Skip to content
PodBase
Ο Γιώργος Μαζωνάκης δε μπορεί να απαντήσει | Όντως #24

Ο Γιώργος Μαζωνάκης δε μπορεί να απαντήσει | Όντως #24

ΟΝΤΩΣ
Σεπτέμβριος 10, 2026 00:29:58 Σεζόν 3 Επεισόδιο 5
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Διάβασε το newsletter του ΟΝΤΩΣ ⁠⁠εδώ⁠⁠

Με την είδηση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη, πολλοί είχαν ήδη αποφασίσει από τι πέθανε, τι φοβόταν και ποιον αγαπούσε. Σε αυτό το επεισόδιο εξερευνούμε τι συμβαίνει όταν η ζωή ενός ανθρώπου γίνεται περιεχόμενο και εκείνος δεν μπορεί πια να απαντήσει.

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Στις 9 Σεπτεμβρίου του 2026 στις 5 και 40 το απόγευμα διαπιστώθηκε επισήμως ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη. Δεν είχε περάσει ούτε μία μέρα και κάποιοι γνώριζαν ήδη από τι πέθανε, άλλοι γνώριζαν ποιον ερωτευόταν, άλλοι ήξεραν τι συνέβαινε μέσα στο μυαλό του εδώ και 30 χρόνια. Η αιτία του θανάτου του δεν είχε ακόμη προσδιοριστεί από ιατροδικαστή, η αρμόδιες αρχές μόλις είχαν αρχίσει να συλλέγουν στοιχεία και όμως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στην τηλεόραση η αβεβαιότητα είχε αντικατασταθεί από πολλές βεβαιότητες.

Βεβαιότητες για ουσίες, βεβαιότητες για την ψυχική του κατάσταση, για τη σεξουαλικότητά του επίσης και ο μόνος άνθρωπος που δεν μπορούσε να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει τίποτα από αυτά ήταν ο ίδιος. Αυτό δεν είναι ένα επεισόδιο για τα υποτιθέμενα μυστικά του Γιώργου Μαζωνάκη Δεν θα προσπαθήσουμε να μαντέψουμε ούτε ποιον αγαπούσε ούτε θα κάνουμε διάγνωση της ψυχικής του υγείας Δεν θα αποφασίσουμε από ένα τηλεοπτικό παράθυρο τι προκάλεσε την ανακοπή του Αυτό είναι ένα επεισόδιο για το τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει και ξαφνικά κάποιοι αισθάνονται ότι η ιδιωτική του ζωή έγινε δημόσια περιουσία, για το πότε μια προσωπική μαρτυρία γίνεται αποκάλυψη και για το πότε μια αποκάλυψη γίνεται εκμετάλλευση και για το αν ο θάνατος καταργεί τη συνένεση.

Είμαι ο Άρης Αποστολόπουλος και αυτό είναι το 24ο επεισόδιο του Όντως. Αυτό είναι το σύνολο όσον αναφέρει το επίσημο ιατρικό ανακοινοθέν. Δεν αναφέρει καμία ουσία, καμία κοκαίνη και θα δούμε γιατί το λέω. Δεν προσδιορίζει την αιτία που προκάλεσε την ανακοπή. Δεν αποδίδει ευθύνη σε κανέναν γιατρό και σε καμία ιατρική πράξη.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της ΕΡΤ πριν από τη διακομιδή του στο νοσοκομείο Μαζωνάκης βρισκόταν σε ιδιωτικό ιατρείο στο Κολονάκι, από εκεί κλήθηκε το ΕΚΑΒ, διασώστης με μοτοσυκλέτα έφτασε πρώτος και άρχισε κάρπα πριν ακολουθήσει η μεταφορά με ασθενοφόρο στο ΕΛΠΗΣ. Η Υποδιεύθυνση Ασφάλειας Αθηνών ανέλαβε να διερευνήσει τις συνθήκες στο πλαίσιο της έρευνας εξετάζονται όντως οι άνθρωποι που βρίσκονταν στο χώρο που ήταν δύο γιατροί και γενικότερα ιατρικό προσωπικό.

Εξετάζονται επίσης οι ιατρικές πράξεις που έγιναν και το καθεστώς λειτουργίας του ιατρίου. Παράλληλα, ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών συγκρότησε επιτροπή ελέγχου. Τώρα πρέπει να τα πω αυτά, sorry αν τα ξέρετε, αλλά έτσι προστάζουν οι κανόνες. Ο Υπουργός Υγείας, ο Άδωνης Γεωργιάδης, δήλωσε ότι σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες του ο χώρος ήταν αδειοδοτημένος ως απλό παθολογικό ιατρείο και όχι ως κλινική και υποστήριξε ότι η πλασμαφαίρεση είναι βαριά εξειδικευμένη διαδικασία που πρέπει να πραγματοποιείται σε νοσοκομιακό περιβάλλον.

Αναφέρομαι στην πλασμαφαίρεση γιατί αυτή είναι μια ιατρική διαδικασία στην οποία φαίνεται να είχε υποβληθεί ο Γιώργος Μαζωνάκης κατά τη διάρκεια της ανακοπής. Άρα αυτή τη στιγμή υπάρχουν δύο πράγματα ταυτόχρονα. Υπάρχουν σοβαρά ερωτήματα για το ιατρείο και για το τι ακριβώς συνέβη εκεί και δεν υπάρχει ακόμη τελικό ιατροδικαστικό πόρισμα.

Μία ακόμα κρίσιμη διευκρίνηση είναι ότι η καρδιακή ανακοπή περιγράφει ότι η καρδιά σταμάτησε να λειτουργεί αποτελεσματικά. Δεν μας λέει από μόνη της γιατί συνέβη αυτό. Το πέθανε από ανακοπή δεν απαντά αυτομάτως στο ερώτημα της υποκείμενης αιτίας. Και εδώ αρχίζει το πραγματικό θέμα αυτού του επεισοδίου. Διότι ενώ οι θεσμοί έλεγαν ερευνούμε, το διαδίκτυο είχε ήδη αρχίσει να λέει ξέρουμε.

Ο θάνατος του Μαζονάκη προκάλεσε ένα τεράστιο κύμα δημόσιου πένθους, παραπάνω από ό,τι περιμέναμε κατά την άποψή μου, αλλά είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί. Γεννημένος στην Ίκαια το 1972 είχε πίσω του περισσότερες από τρεις δεκαετίες τη μουσική. 33 χρόνια συγκεκριμένα. Δεν ήταν απλώς μια γνωστή ή μια αναγνωρίσιμη φωνή.

Ήταν ένας καλλιτέχνης που έπαιζε διαρκώς με την εικόνα του, με την εικόνα του λαϊκού άντρα με τη μόδα, με τους έμφυλους κώδικες και τα έκανε όλα αυτά χωρίς να χάνει την επαφή του με το ευρύ κοινό, με ένα πολύ ευρύ κοινό. Στις 20 Σεπτεμβρίου μάλιστα πρόκειτο να γιορτάσει αυτά τα 33 χρόνια καριέρας και να εμφανίστηκε στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων σε μια συναυλία με τίτλο «Από το Α ως το Ω».

Και αντί για αυτή τη συναυλία άρχισαν οι αποχαιρετισμοί. Οι καλλιτέχνες, όλοι λίγο πολύ, αποχαιρέτησαν τον Γιώργο Μαζωνάκη, η Άννα Βύση έγραψε ότι δεν είχε λόγια, ο Γιώργος Νταλάρας τον περιέγραψε ως ένα ευαίσθητο λαϊκό παιδί από την Ίκαια ο Φίβος Δολιβοριάς μίλησε για ένα καλλιτέχνη που έμεινε μακριά από την ομοιομορφία οι Γερμανού, ο Χρήστος Δάντης, η Ντέσμινα Βανδύ, ο Κιάμος πολλοί ακόμα, όλοι σχεδόν δημοσίευσαν φωτογραφίες και αναμνήσεις Αυτή είναι η μία πλευρά των πρώτων ωρών οι άνθρωποι που μοιράζονται μία ανάμνηση, ένα δύο, μία στιγμή, κάτι.

Υπήρξε όμως και μία δεύτερη πλευρά. Ο Γιώργος Λιάγκας, ένας άνθρωπος που δεν περίμενα ποτέ να συμφωνήσω μαζί του, μιλώντας σήμερα το πρωί, το επόμενο πρωί, μετά το θάνατο του Μαζονάκη στον Αντένα, είπε ότι είχε ήδη αρχίσει ένας διαγωνισμός για το ποιος ήταν περισσότερο φίλος με τον Μαζονάκη. και είναι μια παρατήρηση που περιγράφει κάτι μεγαλύτερο από τη συγκεκριμένη περίπτωση.

Όταν πεθαίνει ένας πολύ διάσημος άνθρωπος, αρχίζει συχνά ένας άτυπος διαγωνισμός εγκύτητας. Ποιος το γνώριζε πραγματικά, ποιος είχε μιλήσει τελευταίως μαζί του, ποιος γνωρίζει αυτό που δεν γνωρίζουν οι υπόλοιποι και επίσης ποιος θα το πει πρώτος. Στη σημερινή οικονομία της προσοχής, η πιο ήρεμη, η πιο χαλαρή ανάμνηση, μια ανάμνηση που δεν λέει και πολλά, χάνεται εύκολα.

Η σκοτεινότερη αποκάλυψη όμως γίνεται τίτλος. Και έτσι, μέσα σε λίγες ώρες, το δημόσιο πένθος άρχισε να συνεπάρχει με τρεις διαφορετικές μεταθανάτιες νεκροψίες. Μία ιατρική, μία ψυχολογική και μία σεξουαλική. Καμία από τις τρεις δεν έγινε από ιατροδικαστή. Πάμε να δούμε μαζί την ιατρική νεκροψία του ίντερνετ. Γιώργος Μαζωνάκης και η είδηση του θανάτου του όλο το ίντερνετ μιλάει Όλοι είναι σοκαρισμένοι που πέθανε Κανείς δεν ξέρει τα αίτια και ψάχνουν να βρούμε τον γιατρό αν φταίει, αν είχε άδεια Μην υποκρινόμαστε, από κόκα πήγε ο άνθρωπος Ξέρουν πάρα πολύ καλά ότι ήταν χάλια Η οικογένειά του προσπάθησε να τον σώσει πάρα πολλές φορές Ο Στεφ είπε ακριβώς τι συμβαίνει και σε ποια κατάσταση βρίσκεται Αυτοί που συνενέσαν, που συγκαλύψαν, που στηρίξαν ένα ολόκληρο σύστημα δεν του φέρθηκε με αλήθεια, δεν του δόθηκε ποτέ όριο, πραγματική αγάπη.

Υπήρξαν και άνθρωποι που σταθήκανε αξιοπρεπώς απέναντι σε κάτι που ήταν θλιβερό και πήραν τη συνέπεια του κόστους του να πούνε ότι δεν είναι καλά. Ο αδερφός μου, ο γιος μου, ο φίλος μου, οι άνθρωποι που τον αγάπησαν πραγματικά και τον φροντίσανε, νοιάστηκαν γι' αυτό και τώρα σεβασμός στην οικογένεια που προσπάθησε να κάνει κάτι υποκριτικό.

Ξέρω ότι κανένας δεν θέλει να ακούσει αυτό το πράγμα, αλλά εγώ αυτό πιστεύω και θα το λέω κιόλας. Ακούσαμε την Τζεφ Μοντάνα σε μια δημόσια τοποθέτηση μέσα από το Instagram. έγινε σήμερα στις 10 Σεπτεμβρίου έβαλα όλη την τοποθέτηση γιατί είναι αρκετά ευαίσθητο θέμα κάπου εκεί έχω κόψει μόνο παρεμβάλλεται ένα ηχητικό που έχει βάλει από τον Γιώργο Λιάγκα ο οποίος σε μια συνέντευξη δήλωνε ότι ο Γιώργος Μαζωνάκης είναι καλύτερα από ποτέ εκτός από το ηχητικό κομμάτι που ακούσαμε στην ίδια τοποθέτηση η Μοντάνα υποστήριξε ότι γνώριζε το Μαζονάκι από την εφηβεία της, ότι είχε γνωρίσει τον ίδιο και την οικογένειά του και ότι είχε δει την κοκαίνη να καταστρέφει τη ζωή του.

Και πρόσθεσε ταυτόχρονα ότι δεν γνώριζε τι θα έγραφε η τροιδικαστική έκθεση. Η Μοντάνα σε περίπτωση που δεν γνωρίζεται πρόκειται για μια διαδικτυακή προσωπικότητα, ήταν και μοντέλο αλλά ταυτόχρονα είναι και ακτιβίστρια για τα ΛΟΑΤΚΙ δικαιώματα. ένας αρκετά αμφιλεγόμενος άνθρωπος με απόψεις που να είμαι απόλυτα ειλικρινής δεν στηρίζω στο 100% παρόλα αυτά δεν μπορούμε να αναιρέσουμε το έργο που έχει κάνει η Τζεφ Μοντάνα και όταν λέω το έργο εννοώ τον αγώνα που έχει κάνει κυρίως για τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα ως ιδρύτρια και πρόεδρος του LGBT Center Greece αλλά χρειάζεται ακρίβεια η Μοντάνα μπορεί να μεταφέρει πράγματα που όπως λέει είδε ή έζησε αυτά ναι αποτελούν μια επώνυμη προσωπική μαρτυρία και πρέπει να αποδίδονται σε εκείνη.

Δεν αποτελούν όμως ιατροδικαστικό πόρισμα. Το είδα χρήση ουσιών και το η συγκεκριμένη ουσία προκάλεσε τον θάνατο είναι δύο διαφορετικοί ισχυρισμοί και ο δεύτερος απαιτεί ιατρικά και τοξικολογικά δεδομένα. Λίγο αργότερα, ο Νίκος Μουρατίδης, πρώην μάνατρε του Μαζονάκη, μίλησε τηλεφωνικά στην εκπομπή «Καλημέρα Ελλάδα». Είπε ότι υπήρξε σαν πατέρας, αδελφός, φίλος και μάνατζερ του, τα γνωστά πράγματα που λέει όταν αναφέρεται στο Μαζονάκη, και στη συνέχεια αναρωτήθηκε δημοσίως.

Όταν κάνεις χρήση σκληρών ναρκωτικών για τα τελευταία 30 χρόνια, παθαίνεις ανακοπή ή όχι. Φίλος του, σαν manager του όλα. Γνωρίζετε ο ΣΥΣ ότι είχε κάποιο καρδιολογικό πρόβλημα, για παράδειγμα... Όχι. Να σας κάνω μια ερώτηση που πάλι θα με κατηγορήσουν, αλλά δεν με ενδιαφέρει. Όταν κάνεις χρήση σκληρών ναρκωτικών τα τελευταία 30 χρόνια, θα φαίνεσαι ανακοπή ή όχι.

Ο Γιώργος ήξερε πάρα πολύ καλά ότι το αίμα του είναι γεμάτο τοξίνης και πήγαινε να την αφαιρέσει. Και πήγε σε λάθος βιατρείο. Αυτό είναι άλλη μία τοποθέτηση που έκανε ο Μουρατίδης ότι ο Μαζωνάκης γνώριζε πως το αίμα του ήταν γεμάτο τοξίνες και γι' αυτό πήγε να κάνει τη συγκεκριμένη διαδικασία πρόκειται και πάλι για ισχυρισμούς του Νίκου Μουρατίδη.

Αυτά έτσι, όχι για δημοσιευμένα ιατρικά ευρήματα. Αυτό είναι το σημείο στο οποίο η γλώσσα έχει τεράστια σημασία. Αν πω ο Μαζονάκης πέθανε από ναρκωτικά, μεταδίδως γεγονός κάτι που δεν έχει αποδειχθεί. Αν πω η Τζεφ Μοντάνα και ο Νίκος Μουρατίδης συνέδεσαν δημοσίως το θάνατο του Μαζονάκη με χρήση ουσιών, χωρίς να έχει δημοσιευτεί ατριοδικαστικό πόρισμα περιγράφω ένα επαληθεύσιμο γεγονός.

Έτσι πάει. Το πρώτο είναι διάγνωση από απόσταση. Το δεύτερο είναι μία πιο ηθική είναι δημοσιογραφική αλλά ταυτόχρονα και δημοσιογράφος να μην είσαι είναι μία ηθική απόδοση ενός ισχυρισμού. Κάποιος θα μπορούσε να πει βέβαια και αν αποδειχθεί αργότερα ότι είχαν δίκιο αν όντως οφείλεται ο θάνατος στη χρήση ουσιών ακόμα και έτσι δεν αλλάζει το βασικό πρόβλημα.

Ένας ισχυρισμός μπορεί να αποδειχθεί αργότερα αληθινός και παρόλα αυτά τη στιγμή που διατυπώθηκε ως βεβαιότητα να ήταν ατεκμηρίωτος. Η ιδεοντολογία, η δημοσιογραφική ιδεοντολογία δεν το πάω δημοσιογραφικά επειδή τυχαίνει να έχω σπουδάσει αυτό. Θα το πάω ανθρώπινα. Η ιδεοντολογία, η ανθρώπινη ιδεοντολογία δεν κρίνεται αναδρομικά από το αν κάποιος μάντεψε σωστά.

Κρίνεται από τα στοιχεία που είχε όταν μίλησε. Και μάλιστα, ο Παγκόσμιος Χάρτης Δημοσιογραφικής Διοντολογίας δημοσιεύεται από την ΕΣΥΕΑ λέει ότι τα γεγονότα πρέπει να διαχωρίζονται καθαρά από τα σχόλια και τις κρίσεις. Λέει επίσης ότι η ταχύτητα δεν υπερέχει της επιβεβαίωσης και ότι χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή όταν αναπαράγεται υλικό ιδιωτών από τα κοινωνικά δίκτυα.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι μόνο ότι δύο άνθρωποι είπαν κάτι βαρύ. Το πρόβλημα είναι ο μηχανισμός που ακολούθησε. Γιατί η ανάρτηση της Τζεύ Μοντάνα, οι δηλώσεις του Μουρατίδη, όλα αυτά έγιναν άρθρα. Και τα άρθρα γίνονται τηλεοπτικά θέματα. Και το τηλεοπτικό θέμα γίνεται απόσπασμα στο TikTok. Και η φράση «ο ΤΑΔΕΙΣ χειρίστηκε» χάνεται στο δρόμο.

και στο τέλος μένει μόνο η κατηγορία. Πάμε τώρα στη δεύτερη νεκροψία. Είπαμε θα μιλήσουμε για τρεις νεκροψίες εντός εισαγωγικών. Την ιατρική, για την οποία μιλήσαμε τώρα, την ψυχολογική και τη σεξουαλική. Πάμε να μιλήσουμε για την ψυχολογική. Το βράδυ της 9ης Σεντεβρίου, λίγες μόνο ώρες μετά την επίσημη ώρα θανάτου δημοσιεύτηκε συνέντευξη του Νίκου Μουρατίδη φυσικά στο Newsbeast Ο Μουρατίδης μίλησε για τη γνωριμία τους το 1992 και για τη δεκαετή συνεργασία τους περιέγραψε τον Μαζονάκη ως σύνθετη προσωπικότητα και είπε ότι είχε πάρα πολλές φοβίες ακριβώς με αυτά τα λόγια.

Πρόσθεσε ότι τον κυνηγούσαν διάφοροι δαίμονες και ότι δεν κατάφερε ποτέ να τους ξεφύγει. Μπορεί αυτή να είναι μια ειλικρινής ανάμνηση ενός ανθρώπου που όντως τον γνώρισε στενά αλλά υπάρχει μια κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στο όταν τον γνώριζα μου είχε εκμυστηρευτεί ένα φόβο και στο «δεν ήταν καλά εδώ και 30 χρόνια και όλοι το έκρυβαν».

Η πρώτη φράση έχει συγκεκριμένο χρόνο, συγκεκριμένο όριο, αλλά η δεύτερη μετατρέπει μία ολόκληρη ζωή σε διάγνωση. Ο Μαζωνάκης είχε όντως βρεθεί τον Αύγουστο του 2025 στο δρομοκαίτιο μετά από εισαγγελική εντολή. Ο ίδιος μέσω του δικηγόρου του είχε πει ότι η εισαγωγή έγινε χωρίς τη συγκατάθεσή του και είχε συνδέσει την υπόθεση με την οικογενειακή και οικονομική διαμάχη που βρισκόταν σε εξέλιξη.

Έλαβε εξιτήριο μερικές ημέρες αργότερα, η οικογένειά του είχε παρουσιάσει διαφορετική εκδοχή για τα κίνητρα των ενεργειών της. Γενικότερα αυτά είναι πράγματα δημόσια, καταγεγραμμένα και είναι γεγονότα, είναι και αντικρουόμενες θέσεις μαζί. Δεν αποτελούν άδεια για να κάνουμε εκ των υστέρων διάγνωση. η ακούσια ψυχιατρική εξέταση ή νοσηλεία ενός ανθρώπου δεν αποδεικνύει από μόνη της μία συγκεκριμένη πάθηση δεν αποδεικνύει χρήση ουσιών δεν αποτελεί σύντομη εξήγηση για κάθε επόμενο γεγονός της ζωής του όταν χρησιμοποιούμε λέξεις όπως φόβοι, δαίμονες, δεν ήταν καλά πρέπει να αναρωτηθούμε τι ακριβώς λέμε περιγράφουμε μία συγκεκριμένη εμπειρία ή χρησιμοποιούμε την ψυχική υγεία ως ένα δραματικό φίλτρο για να κάνουμε έναν άνθρωπο πιο μυστηριώτη μετά θάνατο ή να κάνουμε εμάς να φανούμε πιο γνώστες μετά το θάνατο ενός άλλου.

Και υπάρχει και κάτι ακόμη. Η φράση όλοι ήξεραν που είναι μια φράση που την είπε και η Τζεφ Μοντάνα λειτουργεί ως ένας παράξενος μηχανισμός εξουσίας Όποιος την προφέρει τοποθετεί τον εαυτό του μέσα σε ένα κλειστό κύκλο μοιημένων Δηλώνει ότι γνώριζε τον αληθινό άνθρωπο πίσω από τη δημόσια εικόνα Και το κοινό που μέχρι χθες γνώριζε μόνο τον καλλιτέχνη Καλείται τώρα να δεχτεί ότι υπήρχε και μία άλλη κρυφή αλήθεια Μόνο που αυτή η αλήθεια δεν μπορεί πια να αμφισβητηθεί από τον άνθρωπο τον οποίο αφορά Πάμε για την τρίτη και για την τελευταία νεκροψία Τη σεξουαλική Φτάσαμε τώρα στο ευαίστο σημείο Στη λεζάντα της ανάρτησής της η Τζεφ Μοντάνα υποστήριξε ότι ο Μαζονάκης της είχε πει προσωπικά ότι ήταν ομοφυλόφιλος Έγραψε ότι δεν αποκάλυπτε κάποιο κουτσομπολιό αλλά κατονόμαζε μια καταπίεση Η θέση της γενικά ήταν ότι η ελληνική μουσική βιομηχανία επέτρεπε στο Μαζονάκη να εμφανίζεται διαφορετικός αλλά απαιτούσε από το Γιώργο να παραμένει αόρατος και είναι ένα επιχείρημα το οποίο αγγίζει μια πραγματική ιστορική εμπειρία.

Πολλοί ΛΟΑΤΚΙ άνθρωποι στο χώρο του θεάματος και πολλοί περισσότεροι στην Ελλάδα αναγκάστηκαν να κρύψουν κομμάτια της ζωής τους επειδή φοβόντουσαν ότι η δημόσια ταυτότητά τους θα είχε επαγγελματικό ή κοινωνικό κόστος. Ο ίδιος ο Μαζωνάκης είχε επανειλημμένα κρατήσει την προσωπική του ζωή έξω από τη δημόσια αφήγησή του. Σε παλαιότερες συνεντεύξεις έλεγε ότι δεν είχε χρησιμοποιήσει την προσωπική του ζωή για να στηρίξει την καριέρα του και ότι προτιμούσε συγκεκριμένα είχε πει τα ενίκο ενίκο.

Στο δημόσια διαθέσιμο υλικό που εξέτασα για αυτό το επεισόδιο δεν μπόρεσα να εντοπίσω κάποια δήλωση στην οποία ο ίδιος να αυτοπροσδιορίζεται ως ομοφυλόφιλος. Αυτό δεν αποδεικνύει τίποτα, απολύτως, για τη σεξουαλικότητά του. Αποδεικνύει μόνο ότι δεν έχουμε βρει δημόσια κάποια δική του δήλωση για τη σεξουαλικότητά του. Και αυτή η διαφορά είναι το παν.

Το να είναι ένας άνθρωπος γκέι δεν είναι κατηγορία σε καμία περίπτωση, δεν είναι σκάνδαλο, δεν είναι ντροπή, δεν είναι λάσπη. Το ζήτημα όμως είναι ποιος έχει το δικαίωμα να το ανακοινώσει και πότε. Λίγες ώρες μετά το θάνατο ο Σαμ Αλμπατρός, μια άλλη διαδικτυακή προσωπικότητα και συγγραφέας, έκανε επίσης μια ανάρτηση στο Instagram.

Εδώ χρειάζεται να είμαστε απόλυτα ακριβείς γιατί η δική του τοποθέτηση ήταν διαφορετική από αυτήν της Jeff Montana. Ο Σαμ Αλμπατρός δεν έγραψε ότι γνώριζε προσωπικά για την σεξουαλικότητα του Μαζονάκη, έγραψε ότι μία εβδομάδα νωρίτερα κάποιος τρίτος του είχε πει πως ο Μαζονάκης ήταν γκέι και είχε κάνει coming out και ο ίδιος απάντησε ότι ως queer αποσιολόγος θα το γνώριζε αλλά δεν το είχε ακούσει ποτέ μέχρι τότε.

Στη συνέχεια αναρωτήθηκε γιατί στην Ελλάδα χρειάζεται ειδική γνώση για να γνωρίζει κανείς ποια δημόσια πρόσωπα είναι ΛΟΑΤΚΙ και συνέδεσε αυτήν την αορατότητα με τα queer παιδιά της επαρχίας και έκλεισε περιγράφοντας τον Μαζονάκη όχι ως επιβεβαιωμένα gay αλλά ως queer σύμμαχο που έπαιζε καλλιτεχνικά με τους έμφυλους κώδικες.

Άρα δεν θα ήταν ακριβές να πούμε ότι ο Σαμ Άλμπατρος ισχυρίστηκε πως γνώριζε ότι ο Μαζονάκης ήταν gay. Αυτό που έκανε ήταν να αναπαραγάγει μία πληροφορία τρίτου προσώπου και να οικοδομήσει πάνω σε αυτή μία συζήτηση περιορατότητας αμέσως μετά το θάνατο του ανθρώπου τον οποίο αναφορούσε. Και εδώ βρίσκεται ένα δύσκολο αλλά ένα πολύ σημαντικό ερώτημα.

Μπορεί μία συζήτηση να έχει καλή πολιτική πρόθεση και ταυτόχρονα να παραβιάζει ένα προσωπικό όριο. Μπορεί κάποιος να θέλει να προσφέρει πρότυπα σε νέα queer παιδιά και παρόλα αυτά να χρησιμοποιεί μία ταυτότητα την οποία ο ίδιος ο άνθρωπος δεν είχε δημοσιοποιήσει και η απάντηση δεν είναι τόσο απλή όσο το να πούμε η ορατότητα είναι πάντα καλή ή η ιδιωτικότητα είναι πάντα απόλυτη.

Η ιστορία του Άουτινγκ έχει μέσα της αυτή τη σύγκρουση. Από τη μία την ανάγκη να μην διαγράφονται οι ΛΟΑΤΚΙ άνθρωποι από την ιστορία και από την άλλη το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να αποφασίζει αν, πότε και σε ποιον θα μιλήσει για τη σεξουαλικότητά του. Υπάρχουν περιπτώσεις τις οποίες το δημόσιο συμφέρον μπορεί να είναι ισχυρό.

Για παράδειγμα όταν ένας δημόσιος αξιωματούχος χτίζει πολιτική ισχύ διώκοντας ΛΟΑΤΚΙ άτομα ενώ ιδιωτικά κάνει όσα δημόσια καταδικάζει, εκεί υπάρχει ένα ισχυρό δημόσιο συμφέρον. αλλά ακόμα και τότε η ηθική συζήτηση παραμένει αμφιλεγόμενη. Στην περίπτωση του Μαζονάκη όμως, ποιο ήταν το άμεσο δημόσιο ενδιαφέρον. Ήταν πολιτικός που νομοθετούσε εναντίον μιας κοινότητας, όχι.

Είχε οικοδομήσει δημόσια καριέρα πάνω σε ομοφοβική ρητορική όπως έχουμε δει να κάνουν άλλοι καλλιτέχνες, ούτε. Μήπως ήταν όμως ένας τραγουδιστής που είχε επιλέξει να μην κάνει την προσωπική του ζωή βασικό υλικό της δημόσιας εικόνας του Μάλλον ναι Το ότι έπαιζε με τη μόδα, με την αρενοπότητα, με την πρόκληση δεν συνιστά σε καμία περίπτωση δήλωση σεξουαλικού προσανατολισμού Το στυλ δεν είναι συνένεση, η καλλιτεχνική αμφισυμία δεν είναι coming out και μία ιδιωτική εξομολόγηση, εάν πράγματι έγινε, δεν είναι αυτομάτως άδεια για δημόσια ανακοίνωση μετά το θάνατο.

Η μεταθανάτη αποκάλυψη έχει και επιπτώσεις στους ζωντανούς, σε συντρόφους που μπορεί να μην είναι δημόσια γνωστοί οι ίδιοι, σε φίλους, σε συγγενείς, σε άλλους queer ανθρώπους που μπορεί να μοιράζονται τον ίδιο κύκλο και τώρα φοβούνται ότι οι ιδιωτικές τους εξομολογήσεις έχουν ημερομηνία λήξης. αν το μήνυμα προς ένα νέο ΛΟΑΤΚΙ παιδί είναι χρειαζόμαστε περισσότερη ορατότητα το επόμενο μήνυμα δεν μπορεί να είναι το εάν δεν μιλήσεις εσύ θα μιλήσουμε εμείς όταν δεν θα μπορείς να μας σταματήσεις και να απαντήσεις η ορατότητα χωρίς αυτοδιάθεση δεν είναι απελευθέρωση μπορεί να γίνει άλλη μία μορφή ελέγχου και θέλω να μιλήσουμε και για τον ελέφαντα στο δωμάτιο η Τζεφ Μοντάνα αφού σχολιάζουμε την ανάρτηση για να τη σχολιάσουμε όλοι, δεν περιορίστηκε στις ουσίες ή στη σεξουαλικότητα.

Αναφέρθηκε επίσης και στον τραγουδιστή Στέφανο Παπαδόπουλο, ο οποίος είχε καταθέσει μήνυση σε βάρος του Μαζονάκη, καταγγέλλοντας σεξουαλική παρενόχληση στο πλαίσιο μίας επαγγελματικής συνεργασίας και η Τζεφ Μοντάνα δήλωσε ότι τον πιστεύει και στέκεται δίπλα του. Ο Μαζωνάκης τότε μέσω των δικηγόρων του είχε απορρίψει τους ισχυρισμούς ως ψευδείς και ανυπόστατους.

Η υπόθεση βρισκόταν όμως σε δικαστική διαρεύνηση. Δεν είναι δουλειά αυτού του επεισοδίου να είμαι συλλεκρινής, να αποφανθεί ποια πλευρά είχε δίκιο. Το γεγονός ότι ο καταγγελόμενος πέθανε δεν ακυρώνει μια καταγγελία, ούτε σημαίνει ότι ο καταγγέλων πρέπει να σωπάσει. Ταυτόχρονα όμως ο θάνατος δεν μετατρέπει την καταγγελία σε αποδεδειγμένο γεγονός Δύο αρχές μπορούν να ισχύσουν μαζί Οι καταγγελίες πρέπει να εξετάζονται σοβαρά Και οι άνθρωποι δεν πρέπει να παρουσιάζονται ως ένοχοι χωρίς απόφαση και χωρίς ακριβή απόδοση των ισχυρισμών Το αναφέρουμε, ο λόγος που τα λέω είναι επειδή αποτελεί μέρος της ανάρτησης Δεν είναι για να δικάσουμε ξανά μια ανοιχτή υπόθεση μέσα σε ένα επεισόδιο αυτό είναι άλλωστε και το όριο που ζητάμε από τους άλλους να σεβαστούν αυτό συζητά όλη την ώρα τώρα, 25 λεπτά δεν μπορούμε να κάνουμε ένα επεισόδιο κατά της μεταθανάτιας ανθρωποφαγίας και ταυτόχρονα να χρησιμοποιούμε κάθε παλιά διαμάχη ως υλικό εντυπωσιασμού το ερώτημα όμως, αυτό που θέλει να κάνει αυτό το επεισόδιο

δεν είναι αν πρέπει να μιλάμε για τους νεκρούς φυσικά και πρέπει και φυσικά και θα γίνει ο Μαζωνάκης θα μας απασχολεί για πολλά πολλά χρόνια ακόμα η ιστορία, η βιογραφία, η δημοσιογραφία, η συλλογική μνήμη όλα αυτά θα ήταν αδύνατα αν κάθε συζήτηση τελείωνε με το θάνατο ενός ανθρώπου το ερώτημα είναι πώς μιλάμε και με τι στοιχεία μιλάμε και με ποιο δημόσιο συμφέρον, με ποιον σεβασμό προς τις επιλογές που έκανε όσο ζούσε Η ΕΣΥΕΑ και επανέρχομαι στην ΕΣΥΕΑ γιατί όλα αυτά για τα οποία συζητάμε μπορεί να μιλάμε για αναρτήσεις αλλά έχουν αναπαραχθεί από μέσα, από κανονικούς δημοσιογραφικούς ομίλους.

Μπορεί ο δημιουργός να έχει ένα κομμάτι ευθύνης, το μέσο που την αναπαράγει έχει ένα εξίσου μεγάλο κομμάτι ευθύνης. Η ΕΣΥΕΑ λοιπόν υπενθυμίζει ότι ο σεβασμός στην προσωπική και οικογενειακή ζωή αποτελεί ρητή δημοσιογραφική υποχρέωση και το άρθρο 57 του Αστικού Κώδικα στην Ελλάδα προβλέπει ότι όταν μία προσβολή αφορά την προσωπικότητα νεκρού δικαίωμα να ζητήσουν την άρση της έχουν συγκεκριμένοι συγγενείς και κληρονόμοι.

αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε κακή ή άκομψη δήλωση είναι αυτομάτως παράνομη ούτε ότι μπορούμε εμείς να εκδώσουμε νομική ετοιμιγορία για τις αναρτήσεις που συζητάμε σημαίνει ότι η μνήμη, η αξιοπρέπεια, η υπόληψη ενός ανθρώπου δεν θεωρούνται απλώς άχρηστα πράγματα από τη στιγμή που πεθαίνει αυτός ο άνθρωπος Και θέλω να πω κάτι.

Το πρόβλημα δεν είναι το να δημιουργείται περιεχόμενο γύρω από το θάνατο ενός δημόσιου προσώπου. Η δημοσιογραφία, η βιογραφία, η κριτική ακόμα, όλα αυτά είναι μορφές περιεχομένου. Και αυτό το επεισόδιο είναι περιεχόμενο. Χρησιμοποιεί αυτό το επεισόδιο το όνομα του Γιώργου Μαζωνάκη στον τίτλο. Κυκλοφορεί σε μια στιγμή κατά την οποία το ενδιαφέρον είναι τεράστιο και κατά πάσα πιθανότητα ξέρω ότι το επεισόδιο αυτό θα πάει καλά για αυτούς τους λόγους και θα ήταν υποκριτικό να προσποιηθώ ότι εγώ βρίσκομαι έξω από τον ίδιο τον μηχανισμό που περιγράφω.

Το πρόβλημα όμως είναι τι λες, τι γνωρίζεις πραγματικά όταν το λες, πώς χρησιμοποιείς το βήμα που έχεις. Εάν ξεχωρίζεις το γεγονός από τη φήμη, μία μαρτυρία από τη διάγνωση και την καταγγελία από την απόδειξη, αν προσπαθείς να καταλάβεις κάτι ή αν απλώς εκμεταλλεύεσαι το γεγονός ότι ένα όνομα βρίσκεται εκείνη τη στιγμή παντού.

Το πρόβλημα δεν είναι να μιλήσεις. Το πρόβλημα είναι να χρησιμοποιήσεις τη σιωπή ενός νεκρού ως έναν χώρο μέσα στον οποίο μπορείς να τοποθετήσεις όποια ιστορία θέλεις. Προφανώς δεν γνωρίζω ποια κομμάτια της ζωής του Γιώργου Μαζωνάκη επέλεξε να κρατήσει ο ίδιος ιδιωτικά. Και αυτή ακριβώς είναι η ουσία. Δεν χρειάζεται να τα γνωρίζω. Δεν χρειάζεται να αποφασίσω εγώ εάν ήταν gay, straight ή οτιδήποτε άλλο για να αναγνωρίσω ότι αμφισβήτησε τους έμφυλους κώδικες, ειδικά στη λαϊκή μουσική.

Δεν χρειάζεται να διαγνώσω την ψυχική του κατάσταση για να δεχτώ ότι μπορεί να πέρασε από δύσκολες περιόδους. Και ο θάνατος δεν κάνει κάθε φήμη αληθινή. Δεν μετατρέπει την καλλιτεχνική εικόνα σε μια λευκή κάρτα, σε μια άδεια αποκάλυψης της ιδιωτικής ζωής. Και δεν χαρίζει σε κανέναν την αποκλειστική ιδιοκτησία της αλήθειας ενός άλλου ανθρώπου.

Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι ο νεκρός δεν πληγώνεται. αλλά μένουν οι άνθρωποι πίσω μένουν όσοι μοιράστηκαν μαζί του μυστικά μένουν όσοι ακούν σήμερα ότι ακόμη και αν κρατήσουν κάτι ιδιωτικό σε όλη της ζωή κάποιος άλλος μπορεί να το μετατρέψει σε περιεχόμενο ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν μπορεί να απαντήσει και γι' αυτό η ευθύνη όλων των ανθρώπων που βγαίνουν και μιλάνε στην τηλεόραση είτε είναι δημοσιογράφοι είτε είναι creators είτε είναι οτιδήποτε η ευθύνη αυτών των ανθρώπων δεν μικραίνει, μεγαλώνει.

Όταν ένας άνθρωπος δεν μπορεί πια να υπερασπιστεί την ιστορία του, ποιος από εμάς έχει το δικαίωμα να την ξαναγράψει. Είμαι ο Άρης Αποστολόπουλος και ήταν όντως το όντως. Θα τα πούμε σε ένα επόμενο επεισόδιο. Μέχρι τότε να προσέχετε, αλλά μόνο όσο πρέπει.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00