελμα. Το οποίο δεν είναι επάγγελμα. Δεν το δηλώνεις στην εφορία. Δεν υπάρχει καύβι. Κωδικός αριθμός δραστηριότητας. Αλλά είχα στεναχωρηθεί. Θυμάμαι πάρα πολύ με αυτό.
Ναι, φυσικά σου έκοψε τα φτερά. Θα μπορούσα τώρα να λέγαμε στο Άρτεμις ο Γιάννης Βολίτης και είδες πώς το έφερε η ζωή και δεν πήγες. Εγώ θυμάμαι άλλο φάση τώρα. Ήθελα να το πω και από την αρχή και όλες και το ξέχασα αλλά ευτυχώς με το θύμισες. Στο Δημοτικό, αν δεν ξέρω να το θυμάσαι Γιάννης, την έχω δείξει αυτή την έκθεση και τη έχω, ευτυχώς, η μάνα μου ευτυχώς έχει κρατήσει μερικά κοιμήλια Δεν θυμάμαι τι θέμα είχε, αλλά έγραφε, έγραφε, έγραφε.
Είχα χάλια μολύβι και δεν φαίνεται όταν τη γράφω. Και έχω τη σημείωση του δάσκαλου στην έκθεση που λέει πάρε άλλο μολύβι. Δεν με παθμολόγησε καν. Πώς γράφει πάρε άλλο μολύβι. Πάρε να σε βγάλεις στα μάτια. Εντάξει, λάβα. Δεν ξέρω αν έχετε εσείς κοιμήλια από την παιδική σας ηλικία. Δεν έχω, δεν έχω. Δημήτρη, εγώ θυμάμαι που είχαμε κάτσει και είχαμε διαβάσει κάποιες τέτοιες εκθέσεις που έλεγε η αδερφή μου σαν το μάτι ενός ψαριού.
Όχι, έλεγα ότι είχα πάει για μπάνιο στη θάλασσα και κολυμπούσα σαν γλώσσα ψαριού. Σαν γλώσσα ψαριού, ναι. Καταλήψεις κάνατε? Βέβαια, βέβαια. Αν έχουμε πει σε κατάληψη, εγώ δεν νομίζω δεν έχω πει σε κατάληψη. Με ετοίματα φαντάζομαι, φοβερά. έχω δει παντάζεις εδώ παντελή να γίνει η κατάληψη σε εγγλικό σχολείο δεν νομίζω να γίνει ποτέ δεν υπάρχει σαν ιδέα σαν τίποτα δεν υφίσταται αυτό το πράγμα εγώ πάντως γενικά από το σχολείο εγώ έχω καλές αναμνήσεις εντάξει ήμασταν και παιδάκια τότε φυσικά να έχουμε καλές αναμνήσεις ειδικά από το ότι έχω αναμνήσεις καλές τέλος πάντων σαν άνθρωπος από το γυμνάσιο και πρώτη λυκείου στην Κομοτίνη έχω πάρα πολύ γέλιο να γελάμε, να γελάμε πολύ και Δευτέρα Λυκείου στη Θεσσαλονίκη γέλιο άπειρο αλλά μετά από την Τρίτη Λυκείου και μετά που ήταν λόγω πανελληνίων φαντάζομαι υπήρχε ένας παράγοντας άγχους που δεν ξέρω εκεί το θυμάμαι πολύ άσχημα η Τρίτη Λυκείου είναι αποστηρωμένη η Τρίτη Λυκείου μετά σαν αντίστροφα μπαίνεις Σεπτέμβριο
και λες το καλοκαίρι θα δώσω τρεις πιστολιές να κοιμάσαι, είναι σαν να κάνεις μια προετοιμασία αθλητική. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που θα πει ότι όλο αυτό το πέρασε και ήταν μια φυσιολογική περίοδο στη ζωή του. Μόνο να ναι, το σκέφτεσαι, πηγαίνεις όπως λες πολύ σε έναν φροντιστήριο. Εγώ είχα και κενά λόγω του ότι δεν ήμουν αστυνοπιτός ο καλός μου αθλητής, οπότε έπρεπε διπλά-τριπλά να δουλέψω.
πραγματικά αν μου έλεγες γιατί δεν θες να γυρίσεις πίσω σε εκείνη την εποχή ήταν ότι θυμάμαι το 1,5 χρόνο των Πανελλαδικών γιατί ξεκίνησα από Δευτέρα Αλικίους ξεκινούσαμε τότε το θυμάμαι έτσι ως κάτι πάρα πολύ πιεστικό και αγχωτικό ξέρεις τι όμως πόσο πολύ βάση δίναμε τότε και ήταν όλο το σύστημα γύρω μας και οικογένειες και το ότι αυτό το πράγμα σου εξασφαλίζει επιτυχές στη ζωή σου δηλαδή μεγαλώσαμε με αυτή την ιδέα στο μυαλό και βλέπεις την πορεία και αυτό ίσως είναι ένα καλό μάθημα και για τα νέα παιδιά τώρα και βλέπεις την πορεία ότι τελικά ναι ok και το πανεπιστήμιο και το κολέγιο και οποιαδήποτε σχολήτερος που να θα παρακολουθήσεις σίγουρα σου δίνουν κάποια εφόδια σίγουρα μαθαίνεις πράγματα τα οποία τα βάζεις πάνω στην πλάτη σου και χτίζεις αλλά τελικά το που θα καταλήξει η ζωή σου το πόσα λεφτά θα βγάλεις στη ζωή σου το πόσο επιτυχημένος θα είσαι στη ζωή σου τελικά δεν έχει καμία σχέση με αυτό και νομίζω στο εξωτερικό είναι ακόμη περισσότερο που μένουμε εδώ
Δημήτρη καταρχάς εγώ δεν κάνω τη δουλειά που έχω σπουδάσει ξεκινάμε από αυτό και πάρα πολλοίς κόσμοι δεν κάνουν τη δουλειά που έχεις σπουδάσει και αντιστοίχως βλέπεις τα services εδώ να πληρώνονται με εξωφρενικά ποσά δεν ξέρω δηλαδή ο ιδραυλικός και ο ηλεκτρολόγος αυτό εννοείς έτσι ναι ναι ναι ο ιδραυλικός και ο ηλεκτρολόγος ακριβώς που άμα λέγαμε εμείς τότε την δεκαετία του 90 θα γίνουμε ηλεκτρολόγοι και ιδραυλικοί θα μας κοιτούσε ο κόσμος κάπως ρε παιδί μου χωρίς να έχω τίποτα με αυτά τα επαγγέλματα έτσι αλλά έτσι μεγαλώσαμε με αυτό το πράγμα ότι γιατρός δικηγόρος μηχανικός πληροφορικός και τελικά βλέπεις ότι όλο αυτό το πράγμα έχει χτιστεί και αποδομείται στη ζωή σου, στη δική μου τη ζωή τουλάχιστον έχει αποδομηθεί πλήρως πλήρως και βλέπεις περιστατικά τώρα το περιστατικό αυτό με τις κοπέλες που είναι πολύ πρόσφετο έτσι που αυτοκτόνησαν τέλος πάντων για το σχολείο τουλάχιστον από ό,τι φαίνεται δεν ξέρουμε αν είναι 100% έτσι αλλά φαίνεται ότι αυτοκτόνησαν
από το σχολείο Δεν ξέρω εμένα, έχει αποδομηθεί τελείως όλα αυτή η πράγμα και θα προσπαθήσω να το περάσω και στα παιδιά μου. Κοίταξε εγώ αυτό που θέλω να πω, παρότι μετά πήγαμε στο πανεπιστήμιο, κάναμε πέντε χρόνια σπουδές, κάναμε μεταπτυχιακά κτλ. Το πολύ θετικό είναι ότι έχουμε κρατήσει μια παρέα φίλων από το σχολείο.
Δηλαδή, νομίζω ότι οι παρέες που κάνεις στο σχολείο μπορεί να σου γίνουν και παρέες ζωής. Δηλαδή, παρότι θα εκτεθεί σε άλλα περιβάλλοντα, με άλλους ανθρώπους κτλ. Εγώ θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι τελειώναμε το πανεπιστήμιο γιατί πέρασαμε στη Θεσσαλονίκη και μετά ο σκοπός ήταν να ξαναγυρίσουμε ας πούμε στην Καλαμαριά για να πιούμε με όλους τους υπόλοιπους καφέ.
Άρα λοιπόν εντάξει, είχε το άγχος του πανωτικών, είχε το άγχος του βγάλτε μια κόλλα χαρτί και γράψτε, αλλά το σχολείο είναι ωραίο από την άποψη ότι κάνεις εκεί τους πρώτους φίλους, δηλαδή βλέπω τώρα το γιό μου που είναι μικρά νήπια και έχει το φίλο του τον Νικόλα και περιμένει πώς και πώς να ξυπνήσει το πρωί, δηλαδή και είναι η πρώτη του σχέση και γνωριμία εκτός από την οικογένειά του και είναι πολύ ωραίο ας πούμε γιατί βλέπεις ότι σιγά σιγά αρχίζει και εντός πολλών εισαγωγικών ανεξακτοποιείται γιατί θέλει να κάνει πραγματάκια με τον φίλο του τον Νικόλα.
Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάρχουν και περιπτώσεις στο σχολείο πολύ άγρο βούλινγκ όπου υπάρχουν παιδιά τα οποία είναι μόνα τους εκεί. Και εμείς είχαμε παιδιά τα οποία ήταν μόνα τους και ίσως και εμείς οι ίδιοι να μην φερθήκαμε πολύ καλά κάποιες στιγμές. αλλά υπήρχαν και περιπτώσεις που φέραμε ανθρώπους στην παρέα και πέρασαν και αυτοί πάρα πολύ καλά και εμείς πάρα πολύ καλά αυτού γνωριστήκαμε.
Εγώ πριν το κλείσουμε, απλώς θέλω να πω κάτι που έζησα εγώ στην Καλαμαριά. Στο πρώτο λίγο η Καλαμαριά, θα το πω. Τότε είχαμε, να το πω ας πούμε απλά και στο γυμνάσιο στην Κομοδενή και στην Καταμαριά που τα θυμάμαι πιο φρέσκα και ήταν πιο σημαντικά χρόνια γιατί διάνομαι παρελλήνιες γενικά το επίπεδο των καθηγητών δεν ήταν και το καλύτερο δεν θα μιλήσω φυσικά για όλους όπως είπα ο πατρίδος του πατέρας δεν τον είχα αλλά γενικά υπήρχαν κάποιοι καθηγητές τελείως διεκπληρωτικά έρχονταν στην τάξη ανοίγαν το βουλείο λέγαν τι έπρεπε να πούν αντιγεία φέγαμε τέλος θα τα μάθεις στο βροντιστήριο αυτά Δηλαδή ή κάναμε κάτι άλλο Όπως είπες οικιακές οικονομίες Ή κάτι άσχετα Που και αυτοί βαριόντουσαν που μας τα έκαναν Δεν ξέρω Ελπίζω να έχουν αλλάξει τα πράγματα Θα μπορούσε να ήταν χρήσιμα Ναι αλλά ήταν και οι καθηγητές Δεν ήταν καλή Τώρα σαν μεγάλος το σκέφτομαι και εγώ Ίσως τους αδικώτους ανθρώπους Γιατί τότε ήμουν teenager και δεν με νοιάζει τίποτα Μπορεί να είναι τους αδικώτους ανθρώπους
Αλλά δεν ξέρω Στην στιγμή, Δημήτρη, νομίζω ότι έχει να κάνει με κάτι που είπες προηγουμένως. Ας πούμε, όλοι μας κάναμε περιπάτους. Εντάξει, θα μπορούσαμε να μην κάνουμε πέντε περιπάτους, θα μπορούσαμε να κάνουμε τρεις περιπάτους και τις άλλες δύο μέρες να κάνουμε μια εκπαιδευτική επίσκεψη κάπου, να πάμε σε ένα μουσείο, να πάμε σε κάτι...
Δηλαδή, ήταν αυτό, ήταν ότι δεν υπήρχε τότε τουλάχιστον, και ξαναλέω εγώ, τα παιδιά μου είναι μικρά και δεν ξέρω τώρα τι θα συναντήσω, Δεν υπήρχε αυτό το πλάνο ο σχεδιασμός. Δηλαδή τι ήτανε, θα πάμε ένα περίπατο που είναι το πιο κοντινό μέρος, ένα χωράφι δίπλα, βάλτε τα παιδιά εκεί και εμείς καθόμαστε ας πούμε καθηγητές και κάνουμε.
Ενώ θα μπορούσαν να γίνουν ωραία πράγματα. Εγώ ας πούμε που στον Πολέγιο θα μπορούσαμε να πάμε στο Λεωτριβείο μια επίσκεψη να δούμε πώς γίνονται ξέρω εγώ πώς γίνεται το λάδι. Θα πήγαιναν όμως με ενδιαφέρον 250 παιδιά Πώς ήμασταν, ούτε θυμάμαι πώς ήμασταν στο σχολείο 400 παιδιά ξέρω εγώ με ενδιαφέρον στο ελαιοτριβείο ή θα γινόταν θα τους μαζεύανε με τις ελιές μέσα Κατάλαβες Βλέπω και στο πανεπιστήμιο αυτό που λέω στους φοιτητές ελάτε σε όλες τις διαλέξεις να ακούτε ελάτε σε όλες τις διαλέξεις από τα 200 παιδάκια που θα πήγαιναν στο ελαιοτριβείο το τριβείο, οι 198 θα ήταν σε αυτό. Το χαβαλέ ή το τι μας λένε τώρα.
Το θέμα είναι να εκθέσεις τον κόσμο και τα παιδάκια σε μικρή ηλικία σε πράγματα έτσι ώστε κάποια ή όλα στο τέλος της ημέρας να βρουν το δικό τους δρόμο, τι τους αρέσει. Τώρα έχουμε το νόησις εδώ, έχουμε βραδιές που γίνονται σαν αστέρια. Εννοείται πολλά μπορείς να στήσεις. Άρα, σε ένα θέατρο. Νομίζω δεν είχαμε πάει ποτέ σε θέατρο.
Μας πηγαίνανε. Μας πηγαίνανε στην Κομματινή. Ήταν λίγο πιο... Ναι, και κινηματογράφο μας πήγαιναν και θέατρο μας πήγαιναν. Ήταν καλό γυμνάσιο. Νομίζω το δεύτερο. Ποιο γυμνάσιο, νομίζω δεύτερο γυμνάσιο Κομματινής πήγαιναν. Αν μας ακούτε λοιπόν από το 2ο Γυμνάσιο Κομωτινής, γράψτε τα σχόλια. Από το 2ο Γυμνάσιο Κομωτινής, ανοιχτάχετε και ακούτε.
Λοιπόν, να το κλείσουμε τώρα, αλλά ήταν ένα θέμα το οποίο πάρα πολλά να πεις. Να πει ο καθένας μας ένα φάιρ-αουντ, ένα γρήγορο γύρο, με μια λέξη, μια πρόταση. Αγαπημένο μάθημα, Παντελή. Φυσική. Γιάννη. Φυσική, εννοείται. Φυσική, ε. Εννοείται. Μαθηματικά. Μάθημα που μισούσες, Παντελή. Μαθηματικά. Γιάννη. Αρχαία, by far.
Αρχαία, έτσι. By far. Κι εγώ θα έλεγα κάτι τέτοια φιλοσοφίες ή θρησκευτικά. Αν και ήταν εύκολο, γιατί έγραφες ο Χριστός είναι το καλύτερο πράγμα και τελείωνε. Άρα ήταν λίγο βαρετό, ναι. Θρησκευτικά. Φαγητό κηλικίου που νοσταλγείς. νομίζω είναι η πίτσα πίτσα χωρίς εγώ δεν τα γνωρίζω κασερόπιτα όποτε βρίσκω κασερόπιτα εδώ πέρα τρώω κασερόπιτα και μου θυμίζει παιδικές αναμνήσεις αν θυμάστε τον πρώτο σας παιδικό έρωτα στο σχολείο φυσικά στο δημοτικό και ποτέ δεν δεν θα πω μου κατσιά αλλά ποτέ δεν υπήρχε ανταπόκριση Έτσι όπως το είπες ποτέ θα περίμενα να πεις ποτέ δεν την ξεπέρασα.
Ποτέ δεν την ξεπέρασα έτσι. Ποτέ δεν την ξεπέρασα. Όχι, όχι. Αλλά όπλως δεν υπήρχε καμία ανταπόδευση και πάντα ήμουν στεναχωρημένος στο δημοτικό για αυτόν τον λόγο. Δηλαδή και νομίζω με άφησε ένα μικρό τραύμα. Αλλά εντάξει, θα κάθεται. Ο Δημήτρης έχει τραύματα στην ψυχή. Ναι, ναι, δεν ξέρω, μην είχε πειράξει τότε. Εσείς παιδιά είχατε φανταλίες ή είχες...
Εγώ ναι θυμάμαι εννοείται. Ανταπόκριση όχι. Δεν θυμάμαι. Αλλά όχι ότι με επιλήγωξε. Παιδιά τι εννοείται ανταπόκριση τώρα. Στο Δημοτικό τι εννοείται ανταπόκριση. Να το πεις θες να το φτιάξουμε και να σου πει ναι αυτό. Στο Δημοτικό. Αφού λέμε πρόβλημα. Εντάξει. Πες αρχές γυμνασίου. Πες. Δημοτικό. Ναι υπήρχε ανταπόκριση. Αλλά δεν ήταν ότι είμαστε μαζί.
Είναι η γυναίκα μου λοιπόν. Πού είμαστε ζευγάρι. Ότι είμαστε ζευγάρι, ναι. Ήταν αυτό το πολύ πολύ ωραίο παιδικό αυτό ότι ξέρεις ο Τάδη είναι του Τάδη και η Τάδη είναι του Τάδη και θυμάμαι γράφαμε και... Έχεις γράφει και τέτοια. Ναι, ναι, τέτοια, ναι. Στο σκανίο πάνω την καρδιά με το τόξο. Πολύ ωραία παιδικά και αληθινά.
Ελεφή κτλ. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Ήταν ενδιαφέρον πείραμα αυτό με την τριπλέτα. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Γράψτε μας στα σχόλια. Σας παρακαλούμε πολύ. Σε ποιο σχολείο πήγατε. Γράψτε μας τις εμπειρίες σας. Τι θυμάστε, ποιους δασκάλους θυμάστε, τι τρώγατε. Να κάνουμε κουβέντουλα. Καλό βράδυ, ίδια. Καλή συνέχεια. Καλό βράδυ, ίδια.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
