Χωρίς Απουσίες: Φροντίζοντας τον εαυτό μας και τους γύρω μας!

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Καλησπέρα μετά από πάρα πάρα πάρα πάρα πάρα πάρα πολύ καιρό. Λοιπόν είμαι ο Στάθης και καλώς ήρθατε για ακόμα μια φορά στο podcast μου. Η αλήθεια είναι ότι πέρασε πάρα πολύς καιρός. Όλο αυτό το διάστημα σκεφτόμουν πάρα πολλές φορές τέλος πάντων υπήρξε η ανάγκη να ανοίξω το μικρόφωνο, να μοιραστώ όπως πάντα την καθημερινότητά μου, τη σκέψη μου μαζί σας και με τον ίδιο μου τον εαυτό ξέρετε το κάνω αυτό.

00:28 Δηλαδή το ακούω και εγώ μετά και λέω πώς ήταν, πώς ήμουνα, τι αισθανόμουν, τι γίνεται, γιατί ποια ήταν αυτή η ανάγκη τέλος πάντων τότε συνεχίζει να υπάρχει και ξεκίνησα πάλι να λέω τα δικά μου. Ελπίζω να είστε καλά. Η αλήθεια είναι ότι όλο αυτό το διάστημα έχουν γίνει διάφορα πράγματα άξια σχολιασμού. Πολέμοι, ακρίβειες, πολιτικά σκηνικά, δολοφονίες, κακοποιήσεις.

00:58 κουβάλλονται πάρα πολλοί και έχουν αποδέκτες σε εμάς. Σκεφτόμουν πάρα πολλές φορές να μιλήσω για την κακοποίηση, γιατί πάλι έτσι πήρε το μάτι μου βίντεο κακοποιημένων γυναικών, ήθελα να μιλήσω για τη γιορτή της μητέρας, ήθελα να μιλήσω για τις γυναίκες γενικότερα, για το ρόλο τους, για όλα αυτά τα βάρια που κουβαλάνε, για το πώς περνάω, για το τι μου γίνεται και όμως για ακόμα μια φορά αυτή η περίοδος γενικά τους τελευταίους μήνες με πάει τρένο, τρένο πραγματικά.

01:33 Υπήρξαν στιγμές που ήθελα να μιλήσω για αυτά που μου συμβαίνουν και κάπως έτσι λοιπόν τώρα θα ξεκινήσω να μιλήσω για αυτά που έχουν συμβεί τα τελευταία διάστημα, όχι μόνο σε μένα, σε πάρα πολλοί κόσμο συμβαίνουν αυτά που θέλω να μοιραστώ. τα άφησα μέσα μου να κάτσουν, να οριμάσουν και θεωρώ ότι σήμερα αυτή η στιγμή που ήρθε τέλος πάντων να μοιραστώ τέλος πάντων το τι συμβαίνει, το τι γίνεται, τι συνάντησα κτλ.

02:07 όλο αυτό το διάστημα τρέχω για ακόμη μια φορά σε έναν ρόλο που επέλεξα συνειδητά να υπηρετώ και έχω πάρει και παράσημα μου έχουν δώσει αυτόν του φροντιστή όπως και πολλοί κόσμοι ακόμη εκεί έξω αυτόν του φροντιστή χρειάστηκε πάλι να βοηθήσω και να φροντίσω έτσι ώστε να με χαρά και με μεγάλη δυσκολία βέβαια και με μεγάλη αγωνία καθώς αυτή τη φορά το παιχνίδι ήταν πολύ απαιτητικό.

02:47 Συνάντησα και χρειάστηκε να επισκεφτώ μονάδες καρκινοπαθών. Δεν θα επεκταθώ πάρα πολύ σε λεπτομέρειες καθώς είναι πράγματα τα οποία όλοι ακούμε, όλοι βλέπουμε πιθανότατα όλοι να έχουμε και στο περιβάλλον μας φίλους ασθενείς. Χρειάστηκε λοιπόν να επισκεφτώ μονάδες καρκινοπαθών για θεραπείες και διάφορα τέτοια. Το ταξίδι λοιπόν εκεί πέρα, το ταξίδι και στην αρχή ήταν πάρα πολύ τρομακτικό για το τι θα συναντήσω, τι θα συναντήσω, χρειάστηκε να φροντίσω άτομο τέλος πάντων για αυτό το πράγμα, τι θα συναντήσω, πώς θα το χειριστώ, πόσο προσεκτικός πρέπει να είμαι με την καθαριότητα, με όλα αυτά, πάρα πολλές πληροφορίες από γιατρούς και πάρα πολλή παρατήρηση όλων αυτών των ανθρώπων που έχω ακούσει στη ζωή μου ότι και στο περιβάλλον μου τέλος πάντων έχει συμβεί σε διάφορους ανθρώπους να νοσήσουν τέλος πάνω, να είναι ασθενείς από καρκίνο αλλά αυτή τη φορά παιδιά μου συνέβη κάτι μαγικό ένιωσα πραγματικά όλη αυτή την αγωνία όλη αυτή την αγωνία για το τι περνάει όλος αυτός ο κόσμος

04:13 και αυτό είναι που μου έδωσε δύναμη να συνεχίσω μου έδωσε δύναμη να συνεχίσω να φροντίζω και να προσέχω τέλος πάνω το οτιδήποτε πρέπει γιατί μου δόθηκε η ευκαιρία Ναι, δυστυχώς, αλλά μου δόθηκε τέλος πάντων αυτό το πράγμα, άμα δεν σας αρέσει η ευκαιρία σαν λέξη, το να βιώσω από κοντά και από πρώτο χέρι όλη αυτή την αγωνία, τον πόνο των ανθρώπων, όλων αυτών των παιδιών που συνάντησα και μεγαλύτερων ανθρώπων εκεί, γονείς που περιμένανε στις αίθουσες εκεί πέρα να πάρουν τα παιδιά τους, άλλοι τους συντρόφους, τις γυναίκες τους, τους άντρες τους, τους γονείς τους και η αλήθεια είναι ότι το βίωμα τόσο πολύ, ξέρετε έχουμε συνηθίσει πάρα πολύ τη λέξη και γενικά έχουμε συνηθίσει πάρα πολύ ότι κάποιος έχει πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας.

05:09 Όταν λοιπόν όμως αυτό το πράγμα σου έρχεται στη ζωή και το συναντάς τότε αντιλαμβάνεσαι πραγματικά το τι συμβαίνει και τι περνάει ο κάθε άνθρωπος εκεί έξω. Αυτό το πράγμα λοιπόν το ονόμασα πριν λίγα λεπτά ως ευκαιρία γιατί έχω μάθει ή προσπαθώ όταν είναι νυφάλιος ο νους μου να παίρνω αποκαταστάσεις ανθρώπων γιατί με ενδιαφέρει να τους κατανοώ, να τους καταλαβαίνω. Δεν το κάνω πάντα με επιτυχία πολλές φορές βγαίνω και εκτός αυτού είμαι κουρασμένος, δεν έχω τις ικανότητες αλλά πάντα ο στόχος και η στάση μου είναι να καταλαβαίνω τους ανθρώπους έτσι ώστε να καταλαβαίνω περισσότερο και τον ίδιο μου τον εαυτό γιατί αυτό είναι κάτι το οποίο θα με κάνει πιο χρήσιμο και πιο βοηθητικό στους ανθρώπους αλλά και στον ίδιο μου τον εαυτό.

05:56 Έτσι λοιπόν μπήκα σε αυτό το ρόλο, πήκα και παρατηρούσα το τι γίνεται εκεί σαν ένας παρατηρητής, σαν να βγήκα από το σώμα μου και να παρατηρούσα και τον ίδιο μου τον εαυτό πώς κινείται, αν τα κάνει σωστά, τι πρέπει να γίνει και όλα αυτά με αγωνία, φροντίδα, συμπόνια για το οτιδήποτε και για τον οποιοδήποτε περνάει αυτές τις πόρτες και έφτασα στο σημείο κάποια στιγμή κάπου εκεί στη Θεσσαλονίκη να χρειαστεί τέλος πάνω να πάω να προμηθευτώ περούκες για δύο ασθενείς και ενώ το είχα στο μυαλό μου το πως θα είναι διαδικασία και δεν θα σταθώ στο ότι κάποιος ασθενής χάνει τα μαλλιά του αυτό το πράγμα είναι επειδή δεν το έχουμε συνηθίσει και όταν συμβαίνει να είναι τραγικό ή κάπως για τον ασθενή αλλά είναι κάτι το οποίο ξεπερνιέται το έχω δει πολύ εύκολα την πρώτη δεύτερη μέρα και όλας συνήθως.

06:57 Έφτασα λοιπόν στο σημείο να περπατάω στη Θεσσαλονίκη όχι για καφέ όχι για να πάω για ποτό όχι για να πάω σε ένα στερεατόριο μου τα έφερε η ζωή να περπατάω έτσι ώστε να βρω ένα κατάστημα με περούκες για να προμηθευτώ δύο περούκες για δύο άτομα που έχουν τέλος πάντων νοσήσει Τις αγόρασα, ήταν κάπως η διαδικασία κάθεσα σε ένα καφέ εγώ παρέα με τις δύο περούκες και καθούμου και σκεφτόμουν λοιπόν το πόσο δεδομένο τίποτα δεν είναι και πόσο εκπλήξεις και αν είσαι στη ζωή παρόν δηλαδή σου φέρνει και μπορείς να κάνεις πράγματα για τον συνάνθρωπό σου, να αγοράσεις δύο περίπου και δύο συνάνθρωπους, να τους βοηθήσεις.

07:42 Και γενικά το πόσο παρόν πρέπει να είμαστε και όχι απλά, ας μιλάω για τον εαυτό μου, πόσο παρόν πρέπει να είμαι και όχι απλά να ζω, να ζω φυτό, να αφήνω τον καιρό να περνάει, να αφήνω να είναι εκμετάλλευτο, να αφήνω τις καταστάσεις να πάρουν τον δρόμο τους μόνες τους λες και είναι δεν ξέρω κι εγώ τι και προσπάθησα τέλος πάντων να αρπάξω την κατάσταση από τα μαλλιά και να προχωράω να δω τι άλλο έχω να πάρω.

08:15 Ένα πράγμα το οποίο μου έδωσε το αίσθημα της περηφάνειας αυτό το διάστημα είναι ότι στο νοσοκομείο που πηγαίνω, που φροντίζω τον άνθρωπό μου έχει πάρα πολλές ανηφόρες έτσι ώστε να είναι λίγο δύσκολη η μετακίνηση με αναπηρικό μαξίδιο και είχα αποφασίσει τέλος πάντων εκεί το πρωί να πάμε για καφέ, να κάτσουμε σε μία καφετέρια λίγο να φύγει το μάτι τέλος πάντων από όλες αυτές τις ενέσεις, την αναμονή, την κούραση κτλ.

08:46 Παιδιά είχε μια τεράστια ανηφόρα, χρειάστηκε να πάρω το κατατσάκι, δηλαδή δεν είμαι και γυμνασμένος πλέον μετά το COVID έχουμε γίνει και εμείς κάπως αγύμναστοι λοιπόν να πάρω το κατοτσάκι και με τόσο πείσμα και εκείνη τη στιγμή απέκτησε το σώμα μου μια τόσο μεγάλη δύναμη και θέλεις να ανέβω και την ανηφόρα γιατί ήταν πραγματικά ανηφόρα όποιος έχει πάει στο Παπα-Νικολάου θα καταλάβει για που μιλάω και περπατούσα λοιπόν και ένιωθα ότι είναι το λάβαρό μου το κατοτσάκι ένιωθα ότι ήταν η ελληνική μου σημαία Δηλαδή το ότι ανέβαινα εκείνη την ανηφόρα με καμάρι, με περηφάνεια, γιατί φάνηκα και στάθηκα χρήσιμος πραγματικά σε έναν άνθρωπο που χρειαζόταν τη φροντίδα μου, που πρόσφερα τη φροντίδα μου με ανιδιοτέλεια και δεν έχει να κάνει με το ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος.

09:40 δεν χρειάζεται να είναι ο πατέρας ή η μητέρα σου ο αδερφός σου η σχέση είναι ωραίο να δίνεις αναδιοτελώς βέβαια παίρνεις την ηθική ικανοποίηση και τη συνείδηση σου σκαθαρή οπότε είναι ιδιοτέλεκα πόσο είναι εδώ εντάξει sorry κιόλας αλλά ναι είναι τόσο μαγικό το συνέστημα όταν σου δίνεται αυτή η δυνατότητα να φανείς τόσο χρήσιμος να βοηθήσεις έναν συνάνθρωπο στην ανάγκη του και νιώθω πραγματικά σαν δηλαδή περνούσε κόσμος από δίπλα μου και αμάξιε και πραγματικά με περηφάνεια ανέβαινα την ανηφόρα μου όλος το βάρος μου βγήκε δηλαδή όμως αδόξαστος δηλαδή πραγματικά κουράστηκα πάρα πολύ μετά δηλαδή μου πήρε και ώρα να ανακτήσουν τις ανάσεις μου κλπ έτσι λοιπόν αυτό το τη γέφυρα που θέλω να κάνω τέλος πάνω σε αυτό το θέμα που επέλεξα να μιλήσω σήμερα είναι ότι μην μπορώ να το αποθετηθώ τελικά για το τι συμβαίνει στον κόσμο και να πω και εγώ την άποψή μου είτε για τους πολέμους είτε για τις κακοποίησεις είτε για οτιδήποτε συνειδητοποίησα το εξής.

10:45 Είναι πάρα πολύ σημαντικό να φροντίζουμε λοιπόν την πιο μικρή μας κοινωνία αφού στο μεγαλύτερο πλαίσιο αδυνατούμε να ομαδοποιηθούμε καθότι υπάρχουν πάρα πολλές ομάδες και διάσπαση ομάδων και μια ομάδα λέει το Α, μια ομάδα λέει το Β. Αφού λοιπόν αντινατούμε να ομαδοποιηθούμε και τελικά να πετύχουμε ένα στόχο, το όνειρό μας γιατί μας έχουν καθολουμένους και όλες αυτές τις ιστορίες αυτό που συνειδητοποίησα εγώ είναι ότι είναι πάρα πολύ εύκολο να φροντίσουμε τη δική μας μικρή κοινωνία και εκεί δηλαδή τον εαυτό μας και το πώς είμαστε εμείς σαν άνθρωποι τι θέλουμε να κάνουμε εμείς σαν άνθρωποι, τι μπορούμε να προσφέρουμε εμείς σαν άνθρωποι στον συνάνθρωπο μας, πόσο μπορούμε να βοηθήσουμε, να απαλύνουμε πόνους, να φροντίσουμε, να συμπαρασταθούμε, να είμαστε συνοδοιπόροι σε ταξίδια ανθρώπων και παράλληλα με αυτό το ταξίδι να είμαστε συνταξιδιώτες και να γεμίζουμε εμπειρίες, συναισθήματα, δυναμική, να μας εξελίσσει, να μας κάνει καλύτερους άνθρωπους.

11:56 Τύψε το τηλέφωνο, χρειάστηκε να διακόψω τον ήρμό των σκέψεών μου αλλά θα προσπαθήσω και στο μοντάζ και στο να το κάνουμε τώρα. Αυτό που έλεγα λοιπόν είναι ότι έχουμε μάθει από μικρή ηλικία να δικαιολογούμε την απουσία μας από την προσφορά στους ανθρώπους. Είμαστε εκεί για να πούμε χίλιες δυο δικαιολογίες γιατί έχουμε μάθει απλά να είμαστε κουρασμένοι ύστε να μην πιστεύουμε.

12:27 Βασικά δεν έχουμε μάθει και δεν έχουμε δει έμπρακτα το ότι όταν είσαι πραγματικά χρήσιμος αμφίζεις εσύ ο ίδιος. Όταν είσαι χρήσιμος προς τους ανθρώπους, όταν τους βοηθάς με ανιδιοτέλεια, χωρίς δικαιολογίες γιατί είναι η στάση σου αυτή. Είναι η στάση σου. Έχουμε μάθει να λέμε ότι κάτι δεν μπορεί να αλλάξει κοινωνικά γιατί θα το κάνω μόνο εγώ και αφού δεν το κάνει ο άλλος.

12:55 Δεν διαφωνώ απόλυτα καθώς τώρα τι μπορώ εγώ να κάνω σαν πολίτης στον πόλεμο που γίνεται αυτή τη στιγμή στο Ιράν, Τι μπορώ να κάνω εγώ ως πολίτης ενάντια σε όλες αυτές τις κακοποίησεις, τι μπορώ να κάνω εγώ ως πολίτης στην ακρίβεια, πέρα από την ψήφο μου ή πέρα από το να μην στηρίζω ξέρω εγώ κακοποιητικές συμπεριφορές. Οκ, όταν όμως μπορώ να κάνω, το κάνω. Φροντίζω λοιπόν τη μικρή μου δική μου κοινωνία. Η μικρή δική μας παιδιά κοινωνία είναι ο εαυτός μας. Αν φροντίσουμε τον εαυτό μας, τον αναγνωρίσουμε, τι παλιό χαρακτήρας είναι μερικές φορές, πόσο έξω από τα ρούχα του βγαίνει και επαναστατεί και γίνεται άδικος, πόσο εμπόδια βάζει στο να είναι χρήσιμος προς τον συνάνθρωπό του, πόσο λοιπόν είναι μια δικαιολογία γιατί από μικρή έχουμε μάθει ότι είτε να μας δικαιολογούν άλλοι οι γονείς μας δεν διάβαζε ήταν άρρωστος δεν έκανε γιατί έγινε αυτό, δεν έκανε αυτό γιατί θα κρύωνε δεν έκανε αυτό γιατί ήταν επικίνδυνο, δεν έκανε αυτό όλο ένα δεν έκανε σαν δικαιολογία και έχουμε φτάσει και εμείς στο σημείο

14:09 γιατί αυτό συμβαίνει σε πολύ μεγάλο ποσοστό εξακριβωμένα Το να μην λειτουργούμε λοιπόν ως χρήσιμοι άνθρωποι δικαιολογώντας την ανυπαρξία μας από τον συνάνθρωπο μας εκεί λοιπόν έρχεται το φρένο και λέει είμαι εγώ είναι η δική μου μικρή κοινωνία πως με έχω φανταστεί ως έναν άνθρωπο χρήσιμο προς τους ανθρώπους. χρήσιμο, δηλαδή ποιος θέλω να είμαι αυτό είναι κάτι το οποίο μου δίνει πάντα δύναμη να ξαναβρίσκω τον δρόμο μου όσες φορές βγαίνω από αυτόν γιατί έχω βγει από ζόρια ή από πολλές φορές ξέρεις τις συναντές καταστάσεις που δεν τις γνωρίζεις και παίζουν με τα όρια σου και γίνεσαι εκτός ελέγχου, χάνεις τον έλεγχο του εαυτού σου και γίνεσαι μπήλες εκεί λοιπόν όταν ο πυρήνας σου ταράζεται και δεν είσαι εσύ αυτός, τα ξαναμαζεύεις, βάζεις αυτά τα κομμάτια αυτού που δεν σε αναγνωρίζουν στην άκρη και πας εκεί που θέλεις, εκεί για το οποίο είσαι περήφανος να κάνεις, να προσφέρεις λοιπόν.

15:18 Και εφόσον λοιπόν έχουμε μάθει, ξέρετε τι, όλα μόνοι μας θα τα κάνουμε. Μόνος σου θα λύσεις τα προβλήματά σου, μόνος σου θα προσπαθήσεις, μόνος σου θα φανείς χρήσιμος, μόνος θα βοηθήσεις, μόνος θα κοιμηθείς μόνος, μόνος, μόνος, μόνος Οκ. Όταν λοιπόν όμως φτάνεις και στο σημείο δηλαδή ξέρεις τι είναι ωραία και τα στηρίγματα όμως σε αυτή τη διαδρομή. Δηλαδή ο ασθενής μόνος του θα κάνει τη θεραπεία, μόνος του θα έχει τους εμετούς, μόνος του θα έχει τις παρενέργειες. Είσαι ένα στήριγμα εκεί όμως.

15:56 Το στήριγμα για να συνεχίσει, για να τον κάνει να πιστέψει ξανά στον εαυτό του σε όλα τα προβλήματα και εγώ δηλαδή, εγώ μιλώντας πάντα μιλάω με φράσκα σε πληκτικό κτλ πάντα θέλω να το αποθετούμε για τον εαυτό μου και καθόλου συμβουλές δεν θέλω να δίνω λοιπόν, αν είναι χρήσιμα για κάποιον ο καθένας ας τα φιλτράρει και ας αποφασίσει αυτός μόνος μου λοιπόν θέλω να μαζεύω το χαρακτήρα μου να πετάω τον άρρωστο εγωισμό που ο εγωισμός Εν τω μεταξύ είναι από τα πιο φανερά πράγματα τα οποία μπορείς να διαπιστώσεις ότι έχεις ως χαρακτήρας, δηλαδή όταν είσαι ένας κακός εγωιστής.

16:38 Έτσι λοιπόν φροντίζεις τον εαυτό σου στο να κάνεις και να υπηρετείς ένα σκοπό που εσένα στη διάρκεια της ζωής σου θα σε κάνει περήφανο. και όχι μην μαλώνεις, δηλαδή δεν χρειάζεται να μαλώνουμε τον εαυτό μας ότι δεν μπορούμε, δεν θέλουμε και δεν έγινε τίποτα και ποιος το ένα και ποιος το άλλο, ρε εσύ μια ζωή την έχουμε, δηλαδή σας τα λέω αυτά γιατί οι καταστάσεις αυτές και καθόλου δεν λέγομαι γι' αυτό, καλώς ή κακώς αυτά ήταν που συνάντησα εγώ μέχρι την ηλικία που είμαι και κοίταξα λοιπόν ούτε, δηλαδή έχω κλαφτεί σε φίλους μου, έχω κλαφτεί σε σχέσεις μου, δηλαδή ότι δεν αντέχω άλλο, περνάω ζόρι, ναι κλιπαρούσα για ένα στήριγμα.

17:23 Όταν το στήριγμα λοιπόν δεν έρχεται, κοιτάς να φροντίσεις λοιπόν το δικό σου εαυτό, τη δική σου μικρή κοινωνία και να προσπαθήσεις παραπέρα. γιατί όπως μόνος του είναι ο συνάνθρωπός σου και εσύ προσπαθείς να είσαι ένα στήριγμα για αυτόν έτσι λοιπόν και εσύ μόνος σου αναλαμβάνεις για το αν θα είσαι στήριγμα για κάποιον αν θα βοηθήσεις κάποιον αν θα υποφέρεις μόνος σου αν πολλά αν αυτό το ταξίδι κάνω για ακόμα μια φορά ρε εσύ να σου πω και κάτι άλλο και πολλές φορές σκέφτομαι αυτή θα είναι η ζωή μου ε αυτό το διάστημα αυτός είμαι Αυτά έχω συναντήσει, δηλαδή είμαι ένας άνθρωπος που τα τελευταία τρία-τεσσάρα χρόνια φροντίζω, είμαι φροντιστής ανθρώπων με πολύ σημαντικά προβλήματα υγείας.

18:13 Δεν θα μπορούσα να απέχω καθώς συνειδητά έχω κάνει αυτές τις επιλογές, καθώς έχω επιλέξει λοιπόν συνειδητά να προσφέρω σε αυτούς τους ανθρώπους γιατί έχω μια πληρότητα για το οτιδήποτε με έχουν προσφέρει στη ζωή μου. δεν είναι win-win ή ξεχρεώναω ένα χρέος, δεν υπάρχει καν χρέος. Λοιπόν, αυτό συναντώ, δηλαδή θα μπορούσε να είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος θα με τσεριάζει, θα κλαίγει τον ύνορα ή θα αποφεύγει να φροντίσει ή θα γκρινιάζει ή δεν θα θέλει να αναλάβει αυτά που είναι να αναλάβει είναι τις ευθύνες κτλ.

18:51 Μου φάνηκε πιο εύκολο αυτό που κάνω. Τον αναλάβω δηλαδή τις ευθύνες ή τι μου έφερε μπροστά μου η ζωή και να το φέρω εις πέρα σαν ένα project, ένα έργο. Είναι ο στάθης των ημερών αυτών. Βέβαια νυρεύουμε και το στάθη των διακοπών, ότι να περάσουν γρήγορα οι μέρες γιατί ψυχούλα είμαι κι εγώ και να πάω κάπου διακοπές, να ξεκουραστώ.

19:18 Ξέρεις τι, έχω μιλήσει και με τη σύμβουλα, πολύ καλοί φίλοι ότι ξέρετε δεν ξέρω αν έχω να πάρω κάτι άλλο από αυτόν τον ρόλο αλλά και μόνο που πήρα το αίσθημα το ότι κουβαλούσα τη δική μου ελληνική σημαία και την ανηφόρα η περηφάνεια που έζωσα που μου δόθηκε η ευκαιρία να νιώσω περήφανος για κάτι ήτανε παιδιά δώρο δώρο πάνω κάτω αυτά ήθελα να μοιραστώ Ήταν ένα podcast πάλι δηλαδή για το πώς αισθάνομαι, δεν έχω κλάψα, δεν κλαίγομαι για την κατάσταση, δεν τη θεωρώ άδικη, αλίμωνο δηλαδή όλα είναι για όλους, οι χαρές, τα πανηγύρια, οι αρρώσεις, όλα είναι για όλους.

20:12 απλά ήταν πολύ σημαντικό και ήθελα πολύ να μοιραστώ αυτό που σας είπα η φροντίδα της μικρότερης κοινωνίας δηλαδή του εαυτού το ποιος και πως αν σε παρατηρήσεις αν είσαι περήφανος για το ρόλο σου για αυτό που κάνεις τα κάνω τόσο ρομποτικά που πολλές φορές γουστάρω κιόλας έχω φτάσει σε αυτό το επίπεδο δηλαδή γουστάρω και λέω τι ωραία που τα έκανα τι ωραία που τα καθάρισα Τι ωραία που μπήκα Ξέρω εγώ μέσα στην τουαλέτα που πανικολάω Να καθαρίσω τη λεκάνη Με τα πανάκια μου Τα κλινέξ μου και τα ένα και τα άλλα Για να μπει Ξέρω εγώ ο άνθρωπός μου Να κατουρίσει Ναι Μου άρεσε Γιατί ξέρω είναι βάρβαρο Είναι δύσκολο είναι στενάχωρο Αλλά εσύ ξέρεις τι όταν το κάνεις όπως πρέπει Και μπορεί να είναι τέρμα κουραστικό τουλάχιστον έχεις να λες ναι ρε φίλε το έκανα όπως έπρεπε και το τερμάτησα δηλαδή σαφώς η ξεκούραση παιδιά είναι απαραίτητη δεν είμαι τόσο psycho όσο ακούγομαι ή δεν ξέρω και εγώ τι είναι απαραίτητη περνάνε δύσκολα οι φροντιστές γνωρίζω και άλλα άτομα

21:28 ένας φροντιστής βέβαια δεν είναι απαραίτητο να φροντίζει έναν άνθρωπο με ασθένεια ένας φροντιστής είναι ένας άνθρωπος ο οποίος φροντίζει ή προσπαθεί να πηγαίνουν όλα καλά. Αυτός είμαι. Το έχω συνειδητοποιήσει εδώ και πολύ καιρό, πολλά χρόνια. Είναι ένα κομμάτι του εαυτού που μ' αρέσει και όταν το χάνω γιατί μπλέκομαι σε μονοπάτια που δεν ξέρω, με στεναχωρεί και με μαλώνω.

22:05 Δηλαδή όταν λειτουργώ σαν ένας άνθρωπος που περήφανος δεν είμαι και χάνω τον δρόμο μου, με μαλώνω πραγματικά, δεν περνάω καλά δύο-τρεις μέρες. Είμαστε πολλά βέβαια κομμάτια, είμαστε πολλά. Θέλω δηλαδή αυτό να μου μείνει, δηλαδή αν κάτι θα έχουν να θυμούνται από μένα οι άνθρωποι που με γνώρισαν, θα ήθελα να θυμούνται αυτό, δηλαδή το ότι υπήρξα ένας καλός φροντιστής στο να πάνε όλα καλά στους φίλους στη σχέση του στην οικογένειά του στις δουλειές θέλω τόσο πολύ να είναι χαρούμενος όλος ο κόσμος και εγώ βέβαια δεν εξαρτάται και η χαρά από μένα απαραίτητα και πολλές φορές έχω στεναχωρηθεί και εγώ πολύ όταν δεν βρίσκω με ανταπόκριση κλπ αλλά θα δείξει θα δείξει τώρα είμαστε αυτό θα δείξει που θα είμαστε σε ένα μήνα, σε δύο μήνες, σε ένα χρόνο θα δείξει αν είχε ποτέ σημασία όλο αυτό σήμερα είχε σας ευχαριστώ να φτάσατε μέχρι αυτή την ώρα εδώ δεν ξέρω τι έχετε καταλάβει ελπίζω να είστε καλά να συνεχίσετε να κάνετε αυτό που κάνετε με χαρά να κάνετε πράγματα που βρίσκεται χαρά

23:27 να μην υπάρχουν Μη ζείτε με αντιπαλότητες. Μη ζείτε με όχι αλλά. Μη ζείτε με δικαιολογίες. Ζήστε όπως πραγματικά θα πιστεύετε ότι θα ήταν ένας ελεύθερος άνθρωπος. Τώρα ελεύθερος άνθρωπος. Μέσα στην πίεση εντωμενάξει κάποια στιγμή είχα κάνει και σε ανεψιόνι μου και λέω κάτι τέτοιες στιγμές λέω ζηλεύω που δεν είμαι η Κιμ Καρδάσιαν ξέρω εγώ.

23:54 Θα ήθελα να είμαι η Κιμ Καρδάσιαν και ήταν όντως αστείο κλείνω αυτή την παρένθεση πήγε ο νους μου εκεί και το έφερα αυτά θέλω να βρίσκετε χαρά να αγαπάτε τον εαυτό σας γιατί όταν ξέρεις να αγαπάς τον εαυτό σου και ξέρεις πως ο εαυτός σου θα ήταν ευτυχισμένος με τις επιλογές του και μόνος του και με τη φροντίδα που χρειάζεται τότε μπορείτε να κάνετε χαρούμενους και τους γύρω σας φροντίστε λοιπόν αυτό που ήθελα να επικοινωνήσω την μικρή δική σας κοινωνία και ίσως να είναι αύριο μια μέρα καλύτερη λοιπόν τα φιλιά μου να είστε υγιείς μέχρι την επόμενη φορά που ελπίζω να είναι σύντομα τελικά γιατί όντως με βοήθησε όλο αυτό το μοίρασμα σήμερα να είστε καλά τα φιλιά μου αντίο, στάθηση, ήμουν και αυτός, γεια σας