Skip to content
PodBase
#66 | Οι Αμερικανοί στην κάλπη

#66 | Οι Αμερικανοί στην κάλπη

Ο κόσμος και η Ελλάδα
Νοέμβριος 09, 2026 00:43:10 Σεζόν 3 Επεισόδιο 66
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Η εκλογική αναμέτρηση για τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ εξελίχθηκε σε δημοψήφισμα για την προεδρία Τραμπ. Τι σημαίνει η επικράτηση των Δημοκρατικών για την επόμενη διετία; Ποιο είναι το μέλλον του κινήματος MAGA και πώς επηρεάζονται οι σχέσεις των ΗΠΑ με την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή;

Ο καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, συζητά με τον Άρη Πορτοσάλτε και τον Κωνσταντίνο Φίλη, καθηγητή Διεθνών Σχέσεων στο Αμερικανικό Κολέγιο για την επόμενη μέρα των ενδιάμεσων εκλογών και τις νέες ισορροπίες στις ΗΠΑ.

«Η Ελλάδα και ο κόσμος» κάθε Σάββατο στις 9 το πρωί.

Παρουσίαση: Άρης Πορτοσάλτε, Κωνσταντίνος Φίλης

Υπεύθυνη περιεχομένου – παραγωγή: Τζένη Πουπουλίδου

Επιμέλεια: Μαριάννα Πλιακοστάμου

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

ΣΚΑΙ ΠΟΤΚΑΣΤ Συζητούσαμε πριν από ένα μήνα, σε δύο Σάββατα, με τον κύριο Αρβανιτόπουλο για την κατάσταση στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είχαμε δώσει μια μικρή υπόσχεση ότι κατόπιν των εκλογών, των ενδιάμεσων, θα είναι πάλι μαζί μας, στην Διάδα Φίλης Πορτοσάλτε, προκειμένου να αξιολογήσουμε το αποτέλεσμα των εκλογών. Καλημέρα σας κύριε Αρβανιτόπουλε.

Καλή σας μέρα. Ο κ. Σαρβανιτόπλος είναι καθηγητής διεθνούς πολιτικής στο Πάντιο Πανεπιστήμιο. Έχει μελετήσει και μελετά το πολιτικό σύστημα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κύριε Φίλη, καλημέρα σας. Καλημέρα. Και έχει υπάρξει στις Ηνωμένες Πολιτείες τόσο ως φοιτητής όσο και ως καθηγητής πολλά χρόνια. Άρα γνωρίζει εκ των έσω την κατάσταση για να μην χάνουμε χρόνο.

Κύριε Φίλη, προχωρώ λοιπόν λέγοντας το εξής. Ο πρόεδρος Τραμπ έθεσε σε αυτές τις ενδιάμεσες εκλογές το δικό του πρόταγμα το οποίο ήταν απευθυνόμενο στους Αμερικανούς ψηφοφόρους σε κάθε εκλογικό κέντρο, σε κάθε πολιτεία. Δεν βλέπετε τον ρεπουμπλικανό υποψήφιο, βλέπετε εμένα. Οι ψηφοφόροι του έδωσαν την απάντησή τους. Το δημοψήφισμα όπως έκανε κατέστησε τις ενδιάμεσες εκλογές ήταν συντριπτικά σε βάρος του Τραμπ και της ατζέντας του.

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει καμία άλλη ανάγνωση πρώτη που μπορούμε να κάνουμε γι' αυτό το αποτέλεσμα. Μπορούμε να δούμε και αυτό που θα κάνουμε σήμερα με τον Κωνσταντίνο Ραβανιτόπουλο, τους λόγους που φτάσαμε εκεί, τις αιτίες, αν πρόκειται να αλλάξει κάτι από εδώ και πέρα, αλλά η πραγματικότητα είναι μία. Ο Τραμπ ζήτησε από τους Αμερικανούς να τον υπερψηφίσουν μέσω των ενδιάμεσων και αυτοί τον καταψήφισαν.

Κωνσταντίν έχεις κάποια άλλη άποψη από αυτού να ξεκινήσουμε έτσι Συμφωνώ νομίζω ότι πάντοτε οι ενδιάμεσες εκλογές έχουν ένα διτό χαρακτήρα είναι μια αποτίμηση της διακυβέρνησης και της προεδρίας αλλά έχουν και τοπικό χαρακτήρα να πω χαρακτηριστικά ότι σε αυτές τις ενδιάμεσες 140 κοινωνικά ζητήματα είχαν μπει δημοψηφισματικά στο ψηφοδέλτιο σε κάθε πολιτεία σχεδόν αυτό λοιπόν που έκανε ο Τραμπ είναι ότι ουσιαστικά μετέτρεψε τον χαρακτήρα των ενδιάμεσων σε ένα δημοψήφισμα για την Προεδρία του.

Και ότι η απάντηση ήταν, θα έλεγα, κατηγιστική. Δηλαδή ήταν μια πλήρης αποδοκιμασία της Προεδρίας Τραμπ. Κάποιοι το θέτω εμβολίμως, σου βάζω ένα ιδεολογικό ζήτημα, λένε ότι αρχίζει το ξύλωμα του καπιταλισμού. Υπάρχει τέτοια διάσταση κύριε Ραβανιτόπουλε? Όχι, δεν νομίζω ότι υπάρχει τέτοια διάσταση κύριε Πορτοσάλτε. Εδώ πρέπει να απαντήσουμε και σε ένα ερώτημα το οποίο σχετίζεται με την ερώτηση που κάνετε.

Αυτή είναι μία ήττα των Ρεπουμπλικάνων ή είναι μία νίκη των Δημοκρατικών. Νομίζω ότι είναι πρωτίστως μία ήττα του Τραμπ. Οι Δημοκρατικοί δεν μπορούν να πούν ότι έχουμε κερδίσει υπό την έννοια ότι είχαν ένα ενιαίο πολιτικό πρόταγμα σε όλη την Αμερική. Μία ενιαία πολιτική πλατφόρμα. κάτι έξυπνο, δηλαδή επέλεξαν υποψηφίους οι οποίοι τέριαζαν στις ανάγκες των επιμέρους πολιτιών.

Αυτό τι μας έδειξε, μας έδειξε ότι είχαμε υποψηφίους που συνέκλυναν προς το κέντρο, όπως για παράδειγμα στις κόκκινες πολιτείες, παράδειγμα σας πω του Ταλαρίκου, ο οποίος χρησιμοποιούσε θρησκευτική γλώσσα στην πολιτική του πλατφόρμα. είχαμε όμως και υποψηφίους οι οποίοι ανήκουν στη λεγόμενη αριστερά πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος όπως ο Αλσαγέντ για παράδειγμα αυτό λοιπόν που έκαναν οι Δημοκρατικοί ήταν πρόκριναν υποψηφίους οι οποίοι ήταν κατάλληλοι για τις ανάγκες των επιμέρους εκλογών σε κάθε πολιτεία αυτό όμως τι σημαίνει ότι δεν έχουν μια ενιαία πολιτική πλατφόρμα και παραμένουν ένα διερεμένο κόμμα ανάμεσα στην αριστερή του πτέρυγα η οποία όντως σπρώχνει τα πράγματα προς τα άκρα και ανάμεσα σε αυτούς οι οποίοι συγκλίνουν προς το κέντρο.

Γι' αυτό κάνει και ενδιαφέρουσα την επόμενη διετία. Αυτό θα το δούμε αμέσως μετά. Αν μου επιτρέπετε ένα συναφές σχόλιο με αυτή την παρατήρηση. Έκαναν όμως και κάτι άλλο έξυπνο οι δημοκρατικοί. Ενώ έχουμε για πρώτη φορά εκλεγμένο ανοιχτά γκέι γερουσιαστή. Έχουμε τον πρώτο μουσουλμάνο γερουσιαστή. έχουμε Παραολιονίκη που εξελέγει για πρώτη φορά έχουμε την πρώτη μαύρη κυβερνήτη στη Γεωργία αυτό μας παραπέμπει πίσω στις ταυτωτικές πολιτικές όμως οι δημοκρατικοί και αυτοί οι οποίοι εξελέγησαν που σας είπα δεν εξελέγησαν στη βάση των ταυτοτήτων το παλιό ρέιμπο κοαλίσιων όπως μας παρέπεμπε στους παλιούς δημοκρατικούς με τις ακρότητες στο κοινωνικό ταυτωτικό ζήτημα που έφεραν τον τραντισμό εξελέγησαν δίνοντας βάση στα ζητήματα που αφορούσαν τον κόσμο.

Ποια ήταν αυτά, πληθωρισμός, η άνοδος των τιμών των καυσίμων, η ανέχεια και η διαφθορά. Και η άνοδος των επιτοκίων επίσης. Επομένως κάτι έχουν μάθει οι δημοκρατικοί. Λένε Κωνσταντίνε ότι της ακραίας πτέρυγας του Δημοκρατικού Κόμματος αυτούς που χαρακτηρίζει ο Τραμπ αντίφα είχαν περίπου μία εκπροσώπηση της τάξης των δέκα βουλευτών στην προηγούμενη Βουλή των Αντιπροσώπων και σήμερα αυτοί είναι περίπου στο 25% από το σύνολο των Δημοκρατικών.

Αυτό είναι κάτι το οποίο θέλω να το κρατήσουμε αλλά πριν πάμε να δούμε ποιο είναι το μέλλον των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων εν ώψη των εκλογών των Προεδρικών του 1928 θέλω να μας πεις το ξύλωμα του καπιταλισμού σίγουρα συμφωνώ μαζί σου δεν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών είναι όμως το ξύλωμα του κινήματος ΜΑΓΚΑ ρηγματώσεις πριν τις εκλογές κυρίως λόγω του πολέμου στο Ιράν.

Αυτό που έκανε ο Τραμπ είναι ότι στρέβλωσε και διαπόμπευσε μια αναγκαία συντηρητική διόρθωση στην Αμερική. Γιατί θυμίζω ότι ο Τραμπ εξελέγει με ένα πρόταγμα το οποίο είχε τέσσερις άξονες. Είχε έναν κοινωνικό συντηρητισμό που μπορούμε να κουβεντιάσουμε. Είχε μια σκλήνιση στο ζήτημα της μετανάστευσης που ακόμα και οι δημοκρατικοί συμφωνούσαν πλέον.

και είχε, αν θέλετε, και έναν οικονομικό ποπουλισμό, έναν οικονομικό εθνικισμό. Με την συμπεριφορά του όμως και στην υλοποίηση όλης αυτής της πολιτικής στρέβλωσε τόσο πολύ αυτήν την συντηρητική διόρθωση που ουσιαστικά τη διαπόπευσε. Και τι έκανε ουσιαστικά. Ο οικονομικός εθνικισμός εξόκυλε σε μία αλλοπρόσαλη πολιτική δασμών η οποία δεν οδήγησε στον επαναπατρισμό του κατασκευαστικού κεφαλαίου όπως είχε υποσχεθεί.

Αντιθέτως επιβάρεινε τον καταναλωτή γιατί όλες οι εταιρείες μετακύλησαν τα κόστη από την άνοδο των δασμών στον καταναλωτή. Το σύνθημα πρώτα η Αμερική δεν είχε αποτέλεσμα. Ακριβώς. Δεύτερον, ενεπλάκησε έναν πόλεμο ο οποίος για μένα το Ισραήλ ήταν ένας πόλεμος υπαρξιακός αλλά για την Αμερική ήταν ένας πόλεμος επιλογής και εν επλά και χωρίς να έχει μια πραγματική στρατιωτική στρατηγική πράγμα που είχε αλυσιδωτές επιπτώσεις και στην οικονομία με την άνοδο των τιμών των καυσίμων και στον πληθωρισμό άρα επιβάρυνε επιπλέον τον Αμερικάνο καταναλωτή.

Έφερε μια παγκόσμια αν θέλετε ανησυχία στις αγορές με επιπτώσεις ακόμα και στην αγορά των ομολόγων στην Αμερική πράγμα που επιπλέον επιβάρυνε και έκανε πιο ανασφαλή τον Αμερικάνο καταναλωτή γιατί ο κάθε σχεδόν Αμερικάνος πολίτης έχει ομόλογα στα συνταξιοδοτικά του και στα ασφαλιστικά του και θα σας έλεγα και τρίτον ότι μας υποσχέθηκε ότι θα αποξηράνει το βάλτο της διαφθοράς και ανταυτού είδαμε ότι ο βάλτος της διαφθοράς έγινε ωκεανός της διαφθοράς.

Αυτό το δίπολο λοιπόν της ανέχειας του μέσου καταναλωτή στα εργατικά και στα αγροτικά στρώματα την ίδια στιγμή που οι φίλοι του οι μεγάλοι επιχειρηματίες θυσάβεζαν και η ίδια του οικογένεια νομίζω ότι ήταν το κύκνιο άσβα της πολιτικής Τραμπ. Τώρα το κίνημα Μάγκα που με ρωτάτε θα προσπαθήσει να εκφραστεί μέσω ενός άλλου υποψηφίου γιατί ο Τραμπ αυτή τη στιγμή είναι αυτό που λέμε lame duck, δηλαδή είναι στο δεύτερο μισό της δεύτερης προεδρείας του επομένως η μάχη για την διαδοχή είναι σίγουρο ότι θα αρχίσει πολύ σύντομα και αυτός ο οποίος ήδη προσπάθησε με τις πρώτες δηλώσεις του να εκφράσει το κίνημα μάγκα λέγοντας ότι όλα τα δυνάμα μας οφείλονται στη λάθος επιλογή μας να μπούμε στον πόλεμο με το Ιράν είναι ο Τζέιντι Βάνς.

Εκτός από αυτό που αναφέρεις να πούμε ότι ο Βάνς μίλησε και για το Ισραήλ Θα το φέρουμε λίγο μετά αυτό Απλώς το φέτος της συζήτησης Γιατί στους τέσσερις λόγους που Απαρίθμησε για την Ήτα Ήταν και η άκρη της στήριξης Στο Ισραήλ Και δεν τον ήθελε τον πόλεμο από την αρχή Και από τότε δεν τον ήθελε τον πόλεμο Και τον ήθελε τον πόλεμο από την αρχή Ασφαλώς ο Βάνς Όμως το θέμα είναι κατά πόσο μπορεί να αποστασιοποιηθεί Ο Βάνς από τον Τραμπ Και βέβαια σε αυτό που είπες πολύ σωστά για τον Τραμπ να προσθέσουμε ότι σήμερα είναι και τοξικός.

Δεν είναι δηλαδή μόνο πρόβλημα, είναι και τοξικός για όποιον ταυτίζεται μαζί του και ο αντιπρόεδρος του εκ των πραγμάτων, ανεξάρτητα από το αν έχει διαφοροποιηθεί σε μία-δύο κεντρικές επιλογές τα τελευταία δύο χρόνια, ταυτίζεται. Ο οποίος κοιτάει και αυτό στο δικό του πολιτικό μέλλον. Ασφαλώς. Εξού και η αποστασιοποίησή του αυτή που ανέφερε ο κύριος Αρβαντώνπουλος.

Για πες με λοιπόν, Κωνσταντίνε. Ελέγα λοιπόν ότι δεν ξέρουμε αν το κίνημα ΜΑΝΚΑ έχει ουσιαστικά αιτηθεί. Πάντως βλέπουμε εκ των πραγμάτων ότι η απήχησή του έχει συρρυκνωθεί και θα λέγαμε ότι είναι δύσκολο να βρει μια χαρισματική εντός ή εκτός εισαγωγικών πεσόνα να ηγηθεί του κίνηματος ΜΑΝΚΑ όπως ήταν ο Τραμπ. Δηλαδή ο Τραμπ πραγματικά κατόρθωσε να κινητοποιήσει ψηφοφόρους, να τους εισπυρώσει και να τους κινητοποιήσει.

Είχε ένα χάρισμα, υποσχόμενος όπως κάθε λαϊκιστής στους πάντες τα πάντα, κατόρθωσε να εκφράσει ένα μεγάλο κομμάτι μειοψηφικό, αλλά συμπαγές της Αμερικανικής κοινωνίας. Είναι δύσκολο να βρουν ανάλογο εκφραστή, επομένως αν θα αποτολμούσα μια πρόβλεψη, είναι ότι το κίνημα μάγκα σιγά σιγά θα φτύνει. κινητοποίησε ψηφοφόρους και μάλιστα ψηφοφόρους οι οποίοι, το κουβεντιάζαμε και στις περασμένες συζητήσεις μας, ψήφισαν δημοκρατικούς παραδοσιακά.

Σωστά. Αυτή ήταν μια από τις επιτυχίες του Τραμπ. Αλλά είδαμε ότι με το γεγονός ότι δεν μπόρεσε να υλοποιήσει καμία από τις υποσχέσεις του και ιδίως, ξέρετε, στα εργατικά και στα αγροτικά στρώματα, τα οποία είχαν γυρίσει να ψηφίζουν ρεπουμπλικάνους και αυτά αντί να δουν τις ανισότητες να μειώνονται είδαν τη δική τους ζωή να επιβαρύνεται και τους φίλους του Τραμ να πλουτίζουν.

Άρα το τι έγινε το είδαμε εκεί. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι 7 πολιτείες που γύρισαν οι δημοκρατικοί δηλαδή το Μέιν, η Βόρεια και η Νότια Καρολάινα το Οχάιο, η Άιωβα, το Τέξας και το Κάνσας είχαν ψηφίσει τις προεδρικές εκλογές των Τραμ με ποσοστά διαφοράς από την Καμαλαχάρη στις τάξεις του 12 με 15% και γύρισαν ανάποδα από 3 μέχρι 9% υπέρ των δημοκρατικών.

Αυτή είναι μια τεράστια στροφή. Επομένως βλέπουμε μια πλήρη αποδοκιμασία του Τραμπ και επιμένως αυτό που είπατε και στην αρχή ότι ενώ οι ενδιάμεσες εκλογές δεν είναι μόνο μια αποτίμηση της προεδρικής αν θέλετε πολιτικής τις μετρέτερεψες ένα δημοψήφισμα γιατί ουσιαστικά υπεβάλλεται εμένα στο ψηφοδέλτιο. Αυτό είναι που διαφοροποιεί Κωνσταντίνε τις ενδιάμεσες αυτές σε σχέση με προηγούμενες.

Γιατί το λέω. Γιατί και ο Ρέιγαν πολύ πιο δημοφιλής και πολύ πιο ικανός κατά την άποψή μου σε σχέση με τον Τραμπ έχασε εκλογές μάλιστα σχεδόν στην Ετρίβη το 1982 στις πρώτες μεταξύ των δύο θητιών, στην πρώτη θητία. Και ο Κλίντον το 1994 επίσης υπέστη συντριβή. και ο Ομπάμα το 2010 και 2014 αντιστήχως έχασε Βουλή και Γερουσία απλώς δεν έχασε και τα δύο, ο Κλίντον είχε χάσει και τα δύο όπως και ο Ρέιγαν επομένως θέλω να πω μήπως υπερβάλλουν κάποιοι όταν λένε ότι η συντριβή του Τραμπ είναι πρωτοφανής πρωτοφανή σίγουρα δεν είναι. Γιατί όμως αυτές οι ενδιάμες εκλογές έχουν άλλη αξία σε σχέση με όλες τις προηγούμενες Πρώτον διότι έρχονται στο μέσο της δεύτερης θητείας.

Οι περισσότερες αυτές που προανέφερσαν ήταν στο μέσο της πρώτης θητείας. Και στον Κλίντον και στον Ομπάμα. Και κατόρθωσαν να υπερβούν τους κοπέλους αναπροσαρμόζοντας την πολιτική τους. Αυτή τη στιγμή ο Τραμπ δεν έχει αυτή την πολυτέλεια. Είναι σε αποδρομή και νομίζω ότι ο χρόνος που απομένει είναι ελάχιστος. Και με το γεγονός ότι έχει ένα συνολικά εχθρικό κογκρέσο του περιορίζει πάρα πολύ τις επιλογές.

Δηλαδή, η Βουλή των Αντιπροσώπων ουσιαστικά θα περιορίσει τις επιλογές του όσον αφορά την κατανομή κονδύλια του προϋπολογισμού. Θα έχει τεράστιες δυσκολίες στο να προκρίνει ο ίδιος κονδύλια που θέλει και να τα στρέψει προς τα εκεί που θέλει στον προϋπολογισμό με την Βουλή των Αντιπροσώπων να έχει τέτοια νούμερα επέντον δημοκρατικών.

αυτό που θα καταλήξει σε αυτό που βλέπουμε κατά καιρούς στο gridlock, δηλαδή σε ένα διέξοδο το οποίο πολλές φορές καταλήγει και στο κλείσιμο της κυβέρνησης όπως έχουμε δει. Αυτό να το θεωρείτε αναμενόμενο. Δεύτερον, με τη γερουσία ενεχόμενη πλέον από τους δημοκρατικούς, δεν θα μπορεί να επιλέξει πρόσωπα να πλαισιώσουν διάφορα κυβερνητικά αξιώματα και κυρίως μια θέση αν καινοθεί στο ανώτατο δικαστήριο, που ξέρουμε όλοι πόσο σημαίνοντα ρόλο έχει στα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα της Αμερικής.

Και πόσο τυχερό ήταν ο Τραμπ στην πρώτη του θητεία, γιατί του δώσκει η δυνατότητα να αλλάξει αν θυμάμαι δύο ή τρεις δικαστές. Ναι και αυτή τη στιγμή η ισορροπία είναι έξι συντηρητικοί τρεις φιλελεύθεροι στο σχηματικά ομιλώντας το ανώτατο δικαστήριο. Τώρα μάλιστα λέγανε πάρα πολύ στην Ουάσινγκτον ότι υπήρχε μια διαρροή ότι ένας από τους δικαστές, ο Αλίτο, ήταν έτοιμος να συνταξιοδοτηθεί.

Αν γίνει αυτό, οι δημοκρατικοί θα έχουν τη δυνατότητα να ορίσουν τον επόμενο υποψήφιο και πάντως ο Τραμπ δεν θα έχει τη δυνατότητα να περάσει έναν συντηρητικό δικαστή. Άρα τα πράγματα δυσκολεύουν πάρα πολύ. Θα μου πείτε, με την αλλαγή που έχει γίνει στην Αμερική τα τελευταία χρόνια και με την εκτελεστική εξουσία να έχει ενισχυθεί τόσο πολύ εις βάρος της νομοθετικής και της δικαστικής εξουσίας με την διάβρωση των τσέξ εν μπάλανσες, ο Τραμπ θα συνεχίζει να προσπαθεί να κυβερνήσει με προεδρικά διατάγματα.

Δεν χωράει αμφιβολία. Και επίσης, όπως μας προανήγγειλε, θα ασκεί βέτο σε ό,τι του στέλνει το Κογκρέσο. Και το Κογκρέσο, από την άλλη πλευρά, δεν έχουν η δημοκρατική αυτήν την θηριώδη πλειοψηφία που θα τους επιτρέψει να αναπέμπουν το προεδρικό βέτο. Άρα μιλάμε για μια διαιτία gridlock, αδίεξόβη. Οι συμβουλοί των Δημοκρατικών προσλάβουν καλούς δικηγόρους.

Έχει κάποιο νόημα ή είναι απλώς κουβέντες πάνω στην κουβέντα. Το Δημοκρατικό Κόμμα θα πρέπει να πάρει δύο σημαντικές αποφάσεις. Το πρώτο είναι θα κινήσει πάλι τις διαδικασίες καθαίρεσης του Τραμπ. Θα είναι λάθος αυτό, κατά την άποψή μου. Πολιτικά θα ήταν ανόητο. Να τον ιεροποιήσουν σε αυτή τη φάση. Ακριβώς. Θα του δώσουν πολιτικό καύσιμο όταν βρίσκεται σε αποδρομή.

Από την άλλη πλευρά όμως υπάρχει διασπάθηση του δημοσίου χρήματος. Μπορεί να αναζητηθεί η διαφορά στο περιβάλλον του. Ακριβώς. Και νομίζω ότι αυτό θα το πράξει το Δημοκρατικό Κογκρέσιο. Θα κάνει εξεταστικές επιτροπές. Γιατί έκλεισε για παράδειγμα η USAID. γιατί έκλεισε το Υπουργείο Παιδείας, γιατί σταμάτησαν τα κονδύλια στο NIH.

Όλα αυτά θα γίνουν. Δεν χωράει καμία αυτοπολία. Πολιτικές, ας πούμε, να επιστέψουν πίσω, οι δασμοί να καταργηθούν κλπ. Τέτοια πράγματα μπορεί να γίνουν στην επόμενη διετία κύριε Παρβανιντάνπουλε. Νομίζω πως ναι, ότι όσον αφορά το ζήτημα των δασμών θα γίνει πάρα πολύ μεγάλη συζήτηση στη Γερουσία και στον Κογκρέσιο. και επίσης η Γερουσία έχει την δυνατότητα, ξέρετε, όσον αφορά το ζήτημα της κήρυξης πολέμου και όσον αφορά τα κονδύλια που χρηματοδοτούν ένα πόλεμο.

Από την άλλη πλευρά όμως, ο θηριώδης προϋπολογισμός του Υπουργείου Αμήνας είναι τέτοιος και τα εγκεκριμένα είδη κονδύλια τόσα, ώστε ο Τραμπ θα μπορεί, αν θέλει, να συνεχίσει τον πόλεμο στο Ιράν παρά το γεγονός ότι η Γερουσία μπορεί να του κόψει τα κονδύλια από εδώ και στο εξής. Ένα πράγμα που αναμένω να αλλάξει είναι αυτή η επαναπροσέγγιση του με τον Πούτιν, δηλαδή η ενίσχυση του Κογκρέσου και των Δημοκρατικών, αλλά και των συντηρητικών Ρεπουμπλικάνων, οι οποίοι τώρα μετά από την ήττα του Τραμπ και μετά το γεγονός ότι ο Τραμπ μπαίνει σε μια περίοδο αποδρομής, θα αρχίσουν να μιλάνε πιο ελεύθερα.

νομίζω ότι θα θέσουν πάρα πολύ με αίσθηση και έννοια κατεπήγοντος αυτό το ζήτημα της επαναπροσέγγισης με τον Πούτιν και αυτή την επαμφωτερίζουσα πολιτική που έχει ακολουθεί στο Ουκρανικό. Εκεί θα δούμε νομίζω μια σημαντική αλλαγή. Υπάρχει όμως Κωνσταντίνε ένα χρονικό παράθυρο μέχρι τις αρχές Ιανουαρίου για τον Τραμπ αν θέλει να κάνει κάποια χατήρια του Πούτιν ή τέλος πάντων να έρθει πιο κοντά να έρθουν οι Ηνωμένες Πολιτείες με τη Ρωσία να γίνει.

Αυτό είναι σωστό. Να επιδιώξει δηλαδή μια συμφωνία στην Ουκρανία πιέζοντας και τους Ουκρανούς. Νομίζω όμως ότι και οι Ουκρανοί θα προσπαθήσουν να αντέξουν μέχρι τον Ιανουάριο. Βλέποντας το πολιτικό σκηνικό μέσα στην Washington αλλάζει. Αν βέβαια σταματήσει για τους επόμενους δύο μήνες όπως έκανε και με τους δωρηφόρους με το Starlink να βοηθάει τους Ουκρανούς και με την παροχή πληροφοριών και με την παροχή οπλισμού που βέβαια τον αγοράζουν οι Ευρωπαίοι.

Τα πράγματα να τα κάνει. Τώρα που λέτε για τους δορυφούρους, ένας άλλος μεγάλος στημένος των Αμερικανικών εκλογών είναι ο Έλον Μάσκ ο οποίος ξόδεψε εκατοντάδες εκατομμύρια υπέρ των Ρεποπλικάνων Μισό δις λένε και τέτοιοι. Ακριβώς, μισό δις και σε όλες τις καμπάνιες που έβαλε φταίφα και τα μοντρά του. Σε σχέση με τη Γερουσία, επειδή πες για την αλλαγή προσώπων, ένα από τα θέματα που η Γερουσία ελέγχει είναι τους διορισμούς πρεσβευτών ανά τον κόσμο.

Από τις 196 θέσεις που οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πρεσβευτές σήμερα στο πλανήτη, οι 92 είναι κενές. Είναι κενές. Πιστεύεις ότι μπορεί Και αυτό βέβαια έχει δημιουργήσει αντικειμενικά προβλήματα Γιατί ας πούμε σήμερα οι Αμερικανοί Δεν έχουν πρεσβευτεί στη Γερμανία Δεν έχουν πρεσβευτεί σε πάρα πολλές χώρες Μέσα Ανατολής Στην πατρίδα μας Άφησα την Ελλάδα τελευταία Ήξερα ότι κάποιος από εσάς θα πέσει στην παγίδα να το πει Λοιπόν δεν λυσμονούμε ούτε την παρουσία της κυρίας Γκυλφόιλ Δεν λυσμονούμε ούτε την απουσία της κυρίως γιατί δημιουργείται ένα κενό.

Θέλω λοιπόν να ρωτήσω το εξής. Θεωρείς ότι ο Τραμπ από εδώ και πέρα θα είναι πιο προσεκτικός στην επιλογή προσώπων. Δηλαδή μέχρι σήμερα διόρισε ως επιτοπλίστων πρέσβευτές ανά τον κόσμο σε κέρια πόστα κιόλας προσωπικούς του φίλους πρώην νύφες και ούτω καθεξής. Τέτοιες επιλογές δεν θα μπορούν να περάσουν. Δεν θα μπορούν να περάσουν.

Όχι. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να έχουμε σε επαναλαμβάνω σημαντικά πόστα σοβαρότερα πρόσωπα πλέον να εκπροσωπούν τις ΗΠΑ. Νομίζω ότι θα αναγκαστεί να πάει σε σοβαρότερα πρόσωπα αλλά επισημαίνω ότι όλη αυτή η διαδικασία θα είναι χρονοβόρα. Γιατί μπορεί να στέλνει μία υποψηφιότητα στη Γερουσία, να περνάει από hearings, να απορρίπτεται και να υπάρχει η επόμενη επιλογή του.

Αυτό λοιπόν θα είναι χρονοβόρο. Γι' αυτό λέω ότι μπαίνουμε σε δύο χρόνια κυρίως αντιεξόδου και χάος στο εσωτερικό. Μία τελευταία ερώτηση για να πάμε σιγά σιγά σε Ρυπουμπλικανούς δημοκρατικούς και βέβαια στα εξωτερικά ζητήματα, τη Μέση Ανατολή. Ο Τραμπ πιστεύεις ότι από τη φύση του θα μπορούσε να κάνει την ανάγκη φιλοτιμία και να συμβιβαστεί και να συνεργαστεί με τους δημοκρατικούς όπως άλλωστε είπε μετά την απώλεια των δύο σωμάτων του Κογκρέσου.

Εάν το παρελθόν είναι ο πρόλογος, όχι. Γιατί τον τρέφει η σύγκρουση. και τον τροφοδοτή επίσης. Ακριβώς. Συνεπώς κύριε Ρωμανιτόπουλε, να θέσω ξανά το θέμα, είπαμε ότι δεν κινδυνεύει ο καπιταλισμός, αλλά αν θεωρηθεί ότι ο Ντόναρτ Τραμπ θα εξελιχθεί σε μια κακή ανάμνηση, πικρή για το Ρεμπουμπλικανικό κόμμα, αλήθεια, ποια από αυτά τα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα που είπατε ότι τέθηκαν υπομορφήν δημοψηφίσματος και άρα και επικράτησαν αυτοί που τα έθεσαν σε κάποιες πολιτείες τοπικά θέματα, κοινωνικά θέματα αυτά θα ενσωματωθούν πιστεύετε τόσο από το ρεμπουμπλικανικό κόμμα όσο και από το δημοκρατικό με τις ιδεολογικές τους διαφορές τις οποίες τώρα δεν ξέρω αν θα έχουμε χρόνο να τις ζητήσουμε τόσο λεπτομερώς αλλά βλέπω ότι στους δημοκρατικούς είναι σε ανάπτυξη ένα τώρα για μας αριστερό πολύ αριστερό, ριζοσπαστικό όχι κίνημα, δεν ξέρω αν πρέπει να το πω κίνημα αλλά εκπρόσωπο. Είναι μια πτέρυγα.

Μια πτέρυγα που εμπάσχετος κατάφερε να, από αυτούς που εκπροσωπήθηκαν να κερδίσουν αυτοί που εκπροσώπησαν αυτήν την πτέρυγα. Τι λέτε όμως τώρα λέτε θα προσαρμοστούν τα κόμματα στην κοινωνική πραγματικότητα. Είναι πολύ καλή ερώτηση γιατί νομίζω ότι η δεκαετία αυτή που πέρασε, γιατί το φαινόμενο Τραμπ δεν ξεκίνησε τώρα, έχει ξεκινήσει από το 15-16.

Νομίζω ότι έχει φέρει τραυματικά αποτελέσματα και για τα δύο κόμματα. Νομίζω οι δημοκρατικοί πήραν ένα πολύ μεγάλο μάθημα, ότι όλη αυτή η ακρότητα τους στα κοινωνικά ζητήματα και η εγκατάλειψη των ζητημάτων της καθημερινότητας των εργατικών, των αγροτικών στρωμάτων, των μη εχόντων, που ήταν παραδοσιακά το εκλογικό σώμα που εκπροσωπούσαν, τους έφεραν να συντριβούν απέναντι στη Λέλα Πατράμπ.

Αυτό νομίζω ότι έχουν αρχίσει και το εγκολπώνοντος μάθημα, το ενσωματώνουν στην πολιτική τους πλατφόρμα. Δηλαδή, είναι χαρακτηριστικό, όπως σας είπα, ότι παρότι η μεγάλη τέντα, όπως την ονομάζουν η Δημοκρατική, ήταν παρούσα σε αυτές τις εκλογές, δεν ήταν στην πολιτική πλατφόρμα. Στην πολιτική πλατφόρμα ήταν η καθημερινότητα, η αύξηση του πληθωρισμού, η αύξηση της βεντζίνης, η αύξηση του δίζελ, η αύξηση των αγροτικών λιπασμάτων και το καθεξής.

Αυτό λοιπόν νομίζω ότι οδηγεί σε κάποια συμπεράσμα τους δημοκρατικούς. Ότι αυτό που ήταν πάντοτε παραδοσιακό στην Αμερική, ότι η Αμερική κυβερνιέται από το κέντρο, από το μεσαίο χώρο. Δηλαδή οι δημοκρατικοί είχαν τους scoop Jackson Democrats, δηλαδή κεντρώους, κεντρογενείς δημοκρατικούς οι οποίοι συνέκλειναν προς το κέντρο, συναντιόνταν με φιλελεύθερους συντηρητικούς, αν μου επιτρέψετε τον όρο, στο κέντρο και σε μεγάλα ζητήματα, τα κέρια ζητήματα, ψήφισαν μαζί για να προχωρήσει η χώρα μπροστά.

Νομίζω ότι αυτό το μάθημα το έχουν πάρει. Τώρα οι Ρεπουμπλικάνοι έρχονται και αυτοί να κατανοήσουν ότι η ακρότητα και ο λαϊκισμός του Τραμπ τους οδήγησε σε μια συντριβή. υπάρχουν τα σπέρματα για μία νέα συνένεση σε ορισμένα ζητήματα. Νομίζω ότι υπάρχουν. Ποια είναι αυτά. Τρία πράγματα. Μετανάστευση. Να την ελέγξουμε. Νομίζω ότι συμφωνούν και οι δύο.

Οι ακρότητες τώρα των Ρεπουμπλικάνων με τον ΆΙΣ αυτά νομίζω ότι αποδοκιμάστηκαν και θα απορριφθούν. Αλλά ότι χρειάζεται ένας έλεγχος στα μεταναστευτικά ρέμματα συμφωνούν και τα δύο κόμματα. Άρα εδώ υπάρχει έδαφος για μια συνένεση. Δεύτερον, το ζήτημα των δασμών απέδωσε. Όχι. Μπορούμε να συμπεριφερόμεθα έτσι στους συμμάχους μας με τέτοια αφροσύνη και με τέτοια αλλοπρόσαλη πολιτική να ανεβάζουμε 100% τους δασμούς, να τους αφαιρούμε όταν μας κολακεύουν κ.ο.κ.

Όχι. Νομίζω λοιπόν ότι και τα δύο κόμματα συμφωνούν ότι πρώτον πρέπει να υπάρχει μια ορθολογική πολιτική δασμό και δεύτερον ότι αυτό δεν οδηγεί απαραίτητα και αυτόματα στον επαναπατρεσμό του κατασκευαστικού κεφαλαίου. Άρα τι πρέπει να γίνει, δεν μπορούμε να διαρρήξουμε ή να τελειώσουμε την παγκοσμιοποίηση όπως έλεγαν οι Ρεπουμπλικάνοι, πρέπει να την ρυθμίσουμε την παγκοσμιοποίηση.

Εδώ λοιπόν είναι ένας δεύτερος τόπος συνένεσης που μπορεί να επιτευχθεί. Τρίτον, στην εξωτερική πολιτική, μπορούμε να οδηγήσουμε την Αμερική σε υπερέκταση όπως είχαν οδηγήσει οι παντοτινοί πόλεμοι, όπως σωστά έλεγαν οι Ρεπροπλικάνοι. Όχι. Οι δημοκρατικοί, οι οποίοι εν μέρη είχαν την ευθύνη για τους παντοτινούς πολέμους, το έχουν καταλάβει και αυτοί.

Ο Ομπάμα πρώτος είπε the policy of restraint, δηλαδή μια πολιτική αναδίπλωση, μια πολιτική αν θέλετε να σταματήσουμε αυτούς τους παντοτινούς πολέμους. Και εδώ υπάρχει ένα πεδίο σύγκνησης. Άρα νομίζω από τις ακραίες ταλαντώσεις του πολιτικού εκκρεμούς, μία που το οδήγησαν οι δημοκρατικοί με όλες αυτές τις ταυτωτικές αριστερές πολιτικές και ούτω καθεξής και μία που το οδήγησαν οι ρεπουμπλικάνοι με τον Κίνιμαν Μάνκα, η ταλάντωση του πολιτικού εκκρεμούς νομίζω ότι νομοτελειακά έρχεται προς ένα μεσαίο χώρο που είναι αναγκαίος για να κυβερνηθεί η Αμερική.

Σε σχέση με τους δημοκρατικούς, πριν πάμε στους ρεπουμπλικάνους, αυτή τη στιγμή δεν έχει βρεθεί το πρόσωπο, αλλά είναι και η φύση των προκριματικών θέτια και του πολιτικού συστήματος που δεν ευνοεί, όχι δεν ευνοεί, δεν προκύπτει ένα πρόσωπο που μπορεί να είναι πρόεδρος ή γενικός δραματέας του κόμματος. Το κόμμα εκπροσωπείται από τον πρόεδρο και όταν έχει κυθεί το κόμμα δεν έχει πρόεδρο.

Ακριβώς. Δεν υπάρχει πρόεδρος αξιωματικής αντιπολίτευσης, να το πούμε έτσι, με όρους ελληνικούς ή ευρωπαϊκούς. Μόνο στο κόγκρεσο, ο οποίος δεν είναι κατά ανάγκη ο πρόεδρος του κόμματος. Ακριβώς. Βλέπεις κάποιο πρόσωπο ή κάποια πρόσωπα που θα μπορούσαν να συγκεράσουν τις δύο διαφορετικές προσεγήσεις και σχολές ουσιαστικά εντός των δημοκρατικών από τη μία τους αριστερούς, άκροαριστερούς υπερδικαιωματιστές με συγκεκριμένες αντιλήψεις και από την άλλη τους κεντρώους πιο μετριοπαθείς υπάρχει αυτό το πρόσωπο σήμερα που μιλάμε στους κόλπους των δημοκρατικών και κυρίως να έχει τη δυνατότητα αυτή του συγκερασμού για να μπορέσει δηλαδή να είναι με καλές πιθανότητες υποψήφιος πρόεδρος.

Κοιτάξτε, αυτομάτως δεν προκύπτει ένα πρόσωπο. Μπορούμε να αναφερθούμε στη διάφορα όπως ο Νιουσόμ ή ο Όσομ, ο νέος αυτός φερελπής από ό,τι όλοι λένε στην Αμερική ή αν θέλετε ο Μπούτιτζεντς. Αλλά νομίζω ότι αυτά είναι ορίσματα. Αυτή τη διετία θα γίνουν πολύ μεγάλες ζημώσεις, πολύ σωστά λες ανάμεσα στις δύο πτέρυγες. Και νομίζω και ελπίζω ότι οι Δημοκρατικοί θα έρθουν με μια επιλογή στο τέλος η οποία θα εκφράζει αυτήν την πολιτική πραγματικότητα.

Δεν νομίζω ότι θα πάμε σε μια επικράτηση της αριστερής πτέρυγας μετά από όλα αυτά που έχουν συμβεί. Ωραία. Θέτουμε μια παράμετρο για το αν η Αμερική είχε ψηφίσει Τραμπ για να μην αναμειχνύεται σε πολέμους, να μην κάνει πολέμους. Αυτό διαταράχτηκε εν πάση περιπτώσει. Η υπόσχεση δεν τηρήθηκε από τον πρόεδρο Τραμπ. Τώρα, η θέση των Ηνωμένων Πολιτειών για να δούμε, επειδή εμείς μεγαλώσαμε, είμαστε μια γενιά ανθρώπων που μεγαλώσαμε ως Ευρωπαίοι υπό την προστασία και την φροντίδα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Μπαίνει σε μια φάση εγκεκριμένου απομονωτισμού η Αμερική. Θα επανέλθει η παλιά σχέση ας πούμε Ευρώπης, αν λέμε ότι η Νοτάμ μια κακή στιγμή ας πούμε για το Ρεμπουμπλικανικό κόμμα θα επανέλθει η σχέση Αμερικής με την Ευρώπη ή αυτά είναι πια πράγματα που έχουν αποφασιστεί αλλά, τι να πω, σερβίρονται με έναν τρόπο από άλλους πιο επιθετικά και από άλλους πιο γλυκά.

Είναι ακριβώς όπως το λέτε κύριε Πόρτος Άλτε. Νομίζω ότι δεν θα ξαναδούμε την σχέση ΗΠΕ να γυρίζει στα δεδομένα του ψυχροπολέμου. Και αυτό γιατί μετά το τέλος του ψυχροπολέμου, κακά τα ψέματα, η Ευρώπη έχασε την γεωπολιτική της αξία στα μάτια της Αμερικής. Το νέο πεδίο απειλών και προκλήσεων για την Αμερική είναι η Ασία και η Κίνα.

δεν είναι η Ευρώπη και η Ρωσία. Θεωρεί η Αμερική και δικαιολογημένο ότι η Ρωσία είναι μια παρεκμασμένη δύναμη μπορεί να είναι αναθεωρητική αλλά κατ' ουσίαν έχει όρια η προβολή της ισχύωσης είναι παρεκμασμένη. Δείτε για παράδειγμα στο Ουκρανικό. Δεν μπορούν να προχωρήσουν μετά από 4-5 χρόνια πολέμου. Η νέα απειλή, η νέα πρόκληση για την Αμερική είναι η Ασία.

Και αυτό για να είμαστε δίκαιοι και απέναντι στον Τραμπ δεν άρχισε πιτράμπ, άρχισε και επί δημοκρατικών. Η στροφή βεβαίως, η στροφή επί Ομπάμπτον το 2008. Το πίβο του Αίζια. Και βεβαίως οι δημοκρατικοί το έκαναν, όπως είπατε κ. Πορτοσάλτε, με έναν πιο συνενετικό τρόπο, μέσα από διαβουλεύσεις. Αυτό θα γινόταν ένα πιο βελούδινο διαζύγιο και ενδεχομένως όχι και διαζύγιο, μια ανακατανομή ρόλων, όπου οι Ευρωπαίοι θα αναλάμβαναν μεγαλύτερες ευθύνες μέσα στην Ατλαντική Συμμαχία, θα αύξαναν τα αμυντικά κοντήλια τους και θα έπαιρναν και θέσεις ευθύνης για να μπορέσουν οι Αμερικανοί περίπου να στραφούν απερίσπαστη προσθένασία.

Με τους Ρεπουπλικάνους αυτή η ρηγμάτωση έγινε με ένα δύο τρόπο και δυστυχώς έγινε και με έναν ζημιογόνο τρόπο γιατί χάθηκε η εμπιστοσύνη στη Συμμαχία και αυτό είναι το κρίσιμο μέτρο για μια συμμαχία η εμπιστοσύνη. Απαξίωσε τον Άτο ο Τραμπ και ρηγμάτωσε την εμπιστοσύνη προς την Αμερική των συμμάχων. Κοιτάτε τον πόλεμο στο Ιράν.

Πράγμα που τον έκανε και έξαλλο ότι καμία από τις συμμάχους δεν τον ακολούθησε. Ούτε η Ευρωπαϊκή χώρα, ούτε η Γαπωνία, ούτε η Αυστραλία, ούτε η Νέα Συγκρανδία, ούτε η Νότια Κορέα, κανένας. Αυτό τι σημαίνει ότι ο Τραμπ έκανε μια ζημιά στην Αμερική και στην σκληρή αλλά και στην ήπια ισχύ της. Και επομένως αυτό θα πάρει χρόνια για να αποκατασταθεί.

Αλλά οι ευρωατλαντικές σχέσεις δεν πρόκειται να επιστρέψουν τουλάχιστον στα δεδομένα της ψυχροπολεμικής εποχής. Αυτό νομίζω το οποίο πρέπει να προσδοκούμε είναι ότι θα επανέλθουμε σε ένα γύρο διαβουλεύσεων για έναν επανακαθορισμό της ισορροπίας των σχέσεων ανάμεσά μας μέσα στα πλαίσια της Ατλανικής Συμμαχίας, αν μπορούμε να τη διασώσουμε.

Έχω βασικά δύο ερωτήσεις. Η μία έχει να κάνει με τον Τραμπ, και ξεκινώ από αυτή, ο οποίος αντιμετώπιζε Ευρωπαίους ηγέτες όπως τον Μακρόν σαν ένα ηγέτη σε αποδρομή, γιατί πράγματι ο Μακρόν δεν είχε τη δυνατότητα επανεκλογής και κυρίως τον αντιμετώπιζε υποτιμητικά, Βλέπετε ο Τραμπ σε ανάλογη κατάσταση. Χαμηλή αποδοχή, τη χαμηλότερη από κάθε άλλο πρόεδρο, 32-39%.

Έχει ακόμα δύο χρόνια βέβαια μπροστά του, έχει κάποιους μήνες όπως ο Μακρόν. Αλλά όπως και να έχει, τα βλέμματα και οι προβολές στρέφονται προς άλλα πρόσωπα. Πιστεύεις Κωνσταντίνε ότι θα τον αντιμετωπίσουν ανάλογα και οι ξένοι ηγέτες, είτε οι αντίπαλοι, είτε οι εταίροι. δηλαδή ως ένα πρόεδρο που πλέον δεν βρίσκεται στο πήκτης ισχύος του δεν μπορεί να τους ασκήσει αποτελεσματική πίεση να τον αντιμετωπίσουν λοιπόν ως ένα ηγέτη που θα τον ακούν ενδεχομένως δεν θα θέλουν να τον βάλουν σόνι και ντε απέναντί τους αλλά θα μπορούν και να τον αγνούν και να πηγαίνουν παρακάτω Νομίζω ότι πρέπει να τον αντιμετωπίσουν με μεγαλύτερη προσοχή γιατί αυτή τη στιγμή είναι στη γωνία και επειδή η Αμερική είναι μια πανίσχυρη υπερδύναμη μπορεί να κάνει ζημιά σε οποιοδήποτε μέτωπο.

Και επομένως αυτή τη στιγμή χρήζει ιδιαίτερης προσοχής η αντιμετώπιση του Τραμπ από τους συμμάχους για να μπορέσουμε να βγάλουμε τα δύο χρόνια που απομένουν της θητείας του χωρίς να έχουμε άλλα μεγάλα προβλήματα. Ένα από τα ζητήματα που βλέπω που με ανισχύει πάρα πολύ είναι πώς θα συμπεριφερθεί από εδώ και πέρα στο Ιράνι.

Γιατί το λέω αυτό, γιατί μέσα του έχει κατανοήσει ότι ένα από τα μεγάλα σοβαρά προβλήματα που οδήγησαν σε αυτήν την ήττα ήταν ο πόλεμος στο Ιράν. Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν έκανε ο Τζέιντι Βαν στην δήλωση αυτή ότι ο πόλεμος του Ιράν φταίει για την ήττα στις εκλογές, πριν την κάνει την έδωσε στον Τραμ να την εγκρίνει, σύμφωνα με τους Τάιμς της Νέας Υόρκης.

άρα αυτό σημαίνει ότι μέσα του έχει καταλήξει ότι την πάτησε στο Ιράνι ότι ακολούθησε λάθος συμβουλές παρά τη διαφωνία των υπηρεσιών ασφαλείας του και του ίδιου του αντιπροέδρου του και ότι παγιδεύτηκε στο Ιράνι και επομένως είναι πολύ ενδιαφέρον και ανησυχητικό ταυτόχρονα να δούμε ποια θα είναι η αντίδρασή του θα μπορέσει δηλαδή να αποκόψει του κάποιες λόσες όπως λένε οι Αμερικανοί να κοπούν εδώ τα κόστη και να περιορίσει απόλυες ή θα κάνει δεύτερο σφάλμα, θα κάνει double down στο σφάλμα του και θα αρχίσει μια δεύτερη εκστρατεία βομβαρτισμών κατά του Ιράν κτλ.

Δεν είναι πιο ανισχυτικό για σένα Κωνσταντίνε γιατί εκτός από το Ιράν έχουμε και την περίπτωση την πιο εύκολη της Κούβας ας πούμε και άλλα πεδία που εμείς ενδεχομένως να μην έχουμε στον ορίζοντά μας. Ακριβώς. Δεν είναι για τον Τραμπ πιο ανισχυτικό, για τον πλανήτη μάλλον σε σχέση με τον Τραμπ πιο ανησυχητικό, ότι τα τελευταία δύο χρόνια είναι αυτά που θα βάλει τη σφραγίδα της πολιτικής του κληρονομιάς στην Αμερικανική ιστορία και φαίνεται ότι ακόμα δεν είναι ευχαριστημένος με όσα έχει καταφέρει.

Και είναι πλέον ανησυχητικό, γιατί τον Τραμπ δεν τον ενδιαφέρει ούτε ο κόσμος ούτε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Τον ενδιαφέρει μόνο εαυτός του. Επομένως αυτό είναι πάρα πολύ ανησυχητικό Δηλαδή αν θα αντιδράσει Σπασμωδικά Σε αυτήν την ήττα Που τον οδηγεί αν θέλετε Και στην απαξίωση την πολιτική Και την ιστορική απαξίωση θα λέγαμε Πως θα αντιδράσει Γι' αυτό νομίζω ότι πρέπει Όλοι να είναι πάρα πολύ προσεκτικοί Κυρίως αναφέρομαι στους Ευρωπαίους Και νομίζω ότι αυτό το κατανοούν Απέναντί του Μία ερώτηση για την Ευρώπη πριν έρθουμε στα της περιοχής μας Γιατί έχουμε αφήσει εκτός το Ισραήλ, έχουμε Τουρκία, έχουμε και Ελλάδα.

Τα κινήματα τα αντιευρωπαϊκά και ευρωσκεπτικιστικά, όπως ας πούμε της Μαρή Λεπέν, έχουν κρατήσει αποστάσεις από τον Τραμπ τους τελευταίους μήνες. Σωστά. Με εξαίρεση το AfD στη Γερμανία, οι υπόλοιποι, ακόμα και ο Φάρατς στο Ηνωμένο Βασίλειο, δεν θέλουν ταύτιση με τον Τραμπ. Βλέπεις να αλλάζει κάτι ως προς αυτό και το λέω γιατί όταν ο Τζέιντι Βάνς ήρθε και μας σώκαρε με την ομιλία του στο Μόναχο λίγες μέρες μετά την ορκομοσία Τραμπ Ένα από τα ζητήματα που είχε τεθεί με έμεσο και άμεσο τρόπο ήταν η υποστήριξη αντίστοιχων κινημάτων ενώ αντίστοιχης ιδεολογίας κινημάτων ανά τον κόσμο και ειδικότερα ανά την Ευρώπη Βλέπεις αυτό να φθήνει πλέον Το 2019.

Και να επηρεάσει και τις ευρωεκλογές τότε. Ακριβώς. Και πολλά από αυτά τα κόμματα και τα κινήματα, τα οποία ουσιαστικά πήραν καύσιμο από την άνοδο του Τραμπ στην εξουσία και σε έναν βαθμό αν θέλετε τροφοδοτήθηκαν και από παρεμφερεί κοινωνικά ζητήματα, π.χ. το μεταναστευτικό. Νομίζω ότι αυτή τη στιγμή χάνουν έναν μεγάλο υποστηρικτή.

Οι πολίτες παρακολουθούν την απαξίωση των ακροτήτων της τραμπικής πολιτικής. Επομένως θεωρώ ότι θα επηρεάσει και αυτά τα κίνηματα στην Ευρώπη. Να έρθουμε στην περιοχή μας. Αν υποθέσουμε ότι το ρεπορτάζ της εκμερίδας είναι σωστό και ο Βάνς πήρε την έγκριση του Τραμπ πριν εκδώσει την ανακοίνωση, μέσα σε αυτή αναφέρεται στο Ισραήλ.

Και μάλιστα ο Τραμπ έκανε μια παράδοξη επιπόλαιη δήλωση κατά τη διάρκεια της εκλογικής αναμέτρησης. Άρα ούτε καν μια μέρα πριν. Βέβαια για να είμαστε σοβαροί η βοήθεια αυτή μπορεί να κοπεί με τον τρόπο που είπε, αλλά από την πίσω πόρτα, μέσα δηλαδή από συμπράξεις μεταξύ των δύο κρατών, στην πραγματικότητα μην κοπεί ούτε ένα δολάριο.

Κάπου διάβασα, συγγνώμη κ. Βανιντόπουλ, αλλά κάπου διάβασα ότι υπάρχει ήδη μια συνεννόηση μεταξύ των δύο κρατών για να αλλάξουν τον τρόπο της υποστηρίξεως της Αμερικής. Ένα πυροτέχνημα ήταν αυτό. Αλλά παρόλα αυτά, κάτι υποδήλωσε. Άρα εγώ αυτό που θέλω να ρωτήσω είναι, δεδομένου ότι η εικόνα του Ισραήλ είναι αυτή τη στιγμή πολύ αρνητική στις ΗΠΑ και μάλιστα το έχουμε κουβεντιάσει κατηδίαν με τον Κωνσταντίνο Ραβανιτόπουλο δεν είναι μόνο στους νεαρούς δημοκρατικούς που κανείς μπορεί να πει ότι έχουν μια επαναστατικότητα βράζει το αίμα τους και ούτω καθεξής είναι ακόμα και στους μεγαλύτερες ηλικίες ρεπουμπλικάνους κακή εικόνα του Ισραήλ πως αυτό Όχι του Ισραήλ.

Της τωρινής κυβέρνησης Νετανιάχου. Ακριβώς. Της κυβέρνησης Νετανιάχου. Και μάλιστα έχουμε και μία δήλωση του Άιζενκοτ εχθές. Το εχθές είναι σε σχέση με την πέμπτη που γράφεται η Υπομπή. Στην οποία λέει ότι θα προσπαθήσει να σχηματίσει κυβέρνηση και μιλάει με πολύ θερμά λόγια για τις ΗΠΑ και για τον Τραμπ παρά το ότι ο Τραμπ στήριξε τον Νετανιάχου δύο φορές δημόσια.

Σχέση με τον Νετανιάχου δηλαδή, να το πω αλλιώς, ο Νετανιάχου είναι βαρύδιοι αυτή τη στιγμή για τις σχέσεις του Ισραήλ με πολλά κράτη. Από ό,τι φαίνεται έχει γίνει βαρύδιοι και για τις σχέσεις του Ισραήλ με τις Ηνωμένες Πολιτείες, παρά τη δημόσια στήριξη του Τραμπ. Θεωρείς λοιπόν, Κωνσταντίνη, ότι μία αλλαγή ηγεσίας του Ισραήλ θα διευκόλυνε την κατάσταση, αλλά τυχόν παραμονή του Νετανιάχου θα την δυσκόλευε.

Δεδομένο ξαναλέω και της επικράτησης των Δημοκρατικών στο Κογκρέσο. Κοιτάξτε υπάρχουν δύο θέματα εδώ. Η σχέση του Ισραήλ με την Αμερική η οποία νομίζω είναι αδιαθάρακτη ιστορικά και νομίζω για λόγους σύγκλησης και ταύτισης συμφερόντων και αξιών και θα συνεχίσει να είναι η ίδια. Και το δεύτερο πεδίο είναι αυτό το οποίο αναφέρεις δηλαδή η πολιτική της κυβέρνησης Νατανιάχου, εκεί φυσικά στην Ουάσινγκτον δεν θα έβλεπαν με κακό μάτι μια αλλαγή ηγεσίας της Ισραήλ χωρίς όμως να μπορούν να την επιβάλλουν.

Να θυμίσω ότι ο Νατανιάχου δεν ήταν αραιστός ούτε στην κυβέρνηση Ομπάμα. Το αντίθετο. Ούτε εις του Ομπάιντεν, όλο περισσότερο. Παρά τα αυτά όμως η συνεργασία ήταν απρόσκοπτη. Επομένως, ναι, μπορεί να επιθυμούσαν μια αλλαγή ηγεσίας Αυτό θα διευκόλυνε και την εσωτερική πολιτική της ΗΠΑ Αλλά νομίζω ότι αυτή η συνεργασία, οποιος και να είναι στην κυβέρνηση της Ισραήλ θα συνεχίσει Ωραία, δύο ερωτήσεις από πλευράς μου Πώς μας επηρεάζει αυτό εμάς, η κακή εικόνα της ιστορινής Ισραηλινής ηγεσίας και ο αντίκτυπος γιατί από ό,τι φαίνεται από τους χαμένους των εκλογών είναι και το φιλοϊζαρελινό λόμπι σε σχέση με αρκετούς από τους υποψήφιους που στήριξε και δεύτερον αν βλέπεις κάποια ουσιαστική μεταβολή της αμερικανικής πολιτικής σε σχέση με την Τουρκία μετά την επικράτηση των Δημοκρατικών.

Να αρχίσω από το δεύτερο. Νομίζω ότι η ελληνοαμερικανική σχέση βρίσκεται στην καλύτερη δυνατή αυτή τη στιγμή κατάσταση. Είναι μια στρατηγική συμμαχία. Οι Αμερικανοί βλέπουν την Ελλάδα ως κόμβο και για τα ανεργειακά και για τα αμυντικά τους συμφέροντα. Και η σχέση μας είναι στο ανώτατο δυνατό επίπεδο. Και νομίζω ότι αυτή η σχέση και η φύση αυτής της σχέσης και η κατάσταση αυτής της σχέσης είναι αποτέλεσμα διακομματικού κονσένσουσης και στην Αμερική και στην Ελλάδα.

Και βλέπω διατάρακτη. Από εκεί και πέρα αυτό το οποίο πάντοτε ξέρουμε είναι ότι στην τριγωνική σχέση οι Αμερικανοί πάντοτε κρατούν ίσες αποστάσεις. Παρά τα αυτά όμως να πούμε και τούτο ότι παρά την προσωπική σχέση Τραμπερτογκάν και παρά όλες τις υποσχέσεις προς την Τουρκία η Τουρκία δεν πει τίποτα από τον Τραμπερτογκάν.

Για να είμαστε απολύτως δικοί. Και αν μπορείτε να σωματώσετε και αυτή την ερώτηση στην απάντησή σας γιατί κλείνουμε εάν ας πούμε η αποτυχία Νετανιάχου δημιουργεί πρόβλημα και στην ελληνική κυβέρνηση λόγω της πρόσδεσης Ελλάδος-Ισραήλ στην περίοδο Νετανιάχου. Όχι, και αυτό νομίζω ότι είναι μια στρατηγική συμμαχία η οποία είναι στη βάση της σύγκλησης συμφερόντων και αξιών.

Και νομίζω ότι και εδώ υπάρχει διακομματικό κονσένσους όσον αφορά αυτήν την συμμαχία, γιατί θυμίζω ότι πολλές κυβερνήσεις από την κυβέρνηση Καναμαλή, Παπανδρέου, Τσίπρα, Μητσοτάκη έχουν στηρίξει αυτήν την στρατηγική συμμαχία και επίσης στο Ισραήλ τη στηρίζει όλο το πολιτικό φάσμα. Επομένως δεν βλέπω να διαταράσσεται αυτή η σχέση τώρα γιατί υπάρχουν φωνές που μιλάνε για τα εσωτερικά ζητήματα, σύμφωνοι, αλλά όταν κάνεις εθνική και εξωτερική πολιτική κοιτάζεις την πρόοδο στους εθνικούς συμφέροντους.

Πιστεύεις ότι οι δημοκρατικοί που δίνουν μεγαλύτερη έμφαση τα ανθρώπινα δικαιώματα θα μπορούσαν να ασκήσουν κάποια μεγαλύτερη πίεση στην Τουρκία η οποία τα τελευταία δύο χρόνια απολαμβάνει την πλήρη ανοχή και ασυλία από ο Αμερικανικής πλευράς σε αυτά τα θέματα. Θα το κάνουν, αλλά όχι με το βαθμό που το έκανα στο παρελθόν.

Νομίζω ότι μετά από όλα αυτά που έχουν συμβεί την τελευταία δεκαετία και το Δημοκρατικό Κόμμα βρίσκεται σε μια επανεξέταση, όπως είπαμε, και της εσωτερικής πολιτικής αλλά και του τρόπου άσκησης της εξωτερικής τους πολιτικής. Δηλαδή δεν θα δούμε τον παρεμβατισμό που είδαμε από τους δημοκρατικούς τις προηγούμενες δεκαετίες.

Ακούσατε το podcast «Ο κόσμος και η Ελλάδα» το 2026. Sky Podcast

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00