Skip to content
PodBase
Γιατί όταν μιλάω στο παιδί μου, νιώθω μιλάω στον τοίχο;

Γιατί όταν μιλάω στο παιδί μου, νιώθω μιλάω στον τοίχο;

Mom Stories με την Εύη Σταθάτου
Μάιος 07, 2026 00:39:04 Σεζόν 2
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Γιατί του μιλάω και δεν με ακούει; 

Γιατί οι φωνές, οι εντάσεις και οι συνεχείς υπενθυμίσεις συχνά δεν φέρνουν το αποτέλεσμα που θέλουμε;

Σε αυτό το επεισόδιο του MomStories Podcast συζητάμε με την καλεσμένη μου, Ράνια Ατματζίδου, Life & Parent Coach, για κάτι που προηγείται της σωστής επικοινωνίας, για τη σύνδεση ανάμεσα στον γονέα και το παιδί.

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Soundies για τις προκλήσεις της καθημερινότητας και όλα όσα κανείς δεν μας εξήγησε όταν γίναμε γονείς. Πολλές φορές, για να σας βάλω λίγο έτσι στο θέμα, στο σημερινό, πολλές φορές αναρωτιόμαστε γιατί μιλάω στο παιδί μου και δεν με ακούει, γιατί αντιδρά έτσι, γιατί ενώ προσπαθώ τόσο νιώθω ότι τελικά απομακρυνόμαστε, μήπως τελικά η επικοινωνία δεν ξεκινά από τα λόγια αλλά ξεκινά από τη σύνδεση.

Αυτά τα πολύ ωραία θα συζητήσουμε σήμερα και για να το συζητήσουμε έχω μια εξαιρετική καλεσμένη μαζί μου. Γεια σου Ράνια Ατματζίδου. Γεια σου, χαίρομαι πάρα πολύ που είμαστε εδώ. Ευχαριστώ πολύ για την πρόσκλησία μου και για τη φιλοξενία μου. Εγώ σε ευχαριστώ. Η Ράνια είναι Life and Parent Coach. Σωστά. Και σύμβουλος θετικής διαπαιδαγώγησης.

Και σύμβουλος θετικής διαπαιδαγώγησης. Με ένα πολύ ωραίο βιογραφικό, το χάζευα το βιογραφικό σου. Θα κάνω μια παρένθεση να πω ότι Και αυτή η καλεσμένη μου Έχει τρία παιδιά από τη ίδα Είναι κάτι το φοβερό σε αυτό το podcast Ξέρεις έρχονται άνθρωποι Να συζητήσουμε θέματα γονεϊκότητας Και συνειδητοποιώ ότι Έχουν τρία παιδιά και αυτή Και τι γίνεται πόλος έλξης Μα δεν είμαστε μειονότητα τελικά Πολλά θέματα να συζητήσουμε Πολλά πες μου λίγο για τα παιδάκια σου Πόσο χρονών είναι Έχω διάφορες ηλικίες Οπότε είναι η γάμα μου μεγάλη Είναι 9, 14,5 και 17 Παίζεις σε όλες τις φάσεις Παίζω σε όλες τις φάσεις Οι προκλήσεις είναι πολλές και διαφορετικές Ποια είναι η πιο δύσκολη από τις τρεις τώρα Τώρα είναι η μεσαία Γιατί ήταν η μεγάλη πρώτα Όταν μπήκε στην εφηβεία Εκεί που είπα πραγματικά Ότι ζω την πιο δύσκολη μου φάση ως γονέας Εκεί τα έχασα Ήταν δύσκολο, ήταν ένα challenge Τώρα λοιπόν αυτό το περνάει μεσαία αλλά τώρα δεν είμαι ίδια κι εγώ.

Τώρα δεν είσαι ίδια κι εσύ και έχεις και την εμπειρία. Δεν είμαι ίδια και μεγάλωσα και την εμπειρία οπότε είναι λίγο τυχερή είμαι εσένα. Μια χαρά, μια χαρά. Πάρα πολύ ωραία. Νομίζω ότι σήμερα έτσι παρέα στην κουβέντα μας θα προσπαθήσουμε να δούμε λίγο πιο λίγο πιο βαθιά, λίγο πιο πραγματικά, τι μπορεί να χρειάζονται τελικά τα παιδιά μας για να συνδεθούν μαζί μας και να καταφέρουμε να επικοινωνήσουμε. Και από εκεί θέλω λίγο να ξεκινήσουμε την κουβέντα μας και να σε ρωτήσω γιατί σήμερα ενώ έχουμε τόσες πολλές συμβουλές για τη γονεϊκότητα τελικά στην πράξη δυσκολευόμαστε να συνδεθούμε με τα παιδιά μας.

Καταρχάς είναι πολύ ωραίο θέμα γιατί μας αγγίζει πολύ βαθιά γιατί και εγώ το βίωσα όταν μεγάλη μου έμπαινε στην εφηβεία και αγγίζει τους γονείς, ειδικά όταν τα παιδιά μας μεγαλώνουν προφηβία, εφηβία, που εκεί τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμα πιο πολύ. Η αλήθεια είναι ότι έχουμε πολλά εργαλεία αλλά μέσα στην επικοινωνία μας με τα παιδιά μπαίνουμε με έναν ελεκτικό τρόπο.

Δηλαδή ξεκινάμε μια συζήτηση από τη μεγάλη μας αγάπη, ευθύνη. Μπαίνουμε μέσα σε αυτή τη συζήτηση προσπαθώντας να δούμε αν είναι όλα καλά και αν δεν είναι όλα καλά να διορθώσουμε. Άρα ξεκινάμε λάθος Ξεκινάμε λάθος γιατί μπαίνουμε με ένα άλλο φίλτρο μέσα στη συζήτηση Εκείνη τη στιγμή το παιδί θέλει να μοιραστεί κάτι Και εμείς μπαίνουμε να δούμε είναι καλά συμβαίνει κάτι Πώς μπορώ να δώσω το καλύτερο Πώς μπορώ να το φτιάξω αυτό που συμβαίνει Πώς μπορώ να βοηθήσω το παιδί μου να το δείξει κάθαρα Μπαίνουμε λοιπόν λίγο λάθος Και νομίζω ότι το βασικό μας Η βασική μας δυσκολία σε εμάς τους γονείς είναι ότι δεν ξέρουμε να ακούμε.

Δηλαδή, τι εννοώ δεν ξέρουμε να ακούμε. Είναι πολύ δύσκολο για ένα γονέα να ακούει μια δυσκολία του παιδιού του. Μας δημιουργούνται διάφορα συναισθήματα. Όταν το παιδί δυσκολεύεται δεν θέλουμε να το βλέπουμε. Ούτε να πονάει, ούτε να είναι απογοητευμένο. Τι κάνουμε λοιπόν. Ακούμε αυτό που έχει να πει. Πάντα διακόπτουμε. Πάντα λέμε τη γνώμη μας και πάντα προσπαθούμε να του δώσουμε μια εναλλακτική.

το οποίο γονέας είμαι θα προσπαθήσω να καθοδηγήσω το παιδί μου να φροντίσω να δει και μια εναλλακτική δεν θέλω να είναι ούτε απογοητευμένο ούτε στενοχωρημένο μα υπάρχει μεγαλύτερη παρηγορία από το να σε ακούν χωρίς να σε διακόπτουν να σε ακούν προσπαθώντας να καταλάβουν αυτό που αισθάνεσαι αυτό που έχεις μέσα σου εμείς ακούμε με ένα άλλο αυτή με το αυτή τι σημαίνει πως θα το φτιάξουμε, τι έγινε τώρα στο παιδί μας Και αυτός ο φόβος μας για το τώρα, για το μέλλον του, που είναι και ο μεγαλύτερος από τέσσερις σχέσης μας με τη σχέση μας με τα παιδιά μας, μένει σαν τείχος ανάμεσά μας. Οπότε νομίζω ότι το βασικό μας πρόβλημα στους γονείς είναι ότι δεν ξέρουμε να ακούμε.

και δεν δίνουμε και το περιθώριο έτσι κάθε προσπάθεια που κάνουμε εμείς για να διορθώσουμε το παιδί μας το παιδί την αντιλαμβάνει, το κέφαλο του παιδιού την αντιλαμβάνεται ως επίθεση οπότε τι κάνει, απομακρύνεται και αμήνεται το κανάλι επικοινωνίας κλείνει κλείνει τόση ώρα που σε ακούω προσπαθώ λίγο να νομίζω ότι με ένα πολύ ωραίο τρόπο περιέγραψες τελικά το τι σημαίνει πραγματικά σύνδεση Γιατί επειδή θα μιλήσουμε σήμερα για τη σύνδεση, θέλω λίγο να ξεκινήσουμε λίγο από εκεί την κουβέντα.

Δηλαδή πώς θα την ορίζαμε τη σύνδεση και γιατί προηγείται τη συνεργασία. Πολύ ωραία ερώτηση. Γιατί προηγείται τη συνεργασία. Καταρχάς να πούμε ότι όταν ένα παιδί δυσκολεύεται, δεν μπορεί να λειτουργήσει η λογική του. Τι εννοώ. Ο ανθρώπινος κέφαλος έχει δύο εμισφαίρια, το αριστερό και το δεξί. Το δεξί είναι το συναισθηματικό κομμάτι μας λοιπόν Και το αριστερό της λογικής Όταν ένα παιδί βιώνει έντονα συναισθήματα Φόβο, θυμό, απογοήτευση, ματέωση Υπερλειτουργεί λοιπόν αυτό το ημισφαίριο Και η λογική σταματά να λειτουργεί Εκεί λοιπόν εγώ ως μονέας τι πρέπει να κάνω Πρέπει να συνδεθώ και εγώ με το δεξί μου ημισφαίριο Δηλαδή συνέσθημα με συνέσθημα Πρέπει να αναγνωρίσω στο παιδί μου καταλαβαίνω τι του συμβαίνει και μετά θα εμπλέξω τη λογική μπαίνουμε λοιπόν σε μια συζήτηση χωρίς να αναγνωρίζουμε το τι συμβαίνει στο παιδί μας γιατί πολύ συχνά οι γονείς φοβόμαστε να αναγνωρίσουμε το συνέστημα από το άγχος μας με το ενισχύσουμε λέω τώρα να του πω ότι ζηλεύει

ότι θύμωσε τι σημαίνει το αποδέχομαι το καλλιεργώ νομίζουμε ότι μπορεί να το μεγενθύνουμε τελικά συζητώντας γι' αυτό. Ενώ υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από το να μιλάς σε έναν άνθρωπο και να σου λέει έχεις δίκιο. Καταλαβαίνω, έχεις δίκιο. Είσαι θυμωμένος. Τα παιδιά είναι θυμωμένα για πολλούς και διάφορους λόγους. Εμείς μπορούμε να τα κρίνουμε άσκοπα όλα αυτά που τους συμβαίνουν.

Όμως δεν μπορείς να κρίνεις το συνέστημά μου. Αν είμαι θυμωμένος δεν μπορείς να το κρίνεις. Τι μπορείς να κρίνεις, Τι μπορείς να διορθώσεις Τη συμπεριφορά μου Το πως επικοινωνώ αυτό το συνέστημα Πρώτο πράγμα λοιπόν Που πρέπει να κάνω στο παιδί μου όταν επικοινωνώ Είναι να το αφήσω να μιλήσει Και να μου πει ακριβώς τι συμβαίνει Και από τη δική του την πλευρά Και να του αναγνωρίσω Αυτό το συνέστημα που βιώνει Χωρίς να το κρίνω Το οποίο είναι υπαρκτό Και το συνέστημά μου δεν μπορεί να το κρίνει κανείς Όταν λοιπόν τα παιδιά δυσκολεύονται έρχονται με τη δυσκολία που οφείλω να την ακούσω.

Εκεί πονάω βέβαια, έτσι. Είναι δύσκολο για μένα να διαχειριστώ το δικό μου συνέστημα πρώτα. Οι γονείς έχουν μεγάλη δυσκολία σε αυτό. Δεν μπορώ εγώ να βλέπω το παιδί μου να δυσκολεύεται. Άρα, αρχικά πρέπει να κάνω λίγο χώρο από αυτό που αισθάνομαι και από αυτό που βλέπω. Γιατί μια κατάσταση δεν μπορώ να τη δω αντικειμενικά.

Τη χρωματίζω με όλα αυτά που αισθάνομαι Αν κάνω λίγο χώρο Ανάμεσα σε αυτά Μπορώ να είμαι καλύτερος ακροατής Και να δώσω τη βοήθεια που θα πούμε και στη συνέχεια Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά Ώστε να λένε μόνο τους τα προβλήματα Ναι, ναι, ναι Θα φτάσουμε εκεί Θέλω να σε ρωτήσω το εξής Υπάρχει μάλλον διαφορά Ανάμεσα στο Είμαι κοντά στο παιδί μου Και είμαι συνδεδεμένος με το παιδί μου Υπάρχει μια διαφορά Γιατί πολλές φορές Συναντούω γονείς Μου λένε είμαι κοντά στο παιδί μου Μα πραγματικά η σύνδεση Χρειάζεται λίγο φροντίδα Γιατί μπορεί να είσαι κοντά στο παιδί σου Αλλά να μην μπορείς να μπεις μέσα στην ψυχή του Γιατί Γιατί κάμια φορά θελά μας Κλείνουμε το δρόμο Γιατί όταν ακούμε Δυσκολίες, όταν ακούμε προβλήματα Μπαίνουμε μέσα σε αυτά με μια αντίδραση Αντίδραση. Δεν ανταποκρινόμαστε σε αυτό που ακούμε, αλλά αντιδρούμε.

Και αυτή η αντίδρασή μας συχνά κλείνει την πόρτα. Γιατί όλο αυτό μας αναστατώνει και μας βγάζει έξω λίγο επιθετικά. Γιατί και ο δικός μας ο εγκέφαλος, τα πολλά τα συναισθήματα, τα ερμηνεύει διαφορετικά, αναλαμβάνει πρωτόγονως ο εγκέφαλός μας και μπαίνουμε κατευθείαν σε μια μάχη. Ναι, και εμείς τελικά. Παρόλο δηλαδή που αφορά η όποια συνθήκη Ένα πρόβλημα συνέστημα του παιδιού μας Τελικά το κάνουμε δικό μας Οπότε προσπαθούμε να βρούμε τη λύση Μέσα από το δύσκολο συνέστημα που έχουμε εμείς Το καταλαβαίνω Θεωρείς ότι η πίεση που αισθανόμαστε εμείς οι γονείς Από τη δική μας τη ζωή Από τη δική μας την καθημερινότητα Παίζει ρόλο στο πώς συνδεόμαστε ή δεν συνδεόμαστε με τα παιδιά μας Βεβαίως, μεγάλο ρόλο Και γι' αυτό και λέμε δεν ξεκινάμε Καμία μορφή επικοινωνίας Όταν εμείς ή και το παιδί δεν είμαστε Διαθέσιμοι Δηλαδή όταν εγώ είμαι φορτίζημένος Όταν έχω χίλια πράγματα στο μυαλό μου Όταν είμαι κουρασμένος Και αντίστοιχα το παιδί έχει τα δικά του Δεν προσπαθώ να επικοινωνήσω, το αφήνω

Και καλό είναι Γιατί κάποιες φορές θα το κάνω Γιατί είμαστε και άνθρωποι Είναι σημαντικό να το θυμίζουμε Φεβαίως Ναι είναι σημαντικό να το θυμίζουμε Γιατί και εμείς οι γονείς κυνηγάμε μια τελειότητα που δεν υπάρχει Και καλό είναι να υπενθυμίζουμε Μεταξύ μας ότι είμαστε Καλοί γονείς και προσπαθούμε για το Ακόμα καλύτερο που μπορούμε να δώσουμε Οπότε λοιπόν όταν δεν είμαι Και εγώ σε κατάσταση Δεν μπορώ να μπω σε επικοινωνία Επειδή όμως θα το κάνω Θα βγω εκτός σε αυτού, θα ξεκινήσω μια επικοινωνία Που θα ακούσω πράγματα που θα με αναστατώσουν Είναι καλό να επικοινωνώ στο παιδί μου Πως έκανα λάθος Γιατί και με τη συγνώμη έχουμε ένα θέμα Την έχουμε λίγο παρεξηγημένη Όταν ζητήσω συγνώμη από το παιδί μου Είναι σαν να πέφτω από το θρόνο μου Είναι σαν να μην αποτελώ πια παράδειγμα Όμως η συγνώμη είναι μαγική η λέξη Βέβαια Και νομίζω αν μπορώ να συμπληρώσω εδώ Ότι δείχνουμε και μια ευαλωτότητα Που είναι πολύ σημαντική Να τη γνωρίζει το παιδί μας ότι υπάρχει στη ζωή

έτσι ακριβώς γιατί πρέπει να είμαι κεβάλατος είναι ο χαρακτήρας και ο δικός μου και όπως λες είναι ένα καλό παράδειγμα στο παιδί μου όταν λοιπόν αντιδρώ με έναν τρόπο που δεν πρέπει οφείλω να αναγνωρίσω και να αναλάβω την ευθύνη της δικής μου αντίδρασης γιατί λάθη θα κάνουμε, θα μπούμε σε συζητήσεις θα πούμε πράγματα που δεν πρέπει οπότε και αυτό μπορούμε να κάνουμε το repair και να πανωρθώσουμε ώστε να μας φέρει πιο κοντά στο παιδί μας Και επειδή με ρώτησες τι ρόλο παίζει η δική μας τάση, είναι πολύ σημαντικό να ξεχωρίζω πότε θα μιλήσω με το παιδί μου και είναι σημαντικό να εκφράσω και στο παιδί μου την αλήθεια μου.

Δεν είμαι τέλειος, δεν θα είμαι πάντα καλά. Το ότι είμαι πιεσμένος, το ότι σήμερα είχα μια πολύ δύσκολη μέρα. Πολύ ωραίο, γιατί να μην το μάθει. Γιατί τα βάζουμε σε μια φούσκα και τα κλείνουμε, δεν είναι αληθινή. Είμαι πάντα καλά, είμαι πάντα δυναμική, δεν είμαι. Γιατί είμαι άνθρωπος και το ίδιο σου επιτρέπω να είσαι και εσύ.

Όταν βλέπεις πως δεν είμαι τέλεια, σου επιτρέπεται να είσαι και εσύ μη τέλειος. Οπότε είναι ξεκάθαρο. Πάμε να δούμε τώρα αυτές τις δύσκολες καταστάσεις που έρχονται να... που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι γονείς για να δούμε και αν μπορούμε να τους δώσουμε έτσι και κάποια εργαλεία να έχουν στη φαρέντρα τους να αντιμετωπίζουν αυτές τις καταστάσεις.

νομίζω το πιο συνηθισμένο που θα ακούσεις από ένα γονιό είναι του μιλάω και νιώθω σαν να μιλάω στον τοίχο τι συμβαίνει εκεί πραγματικά μπορεί να είναι και μια στιγμή από αυτές που το παιδί δεν είναι ανοιχτό για συζήτηση επειδή ο ρόλος μας είναι λίγο διδακτικός το του μιλάω συνέχεια είναι αυτά που συνέχεια πρέπει να λένε λέμε είναι οι μάχες που συνέχεια πρέπει να μπαίνουμε γι' αυτό λέμε και όλος να κρατάμε και την ενέργειά μας για αυτά που πραγματικά έχουν αξία και να θυμόμαστε ότι ο ρόλος μας δεν είναι να ελέγχουμε και να διορθώνουμε διαρκώς το παιδί.

Όταν αυτό το καταλάβουμε και το αναγνωρίσουμε φεύγει από πάνω μας ένα τεράστιο βάρος. Θέλουμε να ακούσουμε το παιδί και να του μιλήσουμε τη στιγμή που είναι δεκτικό να ακούσει. Αλλιώς έχουμε πολλές αποτυχημένες προσπάθειες που στο τέλος και είναι η αδική μας. Ναι βέβαια. Σπαταλούν, αλλά και το παιδί κλείνει την πόρτα. Νομίζω ότι μετά νιώθουμε ότι υπάρχει και ένα αρνητικό αποτέλεσμα στην προσπάθειά μας.

Δηλαδή αισθανόμαστε μετά και αποτυχημένοι ότι δεν τα καταφέραμε. Σωστά. Αυτό λοιπόν που πολλές φορές όταν λέμε α του μιλάω και είναι σαν να μιλάω στον τείχο που καταλήγουμε σε ένα συμπέρασμα και λέμε άρα έχω ένα δύσκολο παιδί. Τελικά είναι δύσκολο το παιδί ή απλά δεν έχουμε πετύχει τη σύνδεση. Είναι δύσκολη σύνδεση να την πετύχουμε Θέλει υπομονή, θέλει προσπάθεια Είναι απαραίτητη Γιατί χωρίς αυτή δεν πρέπει να καθοδηγήσεις το παιδί Τα όρια Δεν τηρούνται πολύ εύκολα Που εντάξει τα όρια θα καταπατηθούν Το γνωρίζουμε αυτό Αλλά η σύνδεση μεταξύ μας είναι αυτή που οδηγεί Το παιδί στο να ξαναμπεί στα όρια του Στο να μπορέσει να επικοινωνήσει Καλύτερα μαζί μας Αλλά είναι σημαντικό το να μπαίνουμε μέσα σε αυτή τη συζήτηση με έναν τρόπο που καταλαβαίνει το παιδί ότι δεν είμαι εκεί για να βγάλω συμπέρασμα πόσο κακό είναι αυτό που έκανες.

Και ότι έχω ήδη βάλει την ταμπέλα. Μπαίνω με ένα συμπέρασμα μέσα στη συζήτηση. Οπότε λοιπόν για να του μιλάω και να μ' ακούει είναι καλό να του δίνω το περιθώριο να μιλάει αρχικά. Χωρίς να μπορώ να πω τη γνώμη μου. Ακούγοντας. Είναι δύσκολο για ένα γονένα να μην πει τη γνώμη του έτσι Όμως λοιπόν τι κάνω Διαλέγω μια κατάλληλη στιγμή Θέλω να μάθω για το πώς αισθάνεται Κάνω τις πάψεις μου Προσέχω τι λέω Και όχι μόνο τι λέω Γιατί και η μη λεκτική επικοινωνία είναι πολύ σημαντική Γιατί μπορεί να μην του λέω τίποτα Και το πρόσωπό μου να λέει Μια εικόνα χίλιες λέξεις Τι μας λες τώρα Και ναι καλά είσαι κουρασμένη Ή το χέρι Ή το πόδι Σωστά, ημιλεκτική κοινωνία, μεγάλο πράγμα.

Είναι μια εικόνα χίλιες λέξεις. Οπότε λοιπόν μπαίνω σε μια συζήτηση τη στιγμή που πρέπει, ακούω, αφήνω το παιδί να μου φέρει το λάθος του. Αντιδρούμε πολύ όταν ακούμε πράγματα που μας στρεσάρουν. Ή από τη στεναχώρια μου θα πέσω στα πατώματα ή από το θυμό μου θα γίνω έξαλλη. Σε αυτή την περίπτωση λοιπόν το παιδί παίρνει αυτό το βάρος πάνω του.

νομίζω ότι είναι υπεύθυνο για το συνέστημά μου οπότε τι κάνω προσπαθεί να μας κρατήσει και τη σχέση καλή να μην σου λέω και πολλά αφού εσύ ή θα στεναχωρεθείς ή θα θυμώσεις άσε καλύτερα να τα έχω μόνος μου τι θέλουμε όμως θέλουμε να είμαστε κοντά στο παιδί μας γιατί το παιδί μας πρέπει να νιώθει ασφάλεια και να μπορεί να μοιραστεί το λάθος του αυτό που αυτό που το δυσκόλεψε εκεί που δεν τα πήγε καλά Άρα πρέπει να μάθω πώς να ακούω Και νομίζω ότι εκεί είναι και το πιο χρήσιμο Για εμάς τους γονείς Το να μαθαίνουμε τα δύσκολα Γιατί στα εύκολα και στα χαρούμενα Είναι όλα καλά Όλα καλά είναι εκεί Τα δύσκολα είναι Και επειδή έχω ακούσει και εγώ πολλά δύσκολα Ώρες-ώρες δηλαδή Απορώ πως Κρατώ το στόμα μου Γιατί πρέπει να ακούσω Όσο και αν δυσκολεύομαι Με αυτό που ακούω Και θέλω να πω τώρα και κάτι επίσης χρήσιμο γιατί πολλές φορές εμείς οι γονείς ειδικά όταν τα παιδιά μεγαλώνουν θα ακούσουμε πράγματα τα οποία θα είναι πολύ δύσκολα και στα οποία δεν θα ξέρουμε πώς πρέπει να αντιδράσουμε.

Εκεί προτιμάμε τη σιωπή. Είναι καλύτερο όταν ακούσω μια πληροφορία από το παιδί μου η οποία μπορεί να με τρομάξει, μπορεί να με πανικοβάλλει. Μπορεί να μην είμαστε και έτοιμοι να την ακούσουμε. Αλλά δεν ξέρω πώς να αντιδράσω αυτό. Είναι καλύτερο να προτιμήσω τη σιωπή και να πάρω τη βοήθεια που χρειάζομαι, να ενημερωθώ, να δω πώς μπορώ να σταθώ απέναντι στο παιδί μου και γιατί είναι προτιμότερη η σιωπή.

Γιατί το σοκ βγάζει μια άσχημη αντίδραση. Τι αποτέλεσμα έχει? Το παιδί παίρνει αυτή την άσχημη αντίδραση, λέει Παναγία μου τι έκανα, είναι πολύ κακό. Μαζεύεται. Κλείνω. Άρα έχουμε αποσύνδεση. Από σύνδεση, ακριβώς έχουμε από σύνδεση. Οπότε το πιο δύσκολο είναι να μάθουμε λίγο να ακούμε, να διαχειριζόμαστε τη συμπεριφορά μας, να διαχειριζόμαστε το συνέστημά μας, επίσης δύσκολο.

Αλλά είμαστε γονείς, έχουμε πορεία. Και δεν είμαστε κι άτρωτοι. Και δεν είμαστε κι άτρωτοι. Σε αυτά τώρα τα επικοινωνιακά λάθη που κάνουμε, ας πούμε, εμείς οι γονείς, καλοπροέρετα πάντα, αλλά από άγνοια. Πού θα τοποθετούσες όλο αυτό το κομμάτι που έχει να κάνει με τις φωνές και με τις τιμωρίες Πόσο πολύ μπορεί να επηρεάσουν το κομμάτι της, τη δυσκολία της σύνδεσης με τα παιδιά Όπως καταλαβαίνεις αρκετά Άλλο είναι να φωνάξω μια φορά στο τόσο, να βγω εκτός Είπαμε και εκεί όμως έτσι, είναι πολύ βοηθητικό να κάνω τώρα υπέρ να αναλάβω την ευθύνη της αντίδρασής μου Σου φώναξα δεν έπρεπε Ήμουν κουρασμένη Όταν είναι μια σχέση μέσα στις φωνές Και μέσα στις διορθώσεις Δεν μπορεί Δες και εμάς τους ενήλικες Σου αρέσει να είσαι με έναν άνθρωπο που όλο φωνάζει Και όλο σε τιμωρεί Και να πούμε ότι κανένα παιδί Δεν λειτουργεί Καλύτερα όταν αισθάνεται χειρότερα Όταν λοιπόν ένα παιδί το βάλεις Στη τιμωρία Μην περιμένεις καλύτερα αποτελέσματα Έτσι είναι ακριβώς συμφωνώ απόλυτα

και εκεί έρχονται να πούνε κάποιοι ότι ναι, αλλά τελικά βάζοντας, ξέρω εγώ, την τιμωρία, αποκαθίσταται το πρόβλημα. Τη συγκεκριμένη στιγμή βέβαια. Είναι μια παγίδα αυτή, γιατί μας φαίνει ένα άμεσο αποτέλεσμα κάποιες φορές, μας φαίνει ένα άμεσο αποτέλεσμα, με αυτό το αποτέλεσμα κρύβεται πίσω από το φόβο. Δηλαδή, ο σκοπός, καταρχάς ας μην μιλήσουμε για τιμωρίες, ας μιλήσουμε για συνέπειες καλύτερα.

Γιατί οι τιμωρίες έχουν έναν ρόλο διαφορετικό από τη συνέπεια Κάθε πράξη έχει τη συνέπειά της Η συνέπεια λοιπόν για να είναι διδακτική στο παιδί και βοηθητική Πρέπει καταρχάς να σχετίζεται με αυτό που έγινε Πρέπει να ορίζεται με σεβασμό Και πρέπει το παιδί να μάθει κάτι μέσα από αυτό Δηλαδή το σεβάζω τιμωρία Για να σου δείξω πόσο κακό είναι αυτό που έκανες Και πόσο κακός είσαι Δεν πρόκειται να βοηθήσεις το παιδί γιατί ένα παιδί που νιώθει κακό δεν μπορεί να λειτουργεί.

Κρύβεται πίσω από αυτή την ταμπέλα του κακού παιδιού, την υιοθετεί, οπότε λειτουργεί πάντα έτσι. Οι συνέπειες είναι απαραίτητες. Μέσα σε ένα πλαίσιο όμως ενσυναίσθησης και ειδοσπασμού, όπως είπαμε, να βοηθάνε το παιδί να δει τι συνέβη, τι έκανε λάθος και τι μπορεί να κάνει καλύτερα. Φωνές υπάρχουν. Όσο και εμείς Δεν είμαστε ήρεμοι.

Ναι. Εντάξει, νομίζω ότι είναι και πολύ σημαντικό αυτό που είπες, ότι κάποια στιγμή θα έρθει και η ώρα που κι εμείς θα βγούμε εκτός αυτού και θα φωνάξουμε. Αλλά το κομμάτι του αναλαμβάνω κι εγώ, το μερίδιο ευθύνης που μου αναλογεί σε αυτό, είναι σημαντικό να το έχουμε στο μυαλό μας. Νομίζω ότι πολλοί γονείς αισθάνονται ότι εάν σε μια συνθήκη που το παιδί μου έχει μια αχή συμπεριφορά, την οποία θα ήθελα ας πούμε να αλλάξω.

Εάν εγώ φωνάξω και μετά πω Συγγνώμη όμως που φώναξα Σαν να του δίνω και αυτόματα δίκιο Ενώ δεν είναι έτσι Νομίζω ότι μπορούμε να διαχωρίσουμε Έτσι δεν είναι Πολύ σωστά Το συγγνώμη δεν σημαίνει ότι δέχομαι αυτό που έκανες Γιατί Και εγώ για να φωνάξω Εντάξει κάτι με έχει οδηγήσει στο να φωνάξω Όμως αυτό Το πως αντιδρώ είναι καθαρά δικό μου θέμα Το αν εγώ επιλέξω να φωνάξω Ή να πάω στο άλλο δωμάτιο να πάρω δυο βαθιές αναπνοές για να μπορέσω να κατεβάσω λίγο την έντασή μου.

Το αν θα πω στον πατέρα τους αν μπορείς να το αναλάβεις εσύ. Έχω πολλούς τρόπους να λειτουργήσω. Εγώ επιλέγω λοιπόν εκείνη τη στιγμή να φωνάξω. Αυτό είναι καθαρά δική μου αντίδραση. Οπότε πρέπει να ζητήσω συγγνώμη για την αντίδρασή μου. Δεν σημαίνει ότι είμαι οκέι με αυτό που έκανες. Και αυτό πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε.

γιατί θα φωνάξω θα βγω εκτός σε αυτού όταν θα σου ζητήσω συγγνώμη, σου ζητώ για αυτό που έκανα εγώ Ναι Σου ζητώ συγγνώμη που σε τρόμαξα με τη φωνή μου που σε έκανα να αισθανθείς άσχημα δεν σημαίνει ότι σύμφωνομαι με αυτό που κάνεις αυτό θα το συζητήσουμε αργότερα ανεξάρτητα, αλλά η πράξη μου Ναι, νομίζω ότι εκεί είναι μια παγίδα που πέφτουν συχνά οι γονείς δηλαδή θεωρούν ότι εάν εστιάσουν στο να πετύχουν τη σύνδεση με το παιδί που αυτό που έλεγες πολύ ωραία πριν είναι προϋπόθεση για να έρθει και η συνεργασία το πάνω ανάποδα δηλαδή νιώθουν ότι αν εγώ εστιάσω στο να συνδεθώ με το παιδί μου δεν θα μπει τελικά το όριο ενώ δεν είναι έτσι έτσι δεν είναι όχι πολύ σωστά δεν είναι καθόλου έτσι γιατί τη σύνδεση πώς την πετυχαίνω με καλοσύνη και σταθερότητα καλοσύνη δεν σημαίνει να κάνω ό,τι θέλει το παιδί μου, σημαίνει ότι είμαι εκεί λειτουργώ με ενσυναίσθηση, λειτουργώ με σεβασμό βλέπω το παιδί μου ακούω τη φωνή του το οποίο είναι και το ζητούμενο του παιδιού, να νιώσει ότι

το καταλαβαίνουν, ότι ένας άνθρωπος με καταλαβαίνει και όχι ένας ο γονιός μου, ότι συνδεόμαστε αυτή είναι η σύνδεση, σε καταλαβαίνω οπότε λοιπόν τι κάνω πώς σου δείχνω ότι σε καταλαβαίνω δεν σε τιμωρώ όταν θυμώνεις γιατί και με αυτά τα συναισθήματα τα έχουμε έτσι παρεξηγημένα ειδικά τον θυμό θυμός είναι ένα δευτερογενές συνέστημα κάθε δύσκολη συμπεριφορά του παιδιού είναι μια ευκαιρία για εμένα ως μητέρα να ψάξω να βρω τι κρύβεται πίσω από αυτή τη δυσκολία γιατί πίσω από κάθε έτονη συμπεριφορά κρύβεται πάντα μια δυσκολία του παιδιού, ένα δεν είμαι ικανός δεν μπορώ να τα καταφέρω, δεν με αγαπάνε δεν με βλέπουν Λειτουργώ λοιπόν με καλοσύνη Και να μπορέσω να συνδεθώ με το παιδί μου Αλλά λειτουργώ και με σταθερότητα Που δεν σημαίνει τιμωρίες Αλλά όρια Καθώς τα όρια είναι απαραίτητα για τα παιδιά Γιατί είναι τα ίδια που τα έχουν ανάγκη για να νιώθουν ασφάλεια Συνδέομαι λοιπόν Δεν σημαίνει δεν υπάρχουν όρια Αντιθέτως θα έλεγα Σημαίνει ότι τα όρια μου είναι ξεκάθαρα

Και επειδή υπάρχει Αυτό το connection, αυτή η σύνδεση με το παιδί μου, το παιδί μου τα ακολουθεί και όταν δεν θα τα ακολουθήσει, γιατί θα γίνει και αυτό, δεν σημαίνει ότι είμαστε ok και όλα καλά όταν θα γίνουμε σε αυτό, ξέρει το παιδί μου ότι πρέπει να επιστρέψει στα ωριά του. Αυτό είναι έτσι δημιουργείται. Νομίζω ότι αυτό το κομμάτι είναι μια μεγάλη παρανόηση το αντιμετωπίζω συχνά σε συζητήσεις με γονείς που νιώθουν ότι όταν μιλάμε για πιο σύγχρονες μεθόδους διαπαιδαγώγησης όταν μιλάμε για τη θετική διαπαιδαγώγηση δεν βάζουμε όρια και αυτό εντάξει είναι τώρα μια πολύ μεγάλη συζήτηση αλλά τελικά νομίζω ότι πολύ εύστοχα το είπες ότι υπάρχουν το κομμάτι των ορίων τελικά υπάρχει περισσότερο σε αυτές τις μεθόδους γιατί τα όρια είναι ξεκάθαρα παρά σε άλλα μοντέλα ας πούμε τιμωρητικής πειθαρχίας ας πούμε αν μπορώ να το πω έτσι, που τελικά δεν είσαι και πολύ σίγουρος ως παιδί ποιο είναι το όριο και πώς θα αντιδράσει ο γονιός κάθε φορά που δεν θα τηρηθεί το όριο.

Και ξέρεις πάνω σε αυτό θα ήθελα να συμπληρώσω γιατί έχω τύχει να βρεθώ με γονείς που ακολουθούν αυτά τα μοντέλα που λες τα τελευταία. Μου φαίνεται λίγο ουτοπικό να το πω όταν ένας γονέας πιστεύει ότι με την τιμωρία και τον αυταρχικό τρόπο ότι έχει ένα παιδί που συνεργάζεται. Δεν συνεργάζεται το παιδί όταν δείχνει στο γονέα πώς κάνει αυτό που θέλει ο γονέας.

Λειτουργεί μέσα από ένα πλήττρο φόβου το οποίο αφήνει άσχημα κομματάκια μέσα στην ψυχή του. Και ξέρω πάρα πολλούς γονείς που μου λέγουν εγώ κάθετα το σταμάτησα αυτό που έκανε μια συνήθεια το παιδί μου. Και το παιδί το κάνει κρυφά. Δηλαδή το ζητούμενο ποιο είναι να νιώθω ασφαλής θεωρητικά ότι το παιδί μου το έχει σταματήσει να ξέρω την αλήθεια για εμένα σαράνια όσο και αν με πονάει η αλήθεια συχνά θέλω να ξέρω την αλήθεια γιατί μόνο γνωρίζοντας την αλήθεια όταν το παιδί μου χρειαστεί την παρέμβασή μου θα ξέρω πότε πρέπει να τη δώσω σωστά συμφωνώ απόλυτα μαζί σου ποιο είναι το πρώτο πράγμα που για να δώσουμε και μερικά πρακτικά εργαλεία στους γονείς για το θέμα που συζητάμε. Ποιο είναι ίσως το πρώτο πράγμα που μπορεί να αλλάξει ένας γονιός την καθημερινότητά του για να μέσα από μικρές καθημερινές στιγμές να χτίσει αυτή τη σύνδεση με τα παιδιά του.

Ωραία. Να χτίσει τη σύνδεση και κατ' επέκταση και την επικοινωνία. Καταρχάς σας αποδεχτούμε ότι τα παιδιά δεν μιλάνε όποτε θέλουμε εμείς. Δεν είναι ρομπότ. Όχι. Το ακούω παράπονο από πολλούς γονείς Ότι προσπαθώ να το μιλήσω Δεν μιλάνε από το θέλουμε εμείς Κλασικό παράδειγμα είναι το πώς πέρασες το σχολείο Πρέπει με το που γυρίσεις να τα πει όλα χαρτί και καλαμάρια Πώς πέρασες, πώς έγραψες, τι σου είπαν οι καθηγητές Ας ξεκινήσουμε από αυτά τα απλά βήματα Ας κρατηθούμε λοιπόν Και όταν γυρίσουν τα παιδιά μας από το σχολείο Ας πούμε πώς ήταν η μέρα σου ένα γενικό πάλι θα ναχωθούμε λιγάκι πως είτε πως πέρασες θα μου πεις δεν είχε πάει εκδρομή μα πρέπει να δείξω στο παιδί μου ότι δεν με διαφέρει μόνο το διαγωνισμά του οπότε λοιπόν πολύ ωραία όπως πολύ σωστά το λες με το που γυρίσει από το σχολείο καλώς το πως πέρασες κάθισε θα πω κάτι τώρα που μου έρχεται στο μυαλό είναι δεν κολλάει ακριβώς στην επικοινωνία όμως κολλάει στη σύνδεση είναι ωραίο να λέμε στα παιδιά μας

όμορφα λόγια σε στιγμές άσχετες την ώρα που βλέπουμε με μια ταινία άμα βλέπουμε ακόμα μαζί ταινίες ή έχουν μεγαλώσει πολλοί την ώρα που είμαστε στο αυτοκίνητο και τα πάμε κάπου τι εννοώ όμορφα λόγια πολύ ωραία τα μαλλιά σου πολύ όμορφο αυτό που έκανες σε αγαπώ πολύ είμαι πολύ περήφανη για σένα χωρίς λόγο για να αρχίζουμε σιγά σιγά με μικρές μικρές λεξούλες να κάνουμε το βλέμμα του παιδιού να στραφεί προς εμάς αυτό θέλουμε αρχικά να τονίσουμε τα καλά του τα στοιχεία γιατί εμείς εντοπίζουμε σου φέρνει ένα διαγώνισμα με 200 λέξεις σωστές οι μικροί και άμα υπάρχει ένα λάθος εδώ έχεις λάθος πες μου ότι έχω και τα άλλες 199 σωστές το παραβλέπουμε με όμορφο τρόπο λοιπόν ας προσπαθήσουμε να περιορίσουμε όσο το δυνατόν τις μάχες μας να τις κρατήσουμε για αυτά που πραγματικά έχουν αξία Αυτό είναι το μότο μου να ξέρεις την κολλητικότητα Πραγματικά Πολύ σημαντικό Γιατί άμα θέλεις βρίσκεις χίλιους λόγους Αλλά δεν είναι το αισθούμενο αυτό Τονίζουμε τα καλά χαρακτηριστικά

Σε μια συζήτηση μαζί τους Κάνουμε ενεργητική ακρόαση Όσο άβολη και αν μας φανεί Δηλαδή ακούμε αυτά που έχει να μας πει Και του δίνουμε ένα feedback Μια ανατροφοδότηση Αυτά ακριβώς που είπε Χωρίς χρώμα, χωρίς σκέψη Χωρίς τη δική μας γνώμη για να μπορέσει το παιδί να λειτουργήσει και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Και όταν το παιδί μας είτε είναι θυμωμένο είτε απομονώνεται και δεν θέλει να μας μιλήσει.

Το αφήνουμε. Θα έρθει η ώρα. Θα έρθει η ώρα. Σαφώς θα έρθει η ώρα. Εξαρτάται και τι έχει προηγηθεί έτσι. Γιατί αν είναι η εκατοστή φορά που συμβαίνει αυτό τότε χρειάζεται λίγο πιο έντονα να μπούμε. Δηλαδή να δούμε το θέμα. καταρχάς είμαστε εμείς το θέμα. Σημαίνει κάτι στο παιδί μας. Γιατί εδώ μας ενδιαφέρει, ειδικά στην εφηβεία, να μάθουμε αν είναι όλα καλά.

Ναι και το θέμα της ασφάλειας. Αν χρειάζεται κάποια βοήθεια το παιδί μας. Όταν λοιπόν το παιδί μας κλείνει την πόρτα και είναι θυμωμένο, ωραία είναι να του πούμε ότι θύμωσες, ε. Και εγώ θα θύμωνα στη θέση σου. Γιατί όπως είπαμε, αν έχει θυμώσει, δεν είναι πάρα σωστό η λάθος. Ερεμίσει. Προσπαθούμε σιγά σιγά, αλλά δεν γινόμαστε και πολύ επάνω.

Θέλει χώρο. Ειδικά μεγαλώνοντας θέλει το χώρο του το παιδί. Και εκεί δυσκολεύομαστε κιόλας. Δεν έχουμε μάθει ένα παιδί που το έχουμε συνέχεια αγκαλιά και ξαφνικά... Έτσι είναι. Να πω ένα παράδειγμα εδώ που μπορεί λίγο να βοηθήσει τη συζήτηση. Γιατί τώρα εγώ έχω τρεις στην εφηβεία. Και τρεις είναι στην εφηβεία. Οι δύο μεγάλοι σιγά σιγά βγαίνουν Τώρα θα γίνουν 18 το καλοκαίρι Ο μικρός 13,5 μπήκε Λοιπόν Επειδή κάνω πάρα πολλά δρομολόγια Με το αυτοκίνητο δηλαδή και από το σχολείο Τους παίρνω και από τις προπονήσεις Και έχουμε πολλά πηγενέλα Κάποια στιγμή είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι Που μπαίνανε στο αυτοκίνητο Και δεν μου μιλούσανε Και το έπαιρνα προσωπικά Και έλεγα ρε παιδί μου Τι έτσι ταξιτζήσει είμαι και άρχισα μόνη μου και σκεφτόμουν αχάριστοι που μπαίνουν μέσα και θέλουν μια κουβέντα κτλ. Αυτό λοιπόν μου βγαίνε σε νεύρα και ξεκινούσα να ρωτάω και τι έγινε και πως πήγε η προπόνηση και πως πήγε το σχολείο και πες καμιά κουβέντα. Όσο λοιπόν πίεζα εγώ τόσο δεν έλεγαν τίποτα

Κάποια στιγμή λοιπόν που έκατσα λίγο και σκέφτηκα ότι Εύη μου σταμάτα να τα παίρνεις προσωπικά δεν έχουν κάτι μαζί σου πάρω το λίγο αλλιώς μουγκα, μπαίνουνε στο αυτοκίνητο τι κάνετε αγάπες μου, όλα καλά καλά, οπότε σταματούσα να μιλάω και το έχω κάνει έτσι τώρα και ξεκινάω, οδηγώ, πάω, βάζω και τη μουσικούλα μου και κάνω ότι δεν με νοιάζει και κάποια στιγμή ξεκινάνε και μιλάνε θέλουν το χώρο τους θέλουν το χρόνο τους, θέλουν να αισθανθούν ότι δεν είσαι από πάνω να περιμένεις μιλάνε και μιλάνε και σε περίεργες στιγμές μπορεί να μιλήσει στο μάξι, εμένα μιλάνε όταν κολυμπάμε στη θάλασσα ή πριν κοιμηθούμε που νηστάζεις και θες να κοιμηθείς αλλά εγώ είμαι υπέρ αυτού που κάνεις, δηλαδή όταν δεν θέλει, και εγώ στην αρχή ήμουν αλλιώς δεν μπορούσα να καταλάβω αυτή την αλλαγή, εκεί που μιλάγαμε τα βράδια και ξαφνικά αλλά πρέπει να συμβιβαστούμε αλλάζουν τα πράγματα και είναι όμορφο να προσαρμόζεσαι σύμφωνα με αυτά που βλέπεις γιατί αυτό είναι ένα πολύ ωραίο κομμάτι της σύνδεσης.

Δεν πιέζω το παιδί μου να μου μιλήσει οπωσδήποτε την ώρα που δεν θέλει. Που θέλω εγώ. Τι γίνεται όμως όταν οι γονείς, εμείς οι γονείς, γιατί είπαμε πριν και για τη δική μας την πίεση και έχουμε και εμείς τα δικά μας θέματα. Όταν εμείς νιώθουμε ότι έχουμε ξεπεράσει τα ωριά μας και δεν αντέχουμε. Αρχικά πρέπει να καταλάβουμε ότι ο ρόλος μας του γονέα που είναι ο πιο σημαντικός ρόλος που φέρουμε δεν είναι ανεξάρτητος από όλους τους υπόλοιπους.

Αυτό που δίνω τελικά στο παιδί μου περνάει από πολλά σημεία μου, από πολλές πλευρές μου και γενικά λέω ότι ο γονέας είναι το φίλτρο. Είναι το φίλτρο μέσα από το οποίο θα περάσει τελικά όλη η φροντίδα που θα λάβει το παιδί. Αν λοιπόν αυτό το φίλτρο είναι παραμελημένο, σκέψου ένα φίλτρο νερού, είναι παραμελημένο, δεν το συντηρούμε, τι αποτέλεσμα δίνει.

Εμείς λοιπόν ως αναντικατάστατο φίλτρο οφείλουμε να φροντίσουμε τον εαυτό μας. Να παίρνουμε πέντε λεπτάκια, δέκα λεπτάκια, να πίνουμε έναν καφε μόνοι μας. Να μπορέσουμε να κάνουμε κάτι που ξεκουράζει το μυαλό και την ψυχή μας. Ό,τι είναι αυτό. Γιατί δεν είμαστε μονογονείς. Και αυτό δεν το λέω θέλοντας να δείξω δεν είμαι μονογονέας, είμαι γυναίκα.

Είμαι ένας άνθρωπος. Και δεν μπορώ να ξεχωρίσω αυτό το ρόλο από τους υπόλοιπους γιατί είναι όλοι μαζί μέσα μου. Όταν λοιπόν εγώ είμαι κουρασμένη ή αγχωμένη ή φορτισμένη, αυτή εντελώς θα βγει στο παιδί μου. Πρέπει να παίρνω λίγο χρόνο για μένα. Πρέπει να με φροντίζω, δεν νομίζεις. Συμφωνώ απόλυτα. Γι' αυτό πήγα και το ταξίδι που λέγαμε.

Και πολύ καλά έκανες. Σε έβλεπα και σε καμάρωνα χειράμουνα πάρα πολύ. Χρειάζεται. Συμφωνώ απόλυτα. χρειάζεται και ξέρεις όχι όχι, πολλούς γονείς βλέπουν όχι όχι, εγώ δεν μπορώ στο παιδί μου μα για το παιδί σου το κάνεις όταν είσαι εσύ καλά το παιδί σου ευνοείται δηλαδή εγώ δεν σου λέω να κλέψεις χρόνο από το παιδί σου εγώ τι σου λέω, να φροντίσεις τον εαυτό σου γιατί αυτό που θα πάρει το παιδί σου θα είναι πολύ καλύτερο χωρίς να σημαίνει ότι θα πρέπει συνέχεια να λείπω μια μέρα καθημερινά πράγματα που με βοηθάνε Εμείς τώρα ξεκινάμε τον κύκλο γονέων του Mindful Parents για αυτό το λόγο, για να μπορεί ο γονέας κάπου να σταθεί κάπου να είναι χωρίς πρέπει κάπου να ξεκουράσει λίγο το μυαλό του την ψυχή του Ε, είμαστε ένα σύνολο οπότε δεν μπορούμε να ξεχωρίζουμε είμαι γονέας, είμαι εργαζομένη, είμαι μητέρα είμαι σύντροφος, είναι όλα ένα Νομίζω απλά το είμαστε άνθρωπος τα λέει όλα Για να κλείσουμε θέλω έτσι να σε ρωτήσω αν είχαμε τώρα μια μαμά που μας ακούει

και σκέφτεται πω πω τα κάνω όλα λάθος τι θα της λέγαμε τι θα της λέγαμε καταρχάς εγώ θα της έλεγα ότι δεν υπάρχει γονέας που να μην κάνει πάρα πολλά και τεράστια λάθη με πρώτη και καλύτερη εμένα το ζητούμενό μας δεν είναι να τα κάνουμε όλα σωστά το ζητούμενό μας είναι να προσπαθούμε να μαθαίνουμε γιατί η γνώση βοηθάει πάρα πολύ και θεωρώ πολύ άδικο για έναν γονέα με όλα όσα περνάει να έχει τύψεις και ενοχές και αντί να αισθάνεται τύψεις να καμαρώνει που μαθαίνει και αλλάζει αυτό λέγεται εξέλιξη γιατί αυτό συνήθως το αντιμετωπίζω όταν δίνω κάποια καινούργια πληροφορία και μου λένε αχου λάθος το κάνω αυτό τι θα κάνω τόσα λάθη είναι να μην έχεις ενοχές εξελισσόμαστε η γονεϊκότητα είναι ένα πολύ μεγάλο ταξίδι δεν μπορούμε να μείνουμε αμετάβλητοι μέσα σε αυτό Εκείνη τη γνώση είχαμε παλαιότερα Με εκείνη λειτουργούσαμε Άλλη γνώση τώρα Νέα εμπειρία Είναι ένα δώρο να μπορείς να εξελίσσεσαι Όχι να έχεις τύψεις για αυτά που δεν κάνεις σωστά Γιατί κάνεις τόσα πολλά καλά

Αλλά πάντα εστιάζουμε σε αυτό που δεν κάνουμε καλά Πάντα πάντα πάντα Εγώ θα της έλεγα λοιπόν ότι τα πάει σίγουρα υπέροχα Γιατί κάθε γονέας θα πάει υπέροχα Απλά μπορεί να δώσει καλύτερο ακόμα και στον εαυτό του και στο παιδί του όπως όλοι οι άνθρωποι σε όλους τους τομείς και κάθε φορά που νομίζουμε ότι κάτι το έχουμε κατακτήσει αλλάζει η φάση των παιδιών μας η ηλικία τους, αλλάζει η δική μας και ξεκινάμε μεγάλο ταξίδι και για το παιδί και για εμάς τους γονείς αυτό που σου είπα στην αρχή, δεν είμαι ίδια πια όταν μεγάλωνα τη μεγάλη μου κόρη με τη μεσαία μου κόρη, δεν είμαι ίδια Ναι, έχεις πάρα πολύ δίκιο Νομίζω ότι πήραμε έτσι πάλι μέσα από αυτή την κουβέντα σήμερα Και μια υπενθύμηση που νομίζω ότι πολύ συχνά τη χρειαζόμαστε Ότι οι γονείς δεν χρειάζεται να είμαστε τέλειοι γονείς Και δεν υπάρχουν και τέλειοι γονείς, ούτε τέλειοι άνθρωποι Αλλά το να προσπαθούμε να εξελισσόμαστε και να βελτιωνόμαστε Και με τη γνώση αυτή που θεωρώ ότι είμαστε σε μια εποχή που είμαστε τυχεροί ως γενιά γονέων

Συμφωνώ γιατί υπάρχει η γνώση απλόχερα δίπλα μας νομίζω ότι μπορούμε να βρίσκουμε τρόπους και εργαλεία να κάνουμε και την καθημερινότητά μας πιο εύκολη και να πετυχαίνουμε και αυτή την περιβόητη σύνδεση με τα παιδιά μας που είναι ουσιαστική. Πάρα πολύ θέλω να σε ευχαριστήσω. Εγώ σε ευχαριστώ πολύ. Ήταν πραγματικά πολύ ωραία η συζήτηση μαζί σου.

Γενικά είναι πολύ ωραίο να συζητά κάποιος μαζί σου γιατί λάμπεις ολοκληρή. Ήταν μεγάλη μου χαρά Και εμένα, πολύ Και ήταν ωραία, ελπίζω να σας ξαναδώ Βέβαια και σε ευχαριστώ πάρα πολύ Εσύ κάνεις online συνεδρίες ή διαζώσεις Εγώ κάνω online συνεδρίες Κάνουμε workshops Τώρα ξεκινάμε τον κύκλο Τον οποίο τον περιμένουμε με μεγάλη ανεπομονησία Ο πρώτος κύκλος θα γίνει το Μάιο Είναι online Όχι είναι διαζώσεις Στην Αθήνα και ετοιμάζουμε διάφορα πράγματα από Σεπτέμβρη να είμαστε σε σύνδεση και με τους γονείς πάρα πολύ ωραία οπότε μπορεί να σε βρει κανένας ούτως ή άλλως και μέσα από τα social και το site το site είναι mindfulparents.gr πάρα πολύ ωραία καλή επιτυχία λοιπόν στον κύκλο γονέων ευχαριστώ πολύ ευχαριστώ και πάλι ευχαριστούμε πάρα πολύ και εσάς που ήσασταν μαζί μας και σε αυτό το επεισόδιο θέλω να ευχαριστήσω εκτός από την καλεσμένη μου και εσάς που είστε πάντα εδώ να θυμίσω ότι είναι σημαντικό επειδή αυτό το podcast απευθύνεται σε εσάς τους γονείς

σε εμάς τους γονείς γιατί και εγώ μαθαίνω μέσα από αυτό να μου στέλνετε θέματα που σας απασχολούν προβληματισμούς, προκλήσεις που αντιμετωπίζετε και να τα συζητάμε εδώ παρέα μην ξεχάσετε έτσι αν αυτό το επεισόδιο σας μίλησε με κάποιο τρόπο να το μοιραστείτε και με άλλους γονείς που ενδεχομένως να τους φανεί χρήσιμο Τα λέμε λοιπόν στο επόμενο επεισόδιο την επόμενη εβδομάδα.

Να είστε όλοι καλά. Σας χαιρετώ και σας φιλώ.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00