#61 | Ρωγμές στο οικοδόμημα Τραμπ
Ο κόσμος και η ΕλλάδαΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ρωγμές στο κίνημα MAGA, πίεση στην αμερικανική οικονομία και ενδιάμεσες εκλογές που μπορούν να αλλάξουν τις ισορροπίες στο Κογκρέσο.
Πόσο έχουν αντέξει τα θεσμικά αντίβαρα της αμερικανικής δημοκρατίας στη δεύτερη προεδρία Τραμπ;
Ο καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος συζητά με τον Άρη Πορτοσάλτε και τον Κωνσταντίνο Φίλη για τις ρωγμές στο οικοδόμημα Τραμπ και το αποτύπωμά τους στην ισχύ και το ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών στον κόσμο.
Παρουσίαση: Άρης Πορτοσάλτε, Κωνσταντίνος Φίλης
Υπεύθυνη περιεχομένου – παραγωγή: Τζένη Πουπουλίδου
Επιμέλεια: Μαριάννα Πλιακοστάμου
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
ΣΚΑΙ ΠΟΤΚΑΣΤ να προσπαθήσουμε να διαβάσουμε τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής, δηλαδή να προσπαθήσουμε να δούμε τι συμβαίνει στις ΗΠΑ σε συνδυασμό με την Κίνα. Και ο καλεσμένος μας είναι ο Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, με τον οποίο έχουμε συναντηθεί και σε έναν άλλον κύκλο αυτών των εκπομπών. Καλημέρα σας κύριε φίλοι. Καλημέρα Ρη.
Κύριε Αρβανιτόπουλο καλημέρα σας. Καλημέρα σας. Ευχαριστούμε πάρα πολύ. Εγώ ευχαριστούμε. Αρμανιτόπουλος είναι καθηγητής διεθνούς πολιτικής, έχει ειδικότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες, την ξέρετε, την διαβάζετε, τη χώρα αυτή. Κωνσταντίνε, κάνε την εισηγησή σου, να ξεκινήσουμε. Ωραία. Τι να πρωτοπούμε βέβαια για τις Ηνωμένες Πολιτείες και την κατάσταση που επικρατεί στο πλανήτη. Έχουμε τους δύο πολέμους, έχουμε τον αντίκτυπο σε διάφορα πεδία στις περισσότερες χώρες, έχουμε προφανώς και τις συνέπειες σε σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες για ένα πόλεμο αυτών του Ιράν που ήταν αντιδημοφιλής εξ αρχής, Αλλά πριν φτάσουμε στα διεθνή και το φέρουμε και στα καθημάς για να κάνουμε και ένα πέρασμα από την Κίνα κάποια στιγμή, θέλω να ξεκινήσουμε με την εσωτερική κατάσταση.
Έχουμε σε ένα μήνα από σήμερα τις ενδιάμες εκλογές. Αυτή τη στιγμή οι μετρήσεις δείχνουν ότι ο Τραμπ χάνει την βουλή των αντιπροσώπων, μάλλον διατηρεί τη γερουσία. Άρα αυτό θέλω να μας πείτε κύριε Αρβανιτόπουλε με ποιον τρόπο επηρεάζει τις εσωτερικές αλλά και την εξωτερική πολιτική. Πριν από λίγες εβδομάδες δημιουργήθηκε μια συνθήκη όπου θα μπορούσε να αμφισβητηθεί το αποτέλεσμα από τον Τραμπ και τους ψηφοφόρους του όπως συνέβη αντίστοιχα το 2020 μόνο που τότε δεν είχε την εξουσία στα χέρια του.
Άρα εδώ πέρα έχουμε έναν αυτονόητο προβληματισμό και σε δεύτερο χρόνο να δούμε λίγο τελικά ποιος είναι ο ρόλος της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας και πώς την επομένη ο Τραμ θα κυβερνήσει για τα δύο χρόνια που υπολείπονται μέχρι να ολοκληρώσει την τελευταία του θητεία. Έχουμε μπροστά μας ενδιάμεσες εκλογές που έρχονται σε μια στιγμή που ο Τραμπ αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα για πρώτη φορά.
Και ποια είναι αυτά, βλέπουμε ρογμές στο κίνημα Μάγκα, αυτό είναι το ένα. Δεύτερον βλέπουμε ότι η δημοφιλία του έχει κατρακυλήσει σε ιστορικά χαμηλά. Άλλες δημοσκοπήσεις την δίνουν στο 32%, άλλες στο 29%. Το τρίτο πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει είναι ότι έκτισε ένα καλτ προσωπικής ηγεσίας και όλο το κίνημα μάγκα στοιχήθηκε γύρω από τον Τραμπ.
Εμφανίστηκαν άνθρωποι να ψηφίζουν στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές οι οποίοι δεν είχαν ψηφίσει στο παρελθόν μόνο και μόνο για να ψηφίσουν τον Τραμπ. Αυτή τη φορά όμως δεν είναι ο Τραμπ στο ψηφοδέλτιο. Επομένως ο Τραμπ έρχεται να αντιμετωπίσει μια σειρά από προβλήματα. Γιατί υπάρχουν ρογμές στο κίνημα Μάγκαμπ νομίζω για έναν κυρίως λόγο ότι όταν ο Τραμπ δημιούργησε αυτό το κίνημα βασίστηκε πάνω σε τέσσερις πυλώνες οι οποίοι ήταν οι εξής.
Το πρώτο αφορούσε τη μετανάστευση, ασφάλεια στο μεταναστευτικό. Το δεύτερο αφορούσε ένα κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης και συνεπώς μια πολιτική οικονομικού εθνικισμού ή οικονομικού προστατευτισμού. Διαισθάνται οι απόψεις για τον ορισμό της πολιτικής του. Το τρίτο είχε να κάνει με μια αυτοσυγκράτηση στο θέμα του παρεμβατισμού των ΗΠΑ στην γεωπολιτική αρένα.
Και το τέταρτο είχε να κάνει με έναν κοινωνικό συντηρητισμό. Εκεί ο Τραμπ κατόρθωσε να εκφράσει όχι μόνο τους συντηρητικούς Ρεπουμπλικάνους, αλλά και ακραίους Ρεπουμπλικάνους, αυτοί που συνέδεσαν τον πυρήνα του κινήματος ΜΑΓΚΑ, αλλά και συντηρητικούς δημοκρατικούς οι οποίοι ήταν έτοιμοι να δούνε να μπει μια τάξη στο μεταναστευτικό το εκρεμές την κοινωνική ατζέντα να έρθει λίγο προς το κέντρο μετά τη woke ατζέντα να χαμηλώσει λίγο αυτή η ιστερική αντίληψη ακριβώς που είχε πάει η δημοκρατική μιας γωνιάς στον δημοκρατικό προς το κέντρο ή τη συντήρηση προς το κέντρο δηλαδή να μην έχουμε αυτές τις ακρότητες των υπερδικαιωματιστών Ακριβώς. Το τρίτο ήταν ότι η Αμερική ουσιαστικά προσπαθούσε να αναδιπλωθεί ακόμα και από την εποχή της Προεδρίας Ομπάμα από όλη αυτή την υπερέκταση την πλανητική μετά την 11η Σεπτεμβρίου κυρίως και άρα υπήρχε στην κοινή γνώμη ότι επιτέλους να γυρίσουμε να φροντίσουμε τα του οίκου μας. Γι' αυτό και έριξαν βάρος από τον Μπάιντεν μέχρι τον Τραμπ
στην προώθηση ενός μεγάλου οικονομικού πακέτου για την ανάταξη των Αμερικανικών υποδομών ένα μέχρι τρία τρεις. Αυτό ξεκίνησε από τον Πάιντεν. Αλλά και ο Τραμπ το είχε πει. Να γυρίσουμε λοιπόν γιατί μπορεί να κερδίζουμε τους πολέμους αλλά δεν έχουμε γέφυρες και τρένα. Και βεβαίως το ζήτημα λοιπόν και του οικονομικού προστατευτισμού υπό την έννοια που την όρισε ο Τραμπ.
Δηλαδή να μπορέσουμε να γυρίσουμε το κατασκευαστικό κεφάλαιο, το manufacturing που λένε οι Αμερικανοί, μέσα στη χώρα μας. Και αυτό ιδίως μετά το COVID, όπου είδαμε ότι δεν μπορούσαν να έχουν ούτε μάσκες, ούτε ventilators οι Αμερικανοί, είχε επηρεάσει την κοινή γνώμη. Σου λέει εδώ έχουμε χωρίσει κομμάτια της παραγωγής σε άλλες χώρες και άρα είμαστε απολύτως εξαρτημένοι.
Όλα αυτά λοιπόν συγκέντρωσαν ένα κονσένσους. Το πρόβλημα είναι όμως ότι ήρθε ο Τραμπ και τα έκανε με ένα τέτοιο ακραίο τρόπο, ο οποίος απόθυσε ακόμα και τους συντηρητικούς Ρεπουμπλικάνους. Δηλαδή η συμπεριφορά του Άις αυτής της δύναμης την οποία συνέπηξε ήταν από το εγχειρίδιο άλλων εποχών. Αυτό το κυνήγι και αυτή η βία και οι δολοφονίες ουσιαστικά απόθυσαν ακόμα και τους συντηρητικούς Ρεπουμπλικάνους.
Το δεύτερο είναι ότι αυτός ο οικονομικός προστατευτισμός με την απότομη αύξηση και τη μείωση αυτών των δασμών, ο οποίος γινόταν με έναν ανταλλακτικό τρόπο και εκβιαστικό τρόπο, και αυτό είδαμε ότι στην οικονομία δεν απέφερε τα αναμενόμενα. Αυτό το σκέλος θα να το συζητήσουμε στην εξέλιξη της συζήτησής μας. Και σε σχέση με την Κίνα.
Και με την Κίνα και με την άλλη εβδομάδα να σταθούμε. Και με τον Καναδά και με την Ευρώπη. Να μάθουμε σε ποια κατάσταση είναι οικονομικά σήμερα η ΥΠΑ. Αν δηλαδή λειτουργήσε η αντίληψη Τραμπ. Αλλά ωραία τα λέτε, προχωρήστε. Και το τρίτο στοιχείο επίσης είναι ότι ο Τραμπ ενέπλεξε την Αμερική σε έναν πόλεμο ο οποίος δεν ήταν πόλεμος ανάγκης όπως ήταν για το Ισραήλ.
Πόλεμος υπαρξιακής ανάγκης, ήταν πόλεμος επιλογής. Άρα για από την αυτοσυγκράτηση πήγαμε στη δημιουργία ενός μετώπου. Και μάλιστα σε ένα μέτωπο το οποίο καταλήγει κατά πολλούς Αμερικανούς να έχει γίνει ένα νέο Βιεδνάμ. Και όταν έταζε ότι σε αντίθεση με τους προηγούμενους εκείνος δεν θα κάνει τα ίδια πράγματα. Μαζευτικός το πόλεμος και δικές του συνέπειες.
Ακριβώς. Και είναι ένας πόλεμος ο οποίος βλέπουμε ότι έχει αλυσιδωτές συνέπειες. Και δεν έχει συνέπειες μόνο για την θέση της Αμερικής στη γεωπολιτική αρένα, αλλά έχει και εσωτερικές συνέπειες. διότι δημιουργεί μια ενεργειακή κρίση η οποία αρχίζει να φαίνεται στον μέσο αμερικανό καταναλωτή στην αντλία της βεντζίνης που έχει φτάσει 5 δολάρια και 6 σε άλλες περιοχές το γαλώνι στην Αμερική.
Μήπως υπερβάλλουμε σε αυτό να ρωτήσω Διάβαζα έναν αναλυτή σχετικά σοβαρό Ο οποίος έλεγε ότι οι Αμερικανοί Είναι μαθημένοι στα 5 και 6 δολάρια το γαλώνι Ή τέλος πάντων στα 4 4,5 Άρα δεν τους κάνει πάρα πολύ μεγάλη διαφορά αυτό που συμβαίνει σήμερα Ισχύει αυτό Ή είναι υπερβολική Δεν ισχύει αυτό Ποτέ οι Αμερικάνοι δεν συνήθισαν τέτοιες τιμές Όποτε υπήρξαν τέτοιες τιμές Υπήρξε κοινωνική και πολιτική αναστάτωση.
Και μάλιστα δεν είναι μόνο αυτό. Έχουμε αλυσιδωτές συνέπειες. Δηλαδή για πρώτη φορά βλέπουμε αύξηση του πληθωρισμού το οποίο ανάγκασε τον ίδιο τον Τραμ να πει ότι κοιτάξτε είναι πολύ μικρό το τίμημα που πληρώνουμε για να μην έχουμε ένα πυρηνικό Ιράν το οποίο στο μέσο αμερικάνο δεν λέει πολλά πράγματα. Έχουμε την αύξηση του πληθωρισμού και για πρώτη φορά έχουμε αρνητική επιρροή στην αγορά των ομολόγων.
Η αγορά των ομολόγων είναι η σπονδυλική στήλη της αμερικανικής οικονομίας, γιατί σχεδόν κάθε Αμερικάνος πολίτης έχει ομόλογα. Παιδοί έχουν μετοχές, όλοι όμως έχουν ομόλογα. Η αγορά των ομολόγων επηρεάζει τον κάθε Αμερικανό πολίτη. Αυτή λοιπόν η αύξηση των επιτόκια δεν είναι μόνο για την Αμερικάνο αλλά και την παγκόσμια οικονομία, γιατί η αγορά των ομολόγων χρησιμοποιείται ως ο δείκτης, το benchmark που λένε οι Αμερικανοί.
Ωραία. Λοιπόν πάμε. Και ο βαθμός, μισό λεπτό Κωνσταντίνα με συγχωρείς, και ο βαθμός δανεισμού, αυτό μας λέτε τώρα, ότι έχει ανέβει το κόστος δανεισμού στην Αμερική. Ακριβώς. Πάμε λοιπόν να τα βάλουμε λίγο σε μία σειρά. Οικονομία λοιπόν και κλείνω την υποθετησία μας. Και να μας πείτε και για τον κοινωνικό συντηρητισμό μια κουβέντα, για να θέσω μετά το ερώτημα σε σχέση με τις εκλογές.
Θυμίζω ότι ο Τζορτς Μπούς, ο πατέρας Μπούς, ο οποίος είχε πετύχει την ομαλή μετάβαση από τον ψυχρό πόλεμο στη μεταψυχροπολεμική εποχή, την κατάρρευση της Σοβιτικής Ένωσης, την επανένωση της Γερμανίας, δεν πήρε δεύτερη τετράετία γιατί έχασε από τον Κλίντον για την οικονομία. It's the economy stupid. Η οικονομία λοιπόν παίζει πολύ μεγάλο ρόλο.
και ένας από τους λόγους που πάρα πολύ, να σας πω για παράδειγμα οι Ελληνοαμερικάνοι, πολλοί Ελληνοαμερικάνοι ψήφισαν τον Τραμπ, και ποιο ήταν το βασικό επιχείρημα, αυτός ξέρει από την οικονομία και άρα η οικονομία θα πάμε καλά. Αυτό λοιπόν έρχεται το δυνατό του σημείο να γίνει... Ξέρει και δεν έχει και ανάγκη να βλωθεί, γιατί υπάρχει και αυτό ότι ένας επιχειρηματίας που έχει πολλά, δεν θα βάλει...
Άλλο αν έχει γίνει το... Ένα δισεκατομμύριο μέσα σε μόλις ένα έτος. Με κρατική μπίζνα. Ακριβώς. Και θα δούμε επίσης στην εξέλιξη, και εγώ θα σας το θέσω αυτό όταν θα έρθει η ώρα, και ποιοι εκπροσωπούν σήμερα τις Ηνωμένες Πολιτείες σε επίπεδο πρέσβεων. Ποιοι είναι του διπλωματικού σώματος, ή είναι ένα παρεάκι, όπως αντιλαμβάνομαστε.
Καταρχάς υπάρχει άρι, θα μας τα πει αυτά βέβαια και ο Κωνσταντίνος, αλλά υπάρχει μια υποεκπροσώπηση των Ηνωμένων Πολιτειών άνω των 100 πρεσβειών αυτή τη στιγμή Αμερικανικών στον πλανήτη δεν έχουν πρέσβει. Στη ΔΕ Μέση Ανατολή που βλέπουμε τι συμβαίνει τους ελευθέρωσες 7 μήνες με εξαίρεση νομίζω τρεις χώρες μία εκ των οποίων είναι η Τουρκία στις υπόλοιπες δεν υπάρχει πρέσβης.
Εξού και ο Τόμ Μπάρακ, ο αγαπημένος σε πολλούς στην Ελλάδα εκτελεί χρέη Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Κλείνω την παρέντες και θα έρθουμε μετά σε αυτό. Θέλω να ρωτήσω το εξής, κύριε Αρβαντόπουλε Κωνσταντίνε, τώρα έχουμε αυτή τη σχέση, θα πηγαίνουμε τον ελληνικό στο πληθυντικό και τούμπαλιν. 2016, ο Τραμπ λαμβάνει 63 εκατομμύρια ψήφους.
Μάλιστα. 2020, σε εκλογές που χάνει, λαμβάνει ή του κλάπισαν, σύμφωνα με τα λεγόμενα του. λαμβάνει 74 εκατομμύρια ψήφους. 2024, 77,3 εκατομμύρια ψήφους. Δηλαδή, μέσα σε 8 χρόνια, έχει αυξήσει κατά 14 εκατομμύρια, προφανώς σε επίρροση αυτού που έλεγε ο κύριος Σαρβαντόπουλος, ότι πήγαιναν νέοι ψηφοφόροι, όχι νέοι σε ηλικία, ψηφοφόροι που δεν είχαν ψηφίσει για να ψηφίσουν τον Τραμπ.
Αλλά συγγνώμη, ένας ηγέτης που από τα 63 εκατομμύρια, εκατομμύρια έχοντας κυβερνήσει μία χρονιά και έχοντας χάσει τις επόμενες εκλογές. Πηγαίνει στα 77,3 εκατομμύρια. Είναι ένα φαινόμενο όπως και να το κάνουμε. Και θέλω να πω, οι εκλογές δεν έχουν προσωπικά χαρακτηριστικά. Βλέπουμε και τον ίδιο τον Τραμπ να αποτραβιέται λίγο, να θέλει να αποποιηθεί της ευθύνης λέγοντας είναι υποψήφιοι ρεπουμπλικανοί, δεν είναι δικοί μου υποψήφιοι.
Στην αρχή έκανε το αντίθετο. Σωστά. Δηλαδή εμφανίστηκε σε πολλές προεκλογικές καμπάνιες και είπε ότι ψηφίστε γιατί αν χάσουμε τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία θα με καθερέσουν. Δηλαδή θα γίνει άλλο ένα impeachment. Σωστά. Όταν είδε όμως τα ποστά της δημοφιλίας των Ακαταραίων αποτραβήχτηκε. Και ουσιαστικά θα πει ότι δεν μπορούσαν αυτοί να αναγκαιρδίσουν.
Επομένως, εν κατακλείδη, πάμε σε μια εκλογική αναμέτρηση όπου το κλίμα έχει επιβαρυνθεί για πρώτη φορά. Όπως επίσης και οι συγμαχίες που είχε κάνει έχουν αρχίσει να εμφανίζουν ρογμές. Για παράδειγμα, πολλοί από τους συντηρητικούς ρεπουμπλικάνους φαίνεται αυτή τη φορά ότι ή κλείνουν προς το να ψηφίσουν τους δημοκρατικούς ή να μην ψηφίσουν καθόλου.
Επομένως, έχουμε μια βεβαρημένη εκλογή. Το οικονομικό περιβάλλον είναι βεβαρημένο. το πλανητικό περιβάλλον και η ανάμειξη της Αμερικής στην Μέση Ανατολή με αυτόν τον τρόπο έχει επιβαρύνει τη θέση της και αν δείτε τις δημοσκοπήσεις όσον αφορά το πόλεμο του Ιράν η αντιδημοφιλία αυτού του πόλεμου αγγίζει συντριπτική 70-80% Ήταν ήδη πριν τον πόλεμο από τη στιγμή που εξαιρήθηκε με τον τρόπο αυτό ένας λόγος παραπάνω Είναι εκλογές που επί της ουσίας ο Τραμπ αναμετράται με τον εαυτό του ο εαυτός του και η εικόνα του που θα αντανακλά στο... Το λες αυτό επειδή οι δημοκρατικοί ακόμα δεν έχουν σηκώσει κεφάλι με αυτή την έννοια του θέτης. Ένα και ότι σε επόμενες εκλογές θα δούμε όταν πια θα γίνουν σε εθνικό επίπεδο θα δούμε τον αντίπαλο και τι είναι αυτός ο αντίπαλος. Αλλά σε αυτή τη φάση αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το τι θα γίνει στο κογκρέσον. Δηλαδή θα είναι από ότι εκεί θα αποτυπωθεί το αν τα καταφέρνει ή όχι ο Τραμπ.
Ακριβώς. Και θα δούμε αν οι δημοκρατικοί έχουν πάρει το μάθημά τους. Υπό την έννοια ότι οι δημοκρατικοί εδώ και μια δεκαετία, αν όχι περισσότερο, έχουν χάσει τα αγροτικά και τα εργατικά στρώματα. Και τα έχασαν διότι αντί να στρέφονται στα οικονομικά προβλήματα που απασχολούσαν αυτά τα στρώματα, στράφησαν σε μια κοινωνική ατζέντα η οποία ουσιαστικά απειλούσε την πρωτοκαθεδρία αυτών των λευκών Αμερικανών μέσα στην κοινωνική αρένα των νομιών πολιτειών.
Όλη αυτή η woke agenda δηλαδή απόθυσε αυτά τα στρώματα. Γι' αυτό και δείτε ότι έχασαν πολιτείες όπως ο λεγόμενος το μπλε τείχος οι εργατικές πολιτείες που παραδοσία καθήκης δημοκρατικούς. Ναι, στον Γάιο κτλ. Επομένως θα δούμε πρώτον εάν οι δημοκρατικοί κατά τόπους γιατί αυτές οι εκλογές όπως σωστά είπατε δεν είναι προεδρικές εκλογές και θα παίξει μεγάλο ρόλο πολιτεία που έχει διαφορετικά αιτήματα η κάθε κοινωνία μπορούν οι δημοκρατικοί να τα εκφράσουν αυτά.
Επομένως έχει να κάνει και με τους τοπικούς υποψηφίους. Αλλά θα δούμε και γενικά εάν οι δημοκρατικοί έχουν αφουγκραστεί το τι συμβαίνει στην Αμερικανική κοινωνία και μπορούν αυτό να το εκφράσουν για μορφώνοντας μια νέα κοινωνική υποψηφία. Εκτίμηση ψήφου αυτή τη στιγμή επαναλαμβάνω, δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια διαφωνία, κάτι νεότερο.
Βουλή των αντιπροσώπων σχεδόν βέβαιο ότι θα χαθεί από τους Ρεπουμπλικάνους. Γερουσία περίπου βέβαιο ότι θα διατηρηθεί. Αυτό λέει υπεπατημένη, συμβατική λογική. Αλλά δεν θα διακινδύνευα να προβλέψω τίποτα. Ωραία. Να κάνουμε λοιπόν τα δύο σενάρια για να δούμε πώς αυτό επηρεάζει τον Τραμπ και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.
Ένα πολύ κακό αποτέλεσμα για τον Τραμπ. και απόλυα και των δύο σωμάτων. Πρώτον, τι σημαίνει για την εγχώρια... Απόλυα των δύο σωμάτων είναι διαφορετικό. Απόλυα του ενός σώματος θα τον... Ναι, γι' αυτό είπα δύο σενάρια. Πάμε στον πρώτο, λοιπόν. Απόλυα των δύο σωμάτων. Τι σημαίνει για την εγχώρια απόλυση, γιατί ο Τραμπ τροφοδοτείται από αυτή, ενδεχόμενη αμφισβήτηση του αποτελέσματος και πώς αυτό μπορεί να επηρεάσει την προεδρία τα επόμενα δύο χρόνια αφού πλέον δεν θα ελέγχει κανένα από τα δύο σώματα. Αν και το Κογκρέσο συνολικά μέχρι σήμερα το αγνοεί επιδεικτικά.
Εδώ ήθελα να πω λοιπόν ότι κυβερνάμε προεδρικά διατάγματα. Δηλαδή έχει αγνοήσει παντελώς το Κογκρέσο. Βεβαίως αν χάσει και τα δύο σώματα του Κογκρέσου βρίσκεται σε πιο δινή θέση ιδιαίτερα από το γεγονός ότι είναι πλέον την τελευταία διετία της δεύτερης τετράετίας αυτό που οι Αμερικανοί αποκαλούν lame duck. Δηλαδή είναι σε αποδρομή.
Κουτσίποντα. Ναι, θεωρείται σε αποδρομή. Θεωρείται δηλαδή αποδυναμωμένος πια. Ναι, αλλά δεν είναι ο Τράμπος συμβατικός πολιτικός. Ακριβώς λοιπόν. Έρχομαι λοιπόν στον αντίλογο. Ότι είδαμε ότι όταν έχασε την Προεδρία ξεκίνησαν πόσες δικαστικές διαμάχες εναντίον του. αυτό αντί να τον πτωήσει τον έθρεψε. Εδώ όμως θέλω τα εξής να ρωτήσω και θα σας περίμενα να σας πω την ιδέα γιατί όταν κάναμε την προηγούμενη συζήτηση είχατε εκφράσει κύριε Βανιτόπλε την αγωνία σας για το αν θα υποστεί βλάβει η Αμερικανική Δημοκρατία η Δημοκρατία στις Ηνωμένες Πολιτείες η πέστη βλάβει.
Νομίζω πως ναι. Η πέστη λέτε. Νομίζω πως ναι. Νομίζω πως ναι κύριε Πορτοσάλτε Γιατί παρατηρούσαμε την πρώτη τετραετία Τραμπ Και παρατηρούσαμε τα περίφημα θεσμικά αντίβαρα Τα checks and balances της Αμερικής Και προσπαθούσαμε να δούμε κατά πόσο να άντεξαν Και πράγματι άντεξαν τα θεσμικά αντίβαρα Δηλαδή ακόμη και το ανώτοτο δικαστήριο βγάζει κάτι υποφάσεις εναντίον του Θέλω να πω ότι Εδώ έρχομαι ότι κυρίως το δικαστικό σώμα Αντέχει το δικαστικό σώμα αντέξει ακόμα και τη δεύτερη τετραετία αντέξει σχετικά κάποιες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου το οποίο όπως όλοι γνωρίζουμε το διορίζει και αυτή τη στιγμή η πλειοψηφία είναι υπέρ του παρόλα αυτά όμως κάποιες αποφάσεις είναι εναντίον του το δικαστικό σώμα έχει αντέξει ακόμη και σε αυτούς τους δασμούς δηλαδή που ονειρεύεται και αυτούς τους φόρους που έχει στο μυαλό του παρόλα αυτά και εκεί του βάζουν κάποια Είναι εμπόδια.
Κάποιοι εμπόδια. Όλοι οι τουργαστά δεν γνωρίζω. Το δικαστικό σώμα έχει αντέξει να ρωτήσω κάτι, Κωνσταντίνε, σε ομοσπονδιακό επίπεδο περισσότερο σε σχέση με το συνταγματικό δικαστήριο. Από αυτό που λέμε από το απελετικό. Ακριβώς. Σωστά. Το δεύτερο είναι το Federal Reserve. Δηλαδή η τράπεζα των Ηνωμένων Πολιτειών. Είδαμε ότι και ο προηγούμενος διοικητής αλλά και τον Τωρινό, τον βλέπω να πάει να αυξήσει επιτόκια που είναι το σόφρον αυτή τη στιγμή όχι να μειώσει επιτόκια όπως το ζητάει ο Τραμπ.
Ναι, βλέπω λοιπόν την ανεξαρτησία του ΦΕΝ να στέκεται. Το Κογκρέσιο έχει υποστεί βλάβη γιατί ουσιαστικά ο Τραμπ κατόρθωσε να επιβάλλει την ηγεσία του όσον αφορά την σύνθεση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. δηλαδή αυτοί οι οποίοι εκλέγονταν στις πολιτείες εάν δεν είχαν την ευλογία του δεν εκλέγονταν και άρα έκανε ένα ρεπουμπλικανικό κόμμα το οποίο εξαρτάται πλήρως από εκείνους ήταν προσωποπαγές προσωποπαγές και το οποίο έχει οδηγήσει το κογκρέσιο και οι δύο στη Γερουσία Ωραία, αν λοιπόν χάσει και τα δύο σώματα πιστεύεις πραγματικά ότι αυτό μπορεί να τον οδηγήσει σε ακρότητες στο εσωτερικό σε σχέση με την αμφισβήτηση του αποτελέσματος.
Κοιτάξτε, έχει πει τα πάντα ο Τραμπ. Ακόμα και με το Ιράν τώρα, από το Δήματον ΗΠΑ απείλησε το Ιράν με αυτό το εξαλείψη. Το οποίο τι σημαίνει, χρήση πυρηνικών όπλων να εξαφανίζεται άλλη χώρα. Ναι, αλλά από το χάρτη... Είναι τόσο άλλο πρόσφατος που πιστεύουμε αυτές τις ανοησίες. Γιατί τις πιστεύουμε. Δηλαδή, λειτουργεί κομικά όλο αυτό το πράγμα.
Ζητώ συγγνώμη την έννοια ότι εδώ αναπαιδεύομαστε σε έναν πλανητάρχη. Από τους ελληνικούς πράγματος του Τράμπλα, εστις συγγνώμη. Ναι, για να έχουν σιωπήσει, αντιλαμβάνονται. Δηλαδή, δεν υπάρχει έλογος άνθρωπος, ο οποίος να βλέπει και να μην σχολιάζει δυσμενόστρα. Είναι μιλάω εγώ για τους λογικούς. Αλλά εδώ την προηγούμενη εβδομάδα, απέκλεισε την τένταρτη εξουσία.
τους δημοσιογράφους να δείχνει απόφαση στο δικαστηρίο και τους πήρε μίσο αμέσως, να το ένα πως λειτουργήσε το αντίβαρο αλλά να πούμε το καλό ότι ευτυχώς όλα τα άλλα μέσα συμπεριλαμβανωμένου και του Fox News συνέπλευσαν στο να φάνε στο δικαστήριο να προσφύγουν στο δικαστήριο αυτό ήταν πολύ σημαντικό πάμε στα εξωτερικά, είμαστε ακόμα στο σενάριο που χάνει και τα δύο σώματα του Κογκρέσου δεδομένου ότι πλέον και το κεφάλαιο, το προσωπικό που είχε στην εξωτερική πολιτική έχει απολεστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό.
Και λόγω του πολέμου στο Ιράν και λόγω των ανακολουθιών σε αυτά που έχει πει σε σχέση με αυτά που έχει πράξει και λόγω μιας αντικειμενικής αδυναμίας που έχουν εντοπίσει και σύμμαχοι και αντίπαλοι των Αμερικανών να επιβάλλει να προωθήσει την ατζέντα του. Σε διάφορα πεδία. Τούτων δοθέντων αν έχει υποστεί μια συντριβή στο εσωτερικό, πώς θα επηρεαστεί η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.
Γιατί ούτε στο εσωτερικό έχει την απίχυση που είχε πριν από δύο χρόνια, αλλά και στο εξωτερικό. Πέρασε περίπου ένα έτος όπου σχεδόν ό,τι έλεγε οι υπόλοιποι συνιγορούσαν, ίσως γιατί ήθελαν να κερδίσουν χρόνο. Θυμίζω τη Συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης των ΗΠΑ του καλοκαιριού του 1925, η οποία ακόμα δεν έχει τεθεί σε ισχύ, όπου οι Αμερικανοί τα έδωσαν όλα στον Τραμπ.
Θυμίζω τα ένα... Οι Ευρωπαίοι. Οι Ευρωπαίοι. Θυμίζω το ένα τρισεκατομμύριο των Σαουδαράβων, άλλο ένα τρισεκατομμύριο των Εμμυριτανών και άλλο ένα των Καταρινών που θα δίνονταν, θα επενδύονταν στην Αμερικανική οικονομία. Επίσης δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο μέχρι σήμερα. Άρα ένας Τραμπ με λιγότερο κεφάλαιο στο εξωτερικό, προσωπικό και διπλωματικό και πιεσμένο στο εσωτερικό πώς θα μπορούσε να αντιδράσει στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής ξεκινώντας από το Ιράν σε σχέση με την Ευρώπη και βέβαια το πόλεμο στην Ουκρανία.
Κοιτάξτε, εδώ έχουμε ήδη την ηγέτιδα δύναμη της Δύσης σε μια κρίση νομιμοποίησης της ηγεσίας της. Δηλαδή βλέπουμε ότι οι σύμμαχοι πλέον δεν εμπιστεύονται Τις Ηνωμένες Πολιτείες Και οι εχθροί ουσιαστικά Κρατούν μια στάση Έτσι αναμονής Και ενθαρρύνονται κιόλας Αλλά αφήνουν τον Τραμ Να κάνει τη βρώμικη δουλειά για αυτούς Ουσιαστικά γιατί δείτε τα παραδείγματα Ο Κάρνεη Ο Πρωθυπουργός του Καναδά Ουσιαστικά προσπαθεί Να ανασυστήσει μαζί με άλλες μεσαίες δυνάμεις Τα απομεινάρια Της φιλελεύθερης τάξης Δηλαδή ο Καναδάς, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Αγγλία που επαναξετάζει τη στάση της απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Αυστραλία, η Νότια Κορέα, η συμμαχία των προθύμων για την ανασύσταση των απομειναριών της φιλελεύθερης τάξης.
Και θυμίζω και μια εμπορική συμφωνία των Ευρωπαίων με τους Συμβούς. Ναι, αυτό είναι το ένα. Η οποία επίσης... Κοιτάτε στη Μέση Ανατολή. Στη Μέση Ανατολή ουσιαστικά ένα από τα αποτελέσματα του πολέμου αυτού είναι ότι έχει χάσει τους συμμάχους του Περσικού Κόλπου. Γιατί οι χώρες του Περσικού Κόλπου είχαν συστήσει το αφήγημα του ασφαλούς παραδείσου για τις επενδύσεις και τον τουρισμό βασιζόμενοι στην ασφάλεια που τους προσέφερε η ασπίδα των ΟΠΑ.
Αυτό κατέρευσε. Έχει καταρρεύσει. κανείς πλέον από τις χώρες του Περσικού όταν οι βάσεις που είχαν οι Αμερικανοί μέσα στις ίδιες χώρες έχουν πληγή ανεπανόρθωτα όταν ήδη έχουν δει τις υποδομές τους να πλήττονται, όλοι έχουν ένα ερωτηματικό για την στάση των νομιμών πολιτιών με τελευταία τη Σαουδική Αραβία για το ζήτημα των Χούθη που δεν κατάφεραν να επιφέρει η Αμερική την συντριπτική ήττα του αντιπάλου ακριβώς και επίσης η Σαουδική Αραβία που ζήτησε από τους Αμερικανούς να επέμβουν βομβαρτίζοντας ο Χούθη και ο Τραμπ αρνήθηκε.
Επίσης με το Ισραήλ η συμβίωση με τον Ιναντινιάχου δεν είναι ιδανική και επίσης βλέπουμε ότι ένα από τα αποτελέσματα του πολέμου είναι ότι για πρώτη φορά στο εσωτερικό της Αμερικής η Αμερικανική Κοινή Νόμη έχει αρχίσει να αλλάζει την στάση της Αμέναντος στο Ισραήλ. Αυτό είναι Όχι έχει αρχίσει, την έχει αλλάξει Το έχει αρχίσει θα πήγαινε κάποια χρόνια πίσω Πλέον είναι εδρεωμένη Αυτή η κατάσταση τουλάχιστον αριθμητικά Πάμε στο θέμα της γριλανδίας Άρχισε απελώντας τους πάντες Ότι θα προσαρτήσει τη γριλανδία Για να καταντήσει να υπογράψει Μια συμφωνία η οποία ήταν ήδη Ενισχύει διότι η Αμερική είχε βάσεις Και μπορούσε να έχει και περισσότερες Όπως το παρελθόν Από την δεκαετία του 50 Κοιτάτε την ειδική σχέση με τη Βρετανία πως έχει πληγή, με τι τρόπο τους μεταχειρίζεται και τους υβρίζει Με τη Νότιο Κορέα όταν τους είπε ότι εσείς δεν με βοηθήσατε στον πόλεμο εναντίον του Ιράν και μίλησε με θερμά λάγια για τον Κιμ Ιονγκούν, τον ηγέτη της Βορείου Κορέας Και αντιθέτως δεν βλέπουν οι σύμμαχοι
βλέπουν να έχει μια προνομιακή σχέση με τον Πούτιν και να μην οροδεί προοδενός ακόμα και να συναντήσει τον Κιμόνιου και να καταλήξει σε μια συμφωνία ρίμιν της Νότιας Κορέα. Άρα ποιος μπορεί από την πλευρά των δημοκρατικών να εκφράσει όλα αυτά τα πολύ λογικά πράγματα που μας παραθέτεται τώρα κύριε Ρανιτόπουλε απλώς να τα βάλει σε μια σειρά και να πει ότι αυτός ο άλλο πρόσταλος είναι ένας τύπος που ήρθε να κάνει business για πάρτι του και εμείς τον ψηφίσαμε να λάβει την προεδρία της χώρας μας.
αν ήμουν Αμερικανός πολίτης αυτό δεν θα έλεγα αυτό μπορεί να το σηκώσει κάποιος δημοκρατικός και να πει παιδιά την πατήσαμε με τον άνθρωπο αυτόν ενδεχομένως να μπορέσει αλλά θα σας υπενθυμίσω και ο Πρωτοσάλτη ότι αυτό έγινε και ο Βάιντεν αυτό έκανε και ο Βάιντεν μετά την πρώτη προεδρία του Τραμπ και είπε στους συμμάχους Αμερικα εις μπακ η Αμερική επιστρέφει και όμως αντί να είναι ο Τραμπ μια παρένθεση ήταν η λογική μια παρένθεση και επιστρέψαμε σε μια χειρότερη εκδοχή.
Επί Biden να πούμε βέβαια... Πώς θα πιστούν οι σύμμαχοι όταν έχει φύγει ο Τραμπ ότι το φαινόμενο Τραμπ δεν εκπροσωπεί βαθύτατες αλλαγές στην ίδια την Αμερικανική Γεννή και την Αμερικανική Συνήγνωμη. Επί Biden αποσύνθηκαν οι Αμερικανοί από το Αφγανιστάν. Επί Biden είχαμε τα μπαλινόρθωση του καθεστώτου στον Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν έτσι δεν είναι, άρα θέλω να πω ότι για να μην τα ειχναι κάνει φόλα στο Τραμπ, όχι επιβεβαιώνει αυτό το οποίο μόλις είπες επιστρέφουμε στην ομαλότητα, δεν επιστρέψαμε και ανταυτού ήρθε ο Τραμπ με μια χειρότερη εκδοχή γιατί στη δεύτερη προεδρία δεν υπάρχουν οι ενήλικες στο δωμάτιο πια αυτοί οι έμπειροι ρεπουμπλικάνοι οι οποίοι τον περιόριζαν στις εξαλωσίνες. Τώρα περιστοιχίζεται από τραμπιστές από ανθρώπους δηλαδή που το μόνο κριτήριο είναι η αφοσίωσή τους στον ίδιο τον πρόεδρο. Επομένως ακόμα Με εξαίρεση τον Ρούμπιο σχετικά δεν μπορώ να βρω κάποιον άλλον Όχι το λέω αυτό γιατί όχι μόνο γιατί αναμένεται να έρθει στην Ελλάδα, προγραμματίζεται για να το πω καλύτερα
αυτό είναι δευτερεύουσις. Ο Ρούμπιο διαβάζουμε σε αναλύσεις, το ξέρει ο Κωνσταντίνος παρακολουθεί την Αμερική περισσότερο από τον καθένα είναι ο Υπουργός Εξωτερικών και Σύμβουλος Ενδικής Ασφαλείας ο οποίος έχει υποχρεωθεί να παραμείνει σε Αμερικανική επικράτεια αντί να δαξιδεύει ανά τον πλανήτη περισσότερο από κάθε άλλο διπλωμάτη Υπουργό Εξωτερικών γιατί πρέπει να προλαμβαίνει και να προλαμβάνει με την παρουσία του εκεί ενδεχόμενα ατοπήματα του Πρόεδρου.
Εδώ είναι λοιπόν το πρώτο ερώτημα ποιος δημοκρατικός θα εκφράσει μια νέα πλειοψηφία και να δούμε θα είναι οδοδείκτης το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου, να δούμε τι νέες κοινωνικές πλειοψηφίες δημιουργούνται και κατά πόσο δημοκρατικοί μπορούν να τις εκφράσουν και ποιος θα είναι αυτός που θα τις εκφράσει σε επίπεδο Πρόεδρου και το δεύτερο είναι τι θα γίνει με το Ρεπουμπλικανικό κόμμα το οποίο είναι εξίσου σημαντικό μία πρόβλεψη θα διακινδύνευα ότι ο Τζέιντι Βάνς ο οποίος ακολούθησε το ιδεολόγημα του Τραμπισμού είναι τόσο κοντά στον Τραμπ ώστε να υποστεί κατά τη γνώμη μου πολιτική βλάβη δεν τον βλέπω δηλαδή να μπορεί να απογαλακτιστεί από τον Τραμπ και να μπορέσει να ή να είναι υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών το 2028 Είναι πολύ σοβαρό το τι θα γίνει με το Ρεπουμπλικανικό κόμμα. Γιατί. Γιατί αν δούμε την εξέλιξη του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, είχαμε από τον Barry Goldwater μέχρι τον Nixon και το κίνημα του Τσαγιού και τον Buchanan μια ακραία πτυχή του Ρεπουμπλικάνικου συντηρητισμού η οποία εν τέλει έγινε mainstream με τον Τραμπ.
Μπορούμε λοιπόν να γυρίσουμε στον συντηρητικό ρεπουμπλικάνο όπως τον εξέφρασε ο Ρέιγκαν ή όπως τον εξέφρασαν άλλοι πρόεδροι των νομιμών πολιτικών. Το πιο φιλελεύχο, ξέρετε την κοινωνία όμως κύριε καθηγητά δεν μπορεί να μην έχει επηρεαστεί όπως και η Ευρώπη από το κύμα που ο συντηρητικός απελευθερώνεται από τον καθοσπρεπισμό του και μπαίνει σε έναν ριζοσπαστισμό ο οποίος εκφράζεται δεξιά και σούπερ δεξιά εννοώ.
Αυτό εξέφρασε ο Τραμπ. Και το θέμα είναι κατά πόσον η ταλάντωση που έφερε στο πολιτικό εκκρεμές ήταν τόσο ακραία που θα γίνει αναγκαστικά μια διόρθωση. Σε όλα αυτά τα θέματα που αναφέραμε. Στη μετανάστευση, όλοι θεωρούμε ότι πρέπει να γίνει μια ρύθμιση, να μην είναι μπάτες κυριαλέστε το κάθε επικράτεια. Στο ζήτημα της παγκοσμιοποίησης, γιατί η παγκοσμιοποίηση δεν είχε ρυθμίσεις ώστε να αποτρέψει τις μεγάλες ανισότητες που επέσπευσε και εκτείναξε στο ζήτημα του κοινωνικού συντηρητισμού μία διόρθωση από την ακραία.
Εάν αυτά συμβούν, δηλαδή αν υπάρξει ένας ρεπουμπλικάνος ο οποίος θα πάρει την ατζέντα που κατέστρεψε ο Τραμπ να την επαναφέρει σε πιο λογική βάση, αυτό θα είναι μια μεγάλη αλλαγή. Και να συμφέσει ξανά τον δυτικό κόσμο όμως με τον πρόεδρο Τραμπ. απειλούνται τα θεμέλια του δυτικού κόσμου σε σχέση με τους αυταρχικούς ηγέτες της Ρωσίας, της Κίνας.
Δεν είναι πάντως εύκολο, Άρη, να τον επανασυνθέσει. Κατά την άποψή μου, να ακούσουμε τον Κωνσταντίνο, δεν είναι καθόλου εύκολο, γιατί έχει προκληθεί όχι μόνο μία ρογμή για ένα ρήγμα, αλλά και μία ρήξη. Και είναι θέμα εμπιστοσύνης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναλάμβαναν αντεσμεύσεις και είχαν την ευθύνη για τη λειτουργία της φιλελεύθερης τάξης πραγμάτων με τα σοβαρά προβλήματα, τώρα μην προσπαθούμε να ωρεοποιήσουμε καταστάσεις, αλλά πάντως ήταν λειτουργική.
Τώρα πιστεύω ότι ακόμα κι αν έχουμε έναν ηγέτη ο οποίος θα βγει με μία εντελώς αντίθετη προς τον Τραμπ ατζέντα σε σχέση με τους συμμάχους, θα υπάρχει τουλάχιστον μία αντισπιστία. Θα υπάρχει αντισπιστία. Και δεν είμαι σίγουρος να μας το πεις αυτό Κωνσταντίνε Αν αυτός ο ηγέτης θα μπορούσε να αναλάβει μια τέτοια πρωτοβουλία Εκφράζοντας τους συμπατριώτες του Γιατί εμείς Άρη πολλές φορές κάνουμε το λάθος να βλέπουμε την Αμερική από τα δικά μας μάτια Και τι θα θέλαμε εμείς να είναι, πώς θα θέλαμε να εξελιχθεί Θα υπάρχει δυσπιστία, δεν χωράει καμία αμφιβολία Και δεύτερον, είναι πλέον δεδομένη η προτίμηση της αμερικανικής κοινής γνώμης για μια αναδίπλωση.
Δηλαδή, αυτό το οποίο έχει γίνει τα τελευταία χρόνια είναι ότι έχει παγιωθεί, και το βλέπουμε και δημοσκοπικά αυτό, μια προτίμηση αμερικανικής κοινής γνώμης η οποία δεν θέλει τον παρεμβατισμό αυτόν τον οποίον μας είχε συνηθίσει η Αμερική από τον πόλεμο και μετά. Παρεμβατισμό εννοείται όχι στην οικονομία, στο να παρεμβαίνεις σε διάφορα μέτωπα.
για τη διευθέτηση των διεθνών ζητημάτων. Μια αντίληψη που είχαν και πρώτου, δευτερού παγκοσμίου πολέμου. Κυρίως πρώτου, πρώτου. Ο απομονωτισμός. Αλλά τώρα δεν είναι μόνο απομονωτισμός. Είναι και ευρύτερα στρώματα τα οποία δεν θέλουν έναν τέτοιο παρεμβατισμό. Και υπάρχει και σκεπτικισμός πλέον εάν αυτό το οποίο εμείς ονομάσαμε η φιλελεύθερη διεθνής τάξη είναι κάτι το οποίο αφορά την ίδια την Αμερική και είναι κάτι για το οποίο θα πρέπει η Αμερική να επενδύσει.
Όλα αυτά θα επανεξεταστούν, δεν χωράει καμία αμφιβολία. Δηλαδή δεν μπορεί ό,τι έχει συμβεί να σβήσει και να πάμε στην προτέρα κατάσταση. Θα υπάρξει μια επανεξέταση των προτεραιοτήτων της Αμερικής. Αυτό όμως που βλέπουμε νομίζω ότι θα αλλάξει. Δηλαδή εάν δούμε την εκδίπλωση της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής από τη σύσταση της Αμερικανικής Δημοκρατίας, Θα δούμε ότι ήταν ένα κράμα προώθησης συμφερόντων, αλλά με το επίχρησμα ενός ιδεαλισμού και κάποιων αξιών.
Εδώ υπάρχει μια χειδέωτης τώρα. Εδώ υπάρχει μια χειδέωτης. Δηλαδή αυτό που είπε ο Τραμπ από το βήμα των ΗΠΑ, winner takes all, δηλαδή ο νικητής λαφυραγωγή, αυτό δεν έχει υποθεί. Με εκπροσώπους το γαμπρό και τον οικογόφ. Ναι. Αυτό λοιπόν είναι μη αμερικανικό. Επομένως εδώ θα δούμε διορθώσεις Δηλαδή θα δούμε επαναφορά στην πεπατημένη Ναι βέβαια Κωνσταντίνη συγγνώμη Θα τα δούμε Ο κόσμος όμως έχει ήδη αλλάξει Δηλαδή οι Ηνωμένες Πολιτείες Να το πούμε αυτό Δεν νομίζω ότι διαφωνεί κανείς Δεν είναι μόνο ότι δεν θέλουν Είναι ότι πλέον σε κάποια σημεία δεν μπορούν κιόλας Προφανώς δεν μπορούν κιόλας Γιατί υπάρχουν νέα δεδομένα Δεν περιμένει κανείς τους Αμερικανούς τα κενά καλύπτονται από μεσαίες τύπου δυνάμεις οι οποίες έχουν περιφερειακές φιλοδοξίες.
Ας αφήσουμε την Κίνα για την επόμενη εκπομπή που θα έχουμε μαζί μας και τον Πλάμεν Τόντσεφ. Θέλω να πω ότι αυτός είναι χαμένος χρόνος πολύτιμος. Δεν είναι ότι θα έρθει ο επόμενος και θα επαναφέρει την κατάσταση στην προτέρα της μορφή με μια άνεση. Αλλά δεν πρέπει να παραβλέπουμε το γεγονός ότι με όλα αυτά που έχουν συμβεί η Αμερική παραμένει μια πανίσχυρη υπερδύναμη και παραμένει κυρίως...
Μετροθέν κύρος βέβαια. Μετροθέν κύρος. Κυρίως για δύο λόγους, γιατί έχει την πρωτοκαθεδρία στην καινοτομία. Κοιτάξτε ας πούμε την τεχνητή νοημοσύνη ή σούπερ νοημοσύνη όπως την μετονόμασε ο Τραμπ από το βήμα των Ηνωμένων Εθνών που είναι αν θέλετε ο σημαντικότερος συντελεστής ισχύος αυτή τη στιγμή αν θέλετε στον αιώνα που ζούμε έχει τα πρωτεία. Επίσης σε αυτήν την όσμωση της τεχνολογίας και της καινοτομίας με την αμυντική βιομηχανία βεβαίως ο κόσμος αλλάζει, βεβαίως έχουμε την ανάδυση μιας άλλης δύναμης και το γεωπολιτικό εκκρεμές να κινείται προς την Ασία. Γιατί τα κενά πάντα καλύπτονται. Γιατί τα κενά πάντα καλύπτονται και βλέπουμε ότι ουσιαστικά η Κίνα τι κάνει όλο αυτόν τον καιρό, λέει ότι εγώ είμαι σοβαρή υπερδύναμη.
Ο σταθεροποιητής του συστήματος. Ναι. Το οποίο είναι. Είναι ένα μεγάλο αν αυτό. Όχι, θα την κάνουμε την κουβέντα μετά. Όχι, είναι και μια μεγάλη υποκρισία βέβαια. Όλη υποκριτική είναι. Πάντως αυτό που πες για τους επιστήμονες, Κωνσταντίνε, ξέρεις ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν λέει ότι θα το καταφέρει, αλλά επειδή πλέον έχεις σπουδάσει στην Αμερική, έχεις διδάξει στην Αμερική, έχει υπάρξει πάρα πολλά χρόνια στην Αμερική πλέον πέραν του αμερικανικού ονείρου το οποίο έχει ατονίσει και θέλω να μας πεις μια κουβέντα για αυτό και τα αμερικανικά ιδρύματα τα οποία αναντήρητα παραμένουν κορυφαία αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα και υπάρχει μια έξοδος επιστημόνων προς άλλες χώρες το οποίο θέλει αυτή την κατάσταση να την αξιοποιήσει η Ευρώπη οπότε να ακούσουμε λίγο τον κύριο Ρανδού Σοβαρότατα προβλήματα, τα οποία συνίστανται στο εξής.
Το κίνημα Μάγκα κατηγόρησε τα Αμερικάνικα Πανεπιστήμια, κυρίως τις κοινωνικές επιστήμες, ότι είχαν φιλελεύθερη προκατάληψη. Ότι ήταν μια προκατάληψη υπέρ του φιλελευθερισμού και των δημοκρατικών. Liberal bias. Και έκανε τα πάντα για να μπορέσει είτε να τα λογοκρίνει, είτε να κόψει τα ομοσπονδιακά κονδύλια, είτε να τους επιβάλλει σε πολλά ζητήματα τις απόψεις του.
Είδαμε λοιπόν ότι τα Αμερικανικά Πανεπιστήμια περνάνε μια κρίση η οποία έχει ως ένα σκέλος. Το δεύτερο σκέλος είναι το γεγονός ότι πάρα πολλοί ξένοι φοιτητές όπως πήγαμε στην Αμερική πλέον είτε δεν πάνε γιατί είναι πολύ ακριβά είτε γιατί έχουν δυσκολία να πάρουν βίζα και έχεις μια πτώση στις εγγραφές της τάξης του 25% όσον αφορά τους ξένους φοιτητές.
Αυτό λοιπόν σε όλα αυτά τα ιδρύματα τα οποία βασίζονται για την επιβίωσή τους στα δίδακτρα είναι ένα τρομακτικό πρόβλημα συνδυασμένο με την περικοπή των κονδυλίων από την ομόσπονδη κυβέρνηση για ρεωνιτικά και άλλα κονδύλια και τους φέρνει στην άσχημη θέση ό,τι αν τις έχουν να το παίρνουν. Άρα αυτό ρίχνει την ποιότητα αμέσως αμέσως. Το δεύτερο είναι ότι με όλα αυτά που γίνονται και την επίθεση στην ελευθερία της έκφρασης βλέπουμε για πρώτη φορά κάποιους καθηγητές, δεν λέω ότι είναι κύμα αυτό, αλλά βλέπουμε κάποιους να φεύγουν προς τον Καναδά ή προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Όλα αυτά πλήττουν το κύρος των Αμερικανικών Πανεπιστημίων. Και αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο ζήτημα, γιατί ένα από τα μεγάλα στοιχεία της ίππιας ισχύος, όπως λέμε, των Ηνωμένων Πολιτειών, ήταν ακριβώς αυτό. Το εκπαιδευτικό της σύστημα, τα πανεπιστήμια της, οι τέχνες και τα γράμματα. Και το Αμερικανικό Όνειρο, επειδή το έχεις πει εδώ και καιρό.
Το Αμερικανικό Όνειρο φθήνει. Το Αμερικανικό όνειρο ήταν βασισμένο σε αυτήν την κοινωνική κινητικότητα. Εργαζόσουν σκληρά, θα ανέβαινες. Τώρα τι βλέπουμε, ότι και εκεί η μεσιατάξη έχει συνθλιδεί και έχουμε μια τάξη υπερπλουσίων και από κάτω ανθρώπους οι οποίοι είναι στα όρια της προεταραιοποίησης. Άρα αυτά είναι σημαντικά ζητήματα.
Γι' αυτό λέω ότι η Αμερική τα επόμενα χρόνια θα δούμε ότι θα έχει μια εσωστρέφεια για να βρει λύσεις σε όλα αυτά τα ζητήματα τα οποία την απασχολούν. Αλλά το κυριότερο, αν μου επιτρέπετε, είναι δύο ζητήματα. Οι δύο πόλεμοι οι οποίοι μας αφορούν όλους. Δηλαδή, ο πόλεμος με το Ιράν, γιατί εδώ δεν υπάρχει καλό τέλος. Είναι ο πόλεμος της Αραβικής Χερσονήσου, γιατί έχει μέτωπο και από τη δυτική πλευρά και από την ανατολική πλευρά.
Και στα δύο είναι εκτεθειμένο και από εκεί παίρνουμε το πετέλαιο. Και είναι και ο πόλεμος του Βορρά μαζί με τον πόλεμο του Ισραήλ. Στο πετρέλαιο Άρη κάνω μια αναγκαία διευκρίνηση για τους ακροατές μας. Έχει υπάρξει αποκατάσταση των εξαγωγών με σορμούς της τάξης του 80 έως και 90%. Αυτή τη στιγμή δεν λείπει πετρέλαιο από την αγορά όπως έλειπε πριν από λίγους μήνες ή ακόμα και λίγες εβδομάδες.
Όμως η αναστάτωση αυτή και η αναταραχή έχει ήδη συνέπειες προκαλέσει από την αρχή του πολέμου. Αυτό θα βιώσουμε τους επόμενους μήνες. Όχι αυτό που συμβαίνει σήμερα, αυτό που συνέβη πριν από κάποιους μήνες και κάποιες εβδομάδες. Η Αμερική αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα με το Ιράν. Δεν υπάρχει στρατιωτική λύση. Δεν υπάρχει στρατιωτική λύση.
Όχι, ιτήθηκε κύριε Ραβαντιοπλώτη. Δεν μπορείς να νικήσεις. Αυτό ισοδυναμεί με... Ακριβώς. Ακριβάκου θέλεις με αντιπροσωπείες κατσαπλιάδων θέλεις να του βάλουμε οποιαδήποτε χαρακτηριστικά θέλουμε όμως αντιστάθηκαν Όχι μόνο αντιστάθηκαν Με συνέπειες προφανώς που δεν τις ξέρουμε αλλά αντιστάθηκαν Και βλέπουμε ότι οι τέσσερις στόχοι που τέθηκαν κανένας θα τους έδινε Δηλαδή πρώτον, regime change καθιστοντική αλλαγή έγινε επιταχύρω Έχουμε τους πιο σκληροπυρηνικούς οι φρουροί της επανάστασης διοικούν αυτή τη στιγμή πιο σκληροπυρηνικοί με άγρια καταστολή μέσα στο Ιρανικό έδαφο είναι τρομερός κοινό μου Κωνσταντίνε αυτό που να το πούμε ο Λαριτζανή ο οποίος δολοφονήθηκε από τους Ισραηλίνους δολοφονήθηκε με κύριο στόχο για να μην πω αποκλειστικό να μην γίνει διαπραγμάτευση με το Ιράν γιατί ο Λαριτζανή ήταν πολύ ισχυρός και σχετικά όχι με τρία παθείς σκληρός ήταν και αυτός με τη σειρά του αλλά σε σχέση με αυτούς που έχουμε σήμερα άνθρωπος με τον οποίο μπορούσε να βρεθεί λύση
και επιβεβαιώνεται Κωνσταντίνε ότι η δολοφονία του είχε ακριβώς αυτό τον στόχο βγήκε από τη μέση μια γενιά Ιρανών και ήρθε η επόμενη η οποία είναι πολύ χειρότερη η επόμενη όχι σε ηλικιακά αυτοί οι οποίοι πολέμησαν κυρίως τον πόλεμο με τον Ιράκ και είναι πολύ σκληροί πυρηνικό πρόγραμμα Είμασταν εκεί που είμαστε. Τρίτον, πυραυλικό οπλοστάσιο.
Ακόμα έχουν δυνατότητα προβολής ισχύως και απειλών οι Ιρανοί. Βλέπουμε και με τις Αμερικανικές βάσεις στη Κίνα. Αμερικανικές βάσεις στο Ισραήλ και όσα δεν ξέρουμε ακόμα. Και παράγουν. Φτιάχνουν πυράβλους δηλαδή. Και στοχεύουν με τη βοήθεια των Ρώσων και των Κινέζων. Είπαμε λοιπόν το πυρηνικό, το πυραυλικό, την καθεστωτική αλλαγή.
και τους συμμάχους του Ιράν έτσι δηλαδή ο τέταρτος στόχος ήταν ότι οι σύμμαχοι του Ιράν να αποδυναμωθούν αυτή τη στιγμή λοιπόν δεν έχουμε πετύχει κανένα στόχο και ας συγχωρήσουμε να πάνουμε και κάτι ακόμη ότι οι συνέπειες στην κοινωνία δεν αφορούν κανέναν διότι αυτοί είναι εκεί μέσα στη μιζέρια τους θέλω να πω ότι δεν αντανακλούν αυτοί ζουν, είναι υποχρεωμένοι να ζήσουν με τον πραγμάτο που τα κάνουν οι άνθρωποι τα προσπάθησαν όλα με βομβαρδισμούς μεγάλης ισχύος δύο φάσεις tit for tat δηλαδή ανταλλαγή βομβαρδισμών με ναυτικό αποκλεισμό ο οικονομικός αποκλεισμός δεν έπιασε τι έχουμε τον Τραμ να απειλεί με την εξαφάνιση του Ιράν αυτό έχει μείνει φαντάζομαι δεν θα κάνουν το αποεννοημένο να βάλουν χερσαίες δυνάμεις στο Ιράν επομένως δεν υπάρχει στρατιωτική επιλογή και βλέπουμε ότι φτάνουν στην υπογραφή ενός Memorandum of Understanding το οποίο ο ίδιος ο Τραμπ το απορρίπτει.
Τώρα η οποιαδήποτε συμφωνία ήταν χειρότερη από το Memorandum of Understanding όπως το Memorandum of Understanding ήταν χειρότερο από τη συμφωνία που επάρατος Ομπάμα είχε κάνει το 2015. Πολύ προβλέψιμος όμως κύριε Ιερβαριντόπλε και σε αυτό που κάνει πια. Δηλαδή γι' αυτό κάνουν τα οικομοδία ότι το'πε μία, απειλήσε δύο, απειλήσε τρεις.
Δεν έχει νόημα τώρα. και η απειλή δεν έχει νόημα. Έχει, δεν ξέρω. Στους Ιρανούς πάντως δεν έχει. Σε αυτό το καθεστώς δεν έχει καμία επίπτωση. Βεβαίως υπάρχει καταστροφή της κοινωνίας, καταστροφή υποδομών στο Ιράν, δεν χωράει καμία αμφιβολία. Αλλά υπερδύνεμη όταν δεν νικάει, χάνει. Όπως οι Αμερικανοί θεωρούν ή τα το Βιετνάμ ή τα θα θεωρηθεί και το Ιράν.
Αυτή είναι η πραγματικότητα. Όπως ή τα είναι το Αφγανιστάν. Το Αφγανιστάν. Το δεύτερο είναι η Ουκρανία. Δεν υπάρχει πολιτική στην Ουκρανία. Δεν υπάρχει πολιτική στην Ουκρανία. Αυτή δεν είναι η πραγματικότητα. Ουσιαστικά ο Τραμπ στέλνει τον Βίτκοφ και τον Κούσνερ στον Πούτιν και μετά μεταφέρουν τις αξιώσεις του Πούτιν στο Σένθεντς.
Διαμετακομιστές. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Εδώ λοιπόν είμαστε μπροστά σε δύο άδειε έξοδα. Στην Ζηροϊσή ζούμε και το δεύτερο η Ουκρανία είναι μέσα στην Ευρώπη και βλέπετε μια σειρά Ευρωπαίων ηγετών οι οποίοι δεν μπορεί να είναι όλοι παράλογοι δηλαδή όταν όλοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες φοβούνται την επόμενη κίνηση όταν όλοι κατηγορούν τη Ρωσία για cyber activities δεν μπορεί να είναι όλοι παράλογοι δεν μπορεί να εύχονται δηλαδή και να μετατρέπουν την ευχή τους σε κατηγορία Ωραία, να κάνουμε τη μετάβαση για την επόμενη εβδομάδα προσπαθεί να καλοπιάσει Κωνσταντίνε και κύριε Λαμπανιτόπουλε που γρήγορα απάντησε και θα τα κουβεντιάσουμε και το επόμενο Σάββατο. Προσπαθεί να καλοπιάσει τον Πούτιν για να κάνει αντίβαρο προς την Κίνα, προς τον ΣΥ.
Τι είναι αυτό που τον ενώνει η αυταρχική αντίληψη ή πάλι και εκεί όλα αυτή η πολιτική όπως την έχει στο μυαλό του, αυτή του δίνε και λαβεί. Αν στην αρχή της δεύτερης προεδρίας του, δεύτερης θητείας του εκτιμούσε ότι θα μπορούσε να τραβήξει τη Ρωσία κοντά σε σχέση με την Κίνα, τα τελευταία δύο χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία έχει αποδειχθεί το ακριβώς ανάποδο.
Ότι δεν μπορεί να το κάνει αυτό, η Ρωσία δεν έχει κανένα λόγο να αποτραβηχθεί από την Κίνα, αντιθέτως μέσα σε αυτή τη διετία η σχέση τους έχει σφυριλαδηθεί έτσι περαιτέρω, έχει εμβαθυνθεί και η Ρωσία εξαρτάται πολύ περισσότερο από την Κίνα, από την Κίνα, από την Ρωσία. είναι πρώτον ότι θαυμάζει σαν προσωπικότητες δηλαδή ηγέτες τύπου Πούτιν και μάλιστα τους θαυμάζει και τους ζηλεύει για να μην πω τους φθονεί γιατί μπορούν στο εσωτερικό των κρατών τους να επιβάλλουν την άποψή τους με τρόπο που ο Τραμπ δεν μπορεί να το κάνει λόγω των δικλείδων ασφαλείας που έχει το Αμερικανικό Σύνταγμα και ο τρόπος που λειτουργεί το Αμερικανικό Σύστημα και το δεύτερο είναι ότι του αρέσουν οι ηγέτες που είναι μάτσο, είναι ισχυροί δίνουν μια εικόνα του ηγέτη ο οποίος είναι αποτελεσματικός, επιβάλλεται είτε στο εσωτερικό είτε στο εξωτερικό πιστεύει ότι με αυτούς μπορεί καλύτερα να διαπραγματευτεί γιατί δεν υπάρχουν ενδιάμεση, δεν υπάρχουν υπουργοί εξωτερικών, δεν υπάρχουν συμβούλοι εθνικής ασφαλείας
δεν υπάρχουν διπλωμάτες, δεν υπάρχουν εμπειρογνώμονες, μπορεί να διαπραγματευτεί άμεσα, face to face one on one με αυτούς, συναλλακτικά με τον τρόπο που έχει μάθει να διαπραγματεύεται χωρίς να μπαίνει σε πολυμερή σχήματα χωρίς να χρειάζεται ένα σπαταλά χρόνο γιατί περισπατάλης χρόνου είναι κατά τον Τραμπ μέσω διαφόρων άλλων διάβλων και καναλιών επικοινωνίας.
Συμφωνώ με αυτά που λέγω σαν δίνος αλλά πιστεύω ότι ενώ η αρχική σύλληψη είναι σωστή, δηλαδή να αποσπάσουμε την Ρωσία από την αγκαλιά της Κινέας όπως έκανε ο Νίξον και ο Κίτσιν αντίστροφα με την Κίνα παρότι αυτό δεν είχε αποδώσει και τίποτα. Η σύλληψη μπορεί να νορθεί αλλά η ουσία είναι ότι η Δύση για λόγους που είναι πολύ περίπλοκοι να συζητήσουμε κάποια άλλη φορά την έχει χάσει η Ρωσία εδώ και δεκαετία.
Ακούσατε το podcast Ο κόσμος και η Ελλάδα το 2026. Για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο της σειράς και για να ανακαλύψετε και τα υπόλοιπα podcast του Sky, ακολουθήστε μας στο Spotify και στα Apple Podcast ή ακούστε μας μέσα από το sky.gr. Παρουσίαση, Άρης Πορτοσάλτε, Κωνσταντίνος Φίλης. Υπεύθυνοι περιεχομένου, παραγωγή, Τζένι Πουπουλίδου.
Επιμέλεια, Μαριάννα Πλιακοστάμου. Υχογράφηση και τεχνική επεξεργασία από τους ηχολήπτες του Sky 103.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα