Mom Stories Podcast με την Δώρα Τσαμπάζη
Mom Stories με την Εύη ΣταθάτουΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Sound is Έχουμε πολλές μαμάδες που θα μοιραστούν τις ιστορίες τους, τις διαδρομές τους, τις αλλαγές που δεν περίμεναν και όσα ανακάλυψαν στην πορεία, ανακαλύπτοντας ταυτόχρονα τον εαυτό τους, μεγαλώνοντας τα παιδιά τους. Σήμερα λοιπόν έχω πολύ χαρά γιατί στην παρέα μου έχω την Δώρα Τσαμπάζη, δημοσιογράφο, μαμά δύο παιδιών της Ελεάνας και του Γιώργου.
Γεια σου Δώρα μου. Γεια σου Εύη, σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την πρόσκληση. Τι κάνεις. Είμαι καλά Χαίρομαι πάρα πολύ που είσαι εδώ Εγώ χαίρομαι που με κάλεσες και ήρθα με πολύ χαρά Ωραία και μας κάνεις και ποδαρικό ε φέτος Ωραία χαίρομαι ελπίζω να είναι μια καλή χρονιά Θα είναι πολύ καλή χρονιά Η Δώρα λοιπόν είναι δημοσιογράφος Είναι η μαμά της Ελέανας και του Γιώργου Πόσο χρονών είναι τα παιδάκια σου τώρα 6 και 9 ο Γιώργος είναι 6 και η Ελέανα είναι 9 Η Ελέανα είναι 9 Έχετε ξεκινήσει έτσι τις προεφηβείες σας Όχι Όχι, είμαστε σε πολύ καλή φάση νομίζω Δεν ξέρω και πώς θα είναι, δεν ξέρω και τώρα ποια η προεπιβεβή, από ποια ηλικία ξεκινάει Έλα ντε Στη δική μας ας πούμε τη γενιά ήταν 11-12, τώρα δεν ξέρω, πάντως δεν βλέπω κάτι Εγώ βλέπω μια πολύ ωραία ηλικία για το κορίτσι που θέλω να κρατήσει πολύ καιρό ακόμα Δεν ξέρω πόσο, προσπαθώ να την απολαύσω Στο εύχομαι, για αυτό ρώτησα κιόλας, γιατί συνήθως βλέπω κι εγώ που δεν έχω κορίτσια αλλά από των φίλων μου και των άλλων μαμάδων που μιλάω
ότι η προεφηβεία στα κορίτσια όλο και ξεκινάει νωρίτερα γι' αυτό και σε ρώτησα οπότε είσαι καλά ακόμα Ωραία, ωραία, χαίρομαι Μια χαρά Λοιπόν, θέλω πολλά να συζητήσουμε σήμερα μαμαδίστικα, πάντα να πω φυσικά ότι η Δώρα έχει μοιραστεί τη ζωή της και με τον Αλέξανδρο Νικολαίδη δις Σαργυρό Ολυμπιονίκη Ναι, ναι, ναι, του Τέικ Βοντό Το Τέικ Βοντό ήταν στο 2004 και το 2008 στο Πεκίνο.
Εντάξει, Ολυμπιονίκης είναι μέχρι την 8η θέση, άρα είναι Ολυμπιονίκης και στο Σίδνη, ας πούμε, και στο Λονδίνο τέσσερις φορές, αλλά και συνηθίζουμε να λέμε για τα μετάλλια. Για τα μετάλλια, ωραία. Ο Αλέξανδρος έφυγε από τη ζωή το 2022. Ναι, ναι, ναι, έχει τέσσερα χρόνια τώρα. Έχει τέσσερα χρόνια. Θέλω λοιπόν να μιλήσουμε για τη μητρότητα, να μιλήσουμε για τη δική σου τη διαδρομή Και το πώς είναι να μεγαλώνεις δύο παιδιά όταν και εσύ περνάς δύσκολα, όταν και εσύ πενθείς Και τελικά πώς και η φροντίδα αλλά και οι καινούργιες στιγμές βρίσκουν χώρο στην καθημερινότητα και στη ζωή σου Και θέλω να ξεκινήσουμε την κουβέντα μας ρωτώντας εσένα Σήμερα αν ήθελες εσύ να συστηθείς μέσα από αυτό το podcast στον κόσμο τι θα έλεγες για σένα ότι είμαι μια μαχήτρια και μια γυναίκα που παρά τα όσα συνέβησαν σε εκείνη και στα παιδιά της συνεχίζω να πιστεύω ότι η ζωή είναι ωραία αυτό και αυτό προσπαθώ να περάσω και στα παιδιά μου και νομίζω ότι το έχω περάσει αυτό που βλέπω, αυτό που εισπράττω από τους δασκάλους
αυτό που μου λένε είναι αυτό ότι το έχω καταφέρει έχω κάνει δύο παιδιά μέσα από αυτό το τραυματικό και τη διαχείριση της απώλειας να είναι δύο παιδιά χαρούμενα και ευτυχισμένα και θεωρώ ότι αυτό όλο ξεκίνησε από μένα από το πώς εγώ διαμόρφωσα το mindset μου μετά από αυτό που μας συνέβη Και σίγουρα περνάς το μήνυμα στα παιδιά Ποια είναι αυτή η στιγμή της καθημερινότητάς σας τώρα με τα παιδιά που πιστεύεις ότι είναι αυτή που θα θέλεις να μοιραστείς που σε εκφράζει περισσότερο Τα ξέρω, διανύουμε μία, για να πω την αλήθεια Νομίζω είμαστε στις πιο διαχειρίσιμες περιόδους Που τα παιδιά ακόμα έτσι δεν επαναστατούν πολύ Αν και δεν νομίζω ότι και η επανάσταση είναι κακή Είναι μέρος της διαδικασίας και της ορίμανσης Τέλος πάντων που τα παιδιά είναι συνεννοήσιμα Που μπαίνει λίγο η λογική και το να σε ακούνε Νομίζω ότι αυτό που λατρεύω να κάνω αυτή τη στιγμή με τα παιδιά είναι το ότι αρχίζει σιγά σιγά και το χιούμορ και οι πλάκες που κάνουμε μεταξύ μας ο ένας να μπορεί να καταλάβει τους άλλους, τον άλλον
ότι επικοινωνούμε πια μεταξύ μας η τριάδα είτε στα παιχνίδια, είτε στα δύναμα σημεία του ενός είτε στο να κάνουμε ας πούμε το καθημερινό καλαμπούριο ένας με τον άλλο αυτό μου αρέσει πάρα πολύ δηλαδή τώρα αισθάνομαι ότι το bonding που λέμε τις οικογένειες φτάνει σε ένα πολύ ωραίο επίπεδο Δηλαδή θα καθίσουμε τώρα όλοι να παίξουμε ένα επιτραπέζιο Και αυτό που θα προκύψει θα είναι και γέλιο Θα είναι και δύο μάχες και δεφονίες Όχι εσύ με έκλεψες, πήγες να κλέψεις κτλ Αλλά υπάρχει πλέον ένα ουσιαστικό ας πούμε δέσιμο πια Δέσιμο ναι Σίγουρα νομίζω έρχεται και με την ηλικία Δηλαδή μεγαλώνοντας Ναι τώρα η ηλικία βοηθάει πολύ Βοηθάει πολύ Πώς φανταζόσουν τον εαυτό σου ως μαμά Και τι από αυτά που είχες στο μυαλό σου ήρθε και τι σε ξάφνιασε στη μητρότητα Καλά, όταν ήμουν έγκυος στο πρώτο Λέγα όλα αυτά τα τρελά ότι εγώ δεν θα δώσω οθόνες Ότι τα παιδιά μου θα τρέφονται μόνο υγιεινά, μόνο βιολογικά Δεν θα τρώνε ζάχαρη Και φυσικά έρχεται η ζωή όλα αυτά και τα ανατρέπει
Είχες κάνει τη λίστα σου και σύμφωνα Ναι, ναι, ήμουνα και λίγο επικριτική απέναντι σε μαμάδες που έπλεπα πόσα μπισκότα μπορεί να φάει αυτό το παιδί επικριτική στο κομμάτι ξέρεις τρώεις στο εστιατόριο δίπλα μια οικογένεια με ένα παιδάκι το παιδάκι κάνει λίγο παραπάνω φασέρια και εγώ ήμουν από αυτές που έλεγα μα καλά δεν μπορούν να του πουν λίγο όταν λοιπόν μεταγίνεσαι μαμά καταλαβαίνεις ότι όλα αυτά είναι μπουρδες ότι όλα αυτά είναι απλώς είσαι έξω από το χορό και ότι η πραγματικότητα είναι δύσκολη ότι ένα παιδί το οποίο εσύ θέλεις να φέρετε στο εστιατήριο με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο κοινωνικά δεν θα μπει στο δικό σου το καλούπι τραβάει τα δικά του ζόρια εκείνη την ώρα δεν μπορεί να κάτσει καθώς πρέπει σε μια καρέκλα και να πιάσει το μαχαιροπύρονο θα βαρεθεί αν συμβεί το αντίθετο θα είναι περίεργο ότι κάποια στιγμή ειδικά εγώ ως μονογονέας αν χρειαστεί να κάνω μια δουλειά θα πρέπει να δώσω και οθόνες και θα μου προσφέρουν οι οθόνες πολύτιμο χρόνο
τόσο ώστε να συγκεντρωθώ και να κάνω τη δουλειά μου και φυσικά και η ζάχαρη είναι μέσα στο ένα πλαίσιο που με τα πάρτι και όλα αυτά δεν μπορείς να το γλιτώσεις όσο μπορείς το προσπαθείς αλλά και δεν θα μπορέσεις και να το αποφύγεις τελείως Νομίζω ότι ισχύει και το παν μέτρον άριστον και στη μητρότητα Ναι και να μην αυτομαστιγωνόμαστε και να μην μπαίνουμε στο τρυπάκι της τέλειας μαμάς Ναι ακριβώς Μεγάλη κουβέντα αυτή Τη στέλνια μας και τη συζήτηση των ημερών Εγώ μου το δίνω αυτό πια Είμαι πάρα πολύ χαλαρή Διότι αν δεν χαλάρωνα δεν θα έβγαινε Το λέω, αν δεν χαλάρωνα δεν θα έβγαινε Εγώ πολλές φορές λέω και όταν είμαι κουρασμένη Δεν υπάρχει και τέλειο μεσημεριανό Δοσμένο τέλεια όπως το ξέρουμε στα πρωινά Και στις διαφημίσεις και στο instagram Ένα αυγό μάτι Με αγκουράκι, ντοματούλα, φετούλα και ένα παξιμάδι, είναι ένα πλήρες γεύμα για το παιδί είναι ένα ωραίο τετοφαγητό είναι ένα πλήρες γεύμα την πρωτεΐνη και τον καλό το υδατάνθρακο και τα λαχανικά, το οποίο το κάνεις σε 5 λεπτά
και είσαι πολύ ok εγώ έμαθα λοιπόν να συμβιβάζομαι σε όλα αυτά τα μικρά για να μπορέσω να τα επεξέλθω σε μια καθημερινότητα δεν χρειάζεται πάντα να είναι το τέλειο παστίτσιο κάποια στιγμή θα είναι και κάτι πιο απλό το οποίο θα τους θρέψει εξίσου Ποια είναι έτσι αν ήθελες να μοιραστείς Μια στιγμή μαζί μας Από τα πρώτα σας χρόνια ως γονείς Τι σου έρχεται στο μυαλό πρώτα Αυτό το πράγμα Με ένα με πληγώνει Ότι οι μνήμες Ως οικογένεια Με δύο μέλη, με δύο γονείς Αρχίζουν και λιγοστεύουν Δεν θυμάμαι πια πολλά πράγματα Εντάξει Ήμασταν για πεντέμιση χρόνια δύο γονείς Πόσο χρονών ήταν τα παιδιά όταν έφυγαν Αν ήταν 5,5. Τώρα είμαστε στα 4 χρόνια από την απώλεια, άρα αυτό σκέφτομαι.
Η μάχη με το χρόνο που δίνω. Άρα είμαστε στα 4 χρόνια, σε ένα χρόνο περίπου, εγώ θα είμαι όσο μονογονέας, τόσο και σε οικογένεια με δύο γονείς. Δεν θυμάμαι πια πολλά. Θυμάμαι όμως κάτι το οποίο, αν θέλεις εισαγωγικά, δεν μου το συγχωρώ. Ή το έχω διορθώσει, δεν μου το συγχωρώ βαριά κουβέντα, γιατί με έχω συγχωρήσει σε πολλά στο πώς σκεφτόμουν γιατί δεν ήξερα τι θα συμβεί δεν με συγχωρώ συναγωγικά πάλι που αισθανόμουν τόσο κουρασμένη που αισθανόμουν ότι είναι όλη αυτή η καθημερινότητα τόσο με καταπονεί τόσο πολύ ειδικά όταν ήρθε και το δεύτερο παιδί και πριν διάγνωστη ο Αλέξανδρος από την ασθένεια που δεν απολάμβανα τη μορουδήλα που δεν απολάμβανα αυτές τις πανόμορφες και ευτυχισμένες στιγμές και θεωρούσα ότι είναι όλα τόσο δύσκολα ότι είμαι τόσο κουρασμένη και έπρεπε να συμβεί κάτι τόσο τραγικό ας πούμε στη ζωή μου για να καταλάβω ότι απλώς τότε ήταν όλα τέλεια Συνήθως έτσι γίνεται βέβαια και νομίζω ότι και στους ανθρώπους που δεν έχει συμβεί κάτι τόσο δύσκολο
και τραγικό όσο στη δική σου περίπτωση μόνο και μόνο ακούγοντας περιστατικά λίγο παθαίνουμε ένα κάτσε ρε εσύ τώρα, αυτά είναι σοβαρά προβλήματα λέμε, μια χαρά είμαι και μετά πάλι ξεχνιόμαστε Ναι δεν μπορείς, αν δεν το ζεις, αν δεν σου συμβεί σε ένα κάτι πολύ συνταρακτικό να σε ταρακουνήσει, δεν μπορείς να το καταλάβεις τώρα ξέρεις γυρνάω και βλέπω πίσω τα βιντεάκια που είναι και η κόρη μου δύο χρονών εκεί πάνω κάτω που ήμουν έγκυος στο Γιώργο μετά που γεννήθηκε και ο Γιώργος το πρώτο μήνα που είναι αγκαλίτσα Τι λίγες στιγμές ήταν αυτές, γιατί ένιωθα τόσο ας πούμε κουρασμένη και εξαντλημένη, το οποίο ήταν πάρα πολύ όμως φυσιολογικό γιατί ήμουν σε λογία, είχα ένα παιδί, είχα δύο μικρά παιδιά, ένα παιδί δύο χρονών, τρία που ήταν εξαρτημένοι όπως ένα, θύλεζα αποκλειστικά, ξενυχτούσα, ήταν πάρα πολύ φυσιολογικό να αισθάνομαι κουρασμένη, αλλά θέλω να πω ότι έρχεται η καθημερινότητα, μετά συμβαίνουν άλλα πράγματα και λες, ήμουν πολύ οκ και δεν αντιλαμβανόμ
πάντα έτσι είναι γιατί και αυτή η κούραση που περιγράφεις που είναι καλό που το αναφέρεις γιατί πράγματι καταλαβαίνω ότι έχοντας ζήσει το μετά εσύ λες μα καλά είναι δυνατόν να γκρίνιαζα αλλά στην πραγματικότητα νομίζω ότι η μετάβαση στη μητρότητα έχει και αυτή μια δυσκολία που τελικά εμείς οι γυναίκες δεν είμαστε τόσο προετοιμασμένες για αυτή τη μετάβαση.
Εγώ δεν ήμουν και εφόδου έτοιμη να γίνω μαμά και έγινα μαμά σχετικά σε μια ηλικία Δεν θα πω μεγάλη ή μικρή Τα αστερόπιτα τα έχουμε κρεμίσει Και δεν υπάρχει πια ηλικία Στην οποία κάποια μπορεί να γίνει μαμά Έγινε ας πούμε στα 34 Θεωρητικά μια γυναίκα στα 34 Έχει κάνει ας πούμε ένα κύκλο Έχει ζει στη ζωή της, έχει ξενεχτίσει Έχει κάνει τα πάρτι της ας πούμε Και όμως δεν ήμουν έτοιμη να γίνω μαμά Πάλι, θεώρησα ότι στερήθηκα πάρα πολλά πράγματα Και ήρθε σιγά σιγά Σε μένα η συνειδητοποίηση ότι τώρα μπαίνεις σε μια άλλη πίστα όπου δύο ψυχούλες είναι απόλυτα εξαρτημένες από σένα και μετά η συνειδητοποίηση ήρθε και ότι δεν υπάρχει και κανένας άλλος ας πούμε.
Εγώ τώρα με φροντίζω μετά την απώλεια πολύ. Θέλω πολύ να μιλήσουμε για αυτό το κομμάτι της φροντίδας της δικής σου που είναι πολύ σημαντικό ιδίως στη δική σου περίπτωση που είσαι μονογονέας. Θέλω να σε πάω λίγο πίσω και να σε ρωτήσω Ποιο θεωρείς ότι ήταν το πιο δύσκολο πράγμα για σένα μετά την απώλεια του Αλεξανδρού Σε σχέση με τη φροντίδα των παιδιών Τι σε ζόρισε παραπάνω Ήταν το πρακτικό ή ήταν το κομμάτι το συναισθηματικό Το συναισθηματικό ήταν το πρώτο, ήταν όταν έπρεπε να πω στην κόρη μου ότι ο παπάς πέθανε Ήταν ότι πιο δύσκολο Χρειάστηκε να κάνω Και ότι χειρότερο θεωρώ ότι έχω κάνει στο παιδί μου Να τις ανακοινώσω εγώ Θεωρώ ότι το έκανα με καταπληκτικό τρόπο Και έτσι όπως με συμβούλεψε ο παιδεψυχολόγος να το κάνω Αλλά και πάλι Δεν θα ξεχάσω ποτέ Ότι και εγώ έπρεπε να της το πω κανένας άλλος προφανώς Δεν θα ξεχάσω ποτέ Ότι τα χειρότερα νέα που έλαβε μέχρι στιγμής στη ζωή της και εύχομαι να μην λάβει άλλα άσχημα νέα το παιδί μου της τα ανακοίνωσα εγώ
αυτό είναι το χειρότερο πράγμα ακόμα θυμάμαι το βλέμμα της γιατί ο μικρός τότε δεν καταλάβαινε ότι τι μου λες τώρα τι είναι αυτά τα λαμπουρνέζικα που μου λες τι θα πει αυτά που μου λες τι μου λες ότι δεν θα τον ξαναδώ ότι σταμάτησε η καρδιά του να χτυπάει δεν καταλαβαίνω τι μου λες δηλαδή αυτό το χάος στα μάτια της δεν θα το ξεχάσω ποτέ όπως και τη συμπεριφορά της τις επόμενες μέρες και το μηχανισμό άμυνας στον οποίο μπήκε και το βλέπα εγώ να συμβαίνει ένα παιδί το οποίο έκανε ότι παίζει και ότι δεν τρέχει τίποτα αλλά εγώ καταλάβαινα ότι τρέχουν τα πάντα ήταν οι πρώτες μέρες δηλαδή αυτό το κομμάτι θεωρώ ήταν το πιο δύσκολο το πρακτικό το κομμάτι υπήρχαν κάποια οικονομικά προβλήματα στην αρχή τα οποία ήτανε δεδομένα και πολύ φυσιολογικά ούτε θα κλαφτώ συσσαγωγικά ούτε θα το παίξω πόσο καλά τα κατάφερα στη διάρκεια όφυλα να το κάνω ήταν δύσκολα μείναμε με ένα μισθό στο τέλος το τελευταίο μισθό που πήγε στο λογαριασμό ας πούμε του άντρα μου και μετά το τίποτα
θυμάμαι κάποια στιγμή η κόρη μου ήρθε να μου πει μαμά αύριο χρειάζομαι 10 ευρώ για την εκδρομή και εγώ αυτά τα 10 ευρώ δεν είχα να τις θα δώσω με βοήθησαν οι γονείς μου εκείνο το διάστημα να ανταπεξέλθω σιγά σιγά τα πράγματα ήρθαν μπήκαν οι συντάξεις ήταν game changing να κατέβω στην Αθήνα για μένα επαγγελματικά το αποφάσισες μετά το αποφάσισα μετά ήθελα λίγο χρόνο να πουλώσω τα τραυματά μου και να συνειδητοποιήσω τι συμβαίνει να μείνω Θεσσαλονίκη και να μην κάνω βιαστικές κινήσεις αλλά πολύ σύντομα κατάλαβα ότι για να επιβιώσω και οικονομικά και ψυχικά χρειάζεται μια ριζική αλλαγή στη ζωή μου το ξαναλέω δεν το λέω όσο ότι ααα τι πέρασα τι τραγικές στιγμές το λέω γιατί γνωρίζω πολύ καλά τι συμβαίνει και έξω με τις μονογονικές οικογένειες ειδικά αυτές οι οποίες προέρχονται από μια ασθένεια που εξαντλεί οικονομικά την οικογένεια και από κάποιους οι οποίες έρχονται από κάποια δυστυχήματα απότομα και δεν έχεις και προβλέψει δεν έχει συμβεί έχεις ανοιχτεί
Έχεις πάρει κάποια δάνεια Και υπάρχει αυτό Το λέω ξαναλέω χωρίς να έχω κάνει κάτι σπουδαίο Ότι πέρασα και από αυτή τη δύσκολη κατάσταση Δεν με έριξε καθόλου Καθόλου θέλω να σου πω Ψυχολογικά Πούλησα αρκετά πράγματα τότε Ό,τι μπορούσα να πουλήσω στο σπίτι Εγώ το πουλούσα Ότι ηλεκτρονικά Ήδη Πράγματα Έστω και 30 ευρώ κάτι να πουληθεί Είναι συγκλονιστικό ακούγοντάς Πως τόσο γρήγορα Μπήκες σε αυτό το Μηχανισμό επιβίωσης Τον οποίο φαντάζομαι ότι μια μάνα Τον έχει ούτως ή άλλως Γιατί πρέπει να φροντίσει τα παιδιά της Αλλά έχοντας περάσει Αυτή την τεράστια Τραυματική εμπειρία Πόσο γρήγορα μπήκες Σε ένα ρυθμό τώρα Κάνουμε πράγματα και πάμε παρακάτω Φαίνεται και εγώ Νομίζω ότι είναι ο ανθρώπινος εγκέφαλος προγραμματισμένος έτσι στο να σε βάλει Πόσο μάλλον όταν έχεις δύο παιδιά Για μένα δηλαδή ποια υπάρχει σιγαριά Μια ηλεκτρονική κιθάρα που κάθεται στην άκρη Το ψυγείο που είναι άδειο Δεν υπάρχει θέμα να καθίσω να σκεφτώ Ούτε συναισθηματισμούς ούτε τίποτα Πρέπει να γεμίσω το ψυγείο
Πρέπει να πάρω πάνες τελείως αυτό είναι το θέμα και δεν αισθάνθηκα και καθόλου σου λέω τύψεις ούτε άσχημα γι' αυτό έλεγα είναι μια παροδική περίοδος είναι πολύ φυσιολογικό, τα πράγματα θα μπουν σε μια σειρά θα βρω δουλειά, είμαι υγιής είμαι καλά, θα δουλέψω θέλει λίγο χρόνο σε αυτό το κομμάτι τον πρώτο καιρό να το διαχειριστώ δεν με έριξε καθόλου αυτό ψυχολογικά, σου λέω πιο πολύ με πηρέασε το άλλο το κομμάτι της ψυχικής διαχείρισης, να είμαι κοντά και να είμαι κοντά στο παιδί μου το οποίο λαμβάνει ένα πένθος το οποίο δεν είναι προγραμματισμένη ακόμα η ψυχή της να το βιώσει και να το κατανοήσει.
Και φυσικά μετά να παρακολουθείς και τον Γιώργο ο οποίος, το έχω πει και άλλες φορές, τα δείχνουν παιδιά διόν ένα τελείως διαφορετικό πένθος. Λόγω διαφορετικής ηλικίας θεωρείς ή ιδιοσυγκρασίας του καθενός. Λόγω της ηλικίας που χάσαν τον πατέρα τους και τις μνήμες που ένας έχει και ο άλλος δεν έχει. Της Ελεάνας της λείπει ο μπαμπάς της.
Της λείπει η φιγούρα του, η μυρωδιά του, τα χάδια του, τα φιλιά του, οι ζωγραφιές που κάνανε μαζί. Της λείπουν πράγματα, έχει αναμνήσεις. Της λείπει ο μπαμπάς της. Ο Γιώργος δεν το θυμάται το μπαμπά του, του λείπει να έχει μπαμπά. Οπότε άλλη διαχείριση θέλει το ένα το παιδί, άλλη διαχείριση το άλλο. Ο Γιώργος έχει ένα κενό μέσα του, Χρειάζεται πιο πολύ προσοχή από της Ελένας Η Ελένα έχει κάτι να κουμπάει και να θυμάται Ο Γιώργος δεν έχει τίποτα Έχει ένα κενό Το οποίο θέλει ακόμα περισσότερο προσοχή Και το αντιλαμβάνομαι τα τελευταία χρόνια εγώ Γιατί ο Γιώργος τώρα Έχει την ηλικία που είχε η Ελένα όταν έχασε τον πατέρα της Και ο Γιώργος δεν θυμάται τίποτα Ό,τι έχει να θυμηθεί είναι μέσα από τα βιντεάκια που υπάρχουν Οπότε μέσα από τα βίντεο Προσπαθείς να το δημιουργήσεις τη σύνδεση Που δεν θυμάτω τι είχε Ναι είναι δύσκολο Θα σου πω ότι τα καταφέρνουμε πολύ καλά Και θα γυρίσω σε αυτό που είπα στην αρχή Τα καταφέρνουμε πολύ καλά σε αυτό το κομμάτι Έχω δύο πολύ χαρούμενα παιδιά
Και χαίρομαι γι' αυτό Διάβαζα σε μια παλιότερη συνέντευξή σου Που έλεγες ότι ήταν και μια ένια του Αλέξανδρου να παραμείνει ζωντανός στη μνήμη των παιδιών. Πώς θεωρείς ότι το καταφέρνετε αυτό? Ναι, γιατί κάθε χρόνος και κάθε εξάμεινο τότε που περνούσες την ασθένεια ήταν ένα κέρδος κυρίως ας πούμε για την Ελεάνα. Ήταν ένα κέρδος το να θυμηθεί.
Αλλά ακόμα και να θυμηθεί και την μάχη την οποία έδινε. Δηλαδή μπορεί η Ελεάνα να μην τον θυμάται και πολύ καλά τον τελευταίο καιρό στο μυαλό της, να τον θυμάται ας πούμε στο κρεβάτι να τον θυμάται έτσι πιο αδύναμο αλλά μέσα της όμως συνολικά εικόνα έχει μείνει εικόνα ενός μαχητή και θέλω να θυμούνται τον μπαμπά τους ότι πάλεψε όχι μόνο για εκείνα και για τον ίδιο για τη ζωή του, για την ομορφιά της ζωής θέλω να το θυμούνται αυτό ότι ήταν ένας μαχητής και στα τέρεντα αγωνιστικά και στη ζωή έχοντας περάσει όλο αυτό φαντάζομαι ότι κάποιες ερωτήσεις των παιδιών είναι πολύ δύσκολες.
Εσύ πώς τις αντιμετωπίζεις αυτές τις ερωτήσεις, δηλαδή όταν η απάντηση δεν είναι εύκολη, ούτε για σένα. Ή δεν υπάρχει απάντηση. Διάβαζα πολύ πρόσφατα και το post που έκανες και την ανάρτησή σου σε σχέση με τον Αλέξανδρο και γι' αυτό το ερωτηματικό των παιδιών. Ναι, αυτή η ερώτηση γιατί να μην μπορεί να ξαναζωντανέψει, το οποίο ξέρεις το βλέπουν πολύ στα παιδικά αυτό.
ή όχι με τη μορφή την κανονική με τη μορφή ενός ουράματος όπως στο βασιλιά των Λονταριών, ο Μουφάς εμφανίζεται στον ουρανό και καθηγηγεί το ΣΥΜΠΑ εμφανίζεται, το βλέπουν υπάρχει διάδραση το βλέπουν δηλαδή και σε πολλά παιδικά ας πούμε αυτό το χτύπημα, μπαμ, έπεσε από τον κρεμό υποτίθεται ας πούμε πέθανε αλλά χλάπ σηκώνομαι και είμαι υπέροχα όλο αυτό λοιπόν έρχεται ως ερώτηση γιατί να μην μπορεί να ξαναζωντανέψει όπως βλέπουμε ότι γίνεται στα παιδικά η απάντηση αυτή δεν ξέρω ακόμα αν τους αρκεί ότι ξέρεις τι έτσι είναι η ζωή και η ζωή δεν είναι όπως τα παιδικά δυστυχώς δεν μπορεί να ξαναζωντανέψει όταν τελειώνει η ζήτηση σταματάει η καρδιά δεν υπάρχει γυρισμός είναι κάτι που καταλαβαίνω ότι είναι πολύ δύσκολο να το αποδεχτείς όμως είμαι εδώ να μιλήσουμε Πες μου πως θέλεις να τον θυμηθούμε Θέλεις να δούμε τα βιντεάκια Τα βιντεάκια μας έχουν σώσει Οι σύγχρονοι τεχνολογίες Θέλεις να δούμε βιντεάκια Θέλεις να δούμε κάτι στο youtube Τους αγώνες του Θέλεις να σου πω μια ιστορία
Έτσι τον θυμόμαστε Και έτσι τον κρατάμε ζωντανό Και κάποια στιγμή Από το να επιμένεις Σε αυτή την εκδοχή που είναι η αλήθεια Αυτή είναι η εκδοχή Περιμένεις η παιδική τους ψυχή να βιώσει και την αποδοχή που είναι πιο δύσκολο για αυτά τα παιδιά να καταλάβουν το γιατί να συμβεί αυτό ξέρεις τώρα από την κόρη μου λαμβάνω και το γιατί να συμβαίνουν κακά πράγματα σε καλούς ανθρώπους αυτό το οποίο το λέμε και οι μεγάλοι ακριβώς αυτό πήγα να σου πω εμείς διαιρωτόμαστε ως ενήλικες όποτε λες ότι ένα παιδί με τόσο μικρό έρχεται να μάθει μας ζωή σε ξεχίσει ότι έτσι είναι η ζωή ότι δεν είναι δίκαιη πολλές φορές, είναι ένας αγώνας μας έρχονται όμορφα πράγματα μας έρχονται και άσχημα και στους κακούς ανθρώπους μπορούν να συμβούν κακά πράγματα και στους καλούς καλά, δεν είναι κανόνας έτσι είναι η ζωή είναι μια διαρκής μάχη μέχρι τέλους Έτσι είναι Έχεις μιλήσει ανοιχτά και δημόσια για τη στήριξή σου στις μονογονεϊκές οικογένειες έχοντας εσύ πια αυτή την την εμπειρία
Ποια βοήθεια θα έλεγες ότι και από τη δική σου την εμπειρία ότι πραγματικά κάνει τη διαφορά στην καθημερινότητα μιας μονογονεκής οικογένειας και συχνά δεν τη βλέπουμε δηλαδή μπορεί να λείπει τελικά Είναι η βοήθεια στη μητέρα σε όλα τα επίπεδα της βοήθειας και στη βοήθεια της συντήρησης ενός ποιού τους καθαριώτες και στη βοήθεια να κρατήσει κάποιος το παιδί προκειμένου να δουλέψεις, να εργαστείς να έχεις μια κοινωνική ζωή, το οποίο θεωρώ ότι είναι απαραίτητο.
Να τα πούμε λίγο αυτά που λέγαμε πριν εκτός αέρα, γιατί συζητούσαμε για τη δική σου την καθημερινότητα που έχεις ξεκινήσει τη δουλειά και έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον αυτό, γιατί αυτό είναι πραγματικά που λείπει σε μια μητέρα. Εγώ θεωρώ, ας πούμε, ότι το κομμάτι, γιατί υπάρχει από το κράτος ένα πρόγραμμα ινταντάδες της γειτονιάς, δεν θεωρώ ότι είναι αρκετό να περπατήσει.
καταρχήν έχει περιορισμού στην ηλικία έχει πάρα πολλά εμπόδια στο να να γίνει κάποιος και να πιστοποιηθεί ως δαντά της γειτονιάς αλλά βέβαια είναι πάρα πολύ ok αυτό γιατί θα φροντίσουν τα παιδιά σου αυτοί οι άνθρωποι, οπότε προφανώς και με την αιγίδα του κράτους, άρα προφανώς και πρέπει να περάσουν από ελέγχους, αλλά παρόλα αυτά αυτό το πράγμα δεν αισθάνομαι ότι υπερπατάει γιατί εξίσου ονάγκες έχει και μια οικογένεια που τα παιδιά είναι 10 και 11, δεν μπορείς να αφήσεις αυτή τη στιγμή ένα 10 χρόνο παιδί μόνο στο σπίτι και ένα 9 χρόνο δεν είναι τα παλιά τα χρόνια που αφήναμε και το κλειδί έξω από την πόρτα, πώς να το κάνουμε δεν μπορώ εγώ να αφήσω το παιδί ας πούμε θα αφήσω το παιδί για 5 λεπτά κάτω να κατέβω να πάρω κάτι από τα μάξη με την αγωνία πάλι τι θα συμβεί δηλαδή οπότε σε αυτό το κομμάτι της βοήθειας Δηλαδή εγώ αν δεν είχα σημειώσει αυτή τη στιγμή τη μητέρα μου Τίποτα από όλα αυτά που θα λέγαμε Που το παίζω μάγκας Και πόσο έχω καταφέρει Και επαγγελματικά
Και δεν θα είχα καταφέρει Δηλαδή είναι πάρα πολύ δύσκολο Που ακόμα βασιζόμαστε πάνω Στην άλλη ηρωίδα, τη γιαγιά Δηλαδή εμένα πολλές φορές μου λένε Μπράβο είσαι πάρα πολύ δυνατή Άλλη μια μαμά κρύβεται από πίσω Είναι δική μου η μαμά που κρατάει τα μπόσικα και δεν της δίνουμε ποτέ τα κρέντιτ. Και στην κάθε γιαγιά δεν δίνουμε τα κρέντιτ γιατί θεωρούμε ότι είναι δεδομένο ότι η γιαγιά θα στηρίξει και οικονομικά και ψυχικά.
Να είναι λίγο αμφίδρομο αυτό. Θα ήθελα να γίνει περισσότερο σε συνεργασία και κοντά στα προβλήματα. Το αντιμετωπίζουμε πάρα πολύ επιδερμικά το θέμα των μονοεγονεϊκών οικογενειών. Εγώ η αλήθεια είναι ότι επειδή ανήκω και στο σύλλογο των επιστημονικών συνεργατών της Βουλής, δηλαδή ολευτοί άνθρωποι που πλησιώνουν κατά καιρούς βουλευτές συμβουλευτικά και με νομοσχέδια κτλ.
Είμαστε σε μια φάση και με άλλους συναδέλφους να παρουσιάσουμε υπερκομματικά εννοείται αυτό και να αφορά όλα τα κόμματα, να παρουσιάσουμε ένα νομοσχέδιο το οποίο θα αφορά συνολικά τις ανάγκες των μονογονικών οικογενειών. που δεν είναι μόνο αυτή η οποία είναι από απώλεια είναι πάρα πολύ μεγάλο φάσμα και μια πάρα πολύ μεγάλη ομπρέλα και θέλει πάρα πολύ δουλειά να το κάνουμε αυτό εύχομαι να το καταφέρουμε τα επόμενα χρόνια να το υλοποιήσουμε και να το παρουσιάσουμε σε όποια κυβέρνηση και να είναι δεν μας ενδιαφέρει αυτό το πράγμα Ναι, είναι σημαντικό έχεις πολύ δίκιο νομίζω ότι είναι και η εποχή που έχει αλλάξει δηλαδή σκεφτόμουν τώρα όσο μιλούσες Ίσως περισσότερο στα μεγάλα αστικά κέντρα στην Αθήνα Δεν υπάρχει και αυτή η έννοια του Παλιά λέγανε χρειάζεται ένα χωριό για να μεγαλώσεις ένα παιδί Και στην επαρχία μπορεί πράγματι τα πράγματα να είναι λίγο διαφορετικά Με την έννοια της σχέσης με τους γείτονες, με τους γονείς Στην Αθήνα τα πράγματα είναι πιο απρόσωπα
Και στις άλλες πόλεις θα έλεγα πια Δηλαδή μας παλιά, στα οχτώ μας, οι γονείς μας Μας αφήνανε στο παιδικό πάρτι, χτυπούσε το κουδούνι Αναλάμβανε την ευθύνη Η άλλη μαμά ήτανε δεδομένο Τώρα αφήνεις παιδί μόνος σου στο πάρτι Χωρίς να το συνοδεύσεις Για λόγους ασφάλειας, για λόγους ενσυναίσθησης Σε το αφήνεις το παιδί μόνος σου Ναι, έχει αλλάξει τη δουλειά Οπότε εσύ τι θα κάνεις αν είναι κινδυνορή Σάββατο απόγευμα, είσαι δημοσιογράφος Πολλές φορές στη δουλειά δεν έχει ωράριο Αν είσαι Σάββατο απόγευμα δουλεύεις Και το παιδί πρέπει να έχει κοινωνική ζωή Να πάει στο πάρτι Δηλαδή οι απαιτήσεις έχουν μεγαλώσει Δεν είναι ακόμα πάρα πολλές φορές να λένε Έλα μωρέ εμείς πώς μεγαλώσαμε τότε Και εσύ τώρα πνίγεσαι σε μια κουταλιά νερό Μα εμάς μας αφήναν με το ποδήλα Όταν γυρνάμε τη γειτονιά Ε βέβαια σκοτίνιαζε και φταίναν στα μπαλκόνια Και λέγανε να είστε σιγά σιγά μαζευτείτε Έρχομαι μαμά Είναι το ίδιο Θα αφήσεις τώρα ένα παιδί τρεις ώρες έξω Χωρίς να ξέρεις που είναι
Τα έχουμε με τα τέτοια με τα tags Και τα λοιπά και αγχωνόμαστε Ακριβώς Λοιπόν εδώ τώρα φέτος Στο Mom Stories έχουμε έτσι Μια μικρή στήλη Που την λέμε Η αλήθεια της μαμάς Οπότε θέλω να σε ρωτήσω εσύ Ποια θεωρείς έτσι ότι είναι η δική σου αλήθεια ως μαμά που κι εσύ ίδια άρχισες να την πεις στον εαυτό σου να την πεις δυνατά Μία αλήθεια και θα ήθελα να μπει ενιαία να μην απομονωθεί γιατί είναι ολοκληρωμένη η σκέψη μου είναι όσο πικρή και να είναι ότι μετά την απόλυτη είμαι καλύτερη μαμά από ό,τι ήμουν πριν τραγικό αλλά απόλυτα αληθινό και γιατί είμαι καλύτερη μαμά γιατί συνειδητοποίησα πόσο πολύ σημαντικό είναι να ζούμε και να ρουφάμε την κάθε μέρα.
Είμαι μια μαμά η οποία με αγαπώ πια, μου δίνω offs, με φροντίζω πάρα πολύ, έχω κοινωνική ζωή την οποία δεν την είχα, μου προσφέρω χαρά και αυτή η χαρά νιώθω αυτόματα ότι πάει κατευθύνως στα παιδιά. δεν τους φωνάζω όσο τους φώναζα δεν χάνω την ψυχραιμία μου που θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο όταν πεις ότι είμαι πιο κουρασμένη ότι είμαι πιο νευριασμένη ότι έχω τσιλάρει τόσο πολύ γιατί έχω καταλάβει ποιο είναι το νόημα της ζωής δηλαδή έχω πει τώρα τώρα τι θα γίνει δηλαδή τώρα θα είσαι συνεχόμενα κουρασμένη μέχρι τα 20 τους μέχρι να φύγουν ας πούμε από το σπίτι δεν θα πάει έτσι, δεν θα βγει έγινα μια πιο cool μαμά μια μαμά που θέλει να πάει ταξίδια με τα παιδιά μόνη της μια μαμά που δεν ήθελε να οδηγήσει παλιότερα καθόλου για κανένα λόγο και τώρα φεύγω και κάνουμε road trips είναι άσχημο και πικρό ότι έπρεπε να μου συμβεί κάτι τέτοιο τραγικό για να το συνειδητοποιήσω και να έρθω να αντιμέτωπη και εγώ με τα δικά μου θέματα ας πούμε μέσα μου και την κούρασή μου
και τα ψυχικά μου όρια αλλά είναι μια αλήθεια και μια αλήθεια όμως που την κατέκτησα με πολύ κόπο Όταν το συνειδητοποίησες ήταν κάτι που σε δυσκόλεψες Το να το εκφράσεις Βου αρχίζεις και το συνειδητοποίησες και κάποια στιγμή απλώς σου βγαίνει Και λες είναι μια αλήθεια Και όταν το λες και το μοιράζεσαι Σου λένε οι άλλοι ξεστοί Είναι πολύ όμορφο ρε παιδί μου αυτό που λες Και είναι και πολύ οκ Να Φαντάζομαι ότι Πολλοίς κόσμος που σε συναναστρέφεται Σε αντιμετωπίζει Ως μια γυναίκα ήρωα και πολλές φορές θα έχεις ακούσει πόσο δυνατή είσαι.
Πόπο πόσο ψέμα. Αυτό λοιπόν θέλω να σε ρωτήσω. Σε όλους αυτούς τους ανθρώπους εσύ τι θα ήθελες να τους πεις να ξέρουν για σένα. Με φέρνει σε πάρα πολύ αμήχανη κατάσταση αυτό γιατί και το λέω θεωρώ ότι πάλι εγώ μέσα σε όλες αυτές τις δυσκολίες ήμουν από τους ανθρώπους, από τις μονογονικές οικογένειες που θεωρώ ότι ήμουν ας πούμε ευνοημένες.
Θέλω να πω ότι λόγω του συζύγου μου Επειδή υπήρχε μια αναγνωρισιμότητα Αμέσως προσφέρθηκε κάποιος κόσμος Να μου βοηθήσει, να μου προσφέρει δουλειά Και αυτό το πράγμα Δηλαδή το θεωρώ ότι Νιώθω τύψης ας πούμε Δηλαδή πως με αποκαλεί σε εμένα ηρωίδα Εγώ λέω ηρωίδες Τις γυναίκες οι οποίες βγήκανε Στα δύσκολα, στο ταξί, στην οδύχηση Και δεν μπορείς να πάρεις το παιδί σου στη δουλειά Εμείς καμιά φορά όταν βρούμε τα δύσκολα το παιδί έρχεται στη δουλειά Στο ταξίδι μπορείς να πάρεις το παιδί σου στη δουλειά Και βλέπω καθημερινά Στον κόσμο βλέπω τέτοιες γυναίκες Οπότε Με φέρνει σε αμήχανη θέση Καταλαβαίνω πως το λένε Δεν το νιώθω καθόλου εγώ έτσι Εγώ απλώς νιώθω ότι Αυτό μου έλαχε Το πάμε και θα το πάμε μέχρι τέλους Με χαμόγελο και νομίζω ότι υπάρχουν πολύ πολύ πολύ πιο σημαντικές ηρωίδες εκεί έξω από μένα με πολύ δυσκολότερες συνθήκες Μέσα σε όλες αυτές τις ευθύνες της καθημερινότητας, ποιος μονογονέας η δώρα που είναι, βρίσκεις χρόνο, τις δυστυχές σου ανάγκες
Η δώρα πια είναι παντού, της το έδωσα αυτό της το έδωσα, της το όφυλα, της το χρωστούσα μετά από δύο εγκυμοσύνες, αποκλειστικούς θυλασμούς φροντίδα των παιδιών και το να έχεις και έναν άνθρωπο άρρωστο, να τον φροντίζεις, ενώ δεν έχεις μάθει να κάνεις ιατρικές πράξεις, να κάνεις τα πάντα. Από ενέσεις, από φροντίδες, από πληγές, από γάζες κτλ.
Τώρα πια φροντίζω πάρα πολύ τη δώρα. Καταλαβαίνω πόσο λάθος έκανα που δεν τη φρόντιζα παλιά, αλλά δεν υπήρχε και χρόνος καθόλου. Τη φροντίζω πολύ, της προσφέρω και παύσεις και χαρές και εξόδους Και φίλες Πόσο όμορφο πράγμα Οι φίλες αυτή τη ζωή Πόσο όμορφο πράγμα Πόσο αναζωογονητικό Και είναι αυτό που είπα και πριν Όταν με φροντίζω Καταλαβαίνω αυτόματα Ότι αυτό το χαμόγελο Αυτή η χαρά Πάει αυτομάτως στο παιδιά μου Όταν γυρίζουμε στις παλιές φωτογραφίες Για να βρούμε τέτοια στιγμιότητα Με τον μπαμπά Ξέρεις τι μου έχει ρωτήσει η κόρη μου Μα γιατί δεν χαμογελάς Στις φωτογραφίες τις παλιές Γιατί ήμουν ένα ράκος Με όλο αυτό που μας συνέβαινε Ήμουν ένα ράκος Ήμουν μια μαμά σε survival mode Οπότε τώρα Είμαι μια μαμά που χαμογελά Είμαι μια μαμά που τη φροντίζω Γιατί αν καταρρεύσω εγώ Καταρρεύσε το σύστημα όλου Οπότε με φροντίζω Είμαι η κολόνα του σπιτιού Τη φροντίζω λοιπόν την κολόνα Και όλα πάνε όμορφα και έτσι και τα μικρά τα κολονάκια φροντίζονται και αυτά παράλληλα
είναι όμορφα και χαμογελαστά και παράλληλα βρίσκεις και χώρο για τη δική σου τη δημιουργικότητα και το κομμάτι της δουλειάς δεν πρέπει γυναίκες καθόλου να αφήνουμε πίσω ούτε τα επαγγελματικά μας ούτε την κοινωνική μας ζωή είμαι τόσο δηλαδή πια σε αυτό κάθετη τόσο δεν δεν δεν πρέπει να βρίσκουμε χρόνο για εμάς ό,τι μας κάνει εμάς να αισθανόμαστε ωραία μπορεί κάποια να μην θέλει να γραφτεί να είναι σπίτι και αυτό να την κάνει να αισθάνεται ωραία να το κάνει αν θέλει να δουλέψει πρέπει να βρει τους τρόπους ή να της παρέχει το κράτος τους τρόπους να βγει στη δουλειά δεν υπάρχει πια αυτό το κομμάτι της μαμάς που θυσιάζεται η θυσία έχει αλλάξει η όρια η θυσία δεν είναι πατώ τις ανάγκες μου κάτω Τα θέλουμε για να είναι τα παιδιά καλά Η θυσία αυτή τη στιγμή είναι να βρεις τα κλειδιά Και να βρεις τον τρόπο Να είσαι εσύ καλά Μπορείς να το κάνεις Είναι πολύ πιο δύσκολο από το να θυσιαστείς και να πεις Και να παραδοθείς δεν κάνω τίποτα Και πόσο πιο υγιές πρότυπο είσαι για τα παιδιά σου
Τα κλειδιά τα ψυχικά Είναι να βρεις τον τρόπο Να σηκωθείς και να δώσεις αυτό το παράδειγμα Στα παιδιά σου Σε μια μαμά που περνάει τώρα αυτό που πέρασες εσύ τι θα της έλεγες αν την είχες μπροστά σου περνάει την απώλεια ή περνάει την ανασθένεια γιατί είναι πολύ διαφορετικά πράγματα διαφορετικά στάδια είναι πολύ διαφορετικά και με τελείως διαφορετική αντιμετώπιση ξέρεις η ασθένεια έχει το χάος και το άγνωστο το τρέμεις, το φοβάσαι δεν ξέρεις τι θα συμβεί τρέμεις το χειρότερο αγωνιάς για το σήμερα σήμερα και θέλεις με κάποιο τρόπο να τελειώνει να μπει ένα τέλος να έρθει τώρα η λύση να έρθει η θεραπεία δεν αντέχω άλλο ενώ το άλλο, η απώλεια μετά είναι ταυτόχρονα και μία φετηρία σε μία νέα ζωή οπότε και τα δύο αν μία μαμά λοιπόν τώρα αυτή τη στιγμή βιώνει μία ασθένεια μέσα στο σπίτι με τον σύζυγο ή κάποιο ατύχημα κτλ η αλήθεια είναι ακόμα και τώρα που το πέρασα δεν έχω να τη συμβουλέψω κάτι δεν ξέρω στο μετά έχω να συμβουλέψω στο τότε δεν έχω φρικάρω ακόμα
και να το ξανασκέφτομαι όλο αυτό θεωρώ ότι είναι πολύ πιο πιο δύσκολο και τρομακτικό το σενάριο να τον χάσεις τον άνθρωπό σου το σενάριο να τον βλέπεις ας πούμε να σβήνει μετά απλώς λες οκ τώρα έγινε μου λείπει αφάνταστα αλλά ρε εσύ πρέπει να σηκωθώ τώρα δεν υπάρχει μαυρίλα στον ορίζοντα μπορώ να την αφήσω τη μαυρίλα πίσω τώρα εγώ μπορώ να ζωγραφίσω και άλλα χρώματα μπορώ να βάλω και άλλο χρώμα το πριν αυτό το μαύρο πραγματικά μου στέλνουν και γυναίκες και το μόνο που τους λέω δηλαδή είμαι ανίκανη Ποια το πέρασε και είμαι ανήκανη να συμβουλεύσω Τους λέω μόνο υπομονή Να είσαι δυνατή Κράτα δυνάμεις Για αυτά που είναι να έρθουν Κράτα δυνάμεις να είσαι πάνω από τα παιδιά Πάνω από τον άνθρωπό σου μέρα με τη μέρα Μην σκέφτεσαι το μετά Μην κάνεις προβολές στον χρόνο Μέρα με τη μέρα Στο άλλο το κομμάτι της απώλειας λέω αυτό Τώρα ζωγραφίστε κορίτσι Αφήστε το μαύρο πίσω και τώρα ζωγραφίστε πάνω στον καμβά της ζωής το μαύρο κάνετε το άσπρο μπορείτε και σε έναν άνθρωπο που
θέλει να σταθεί ενδεχομένως δίπλα σε αυτή τη γυναίκα, σε αυτή τη μαμά και δεν ξέρει πως μην την κρίνετε δώστε της χρόνο δώστε της τεργαλία αν σας το ζητήσει και ακούστε την και προς Θεού Μην τη βάλετε σε κανένα τρυπάκι Στερεοτύπων Φορά μαύρα ή μη φοράς μαύρα Γιατί υπάρχουν και το άλλο Φορά μαύρα υποχρετικά Ή κάποια που θέλει και σαν να φορέσει τα μαύρα Δεν θα τα φορέσεις γιατί έχεις παιδιά Ας την εκφραστεί όπως θέλει Μην τη βάλετε σε ένα τρυπάκι Ότι είναι νωρίς για αυτό Είναι αργά για το άλλο Αφήστε την Να είστε κοντά της σιωπηλά Και να φουνγκράζεστε και το αν κάποτε χρειαστεί βοήθεια να είστε εκεί Σε ευχαριστώ πάρα πολύ Δώρα μου και που ήσουν μαζί μας και που επέλεξες να μοιραστείς και όλα αυτά τα πολύ σημαντικά και που μας έκανες και ποδαρικό Σε ευχαριστώ και εγώ χαίρομαι για την κουβέντα μας Να είσαι καλά εύχομαι να τα ξαναπούμε μαζί θα τα πούμε στο επόμενο επεισόδιο του Mom Stories Podcast και με μια διαφορετική ιστορία εύχομαι έτσι για όλες εσάς
που κάτι νιώσατε, κάτι πήρατε μέσα από αυτή τη κουβέντα να σας συντροφεύει, να σας δημιουργήσει όμορφα συναισθήματα ένα χαμόγελο, μια συντροφιά, τροφή για σκέψη και φυσικά είμαστε εδώ να μοιραστούμε και να επικοινωνήσουμε και τις δικές σας ιστορίες οπότε περιμένω με πολύ χαρά τα μήνυματά σας αν θέλετε κι εσείς να συμμετέχετε τα λέμε στο επόμενο επεισόδιο, να είστε όλοι καλά Σας χαιρετώ και σας φιλώ
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
