ΘΕΜΗΣ ΠΑΝΟΥ

Υπάρχουν διαδρομές που ξεκινούν από μια σχολική γιορτή και φτάνουν στη βαθιά αυτοπαρατήρηση. Υπάρχουν πορείες που γεννιούνται ανάμεσα στη μνήμη της μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη και σε μια σκηνή στην Αθήνα. Συνομιλούμε με τον Θέμη Πάνου για τη μαθητεία, την επιμονή και την αλήθεια του σώματος, για τον δάσκαλο που δεν είναι τίτλος, αλλά σχέση σε μια αόρατη διαδρομή ανάμεσα σε αυτόν που καθοδηγεί και σε εκείνον που τολμάει να εκτεθεί. Μιλάμε για τις συναντήσεις που χαράζουν πορεία, για τους ανθρώπους που δεν του έμαθαν απλώς τεχνικές, αλλά του άνοιξαν κόσμους. Μιλάμε για το θέατρο ως επίμονη επιλογή ζωής, για την πράξη που γεννάει τη θεωρία, για τον ηθοποιό που δεν “γίνεται άλλος”, αλλά ανακαλύπτει έναν εν δυνάμει εαυτό. Μιλάμε για την οδυνηρή έκθεση, την πολιτική διάσταση της τέχνης, την ανάγκη εξειδίκευσης, για το βασικό ερώτημα που δεν τελειώνει ποτέ: γιατί ανεβαίνουμε στη σκηνή; Ίσως γιατί εκεί, μέσα στο φως, προσπαθούμε να καταλάβουμε τι είναι και τι αντέχει η ανθρώπινη ζωή.