Βασίλης Κολοβός

Η διαδρομή του Βασίλη Κολοβού ξεκινάει ταπεινά, από ένα ποίημα στο κατηχητικό, και γρήγορα μετατρέπεται σε ανάγκη έκφρασης που απαιτεί πειθαρχία, εργασία καισυνείδηση. Δούλεψε την ορθοφωνία του περπατώντας τις νύχτες προς το σπίτι, όπως αργότερα δούλεψε στην τέχνη του, με πάθος, χωρίς εκπτώσεις, χωρίς παραχωρήσειςδικαιωμάτων, χωρίς να εκφράσει ποτέ κάτι που δεν τον εξέφραζε. Μπαίνοντας στο επάγγελμα είχε ήδη κοινωνική και πολιτική συνείδηση και αυτή τη στάση την κράτησε σε όλη του τη διαδρομή, από τα μπουλούκια και τους ανθρώπους με καθαρή ιδεολογία μέχρι το σήμερα της ανασφάλιστης εργασίας και της σύγχυσης ανάμεσαστη γνώση και την πληροφορία. Για τον Κολοβό, η τέχνη δεν αλλάζει τον κόσμο, αλλά μπορεί να αφυπνίσει τον θεατή, να τον φέρει σε επαφή με τις αντιφάσεις της ζωής και με τον άνθρωπο. Μιλάει για τη συλλογικότητα ως όρο αξιοπρέπειας, για το τίμημα της διαδρομής που συχνά είναι η προσωπική ζωή, για τη συγγραφή που γεννήθηκε μέσα από την απώλεια και για τους δασκάλους που του έμαθαν να βλέπει αλλιώς το σώμα, το βλέμμα, τη σιωπή. Και μένει σε μια καθαρή θέση: όσο δουλεύουν το μυαλό και τα πόδια, ο καλλιτέχνης οφείλει να εκφράζεται και να αντιστέκεται.