#32 | Δημήτρης Γιαγτζόγλου: Ο δάσκαλος των 100 καλύτερων με τον Νίκο Γαλάνη
Όλοι μαζί μπορούμεΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Σε αυτό το επεισόδιο ο Δημήτρης Γιαγτζόγλου καλεί τον Νίκο Γαλάνη, έναν από τους “100 καλύτερους δασκάλους του κόσμου”, ο οποίος μιλά για το πώς προέκυψε αυτή η διεθνής διάκριση, τις καινοτόμες εκπαιδευτικές πρακτικές που εφαρμόζει στην τάξη και τις ταινίες που έχει δημιουργήσει μαζί με τους μαθητές του, μέσα από μια δημιουργική και βιωματική προσέγγιση της μάθησης.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Και είναι τα χαρακτηριστικά του. Τι σημαίνει καινοτόμες εκπαιδευτικές πρακτικές. Θα μιλήσουμε μαζί του για όλα αυτά. Λοιπόν, Νίκο μου να ξεκινήσουμε. Ένας εκπαιδευτικός λοιπόν που αναδείχθηκε ανάμεσα στους 100 καλύτερους εκπαιδευτικούς του κόσμου. Μπορείς να μας πεις πώς προκύπτει αυτή η διάκριση. Αυτή η διάκριση ήρθε όταν βρεθήκαμε σε ένα σχολείο μικρό ενός χωριού στην Αργολίδα, τον Άγιο Δημήτριο, που είναι το οποίο αποκαλύνουμε τοχή.
Εγώ και η γυναίκα μου βρεθήκαμε εκεί, οικογενειακό το είχαμε το σχολείο, ήμασταν δύο δάσκαλοι μόνο για όλο το σχολείο που είχε 24 μαθητές και το φέραμε στη ζωή θα λέγαμε, με πολλές δράσεις, εγώ ως προϊστάμενος εκεί. Στο σχολείο δραχτηθήσαμε δωρές από εταιρείες, από το Δήμο Βοήθεια και το σχολείο εκεί που ήταν έτοιμο να καταρρέφει θα λέγαμε εντός ή εκτός των αυροϊκών αναγεννήθηκε με υλικοτεχνικό εξοπλισμό, με δράσεις, τοπική κοινότητα και ήταν χαρά μας που μετά από αρκετά χρόνια ήμασταν εκεί το χωριό άρχισε να μεγαλώνει οικογένειες να θέλουν να έρθουν στο σχολείο και πήρε ζωή θα λέγαμε όλη αυτή η περιοχή εκεί πέρα που είναι κάπως απομονωμένη και το σχολείο άρχισε να αυξάνει το μαθητικό του πληθυσμό Αυτό όλο μας έφτιαξε και μετά την βράβευσή μας έγινε η πρώτη βράβευση ως καλύτερη εκπαιδευτική στην Ελλάδα και μετά προσωπικά ως ένας καλύτερος, κατ' ο καλύτερος στον κόσμο.
Όταν το μάθες αυτό πώς σου φάνηκε, είναι μια ηθική ικανοποίηση έτσι και όχι μόνο. Ήταν μια μεγάλη έκπληξη καταρχάς να επιλέγω όμως ένας από τη χώρα, από την Ελλάδα και μια τιμή μεγάλη να εκπροσωπώ τη χώρα μου και φυσικά μια ικανοποίηση ότι αναγνωρίζεται το έργο, το οποίο έχει πολύ κόπο και χρόνο από πίσω, οπότε καταλαβαίνεις ότι αυτός ο κόπος δεν πάει χαμένος, από τη στιγμή που αναγνωρίζεται και από κόσμο που δεν είναι εκεί να το δει, αλλά τα καλά μαθαίνονται ευτυχώς, οπότε νομίζω ότι μπορούμε.
Η βράβευση από ποιον φορέα, από ποιον οργανισμό γίνεται? Η βράβευση έγινε στην Ελλάδα από τον Education Leaders Awards, έναν οργανισμό που έχει κάθε χρόνο βραβεία για πολλούς επαγγελματικούς κλάδους, ανάμεσα και εκπαίδευση, με μια επιτροπή με προεδρεύουσα την Άννα Τιχαιμαντοπούλου και παγκοσμίως από τον AKS Education Awards, ο οποίος κάθε χρόνο παραμετωπεί και αυτό ως βραβεία που αφορούν εκπαιδευτικούς, χειμώντας αυτό το λειτουργήμα σε όλο τον κόσμο.
Πολύ ωραία. Τώρα, εσύ ακολουθείς καινοτόμες, θα έλεγε κανείς, εκπαιδευτικές πρακτικές. Έτσι ακριβώς, θα έλεγα, έτσι κυρίαρχο ρόλο στη δράση μας παίζει η τέχνη και η διεκότερα κλιματογράφη είναι δικό μου όβη και μου αρέσει πάρα πολύ να αστυνοθετώ θα λέγαμε, όπως να το πούμε εισαγωγικά και να επεξεργάζομαι τις ταινίες Η πρώτη πρώτη ταινία είχε να κάνει με το προσφυγικό ζήτημα που είναι πριν 10 χρόνια και από εκεί και πέρα ασχοληθήκαμε όπως είπες και εσύ με κοινωνικού περιεχομένου μηνύματα όπως το σχολικό εκφοβισμό, τον ρόλο της γυναίκας, μισότα των φίλων δηλαδή, για τα τροχιατικήματα, για τις μαθησιακές δυσκολίες.
Όλα όπως βλέπεις είχαν να κάνουν με κοινωνικά ζητήματα και τελευταίο μας ήταν αυτό που έγινε για την ψυχική υγεία πριν έναν περίπου μήνα με πολύ μεγάλη ανταπόκριση από όλο τον κόσμο. Τα παιδιά μπαίνουν εύκολα σε αυτή τη διαδικασία. Τους αρέσει πάρα πολύ γιατί όπως φαντάζεσαι εξετρελαίνονται με την ιδέα να σηκωθούν από την καρέκλα τους που τα θέλουμε κολλημένα εκεί πέρα να κλείσουν βιβλία και τετράδια να μην γραφίζουν ολίβια και να δημιουργήσουν και να συμμετέχουν σε κάτι ομαδικό, σε μια ομαδική δραστηριότητα. Περνάνε πάρα πολύ ώρα κάτι δραστηρισμάτων. Είναι και κάτι ουσιαστικά πρωτοφανές για τα παιδιά γιατί είναι μαθημένα στο θέατρο περισσότερο από τον Υπηρεσιαγωγή, ο συμμετέχοντας σε θεατρικά, στις γιορτές στους σχολείους, αλλά τον πώς γυρίζεται μια ταινία τους κάνει πάντα εντύπωση να βρισκόνται μπροστά από το φακό και να κάνουμε ξανά και ξανά μια σκηνή.
Τους αρέσει πάρα πολύ και όταν τελειώσει θέλουν ξανά να το ξανακάνουμε γιατί νομίζουν ότι θα διαρκήσει πάρα πολύ, διαρκεί λιγότερο από ό,τι φαντάζεται και λένε αυτό ήτανε και θέλουν ξανά με τη διάρκεια της γωνιάς να κάνουμε κι άλλο. Οι γονείς είναι εύκολοι στο να μπουν σε μια τέτοια διαδικασία. Πρώτα απ' όλα αντιλαμβάνονται ακριβώς το τι σημαίνει η δική σου πρακτική γύρω από την εκπαίδευση.
Είμαστε πάρα πολύ ευτυχισμένοι γιατί όλα τα χρόνια οι γονείς είναι πάρα πολύ προστηρικτικοί. Θα έλεγα ότι μετά από τόσα χρόνια που είναι γνωστό ότι κάνουμε αυτό με τους μαθητές το ζητάνε κιόλας. Για να εξαιρέσουμε έτσι μια-δυο περιπτώσεις που πάντα κάποιοι γονείς για λόγους προσωπικών δεδομένων δεν θέλουν τα παιδιά τους να φανούν μπροστά στην οθόνη, είναι πάρα πολύ προσπιστικοί και έχουν δίωσει ακόμα και το σπίτι τους για γυρίσματα ή μας βοηθάνε πάντα σε εξοπλισμό που θα χρειαστούμε, πάντα υποστηρίζουν και πάντα χαίρονται και με το αποτέλεσμα και συνήθως αυτό που μου λένε είναι ότι μας παίρνουν εσύ και εμείς και φίλοι από όλα τα μέρη της Ελλάδας ή το εξωτερικό που έχουμε συγγενείς και μας λένε ότι είδανε το παιδί μας, ας πούμε ή την κόρη μας, το γιο μας, νιώθουν πάρα πολύ μεγάλη περηφάνεια για το παιδί τους που συμμετείχε σε μια δραστηριότητα δημιουργική και που το αποτέλεσμα τους δικαίωσε θα λέγαμε για τη συμμετοχή τους.
Η αντίληψή σου για το σχολείο, Νίκο, ενδιαφέρει το σχολείο σήμερα, το εκπαιδευτικό σύστημα γενικότερα, το τι ανθρώπους θα φτιάξει ή μόνο η γνώση και πολλές φορές δυστυχώς η στήρα γνώση ενδιαφέρει το τι άνθρωπος θα βγει κάποιος μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία. Πολλές φορές παραλυρίζω το εκπαιδευτικό σύστημα με τις σχολές οδήγησης.
Δηλαδή οι σχολές οδήγησης δεν σε μαθαίνουν φυσικά να πηγαίνει στον δρόμο όπως πρέπει αλλά σε προετοιμάζουν για τις εξετάσεις του διπλώματος. προετοιμάζονται τα παιδιά να φτάσουν στις Πανελλήνιες και τα βομβαρδίζουμε με γνώσεις πολλές φορές όπως και εσείς τύρα γνώση ώστε να φτάσουν στις Πανελλήνιες και να χρησιμοποιήσουν τη γνώση αυτή για τις εξετάσεις.
Δεν ενδιαφέρεται το εκπαιδευτικό σύστημα και μόνο στην Ελλάδα, είναι παγκοσμία σε αυτό το φαινόμενο δεν ενδιαφέρεται αυτό το αρτυπιδοσκληρωτικό θα λέγαμε σύστημα για το κομμάτι το συνεχισματικό των παιδιών το ότι ανθρώπους θα βγάλουμε, το ότι πολίτες θα βγάλουμε είναι κάτι που θα πρέπει σιγά σιγά νομίζω γιατί πάντα το σύστημα του ειδικοστηκού αλλάζει με πολύ αργά βήματα νομίζω ότι η κοινωνία μας αυτή τη στιγμή έχει ανάγκη από ανθρώπους από ανθρωπιά, από αξίες, από σεβασμό την ευγένεια, από το πώς συμπεριφερόμαστε στους άλλους γιατί ζούμε σε κοινωνή ζούμε σε πόλεις και πρέπει να μάθουμε Ακόμα δεν έχουμε μάθει να είμαστε μαζί, να συνεπάρχουμε μαζί με άλλους φόρους.
Και βλέπεις και εσείς στον δρόμο όλοι έτοιμοι να τσακωθούν. Τους ενοχλούν τα πάντα. Στον δρόμο, στον γειτονιά, στον από πάνω που μένει από πάνω ή από κάτω. Οπότε νομίζω ότι είναι ανάγκη να γυρίσουμε πίσω σε αξίες που ίσως έχουν χαθεί, ίσως έχουν ισοπεδωθεί θα λέγαμε και δεν υπάρχουν πια. και το σχολείο μπορεί να παίξει ένα πολύ πολύ μεγάλο ρόλο μετά την οικογένεια, σαφώς, σε αυτό το πράγμα.
Τι σημαίνει δάσκαλος στην ελληνική επαρχία σήμερα? Στην ελληνική επαρχία σημαίνει ευτυχώς, θα έλεγα γιατί εγώ δουλεύω στην επαρχία, κάποιος που προσφέρει στα παιδιά και δεν είναι απλά babysitter θα λέγαμε, να τα φυλάξει για να πάω για δουλειά ως γονέας. Είναι κάποιος που έχει ένα λειτουργήμα και προσπαθεί στα παιδιά μας να προσφέρει ένα καλύτερο αύριο.
Και νομίζω στην Ευαρχία το βλέπουν αυτό ακόμα. Είναι πολύ κοντά στους δασκάλους, τουλάχιστον αυτό έχω παρατηρήσει σε προσωπική εμπειρία. Ακόμα και να μου φέρουν στα χωριά αυγά ή προύτα ή ότι βγάζει ο καθένας μέλι, λάδι. Έχουμε πάρει από όλα στα χωριά. Οπότε στην Ελληνική Ευαρχία ο δάσκος και η δασκάλα ακόμα είναι ένα σεβαστό πρόσωπο και δεν έχει αλωτριωθεί ακόμα από αυτή την άποψη του δημοσίου υπαλλήλου που υπάρχει λίγο στις πόλεις και σε μια πλατιά μάζα της κοινωνίας μας δυστυχώς που σε έχουν ότι είσαι ένας δημόσιος υπάλληλος άρα δεν κάνεις τίποτα ή κάθεσαι οι ίδιες διακοπές καλοκαίρι, Χριστούγεννα, Συνήθεια και Πάσχα και κατευθείαν έχεις μειωθεί στα μάτια των γονέων.
Στην επαρχία ακόμα είναι λίγο καλύτερα τα πράγματα. Εσύ μεγαλώσες στην Πάτρα αν δεν κάνω λάθος έτσι Σωστά Ωραία Είχες κάποιους εκπαιδευτικούς που τους θυμάσαι ακόμη Ναι, τους θυμάμαι όλους Στο δημοτικό ιδιαίτερα θα έλεγα Όλοι μας νομίζω είμαστε πιο δεμένοι με το σχολείο και με τους δασκάλους μας Στο γυμνάσιο και στο λύκειο είναι αλλιώς τα πράγματα Πάρα πολύ εκπαιδευτικοί Σου μένουν κάποιοι λίγοι στο μυαλό Αλλά θυμάμαι πάρα πολύ Θυμάμαι πολύ έντονα τον δάσκαλο της πρώτης δημοτικού, γιατί είχε να ξέρει πριν το σχολείο.
Εγώ κάθε μέρα έκανα μετώ στον δρόμο, από το άγχος μου να πάω στο σχολείο. Και ο δάσκαλος ήταν νέος και είχε μια μεγάλη αγκαλιά για όλα τα παιδιά. Μάλιστα αυτή τη χρονιά βγήκε σε σύνταξη ο κύριος Μπάμπης, να είναι καλά. Και θυμάμαι ακόμα και τη δεύτερη δημοτικού, που δεν ήξερα την προπαίδεια και ήταν ένας δάσκαλος μεγάλης ηλικίας, με άλλο, με τη βίτσα, όπως λες και εσύ και μου είχε, θυμάμαι, μου είχε τραβήξει τα μαλλιά επειδή δεν ήξερα την προπαίδεια το 8 και είχα βγει κλαίγοντας από την τάξη.
Και το δάσκαλο της έκτησης δημοτικού, θυμάμαι, πάρα πολύ έτονα που στην αποφύτιση είχε δακρύσει και ήταν έτσι ένα σοκ για μένα γιατί πίστευα ότι ο δάσκαλός μου, σαν το μπατέρα μου, Δεν δακρύζει, δεν βγαίνουν δάκρυα τα μάτια του, οπότε είναι μια στόχια μέρα. Δεν μου λες τι σημαίνει για σένα καλός δάσκαλος και ποια είναι τα χαρακτηριστικά του.
Καλός δάσκαλος. Καλός δάσκαλος πρέπει να αγαπάει τα παιδιά, καταρχάς. Πολύ σημαντικό. Να αγαπάει τη δουλειά του, να τη βλέπει ως λειτουργήμα, να αφήνει όλα πίσω του, ό,τι προσωπικό θέμα και αν έχει, να πηγαίνει να αφιερώνει όλη του ψυχή τα παιδιά γιατί το αξίζουν γιατί είναι το αύριο. Να έχει υπομονή υπομονή πια είναι νομίζω το νούμερο ένα προσώπη και όχι μόνο σε σχέση με τα παιδιά αλλά και με τους γονείς και κάθε μέρα που ξυπνάει να λέει πόσο τυχερός είμαι. Αν δεν το λέει και αν δεν αγαπάει τη δουλειά του νομίζω είναι ένα πάγκλαμα που πρέπει να αποχωρήσεις. Αν δεν το αγαπάς κάνεις κακό σε παιδικές ψυχές που είναι κάτι που δεν σβήνει και καλύτερα να αποχωρείς.
Δεν μπορείς να μείνεις για όλα τα χρόνια της ζωής σου εκεί πέρα. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ, Νικόνα. Σε καλά. Και εγώ σε ευχαριστώ, Δημήτρη. Εντάξει. Λοιπόν, ας κρατήσουμε και ας βγούμε στα παπούτσια ενός εκπαιδευτικού στην ελληνική επαρχία. Αυτό θα ήθελα να κρατήσουμε. Μην ξεχάσεις να μας ακολουθήσεις στο Spotify, στο Apple Podcast και στα social media για ακόμα περισσότερα.
Εμείς τα λέμε στο επόμενο.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
