Skip to content
PodBase
#62 | Η Κίνα στον παγκόσμιο ανταγωνισμό ισχύος

#62 | Η Κίνα στον παγκόσμιο ανταγωνισμό ισχύος

Ο κόσμος και η Ελλάδα
Οκτώβριος 16, 2026 00:46:51 Σεζόν 1 Επεισόδιο 62
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Οι σχέσεις ΗΠΑ - Κίνας, ο ανταγωνισμός στην οικονομία και την τεχνολογία και η θέση της Ευρώπης απέναντι στο Πεκίνο.

Πώς διαμορφώνονται οι εμπορικές σχέσεις των δύο μεγάλων δυνάμεων; Πόσο εξαρτημένη είναι η Ευρώπη από την Κίνα;

Ο ρόλος της Κίνας στον πόλεμο με το Ιράν, οι σχέσεις της με τη Ρωσία και το ζήτημα της Ταϊβάν.

Ο Πλάμεν Τόντσεφ, μέλος του Ινστιτούτου Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων και ο καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος συζητούν με τον Άρη Πορτοσάλτε και τον Κωνσταντίνο Φίλη για την κινεζική εξωτερική πολιτική και τις σχέσεις του Πεκίνου με τις μεγάλες δυνάμεις.

Παρουσίαση: Άρης Πορτοσάλτε, Κωνσταντίνος Φίλης

Υπεύθυνη περιεχομένου – παραγωγή: Τζένη Πουπουλίδου

Επιμέλεια: Μαριάννα Πλιακοστάμου

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

ΣΚΑΙ ΠΟΤΚΑΣΤ αλλά σε πολύ υψηλό επίπεδο. Είμαστε στην κατηγορία των ισχυρών ηγετών του κόσμου, στα μεγάλα κράτη. Στην προηγούμενη εβδομάδα, με τον κύριο Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο, συζητήσαμε για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τώρα, σήμερα, θα εντάξουμε στην συντροφιά μας έναν ακόμη γνώριμο από τον κύκλο εκπομπών που κάνω με τον Κωνσταντίνο Φίλη.

Είναι ο κύριος Πλάμεν Τόντσεφ. Ο κύριος Τόντσεφ είναι μέλος στο Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων και ασχολείται με την Κίνα. Μελετά την Κίνα. Με την Ασία. Με την Ασία. Σωστό. Κύριε Τόντσεφ, καλημέρα σας. Ευχαριστούμε πολύ. Πολύ καλημέρα κύριε Πορτοσάλτη. Λοιπόν, ξεκινά Κωνσταντίνη η εισηγήσή σου. Πλάμεν, έχουμε κάνει μία συζήτηση με τον κύριο Αρβανιτόπουλο το περασμένο Σάββατο αναφορικά με το εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών αλλά και με την εξωτερική πολιτική με τη φιλελεύθερη τάξη πραγμάτων που πλέον οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν υπερασπίζονται και με τα κενά εξουσίας που δημιουργήθηκαν σε διάφορα σημεία του πλανήτη Έχετε συγγράψει και ένα βιβλίο με τον κύριο Ερμανιτόπουλο Σωστά, σωστά Ακριβώς Την καλημέρα μου και σε εσάς Καλημέρα, καλημέρα πλάνα Λοιπόν και θέλω να ξεκινήσουμε από τα πιο πρόσφατα, δηλαδή από το ταξίδι του Προέδρου Σ. στην Ουάσιγκτον.

Τρεις μέρες, πολλή εικόνα θα έλεγα και επικοινωνία, μάλλον πολύ λιγότερη ουσία. Θες να μας το αποτιμήσεις. Ναι, συμφωνώ με αυτή την εκτίμηση. Υπήρξε μεγάλη θεατρικότητα, υπήρξε επισημότητα. Ήταν ένα θέατρο θα έλεγα, μια παράσταση που έδωσε ο Αμερικανός Πρόεδρος προς τιμήν του Κινέζου Ομολόγου του και μάλιστα θα έλεγα ότι αυτή η επισημότητα ως ένα βαθμό εμένα μου θύμιζε και είχε και μια δόση δουλοπρέπειας.

Ο Αμερικανός Πρόεδρος ήθελε να υποχρεώσει τον Κινέζο Ομολόγο του, να τον ευχαριστήσει και πάντως του συμπεριφέρθηκε όπως συμπεριφέρεται σε έναν απολύτως ισότιμο συνομιλητή. και αυτό είναι το πρώτο κρατούμενο. Το δεύτερο είναι αυτό το οποίο ήδη ανέφερες ότι πράγματι υπήρξε μεγάλη επισημότητα η ουσία όμως ήταν πολύ πιο περιορισμένη.

Η αισιοδόξη άποψη είναι ότι ο Τραμπ και ο ΣΥ αναπτύσσουν ή τουλάχιστον προσπαθούν να πείσουν ότι έχουν αναπτύξει μια προσωπική χημεία μια προσωπική σχέση μεταξύ τους πράγμα το οποίο φαίνεται ότι ταιριάζει στην ψυχοσύνθεση του Τραμπ Ξέρουμε ότι αυτός επιδιώκει πάντα προσωπικές συνεννοήσεις με ξένους ηγέτες. Ταιριάζει και στο στάτους του Κινέζου Προέδρου, ο οποίος έχει σπάσει κάθε ρεκόρ επισκέψεων στο εξωτερικό και έχει υποδεχθεί ρεκόρ ξένων ηγετών.

Στο Πεκίνο βέβαια είναι και πολλά χρόνια στην εξουσία, είναι ήδη 13 χρόνια πρόεδρος της Κίνας, διανύει τη τρίτη συνεχόμενη θητεία του και ενδεχομένως θα πάει και για παραπάνω. Αλλά η προσωπική σχέση μεταξύ των δύο προέδρων, ενώ προφανώς έχει τη σημασία της, δεν πρέπει να υπερεκτιμάται. Συμφώνησαν μεν ότι θα σφυριλατήσουν μια επικοδομητική σχέση στρατηγικής σταθερότητας, κάτι που υπόθηκε και τον περασμένο Μάιο και στο Πεκίνο, όταν ο Τραμπ επισκέφθηκε την Κίνα.

συμφώνησαν να συναντηθούν άλλες δύο φορές φέτος στη Σύλλοδο Κορυφής του Οργανισμού Ασίας Ειρηνικού το Νοέμβριο στο Σέντζον της Κίνας και στη Σύλλοδο Κορυφής της Ομάδας G20 το Δεκέμβριο στο Μαϊάνι. Στην οποία να πούμε πλάμενο ότι ο πρόεδρος Τραμπ έχει προσκαλέσει και τον Βλάντιμι Πούτιν. Και τον Ρώσο πρόεδρο, ακριβώς. Μένει να δούμε αν θα αποδεχθεί αυτή την πρόσκληση ο Πούτιν.

Πάντως συμφωνώ με την επισήμανση ότι η ουσία ήταν πιο περιορισμένη σε αυτή τη σύνοδο στην Αμερική. Θα έλεγα ότι σταθετικά ενδεχομένως συγκαταλέγονται οι αποφάσεις να συσταθεί ένας συμβούλαιο εμπορίου στο πλαίσιο το οποίο θα επιδιώξουν οι δύο δυνάμεις να αυξήσουν το διμερές εμπόριό τους κατά 30 δισεκατομμύρια δολάρια περίπου προς κάθε κατεύθυνση κατ' έτος αυτό.

ανακοινώθηκε επίσης ότι συγκροτείται Συμβούλιο Επενδύσεων με στόχο τον εντοπισμό επενδυτικών ευκαιριών στις δύο χώρες αλλά σημειώνω ότι η κινέζικη πλευρά αναφέρεται σε αυτό το συμβούλιο το αναφέρει ως μηχανισμό διαβουλεύσεων και αυτό ενδεχομένως υποδηλώνει κάποια ασάφεια ως προς την αποστολή και τη δομή αυτού του νέου θεσμού όπως εξαγγέλθηκε.

Φαίνεται ότι η εμπορική ακεχηρία μεταξύ των δύο δυνάμειων παρατείνεται κατά μόλις δύο μήνες και αυτό είναι στα αρνητικά σημεία της συνόδου διότι η Κίνα επιδιώκει η ακεχηρία αυτή να επιμηκυνθεί κατά δύο χρόνια έως το τέλος της θητείας του Τραμπ. Προκειμένου να γίνει τι κύριε Τόντσεφ, προκειμένου να καταφέρει τι σε αυτήν την χρονική επιμήκυνση.

προκειμένου η Κίνα να έχει καλύτερη πρόσβαση σε αμερικανικές τεχνολογίες τις οποίες της χρειάζεται ακόμα και προκειμένου πάντα να έχει πρόσβαση στην τεράστια αμερικανική αγορά διότι η Κίνα είναι πάρα πολύ εξαρτημένη από τις εξαγωγές της προς τον υπόλοιπο πλανήτη είναι κάτι το οποίο αξίζει να το συζητήσουμε ένα χαρακτηριστικό της κινέζικης οικονομίας και του μοντέλου της το οποίο είναι προβληματικό Αν μου επιτρέπετε να έχει πρόσβαση γνωρίζει επειδή συνεχίζονται οι επενδύσεις κεφαλαίων στην κοινά ή γιατί δραστηριοποιείται ας πούμε πολύ σημαντικά το πώς μια κατασκοπία ή και ενδεχομένως δική της έρευνα και προχωρεί τεχνολογικά.

Αναφέρομαι κυρίως στις υψηλές τεχνολογίες που σχετίζονται με την τεχνητή νοημοσύνη και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι σε αυτή τη συγκεκριμένη σύνοδο η τεχνητή νοημοσύνη μάλλον έκλειψε την παράσταση. Ήταν το κυρίαρχο θέμα το οποίο συζητήθηκε μαζί με την Ταϊβάν και τα υπόλοιπα γεωπολιτικά και οικονομικά θέματα. Το κατάλαβα αυτό, ναι, αλλά συνεχίζονται οι επενδύσεις κεφαλαίων προερχομένων είτε από τις ΗΠΑ είτε άλλων από τη Δύση στην Κίνα.

Όχι, έχουν μειωθεί πάρα πολύ οι άμεσες ξένες επενδύσεις στην Κίνα, πράγμα το οποίο οφείλεται στο γεγονός ότι η Κίνα δεν εξασφαλίζει τις ευνοϊκές συνθήκες στους ξένους επενδυτές. Ενδεχομένως γίνονται κάποιες επενδύσεις χαρτοφυλακίου Στα χρηματιστήρια του Χογκόν και της Σανγκάης Αλλά όχι οι παραγωγικές άμεσης ξένες επενδύσεις Χάρη στις οποίες η Κίνα έγινε το παγκόσμιο εργοστάσιο Κύριε Βανιτόπουλε δεν σας καλημέρισα να με σχολείτε Πώς σχολιάζετε αυτά που μας λέει ο κύριος Τόντσεφ Καλημέρα, συμφωνώ με τον κύριο Τόντσεφ, τον αγαπητό Πλάμεν Να διανθήσω λίγο τη συζήτηση με δύο παραλυπόμενα αυτής της συνάντησης.

Είναι χαρακτηριστικό για αυτά όλα που είπε ο Πλάμεν ότι ήταν η πρώτη φορά που ο πρόεδρος των ΟΠΑ υπηδέχθηξε εννοιέτη στην αεροπορική βάση Άντριους. Και αυτό το έκανε ακριβώς γιατί όταν είχε επισκεφτεί την Κίνα νομίζω ότι τον είχαν περιηγηθεί όχι μόνο στην απαγορευμένη πόλη αλλά και σε διάφορα μέρη στα οποία ο Τραμπ ρώταγε τον ΣΥ αν ήταν ο πρώτος και ο μόνος ξένος ηγέτης που είχε μπει σε αυτά τα μέρη.

Λοιπόν, νομίζω λοιπόν ότι αυτή η προσωπική σχέση, η προσπάθεια ασφυριλάτης μια προσωπική σχέση είναι αυτό που κάνει ο Τραμπ πάντοτε και το έκανε όπως είπε και ο κύριος Τόντσεφ και σε αυτή την περίσταση. Συμφωνώ ότι υπάρχει ένα μορατόριο σε αυτό το ζήτημα των δασμών ούτως ώστε να βρουν μια άκρη και βεβαίως η τεχνητή νοημοσύνη υπό την σκιά όλων όσων έχουν συμβεί τον τελευταίο καιρό με τις μεγάλες εταιρείες στην Αμερική οι οποίες έχουν θέσει το ζήτημα μετά τα γεγονότα της ανθρώπη και των δύο agents αυτών που βγήκαν από τον έλεγχο και παρέβησαν τις επιταγές και τα όρια που τους είχαν δώσει οι εταιρείες για να κάνουν μέχρι και hacking υπό τη σκιά όλων αυτών των εξελίξεων και με το γεγονός ότι οι μεγάλες εταιρείες ζητούν να υπάρξει κάποια...

Ένα φρένο πράσιν. Ένα φρένο ακριβώς. αυτό συζητήθηκε αλλά φαίνεται ότι η Κίνα δεν θέλει να μπει φρένο δηλαδή η απάντηση θα με διορθώσει ο Πλάμεν σε αυτό αν κάνω λάθος, μάλλον ήταν αρνητική από την Κίνα στο ζήτημα αυτό αν και ο ίδιος ο Τραμπ φαίνεται ότι θέλει να αφήσει το πεδίο ελεύθερο ήταν κυρίως η πίεση από τις εταιρείες για τον έλεγχο των εξελίξεων στην τεχνητή νοημοσύνη και φυσικά αυτό το οποίο προκύπτει τελικά είναι ότι για άλλη μια φορά η Αμερική δεν έχει πολιτική απέναντι στην Κίνα.

Ενώ ξεκίνησε με μια πολιτική να φέρουμε την Κίνα και να την κάνουμε συμμέτοχο στην φιλελεύθερη τάξη αυτά από τις προηγούμενες προεδρίες να τη βάλουμε στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και να γίνει μέλος της Λίμπερα Λόρντ του φιλελεύθερης τάξης και ότι αυτό θα οδηγούσε σε έναν εκδημοκρατισμό στην αρχή της Προεδρίας Τραμπ πήγαμε σε μια πολιτική ανάσχεση της Κίνας. Τώρα δεν έχουμε καμία πολιτική απέναντι στην Κίνα.

Είναι αυτό η προσωπική... Εγώ θέλω και κάτι ακόμη να μάθω κύριε Τόντσεφ από εσάς. Η Κίνα αγοράζει αμερικανικό χρέος. Όχι, ίσα ίσα. Να σας πω ότι το 2008 η Κίνα διακατήχε ομόλογο το Αμερικανικό Δημοσίου αξίας 2-3 εκατομμυρίων δολαρίων. Μετά την κατάρρευση της Λίμεμπράδας το 2007-2008 όταν ξεκίνησε η κρίση στην Αμερική και μετά εξαπλώθηκε παγκοσμίως, η Κίνα θεώρησε, ορθώς νομίζω, ότι παραείναι εκτεθειμένη στις Ηνωμένες Πολιτείες και άρχισε σταδιακά να ξεφορτώνεται τα ομόλογα του Αμερικανικού Δημοσίου.

Σήμερα κατέχει ομόλογα τα οποία δεν ξεπερνούν τα 600 δισεκατομμύρια. Ο μεγαλύτερος κάτοχος Αμερικανικών ομολόγων αυτή τη στιγμή είναι η Ιαπωνία. Η Κίνα έστω και υποκριτικά επειδή το συζητήσαμε το περασμένο Σάββατο, ακριβώς επειδή ο πρόεδρος Τραμπ ακολουθεί αυτή την πολιτική πολλές φορές αλλοπρόσαλη έναντι των εταίρων του έως και επιθετική απέναντί τους και συνολικά έναντι της υφιστάμενης τάξης πραγμάτων.

Έστω λοιπόν και υποκριτικά η Κίνα εμφανίζεται ως ένας εκ των βασικότερων σταθεροποιητών του συστήματος. Δηλαδή θέλω να καταλάβουμε και εμείς και οι ακροατές μας, η Κίνα αυτή τη στιγμή προτιμά κυρίως λόγω της εξάρτησης που έχει από τις εξαγωγές την παρούσα τάξη πραγμάτων να παραμείνει με τις προσαρμογές και τις αλλαγές της, γιατί έχει επενδύσει σε αυτή και σε διαφορετική περίπτωση έχει να χάσει πολλά ή δημιουργεί ένα παράλληλο σύστημα ή και δημιουργεί ένα παράλληλο σύστημα με το υφιστάμενο.

Πολύ καλή ερώτηση. Η Κίνα να πούμε καταρχάς ότι ήταν για πολλά χρόνια σημειοφόρος της παγκοσμιοποίησης. Αφού του μπήκε στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου του 2001 είναι η πιο ωφελημένη οικονομία παγκοσμίως. Χάρη στην είσοδό της στον ΠΟΕ εκτοξεύτηκε και τότε ξεκίνησε και η θεαματική άνοδος της και πολύ σύντομα κατέστη η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία παγκοσμίως και ο μεγαλύτερος εξαγωγέας παγκοσμίως σε απόλυτους αριθμούς.

Προφανώς την Κίνα τη βολεύει η υφιστάμενη τάξη πραγμάτων, ακόμα, ταυτόχρονα όμως πολύ σωστά το θέτει, προσπαθεί αφενός με να μετατρέψει, μετατρέψει να καθιερώσει μια παγκοσμιοποίηση με κινέζικα χαρακτηριστικά που τη βολεύει την ίδια και δεύτερον να δημιουργήσει και άλλα οικοσυστήματα, τα οποία σε αυτή τη φάση δεν είναι σε θέση να υποκαταστήσουν, αν θέλεις, τον παγκόσμιο οργανισμό εμπορίου και την τάξη πραγμάτων όπως καθιερώθηκε μετά τον ψυχρό πόλεμο, ωστόσο είναι σε μια μεταβατική φάση προς μια νέα διεθνή τάξη πραγμάτων υπό διαμρόφωση Και η Κίνα προφανώς πάρα πολύ ενεργητικά δρά και κινείται προς μια νέα τάξη πραγμάτων.

Θες λίγο να μας το πεις αυτό σε μεγαλύτερη λεπτομέρεια όταν λες για νέα υποσυστήματα. Αναφέρεσαι στους περιφερειακούς σχηματισμούς και στους BRICS. Αναφέρεσαι σε κάτι άλλο, σε αυτά μαζί. Πολύ σωστά το θέτεις ότι με τους νέους περιφερειακούς οργανισμούς όπως είναι ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σανγκάης ή όπως είναι η ομάδα, συνέχως διευρυνόμενη ομάδα BRICS, παρά την έλλειψη συνοχής τους, είναι αυτά τα νέα οικοσυστήματα τα οποία η Κίνα προωθεί μαζί με τη Ρωσία και κάποιες άλλες χώρες, αλλά ξέρουμε ότι η ψυχή αυτών των οργανισμών ουσιαστικά είναι η Κίνα.

Αναφέρομαι επίσης στο γεγονός ότι η Κίνα... Και μάλιστα σε βάρος της Ρωσίας, πλάμεν συγγνώμου σε διακόπτω, ειδικότερα στο κομμάτι της Κεντρικής Ασίας σε βάρος της Ρωσίας. Συμφωνώ. Εδώ και καιρό η Κίνα στην Κεντρική Ασία είναι το πορτοφόλι ενώ η Ρωσία προσπαθεί ακόμα να κρατήσει το πιστόλι. Έναν ενεργό ρόλο στην ασφάλεια της περιοχής αλλά νομίζω ότι η Ρωσία σταδιακά και σταθερά χάνει έδαφος.

Ένα δεύτερο πεδίο στο οποίο η Κίνα προσπαθεί να προωθήσει μια νέα παγκοσμιοποίηση ενός άλλου τύπου παγκοσμιοποίηση αφορά τα καθαρά τεχνολογικά. Η Κίνα έχει σημαίωσει θεαματική πρόοδο σε ό,τι αφορά τις υψηλές τεχνολογίες και συνεχώς επιβάλλει τα δικά της τεχνικά και τεχνολογικά στάνταρ. Ουσιαστικά επενδύει στο αύριο και στο μεθαύριο, ώστε να επιβληθεί ως τεχνολογική υπερδύναμη.

Ήδη έχει πλησιάσει πάρα πολύ τις Ηνωμένες Πολιτείες και νομίζω ότι σαφώς αποβλέπει σε έναν ηγετικό ρόλο και τεχνολογικά. Αναφέρομαι επίσης στα συστήματα πληρωμών τα οποία προωθεί η Κίνα προκειμένου να είναι λιγότερο εξαρτημένοι και λιγότερο ευάλωτοι σε ό,τι αφορά προηγούμενος χάρη το σύστημα SWIFT για τις τραπεζικές πληρωμές.

προωθεί ενεργά το δικό της νόμισμα, το Renminbi ή Yuan όπως είναι επίσης γνωστό. Όχι με ιδιαίτερη επιτυχία, αυτή τη στιγμή ενώ πάρα πολλές διμερείς συναλλαγές με εμπορικούς εταίρους της Κίνας γίνονται στο Yuan, ουσιαστικά το βάρος του Yuan ως αποθεματικού νομισμού τους είναι πάρα πολύ μικρό, γύρω στο 3% παγκοσμίως. Παρόλο αυτά, μία από τις αποφάσεις στην τελευταία σύνοδο της ομάδας BRICS Ήταν ακριβώς αυτό, να αυξηθεί ο όγκος των δημερών συναλλαγών μεταξύ των μελών της ομάδας.

Αυτά είναι παραδείγματα και υπάρχουν και άλλα για το πώς η Κίνα πράγματι επιθυμεί να επιβάλλει την παρουσία της σε ένα νέο σύστημα, σε μια νέα διεθνή τάξη πραγμάτων, η οποία είναι ακόμα υποδιαμόρφωση. Δεν έχουμε φτάσει σε αυτήν. Πλάμεν πριν να δώσω το λόγο στον κύριο Αρβανιτόπουλο γιατί θέλει να τοποθετηθεί, να σε ρωτήσω σε σχέση με την Ευρώπη και την ενέργεια.

Γιατί αυτή η περιώνυμη πράσινη μετάβαση δημιουργεί εξαρτήσεις των Ευρωπαίων από την Κίνα. Το βλέπεις και εσύ αυτό να συμβαίνει, θεωρείς ότι είναι κάτι που το Πεκίνο πρόκειται να το αξιοποιήσει έναντι της Ευρώπης η οποία αυτή τη στιγμή βάλεται είτε όλος πάντων κινέβη να συνθλιβεί ανάμεσα συμπληγάδες Κίνας και ΗΠΑ με μικρότερη εμπιστοσύνη πλέον απέναντι στις προθέσεις των Αμερικανών.

Να θυμηθούμε ότι την προηγούμενη δεκαετία, τη δεκαετία του 2010, υπήρχαν πάρα πολλές γερμανικές εταιρείες, αλλά και ελληνικές, οι οποίες στέχνανε τους ηλιακούς συλλέκτες. Εκείνη την εποχή ξεκίνησε η Κίνα μια πάρα πολύ επιθετική πολιτική χάρη στις κρατικές επιδοτήσεις και διάφορες άλλες διευκολύνσεις και κατάφερε πραγματικά να αποδεκατήσει, να εξαφανίσει τις γερμανικές εταιρείες και τις εταιρείες άλλων ευρωπαϊκών χωρών.

Επιβλήθηκε στους ηλιακούς συλλέκτες και τώρα κρατάει μια δεσπόζωσα θέση η οποία αρχίζει και θυμίζει πλέον παγκόσμιο μονοπόλιο. Το ίδιο πράγμα το κάνει με τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα τώρα, το κάνει με τις ανημογενήτριες, το κάνει με θερμικές αντλίες και διάφορες άλλες τεχνολογίες. Και με τον έλεγχο των σπάνιων γεών επίσης. Ακριβώς.

Μα η σπάνια SGS είναι συστατικό αυτών των νέων τεχνολογιών και η Κίνα έχει καταφέρει, σε αυτό πρέπει να το παραδεχτούμε, ακολούθησε μια εφάρμοση, μια έξυπνη στρατηγική, μακρόπνοη, επένδυσε στις νέες τεχνολογίες, επένδυσε στον έλεγχο και στην επεξεργασία σπάνιων γεών, ακόμα και όταν δεν τις έχει στο έδαφος της, ουσιαστικά είναι η μόνη χώρα η οποία έχει την ικανότητα να επεξεργαστεί αυτές τις σπάνιες γεές.

Περίπου στο 80% ίσως και παραπάνω παγκοσμίως. Σωστά. Σε ορισμένα είδη σπάνιων γεών έως και 100%. Κατέχει το απόλυτο μονοπόλιο. Τώρα, στην ερώτησή σου, προφανώς η Ευρώπη είναι πάρα πολύ εξαρτημένη από την Κίνα σε ό,τι αφορά την πράσινη μετάβαση και τις σχετικές τεχνολογίες. Είναι εξαρτημένη από την Κίνα και σε πολλά άλλα είδη, όπως φάνηκε παραδείγματος χάρη και την περίοδο της πανδημίας.

Έκτοτε η Ευρώπη προσπαθεί να μειώσει την εξάρτησή της χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Ίσα-ίσα βλέπουμε ότι αυτή τη στιγμή το εμπορικό έλλειμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει σπάσει κάθε ρεκόρ. Πέρσι ήταν 360 εκατομμύρια δισεκατομμύρια εναντί της Κίνας και φαίνεται ότι φέτος θα ξεπεράσει τα 400. Αυξάνεται ραγδαία το εμπορικό έλλειμμα. Αυτή η εξάρτηση είναι και ο λόγος για τον οποίο...

Αντιθέτως, το ανάποδο ποιο είναι από την πλευρά της Κίνας? Οι ευρωπαϊκές εξαγωγές προς την Κίνα πέρσι ήταν γύρω στα 200 δις, είχαν αξία περίπου 200 δισεκατομμυρίων και μάλιστα οι ευρωπαϊκές εξαγωγές μειώνονται. Η Κίνα ουσιαστικά πλέον δεν χρειάζεται τόσο πολύ ευρωπαϊκές τεχνολογίες. Να εισάγει, τα φτάνει μόνη της δηλαδή.

Σωστά, ναι, γίνεται πιο αυτάρκης. Και η αυτάρκεια πάντοτε ήταν στρατηγικός στόχος της Κίνας. Είναι ένα δίλημα το οποίο αντιμετωπίζει η Ευρωπαϊκή Ένωση και τον επόμενο μήνα, τον Οκτώβριο, περί τα μέσα Οκτωβρίου, θα πρέπει να γίνει μια σύνοδος κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με αποκλειστικό θέμα πώς θα αντιμετωπίσουμε την Κίνα.

Είχε γίνει μια σύνοδος κορυφής όπου τα κράτη-μέλη ανέθεσαν στην Κομισιόν να εκπονήσει μια στρατηγική και να κάνει προτάσεις για το πώς θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε την Κίνα. Νομίζω στο θέμα αυτό θα έχουμε σημαντικές εξελίξεις σε τρεις εβδομάδες περίπου. Κύριε Ρβανιτόπλου, ορίστε. Ήθελα να πω το εξής, ότι αυτές οι προσπάθειες της Κίνας να δομήσει, να θεμελιώσει μια παράλληλη παγκόσμια οικονομική τάξη, ακόμα και όσον αφορά την αλλαγή του αποθεματικού νομίσματος κτλ.

Βλέπουμε ότι ευνοούνται από αυτά τα οποία συμβαίνουν στον δυτικό κόσμο και στις γεωπολιτικές εξελίξεις. Γιατί οι γεωπολιτικές εξελίξεις και οι οικονομικές εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία είναι άρρηκτα συνδεδεμένες. και το συνδέω με την προηγούμενη εκπομπή ότι λέγαμε ότι αυτή τη στιγμή βλέπουμε τα αμερικανικά ομόλογα να είναι υποπίεση αλλά υποπίεση επίσης και το δολάριο σε αποθεματικό νόμισμα.

Πάντοτε η παγκόσμια οικονομία βασιζόταν στη δυτική χρηματοπιστωτική τάξη και στους δυτικούς θεσμούς με αποθεματικό νόμισμα το δολάριο και δεν είμαστε ακόμα στην αντικατάσταση αυτής της τάξης αλλά βλέπουμε ήδη να αυξάνονται οι πιέσεις. Βλέπουμε, όπως είπαμε στην προηγούμενη εκπομπή, ότι πολλές χώρες αυξάνουν τις αγορές τους σε χρυσό και βλέπουμε να μετατίθεται τα αποθέματα χρυσού από την Αμερική στο Λονδίνο ή και σε άλλες χώρες.

Και επίσης το δολάριο να υφίσταται κάποιες πιέσεις, όπως και η αγορά των ομολόγων στην Αμερική, το οποίο, όπως είπαμε, είναι το benchmark. Επομένως, το ερώτημα είναι κατά πόσον οι γεωπολιτικές εξελίξεις θα μας δώσουν τον οδοδείκτη μιας μετάβασης και στα χρηματοπιστωτικά, δηλαδή και στην παγκόσμια οικονομία. Ή αν θα μπορέσει, δηλαδή, κάποια στιγμή η Κίνα, με όλο αυτό το πλέγμα των θεσμών που ήδη έχει δημιουργήσει, και μέσα από την διεθνή της οικονομική παρουσία, και με τον Bertrand Road και όλους αυτούς τους οργανισμούς που φτιάχνει, στο φάσμα όλων αυτών των γεωπολιτικών εξελίξεων, να οθήσει το εκρεμές προς μια νέα παγκόσμια οικονομική τάξη.

Δεν είμαστε ακόμα εκεί, αλλά το γεγονός ότι βλέπουμε αυτά τα δείγματα στο δυτικό κόσμο νομίζω ότι πρέπει να μας ανησυχούν. Και μία τελευταία κουβέντα, Πλάμεν, σε σχέση με την Ευρώπη, πέρα από το ενεργειακό. Πώς τοποθετείτε έναντι της Κίνας ή πώς η Κίνα τοποθετείτε έναντι της Ευρώπης στο κομμάτι της εμπορικής, των εμπορικών συναλλαγών και της οικονομικής συνεργασίας.

Νομίζω ότι έχουν αντιστραφεί οι ρόλοι, διότι εάν πριν από 20 χρόνια η Ευρώπη έδινε τεχνογνωσία και τεχνολογίες στην Κίνα και επένδυες στην Κίνα, σήμερα βλέπουμε ότι η Κίνα επενδύει στην Ευρώπη, η Κίνα πολλάει στην Ευρώπη, έχει πλέον τεχνολογική υπεροχή, αδιαμφισβήτητη. Η Ευρώπη, πρέπει να το παραδεχτούμε, βρίσκεται σε πάρα πολύ δύσκολη θέση.

Δεν έχει κάποια συνεκτική στρατηγική, διότι 27 κράτη-μέλη έχουν 27 διαφορετικές προτεραιότητες. Και η Κομισιόν δεν μπορεί να συμμαζέψει τα ασημάζευτα. Κύριε Ρωμανιτόπουλε, θέλεις να πείτε κάτι εσείς για τη σχέση της Ευρώπης-Κίνας. Ναι, η Ευρώπη έχει δύο προβλήματα αναφορικά με την πολιτική της στην Κίνα. Το πρώτο το ανέφερε ο Πλάμεν, δηλαδή ότι ουσιαστικά η Κίνα μέσα από την πολιτική του Belt and Road κατόρθωσε να συνάψει διμερείς σχέσεις με πολλές χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η Κομισιόν μόλις το 2016 αντελήφθη ότι έπρεπε να συντονίσει την πολιτική εκδίδοντας το Strategic Document προσπαθώντας να κάνει ένα streamline των πολιτικών των κρατών μελών απέναντι στην Κίνα.

Αυτό είναι το ένα πρόβλημα, ότι υπάρχουν διαφορετικές στρατηγικές, ιδιαίτερα και σε περίοδους οικονομικής κρίσης. Και το δεύτερο μεγάλο κομμάτι της ευρωπαϊκής πολιτικής έχει να κάνει με τον ευρωατλαντικό χώρο. Δηλαδή, αν θα υπάρξει μια κοινή πολιτική με τις Ηνωμένες Πολιτείες απέναντι στην Κίνα ή θα υπάρξουν διαφορετικές πολιτικές.

Υπάρχει η άσκηση πίεσης από την Αμερική να υπάρξει ένας συντονισμός με την Ευρώπη, αλλά το πρόβλημα είναι η ίδια η αμερικανική πολιτική η οποία, όπως είπαμε, αλλάζει από μια μέρα στην άλλη απέναντι στην Κίνα. Επομένως, η Ευρώπη έχει δύο σημαντικά ζητήματα απέναντι στην Κίνα. Το πρώτο είναι η ομογενοποίηση της πολιτικής των κρατών μελών, το εσωτερικό της πρόβλημα, και το δεύτερο είναι πώς θα συντονιστεί η πολιτική της με την Αμερική για μια κοινή πολιτική του ευρωατλαντικού χώρου απέναντι στην Κίνα.

Λοιπόν, πλάμε να πάμε λίγο στο κομμάτι Ιράν. Διαβάζουμε ότι οι κινέζικοι δορυφόροι βοηθούν τις επιχειρήσεις των Ιρανών, διαβάζουμε ότι οι Κινέζοι ενισχύουν όσο γίνεται την οικονομία του Ιράν, η οποία βέβαια πνέει τα λίστια, παρόλα αυτά προσφέρουν μία υποστήριξη. Ακούμε και διαβάζουμε επίσης αναλύσεις ότι οι Κινέζοι εξακολουθούν να προμηθεύουν τους Ιρανούς με οπλικά συστήματα.

Πρώτον, θέλω να μας πεις τι από αυτά ισχύει και τι δεν ισχύει και από αυτά που ισχύουν τι ακριβώς συμβαίνει. Και δεύτερον, γιατί αυτή η σχέση Κίνας-Ιράν δεν επηρεάζει αντίστοιχα τις σχέσεις Ηνωμένων Πολιτιών-Κίνας. γιατί όταν ο πρόεδρος Τραμπ κατηγορεί τους συμμάχους του θα μου πεις έχει άλλες απαιτήσεις ενδεχομένως όπως είναι η Νότιος Κορέα, όπως είναι η Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμανία ότι δεν τον έχουν συνδράμει στον πόλεμο αλλά αφήνει εκτός της κριτικής την Κίνα και τη Ρωσία οι οποίες στηρίζουν τον αντίπαλο και εχθρό εμπροκειμένο το Ιράν εδώ υπάρχει μία ακόμα αντίφαση αλλά στην αφήσουμε αυτή κατά μέρος Πες μας λίγο οι Κινέζοι πώς βοηθούν το Ιράν Τους τελευταίους 7 μήνες που μένεται ο πόλεμος Και γιατί αυτό δεν επηρεάζει τη σχέση με τις ΗΠΑ Τουλάχιστον φαινομενικά Θα έλεγα ότι η στήριξη που προσφέρει η Κίνα στο Ιράν Είναι άτυπη μεν Ουσιαστικότατη δε Ξέρετε ότι η Κίνα τήρησε στο θέμα του Ιράν Και στην τελευταία σύραξη στον κόλπο Στην τρέχουσα σύραξη στον κόλπο

κράτησε μια κατεπίφαση ουδετερότητα, ουσιαστικά όμως παρέχει ουσιαστική πολύ σημαντική στήριξη στο Ιράν. Η πρώτη σημαντική διάσταση είναι ότι η συνέχιση των κινέζικων εισαγωγών Ιρανικού πετρελαίου, παρά τις Αμερικανικές κυρώσεις, η Κίνα παραμένει ο μεγαλύτερος αγοραστής του Ιρανικού αργού πετρελαίου και ανεξάρτητα κινέζικα διηληστήρια αγοράζουν πετρέλαιο, το οποίο συχνά εμφανίζεται προερχόμενο αν όχι κατευθείαν από το Ιράν από τρίτες χώρες και όλες αυτές οι συναλλαγές πραγματοποιούνται σε Ιουάν, στο κοινές οικονομισμα, ώστε να ξεπεραστούν και να αποφύγει η Κίνα τους περιορισμούς που επιβάλλει το σύστημα πληρωμών SWIFT.

Έχει ιδιαίτερα ενδιαφέρον και το σύστημα ανταλλαγής BARTER, ξέρετε, μεταξύ Κίνας και Ιράν. Το Ιράν χρησιμοποιεί τα έσοδα από τις πωλήσεις πετρελαίου για να αποκτά πιστώσεις με τις οποίες μετά αγοράζει κινέζικα προϊόντα. Και πολλά από αυτά σχετίζονται με τις ανάγκες της πολεμικής μηχανής του Ιράν. Για να μπούμε και στα ακαθόδη ζητήματα, φαίνεται ότι υπάρχουν πολλές αναφορές ότι η Κίνα προμηθεύει το Ιράν με ηλεκτρονικά εξαρτήματα, Ήταν συστήματα GPS με κινητήρες drones και με άλλο υλικό, το οποίο ουσιαστικά χρησιμοποιείται από τις ένοπλες δυνάμεις του Ιράν και από τους φρουρούς της επανάστασης.

Μέχρι και εξαρτήματα και πυραυλικά συστήματα για βαλιστικούς πυράβλους. Υπάρχουν πάρα πολλές αναφορές, κυρίως από δυτικές πηγές, αλλά φαίνεται πως πράγματι η Κίνα έχει συνδρά με το Ιράν, με συνδεταγμένες των Αμερικανικών βάσεων στη Μέση Ανατολή. και αυτό με πολύ μεγάλο βαθμό εξηγεί την εντυπωσιακή ακρίβεια των Ιρανικών πληγμάτων σε Αμερικανικές βάσεις, ξέρετε, στις μοναρχίες και στον κόλπο, αλλά και προς το Ιράκ και την Ιορδανία.

Γιατί λοιπόν πλάμεν δεν επηρεάζει αυτό τις σχέσεις με τις ΗΠΑ και δεν αντιδρούν οι Αμερικανοί έχουν, εφόσον είναι σε γνώση σου, ζητήσει, απαιτήσει από τους Κινέζους να περιορίσουν αυτή την υποστήριξη, την αποδέχονται και πάνε παρακάτω θεωρώντας ότι αυτό είναι ένα θέμα που δεν πρέπει να πλήξει τα διμερεί που είναι πολλά τα μέτωπα έτσι και αλλιώς.

Υπάρχουν κινέζικες επιχειρήσεις, συνήθως μέτρα το Χογκόνγκ, αλλά είναι κινέζικες επιχειρήσεις. Υπάρχουν κινέζικα διελιστήρια, υπάρχουν τράπεζες που υπόκεινται σε κυρώσεις, αμερικανικές κυρώσεις. Αλλά έχεις δίκιο ότι ο Τραμπ δεν θέτει αυτό το ζήτημα όταν συναντάει τον κινέζο πρόεδρο. Και αυτό για μένα δείχνει ότι η Αμερική πραγματικά έχει περιέλθει σε δύσκολη θέση.

Δεν έχει τα κόζια, αν μου επιτραπεί η έκφραση, να αναταθέσει αυτά τα ζητήματα και να απαιτήσει από τους Κινέζους πραγματικά να διακόψουν τις συναλλαγές τους με το Ιράν. Ίσα-ίσα βλέπουμε ότι ο πρόεδρος Τραμπ έχει δηλώσει κάτι επανάληψη. Μου είπε ο Σιτζιμπίν ότι δεν βοηθάει το Ιράν και αρκείται σε αυτή τη διαβεβαίωση. Η αλήθεια βέβαια είναι κάπως διαφορετική.

που κάναμε όταν ξέσπασε ο πόλεμος στην Ουκρανία το 2022 με τον Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο, ο οποίος τότε ήταν στην Αμερική και έλεγε ότι αν κάποια χώρα μπορούσε να βοηθήσει πραγματικά για την επίλυση του Ουκρανικού, αυτή ήταν η Κίνα περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη σε σχέση με το Ιράν αλλά και το Ουκρανικό. Η Κίνα μπορεί και δεν θέλει ή θέλει και δεν μπορεί.

Εμείς θεωρούμε εδώ στην Ελλάδα ότι το Ιράν είναι πολύ σημαντικό θέμα και ορθός. αλλά για την Κίνα το Ιράν δεν είναι νούμερο 1 στη λίστα των προτεραιοτήτων της. Το νούμερο 1 είναι η Ταϊβάν. Όλες αυτές οι πολύ σημαντικές αναταράξεις στη Μέση Ανατολή είναι για το Πεκίνο τουλάχιστον νούμερο 3 ή 4 αν θέλετε. Είναι πιο κάτω στη λίστα των προτεραιοτήτων.

Και δεν νομίζω ότι η Κίνα έχει πρώτον τη διπλωματική εμπειρία να διαμεσολαβήσει σε μια τόσο πολύπλοκη κρίση. Φάνηκε άλλωστε όταν διαμεσολάβησε μεταξύ Ιράν και Σαουδικής Αραβίας το 1923 Φάνηκε ότι αυτή η διαμεσολάβηση μεταξύ των δύο αιωνίων αντιπάλων στη Μέση Ανατολή Δεν είχε στέρεη βάση Και αυτή η διπλωματική προσπάθεια της Κίνας παρότι διατυμπανίστηκε ως μεγάλη επιτυχία Ουσιαστικά έμεινε ένα κενό γράμμα Απέτυχε δε στην διαμεσολάβηση με τους Παλαιστίνιους που επιχείρησε το καλοκαίρι του 1925 Σωστά, με τις 14 φατρίες των Παλιστινίων που μάζεψε στο Πεκίνο, που δεν είχε κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Και νομίζω ότι η Κίνα δεν είναι σε θέση ακόμα να παίξει τον ρόλο του διαμεσολαβητή, πόσο μάλλον του παρόχου ασφαλείας στην πολύπλοκη αυτή Μέση Ανατολή. Δεν χωράει καμία αμφιβολία για τη Μέση Ανατολή. Και δεν ήταν η συζήτηση να σας αφορούσε στο Ουκρανικό για άλλους λόγους. αλλά να θέσω και μια άλλη διάσταση προς εμπύρωσην αυτών ότι υπήρξαν στην Αμερική κάποιοι οι οποίοι είχαν την ελπίδα ότι μέσα από το βόλεμο στο Ιράν και την πρόσκαιρη ενεργειακή κρίση το πρώτο θύμα θα ήταν η Κίνα.

Παρά το γεγονός ότι η Κίνα η ενεργειακή της επάρκεια βασίζεται σε δύο παράγοντες. Το πρώτο είναι ότι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι το 56% των αναγκών ενέργειας της κινέζικης οικονομίας και επίσης η Κίνα είχε τεράστια στρατηγικά αποθέματα πετρελαίου δηλαδή και γι' αυτό το λόγο 1,4 τρισεκατομμύρια βαρέλια και γι' αυτό το λόγο είδαμε ότι βγήκε αλόβητη νομίζω ότι θα συμφωνήσω ότι με το Ιράν ουσιαστικά συνεχίζει όλα αυτά τα οποία είπε και ο Πλάμεν και αυτό το οποίο γίνεται στο Ιράν και αυτό το οποίο βλέπουν οι Κινέζοι μέσα από το Ιράν είναι ότι αυτό που συμβαίνει είναι ότι η Αμερική υφίσταται μια αιτά.

Η Αμερική δηλαδή εμορραγεί στο Ιράν και αυτό είναι το μόνο το οποίο ουσιαστικά συμφέρει την Κίνα και βεβαίως όλη η συμπεριφορά της Αμερικής διηλύζεται μέσα από το ζήτημα της Ταϊβάν. Δηλαδή, εάν η Αμερική συμπεριφέρεται με τον τρόπο αυτό είτε στο Ιράν είτε σε άλλα ζητήματα τι σημαίνει αυτό αύριο για την κινεζική πολιτική στην Ταϊβάν.

Τώρα, του Ουκρανικού είναι μια άλλη ιστορία η οποία ενέπλεκε και την τριαδική σχέση Αμερικής-Ρωσίας. Να πάμε στο Ουκρανικό, μιας και το Φέλης που θα δίνει. Να πάμε στο Ουκρανικό. Που εκεί θα μπορούσαν να παίξουν ένα ρόλο honest broker αλλά νομίζω ότι πλέον το Ουκρανικό έχει μπει σε μια διελκυστίντα η οποία βλέπω ότι θα τελειώσει με μια πολύ κακή εξέλιξη.

Δηλαδή με τους Ρώσους με κάθε τρόπο να παγιώνουν αυτήν το προγεφείρο μας. Και να υποχρεώνουν οι Ουκρανοί να παραδώσουν τον Τον Μπάς. Τον Τον Μπάς, ακριβώς. Με όλο αυτό το κόστος σε ανθρώπινη ζωή, υποδομές και βεβαίως ό,τι έχει σημάνει αυτό για τη Ρωσία και το καθεξής. Ωραία, θα επιτεθεί, συγγνώμη κύριε Τόντσεφ. Πριν την Ταϊβάν, επειδή θες να πας στην Ταϊβάν.

Όχι, όχι. Α, για την Ουκρανία. Α, για την εκτίμηση του κ. Βανιτόπουλου για την Ουκρανία. εάν η Ρωσία θα επιτεθεί σε δημοκρατία της Βαλτικής. Και μετά να μας πεις πελάμενες ή για την Κίνα, αν έχει κάποιο νόημα να σπαταλήσει, να ξοδέψει διπλωματικό κεφάλαιο στο Ουκρανικό ή θεωρεί ότι είναι χαμένος κόπος ή τέλος πάντων ότι και εκεί οι Αμερικανοί με κάποιον τρόπο εμπλέκονται άρα δεν έχει λόγο να τους διευκολύνει.

Καλά, τώρα όπως έχει εξελιχθεί το Ουκρανικό δεν νομίζω ότι θα εμπλάκει. Δεν έχει κανένα λόγο να εμπλάκει πλέον. Αλλά το γεγονός είναι ότι αυτή τη στιγμή βλέπουμε, αυτό το οποίο είπαμε και στην προηγούμενη εκπομπή, ότι υπάρχει μια σειρά ευρωπαϊκών χωρών, οι οποίες ουσιαστικά είτε κρούουν τον κόντωνα του κίνδυνου... Γιατί νιώθουν κίνδυνο, γιατί βλέπουν τον κίνδυνο.

Γιατί νιώθουν, βλέπουν κίνδυνο, είτε γιατί θέλουν να προετοιμάσουν τις κοινωνίες τους για μια ενδεχόμενη στρατιωτικοποίηση και αύξηση αμυντικών δαπανών και δεύτερον είτε γιατί υφίστανται έναν υβριδικό πόλεμο. Είδαμε γεγονότα τα οποία τουλάχιστον οι κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών χωρών κατηγορούν ευθέως στη Ρωσία ότι προκάλεσε αυτά τα υβριδικά γεγονότα γεγονός το οποίο βέβαια οι Ρώσοι αρνούνται αλλά βλέπουμε μια όξυνση στις σχέσεις των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τη Ρωσία. Άρα το θέμα είναι πώς θα τελειώσει αυτός ο πόλεμος. Μπορώ να κάνω εδώ μια εμβόλυμη ερώτηση. Ναι. Εννοώ ότι δυσκολευόμαστε, το καταλαβαίνετε, για να πούμε πώς θα τελειώσει. Η ζωή θα λύσει το θέμα Ρωσία.

Το θέτω σε σχέση με τον κύριο Τόντσεφ. Εκεί υπάρχει ένα καθεστώς στην Κίνα. Άρα θα είναι ο επόμενος γαματέας Θα φύγει ο Σίκαπες Δεν είναι και να έρθει ο επόμενος Στη Ρωσία που είναι πιο κοντά μας Μέσα στον ευρωπαϊκό χώρο Η ζωή θα λύσει το θέμα Η φύση δηλαδή Ή μετά τον Πούτιν θα έρθει ένας καινούριος Πούτιν Που θα γεννήσει το εσωτερικό σύστημα Διότι δεν αντέχουν αλλιώς Δεν μπορούν να υπάρχουν αλλιώς Με αυτή την έννοια το λέω Η Ρωσία είναι αυτή τη στιγμή σε δύσκολη θέση σε σχέση με την οικονομία είναι σε μια οικονομία πολέμου η οικονομία πολέμου όταν θα τελειώσει ο πόλεμος θα πάψει να είναι αυτό άρα θα πρέπει να αντιμετωπίσει τα σοβαρά διαρθρωτικά προβλήματα που έχει υπάρχουν επίσης σοβαρά ζητήματα ας πούμε που έχουν να κάνουν με το δημογραφικό και λόγω του πολέμου και λόγω του ότι έτσι κι αλλιώς προθύστερα αυτού οι δημογραφικές μεταβολές και δυναμικές στο εσωτερικό της Ρωσίας δημιουργούν μια νέα τάξη πραγμάτων.

Αυτό όμως μπορεί να πει κανείς ότι είναι σχετικά μεταγενέστερο. Άμεσα θα πρέπει ο όποιος ηγέτης, πιθανότατα ο Πούτιν, να αντιμετωπίσει τη νέα κατάσταση. Βέβαια, βέβαια, να πούμε ότι ένα πλεονέκτημα της Ρωσίας είναι πως η ρωσική ενέργεια παραμένει φθηνότερη συγκριτικά με τις υπόλοιπες πηγές προμήθειας από τις οποίες οι Ευρωπαίοι, ειδικότερα οι Ευρωπαίοι, αλλά και οι Ασιάτες ας πούμε όμως για τους Ευρωπαίους μπορούν να εξασφαλίσουν ροή ενέργειας, αυτό είναι ένα του κρατούμενου.

Για αυτό και κάποιοι προσανατολίζονται προς τα εκεί ακόμη και μέσα στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ανοίξουν παλάμι προς την πλευρά του ηγέτου του Ξανθουγέννη. Να πούμε ότι το ΑΕΦΔ το κόμμα το οποίο αυτή τη στιγμή προηγείται σε όλες τις δημοσκοπήσεις στη Γερμανία με ένα ποσοστό κοντά στο 30% λίγο πάνω λίγο κάτω, θεαματικό ποσοστό για ένα κόμμα με αυτά τα χαρακτηριστικά ζήτησε συνάντηση με τη Ρωσία την οποία δέχτηκαν οι Ρώσοι για να συζητήσουν για μειωμένες τιμές ενέργειας που θα μπορούσαν να εξασφαλίσει το ΑΕΦΔ για χάρη της Γερμανίας σε περίπτωση διευθέτησης του πολέμου στην Ουκρανία Αλλά μην πας τόσο μακριά στη Γερμανία.

Μείνε και στα ημέτρα. Ναι, ναι, ναι. Όχι, το λέω. Άρη, ξέρεις γιατί το λέω. Ναι, στα επιχειρηματικά τα ημέτρα. Ναι, ναι, ναι. Αλλά πρόσεξε, η Γερμανία έχει ένα άλλο μέγεθος. Άρα, αν η Γερμανία έπαιρνε μια τέτοια στροφή, που έτσι κι αλλιώς η Γερμανία επένδυσε στη σχέση με τη Ρωσία και το φθηνό ρωσικό αέριο, επαναλαμβάνω συγκριτικά με άλλες πηγές αυτό είναι ένα σοβαρό ζήτημα διότι αν κάποιοι Ευρωπαίοι είναι πεισμένοι ότι η Ρωσία δεν συνιστά κίνδυνο για τις χώρες τους ότι κάποιοι άλλοι Ευρωπαίοι υπερβάλλουν είτε για γεωγραφικούς είτε για ιστορικούς λόγους είτε γιατί θέλουν να δημιουργήσουν μια δαιμονοποίηση της Κίνας και έρθουν οι γέτες ή κόμματα που θα τους πούν ότι εμείς μπορούμε να σας φέρουμε να μας φέρουμε πιο κοντά με την Κίνα, να εξασφαλίσουμε και πάλι φθηνότερη ενέργεια, ενώ οι άλλοι σας προτείνουν αύξηση των αμυντικών δαπανών, σε βάρος των κοινωνικών δαπανών. Είναι αυτό που είπε ο κ. Τσέφαρ 27 κράτη, ο καθένας λαλεί όπως νομίζει και δεν μπορεί να υπηρεθεί συνεννόηση.

Φανταστείτε λοιπόν να έχουμε μια τέτοια συνθήκη σε καταστάσεις οικονομικής πίεσης μεγάλης που έτσι και αλλιώς έρχεται, δεν είμαι σίγουρος ότι θα βρεθούν αρκετοί να ανοίξουν τα αυτιά τους και να το ακούσουν αυτό. Αυτό είναι ένα πλεονέκτημα της Ρωσίας. Από την άλλη αν με ρωτάς εμένα να ακούσουμε βέβαια και τον Κωνσταντίνο και τον Πλάμεν, η Ρωσία για να μπορέσει να επανακάμψει η σχέση η λειτουργική που υπήρχε με την Ευρώπη, θεωρώ ότι θα πάρει μία γενιά. Μπορεί να λέω και λίγο. Δύο παρατηρήσεις. Δεν διαφωνώ με τις ουσίες, αλλά δύο παρατηρήσεις.

Η πρώτη έχει να κάνει με το αν η Ρωσία αυτή τη στιγμή συνιστά στρατηγική απειλή για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Νομίζω ότι η Ρωσία μπορεί να παίξει καλύτερα το ρόλο του σπόιλερ, δηλαδή να φθείρει να κάνει βρυδικό πόλεμο, να κάνει τέτοιες ζημιές αντάρτο πόλεμο, αλλά στρατηγική απειλή όπως μας έδειξε η ανικανότητά της στον πόλεμο με την Ουκρανία, τα τεράστια προβλήματα επιμελητίας τα τεράστια προβλήματα ηθικούς στο στρατό, το τεράστιο ζήτημα στρατηγικής και τακτικής δεν αποτελεί απειλή νομίζω όμως αν όμως προστατείνει αμολυνθεί ένα αρδευτικό σύστημα ακριβώς, αυτό είπα ότι είναι σπόιλερ ότι μπορεί να κάνει διάφορες τέτοιου είδους υβριδικές ενέργειες ή και αυτές τις τολιοφθορές ότι σε έναν βαθμό, όχι το ίδιο κάνει και το Ιράν Κάνει ένα τέτοιου τύπου πόλεμο.

Ασύμετρος πόλεμος. Να μην ξεχάσουμε το Gerasimov Doctrine, όλο αυτό το νέο δόγμα που είμαστε στη σκιά ανάμεσα στον πόλεμο και στο μη πόλεμο. Αυτό μπορεί να το κάνει. Δεν είναι όμως στρατηγική, απειλεί από την έννοια ότι η Ρωσία είναι μια παρικμασμένη δύναμη. Είναι αυτό που έλεγε και ο γερουσιαστής Αμερικάν, ο McCain, a gas station with nukes.

Είναι ένα βενζινάδικο, αυτή είναι η μορφή της οικονομίας, δηλαδή με πυρνικά όπλα. Και βλέπουμε το δημογραφικό που ανέφερε, είναι τεράστιο ζήτημα, και επίσης το καθεστώς Πούτιν. Δηλαδή αυτή τη στιγμή δεν έχουμε σαφή εικόνα για την ισχύ και τα θεμέλια αυτού του καθεστώτος. Να θυμίσουμε τι είχε γίνει με τον Περιγκόζιν και τη Βάγκνερ, ο οποίος είχε βαδίσει προς τη Μόσχα ανενόχλητος.

Όλα αυτά θέτουν αυτό το οποίο έλεγαν οι Βρετανοί ότι η Ρωσία είναι ένα μυστήριο τυλιγμένη σε ένα γρίφο και αποτελεί ένα ένιγμα κάπως έτσι. Αλλά αυτή τη στιγμή δεν μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί στρατηγική απειλή. Η Ευρώπη όμως η οποία ήταν ένας τζαμπατζί στο χώρο της ενέργειας γιατί καλυπτόταν από την Αμερικανική στρατιωτική και περνική ομπρέλα σήμερα δεν έχει αυτή την πολυτέλεια.

σήμερα λοιπόν η Ευρώπη αναγκάζεται και πρέπει να κινηθεί προς στρατηγική αυτονομία αυτό τι σημαίνει αύξηση των αμυντικών δαπανών για να αυξήσεις όμως αμυντικές δαπάνες σε κοινωνίες της ευμάρειας πρέπει να τους πεις ότι εδώ υπάρχει κάποιος στρατηγικός εκπρόσωπος για να πάρεις λεφτά από την εκπαίδευση, από την υγεία ακριβώς, υπ' αυτήν την έννοια λοιπόν βλέπουμε αλλά αυτό έχει τον κίνδυνο αυτού που είπες της όξυνσης των σχέσεων, η οποία δεν ξέρουμε πώς μπορεί να κλιμακωθεί.

Πλάμεν, τι λες γι' αυτό και θα πάμε μετά στο αγαπημένο θέμα του Άρη και των υπολείπων μας βέβαια που είναι η Ταϊβάν. Πες μας όμως μια κουβέντα για τη Ρωσία και σε σχέση με την Κίνα. Εμένα η ταπεινή μου γνώμη και κάπως ερητική είναι ότι η Ρωσία είναι αφίσικα μεγάλη χώρα και δεν ξέρω αν μπορεί να κυβερνηθεί κατά τα δημοκρατικά πρότυπα που έχουμε στη Δύση.

Ξέρετε ότι είναι Ευρασία, παρότι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός μέσω της Ρωσίας φτάνει μέχρι το Βλαδιβοστόκ Παρόλο αυτά έχει και μια πολύ ισχυρή ασιατική αν θέλετε υπόσταση η Ασία Ιστορικά και φιλοσοφικά πάντοτε συγκρούονταν ο Μεγάλος ο Πέτρος και ο Ιβάν ο Τρομερός Στην ψυχή των Ρώσων αν θέλετε Ο Μεγάλος ο Πέτρος προσπάθησε να εξευρωπαϊσει τη Ρωσία ο Ιβάνη τρομερός την τράβαγε πίσω προς την Ασία.

Και νομίζω ότι αυτή, αν θέλετε διχόνοια, εξακολουθεί να χαρακτηρίζει τη Ρωσία. Εάν υπήρξαν κάποια ψήγματα δημοκρατίας στη Ρωσία, ήταν στην δεκαετία 1990 επί των ημερών του Γέλτσιν. Αλλά ήταν και μια χαοτική δεκαετία όταν ήρθε ο Πούτιν, το 1999 ως πρωθυπουργός και μετά έγινε και πρόεδρος, βάλθηκε ουσιαστικά να βάλει μια τάξη κατά τα παλιά σοβετικά πρότυπα, κάπως εξελιγμένα και προσαρμοσμένα στην σύγχρονη εποχή.

Αυτή είναι η ιερετική μου άποψη. Δεν νομίζω ότι η Ρωσία μπορεί να έχει δημοκρατία όπως την εννοούμε εμείς. Για να απαντήσω και στο ερώτημα ποιος θα είναι ο διάδοχος. Το πρώτο ζητούμενο είναι η σταθερότητα και μετά η δημοκρατία. Σωστά, σωστά, ακριβώς. Είναι αυτός ο όρος. Ο όρος σταμπηλιτόχρηση, όχι δημοκρατία. Ωραία. Κύριε Τόντσεφ, κλείνουμε με την τελευταία σας απάντηση. Ταϊβάν.

Κοιτάξτε, φαντάζομαι ότι εννοείται την θέση της Κίνας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Ναι. Κι αν βλέπουμε μια μετατόπιση της Αμερικανικής θέσης υπό τον Τραμπ σε σχέση με το θέμα της Ταϊβάν. Δηλαδή εγκαταλείπεται η Ταϊβάν προς την όρεξη του Πεκίνου. Νομίζω ότι η εστυχτόδης θέση του Τραμπ είναι να ξεφορτωθεί την Ταϊβάν ως πρόβλημα και να την χρησιμοποιήσει ως ένα ατού, ως ένα διαπραγματευτικό όπλο στις συζητήσεις με την Κίνα.

Να αποσπάσει ανταλλάγματα από την Κίνα ξεφορτωνόμενος την Ταϊβάν. Έχω την εντύπωση ότι δεν είναι πολύ εύκολο αυτό διότι ο Τραμπ συναντάει και το βαθύ κράτος το οποίο συνεχώς στολίζει με κάθε ευκαιρία. Διότι ξέρετε δεν είναι διατηρηθημένοι οι στρατιωτικοί στις Φερμένες Πολιτείες, ούτε το State Department, ούτε το Κογκρέσο να παρατήσουν την Ταϊβάν.

Ο Τραμπ έχει κάνει κατά καιρούς διάφορες δηλώσεις. η τελευταία πιο χαρακτηριστική ήταν όταν επέστρεφε από το Πεκίνο τον περασμένο Μάιο, μετά την επίσκεψή του στην Κίνα. Στο αεροπλάνο δήλωσε ότι θα καθυστερήσει το πακέτο των 14 δισεκατομμυρίων, εξαιρετικά τοπικά συστήματα που έχει εγκρίνει το Κογκρέσο, να πουληθούν στην Ταϊβάν.

Ο Τραμπ δήλωσε ότι θα το καθυστερήσουμε αυτό και είναι ένα πολύ καλό διαπραγματευτικό όπλο με την Κίνα. Φαίνεται ότι μετά την τελευταία σύνοδο κορυφής με τον Σι Τζιμπίνγκ και ενόψι των δύο συναντήσεων που θα έχουν μέχρι το τέλος του έτους, υποψιάζουμε ότι ο Τραμπ θα καθυστερήσει εκ νέου την απελευθέρωση αυτού του πακέτου, δεν θα εγκρίνει τις πωλήσεις όπλων άμεσα.

Ταυτόχρονα όμως δέχεται πιέσεις από το στρατιωτικό και πολιτικό κατεστημένο των ΗΠΑ να μην εγκαταλείψει την Ταϊβάν. και έχω την εντύπωση ότι ο ίδιος δεν είναι εύκολο να ξεπεράσει εύκολα την νομοθεσία που υπάρχει γιατί οι σχέσεις Ινωμένων Πολιτειών-Ταϊβάν είναι νομοθετημένες. Υπάρχουν και ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα μεταξύ Ινωμένων Πολιτειών και Ταϊβάν.

Συνεπώς υπάρχει μια υποχώρηση σίγουρα σε επίπεδο δηλώσεων, λεκτική αλλά έχω την εντύπωση ότι δεν είναι εύκολο οι Ινωμένες Πολιτείες ακόμα και υπό την Προεδρία του Τραμπ να αλλάξουν ριζικά την πολιτική τους εναντίον της Ταϊβάν. Μπορώ όμως να σας πω να προσθέσω και τελειώνω με αυτό ότι στην ίδια την Ταϊβάν ανησυχούν πάρα πολύ.

Προφανώς αισθάνονται ότι δεν έχουν την αμέριστη αμερικανική υποστήριξη που είχαν τόσες δεκαετίες, άλλωστε υπάρχει διχόνοια μέσα στην Ταϊβάν ανάμεσα στο Προεδρικό Μέγαρο και το Κοινοβούλιο το οποίο ελέγχεται από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Και τα κόμματα της αντιπολίτευσης πηρούν η ποιότερη στάση εναντί της Κίνας. Γι' αυτό άλλωστε καθυστέρησε πάρα πολύ η έγκριση του αμυντικού προϋπολογισμού της Ταϊβάν και ο οποίος μάλιστα εγκρίθηκε και με σημαντικές περικοπές.

Πάντως αυτή η πολύπλοκη κατάσταση γύρω από την Ταϊβάν διαιωνίζεται και δεν νομίζω ότι θα βρει εύκολα λύση είτε με τον Τραμπ είτε με κάποιον διάδοχό του. Μία προσθήκη μόνο, δεν είναι μόνο το εσωτερικό κατεστημένο, είναι και οι σύμμαχοι των Ινωμένων Πολιτειών στον Ειρηνικό μέσα από το πλέγμα των συνέχειών, δηλαδή το ΟΚΟΥ, στα Five Eyes, δηλαδή Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Νότια Κορέα.

Έχουμε την Ιαπωνία η οποία επανεξοπλίζεται και έχει προξενεί στην αντίδραση της Κίνας. είναι και οι σύμμαχοι του ειρηνικού οι οποίοι αντιδρούν σφόδρα απέναντι σε μια εγκατάλειψη της παραδοσιακής πολιτικής απέναντι στην Τάιβαν και φυσικά όπως είπε και ο Πλάμεν και το εσωτερικό κατεστημένο ιδίως των συντηρητικών. Κλείσαμε.

Λοιπόν κύριε Τόντσεφ σας ευχαριστούμε πάρα πολύ για την παρουσία σας. Να είστε καλά ευχαριστούμε πάρα πολύ. Ευχαριστούμε πολύ Πλάμεν. Τώρα πριν καλημερίσω Κωνσταντίνε και κυρίες και κύριοι τον κύριο Αρβανιτόπουλο βγάζετε τα ακουστικά τώρα, κλείσαμε τον κύριο Τόντσεφ έχω μια πρόταση να φιλοξενήσουμε ξανά τον κύριο Αρβανιτόπουλο, με τα προσεχώς για τις σχέσεις Αμερικής Ευρώπης αλλά και προηγουμένως για τις σχέσεις Αμερικής Ισραήλ θέλω να πω, κύριε Αρβανιτόπουλο έχετε κλείσει στα σίδη στην εκπομπή θα έλεγα το Νοέμβριο ότι έχει λογική διότι θα έχουν διεξαρθεί οι εκλογές στο Ισραήλ 27 Οκτωβρίου οι ενδιάμεσες στις Ηνωμένες Πολιτείες θα έχουμε και τα αποτελέσματα εγώ τον έχω κλείσει τον Κωνσταντίνο το λέω και για τους φοιτητές μας να έρθει στο Πανεπιστήμιο και να μιλήσουμε μαζί για τις εκλογές οπότε με μεγάλη χαρά τον δύο εκλογικών αναμετρήσων της αποτίμησης και βέβαια τις σχέσεις Ευρωπαϊκής Ένωσης Αλλά το βλέπω και σε συνδυασμό με τον κύριο Μπλαβούκο για δύο-τρία Σάββατα δηλαδή εννοώ

θα σας κλείσουμε στα ΣΥΔΙ για μια σειρά εκπομπών γιατί αυτή η ενότητα ενδιαφέρει πάρα πολύ ξέρετε το κοινό μας παρακολουθεί, μας κάνει την τιμή και πρέπει να σας πω ότι στο podcast αυτές οι εκπομπές οι οποίες αναρτώνται σχεδόν αυτομάτως εννοώ μέσα στην εβδομάδα έχουν μεγάλη επισκεψιμότητα τις κατεβάζουν πάρα πολλοί άνθρωποι για να τις ακούν στον ελεύθερο χρόνο τους.

Έχει ένα κακό, είναι Ολυμπιακός, άρα μπορούμε να τον φέρνουμε από το καριεσκάκι ή το σεφ θα είναι πιο εύκολο να τον έχουμε εδώ. Εγώ τέτοια ζητήματα δεν έχω κύριε Αρβανιτόπουλε είμαι φιλελεύθερος πολύ σε τις αντρύψεις, όλοι οι άνθρωποι κάνουμε και τα λάθη μας, έχουμε και τα καλά μας. Λοιπόν, κυρίες και κύριοι αγαπητές, φίλες Σας αγαπητοί φίλοι στην Ελλάδα και το εξωτερικό, καλή συνέχεια στην ημέρα σας.

Ακούσατε το podcast «Ο κόσμος και η Ελλάδα» το 2026. Για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο της σειράς και για να ανακαλύψετε και τα υπόλοιπα podcast του Sky, ακολουθήστε μας στο Spotify και στα Apple Podcast ή ακούστε μας μέσα από το sky.gr Παρουσίαση Άρης Πορτοσάλτε Κωνσταντίνος Φίλης Υπεύθυνοι περιεχομένου Παραγωγή Τζένι Πουπουλίδου Επιμέλεια Μαριάννα Πλιακοστάμου Υχογράφηση και τεχνική επεξεργασία από τους ηχολήπτες του Sky 103 Sky Podcast

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00