Η εξαδέρφη (1/2) Αντώνη Τραυλαντώνης
ΜυθιστορίεςΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Διαβάζει η Χριστίνα Μπράβου
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
απαντούσα εγώ χωρίς να κινηθώ από τη θέση μου γέρνοντας στη δύση ο ήλιος λίγο λίγο έχανε τις αχτίδες του ώστε μπορούσε τώρα άφοβα να τον αντικρίζει του ανθρώπου το βέβηλο μάτι και κάτω στον ορίζοντα τα σγουρά συννεφάκια έπαιρναν τώρα τα μύρια τους χρώματα με τα περίσσια κάλλη ήτανε ώρα για ρεμβασμούς Εγώ όμως είχα και άλλο λόγο να μην μιλώ Τον ήξευρα το φανεί Ήτανε ο καλύτερος τραγουδιστής της γειτονιάς Και από τον καιρό του ορατίου ή και ακόμα αρχαιότερα Ο καλύτερος τρόπος για να προκαλέσω με το τραγούδι του τραγουδιστή Είναι η σιωπή Ο χειρότερος η παράκλησης Αλλά όμως εσώπαινε κι αυτός Είχε αλλάξει πολύ από τον καιρό που είμαστε συμμαθηταί Και παίζαμε μαζί το κλέφτικο και την αμπάρζα Η έξυπνη φυσιογνωμία του και τα φωτεινά ουρανόχρωμα μάτια του έμεναν ακόμα Αλλά του προσώπου του τα λεπτόγραμμα χαρακτηριστικά είχαν αδρυνθεί Το δέρμα του είχε μελανιάσει Τα χέρια του είχαν ερωζάσει Τα μέλη του είχαν γίνει ευρωστότερα και τα πόδια του είχαν ντυθεί με εκείνο το ψαράδικο αδιαπέραστο δέρμα που χρησιμεύει για υπόδημα και προφυλάσσει τον ψαρά από τον πάγο και από το λιωπήρι.
Εφαινόνταν μελαγχολικός σαν λόγιος και σαν οικογενειάρχης. Το στόμα του μόλις ανοίγονταν σε ένα σύριγμα υπόκοφο, σβηνόμενος του μαΐστρου τη δυνατή βοή. Λίγο-λίγο όμως η θάλασσα ενίκησε. Το σύριγμα γίνηκε φωνή και η φωνή τονίστηκε σε τραγούδι. Με ένα βαθύ και τραβηγμένο αμάν, με φωνή γεμάτη, βγαλμένη από τους στήθους του τα βάθη, με πολλά τσακίσματα και λαριγκισμούς και ψηλώματα της φωνής και χαμηλώματα, τραγούδησε.
Στα λαματιά στα λαματιά το μάρμαρο τρυπιέται Μ' αγάπη που δεν παίρνετε δεν πρέπει να αγαπιέται Κι όταν ετελείωσε το τραγούδι έβγαλε ένα αχ γεμάτο περί πάθια Δεν ήταν από τα αχ εκείνα της στιγμής και της συνήθειας Τα χωρίς λόγο τα προορισμένα μονάχα να αναπληρώνουν του ρυθμού το κεχινός Ήταν αχ αυτόματο, ειλικρινές, βγαλμένο από φιλοκάρδια πονεμένα Και γι' αυτό εκίνησε την προσοχή μου Αναστενάζεις φανή Αναστενάζω ναι Το τραγούδι σέκαμε Το τραγούδι ναι Κάτι θυμήθηκες Ναι, κάτι θυμήθηκα Δε μου το λες και μένα Τι το θέλεις Να περάσει η ώρα Είναι μακριά κουβέντα Σαν πόσο μακριά Όσο να πεις Από εδώ ως την Κλαρίδα Μακρύτερη Ως τη Γαλιά Ακόμα Ως τα Καΐκια Ως τη Χώρα Τράβα Ακόμα καλύτερα λοιπόν Ορτσάρουμε κατά το ετωλικό Και πάμε βόλτα στα πρώτα δεύτερα Με το ξεφεγγάρωμα Ε Δε βαριέσαι «Εσύ ήσουν αλαμπρός μαθητής ως την πρώτη του γυμνασίου.
Είχες και έναν μπάρμπα ευκατάστατο και έλεγαν πως θα σε σπουδάσει. Πως συνέβη και άφησες το σχολείο και έγινες ψαράς. Σε αυτό έχεις δίκιο. Δεν ξέρεις και δεν φταίς. Αλήθεια, ο μπάρμπας μου είχε το έχει του και ήθελε να με σπουδάσει. Μα αυτό για το τραγούδι που άκουσες τώρα Τ' άφερε ούλα αυτά Και τώρα είμαι η Βαροκόπελο Νύχτα μέρα στη θάλασσα με την ψαροπούλα Βροχή, χειμώνας, κατακλυσμός Ζέστη, αύγουστο, σλιοπύρη Εγώ θαλασσοδέρνομαι Και δεν μου το'χει και κανένας Παλιό ψαρά σου λέει κι ο άλλος Κούτλας, τουμπανιάς Μα ούλα είναι τυχερά Τι να γίνει Αν ήτανε κι άλλος μαθητή σαν εμένα Του λόγου σου δά το θυμάσαι Και μου λείμα στη φτώχεια που είχαμε τότε Γιατί τα είχαμε χαλασμένα με τον μπάρμπα μου τον καπετάν Ζαφύρη Η μακαρίτισα η μάνα μου Θεό συγχωρέστηνε Ήτανε λίγο ιδιότροπη γυναίκα Σαν πέθανε ο πατέρας μου Της φάνηκε πως ο μπάρμπας μου μας αδίκησε Γιατί ο πατέρας μου ήταν ενικιαστής του σχοινιά Μαζί με τον μπάρμπα μου Είχε στο κίστο οκτώ λεπτά Δεν ξέρω τι έκαμε ο μπάρμπας μου
Ότι έκαμε αστόβρι Μα η μάνα μου δεν ήθελε να τον ξέρει Δέκα χρόνια έκαμε να του πει καλημέρα Και στο θάνατό της που πήγε να σχορεθούνε Την ώρα που ψυχομάχαγε ακόμα Θυμήθηκε να του πει Μα δίκησε Ζαφύρι Μα ο Θεός να σε συγχωρέσει Έτσι δεν εκκραινόμαστε με τον μπάρμπα μου Κι εγώ από μικρό παιδί που ήμουνα δεν είχα πατήσει μια φορά στο σπίτι του. Μα εκείνον τον χρόνο που δώσαμε εξετάσεις στην πρώτη του γυμνασίου, αν θυμάσαι, εγώ πήρα το άριστα με τον Άμτα αλήθεια. Κι όλος ο κόσμος μου είπε μπράβο τότε, σε συγχαίρω και άλλα πολλά.
Γυμνασιάρχης ήτανε τότε, αν θυμάσαι, ο μακαρίτης ο Δημητριάδης Και ήξερε πως εμείς τα είχαμε χαλασμένα με τον μπάρμπα μου Και πως η μάνα μου δεν είχε τον τρόπο να με σπουδάξει Πάει λοιπόν αυτός και ο Ορφανίδης, ο καθηγητής των μαθηματικών Ε, ψυχή μου, άνθρωπος αλήθεια, ζημάλη καρδιά Ούτε είδα, ούτε θα είδω τέτοια άγια ψυχή Καλή του ώρα όπου κι αν είναι Πάνε λοιπόν αυτοί επειδή ήμουνα πολύ καλός στα μαθηματικά και βρίσκουν τον μπάρμπα μου και του πιάνουν το χέρι και τον συγχαίρονται Καπετάν Ζαφύρι του λένε να σου ζήσει έχεις έναν λαμπρό ανιψιό Εμείς οι ξένοι τον καμαρώνουμε να τον χαίρεστε κι εσείς και η μάνα του Κι αλλιώς να μην κάμετε να τον εσπουδάσετε γιατί είναι κρίμα να πάει χαμένος Και άλλα τέτοια όσα θέλεις που ξέρετε εσείς οι γραμματισμένοι άμα θέλετε να κολακέψετε κανέναν.
Να μη στα πολύ λογό. Τον εβαρούνε στο φιλότιμο τον μπάρμπα μου. Πάει στο σπίτι. Το λέει στη θιά μου. Αγαθή γυναίκα κι αυτή. Παιδί αρσενικό δεν είχανε. Τα έπανε εκεί. Τα συμφωνήσανε. Με βρίσκει στον δρόμο ο μπάρμπας μου. Το θυμάμαι σαν να είναι τώρα. Μπρος στον Άη Σπυρίδωνα, από κάτω από το κελί που κάθονταν ο Διάκος ο Άνθιμος και τραβηχτήκαμε μάλιστα από κάτω από το κλίμα γιατί κόντευε μεσημέρι.
Μου πιάνει το χέρι μου Η φωνή του έτρεμε Μονάχα που δεν έκλαιγε Φανή μου λέει Φανή μου Είσαι παιδί τα αδελφού μου Και σε πονεί η καρδιά μου Το αίμα νερό δεν γένεται παιδί μου Έλα στο σπίτι να σε χαρούμε Και εμείς που σε χαίρεται ο κόσμος ούλος Και η μάνα σου Το καλό που μας θέλει ο Άης Πυρίδωνας Και στης χωρέσει Εγύρισε και σταυροκοπήθηκε Εγώ έβαλα τα χέρια στα μάτια μου Και αρχίνησα τα κλάηματα Παιδί βλέπεις Ήμουνα δεν ήμουνα Δεκαέξι δεκαεφτά χρονώνε Με πιάνει από το χέρι Και πάμε σπίτι Ήτανε ακόμα καινούριο Και μύριζαν ακόμα τα χρώματα Η καρδιά μου χτύπαγε δυνατά Γιατί ήξερα τα όσα Είχε λαλήσει η μάνα μου Της θειάς μου της κακομήρας Μα αυτή είχε αγαθή ψυχή.
Με περίμενε στη σκάλα μα νυχτές τσαγκάλες. Με φίλησε σταυρωτά, με τα κλάηματα στα μάτια κι αυτή. Με μπάσανε στη σάλα και με βάλανε στον καναπέ. Η θιά μου κι εγώ εκλέγαμε. Ο μπάρμπας μου εκοίταζε να κάνει κουράγιο. «Βγενική», λέει της θιάς μου, «άστα τώρα, πίσω τον ήλιο». Ό,τι είπαμε νερό κι αλάτι. «Περασμένα λυσμονημένα» λέει ένας λόγος Την ώρα εκείνη Ο Φανής εχαμήλωσε τα μάτια του και τη φωνή του Την ώρα εκείνη Βουκάρει μέσα η ξαδέρφη μου «Είναι εννο»
«Δεν έχω κι άλλη» «Αυτή είναι το μονάκριβο παιδί του μπάρμπα μου» Ήτανε τότε κι αυτή ως δεκαέξι χρονών κορίτσι Μέσα στον ανεβασμό της Γυναίκα σχεδόν Χρόνια είχα να την δω από κοντά. Από τον καιρό που είχε πεθάνει ο μακαρίτης ο πατέρας μου και αρχίνησε η γκρίνια μας. Την έβλεπα και άλλαζα δρόμο γιατί η μάνα μου έσκιζε τα ρούχα της να μην τύχει και της πω καλημέρα και με μαγέψουνε. Γυναίκες κουβέντες.
Ήξερα όμως πόσο ήταν όμορφη Και θυμάσαι τον καιρό που πηγαίναμε ακόμα στο σχολείο Ζουρλένονταν όλα τα παιδιά γι' αυτήν Ύστερα που κλείστηκε στο σπίτι Δεν έμεινε ξένος χωρίς να της ρίξει έρωτα Αξιωματικοί, δικαστέ, τραπεζίτες, λιμοκοντόροι Ο δρόμος της ήταν παζάρι Να βγαίνε στο μπαλκόνι μαζεύονταν ο κόσμος πίσπυλο Ήτανε κοντά και το ταχυδρομείο τότε Και βρίσκανε αφορμοί να στέλνουν γράμματα Που οι καφενέδες εφαλίδεψαν από το ταχυδρομείο Να μη στα πολύ λογό Και άλλες όμορφες μπορεί να ήτανε Μα καμιά δεν ζούρλαινε τόσον κόσμο όσο η Νένο Θυμάμαι που και τα μικρά παιδιά είχανε να κάμουν με το όνομά της Εγώ στην αρχή που τα άκουγα αυτά Τα έπαιρνα για προσβολή και πιανόμουνα με τα παιδιά μπορεί και του Λόου σου να θυμάσαι τι καυγάδες είχα κάνει με το παιδί του Προέδρου που ήταν τότε και με το παιδί του Καπετάν Σάβα και με το Γιάννη τον Αυδελόπουλο και μάλλους πολλούς μα ύστερα τάμαθε η μάνα μου και πείσμοσε σαν είσαι παιδί μου παλαβός και βουλισμένος λέει
και πας και σκοτώνεσαι για τη βρώμα που όσο καλό μας θέλει τόσο να έχει και στο σπίτι της να μην το καταδέχεσαι να λες πως την έχεις ξαδέρφει την τέτοια και πάντια αλήθεια και απαλήθεια δεν κοιτάς εκεί λέει ούλη την προκοπή την είδαμε από τον μαύρο και τον καημένο τον μπάρμπα σου και θέλει και περάσπιση και αρχίνησε η μάνα με τα δικά της να σου πω μετάνιωσα και εγώ και είπα μέσα μου σαν δεμέλοι τον πατέρα της και τη μάνα της να την μάσουνε θα πάρω εγώ την έγνοια στο κεφάλι μου και ύστερα όσο μεγάλωνα και πες πες η μάνα μου και λέγοντας ο κόσμος πως είναι εξεδωμένη και παλαβόνη του κόσμου τα παιδιά κατάντησε όχι μονάχα να μη δίνω πεντάρα μα και λίγο να ευχαριστιέμαι και εγώ να ακούω τα παιδιά άλλοι τσεφτιαναν τραγούδια άλλοι ποίηματα άλλοι κλαίγανε για δάφτην είχανε να πούνε για τα μαύρα της τα μάτια τι γλύκα είχανε όποτε ήθελε και πάλι πώς κοίταζε εκείνους που περιφρονούσε και κορόιδευε για τα φρύδια της τα γραμμένα για το δαχτυλιδένιο το στόμα της
για τη μέση της τη λιγερή το περπάτημά της τον αέρα που είχε πόλεγες κύλθε απ' τα παρίσια όχι πως ήταν ψαροπούλα μα απ' όλα περισσότερο είχανε να κάμουνε με το τραγούδι της νεκρό ανάστενε σου λέγαν αηδόνι δεν την έφτανε τι κούλα την παταριάς νερά είδα αληθινή κι άλλα κι άλλα έλεγανε κι εγώ τ' άκουγα σαν αφιλότιμος γιατί να το ξέρεις κι από μένανε το παιδί είναι αφιλότιμο πράγμα άμα την είδα και μπήκε στην πόρτα πετώντας με γέλια μαζί και με κλάηματα και με έπιασε από τα δυο μου χέρια και με χάιδεψε και κάτσε στο πλευρό μου και με κοίταζε με εκείνα τα μαριόλικα μάτια δακρυσμένα να σου πω στην αρχή γύρισε η καρδιά μου θυμήθηκα όσα είχα ακούσει για δάφτη και μου ήρθε να την αμπόξω πέρα μα ύστερα με τσάκισαν πάλι τα δάκρυα έσκυψα το κεφάλι μου και έκλαιγα στα γιωμάτα ώσπου με έπιασε λόξιγκας Η Νένου εκείταζε να με παρηγορήσει. Μου χάιδευε το κεφάλι, μ' αγκάλιαζε στες πλάτες, μου τραβούσε τα χέρια από τα μάτια. Μου έλεγε τόσα λόγια γλυκά, μου δείχνε τόση αγάπη, τόσες ματιές, τόσα χάδια, που έκλαιγα ακόμα χειρότερα.
«Σώπα φανή μου» μου έλεγε «Σώπα αδελφούλη μου, ποιον άλλον έχουμε κι εμείς, ποιος θα τιμήσει το όνομά μας, σε χαίρεται ο κόσμος κι εμείς που σε έχουμε αίμα μας, έλα τώρα μην κάνεις σαν παιδί, κοίταξε πόσο σ' αγαπούμε όλοι μας, εγώ σε έχω σαν τα μάτια μου φανή μου, σε βλέπω που περνάς και λαχταράει η καρδιά μου, λέω κι εγώ πως κάτι έχω σ' αυτόν τον κόσμο».
μην πικραίνεσαι φανή μου και χαλάς την καρδιά μου κοίταξέ με εμένα την ξαδελφούλα σου που σ' αγαπάω πάντα κι άλλα τέτοια που να τα πω όπως τα έλεγε αυτή με εκείνη την κατάγλυκη φωνή της και με εκείνα τα λιγομένα μάτια της Μ' όφεραν γλυκά, δώρα, κουλούρια. Ήθελαν να με κρατήσουν και μου σαφύρι. Μα εγώ συλλογίστηκα τη μάνα μου και έφυγα.
Η κακομήρα τι θα έλεγε τάχα που πήγα στον μπάρμπα μου χωρίς να τη ρωτήσω. Μα ο Θεός την εφώτισε και το πήρε με καλό. Έκλαψε λίγο. Παραπονέθηκε για τη φτώχεια μας. Θυμήθηκε τον πατέρα μου το μακαρίτι. Μα είχε και τη χαρά που πέτυχα στις εξετάσεις και παρηγορήθηκε. Πήγε μπρος την Παναγία Έκαμε σταυρούς και μετάνοιες Και ύστερα με έστειλε πάλι στον μπάρμπα μου Να του πάω μια καλάθα αλάτι άσπρο, αφρίνα Που είχα μάσει μοναχός μου το καλοκαίρι Μα αυτή δεν επήγε ποτέ στο σπίτι τους Το βάσταξε ως το θάνατό της Εγώ ήμουν απλά οικιακός Φανείς απάνω και φανείς κάτω Έτρωγα εκεί, έβγαινα περίπατο με την Ένο Πηγαίναμε τη νύχτα με το πριάρι και τραγουδούσαμε η Νένο κι εγώ Ταιριάζαμε στο τραγούδι Την έχω με βλέπει στη φωνή μια ψυχακληρονομιά Γιατί κι ο μπάρμπας μου και ο μακαρίτης ο πατέρας μου Στον καιρό τους άφησαν όνομα στο τραγούδι και στο μπουζούκι Και όσο την εγνώριζα την εξαδέρφη μου Τόσο θύμωνα για τα κακά λόγια που λέγαν για δάφτη και μετάνιωνα και πείσμωνα με τον εαυτό μου που άφησα να γλωσσοτρώνε την πρώτη μου ξαδέρφη.
Ύστερα μάλιστα από λίγες μέρες που πήγαμε να πάρω με τα χαρτιά μας, αν θυμάσαι, από τον Μπάρμπα Κωνσταντή τον Αθήνη που ήταν τότε επιστάτης, εκείνο το παιδί του προέδρου κάτι θέλησε να πει. «Καθόμαστε στο καμπαναριό από κάτω και τον βάνω στα χέρια μου και άργησα να μου τον βγάλουν». «Χάλασε τότε τον κόσμο ο πρόεδρος να με βάλουνε στη φυλακή, μα ήτανε ο Τρικούπης τα πράγματα και τα καταφέραμε. Από τότε σταυρό και κόνα». «Κανείς δεν κότισε να πει τίποτα μπροστά μου».
Η Νένο άμα το μάθε αυτό έκαμε πως ήθελε να με μαλώσει Τι λέει θα πάρω με πατσαγούρες να βουλώσουμε του κόσμου τα στόματα Ο καθένας το στόμα του το ορίζει Μα εγώ κατάλαβα πως της χαμάρεσε αυτή η δουλειά Γιατί εκείνο το παιδί του προέδρου ήτανε συχαντερό Είχε ένα μύτο σαν τη γέκια Να μη στα πολύ λογώ Και τον μαΐστρο βλέπω όσο πάει και τον αψώνει Ύστερα από λίγες μέρες Μας παράγγειλε ο μπάρμπας μου από το Ιβάρι Αν θέλουμε να πάμε Γιατί αρχίνησαν τα τζένια Κι είναι καλά Έβγαλαν δα τότε και βοτάραχα, μπόλικα Και οι ψαράδες ήταν αφεντάδες Έστειλε, ματάστειλε το Ιβαροκόπελο Καλή ώρα τώρα σαν και μένανε Τα αποφάσισε η θειά μου και η Νένο να πάνε Με κατάφεραν και μένανε Δεν ήταν εδώ και δύσκολο να με καταφέρουν Το λέω και της μάνας μου Με άφησε Αποφασίσαμε να πάμε και τρεις μαζί Εγώ, η θειά μου και η Νένο Είπαμε για καλύτερα να ξεκινήσουμε στις δέκα τη νύχτα Και να φτάσουμε κατά τη μία στο σχοινιά Που είχε τότε ο μπάρμπας μου Τώρα δεν ξέρω να σου πω από εκείνη τη βραδιά τι αρχίνησε
Η δυστυχία μου ή η μονάχη χαρά της ζωής μου Τότε μου φαίνονταν η χαρά Τώρα δεν ξέρω ακόμα ποιο να πω Εφόρεσα κάτι παλιότερα ρούχα λινά Μια αντρίτσα και ένα πουκάμισο με ταξωτό Που μου το χάρισε τότε η Νένο Αυτή η μοναχή της μου το κούμπωσε Μόσασε το λαιμοδέτη μου Μόβαλε λίγο στραβά την αντρίτσα στο κεφάλι μου Και μου είπε Έτσι Τώρα είσαι άγγελος Κι αυτό το άγγελος Το είπε χαμηλότερα Με φωνή που με έκαμε εμένα να ανατριχιάσω Την πρώτη Μα όχι και την τελευταία ανατριχίλα Αχ, αχ, τι τα θέλω και τα λέω Φεγγάρι δεν ήτανε Ήτανε χάσει Και δείπναγε το φεγγάρι Και έβγαινε κατά τα μεσάνυχτα Εμπήκαμε στην πρώτη καμάρα Την ώρα πως καγε η πουλιά από τη Βαράσοβα Δροσιά και αστροφενγιά Και μπουνάτσα Θα πηγαίναμε με το σταλίκι Η θιά μου έκατσε κάτω στο πριάρι Τυλίχτηκε με το σάλι της Και σε λίγο αποκοιμήθηκε Το παιδί εστάθηκε στην πρήμη και αμπόνοντας τραγουδούσε.
Μοναχογιός ψυχομαχάει στου καραβιού την πλώρη. Θα το έχεις ακουστά που λέει σταμάτησε το καράβι και ο καπετάνιος ρώτησε ποιος ήταν πανασθέναξε και στάθη το καράβι. Εγώ κινένο είμαστε εξαπλωμένοι απίστωμα στην πλώρη. Κολλητά ο ένας με τον άλλον όπως ήτανε στενοί οι πλώροι Και κοιτάζαμε τη θάλασσα και τα στέρια που καθρεφτίζονταν στα βάθη της Αυτή ήτανε με αφέλι αντιμένη Και μονάχα στη μέση της που ήταν σαν δαχτυλίδι Φορούσε μια ζώνη λουστρινένια Μάθε τώρα κι από μένα που είμαι παθός Ποτέ, ποτέ μα ποτέ ένα παιδί δεκαέξι χρονών και ένα κορίτσι άλλο τόσο, να μην τα αφήνουν μοναχά στην πλώρη του πριαριού, να κοιτάζουν τα αστέρια και τη θάλασσα.
Κι ας είναι και πρώταξα αδέρφια. Α, περισσότερο ηθικός και θεοφοβούμενος που ήμουνα εγώ, μήτε και κανένας. Και πάλε, χωρίς να μου περάσει τίποτε κακό από το νου μου, χωρίς καλά-καλά να το καταλαβαίνω, έβρισκα μια μεγάλη, μια μυστικιά ευχαρίστηση στη δροσιά της νύχτας. και στη ζέστη του κορμιού της που με έγκυζε. Και λέγαμε, και λέγαμε κουβέντες, πότε δυνατά, πότε απαγάλια, πότε γυρίζαμε κι οι δυο μας, χωρίς να το δείχνομε ο ένας τον άλλον, για να ειδούμε αν μας κοιτάζουνε, πότε βραχνιάζαμε, πότε τέλεια πιάνονταν η φωνή μας, τουλάχιστον εμένα, γιατί εκείνοι μου φαίνονταν πως ήταν πιο ελεύθεροι, Πως κάποτε με κορόιδευε Κάποτε με μεταχειριζόταν σαν παιδί Τι λέγαμε όλοι εκείνη την ώρα Ύστερα από δύο ώρες δεν θυμόμουν τίποτε Θυμούμε μονάχα πως όλα όσα έλεγε Έμπαιναν ίσα στην καρδιά μου Πως ποτέ δεν είχα κάνει τέτοια κουβέντα Και πως αυτή η κουβέντα ήτανε ο παράδεισος Αυτή ήτανε ο κόσμος Όλα τ' άλλα που ως τότε μου φαίνονταν πως κάτι άξιζαν Γυμνάσιο, καθηγητέ, μαθήματα, βαθμοί, συγχαρητήρια
Όλα ήτανε τυποτένια Ξύλα, κούτσουρα Ζωή αληθινή ήτανε μονάχα εκείνη Στην πλώρη Μ' αυτή Να κοιτάζω με τα αστέρια μες τη θάλασσα Κάποτε το πριάρι σέρνονταν σε καμιά ξέρα στους κοριανούς που λέμε εμείς ή έπεφτε σε κανένα πάλο κι εγώ κινένα αβαράραμε τότε έπεφτε όλοι απάνω μου και με έκανε λίγο να τραβιέμαι στην πάντα και να βρέχομαι μα πως πας στην άκρη μου έλεγε κοίταξε μου σκέφτηκες και έβγαλε το μαντήλι της και με σφόγγιζε περάσαμε από την άλλη καμάρα αυτή τη στενή που είναι κοντά στα μπάνια Εκεί είναι αλήθεια φοβερό σκοτάδι Και κάνει μια βουή όταν κραίνει κανείς ή χτυπάει το πριάρι στα πλευρά της Που αλήθεια σκιάζεται ο άνθρωπος όταν είναι άμαθος Μα εκείνη είχε περάσει χίλιες φορές Πώς τώρα σκιάχτηκε τόσο Ω, μου είπε, φοβάμαι φανή μου Και με αγκάλιασε με τα δυο της χέρια Την έπιασα κι εγώ με το χέρι μου και της έλεγα Μη φοβάσαι σώπα εγώ είμαι εδώ Και η καρδιά μου χτύπαγε τόσο δυνατά Που την άκουσε κι αυτή Και ύστερα μου το έπε πειραχτικά Πως τάχα κι εγώ φοβήθηκα
Μα δεν ήτανε φόβος Μακάρι να ήτανε φόβος Και πάλι κακό δεν έβανα με το νου μου Ήμουνα πολύ αθώο παιδί Να μη στα πολυλογώ εφτάσαμε στο μικρό βασιλάδι Κι ακόμα δεν είχε ξεφεγγαρώσει Θα ανάτυχε να είσαι και του λόγου σου τη νύχτα Μες στη θάλασσα χωρίς φεγγάρι Και θα παρατήρησες κάτι σαν φωτίτσες που φαίνονται Όπου είναι πολλά φύκια Αυτά είναι σαν ζώα μικρούτσικα Πώς να σου πω Έτσι πώς είναι οι κολοφωτιές στον κάμπο Έτσι είναι κι αυτά Μα είναι μικρότερα και άπειρα, εκατομμύρια. Μάλιστα εκεί κοντά στο βασιλάδι που έχει χορτάρει η θάλασσα κάτω σαν λιβάδι, σου φαίνεται πως από κάτω από την επιφάνεια είναι μια άλλη θάλασσα φωτερή, αλλού λιγότερο, αλλού περισσότερο.
Έτσι όπως όταν τρίψεις σπίρτα στο σκοτάδι Είδες πως λαμπυρίζει το χέρι σου Ή ο τείχος ή το κουτί Μα εννοείται πολύ άφθονο που είναι αλήθεια Περίεργο και ωραίο να το βλέπεις Κι εγώ κινένο ήταν η πρώτη φορά που το βλέπαμε Και παραξενευτήκαμε Αυτοί μάλιστα όπως κάνουν τα κορίτσια Έβαλε τις φωνές μα η θιά μου ήτανε στο πρωτοείπνη και δεν εξύπνησε.
Έβαλα το χέρι μου στη θάλασσα και έβγαλα κάμπο σαφίκια που είχανε απάνω από αυτά τα φωτεινά ζωήφια για να τα ειδεί κινένο. Αυτή όμως λέει, θα πιάσω κι εγώ και σήκωσε τα μανίκια της ως τον αγκώνα και βούτυξε το χέρι της. Την ώρα εκείνη ξεφεγκάρωνε, Κοκκίνησε, κοκκίνησε πρώτα ο ουρανός Κι ύστερα βγήκε ένα φεγγάρι κατακόκκινο Σαν τροπιασμένο Σαν δρεπάνι δίπλα πεσμένο Κι έριξε μια αδύνατη αχτίδα Πόφτασε ωστόσο από τη Βαράσοβα Ως το βασιλάδι που είμαστε Το κοιτάξαμε και οι δυο με ένα αχ Το κοίταξε και το ψαρόπουλο και είπε Δίπλα φεγγάρι, ορθή μαρνάρι, κόρφο θαν' άχουμε Το κοίταξε η Νένο κάμπος η ώρα Και ύστερα, χωρίς να βγάλει το χέρι της από το νερό, άρχισε να τραγουδάει Φεγγάρι μου κατάχλωμο, πώς είσαι ευτυχισμένο Γιατί θωρείς όπως κι εγώ, πρόσωπο αγαπημένο Φύσα μαϊστραλάκι μου, εμέ και την αγάπη μου.
Δεν ξέρεις του λόου σου τι θα πει τραγούδι μέσα στη θάλασσα, με τέτοια φωνή, από τέτοιο στόμα, αυτή την ώρα με το φεγγάρι, στη μοναξιά. Αρχίνησα κι εγώ το τραγούδι. Άστρο με τ' άστρο πολεμάει, κι η πούλια με τη δύση. Ανάθεμα να έχει η ψυχή μου πουθέ να μας χωρίσει Αυτός ο πόνος της καρδιάς σαν τι τάχα να είναι Όντας δεν είναι έρωτας, τι άλλο πράγμα είναι Γύρισε, ειδέ στον ουρανό κι αν έβρεις μαύρο αστέρι Πίστεψε πως θα σε αρνηθώ, χρυσό μου περιστέρι Είπαμε, είπαμε στοιχάκια Κι όσο λέγαμε Τόσο ανάλιωνε η καρδιά μας Τόσο γινόμαστε έξω φρενών Τόσο λησμονούσαμε τον φοβερό γκρεμό που μας εχώριζε Το φεγγάρι εψήλωνε αγάλλια αγάλλια Έχανε την κοκκινάδα του Και φώτιζε λαμπρότερα τη λίμνη Το πριάρι μας έμπαινε και έβγαινε Στη στενή φωτισμένη λωρίδα της Τα χέρια μας εκρέμονταν πάντα μέσα στο νερό Τα μάτια μας λιγομένα κοιτάζανε τη θάλασσα και το φεγγάρι Τα κορμιά μας είχαν παραλύσει Μια στιγμή τα χέρια μας ανταμώθηκαν κάτω από το νερό Έγγιξαν και δεν ετραβήχτηκαν
Επιάστηκαν και σφίχτηκαν Έπαψε το τραγούδι Τα μάτια της απάντησαν τα δικά μου Είχαν άλλου είδους λάμψη Μια γλύκα παραπονιάρικη μια κόλαση λουλουδένια σοπαίναμε σε λίγο άνοιξε το στόμα της αγάλλια αγάλλια έτρε με το κάτω αχύλι της και μου είπε τι ήθελες τώρα φανή τίποτε κι εγώ τίποτε ω γιατί δεν επνιγόμαστε στον αυλέμονα γιατί δεν έπεφτε ο ουρανός να μας πλακώσει γιατί δεν μας έκαιγε η αστραπή τη φοβερή εκείνη ώρα που κάτω από το κύμα, μέσα στα δεμένα γυμνά μας χέρια, επιάστηκε το τρομερό κακούργημα του έρωτος σε δύο πρώτα ξαδέρφια.
Μα τότε δεν τα συλλογιζόμαστε αυτά. Η αμαρτία, η κόλαση, το έγκλημα ήτανε μακριά από το νου μας. Τίποτε δεν συλλογιζόμαστε. Ήτανε κόσμος ή δεν ήτανε. Ζούσαμε ή δεν ζούσαμε. αν μας έβλεπε ο Θεός, αν περνούσε η ζωή μας. Αχ, έπια πολλά φαρμάκια από τότε. Την επλήρωσα με τη δυστυχία μου εκείνη τη στιγμή. Ο Θεός ετοιμώρησε βαριά την αμαρτία μου.
Πέθανε η μάνα μου, γίνηκα κοπέλη. Έχασα τον ύπνο μου, την ησυχία μου, την ψυχή μου. Μα κι άλλα αν μέλλω να περάσω κι αν μέλι να με φάει η θάλασσα και να με σπαράξουν τα ψάρια κι αν μέλο να κολλάζομαι αιώνια στο πύρ και στο μίσος του Θεού πάλι φτηνά θα είναι πληρωμένη εκείνη η στιγμή ωστόσο χωρίς να το καταλάβομαι διπλαρώσαμε στον αισόστη περάσαμε το κόμμα και φτάσαμε στο σχοινιά σία και αράξαμε είπε το παιδί και το πριάρι μας σύρθηκε στα φύκια Ήτανε περασμένα μεσάνυχτα και οι ψαράδες είχαν ξυπνήσει για να λιέψουν Είχε βαρέσει μπασιά Ήβραμε λοιπόν ξύπνιον τον καραβοκύρη και χάρηκε πολύ που μας είδε Μας χαιρέτησε με την καρδιά του και είπε σε μένα Φανή αν δεν ερχόσουνα θα μου κακοφαινόταν πολύ Ποιος τον άφηνε είπε η θιά μου Και τι χάρη θα είχε χωρίς το φανή είπε η νένο Πηδήσαμε όξω στο γυαλό και μας πήρε ένας ψαράς να μας πάει στο καλύβι Τα είχα τέλεια χαμένα και δεν ήξερα τι έλεγα Αυτή ήτανε περισσότερο στα σωστά της Με πιάσε από τον πράτσο επειδή σκόνταβα στα καλάμια και πήγαμε στο καλύβι
Η θιάμουνη σταγμένη έστρωσε να κοιμηθεί «Νένο» της είπε, «φρόντισε για το φανί να τους τρώσουν στη μεγάλη πελάδα μα να κλείσουν καλά την πόρτα μην κρυώσει, να του βάλουν και ένα φαναράκι πέστε στον Παντελή να πάρει δύο-τρεις κουβέρτες από το μεγάλο καλύβι και καληνύχτα σας γιατί κλειστήκαν τα μάτια μου» Πάλι σαχαμένος έφυγα, χωρίς να πω καληνύχτα και πήγαμε με τον Ψαρά στην πελάδα Ανάγκη Στην πελάδα μου ήτανε μια κουβέρτα, ένα ξηρό προσκέφαλο και ένα δίκανο του κυνηγιού. «Τινος είναι το δίκανο» ρώτησα τον Παντελή για να πω κι εγώ κάτι. «Του καραβοκύρη. Αύριο θα πάω στο κυνήγι. Έχει κουνέλια εδώ».
«Αλλο τίποτα, θησαυρός, φτάνει να έχεις κοιλί. Ας μην έχω», είπα στα χαμένα. Μούστρωσαν, έδεσαν με φλούδι μια κουβέρτα στην πόρτα, μου κρέμασαν το φαναράκι, μου είπανε καληνύχτα και φύγανε. Ο Παντελής για να λιέψει, η Νένος την πελάδα της να κοιμηθεί. Φεύγοντας, τραγουδούσε γλυκά και σιγαλά. «Θεέ μου, και να μουν ύπνος του, και να μουν όνειρό του».
Και να μου να προσκέφαλο, σημά στο μάγουλό του. Και έλεγε κι αγαπημένο της τσάκισμα. Φύσα μαϊστράλη μου γλυκό, να νούρισε τον αγαπώ. Ανασήκωσα με ένα καλάμι το παραθύρι της πελάδας μου. Είδες πως θα φτιάχνουν μερένα κι έτσι κατεβαστά. Και έκατσα να δροσιστούν τα στήθια μου και το κεφάλι μου, γιατί έκαιγαν. Οι ψαράδες μπήκαν ένας ένας στις γαΐτες τους και πήγανε στα τζένια. Εμπήκε κι αυτή στην πελάδα της να κοιμηθεί και κατέβασε το παραθύρι. Την άκουσε λίγη ώρα να κινείται. Είπε τα πατερμά της και ησύχασε όπως μου φάνηκε.
Θέλησα κι εγώ τότε να ησυχάσω Εγδύθηκα Εγονάτισα ανατολικά Είδα πως κρεμασμένος ένα καλαμάκι Ήταν ένα κονισματάκι ασημωμένο Η Παναγία η Μπρουσιώτισα Προσκυνούμε το όνομά της Και το στόμα μου είπε τη συνηθισμένη προσευχή Εκείνη που με είχε μάθει η μάνα μου από μικρό παιδί Τον καιρό που με εγονάτιζαν επάνω στο κρεβάτι Και μου σταύρωναν τα χεράκια μου Και τέλειωσα όπως πάντα Θεέ μου φύλαγε όλους τους χριστιανούς και μένα Μονάχα τώρα που η καρδιά μου επρόσθεσε Και την ένω Άξαφνα το φαναράκι που το είχανε κάψει φαίνεται από νωρίς Εκοκίνησε, έσκασε και σβήστηκε Έμεινα στο τρισκόταδο Οι ψαράδες είχαν φύγει Έγυρα στο ξερό προσκέφαλο να κοιμηθώ Τότε άρχισε το καρδιοχτύπι Τότε σηκώθηκε να με φάει η αμαρτία Τι έκαμα Και τι παρακάλεσα απόψε το Θεό Γιατί τάχα δεν παρακάλεσα και για τη θιά μου Και για τον μπάρμπα μου Ήμουνα πολύ θεοφοβούμενο παιδί Επήγαινα τακτικά στην εκκλησιά Και διάβαζα όλα τα συναξάρια και τους βίους των Αγίων Πόδινες τη μάνα μου ο παπαμόντης
Να σου πω δεν τα παραπίστευα ως τότε όλα Μα τη στιγμή εκείνη μου ήρθαν όλα στο νου μου σαν να θέλαν να με πνίξουν Αυτή δεν ήτανε αθώα αγάπη που είχα μέσα στην καρδιά μου για την ξαδέρφη μου Αν ήταν αθώα γιατί μιλάγαμε σιγά στο πριάρι Γιατί ανατρίχιαζα όταν μάγγιζε Γιατί τώρα που ήμουνα στο σκοτάδι δεν επήγαινα να της γυρέψω σπίρτα Γιατί έτρεμα να τη συλλογίζομαι κοντά μου Τι ήθελα κι αφού γκραζόμουνα σε κάθε κίνηση που έκανε Κάθε φορά που γύριζε στο στρώμα της Η νύχτα, η μοναξιά, η ησυχία Το αιώνιο πλάφ-πλάφ που έκανε το κύμα στο γυαλό Μου μεγάλωναν την αμαρτία μου Εθυμόμουνα τη φυλάδα της Παναγίας Τη βρωμερή λίμνη που θα'ναι χωμένη η αιμομύκτε Των πύρινων ποταμών που πάει χίλιες οργές του βάθου και χίλιες του ύψου Και δεν προφταίνουν οι κολασμένες ψυχές να πούνε ένα ήμαρτον εις τον πλάστη Τα σκαμιά τα πύρινα όπου θα κάθονται οι ακόλαστοι Την κατάρα του Θεού, την ευσπλαχνία της Παναγίας Μου φαίνονταν πως την ακούω να ρωτάει Ποιοι είναι αυτοί και ποιον το αμαρτημάτων
Και ο άγγελος απαντάει «Αυτή είναι η αιμομύκτη που έκαμαν αμαρτία με τα σεξαδέρφαστον και δια τούτο κολλάζονται». Και έτρεμα σαν να ήμουνα από τώρα στην κόλαση. Θυμόμουνα ένα θαύμα τερατοδέστατων που είχα διαβάσει Για έναν που αγαπούσε την εξαδέλφη του Και δια τούτο ο Θεός τον μεταμόρφωσε εις δαιμόνιον Και πιανα το κεφάλι μου και το κορμί μου Να ειδώ μη μου φύτρωσαν από τώρα ουρά και κέρατα Γελάς Μα ήθελα να σ' έχω σε εκείνη την ηλικία Να μη λείπεις από την εκκλησιά Να φοβάσαι μην μπεις έναν λόγο αμαρτωλό Μη χαλάσεις μια τετράδι και ύστερα να πέσεις άξαφνα σε τέτοιο ασυγχώρητο αμάρτημα και να είναι σκοτάδι και ρημιά και να κοιμάσαι από πάνω από τη θάλασσα.
Βροντοχτύπαγε η καρδιά μου. Στριφογύριζα στο στρώμα. Σηκωνόμουνα. Γονάτιζα. Έκλαιγα. Έπεφτα στο προσκέφαλο και το δάγκωνα. Χτυπιόμουνα. Τραβούσα τα μαλλιά μου. Και όντας αποκαμωμένος από όλα αυτά έγερνα το δόλιο το κορμί μου να βρω μια σταλιά ησυχία έβγαιναν όλοι οι κοργοί και οι ψήλοι και οι ψαλίδες και οι σαρανταπόδαροι και τα καβούρια να με φάνε και να μου θυμίσουν τα άσπλαχνα φίδια που έμελαν να σπαράζουν το αμαρτωλό κορμί μου στον άλλο κόσμο ήμουνα ιδρωμένος και κρύωνα μετρώγαν τα μάτια μου και δεν μπορούσα να τα κλείσω άνοιγα και έκλεια το παραθύρι Την άκουσα κι εκείνη να στριφογυρίζει Και να βύχει και να στενάζει Και μου καίγε την καρδιά Καταραμένη η ώρα που αγαπηθήκαμε με τον μπάρμπα μου Ανάθεμα να είχε και το άριστα που είχα πάρει Κι ο γυμνασιάρχης που με σύστησε έτσι Πω, τι νύχτα ήταν εκείνη Μα δεν ήτανε η μόνη που πέρασα όμοια Και για την όμοια αιτία Τέλος πάντων, κατά τα ξημερώματα έβγαλε τρεμοντάνα Είχα ανοιχτό το παραθύρι και πάγωσα
Μα αυτό το κρύο μου έφερε κάποια ησυχία Έκλεισα το παραθύρι, τυλίχτηκα στην κουβέρτα και με πήρε λίγο ύπνος Τα όνειρα που είδα ήταν οι συλλογισμοί που με έδερναν πριν κοιμηθώ Μα κάπως ημερότεροι και γλυκύτεροι Μου φαίνονταν πως με έσφαζαν και δεν πονούσα Πως με έβραζαν και ευχαριστιόμουνα Ύστερα δεν ξέρω τι με έκανε να μη σ' οξυπνήσω Από τις χαραμάδες έμπαινε τώρα ένα γλυκό φως κοκκινοπό Και τα καλάμια γινόταν κοκκινόχρυσα Τι τα θέλεις, ο ύπνος είναι μεγάλο πράμα Τώρα όλα μου φαίνονταν πιο ήμερα, πιο απλά, πιο χαροπά Γέλαγα κι εγώ ίδιος για τα άγρια της νύχτας φαντάσματα Και παραξενευόμουνα πως τα πήρα έτσι κατάκαρδα Στο τέλος τι είχα κάνει Έπιασα το χέρι της πρώτης ξαδέρφης μου Κι αυτό ήτανε που με βασάνιζε τόσο Άιντε έλεγα μέσα μου Είσαι πολύ κουτός για να τα παίρνεις όλα έτσι Επιπώνου Σε λίγο δεν έμενε παρά μια γλύκα και μια ελπίδα πως θα καλοπεράσω μες στο Ιβάρι με τις δροσιές μας, τα τραγούδια μας και τα παιχνίδια μας τα αθώα.
Η καρδιά μου τώρα χτύπαγε ησυχότερα. Εστήλωσα τα μάτια μου σε μια αχτίδα φως που έμπαινε από τη στέγη και ήθελα να μαντέψω τι ώρα τα χανάνε και γιατί δεν ακούγονταν οι Ιβαράδες όταν άκουσα ένα τραγούδι γλυκό γλυκό που έμεινα ακίνητο σαν μαγεμένος. Ήταν η Νένο Είχε ξυπνήσει Και τραγούδα για εκείνο του κυνηγού Που λέγαν τότε Ξύπνα και μην κοιμάσαι Γλυκό μου κανερίνι Το ξέρεις Ύστερα λέει Ξυπνάω το καημένο Σαν παραπονεμένο Και τον τουφέκι παίρνω Στα δάση περπατώ Δεν μου κάνε όρεξη Να ανοίξω το παραθύρι Μην πάρει χαμπέρι και πάψι Μα εκείνη δεν ετελείωνε ποτέ τραγούδι. Έβαλε μια φωνή. «Ε, καλό ότι είχε κυνηγέ! Έφεξε η Ανατολή και χάραξε και η Δύση. Μην κοιμάσαι και σε καρτερούνε τα Ζαρκάδια και τα Πλατώνια».
Ανασηκώθηκα και σήκωσα το παρεθύρι της πελάδας Ο ήλιος ήταν έτοιμος να δώσει και η θάλασσα μπουνάτσα, λάδι Αντίκρι μου ήταν η πελάδα της Είχε σηκώσει το παραθύρι και είχε βγάλει το κεφάλι και τα χέρια της Φορούσε μια άσπρη νυχτικιά με τα ντέλες Τα μαλλιά της ξέμπλεγα έπεφταν στο πρόσωπό της Το μάγουλό της ακούμπαγε στο χέρι της και η μανίκα πλατιά όπως ήταν έπεφτε και άφηνε να φαίνεται το χέρι της ως το λακκάκι του αγκόνος.
Το απάνω κουμπί βγαλμένο επρόδιδε μια κατάμαυρη ελιά που είχε στο λαιμό της. Τριγύρω της άπειρα γαλάζια νυχτολούλουδα δροσάτα και ανοιγμένα ακόμα την έδειχναν σαν Παναγία με τη χρυσή κορώνα της. Ανοιγόκλεισε τα μάτια της Με κοίταξε με λιγοστό χαμόγελο σαν μελαγχολικό Δεν μου είπε τίποτα Εστάθηκε λίγο Και ύστερα έκλεισε το παραθύρι για να ντυθεί Εγώ έμεινα εκεί καρφωμένος λίγη ώρα Τα μεγάλα λιγομένα μάτια μου φαίνονταν πως με κοίταζαν ακόμα Πάνε Όλα λησμονήθηκαν με μιας Όλα Όλα και κόλαση και παράδεισος και σκέψεις και βάσανα της νυχτός και αθώα αγάπη και έρωτας αμαρτωλός.
Πετάχτηκα σαν να με κυνηγούσαν. Εντύθηκα στο φτερό και πήγα στην πελάδα της. Ήταν κι αυτή ντυμένη και νημένη. «Καλημέρα τώρα», μου είπε και ακούμπησε στον ώμο μου για να πηδήσει κάτω. «Και το κυνήγησου», με ερώτησε γελαστά. «Α, ναι, τώρα θα πάω», είπα και έκαμα πως θα φύγω. «Αμ, δε θα πας, λέει. Τώρα να κάμεις φόνο πρωί-πρωί. Έχουμε άλλη καλύτερη δουλειά να κάμωμε».
«Σαντί». «Σαντί. Θα πάμε στον Άη Σώστη να ανάψουμε τα κανδύλια που θα είναι σβηστά από πέρυσι το καλοκαίρι». Πόσοι μπορούσαν να πω όχι. Έπιαμε τον καφέ μας. Εμπήκαμε στη γαΐτα οι δυο μας και το ψαρόπουλο και βγήκαμε στο κόμμα. Στο δρόμο μου έκαμε παράξενες κουβέντες Με ρώταγε για όλες τις όμορφες Την ξέρεις εκείνη Σ' αρέσει η τάδε Τι άσπρη που είναι η Δίνα Και τι όμορφο όνομα πόχει Κι αρχίναγε να τις παινεύει όλες Μα στο τέλος όλες βρίσκονταν με ψεγάδια Άλλης της έλειπε ετούτο Κι άλλης εκείνο Εγώ καλά καλά δεν τις ήξερα αυτές που έλεγε Μα έμενα σύμφωνο σε τούτο Πως όλες είχαν μια έλλειψη Όλες έξω από αυτοί Έλεγα μέσα μου Το τυχηρό και ήταν και φως και κόσμος Και φτάσαμε γλίγορα και αθώα στο κόμμα Από κει κινήσαμε πεζοί Επήραμε από ένα καλάμι Και τραβώντας την ακρογιαλιά Εφτάσαμε στο φανάρι του αϊσοστιού Στο δρόμο έτρεχε ναυτή από εδώ και από κει έκοβε και μόδινε λιγές και μου παράγγελνε να μην τις χάσω έριχνε κοφτές πέτρες στη θάλασσα για να κάνει πετσαλίδες
και τραγουδούσε αδιάκοπα Ήξερε μου φαίνεται τη δύναμη που είχε το τραγούδι της καθώς κάθε όμορφο τραγούδι που βγαίνει από όμορφο στόμα σε μιαν όμορφη ακρογιαλιά άμα έβλεπε καμιά λιγιά γαλάζια ανθισμένη μόλεγε Όποιος περάσει από λυγιά και δεν κόψει κλονάρι Να μη χαρεί τα νιάτα του κι ασύν και παλικάρι Κόψε, κόψε, μόλεγε Και όταν έκοβα την άρπαζε αυτή και την έβανε στον κόρφο της Ύστερα ένα σωρό στοιχάκια Που τα ξέρεε εκείνα όλα Λες και ήτανε ζωντανή τραγωδία Και παράξενο πράγμα Ύστερα έμαθα και λυσμόνησα ένα σωρό τραγούδια Μα δεν πιστεύω να λυσμόνησα ένα από τα στοιχάκια της Και κάθε ένα που λέω ή ακούω Μου φαίνεται πως βρίσκομαι σύσσωμος στον τόπο Και στη στιγμή που το τραγούδα για αυτή Χρόνια τώρα αυτή η δουλειά και δεν μπορεί να παλιώσει Ως πότε λες του λόου σου θα βαστάξει Όσο να πεθάνω Μπορεί καημένε φανή Θα σου πω κάμποσα από εκείνα που τραγουδούσε τότε Ο φανής ξερόβηξε και αρχίνησε το τραγούδι Το θυμάσαι από πότε άρχισα να σ' αγαπώ Ή το ξέχασες, πουλί μου, και προσμένης να σ' το πω
Φεγγαράκι ήταν τότε, καλοκαιρινή βραδιά Και μου δρόσιζε τα γέροι την καημένη μου καρδιά Θάλασσα από όλα τα νερά και τα ποτάμια πίνεις Και τα δικά μου δάκρυα πιέ, πλατύτερη να γίνεις Θάλασσα βαρύ τον άμμο Σ' αγαπώ μα τι να κάνω Τα αγαπημένα φαίνονται από την περπατησιά τους Κι απ' το σύσσημο των χεριών Κι απ' το λύγισμά τους Θάλασσα πικρόν το κύμα Σ' αγαπώ κι ας είναι κρίμα Φθάνουν τώρα να γυρίσω με και το πανί Γιατί κοντεύομαι να φθάσουμε στο αντελικό Βάλε πλατιά στην πλώρη «Μπορείς, από την άλλη πάντα, έτσι καλά, μα θα νυχτώσομαι μου φαίνεται στα καλά όσο να φτάσουμε μέσα».
«Και τη Σεμέλη», του είπα, «φοβάσαι». «Ναι, τρέμωσαν τον τείχο». «Τότε λοιπόν», λέγε, «αφήσαμε στον αισόστη την ιστορία». «Έβαλες βλέπω περιέργεια να την ακούσεις». «Ας είναι». «Είχε βαλθεί με τα δυνατά της να με παλαβώσει». «Γιατί το έκανε». «Να, ο Θεός και στην κρίνει, όπως την έκρινε. Μα όχι, όχι, κάλλιο το κακό να είχε πέσει στο δικό μου το κεφάλι».
«Εφτάσαμε λοιπόν στην εκκλησούλα του αϊσοστιού. Επήραμε το κλειδί και ανοίξαμε. Μαζί μας ήρθε και ο καπετάν Στάμος, ο καραβοτσακισμένος φύλακας του φαναριού. Έκαμε το σταυρό του και έφυγε». «Κύρα Νένο», της είπε φεύγοντας. Σαν τι αγάπη θα σώχει ο αισός της Αν δεν έρθεις δεν βλέπει φως Και ποιος δεν μ' αγαπάει εμένα Είπε και μ' όριξε μια ματιά Σαν να με ρωτούσε αν είναι αλήθεια Και η δική μου η ματιά απάντησε Αχ ναι και ποιος είναι τόσο σιδερένιος Ανάψαμε τα κανδύλια και πήγαμε να ασπαστούμε Αυτή γονάτισε Αυτή γονάτισε, σταυροκοπήθηκε και φίλησε ήσυχα τις εικόνες.
Εγώ σαν κάτι να μου ήρθε όταν πήγα να φιλήσω το Χριστό. Τραβήχτηκα πίσω. Μου φάνηκε σαν να με άμποξε. Πάλι θυμήθηκα την Οσία Μαρία όταν ήτανε αμαρτωλή. Πώς την άμποξε η Παναγία όσο που έλειωσε στην έρημο τις αμαρτίες της. Η καρδιά μου πάλι φούσκωσε. Στα χείλη μου ανέβηκε ένα ύμαρτον. Εσύ χάθηκα τον εαυτό μου. Ε φοβόμουν τον ίσκιο μου. Εκοίταξα τριγύρω μου. Δεν ήτανε κανείς. Οι δυο μας μέσα στο μισοσκόταδο της εκκλησούλας. Αυτοί στεκόταν μπροστά στο Χριστό και τον εκοίταζε με ένα βλέμμα αγνό, σαν να βλέπε τον αληθινό Θεό.
Επήγα κοντά της Τα λόγια έφταναν στα χείλη μου Μα δεν μπορούσανε να βγούνε Ήθελα να της πω Νένο Δεν κάνομαι καλά Δεν φοβάσαι το Θεό νένο Να χωρίσω με γλίγορα Να μην χαθούμε για πάντα Αυτά ήθελα να της πω Και αμέσως να φύγω Επήγα κοντά της Έπιασα το χέρι της με το χέρι μου Τα μάτια μας και πάλι απαντηθήκανε Μα δεν ξέρω πώς το πήρε. Τη φαντάστηκε πως θα έλεγα μέσα στην εκκλησιά. Μ' άμποξε αλαφρά στο στήθος και γλίγορα πέταξε στην πόρτα. Εκεί ακούμπησε στο μάρμαρο. Εσταύρωσε τα χέρια της. Και μισά τραγουδιστά, μισά με λόγια, μου είπε, όπως συνήθιζε να τα λέει όλα με τραγούδια, Σαν το κερί πανάβουνε στον Άγιο Κι όλο λιώνει Έτσι αγαπά κι ο φρόνημος Μα δεν το φανερώνει Αυτό με έφερε στα σωστά μου Με έφερε σε γνώση Σωστά Έτσι αγαπά κι ο φρόνημος Μα δεν το φανερώνει Γιατί Είναι πράγμα άθελο Και ο Θεός το συγχωρεί Φθάνει να μην υπείς Να μην κάνεις τίποτε κακό Ησύχασα Επήγα κοντά της Αυτή βγήκε έξω και έκατσε στον ίσκιο Απάνω σε μια πέτρα Δε με κοίταζε τώρα
Εκοίταζε τη θάλασσα Εγώ στάθηκα από πάνω της Με θέλεις τίποτα νένο Ναι Σύρε να κόψεις εκείνη τη δάφνη Που έχει δυο κλωναράκια Δώσ' μου την Πήγαινε τώρα να προσκυνήσεις κι εσύ Έκαμα ό,τι μου είπε Σπανίωσα σπάστηκα εικόνες με τόση ευλάβεια όσοι τότε Τα δάκρυα μου έρχονταν στα μάτια Το βάρος της καρδιάς μου αλάφρινε Αισθανόμουνα σαν να αθώθηκα από κάποια αμαρτία Αν ήμουν μόνος δεν θα ντρεπόμουνα να πέσω στις πλάκες Να κλάψω και να χτυπήσω το κεφάλι μου στα πόδια του Χριστού Τότε θα ξαναγινόμουνα αθώος, θα ησύχαζα τέλεια Μου ήρθε αυτή η σκέψη και γύρισα κατά την πόρτα να ειδώ αν με κοιτάζει η Νένο Απάντησα το βλέμμα της σκαρφωμένο απάνω μου Α το διαβολοκόριτσο! Τι βλέμμα ήταν εκείνο!
Δαιμονισμένο, παμπόνυρο, βλέμμα γεροντικό όχι κοριτσίστικο Σαν να με λυπώταν, σαν να με περιφρονούσε Και την εκοίταζα και δεν το σπάραγε από πάνω μου Άρχισα να τα χάνω πάλι Εκείνη η άσπλαχνη άνοιξε το στόμα της Και με τη συνηθισμένη γλυκιά φωνή της Είπε ένα κοφτερό, φαρμακερό τραγούδι Που θα ανατριχιάζω πάντα όταν τα ακούω Από την πόρτα της εκκλησιάς όσο να πάς στη μέση Κάνε μετάνοιες και σταυρούς Άλλος μη με κερδέσει Και γέλασε με ένα γέλιο κοροϊδευτικό Όπως ήτανε και η ματιά της Ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι μου Όλο το πείσμα που κληρονόμησε από τη μάνα μου ήρθε στην καρδιά μου Ένα μίσος φοβερό αισθάνθηκα τότε για αυτήν Μια περιφρόνηση, μια σιχαμάρα που μου ήρθε να τη φτύσω Να την πατήσω σαν σκουλίκι Την άτιμη, λοιπόν με κοροϊδεύει Τι θα πει αυτό το τραγούδι, τι θα πει το γέλιο Τι θα είπε η ματιά Λοιπόν κοροϊδεύει και με τα θεία Δεν καταλάβαινε τη θέση όπου βρισκόμαστε την ώρα εκείνη Καλά το έλεγαν λοιπόν πως είναι διαβολεμένη Πως άλλο δεν έχει στο νου της
Παρά να παίζει και να γελάει Να ζουρλένει κόσμο και να διασκεδάζει Και ήβρε με μένα να γελάσει Τον πρώτο της ξάδελφο Και πού Μες στην εκκλησιά Και πότε Την ώρα που η δική μου η καρδιά ήταν γεμάτη αγάπη Και λατρεία Και αθότητα Ευγήκα αμέσως όξω Το μάτι μου θα δείχνε το θυμό μου Γιατί την είδα ευθύς να ζαρώσει Σήκω, της είπα, να φύγουμε Γιατί, έτσι Δεν σ' αρέσει εδώ Όχι, δεν μ' αρέσει Τι τα θέλεις Ο άντρας είναι πάντα άντρας Όσο κι αν είναι μικρός Την είδες και σηκώθηκε σα γάτα βρεμένη Και χωρίς να πει τίποτε Τράβηξε κατά το γυαλό Όπου είχε αράξει γαΐτα μας Στον δρόμο της έπεσε η δάφνη Δεν ξέρω αν επίτηδες ή κατά λάθος Την άρπαξα, τη μάδισα και την έριξα στη θάλασσα Με κοίταξε με παράπονο Χωρίς να μου πει ένα γιατί Αυτή της η υπακοή άρχισε να με μαλακώνει Πήκαμε στη γαΐτα και γυρίσαμε τις πλάτες Αυτή κοίταζε τον πάπα και εγώ τον ζυγό Ούτε λόγο στο δρόμο Φτάσαμε στο σχοινιά Εμένα μου είχε περάσει λίγο ο θυμός Ποιος ξέρει έλεγα πως να της ήρθε εκείνη τη στιγμή
Κοριτσίστικο μυαλό όσο και να είναι Ίσως δεν το έπαιγε κακό Μπορεί και να γελάστηκα όπως ήμουνα στο σκοτάδι Και δεν κατάλαβα τον τρόπο και τη ματιά της Και επειδή όπως ξέρεις εύκολα πιστεύομαι εκείνο που μας αρέσει Παιδί κιόλας ήμουνα Άρχισα να μετανιώνω για τον τρόπο μου Κι όταν ήθελα να βγούμε από τη γαΐτα πήγα να της δώσω το χέρι μου. Δεν το θέλησε. Πήδησε μόνη της και λάσπωσε το δεξί της καρπίνι. Βλέπεις, της είπα, λάσπωσες. Και τι σε μέλει εσένα. Έτσι εκείνη την ημέρα είχαμε κάκια ως το δειλινό. Έτσι, χωρίς να πούμε ούτε λόγο ψυχρό.
Το μεσημέρι δεν έκατσε αντίκρι μου, δεν μου δω και νερό, δεν γύρισε καν να με κοιτάξει. Αν ο μπάρμπας μου και η θιά μου δεν ήταν τέτοιοι που ήτανε και αν δεν είμαστε τόσο συγγενείς, εκείνα τα κάκια μονάχα θα φθαναν για να βγούμε στο φόρο. Μα πέρασε κι αυτό χωρίς υποψία. Πέρασαν ακόμα τρεις-τέσσερις μέρες μαγεμένες. εμένες.
Σύ συγγραμματισμένοι δεν πιστεύετε στα μάγια. Και εμένα, αν με καλορωτήσεις τώρα, καλά-καλά δεν τα πιστεύω, γιατί και η θρησκεία μας δεν τα θέλει και τα τιμωρεί βαριά. Θυμάσαι δάτι έπαθε εκείνος ο Θεόφιλος, ο εξαδανών της Κυλικίας, διότι κατέφυγε εις έναν μάγον Ιουδαίων, θέλοντας ο Θεόφιλος να εισέλθει πάλι στο οφίκιόν του.
Για την περίσταση εκείνη όμως τι θέλεις να σου πω και τι θα έλεγες και του λόγου σου με όλα τα γραμματά σου εγώ είδα στη ζωή μου κι άλλους να αγαπούνε και ξέρω τι κάνουνε αναστενάζουν, τραγουδάνε παθητικά τραγούδια κεντάνε στα μπράτσα τους αχ βαχ, γράφουνε ραβασάκια χάνονται για να πλώσουν το χέρι τους πάνω στην αγαπημένη τους κι άλλα τέτοια καμώματα που του λόγου σου τα ξέρεις καλύτερα από μένα τον αγράμματο Μα σε μένα ναι συνέβαιναν άλλα πράγματα, αλόκοτα, που φοβάμαι να σου τα πω μη με πάρεις για παλαβό Μου φαινόταν πως τριγύρω από όλο το σώμα μου είχα ένα φόρεμα από αέρα πυκνών που με χώριζε από τον άλλον κόσμο Μου φαίνονταν πως ήξεραν την αγάπη μου όλα τα πάντα Η θάλασσα, τα αστέρια, η γλάρη, τα ψάρια, τα φύκια, τα χαμόκλαδα Και τα ξηρά καλάμια που είναι στρωμένο το νησί Και πως κι αυτά την αγάπαγαν όπως κι εγώ Όταν κάποτε απομακρύνονταν από κοντά μου Δεν είχα ανάγκη να ρωτήσω που είναι για να πάω να την έβρω Τα ποδάρια μου με πήγαιναν εκεί χωρίς να το σκεφτώ
Έτσι όπως τα σκυλιά τα πάει η μύτη τους εκεί που είναι το κυνήγι Ή όπως το χλιμήντρισμα του πουλαριού τραβάει τη μάνα του τη φοράδα Όπως το χελιδόνι το τραβάει η παλιά του φωλιά Όπως τα λουλούδια τραβούν τα μελίσια Όπως η μπάφα πόχει το βοτάραχο Έτσι χωρίς σκέψη βγαίνει απ' τον αυλέμονα να πάει στο κανάλι Όπως όταν είναι μπασά Έτσι χωρίς αέρα η θάλασσα σκεπάζει το γυαλό Όπως ο ήλιος ξεκινάει από την Ανατολή και τραβάει ίσα στη Δύση Χωρίς να κάνει λάθος ποτέ Κατάλαβες Καταλαβαίνω καημένε φανή Και άλλα, ακόμα πιο παράξενα Χάιδευε να πούμε το βασιλικό της ήταν ηχτωλούλουδα Εγώ εσταικόμουν δύο-τρία βήματα παρέκει Ετο λοιπόν Εγώ καταλάβαινα επάνω μου τα δάχτυλά της και ανατρίχιαζα γλυκά από τα χάδια της και λίγο να κοβόταν η φωνή μου.
Αν τύχαινε το πρωί να πούμε να με βουρτσίσει, όλη την ημέρα καταλάβαινα στην πλάτη μου το χέρι της. Αισθανόμουν καθαρά ως που με είχαν αγγίξει τα δάχτυλά της. «Χαμή τη νύχτα». Οι πελάδες μας ήταν οι μία από την άλλη ως δέκα-δώδεκα βήματα. «Χε, λοιπόν, να σου το πω. Εγώ τη νύχτα ήξερα καλά πότε είναι πλαγιασμένη από το δεξί και πότε από το αριστερό πλευρό Αισθανόμουνα καθαρά καθαρά πως άπλωνε το χέρι της από την πελάδα της και έφτανε στη δική μου Και ανάμεσα από τον τοίχο το απίθωνε απάνω μου Και ένιωθα την απαλάμη της ακουμπισμένη εδώ, απάνω στο αριστερό μου μπράτσο Και όταν γύριζα από το άλλο πλευρό, το χέρι της ακουμπούσε στο δεξί μου μπράτσο Και γι' αυτό καμιά ανάγκη δεν αισθανόμουνα να αγγίξω εγώ επάνω της Και που μπορώ να σου εξηγήσω όλα όσα αισθανόμουνα Ας είναι Αν δεν υπάρχουν μάγια Εγώ ήμουνα χωρίς άλλο παλαβός Μα ας εξακολουθήσουμε την ιστορία Ένα πόγιομα ήρθε το ψαρόπουλο που πήγαινε στο αντελικό τα ψάρια και τα βοτάραχα και μας είπε πως τούπε ο βλησιδιάρης μας
πως θεν αρθεί το βράδυ με τη γυναίκα του και με το κορίτσι του να καθίσουνε στο Ιβάρι δύο-τρεις μέρες. Όλοι φανήκαμε πως χαρήκαμε γι' αυτό μα ποιος ξέρει τι ο καθένας μας σκέφτηκε. Εγώ να σου πω την αλήθεια χάρηκα με τα σωστά μου. Είχα καταντήσει να αντιφοβούμε κάπως την ένω και τον εαυτό μου ακόμα προπάντων εις τη μοναξιά.
Όσο περισσότερος κόσμος ήτανε τόσο περισσότερη ασφάλεια μου φαινόντανε πως είχα και ύστερα έτσι βαθιά βαθιά στην ιδέα με εκολάκευε και τούτο ποιος ξέρει τι μπορεί να γίνει μπορεί κι αυτή να είναι όμορφη μπορεί να μ' αγαπήσει μπορεί κι εγώ παιδί βλέπεις ήμουνα εκειό είναι άντρες και κάνουν τέτοιες σκέψεις μα κοίταξα να μην δείξω τίποτε έτσι νόμισα τουλάχιστον πως έκρυψα από όλους την ιδέα μου Μα εκείνη ήταν διαβολοκόριτσο, έβλεπε και μέσα στο μυαλό Και μια ώρα το βράδυ βράδυ που βρεθήκαμε μοναχοί μας σε μια άκρη του νησιού Από κάτω από μια ανθισμένη μυρτιά, γύρισε, με κοίταξε στα μάτια Και μου είπε με στίχο όπως πάντα Τόση ήταν η αγάπη μας, τόση ήταν η φιλιά μας Μια ξένη και ένα πάντεχη, ήταν η χωρισιά μας Εγύρισα τα μούτρα μου και δεν μίλησα Μα εκείνη ήρθε σημότερα Έβαλε το στόμα της κοντά στα αυτοί μου και εξακολούθησε Της χιώ στα περιστέρια, της μύρνη στα πουλιά Ήρθανε και μου είπαν τη νέα σου φιλιά Δεν σε καταλαβαίνω, δεν ξέρεις τι λες μου φαίνεται
Είπα με θυμό που με έκανε ευθύς να μετανιώσω Εκείνη δεν εθίμωσε Με πιάσε από τα δυο χέρια και μου είπε Στάσου να είδω τα μάτια σου Δεν εχάρικες που θα έρθει η Ρινούλα Ποια Ρινούλα δεν ξέρω τι λες Αν δεν ξέρεις καταλαβαίνεις Λέγε χάρικες ή όχι Λέγε λέγε λέγε Και μου τίναζε τα χέρια με δύναμη Ακόμα δεν τον είδαμε Γιάννη τον φωνάξαμε Της είπα Κάμε όρκο πως δεν χάρικες Κάμε ντε σαν κοτάς Τι όρκω να κάνω Να σε φάει η θάλασσα Να με φάει Είπα με τρεμουλιασμένη φωνή Μα τι ζηλεύεις εσύ Ξέρεις πόσο σε ζηλεύω Που αν ήταν δυνατόν Ήθελα να σε φυλάγω Κι απ' τον ίσκιο σου αυτόν Τότε για πρώτη φορά άρχισα να γνωρίζω Τι θα πει ζήλια Τι θηρίο άγριο τον κάνει τον άνθρωπο και προπάντων τη γυναίκα.
Τα μάτια της έβγαζαν αστραπές καθώς με κοίταζε που με έκαμαν να κατεβάσω τα δικά μου. Αρχίνησα να τρέμω στα χέρια της όπως τρέμει το ποντίκι στα νύχια της γάτας. Μα τη χειρό μου και τη στιγμή εκείνη ακούστηκαν η φωνή του βλησιδιάρη μας. Δεν ήξεραν και είχαν φέρει το πριάρι εκεί. Είχαν ζυγώσει στα ρυχά και είχαν κολλήσει απάνω στη σαβούρα και φώναζαν να πάνε να τους βγάλουν.
Τρέξαμε κι εμείς. Επήγαν τα παιδιά με τη γαΐτα και τους πήρανε. Ύστερα πελάγωσαν και ξεκόλλησαν το πριάρι. Ήτανε ο βλησιδιάρης μας ο κ. Θανάσης, η γυναίκα του και το κορίτσι του Ηρυνούλα. Όμορφο κορίτσι ήτανε, άσπρο, παχουλό, αφράτο. «Μα τι το θέλεις, κάτι τόλυπε, η χάρη, το γούστο, Η λάμψη των ματιών. Τόλυπε εκείνο που είχε ηνένο και μάγευε και γύτευε, όπως γυτεύει το φίδι εκείνον που θα φάει.
Έμειναν στο Ιβάρι δύο μέρες και τρεις νύχτες. Το τι τράβηξα αυτές τις ημέρες δεν λέγεται. Τυραννία σωστή, όχι να πεις. Δεν κόταγα να της κάνω μια περιποίηση, να της μιλήσω, να την κοιτάξω στα μούτρα. Πάντα γκρίνια, πάντα παράπονο. Μ' έβανε η ίδια να κάτσω κοντά στο ξένο κορίτσι κι ύστερα με αγριοκοίταζε. Ήθελε να κάνω με εκδρομές, να πηγαίνω μες στα τζένια, στα υβάρια, στις πελάδες και γυρίζαμε με καυγάδες. Έβρισκε πάντα μια αφορμή να θυμώνει, να φωνάζει, να αγριεύει, να μου δείχνει πως με μισεί, πως με περιφρονεί, πως δεν θέλει να με ξέρει.
Και τα τραγούδια της όλο τέτοια ήτανε αυτές τις ημέρες Γιατί μ' ακούς που τραγουδώ Θα ρεις πως αγαπάω Σαν χόρτο σε καταπατώ Σαν άνθος σε μαδάω Η αγάπη σου ήταν ψεύτικη Σαν τα πριλιού το χιόνι Που από βραδί στο ρίχνει ο Θεός Κι ως την αυγή το λιώνει Κι άλλα κι άλλα που να στα λέω τώρα Είδα και έπαθα να περάσουν αυτές οι μέρες Αχ, ας ήξερα πως θα αρχόντανε μέρα όλα αυτά τα τραγούδια να ταιριάζουν σ' αυτήν Και δεν θα ήμουν έτσι χαμένος Θα κοίταζα κι εγώ να τη σκάσω λίγο Μα όχι, τώρα θα το είχα μετανιώσει Είναι τόσο θλιβερή, τόσο δυστυχισμένη Το κακό μυρωτοξένο κορίτσι δεν ήξερε τι να κάνει Βαρέθηκε και ήθελε να φύγουν μια ώρα πρωτήτερα Κανείς δεν θα μου το βγάλει από το νου πως αυτή τα είχε καταλάβει όλα Μπορεί μάλιστα ανάβανε με το νου της και περισσότερα από ό,τι ήτανε Και πως ανατρίχιαζε βέβαια να ξέρει πως είμαστε δύο αδελφών παιδιά Πα, χωρίς άλλο το κατάλαβε Γιατί θυμάμαι ένα βράδυ είχαμε πάει στον Προκοπάνιστο που ξεκαλοκαίριαζε η οικογένεια του Σταύρου του Μπακάλι γιατί είχε κι αυτός να κάμει στο Κίστ.
Εκεί όπου καθόμαστε στο καλύβι, στην κουβέντα απάνω, μας είπαν οι Σταυρέησες ότι ήταν άρρωστος βαριά ο καπετάν Πιερής. Θα τον έχεις είδει και του Λόου Σου εκείνον τον γέρο τον καπετάν Πιερή που τον έχει ο καραβοκύρης του Προκοπανίστου έτσι σαν ψυχικό. Μια φορά αυτός είχε καράβια δικά του, μα αναβάγησε και ξέπεσε εδώ. Έχει μια βαρκούλα χιλιομπαλωμένη και ψαρεύει με αυτήν.
Στη χώρα δεν πάει ποτέ. Όλο εδεκεί κάθεται. Βοηθάει τους ψαράδες στο ξύσιμο, στα λάτισμα. Τους λέει καλή ώρα και τρώει χάρισμα στο ιβάρι. Ο καραβοκύρης τότε τόσο τον λυπώντανε που τον άφηνε να ψαρεύει για λογαριασμό του, ως και με ψηλά παραγάδια. Πού ξέρεις τι καυγάδες γίνονταν για αυτά τα ψηλά παραγάδια, γιατί σακατεύουν τις μαρίδες για τα κεφάλια.
Αυτός λοιπόν ο καπετάν Πιερής την ημέρα εκείνη είχε θερμανθεί. Θέρμιοι, όχι χώρατα, που ταράζονταν η πελάδα από το ρηγό που του ήρθε. Μαγερό κόκαλο, σκύλη, δεν είχε ανάγκη. Ωστόσο η Νένο θέλησε να του κάμει το νοσοκόμο για να λιώσει φαίνεται τις αμαρτίες της. Πήρε λίγο κινήνο, το φτιάξε χάπια και μου λέει κρυφά «Πάμε να το δώσουμε στον καπετάν Πιερή, η Θαμίνης με τη Ρινούλα».
«Αυτό δα έλειπε. Πάμε», της λέω. Ήταν η πρώτη φορά από τότε που είχε έρθει η Ρινούλα που το πρόσωπο της Νένος είχε πάλι τη συνηθισμένη του γλυκάδα. Γι' αυτό ήμουνα πολύ ευχαριστημένος και με μεγάλη χαρά έπηγα κοντά της. Η πελάδα του καπετάν Πιερή ήταν στην άλλη άκρη του Ιβαριού. Ήτανε σκοτάδι, πίσα Γιατί τα σύγνεφα είχανε σκεπάσει τα αστέρια Φύσαγε κι ένας βοριάς κρύος κρύος Σαν να ήτανε χειμώνας Ο μαύρος ο γέροντας ήτανε στριμωμένο Σε μια άκρη της πελάδας Χωρίς φανάρι Και ούρλιαζαν από το κρύο Εμπήκαμε μέσα Η Νένο τόδο και τα χάπια Τό βάλε κι ένα ποτήρι νερό Και τό λέγε πως θα τα πάρει Εκείνος βόγγαγε μονάχα και εμείς σταθήκαμε στριμωμένοι έτσι στην πόρτα της πελάδας.
Χωρίς άλλο δεν είχαμε το νου μας τον γέροντα την ώρα εκείνη και ωστόσο δεν εφεύγαμε. Εστεκόμαστε να κοιτάζομαι τα κουρελιασμένα σύγνεφα που παράδερναν στον ουρανό και να ακούμε το βοριά που μουγκριζε στη θάλασσα. Το κρύο πάγωνε τα χέρια μας που είχαν πάλε πιαστεί σιγά σιγά σαν την πρώτη φορά κάτω από τη θάλασσα. Τι συλλογέσαι, της είπα Τίποτε, πως τίποτε Συλλογέμαι με τι μοιάζει η απόψινή βραδιά Και με τι βρίσκεις Με την καρδιά εκείνου που αγαπάει και δεν τον αγαπούνε Γιατί μου τα λες αυτά νένο Τι σου φτεξα και με βασανίζεις τόσο Έχεις δίκιο, τι μου φτεξες Έτσι ήθελα και έτσι έπαθα έπαθα και πιο πολλά να πάθω γιατί τη γνώμη σου από πριν δεν ρώτησα να μάθω θέλεις λοιπόν να με παλαβώσεις της είπα με φωνή παραπονιάρικη αυτή σαν να με συμπώνεσαι και δεν είπε τίποτε μόνο έβαλε το χέρι της στην παλάμη μου της έζωσα κι εγώ τη μέση της στη δαχτυλιδένια και έγυρα στον ώμο της τα μαλλιά της ανεμισμένα από το βοριά ήρθανε μέσα στο στόμα μου Εκόλλησα τα χείλη μου στην πλεξίδα της
Και κόντευα να μείνω Όταν ακούστηκε η φωνή της Ρινούλας «Μα πού είστε καλέ» «Τι έρωτα κάνετε με τον καπετάν Πιερή» Αυτός ο λόγος μας ανατάραξε και τους δυο Ξεχωρίσαμε αμέσως και προσπαθήσαμε να μιλήσουμε Η Νένο είπε βραχνά «Εδώ είμαστε» Εγώ μουρμούρησα «Τι λέει αυτή» «Εσύ ξέρεις» μου λέει η Νένο «Αν έφτασες ως αυτού να της πεις»
«Άναψα από το θυμό μου». «Πώς, για άτιμο με παίρνεις ή για θεοπάλαβον» «Η Ρινούλα επλησίασε, μα δεν μπορούσαμε να της μιλήσουμε». «Αυτό με κάνει να πιστεύω πως κάτι υπόπτευσε αυτό το κορίτσι και από τότε όταν τη βλέπω η καρδιά μου χτυπάει». «Μα τώρα πάνε αυτά, πέθαναν για τον άλλον κόσμο». Τέλος πάντων έκαμε ο Θεός και αποφάσισαν να φύγουν οι βλησυδιαραίοι μας. Έκαμα το σταυρό μου με τα δυο μου χέρια. Θα μας άφηναν επιτέλους την ησυχία μας. Θα πάβαν τα πείσματα και ο βοριάς και οι θαλασσοφουρτούνες. Θα φύσαγε πάλι το μαϊστραλάκι της αγάπης μας και της χαράς μας. Και δεν είχα γελαστεί.
Την άλλη μέρα όλα ήτανε μέλι γάλα Κι έτσι για να γιορτάσουμε τη νέα μας αγάπη και τη νέα μας ησυχία Η Νένο παρακάλεσε τον πατέρα της να μας δώσει ένα μεγάλο πριάρι Να πάμε στον Παλιοπόταμο, το πιο ακρινό της λίμνης Ιβάρη Ξεκινήσαμε την άλλη μέρα, μόλις έσκασε τα στέρι Εγώ, η Νένο, η Θιά μου και ένας μεσόκοπος ψαράς Που τον έλεγαν με συμπαθά σκιόλας, Αχιλέα Κατρίλα Περάσαμε και πήραμε και τους σταυρέους από τον Προκοπάνιστο Και γυνήκαμε μια καλή παρέα από καμιά δεκαριά άνδρες και γυναίκες Στο δρόμο είμαστε όλοι ζωηροί Τραγούδια, χώρατα, γέλια Ετρώγαμε ρεβανί, επίναμε μαστίχα Επετροβολιόμαστε με τα σίκα και με τα σταφύλια Παραβγαίνανε τα δυο πριάρια, ποιο θα περάσει το άλλο Ήταν μια χαρά αλήθεια ύστερα μάλιστα από τις κακές μέρες που είχαμε περάσει εγώ και η Νένο ως και οι γριές δεν αποκοιμηθήκανε Περιτώ να σου πω τώρα πως όλα τα λόγια και όλα τα τραγούδια και όλα τα σίκα της Νένος πέφτανε σε μένα Ήμουν αληθινός βασιλιάς πιο χαρούμενος πιστεύω από πολλούς βασιλιάδες
που έχουν πολέμους και σκοντάματα Ως και εκείνη η ιδέα της αμαρτίας που ποτέ δεν έλειπεν από το βάθος της καρδιάς μας για να πικραίνει όλες μου τις χαρές, ως κι αυτή είχε σχεδόν σβήσει. Έπειτα, εκείνη την ώρα, όλα ήταν αθώα. Ευγήκαμε πρώτα στην Παναγία την Προκοπανιστιώτισα και ανάψαμε τα κανδύλια της με το λάδι που είχαμε μαζί μας.
Κολατσήσαμε εκεί σπάρους περασμένους σε μια σχίζα, όπως τους ψαίνουν οι ψαράδες. Τραβήξαμε και το άσπρο κρασί του Κυρισταύρου και κινήσαμε πάλι. Είχε βγάλει βοριά και παγέναμε πρίμα Ήθελα πάμε από μέσα από το διχάλη Και να γυρίσω με απόξω από τον λούρο της θολής Έχεις πάει στον παλιό πόταμο Όχι Ααα είναι πολύ όμορφα Το διχάλη είναι σαν να περνάς ποτάμι Στενός πόρος Και από το ένα μέρος και από το άλλο Είναι καλαμιές και αρμυρίκια Βγήκαμε σε έναν όμορφο γυαλό που είναι ο Αγιάννης των Καλογύρων που λένε.
Παμπάλεα εκκλησία, κατεστραμένη τώρα. Τα κονίσματα τα πήραν οι ψαράδες των Προκοπάνιστο για να τσανάβουν τα κανδύλια. Εμπήκαμε μέσα εγώ και η Νένο και γράψαμε στους στίχους τα ονόματά μας. Φανής, Νένο. Νένο, Φανής. Ύστερα πήγαμε στο γυαλό που είναι ένα σωρό ψόφια κοχύλια και μάσα με δύο μανδύλια. «Εδώ», έλεγε η Νένο, «είναι το νεκροταφείο των κοχυλιών. Εγώ τα έχω ακόμη σε ένα νεροκολόκυθο και τα φυλάω αυτά τα κοχύλια».
Χαράξαμε με ένα σουγιά ένα νι και ένα φι σε μία αγριοσηκιά που ήταν όξω από την εκκλησούλα και είχαμε όρεξη να λησμονηθούμε εκεί, αν δεν μας έκραζαν από το πριάρι. Στον Παλιοπόταμο φτάσαμε κοντά το μεσημέρι Εκεί μας εδέχθηκαν οι Ιβαράδες Αλλιέψανε φρέσκα κεφάλια και τα φτιάσανε βραστά και ψητά Έφτιασαν και κοκορέτσι με τάντερα και τα σηκώτια και σφονδίλια των ψαριών Όπως φτιάνομαι εμείς τα Ιβάρια Και φάγαμε σαν θεοί Το μεσημέρι μας έβαλαν στις πελάδες και κοιμηθήκαμε λίγο Και κοντά στις τέσσερις ξεκινήσαμε να πάμε στις κρόφες Οι σκρόφες, επειδή δεν έτυχε να τις ειδείς, είναι δύο βουνά, το ένα μεγαλύτερο και το άλλο μικρότερο, η σκροφοπούλα.
Ύστερα έρχεται το κανάλι κάτω που περνάει το παπόρι και λίγα μέτρα παρέκει είναι η Οξιά, την περιφέρεια του Θιακιού. Έρχονται και βόσκουν εκεί τα πρόβατα του Στάικου από το Θιάκι. Εκεί κάτω στη Σκροφοπούλα είναι ένα πηγαδάκι που βγάνει λαμπρό νερό, καλύτερο από το καλαμοτό Κινήσαμε λοιπόν όλοι, άνδρες και γυναίκες, να πάμε Οι γριές επήγαιναν μαζί και λέγανε, μου φαίνεται, για προξενιές Η Νένο με το κορίτσι του Κυρισταύρου και μια ανανεψιά του επήγαιναν μπροστά Εγώ, ο Κυρισταύρος, ο Αχιλέας και ένας άλλος η Βαράς από τον Παλιοπόταμο πηγαίναμε πίσω Αυτοί λέγανε και για τους κάμπλους που τους επείραζαν και ψάρευαν μέσα στα Ιβάρια Εγώ δεν έδινα πεντάρα γι' αυτά Η καρδιά μου φλουτούρα για να πάω μπροστά Μα το ένα ντρεπόμουνα που ήτανε και ξένες Και το άλλο φοβόμουνα από την ένο Μην αρχίσει τα ίδια πάλαια αλλά ρινούλα Πριν βασιλέψει ο ήλιος φτάσαμε στη ρίζα από το βουνό Εβγάλαμε νερό Ξαποστάσαμε και ο Ιβαράς από τον παλιοπόταμο μας έδειχνε πού ήταν πριν η μπούκα του ποταμού
και μας έλεγε πώς έπεσε τον παλιό καιρό εκεί ένα καράβι με σιτάρι και έτσι εβούλωσε από τα χώματα που κυλάει ο άσπρος. Αφού ξαποστάσαμε, λέει Νένο, ανεβαίνουμε στο βουνό. Τι έκαμε, λέει η θιά μου, έχετε όρεξη να σας φάνε τα φίδια και οι σκορπιοί. Εγώ θα ανεβώ, λέει Νένο με πείσμα σαν μικρό παιδί. «Κόπιασε», λένε όλοι οι μονάχοι σου, σαν σου βαστάει. «Ανέβα». «Όχι μονάχοι μου», λέει.
Θα ναρθεί κι ο Φανής. Ο Φανής δεν παλάβωσε να πάρει τα πάρακλα, να τσακίσει τα ποδαράκια του και να σκίσει και τα σκαρπίνια του. Εγώ λέω πως θα έρθει. «Αν πήρε αέρα το μυαλό του κι αυτούν, λέει η ίδια μου». «Αέραξα αέρα, θα ναρθεί. Δεν θα έρθεις Φανή, όπου πάω εγώ». Έσκυψα το κεφάλι Εκοκίνησα Μα πήρα ένα πάλο Και ξεκινήσαμε να ανεβούμε από το μονοπάτι Υθιά μου για καλό και για κακό Μας έδωκε μαζί μας και τον Αχιλέα Δεν έχεις ανεβείς αυτό το βουνό Τι άγριο Τι κοφτερό Τι απότομο Άλλο να σου λέω Και άλλο να το ειδείς Στουρνάρι αδερφέ Στουρνάρι Ξουράφια είναι εκείνα τα λιθάρια Και όλο τρύπες Τρύπες από τη θάλασσα που το καβαλικεύει όταν είναι φουρτούνα.
Λες κι είναι σκαμμένο με το σκαρπέλο, όχι βουνό, σκελετός αληθινός του βουνού. Μάλιστα, ως εκεί που φτάνει το κύμα, γιατί στην κορυφή είναι λιγάκι ίσομα. Πώς ανεβήκαμε κι εγώ δεν ξέρω. Ο Αχιλέας επήγαινε μπροστά ξυπόλυτος, γιατί τα ποδάρια του είχανε γερό τομάρι από τα μπακαριό, όπως έχουνε τώρα και τα δικά μου. Εμείς πηγαίναμε πίσω, γλιστρώντας και λαχανιάζοντας Πότε ορθή, πότε με τα χέρια, πότε με τα γόνατα Και πότε σέρνοντας για να μην ξεκολλήσωμε και ροβολήσωμε τον κατήφορο Την τραβούσα, με τραβούσε, ιδρώναμε, γελάγαμε, λαχανιάζαμε Ώσπου φτάσαμε στην κορφή Εκεί πέσαμε ξάπλα πάνω σε ένα ίσωμα για να ξανασάνομαι Ο Αχιλέας δεν έκατσε Πήγε να χωθεί μες τα άγρια και αγκαθερά χορτάρια Για να αύρι λέει το καλοχόρτη Οι νένο κάθονταν Εγώ ξαπλωμένος είχα το χέρι μου στη μέση της Και κοιτάζαμε κατά την ανατολή Πίσω μας στη δύση βαριά και ψηλή οξιά Μας έκρυβε τον ήλιο και τον ουρανό Και μας έκοβε το μαΐστρο Μπροστά μας φαίνονταν οι λίμνοι και τα υβάρια Και πέρα η χώρα και ο κάμπος
Σαν μια αληθινή ζωγραφιά με γαλάζια και πράσινα και κόκκινα και άσπρα και σκούρα χρώματα, που χαιρός σου να τα βλέπεις. Ο ήλιος, χωρίς να φαίνεται, έριχνε από τα πλάγια της οξιάς τις τελευταίες άσπρες αχτίδες του κατά τη χώρα και σκόρπαγε την καταχνιά της λίμνης και φαίνονταν τώρα καθαρά-καθαρά τα σπίτια της χώρας και οι εκκλησίες, αν και ήταν δώδεκα ώρες μακριά από το πριάρι.
Κάτω στα πόδια της κροφοπούλας φαίνονταν τα υβάρια της Στολής και του Παλιοπόταμου Καλαμωτές ίσες, τρίγωνες και τετράγωνες, σαν τα σχέδια που φτιάναμε στην Πλάκα, τον καιρό που είμαστε στο σκολιό Οι ψαράδες με τα πριάρια τους φαίνονταν σαν μικρά παιδάκια που παίζανε με τα σκαφίδια Μακριά, ασθενικοί και λιγοστοί, ακούονταν η βοή από το ανοιχτό κανάλι Αρχίσαμε να ξεκουραζόμαστε και η πρώτη κουβέντα που κάμαμε, άμα μπορέσαμε να μιλήσουμε, ήτανε «Αχ, τι όμορφα που είναι εδώ!»
«Εδώ», είπα εγώ, «ήθελα να περάσω τη ζωή μου σαν ασκητής». «Μονάχος σου», λέει η Νένο. «Όχι μονάχος μου, με σένα». «Με μένα βέβαια», λέει, «τώρα που βλέπεις εμένα. Σαν είδεις άλλη, με άλλη». Της είχε ανάψει πάλι η ζήλια. «Άδικα με βασανίζεις, Νένο», της είπα. «Εγώ, λέει, σε βασανίζω. Ή εσύ μόψησες το ψάρι στην γλώσσα τρίαμερό νύχτα. Ο Θεός το ξέρει τι τράβηξα εγώ και τι φαρμάκια ποτίστηκα. Τη μαυρίλα έχει η καρδιά μου. Μας είναι. Τ' άθελα και τ' άπαθα. Έχεις δίκιο κι εσύ».
Λέγοντας αυτά έβαλε τα χέρια της στα μάτια και αρχίνησε τα κλάματα Ήμουνα παιδί τότε, χαζό και άμαθο και τα έπαιρνα όλα με τριτά Δεν ήξερα το συναξάρι του έρωτος και πως αυτά είναι τροπάρια που ψάλλονται σε κάθε Άγιο Και τα λόγια της με σφαζαν Εγώ να την ποτίσω φαρμάκι την ένω μου που την αγαπούσα καλύτερα και από το Θεό Τρομώ και λέω Εγώ να την κάνω να κλάψει από τη ζήλια Εγώ να κοιτάξω άλλη γυναίκα Και θυμόμουνα την κρυφή χαρά που είχα αισθανθεί Όταν έμαθα πως θα έρθει η Ρινούλα Και μου έρχονταν να σκοτωθώ γι' αυτό Στο τέλος δεν ευάσταξα κι εγώ Πλημμύρισε η καρδιά μου Και με πήρε το παράπονο Έπεσα στην ποδιά της Και την επότησα με δάκρυα σαν μικρό παιδί Όχι νένο μου Της έλεγα Όχι, μην πικραίνεσαι εσύ. Όχι, για μένα δεν υπάρχει άλλη γυναίκα. Κόσμος δεν υπάρχει άλλος από σένα. Εσύ είσαι το φως μου. Εσύ είσαι η ψυχή μου. Μην κλαις νένο μου. Τι θέλεις, να σκοτωθώ. Μην κλαις και με σφάζεις. Μην κλαις και με πεθαίνεις. Σώπα.
και της φιλούσα τα χέρια, τα γόνατα, την ποδιά. Παρηγορήθηκε. Εσφόγγισε τα κοκκινισμένα μάτια της. Μου πιάσε το κεφάλι με τα δυο της χέρια. Μου σφόγγισε τα δάκρυα. Με κοίταξε κατάματα χαμογελώντας ανάμεσα στα κλάματα. Μου παραμέρισε τα μαλλιά και με φίλησε στο μέτωπο. Ύστερα με πιάσε από το χέρι και μου είπε «Σήκω τώρα, είμαι ευχαριστημένη».
«Απάνω στην ώρα ήρθε κι ο Αχιλέας με το καλό χόρτο στα χέρια και μας λέει, ας πάμε τώρα τον κατήφορο. Εγώ την έκανα την κουμπάνια μου. Θα βγάλω κανένα τάλαρο από τούτο πόμασα, γιατί είναι περίβαλτο για τσικάλι. Εγώ το δίνω και τσαρχόντι στον κύρα Σημά και τον Πατά, στον κύρι Σπύρο τον Τενεκέ», λέει ο λόγος. Κατεβήκαμε. Μας μάλωσαν λίγο που αργήσαμε και μείναμε εκείνο το βράδυ στον Παλιοπόταμο. Το άλλο απόγευμα, κατά τις τρεις που είχε γυρίσει ο Πουνέντες και δυνάμωνε το μαΐστρο, ξεκινήσαμε να πάμε απ' έξω απ' το κανάλι.
Πότε διπλαρώναμε στο λούρο της στολής, πότε ξεμακραίναμε κατά το κανάλι, για να έχουμε λίγο κύμα να γελάμε Άμα βλέπαμε πουθενά και άσπριζαν τα ζαμπάκια που φυτρώνουν μοναχά τους στο λούρο της στολής και του καλαμοτού Και βοδιάζει ο τόπος όλος ως το κανάλι, ευγέναμε εγώ κινένο για να τα μαζέψομαι Οι άλλοι βαριόνταν ή δηλιάζανε Αχ, τι ώρες ήταν εκείνες Τι γλυκό απόγευμα περάσαμε κάτω από τα μυρωδάτα κέδρα της στολής Και απάνω από τα μαλακά ζαμπάκια που ανάστεναν νεκρό Τα χέρια, το λαιμό, τα μαγουλά της, τα μάτια, το στόμα, το σαγόνι, τα φρύδια, τα μαλλιά Τα αυτιά της ακόμα, όλα, όλα τα έχω σκεπασμένα με χιλιάδες γλυκά αλυσμόνιτα φιλιά Πάει, πάει και η θρησκεία Πάει και η κόλαση Και ο φόβος και η αμαρτία Όλα, όλα λησμονήθηκαν εκείνες τις στιγμές Αχ, τι θηρίο που είναι ο άνθρωπος Κι ύστερα παραπονιόμαστε που γίνονται σεισμοί Και πέφτουν αρρώστιες Και φτώχια και φιλοξήρα Δεν λέμε καλύτερα πως μας βαστάει η γη στέτει που είμαστε Και δεν σχίζεται να μας καταπιεί μια ώρα αρχίτερα
Και πάλι λέω Τι τη θέλω με την κόλαση, τι τους θέλω με τους διαβόλους, με την ουρά και με τα κέρατα που τρώνε σαν λυσασμένοι τους αμαρτωλούς. Κόλαση είναι αυτός ο κόσμος, διαβόλοι είμαστε μεταξύ μας. Ποιος να μου το έλεγε εμένα εκείνη τη στιγμή που περιφρονούσα το Θεό, τρομώ και λέω, και ήθελα να πεθάνω στην αγκαλιά της με το στόμα κολλημένο στο γλυκό της στόμα.
ποιος να μου το έλεγε πως θα ήταν η τελευταία καλή μέρα της ζωής μου πως εκείνο το ζαχαρένιο στόμα θα γινότανε για μένα δηλητήριο πως θα με έσφαζαν εκείνα τα τριανταφυλένια χέρια και θα με έπνιγε η μαλακή η μυρωμένη αγκαλιά της έτσι είναι ο Θεός μισάει την αμαρτία και μάλιστα τέτοια βρωμερή και συχαμένη και θανάσιμη αμαρτία Μα ο άνθρωπος τα πληρώνει εδώ απάνω Και κανείς μην καυχηθεί πως θα ξεφύγει από του Θεού το χέρι Όπως δεν εξέφυγε και ο Δαβίδ και ο Σολωμών Και ο Ιούδας ο Ισκαριώτης Και τι είναι η κόλαση και τα καζάνια Και η πίσα και το κατράμι Και ο πύρινος ποταμός Και η δίψα και το σκοτάδι Και τα άλλα βασανιστήρια του Άδη Μπρος της καρδιάς τα βάσανα Μπρος τη λύσα της ζήλιας προς την περιφρόνηση εκείνης που είχες για Θεό σου και λάτρευες για Παναγία σου Μας πάμε με τη σειρά Γυρίσαμε στο σχοινιά το βραδάκι Ο μαΐστρος είχε μολαϊμήσει και επειδή ήτανε χάσει του φεγγαριού ακόμα είχε βαρέσει η ράχη Το πριάρι δεν εζήγωνε Δώσαμε πήραμε με το σταλίκι
Πήκανε στη θάλασσα οι ψαράδες να ταμπόξουνε Τίποτε, δεν ξεκόλλαγε Τότε άλλος τρόπος δεν ήτανε Παρά να ξυποληθούμε και να μπούμε και εμείς στο νερό Η θάλασσα ήτανε ζεστή ακόμα από τον ήλιο Και οι γριές δεν άργησαν Ξυπολήθηκα κι εγώ Ετοιμάστηκε να ξυποληθεί κινένο Εγώ ντράπηκα για λογαριασμό της που ήτανε άντρες εκεί Ζήλεψα ίσως και λίγο που δεν την άφησα Όχι της λέω, μην ξυπολιάσαι εσύ, θα κρυώσεις Εγώ σε παίρνω καβάλα Θα πέσετε και οι δυο μέσα έλεγαν οι άλλοι Όχι δεν θα πέσωμε Έλα έλα Στηρίχθηκε Έκατσε απάνω στα χέρια μου και με έπιασε κι αυτή από το λαιμό Αισθανόμουν τα χέρια της στο πρόσωπό μου και στα μαλλιά μου την αναπνοή της Το βάρος μου φαίνονταν πούπουλο και έλεγα να μην τελειώσει ποτέ ο δρόμος Ήταν το πρώτο μέρος από το διήγημα του Αντώνη Τραυλαντώνη, η εξαδέλφη.
Στο μικρόφωνο η Χριστίνα Μπράβου.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
