#57 | Το τέλος μιας αυτοκρατορίας
Ο κόσμος και η ΕλλάδαΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Μπορούσε να αποφευχθεί η Άλωση της Κωνσταντινούπολης;
Η πολιορκία της Πόλης από τον Μωάμεθ Β', οι προσπάθειες για βοήθεια από τη Δύση και οι αποφάσεις που σημάδεψαν το 1453.
Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ο Ιουστινιάνης, ο Λουκάς Νοταράς και ο θρύλος του Μαρμαρωμένου Βασιλιά.
Στη ραδιοφωνική παράθεση της ιστορίας ο Πέτρος Κασιμάτης, δημοσιογράφος, ερευνητής και συγγραφέας.
Παρουσίαση: Άρης Πορτοσάλτε
Υπεύθυνη περιεχομένου - παραγωγή: Τζένη Πουπουλίδου
Επιμέλεια: Μαριάννα Πλιακοστάμου
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
ΣΚΑΙ ΠΟΤΚΑΣΤ πρώτα κορέσουν επάνω τους τα αιμοβόρα τους ένστικτα. Κόρες φιλτισένιες, ανέγγιχτες και παιδόπουλα τρυφερά σφαδάζουν ανυπεράσπιστα στα χέρια τους. Κι άλλοι πέφτουν σε πηγάδια όσοι προφταίνουν να σωθούν γιατί ο θάνατος των πηγαδιών προτιμότερος από τον άθλιο εξευτελισμό στα χέρια τους. Απόσπασμα από το βιβλίο της Μαρίας Λαμπαδαρίδου Πόθου πήραν την πόλη, πήραν την.
Καλημέρα σας κυρίες και κύριοι, αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Σήμερα γυρίζουμε νοητά στο 1453 και θα συζητήσουμε όχι πια την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τα γεγονότα που ήδη ξέρουμε, αλλά πάνω σε ένα υποθετικό ερώτημα. Μπορούσε να αποφευθεί η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τον Μουάμεθ.
Ήδη στην εφημερίδα Καθημερινή Κυρίες και Κύριοι φιλοξενήθηκε μια σελίδα αφιερωμένη σε ένα βιβλίο που πρόσφατα έχει κυκλοφορήσει με τον τίτλο «Η άλωση και η τραγωδία της Κωνσταντινούπολης». Είναι αγγλική έκδοση, φαντάζομαι κάποια στιγμή θα μεταφραστεί και για το ελληνικό κοινό, του καθηγητού Αντώνη Καλδέλη, το περιεχόμενο του οποίου βιβλίου θα το χρησιμοποιήσουμε φίλες και φίλοι στην σημερινή μας συζήτηση.
Ο κύριος Καλδέλης είναι καθηγητής κλασικών σπουδών στο Παγιστήμιο του Σικάγο. Λοιπόν, αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι, καθώς θα συζητούμε με τον καλεσμένο μας που είναι ο δημοσιογράφος, ερευνητής συγγραφέας Πέτρος Κασιμάτης, θα ακούμε και αποσπάσματα από αφήγηση με τη φωνή του αείμνης του Γιάννη Φέρτη σε εκπομπές αφιερώματα του ρανδιοφόρου του Sky πάντα σχετικά με την επέτειο της αλώσεως της Κωνσταντινούπολης.
Αγαπητέ, θα μου επιτρέψετε επειδή έχω τεσσαρακονταετή γνωριμία με τον συνομιλητή μου να μιλήσουμε στον ενικό. Θα μου το επιτρέψετε αυτό γιατί δεν θα ταιριάζει κιόλας και ο ποιητικός. Καλημέρα αγαπητέ Πέτρο Κασιμάκη. Καλημέρα Άρη. Ο ενικός είναι ο αριθμός των εφείων, έτσι λένε. Λοιπόν, ας σταθούμε σε αυτό και ας μιλήσουμε και για τα 600 χρόνια μοναξιάς, αυτά που βιώνουμε αλλά και αυτό που είπες το κρίσιμο δημοσιογραφικό ερώτημα θα μπορούσε να αντέξει η πόλη υπό κάποια συνθήκες βέβαια μετά αν δεν γράφεται η ιστορία αλλά θα πρέπει να πούμε ότι αν ο Σουλτάνος Μωάμεθ ήταν λιγότερο αποφασιστικός ή ο Χαλήλ Πασάς περισσότερο πιστικός είναι το δεξί χέρι του Μωάμεθ ένας άνθρωπος που φαίνεται ότι τον είχε προσεγγίσει ο Μέγας Λογοθέτης, ο Πρωθυπουργός δηλαδή τότε του Βυζαντίου ο Λουκάς Νοταράς και ήταν ένας άνθρωπος που χαρακτηρίστηκε από τους Οθωμανούς αργότερα ότι ήταν προδότης γι' αυτό και του έκοψαν το κεφάλι.
Αυτός προσπαθούσε να πείσει τον ίδιο τον Σουλτάνο ότι δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να απολιορκηθεί η Κωνσταντινούπολη όλες οι άλλες προσπάθειες έχουν αποτύχει θα καταγράψει στο βιογραφικό του ο Σουλτάνος μια αποτυχία και πρέπει να αποσυρθεί. Αυτά βέβαια γίνονταν και κατόπιν οικονομικής χρηματοδότησης Ανταλλαγμάτων και χρηματισμού Λένε ότι έφταναν με έναν τρόπο που τα ψάρια και τα φορτία των ψαριών Στους χώρους που ήταν ο Χαλήλ Πασάς έφταναν και αν φορτωμένα με Κωνσταντινάτα χρυσά μέσα Από την άλλη πλευρά αν η Βενετσιάνικη αρμάδα είχε αποβλέψει 15 μέρες νωρίτερα αν ο πάπας δηλαδή είχε φροντίσει να στείλει τα πλοία του για να βοηθήσουν την πόλη τα πράγματα μπορεί να είχαν αλλάξει ή αν υπήρχε και ένας δεύτερος σωτήριος στην Ιάννια βέβαια αυτό είναι το κορυφαίο και το πολύ σημαντικό το γράφει και ο κ. Καλδέλης αυτό ήταν ο πιο σημαντικός ξυφομάχος του 15ου αιώνα ήταν υπερασπιστής πόλεων είχε ελληνική παιδεία, γεννήθηκε στοιχείο ομυρική παιδεία και ήταν ο καλύτερος θα λέγαμε στρατηγός που αναλάμβανε την υπεράσπιση πόλεων που βρίσκονταν υπό απειλή.
Ο κ. Χαρδέλης λέει επίσης ότι ήταν και αντίπαλος των Βενετσιάνων. Δηλαδή οι γεννουάτες με τη Βενετία είχαν κόντρα για το ποιοι θα είναι οι κυρίαρχοι δύναμοι. Ακριβώς, στην θάλασσα. Ακριβώς. Απ' την άλλη πλευρά βέβαια, άρχισε κάτι άλλο σημαντικό. Αν είχε υπατρευτεί ο Κωνσταντίνος. Αν δηλαδή προλάβαινε να εισακούσει και να λειτουργήσουν όλα αυτά οι εισηγήσεις του Φρατζή.
Να κάνει άμμο με τη Δύση όμως, με νύφια από τη Δύση. Με νύφια από τη Δύση. Είχαν ευοδοθεί προσπάθειες να έρθει η πριγκίπισσα Μύρια με της Γεωργίας με 600 τοξότες. Ως συνοδεία που θα μπορούσαν να αποτελέσουν αυτοί ένα πολύ σημαντικό ανάχωμα. Από την άλλη πλευρά την Άπολη, μία πριγκίπισσα. Ο Κωνσταντίνος όμως ήταν ερωτευμένος Με την Άννα Νοταρά Και δεν μπορούσε να πουλήσει την ψυχή του Και ήταν σαν ένα μεγάλο δίλημα Έπαιξε και αυτό ένα ρόλο να δούμε και την ανθρωπογεωγραφία Τώρα βέβαια το κεντρικό θέμα είναι Η ενωτική και η ανθενωτική Πάνω εκεί είναι ο καμβάσος μεγάλος Δηλαδή υπήρχε το κόμμα το δυτικό φύλλο Και το κόμμα που έλεγε ότι καλύτερα Το Οθωμανικό φάει και όλοι όλοι Από την Τιάρα την Παπική βέβαια. Αυτή ήταν μια πολύ έντονη και πιεστική προσπάθεια.
Αντιπαράθεση. Ο Κωνσταντίνος προσπάθησε, αν και το είδαμε τις προηγούμενες μέρες, να συλλειτουργούν Λατίνοι, Ενωτικοί, Ανθενοτικοί να βρίσκονται δηλαδή στην ίδια εκκλησία, να έχουν επαφές, να έχουν αυτά, αλλά ήταν τέτοιο το κλίμα που ήταν πολύ αργά πλέον. Η Δύση την εγκατέλειψε την Κωνσταντινούπολη. Νομίζεις. Την εγκατέλειψε.
αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς θα μπορούσαν να είναι ακριβείς στις ημερομηνίες βλέποντας τι ακριβώς συμβαίνει. Οι γαλέρες άργησαν να έρθουν. Υπήρχαν βέβαια άνθρωποι που ήταν πιστίστον αυτοκράτορα μην ξεχνάμε ότι ένα βενετσιάνικο πλοίο έφυγε λίγες μέρες πριν για να δει αν υπάρχουν τα άλλα πλοία και μετά γνωρίζοντας την κατάληξη ότι αργούσαν να φανούν, επέστρεψε πάλι γύρισε στο βόσπορο.
Πώς προέρχονται όλα αυτά τα στοιχεία, η συγκέντρωση όλων αυτών των δεδομένων. Θα βγει ένα βιβλίο μαγικού ρεαλισμού, θα έχει έντονα όλα αυτά τα ιστορικά στοιχεία, από ένα χαμένο χειρόγραφο, αυτό βρέθηκε στο Άγιον Όρος, και αναφέρεται σε μια εκστρατεία των Κρητών, οι οποίοι μετά από κάλεσμα του Αυτοκράτορα ήρθαν να βοηθήσουν την πόλη, την υπέρασπισή της, και ήταν άνθρωποι οι οποίοι είχαν πάθει πολλά δεινά στο βιό τους, και το μόνο που τους ενδιαφέρει πλέον ήταν η εκδίκηση.
Πέντε πλοία έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη, είχαν πληροφορίες, στοιχεία και αποδεκάτησαν ή απομάκρυναν με πολλούς τρόπους τους πειρατές στο Αιγαίο. Στην Προποντίδα βρήκαν μια ισχυρή αντίσταση από 60 πλοία του Οθωμανικού στόλου, τα κατατρόποσαν. Το ένα βυθίστηκε και μπήκαν άριστην Κωνσταντινούπολη, μπήκανε στη θάλασσα του Μαρμαρά σε σχήμα σταυρού.
Το ένα πλοίο ήταν μπροστά, το άλλο πίσω, το άλλο αριστρά, το άλλο δεξιά. Είναι μια χολιγουντιανή εικόνα αυτή, αν τη δούμε από ένα σημερινό ντρόουν από ψηλά. Μπήκαν λοιπόν με αυτόν τον τρόπο και τους υποδέχτηκε ο ίδιος ο Αυτοκράτορας με όλους τους επισήμους και τους άρχοντες και τιμητικά τους έδωσαν τους τρεις πύργους που υπήρχαν στα θέα τους για νέα τύχη από τα οποία μπορούσαν να ελέγχουν και να βλέπουν τα πάντα.
Είναι λοιπόν οι αυτόπτες μάρτυρες της άλωσης. Βλέπουν τα πάντα. Βλέπουν την άλωση, βλέπουν την πτώση του Ιουστινιάνη, βλέπουν... Και εκεί πάνω στήνει στον καμβά εσύ τώρα που πηλούν οι δύο πάπυροι ας πούμε. Έχουμε πολλούς παπύρους οι οποίοι έρχονται σε αντίθεση Μεταξύ τους είναι ο πάπειρος της πραγματικότητας που ποτέ δεν τον έφερναν οι αγγελιοφόροι στα σωστά πρόσωπα.
Είναι ο πάπειρος της αμφιβολίας. Είναι ο πάπειρος της ένωσης που θέλει να ενώσει τη Δύση και την Ανατολή μέσω ενός γάμου που θα έκανε ο Κωνσταντίνος. Και την Κωνσταντινούπολη. Ήταν μια αλληλουχία και γι' αυτό είναι πολύ τιμητικό για μένα που από το Πανεπιστήμιο Ουνάμ του Μεξικού Βυσαντινολόγοι όπως η Μαρία Φερνάντα Γκαλάρο Λέει ότι η πένα του συγγραφέα Είναι ευκίνητη όπως τα βέλη Και το βιβλίο είναι αριστογραφική ταινία Αυτό γράφει Είναι κορυφαία Βυσαντινολόγος η Γκαλάρτο Και τα παραθέτω αυτά Διότι ένα μεγάλο κομμάτι του βιβλίου Μεταφράστηκε ήδη στα Ισπανικά Και τους ενδιαφέρει πάρα πολύ Είχαμε και Ισπανούς κοντά στον Αυτοκράτορα την ώρα της άλωσης.
Θα τα κουβεδιάσουμε στραίλεπτο μέρος απλώς θα δώσουν ένα περίγραμμα πρώτα απ' όλα. Πραγματικά έχεις δίκιο ότι αν είχαμε ένα χόλιγου στην διάθεσή μας θα το τροφοδοτούσαμε με πολύ ωραία σενάρια πρώτα απ' όλα από την περίοδο τη μεγάλη των χιλίων χρόνων της Βυζαντινής Αυροκατορίας που αργότερα ονομάστηκε η Βυζαντινή τότε ήταν η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Και δεν μπορείς βέβαια 11 αιώνες να τους συμπυκνώσεις σε δύο γραμμές. Τι να πεις. Έχουμε μάθει τη μηχανισμογραφία να λέμε τα πάντα με λίγες λέξεις αλλά 11 αιώνες δόξας και ιστορίας είναι πολύ δύσκολο να τα συρρυγνώσεις όλα αυτά. Και ευκαιρία εδώ να κάνουμε μια υπόμνηση στην αείμνηστη Ελένη Γλίκα Τζιαρβελέρ η οποία τόνισε τη σημασία του Βυζαντίου γιατί το Βυζάντιο από τη Δύση, από την δυτική ιστοριογραφία, είχε δικηθεί.
Δεδομένου ότι θεωρεί το συνώνυμο του Μεσαίωνα ότι δεν ήταν συνώνυμο της προόδου. Αντιθέτως, και παεμπιστήμια υπήρχαν. Το πρώτο πράγμα στην Ελλάδα. Ακριβώς. Πολιτισμός υπήρχε. Δεν ήταν μόνο δηλαδή η θρησκευτική τέχνη. Αντιθέτως, ήταν μέρος μιας Βυζαντινής αναγεννήσεως όλο αυτό το περιβάλλον το αυτοκατορικό των χιλιοντών και της κοινωνίας και κυρίως της Κωνσταντινούπολης που ήταν η Μητρόπολης για χίλια χρόνια η Νέα Υόρκη της εποχής για χίλια χρόνια ένα πολύ συνταρακτικό πράγμα να το σκεφτεί κανείς για το πόσο είμαστε οι άνθρωποι σαν κουκίδα μέσα στη διάρκεια του χρόνου και τι σημαίνουν 11 αιώνες ακόμα ακόμη και το εξής διαβάζοντας και εγώ αυτή τη σελίδα στην καθημένη που έλεγε τον καθηγητή κ. Καλδέλη και αν ακόμη δει κανείς το 1453 που είναι πια μια περίοδος παρακμής ας πούμε έτσι δηλαδή τα τελευταία 50 χρόνια κτλ αν πάμε τρεις αιώνες πίσω από το 1453 η αυτοκατορία λάμπει αλλά είναι 300 χρόνια μπορούμε να φανταστούμε εμείς σήμερα την παρουσία μας τι θα πει 300 χρόνια πίσω
για να μπορούσουμε να καταλάβουμε την έννοια του χρόνου ας πούμε και να ανοίξουμε αυτό το πράγμα σε 11 αιώνες φοβερό είναι συγκρονιστικό αν ανατρέξει άρει κανείς και στο σχολικό πρόγραμμα της μαθητίας, τα παιδιά δηλαδή που πήγαιναν στα σχολιά εκείνης της εποχής τι μάθαιναν θα εκπλαγείς ευχάριστα βλέποντας αυτό το πλούτο αστρονομία, μαθηματικά όμοιρο μια σειρά γραμματιών πολύ σημαντικών μουσική, μελωδίες μια απίστευτη γνώση επίλεκτων στοιχείων ενός παρελθόντος ενός ένδοξου παρελθόντος και πολιτισμού και μάλιστα πριν από λίγους μήνες αν θυμάσαι τι έγινε στη Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη στο ζωγράφιο μαζεύτηκαν όλα τα ελληνικά σχολεία από όλο τον κόσμο και από τη Σανφόρο Τιμής στη μεγάλη μας ποιήτρια την Κίδη Μουλά και έγινε πριν λίγους μήνες πού έγινε, στη Κωνσταντινούπολη όλα τα ελληνικά σχολεία επέλεξαν αυτή την πόλη την πόλη των πόλεων Τα λέγεις εσένα που είναι ένα αποτύπωμα Πολύ ισχυρό στη ζωή σου Και βιωματικός Ναι γιατί να πω ότι Αυτό που στη συνέχεια γίνεται
Στα χρόνια της Οθωμανικής κυριαρχίας Ότι στην καρδιά της πρωτεύουσας Της Οθωμανικής Αυγρατορίας Η Ρωμιοσύνη ο Ελληνισμός Με τους μεγιστάνες της εποχής Κτίζει σχολεία Για την εκπαίδευση των παιδιών Όλα αυτά τα σχολεία, το Ζάπιο μεγάλη του γένους σχολή που προϋπήρχε αλλά αργότερα το ζωγράφιο, το κεντρικό ακόμη και τα τοπικά εννοώ τα δημοτικά της πρωτοβάθμισης εκπαίδευσης που κτίζονται σε κάθε ενορία των Ρωμιών που ζουν εκείνη την εποχή μιλάω για το 19ο και αρχές του 20ου αιώνα η Κωνσταντινούπολη έχει 300.000 Έλληνες Ρωμιούς αργότερα έρχεται η πολιτική των Τούρκων για την εκδίωξη όμως πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η εκπαίδευση πάνω στην οποία σε συνδυασμό με την πίστη και με τη γλώσσα κρατείται η ρομιοσύνη παρά τα χρόνια της υποδούλωσης από το 1453 και μετά.
Αυτά όλα πρέπει να διδάσκονται με έναν τρόπο στη δική μας παρούσα εκπαίδευση για να μπορούν να γίνονται όχι με μια προχωνολατρία αλλά για να γίνεται κατανοητό το νόημα όλης αυτής της ιστορίας ή ιστορία παράγει νοήματα. Αυτά πρέπει να Ο ορισμός της παράδοσης είναι τα επιλεκτα στοιχεία παρελθόντων πολιτισμών Και η ενσωμάτωσή τους με το σύγχρονο Σήμερα δηλαδή να μάθεις ότι ο Ιουστινιάνης Στη μεγάλη του κόντρα που είχε με τον Λουκάνο Ταρά Τον πρωθυπουργό του Βυζαντίου τότε Τον αποκαλούσε Αλάστορα Αλάστορ στον Όμηρο που είναι καταγεγραμμένο Είναι ένας δαίμονας της εποχής Δηλαδή χρησιμοποιούσε ομυρικές εκφράσεις με ελληνική παιδεία Αναπνευματική οπτική από αυτήν του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου ο Λουκάς Νοταράς.
Πρώτον ήθελε να έρθει πιο κοντά με τους Τούρκους, προτιμούσε δηλαδή την τουρκική κατοχή. Ο Νοταράς. Ο Νοταράς. Ήθελε να διασώσει και την τεράστια, την αμύθιτη περιουσία του και γι' αυτό δεν την διέθεσε, δεν την ξόδεψε ποτέ στο αίτημα του αυτοκράτορα που έφτανα στο σημείο να μπαίνει στις εκκλησίες και να λιώνει τα ιερά σκεύη προκειμένου να πληρώσει τους μισθοφόρους ή να πληρώσει τις ανάγκες.
Η ένδια ήταν πολύ έντονη εκείνες τις 54 μέρες, αλλά και σε προκεντριαστό χρόνο, γιατί ο αυτοκράτορας ξέρεις, ακόμα και τα διάσχημα που φορούσε, το στέμμα που φορούσε, δεν ήταν από πέτρες πολύτιμες και ακριβές, ήταν από γελάκια. Γι' αυτό έβαζαν τους ειδικούς απεσταλμένους των ξένων κυβερνήσεων, Οθωμανούς και άλλους, να βρίσκονται σε μια απόσταση, ώστε να μην διακρίνουν αν τα διαδήματα και όλα αυτά είναι αληθινά.
Όταν λοιπόν παντιοτρόπος του ζήτησε ο παλαιολόγος να δώσει ένα μέρος της περιουσίας του ή να δανείσει την αυτοκρατορία, εκείνος αρνήθηκε ή βρήκε άλλους λόγους κτλ. Και όταν τα πρόσφερε αυτά αμέσως μετά στο Μωάμεθ, μετά την άλωση, εξοργισμένος ο Σουλτάνος του είπε «Δεν τα έδωσες στον αυτοκράτορά σου που τα ζήταγε εναγωνίως και τα δίνει σε εμένα και τον αποκύφερες.
Την πόλη δεν μπορώ να σου την παραδώσω. Ούτε εγώ, ούτε κανείς άλλος από τους κατοίκους της. Για την εκείνη απόφαση όλοι να πεθάνουμε υπερασπίζοντάς την. Και κανένας από εμάς δεν θα λυπηθεί τη ζωή του. Με αυτά τα λόγια απάντησε ο τελευταίος αυτοκράτορας, το Σουλτάνο Μεχμέτ ́Δ, που του είχε στείλει μήνυμα να παραδώσει την Κωνσταντινούπολη και να φύγει με όλο το Αρχοντολόι.
αυτή για να ετοιμάσεις αυτό το καινούριο θέμα το βιβλίο σου στην ερώτηση που έψαξες απαντήσεις εάν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά εάν δηλαδή μπορούσε να προστατευτεί η Κωνσταντινούπολη πήγες σε κάποιες πηγές διερεύνησες και εκτός ελλαδικού χώρου και εκτός Κωνσταντινούπολης δεδομένα. Δεν έμεινα μόνο στα Οθωμανικά Αρχεία αλλά κινήθηκα στο Φρατζή οπωσδήποτε που είναι πολύ σημαντικός. Έλαβα υπόψη και τον Μπάρμπαρο, είδα και κατέγραψα και αυτά που έλεγε και ο Κρουτόβουλος και όλοι οι άλλοι που εντάξει ελέγχονται όλα αυτά γιατί γράφτηκαν αργότερα αρκετά χρόνια μετά, αλλά έμεινα κυρίως στον Φραντζή. Από εκεί και πέρα υπάρχει και η μυθοπλασία, υπάρχουν και πολλές άλλες λεπτομέρειες όσον αφορά και τους Σιφωνάριους.
Οι Σιφωνάριοι είναι οι χειριστές του Υγρού Πυρός οι οποίοι είχαν και το σαρδόνιο, νερόνιο χαμόγελο την ώρα που πάτωσαν τα πλήκτρα. Το σημαντικό που με εντυπωσίασε πολύ ήταν και οι λαγουμιτσίδες. Αυτοί δηλαδή που και στη μία πλευρά και στην άλλη έσκαβαν τους υπονόμους και οι Βυζαντινοί μαζί με τον διάσημο τότε για την εποχή μηχανικό Γκραντ έβαζαν τεράστια βαρέλια με νερό και βλέπαν τις δονήσεις που παλόταν το νερό από το σκάψιμο που γινόταν κάτω από τη γη.
Οπότε τότε αντιλαμβανόντουσαν τι ακριβώς συμβαίνει, σε ποιο συγκεκριμένο κομμάτι μπορεί να σκάβουν οι αντίπαλοι και ερχόντουσαν σιφωνάριοι με το υγρό πυρ για τα περαιτέρω. Γράφει ο κ. Καλδέλης ότι το κανόνι, η βομβάρδα που είναι και το προηγμένο όπλο εκείνης της εποχής, πρώτα απ' όλα το πυρηνικό πρόγραμμα της εποχής. Ακριβώς το οποίο αυτό το όπλο παράγει έναν ήχο που με τον άκουσμα της εκρήξεως τρομάζει τους ανθρώπους που δεν ξέρουν από ήχους σκληρούς εκείνα τα χρόνια.
Αλλά βρίσκει ο Μωάμεθ ένα κομμάτι του τείχους το οποίο από κάτω έχει επισφαλές υπέδαφος γιατί περνάει κάποιο ποτάμι, υπάρχει μια κοιτή. Η αλήθεια είναι ότι τα θεοδυοσυνέα τείχη είχαν προβλήματα. Ήταν παλαιά τείχη, ήταν σαθρά σε διάφορα σημεία και χρησιμοποιούσαν οι Οθωμανοί τους τριγωνικούς κανειοβολισμούς. Δηλαδή έριχναν στην αρχή του τριγώνου στο πάνω σημείο και στα δύο άλλα σημεία της βάσης του τριγώνου.
Γινόταν η μία βολή εδώ και μετά δύο βολές εδώ. Αυτό πολλαπλασίαζε, ήταν ένας πολλαπλασιαστής ισχύος. Που γκρέμιζε κομμάτι ολόκληρο. Λένε, και αυτό είναι ακριβές βέβαια, ότι ο Ουρβανός που ανακάλυψε, ο μηχανικός δηλαδή αυτός ο Ούγκρος που ανακάλυψε το κανόνι ότι έπρεπε μετά από λίγες ώρες να μείνει για 4-5 ώρες χωρίς χρήση σε αχρηστία προκειμένου να γίνει απόψηξη γι' αυτό έπρεχναν και νερό το έτριβαν με πανιά κτλ Βγήκε ο ήλιος, φώτισε καλά πάψανε να φαίνονται οι αστραπές των κανονιών μαύροι καπνοί ανέβαιναν στα στεριανά τυχά κοντά στη γυλάδα του λύκου Καπνί από μπαρούτι και ξύλα που καίγονταν Από θιάφι, από πίσα Σταματήσανε τις προσευχές και κοιτάξαν πάλι πέρα Στα τυχιά όπου κοιμάτιζαν οι σημαίες της αυτοκρατορίας Της Γένοβας, της Βενετιάς Όσο ανέμειζαν οι χριστιανικές μπανδιέρες Η πόλη ήταν άπαρτη Αν πέφταν Τα μάτια τους στερέψαν από δάκρυα Τώρα πια κοιτούσαν τα τυχιά χωρίς να κλαίνε Τις μπανδιέρες της Αυτοκρατορίας, της Γένοβας, της Βενετιάς, ώσπου κάποια στιγμή και οι δυο τους νιώσανε την καρδιά τους να σταματάει μέσα στα στήθια τους.
Εκεί στα τείχη του Θεοδόσιου, πάνω σε έναν πύργο, εκεί που πρώτα ανέμιζε η σημαία της Αυτοκρατορίας, κοιμάτιζε η κόκκινη μπανδιέρα του Μωάμεθ. Απόσπασμα από το βιβλίο του Γεώργιου Φραντζή και Νικόλο Μπάρμπαρο Η πόλη σε άλλο Τιμούμε τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και τιμούμε την διάθεσή του να ξεπεράσει τα όρια Να θυσιαστεί επί τους θυσιαστικούς Γιατί όμως, γιατί έτσι καλλιώς και ο Ράνσιμαντ το λέει Ότι και αν είχε γίνει, ακόμα και αν είχε πατριφθεί ο Κωνσταντίνος Και έρχονταν 600-700 τοξότες να συνδράμουν τον Ιουστινιάνη Αν έρχονταν τα πλοία του Πάπα αν συνέβαιναν άλλα γεγονότα και ήταν λιγότερο αποφασιστικός ο Μωάμεθ αν η μητέρα του δεν τον έπιθε τόσο η μάρα, η χριστιανή να συνεχίσει αυτή την προσπάθεια σε μια δεκαετία θα είχαν αλλάξει πάλι τα πράγματα θα είχε γίνει μια δεκαετία το πολύ να καθυστερούσε την άλωση ο Κωνσταντινούς ήξερε λοιπόν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να σωθεί η πόλη ήταν 7.000 οι υπερασπιστές του Ιουστινιάνη και ήταν φορορά πόλης δηλαδή οι 700 ήταν μαζί με τον Ιωάννη
από τους 700 οι 300 ήταν οι κατάφρακτοι η επίλεκτη δυνάμει του αλλά τι ήθελε να κάνει ήθελε να σωθεί στους αιώνες και το κατάφερε η αφήγηση του Άρη ήθελε να σώσει την ψυχή του και να σωθεί αυτή η αφήγηση ότι όταν είσαι σε ένα τέτοιο τόπο 11 αιώνων στέκεσαι στον προμαχώνα και παλεύεις και διατηρήθηκε αυτή η δόξα και τα τείχη αυτά έδιναν την αίσθηση και δίνουν την αίσθηση μεταφορικά για να καταλάβουμε τι σημαίνει εμείς το χρησιμοποιούμε μεταφορικά σήμερα η έννοια στέχομαι στον προμαχώνα.
Ήταν ακριβώς τα τείχη τα ψηλά και η οργάνωση η αμυντική της Κωνσταντινούπολης από αιώνες μετάφρο μπροστά κτλ. Όπου δέθηκαν φοβερές μάχες διότι υπήρχαν μυστικά τούνελς που έφευγαν κάποιοι και κατάσκοποι πολλές φορές μεταμφιασμένοι για να πάνε στα στρατόπεδο του Σουλτάνου αλλά και άλλοι κατάφρακτοι του Ιουστινιάνι για να δώσουν μάχες.
Μάλιστα υπάρχει και στο βιβλίο μου μια καταγραφή που την αγαπώ πολύ που ξαφνικά νύχτα από το στρατόπεδο του Σουλτάνου φεύγει ένας Οθωμανός με το άλογο του μάλλον μεθυσμένος όπως έλεγαν εκεί στα τείχη και αρχίζει και φωνάζει μπροστά στη θάλασσα ή θα σε κατακτήσω ή θα με κατακτήσεις εσύ. και γελούσαν οι πρασπισές της πόλης λέγοντας ότι αυτός είναι ένας οροτευμένος μεθυσμένος και έβαζαν στοιχήματα πόσες βουρδουλιές θα φάει την επόμενη μέρα από τον Σουλτάνο για το ατόπιμά του το ξότις ο Αρμένιος λοιπόν στόχευε εκείνη την ώρα και ο Κάρχας ο αρχηγός των Κρητών του λέει τώρα μάλλον είμαστε εκτός βουλής λέει τον έχω μπορώ να τον χτυπήσω αλλά του λέει άστον και τον άφησε. Την επόμενη μέρα η κατάσκοπη τι έμαθαν, ότι ήταν ο ίδιος ο Σουλτάνος ο οποίος είχε τρελαθεί με όλη αυτή την κατάσταση και είχε πει ότι εννοούσε όχι καμία ερωμένη γυναίκα αλλά εννοούσε την ίδια την πόλη ή θα με κατακτήσεις Κωνσταντινούπολη ή θα σε κατακτήσω Δεν φώναζαν όμως μόνο οι Τούρκοι
φώναζαν και οι Χριστιανοί και τα σημαντρά τους χτύπαγαν σαν δαιμονισμένα και φωνές παρακτικές καλούσαν όποιον μπόραγε να κρατήσει ένα όπλο να έλθει πάνω στα τείχη να βάλει μπρος τον Τούρκο το κορμί του. Στα τείχη, στα τείχη φωνάζανε οι άνθρωποι. Στα τείχη, στα τείχη βροντούσανε τα σήμαντρα και τρέχανε οι καλόγεροι και οι καλογέρισες, οι γυναίκες και τα παιδιά που τρέμαναν από τον άγριο φόβο τους και κουβαλούσαν πέτρες και σαγίτες και τόπια και μολύβια να έχουν οι υπερασπιστές να σκοτώνουν τους Τούρκους, τους γεννήτσαρους που διαβόλοι αληθινοί δεν έλεγαν να σταματήσουν τις επιθέσεις τους.
Μόνο ρουμούσαν συνέχεια πάνω στα παλούκια και ασκαλφανώναν τις σκάλες και κρεμίζονταν κατά γης και σκότωναν και σκοτωνόντουσαν πάντα ουρλιάζοντας, πάντα δονώντας τον Αγέρα με τις επικλήσεις των Αλλάχ και των Μωάμεθ, το μόνο του προφήτη. Ουρλιαζαν πάντα οι Τούρκοι Φωνάζανε και βλαστημούσαν οι Χριστιανοί Χτυπούσανε τα σύμμετρα και οι καμπάνες Βροντούσαν και οι μπομπάρδες Χάλαγε ο Θεός την πλάση Κι ο ήλιος που βγήκε χαροπός Απ' την Ανατολή Κρύφτηκε σε ένα σύννεφο Να μην βλέπει τη συμφορά Το θάνατο των αντριωμένων Που δεν λέγαν αλληλή σου Απόσπασμα Από το βιβλίο του Γεώργιου Φραντζή και Νικόλο Μπάρμπαρο η πόλη σε άλλο Άρα κάτι που θα έσωζε την Κωνσταντινούπολη έπεπε να είναι κάτι πιο ισχυρό και όχι απλώς μια κατάσταση που εμπάσχεται ότι θα της έδινε και άλλα δέκα χρόνια ζωής το πιο ισχυρό ποιο ήταν επί της ουσίας να παραδοθεί η Κωνσταντινούπολη στη Δύση να παραδοθεί στον Πάπα με την έννοια πια δηλαδή να ζητηθούν γιατί υπήρξε μια σοβαρή διάσταση με εκείνους που έλεγαν
να ενωθούμε και με τους άλλους που έλεγαν όχι και ήταν οι ονομαζόμενοι ανθενωτικοί. Άρα για να ερχόταν η μεγάλη υπεράσπιση της Δύσης να συγκρουστεί με τον νεαρό Μωάμεθ θα έπρεπε να δοθούν περισσότερα εχέγγυα και τα ανταλλάγματα ήταν πολύ μεγάλα. Θα ήταν μεγάλα αλλά έχω την αίσθηση ότι μέσα σε ένα οικονομικό περιβάλλον θα μπορούσαν αυτά να ανταλλαγούν. Δηλαδή στα θέματα της αυσπλοείας, στα θέματα των φόρων οι Ιανουάτες, οι Ενετοί, όλοι αυτοί Έχεις την άποψη δηλαδή ότι έπρεπε να γίνει αυτή η σύγκληση με τη Δύση Ναι, δεν υπήρχαν πολλά περιθώρια γιατί όλες οι άλλες περιοχές το Δεσποδότη του Μιστρά, το Δεσποδότη της Ιππήρου τα θέματα στην Καπαδοκία και στις άλλες περιοχές, στην Τραπεζούντα τα θέματα με την έννοια των περιφερειών είχαν αποκοπεί από τον Οθωμανικό στρατό και δεν μπορούσαν να συνδράμουν και να βοηθούν. Είχαν κατακτηθεί αλλά βρίσκονταν υπό ένα καθεστώς απειλής.
Αν ήταν ανοιχτή αυτή η διευλή θα μπορούσαν να συνδράμουν αυτές οι δυνάμεις και να αλλάξει η εικόνα. Και βέβαια αν μπορούσαν μια βδομάδα δέκα μέρες, δηλαδή να αποτύγχανε και αυτή η τελευταία προσπάθεια, θα είχε εγκαταλείψει την προσπάθεια ο Σουλτάνος. Θα είχε επιστρέψει πίσω στην Ανδριανούπολη. Θα ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα Και βέβαια το μεγάλο όπλο της εποχής Όπως είπε Σχεσιάρη Ήταν το όπλο του Ουρβανού Ιβασιλική Αυτό το μεγάλο κανόνι δηλαδή Που για την εποχή ήταν κάτι απίστευτο Λένε ακόμα ότι ήταν υπεύθυνο Και για τις πολλές αποβολές γυναικών Λόγω του θορύβου, λόγω της έντασης αυτής Συμπροματικά με αυτά που λέει Ο κύριος Κασιμάτης Κυρίες και κύριοι όπως συνειδηθίζουμε σε αυτή την εκπομπή και το κάνουμε πράξη είναι ότι να συνοδεύουμε τον προφορικό λόγο με τον γραπτό λόγο.
Κυκλοφορεί λοιπόν από τις επαεπιστημιακές εκδόσεις Oxford, Oxford University Press βιβλίο του καθηγητού Αντώνη Καλδέλη με τον τίτλο «Κυρίες και κύριοι, η άλωση και η τραγωδία της Κωνσταντινούπολης είναι στην αγγλική γλώσσα». Αυτό το βιβλίο, επαναλαμβάνω, μπορείτε να το βρείτε ήδη υπάρχει στα βιβλιοπολία που πραγματεύεται ακριβώς αυτό το θέμα και μάλιστα έδωσε και μια συνέντεξη στον δημοσιογράφο Σάκη Ιωαννίδη.
Ο συγγραφέας δημοσιεύτηκε πριν από κάποιες Κυριακές στην εφημερίδα Καθημερινή με τον τίτλο «Η άλωση δεν ήταν αναπόφευτη αν το 1453 υπήρχαν περισσότεροι πολεμιστές στο πιο ευάλωτο σημείο των τυχών της πόλης αποσιοποιητικά». Ακόμα και αν υπήρχε ο ίδιος αριθμός, ο πολύ μικρός αριθμός άρια αλλά να μην είχε τραυματιστεί ο Ιουστινιάνης τα πράγματα σαφέστατα θα είχαν γύρει την πλάστηγκα προς την πλευρά των Ελλήνων Πώς τραυματίζεται ο Ιουστινιάνης από ένα θράβισμα της Μπορμπάδας του Ουρβανού κατάλληλος υπήρχε και δεύτερο πλήγμα από κάποιο βέλος σε ένα σημείο της ομοπλάτης βλέπει ότι χάνει τον κόσμο η ψυχολογία του είναι τέτοια που βλέπει ότι δεν υπάρχει σωτηρία με όλα αυτά που συμβαίνουν είχαν γίνει και διάφορα αλλά για παράδειγμα είχε πάρει τα κανόνια από την πύλη του Ρωμανού ο Λουκάς Νοταράς και τα είχε μεταφέρει στα θαλάσσια τείχη σε ένα σημείο που δεν χρειάζονταν και αυτός ήταν ο λόγος της έντασης που μέσα στο παλάτι προσπάθησε ακόμα και να τον απειλήσει
με το ξύφος του είχαν γίνει τέτοια πράγματα Ο Νοταράς αλήθεια ποια είναι η μοίρα του όταν γίνεται η άλωση της πόλης. Παρουσιάζεται στον Σουλτάνο, ο Σουλτάνος του ζητά τα παιδιά του να παρουσιαστούν μπροστά. Γίνονται διάφορα τέλος πάντων διότι έχει και μια ιδιαιτερότητα ο Σουλτάνος σχετικά με τις προτιμήσεις των επαφών του.
Αντιδρά εκείνη την ώρα ο Νοταράς, γίνεται η στιχομηθεία με τα ποσά, τα αμύθιτα, με τα κωνσταντινάτα, με τα χρυσά, με όλους αυτούς τους θησαυρούς. τον σκοτώνει, το ίδιο γίνεται μπροστά στα μάτια του με τα παιδιά του μια φοβερή ιστορία όπως και άλλα παιδιά όπως η Θαμάρη η Θαμάρη ήταν η σύντροφος του Ιουστινιάνη, ήταν η κόρη του Φραντζή 20 χρονών και πήρε ο Σουλτάνος μετά στο Χαρέμι και πέθανε από μια λιμώδια στένεια ήταν ένας βαθύς έρωτας που αναπτύχθηκε εκεί μεταξύ Ιουστινιάνη και της Θαμάρη στη συνέχεια από τους λίγους που διασώθησαν ήταν ο Φραντζής με τη σύζυγό του που κατέφυγαν μετά την άλωση σε ένα μοναστήρι στην Κέρκυρα και έζησαν εκεί και κατέγραψε όλη αυτή την...
Αυτό που του είχε αναθέσει ο αυτοκράτορας να γράψει την ιστορία. Είχε κακό τέλος δηλαδή ο Νοταράς ο οποίος ήταν μεταξύ της παπικής στιάρας να προτιμήσουμε το Μαμεθανό. Με πολλά από τα χρήματα αυτά τα οποία ήρθαν στην κατοχή μετά της Άννας Νοταρά της κόρης του, της γυναίκας που συνδεόταν με τον αυτοκράτορα αυτή διέφυγε στη Βενετία και με τα χρήματα αυτά διέσωσε Βυζαντινούς πολίτες να ξεφύγουν από τη σκλαβιά τους εξαγόρασε δηλαδή και ήρθαν στην Ιταλία και σώθηκαν Μετά την άλωση παραδίδεται για τρεις μέρες σε λεγασίες οι πόλεις αυτόν τον δώρο που κάνει ο Μωάμεθ στο στρατό του Βέβαια προβαίνουν κυρίως και οι γεννήτσαροι σε ακρότητες, σε βιοπραγίες καταστρέφουν γάλματα μπαίνουν στην Αγία Σοφιά, κάνουν διάφορα Αλλά ούτε οι άνθρωποι φαντάζομαι πληττώνουν δηλαδή οι Βυζαντινοί πολίτες έτσι Εννοείται. Εξανίσταται τότε ο Σουλτάνος και διατάσσει την πάυση των Λαϊλασιών για να δουν τι ακριβώς θα γίνει Είδαν γεννήτσαρους να σπρώχνουν μπροστά τους εκατοντάδες ανθρώπους δεμένους με σκοινιά
με μαντήλια, με σαρίκια, με γαλινάρια αλόγων γυμνούς σχεδόν ανθρώπους που ολοφύρονταν και ανέβαιναν μέχρι τα ουράνια οι φωνές τους είδανε κι άλλους Τούρκους φορτωμένους με τα Άγια Δισκοπότηρα από τις εκκλησιές κι άλλους που γυμνώναν οι γυναίκες μέσα στις εκκλησιές είδανε άτακτους που είχαν αρπάξει χρυσούς σταυρούς και τους κρατούσανε ψηλά και φώναζαν και ούρλιαζαν και πέρναγαν σαρίκια από πάνω τους για να τους εξευτελήσουν.
Είδαν κοπέλες να αλλάζουν χέρια μια, δυο και τρεις φορές καθώς ο ένας Τούρκος τις γύμνωνε και τις άρπαζε από τον άλλο. Είδαν και μάχες που τρέξε άφθονο το αίμα ανάμεσα σε γεννήτσαρους που καυγάτισαν για λίγους αιχμαλώτους. Αντίκρισαν ιερωμένους που προδίνονταν από τα μακριά τα γένια τους, γυμνούς, δεμένους δίπλα σε αμαρτωλές του λιμανιού, σε πόρνες και σε έρχοντοπούλες Απόσπασμα από το βιβλίο του Κώστα Κυριαζή Κωνσταντίνος Παλαιολόγος Οι Κρήτες συνεχίζουν από 1500 έως έχουν μείνει 176 στα τείχη οι περισσότεροι ακροτηριασμένοι σε μια κατάσταση φοβερή τους δίνει χάρη ο Σουλτάνος να φύγουν με τις σημαίες τους και με τα όπλα τους και με την εικόνα που τους χάρισε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος που ήταν η εικόνα της Παναγίας έργο του Ευαγγελιστή Λουκά και φεύγουν λοιπόν με τα όπλα τους από τη πόλη ο αρχηγός τους είναι ακροτηριασμένος είναι τραυματισμένος βαριά του λέει αν με πάτε στην Κρήτη σε 10 μέρες που θα φτάσουμε θα έχω πεθάνει μες στο πλοίο αφήστε με στο Άγιον Όρος να ζήσω εκεί
και να με περιθάλψουν οι μοναχοί πηγαίνει στο Άγιον Όρος και τότε τον πήθη ο γραμματικός της μονής να αφηγηθεί την ιστορία του Την αφηγείται και έτσι μένει το χειρόγραφο αυτό για το πώς έγινε, τι ακριβώς συμβαίνει. Και ο κάθε ένας από τους υπερασπιστές της πόλης βλέπει με διαφορετική οπτική εικόνα, όπως βλέπουμε και εμείς σήμερα τα πράγματα.
Εσύ τα βλέπεις αλλιώς, ο άλλος τα βλέπει διαφορετικά, τη ροή των γεγονότων. Ο ένας βλέπει ότι ο αυτοκράτορας έπεσε με αυτόν τον τρόπο, ο άλλος λέει όχι έγινε νωρίτερα. Ο άλλος που είναι στο ίδιο σημείο βλέπει τα πράγματα αλλιώς. Έχουμε λοιπόν και μια αλληγορία Μες στο βιβλίο μου που θα βγει το Σεπτέμβριο Από τις εκδόσεις ΟΞΗ Βλέπουμε λοιπόν μια αλληγορία γεγονότων Μαζί με τα στοιχεία μαγικού ρεαλισμού Που έχει μέσα Συνθέτει μια ιστορία Απίστευτη βασισμένη σε αληθινά γεγονότα Που δεν έχουν αλλοιωθεί καθόλου Απλώς προσθέτει βέβαια Η ιστορική γραφή και η λογοτεχνία Ορισμένα γεγονότα που δεν αλλοιώνουν βέβαια τον ιστορικό καμβά αλλά πραγματικά είναι ένα βιβλίο το οποίο το καταχάρηκα το απόλαυσα μου άρεσε πολύ είναι πολλές φορές αυτό που λέμε ότι το χέρι του δημοσιογράφου ή του συγγραφέα οδηγείται από το Θεό δεν το γράφει κανείς μόνος του Μάλιστα σε ένα θέμα το οποίο μας φουντώνει τη φαντασία είναι γεγονός θα σταθώ λίγο σε αυτό τώρα το ότι είναι αυτό που φουντώνει
τη φαντασία μας μόλις γίνεται η κατάκτηση μένει στη λαϊκή φαντασία πρώτα απ' όλα η κερκόπορτα. Την έψαξες στην κερκόπορτα. Υπάρχει κερκόπορτα. Κοίταξες, στις επίσημες αναφορές και κυρίως αναφέρομαι στο Φράτζι που είναι ο πιο έγκυρος δεν υπάρχει κερκόπορτα. Υπάρχει ένας θρύλος. Δεν ξέρουμε κατά πόσο μπορεί να εθεύει. Αν θες να σου μιλήσω με ποσοστά μπορώ να σου πω κατά 80 με 90% δεν υπάρχει κερκόπορτα.
Κατά ένα 10 με 15% μπορεί να υπάρχει Και υπάρχει και σε μια Οθωμανική πηγή Ότι υπήρχε ένας καλόγερος ο οποίος Γι' αυτό λέγεται και παπά Καπίση Η πόρτα του παπά Ότι εκείνος την άνοιξε Εκδικούμενος τέλος πάντων Το ενωτικό πνεύμα που ήταν κυρίαρχο Πάντα ενωτικό πρέπει να εννοούμε με τη δύση ενωτικό Με τη δύση ενωτικό Και να μην ξεχνάμε ότι έχουμε και ένα οξύμορο σχήμα Δηλαδή τι έχουμε έχουμε οι δολολάτρες που είναι στο πλευρό του αυτοκράτορα βάνδαλους και γότυφτους και άλλους τέλος πάντων από τις βόρειες βαλτικές χώρες που είναι στη φρορά του αυτοκράτορα γερμανικά φύλλα δηλαδή έχουμε τον πρίγκιπα Ορχάν που είναι Οθωμανός που είναι το μεγάλο χαρτί το διπλωματικό χαρτί της αυτοκρατορίας το οποίο χάθηκε βέβαια γιατί έκανε μια λανθασμένη κίνηση ο παλαιολόγος να ζητήσει αύξηση των λύτρων γιατί πληρώναν λίτρα οι Οθωμανοί για τον Ορχάν ο οποίος ήταν διεκδικητής του θρόνου ήταν ο επίσημος διεκδικητής του θρόνου τον είχαν παραγωνίσει μαζί με τη φρουρά του, τις παλακίδες του και όλους αυτούς
τους είχε αγκαλιάσει εφιώς σκεπτόμενο το Βυζάντιο αλλά στη συνέχεια ανετράπη αυτό άρχισαν να μην πληρώνουν οι Οθωμανοί για να δημιουργήσουν πρόβλημα έχουμε λοιπόν Οθωμανοί μουσουλμάνους έχουμε οι δολολάτρες στην πλευρά του Σουλτάνου έχουμε Ορθόδοξους, Σέρβους οι οποίοι είναι λαγουμιτζίδες που δουλεύουν για λογαριασμό του Σουλτάνου, δηλαδή άνθρωποι άλλης πίστης συνενώνονται και πολεμούν τα αντίπαλα στρατόπεδα, δηλαδή μια εικόνα έτσι πολύ περίεργη και βέβαια έχουμε και αποστολές μεταφοράς των ιερών κημιλίων ό,τι απέμεινε από την πρώτη άλωση με τους Φράγκους το 1204, κάποια Είναι απομείνοντα ιερά κοιμήλια Λέγεται ότι είναι κάποια κομμάτια Από το Ακάνθινο Στεφάνι Του Χριστού Ή κάποιο καρφίτ όλος πάντων Από τον Τίμιο Σταυρό μάλιστα Υπήρχαν κρυμμένα κάπου και κάποια από αυτά Και αυτά είναι μες στη λαϊκή φαντασία Ότι κάποια μεταφέρθηκαν Αυτό έχει μια δόση ο Ευαίλης για κάποια ιερά σκεύη Και αντικείμενα Τα οποία μεταφέρθηκαν στο Άγιον Όρος Για να διασωθούν
Αυτό είναι ακριβές Και τα βλέπουμε και τα βρίσκουμε σήμερα στο Άγιον Όρος Το πιο χαρακτηριστικό τώρα σε αυτό το σκέλος Στη χωρία της ιστορίας Στην πλευρά Είναι ο μαρμανομένος βασιλιάς Δηλαδή στο λαϊκό θυμικό Μένει πάντοτε θα έρθει κάποιος άνθρωπος Να απελευθερώσει την πόλη Η ιστορία του μαρμανομένου βασιλιά Όπου θα ξυπνήσει κάποια στιγμή Έγινε στο γεγονός ότι δεν βρέθηκε η ισορρός του υπάρχουν αλληλοσυγκρουόμενες θεωρίες του παλαιολόγου δηλαδή ότι κόπηκε το κεφάλι το μεταφέρθηκε αλλά δεν είναι κάτι το οποίο είναι ιδιαίτερα ακριβώς πρέπει να στεκόμαστε με απόλυτη ακρίβεια άλλωστε αν υπήρχε κάτι τέτοιο θα είχε φροντίσει ο Σουλτάνοτον το διατυμπανήσει και να γίνει γνωστό και να παραμείνει στους αιώνες δεν βρέθηκε λοιπόν μέσα στη Σορό των Πτομάτων μην ξεχνάμε ότι τα διάσημα και τα εμβλήματα και όλα αυτά τα έβγαλε ο ίδιος ο Κωνσταντίνος για να μην αναγνωριστεί από τους εχθρούς του και γίνει ο πρώτος στόχος και κανείς δεν ξέρει βέβαια τι ακριβώς έγινε με λεπτομέρειες εκείνη την ώρα
δεξιά του ήταν ο Δαλμάτης αριστερά του ήταν ο εξάδελφός του ο Θεόφιλος Παλαιολόγος κάποιοι εκατόντα αρχή της Αυτοκρατοτικής Φρουράς οι δύο βάνδαλοι που ήταν μπροστά που ήταν άνθρωποι της προσωπικής του ασφάλειας οι δοκιμαστές είχαν μείνει στο παλάτι. Οι δοκιμαστές ήταν αυτοί που επειδή υπήρχε μεγάλος κίνδυνος να δηλητηριαστεί ο αυτοκράτορας, κάτι που ακολουθεί το βέβαια σε όλους τους ηγεμόνες της εποχής, πριν δοκιμάσει τα φαγητά ή το λιτό φαγητό το οποίο είχε απομείνει από τη μαγείρισο του παλαιολόγου, την κυρά Ευδοξία όπως την αναφέρω μέσα στο βιβλίο, υπήρχαν δοκιμαστές και επίσης διπνούσε σύμφωνα με την παράδοση μια παράδοση που είναι πραγματικό γεγονός βέβαια μάζευαν κάθε φορά που ήταν να διπνήσει ο αυτοκράτορας 12 ζητιάνους γιατί πίστευαν τότε στο Βυζάντιο ότι από τα κατώτατα στρώματα της κοινωνικής ζωής μπορεί να ενσαρκώνεται ο Κύριος και μέσα στους 12 υπήρχε μια μικρή πιθανότητα να συντρώγει ο αυτοκράτορας μαζί με το Χριστό αυτό πίστευαν τότε
Υπήρχαν πολλοί θρύλοι, πολλές δυσυδαιμονίες έλεγαν τον ψαλμό 99 πολλές φορές έναν ψαλμό τον οποίο τον αναφέρομαι στο βιβλίο Από την άλλη πλευρά υπήρχαν δυσυδαιμονικές τάσεις πολλές υπήρχαν αστρολογικά φαινόμενα τα οποία ερμηνεύονταν μάλιστα για να γυρίσει την πλάστιγκα της πυθούς η γυναίκα που μεγάλωσε το Μωάμεθ, η μάρα που ήταν χριστιανή ήταν η γυναίκα του πατέρα του Αυτή λοιπόν του είπε Ότι τα αστρολογικά φαινόμενα σε ευνοούν Δεν πρέπει να γυρίσεις Πρέπει να γίνει τώρα Μα λέει ο Χαλίλ Πασάς μου Είπε ότι θα είναι ένας ψώος στην ιστορία μου Και στη φήμη μου και τα λοιπά Μην τον ακούς, τα άστρα λένε αυτά Τα αστρολογικά φαινόμενα, δες τη Σελήνη που είναι κόκκινη Δες τι ακριβώς γίνεται πάνω από την Αγία Σοφιά Εσύ θα τα καταφέρεις Εσύ ο μόνος θα τα καταφέρεις και τότε πίστηκε ο Σουλτάνος και είπε θα εξαντλήσουμε κάθε περιθώριο θα προτάξουμε τις δυνάμεις των γενιτσάρων αφού αναλωθούν πρώτα οι βαζιβούκοι και οι άλλοι οι οποίοι θα καλεπορήσουν τους άγρυπνους πια υπερασπιστές
και τελικά το κατάφεραν από ένα ρήγμα του τείχους. Το βιβλίο έχει τίτλο αυτό που θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο. Υπάρχουν πιθανή τίτλη. Ένας από τους πιθανούς τίτλους είναι ο εμφύλιος των παπείρων. Πολύ ωραία. Γιατί οι παπείροι λένε άλλη ιστορία, υποστηρίζουν άλλα γεγονότα οι άλλοι, μιλούν τα για τα γάνια τα οποία... Αυτό είναι πια με τη φαντασία σου.
Με τη φαντασία, λένε κάποιον ψάλμο ή οτιδήποτε άλλο. Μέσα στο μαγικό ρεαλισμό τον οποίο τον αναφέρουν οι διαπρεβείς βυζετινολόγοι και από τον παρελθινό της Γάνδης και από τα λατινοαμερικάνικα πανεπιστήμια, λένε ακριβώς αυτό το πράγμα ότι είναι συναρπαστική η γραφή γιατί είναι αυτό και με τιμά πολύ αυτό που λένε το θεωρώ πολύ μεγάλη τιμή γι' αυτό σου είπα ότι το καταχάρηκα πολύ χάρηκα και εγώ τη συζήτησή μας εσύ για τη γραφή και εγώ για τη συζήτησή μας ευχαριστούμε πάρα πολύ αγαπητέ Πέτρο Κασιμάτη. Κλείνοντας κυρίες και κύριοι να σας πω το εξής γίνεται η άλωση και στη συνέχεια ο ιστορικός Κώστας Ταματόπουλος πριν από λίγα χρόνια γράφει ένα βιβλίο το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καπών με τον τίτλο «Η Ρωμιοσύνη της πόλης από το 1453 έως το 1600»
και εκεί περιγράφεται πώς ανασυγκροτείται από τον Μωάμεθη Κωνσταντινούπολη που στο μεταξύ έχει αδειάσει λόγω της αλώσεως. Ο κύριος Σταματόπουλος με έχει πληροφορήσει ότι θα συνεχίσει την ανάπτυξη της πόλης και με ένα δεύτερο βιβλίο που έχει ετοιμάσει από το 1600 θα διανύσει δηλαδή τον 17ο αιώνα για την ιστορία πάντα της Κωνσταντινούπολης.
Αυτά για σήμερα αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι. Καλή σας ημέρα.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα