Alpi 4000: Ένα ταξίδι πάνω από τα όρια...
Πάμε για ποδήλατο;Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
Send us Fan Mail Επειδή η ποδηλασία μεγάλων αποστάσεων είναι ΚΑΙ γυναικεία υπόθεση, καλεσμένη σε αυτό το επεισόδιο είναι η Μαίρη Μπαμπούλη, που ολοκλήρωσε πρόσφατα το Alpi 4000 – ένα από τα πιο απαιτητικά brevets της Ευρώπης και θα εξηγήσω γιατί είναι απαιτητικό: μιλάμε 1.309 χλμ. μέσα από τις Άλπεις και τους Δολομίτες, με πάνω από 22.000 μέτρα υψομετρικά και όριο χρόνου ολοκλήρωσης τις 145 ώρες! Με αφορμή λοιπόν αυτή της την συμμετοχή, θα μιλήσουμε για τη διαδρομή που έκανε και την εμπειρία ...
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Πάμε για ποδήλατο! Σκέψεις, προτάσεις, ιδέες, συνεντεύξεις, απόψεις και προβληματισμοί αλλά ποτέ αδιέξοδα μια από το όχημά μας εδώ είναι το ποδήλατο. Με τον Σπύρο Παπαγεωργίου. Δηλαδή, με μένα. πιο μακρινές. Μόνο που η Εύφη μόνο της ακούει τις αποστάσεις. Δεν της εκτελεί όπως η Μέρη. Είναι τώρα η εποχή σιγά-σιγά. Ξαλού τώρα σε δύο μήνες δεν θα πας.
Εντάξει δεν θα το λες και μικρή. Θα μας το πεις λίγο μετά αυτό. Λοιπόν Μέρη καλώς ήρθες. Ευχαριστούμε. Λοιπόν καταρχάς να σε γνωρίσουμε έτσι γιατί δεν σε ξέρουμε. Τι κάνεις, από πού είσαι, τι κάνεις στη ζωή σου, τι σου αρέσει να κάνεις στη ζωή σου, για να καταλάβουν όσοι ακούσουν τα επόμενα ότι έχουν να κάνουν με έναν κανονικό άνθρωπο.
Α, ναι, πολύ κανονικό. Όντως δεν με γνωρίζουν γιατί είμαι από τη Λάρισα, ζούσα στη Λάρισα. Ένα χρόνο έχω στην Αθήνα. Ποδηλατική πόλη. Ποδηλατική πόλη όντως, γι' αυτό και αυξήθηκε και η δική μου ποδηλατική πορεία. Αρκετά. Κατακόρυφα θα έλεγα. Και γενικά το ποδήλατο το ξεκίνησα τα τελευταία πέντε χρόνια. από το 2020 και μετά, 21 συγκεκριμένα γιατί είχαμε και τον COVID το 2020, όπου πιο πριν ήμουν παντρεμένη, το 2020 άλλαξε η ζωή μου γιατί χώρισα με τα δύο μου παιδιά, μετακόμισα στη Λάρισα και από τη Λάρισα ξεκίνησαν όλα.
μετά τον κόβτη δηλαδή, ξεκίνησα καταρχάς πεζοπορικά όπου γνώρισα τον Συνοδό Βουνού, ο οποίος ήταν και ποδηλάτης και μου πρότεινε μια ωραία μέρα να πάμε για ποδήλατο δανείζοντάς μου το ποδήλατό του. Γιατί φυσικά δεν είχα ποδήλατο. Όταν ανέβηκα στο κουρσάκι, στο πρώτο κουρσάκι κόντεψα να σκοτωθώ μπορώ να πω, μου φάνηκε τρομερά παράξενη η στάση ποδηλατική.
Κάναμε 30 χιλιόμετρα εκείνη τη μέρα Την κατευθείαν την πρώτη φορά πανελικές Ναι κάναμε 18 Στο πήγαινα 18 στο Έλλα Προορισμός μας ήταν Απολάρισα στον Τύρναβο Για να φάμε την νόστιμη πουτίνκα Που προσφέρεται στον Τύρναβο Είναι χαρακτηριστική πουτίνκα Και όντως και έγινε Και αυτό που κατάλαβα γυρίζοντας Τερματίζοντας εκείνη τη μέρα Τη βόλτα μας Είναι ότι γιατί δεν κουράστηκα γιατί εγώ τώρα θέλω κι άλλο γιατί μου άρεσε τόσο γιατί με γέμισε βέβαια εκείνη την εβδομάδα ήμουν πιασμένη στο θώρακα στην πλάτη νόμιζα ότι έχω COVID έκανα τεστ αλλά δεν είχα COVID τελικά ήταν από τη φτάση την ποδηλατική που εγώ σφυγόμουν στην ουσία και οπότε μου δημιούργησε μυϊκά πιασήματα, λογικό ήταν Ε, την επόμενη φορά 50 χιλιόμετρα, την επόμενη και άλλα και άλλα Ώσπου φτάσαμε τον ίδιο χρόνο το 21 από το Σεπτέμβριο που ξεκίνησα Τον Ιούνιο γινόταν το πρώτο Μπρεβέ και Σάββου Το πρώτο, το Μπρεβέ όχι το πρώτο, το Μπρεβέ και Σάββου του 2021 Το πρώτο φοράμε για μένα Και ήθελα, είχα την περιέργεια δηλαδή να συμμετέχω
χωρίς να έχω κάνει εντωμεταξύ υψομετρικά το μπρεβέ και σάβου. Καταλαβαίνουμε ότι είναι ένα μπρεβέ με αρκετά υψομετρικά, 200 χιλιόμετρα νομίζω έφτανε στα 3.000 υψομετρικά. Όμως εγώ δεν το έβαζα κάτω. Είχα την περιέργεια, πάντα έτσι ήθελα να εξελίσσομαι, να προχωράω και να δοκιμάζω. Φύγα να προπόνηση κάποιες μικρές αναβάσεις πιο πριν Χαρακτηριστικά αν ξέρετε την Ανατολή Κησάβου, το χωριό Που γίνεται και αγώνας εκεί Έκανα δύο-τρεις αναβάσεις και πήγα στον Πρεβέ Και φυσικά, φυσικά, δεν ήταν φυσικό Δεν ήταν φυσικά, να μην το λέω φυσικά Το έβαλα, το τερμάτησα Είχες και τον ενθουσιασμό που αυτό το φυσικά το κάνει πιο έντονο Είχα μεγάλο ενθουσιασμό. Καταρχάς δεν ήταν μόνο... ήταν και η διαδικασία που μπήκα που ήταν πρόκληση να... μέχρι τότε ήταν βόλτες. Ό,τι έκανα ήταν βόλτες. Δεν είχε περιορισμό σε χρόνο.
αυτή είναι η πρόκληση να τερματίσω να περάσω από τα κοντρόλ στο συγκεκριμένο χρόνο με έκανε, με οθούσε και τις αναβάσεις να μην χαζεύω τόσο, να προσέχω να τρώω, μου είχαν προτείνει φίλοι θα τρως κάθε ώρα, θα πίνεις νερό γουλιαγούλια πρόσεχα λοιπόν αλλά εντάξει δεν ήταν ότι είχα άγχος, θυμάμαι Αυτό που με ενδιαφέρει ήταν το ταξίδι. Πάντα αυτό που με ενδιαφέρει ήταν το ταξίδι. Φυσικά με ενδιαφέρει και ο χρόνος, αλλά δεν άφηνα το ταξίδι την όλη μου πορεία να περάσει μέσα από άγχος. Το απολάμβανα.
Εντάξει, το τερμάτησα και λέω εντάξει εδώ είμαστε. Τι έχουμε παρακάτω. Μάλιστα, κατάλαβα. Να σου ρωτήσω κάτι, πώς κόλλησες με τις μεγάλες αποστάσεις, δηλαδή ήθελες να κάνεις περισσότερα χιλιόμετρα ή ήταν οι φίλοι και η παρέα που σε παρότρινα προς τα κέντρα. Δεν ήταν τα χιλιόμετρα, όχι. Ήταν το είδος των χιλιόμετρων. Μου άρεσε να ανεβαίνω σε βουνά.
Από εκεί και πέρα δηλαδή κατάλαβα ότι αυτό που θέλω είναι οι αναβάσεις, να κάνω χιλιόμετρα σε βουνά. Και έτυχε εκείνο το καλοκαίρι μετά το πρώτο μπρεβέ να γνωρίσω τον Στράτο τον Παΐση, ο οποίος είναι από την Κατερίνη και φτιάχνει πολύ ωραίες διαδρομές εκεί στην περιοχή. Έβλεπα στο facebook, στο Cycle News Friends, τις διαδρομές του και τόλμησα να επικοινωνήσω μαζί του εφόσον έβλεπω ότι αυτές οι διαδρομές πλέον με συγκινούν και με εμπνέουν.
Και έτσι έγινε και αρχίσαμε μια πορεία με μια παρέα, που δέσαμε με όλη αυτή την παρέα, να κάνουμε βόλτες γύρω στα 100-120 χιλιόμετρα με υψομετρικά σε πολύ όμορφες, στα Πιέρια, στον Κίσεβο, στον Όλυμπο, Καστοριά, Κοζάνη, Βέρεια, στο Βέρμιο, πάρα πολύ όμορφες διαδρομές. πανέμορφες διαδρομές, όλες χαραγμένες από το στράτο, με ιδιαίτερη επιμέλεια και οργάνωση και πανέμορφες.
Δεν με ένοιαξε ποτέ πόσα χιλιόμετρα κυριοσυγμετρικά θα έχει, δεν ρωτούσα ποτέ. Έλεγα μόνο «μπορώ» «μπορείς» μου έλεγαν βλέποντας. Ωραία, πάμε λοιπόν. Δεν είχα ούτε πλοήγηση. Το κοντέρ μου ήταν ένα απλό κοντέρ και δεν είχα ποτέ ούτε πλοήγηση, δεν με ένοιαζε. Ήμουν, πώς λέμε, τραλαλά τραλαλό. Το καλύτερο ένα στιγμό. Ήμουν ακριβώς έτσι και απολάμβανα πάντα την διαδρομή.
Εντάξει, μπορούσα βέβαια και σωματικά να αντεπεξέλθω. Δεν ένιωθα δηλαδή ποτέ καταβεβλημένη από τα υψομετρικά. Ούτε τελειώνοντας την βόλτα ένιωθα να πονάω. Ούτε στην πορεία της ανάβασης σε κάποια ανάβαση ένιωθα να προσπαθώ περισσότερο από ό,τι μπορώ και να πιάσω. Για να τα κάνεις αυτά τα χιλιόμετρα, πόσες ώρες ποδήλατο έκανες την εβδομάδα ή πόσα χιλιόμετρα έκανες την εβδομάδα για να μπορείς να πηγαίνεις μετά στα εκατοστάρια, στα ευγεκοσάρια.
Λοιπόν, Σπύρο, δεν έκανα καθόλου. Οκ. Πολύ πρωτότυπο αυτό και ενδιαφέρον. Είναι πολύ πρωτότυπο. Δεν έκανα καταρχάς ποδήλατο μόνιμου. Δεν ήθελα να βγαίνω μόνιμου και δεν έκανα ποδήλατο από τη στιγμή που δεν υπήρχε βόλτα. Η βόλτα με την παρέα Τη συγκεκριμένη μπορεί να ήταν Μία φορά στις τρεις εβδομάδες Μπορεί να ήταν μία φορά το μήνα Στην καλύτερη των περιπτώσεων μία φορά στις δύο εβδομάδες Ε λοιπόν Παρουσιαζόμουν ξαφνικά Σε αυτή τη βόλτα Δεν έκανα καθόλου ποδήλατο Και μας εμπόδισαν τα χιλιόμετρα έτσι Κατοστάρι κατοστάρι δηλαδή Εμπονιζόμουν ξαφνικά σε μία βόλτα Εκατό χιλιόμετρο ξέρω πόσο υψομετρικά έτσι έκανες κάποια άλλου τύπου γυμναστική ένδυα στο γυμναστήριο γυμνάζομαι χρόνια μόνο δύναμη πολύ ενδιαφέρον αυτό το συζήτησες με προπονητές αυτό και βουνό έκανε πεζοπορίες η κοπέλα έκανε γυμναστήριο που σημαίνει ότι την κράταγε αυτό σε μια καλή μυϊκή κατάσταση οπότε δεν σούρωνε πάνω στο ποδήλατο ένας άνθρωπος δηλαδή που έχει δύναμη και αυτή η δύναμή του επιτείνεται
από τον ενθουσιασμό του για ένα άθλημα καινούριο που το αγαπά και παράλληλα πλαισιώνεται από μια ωραία παρέα όπως μας λέει και από το τοπίο από τα τοπία και από τις διαδρομές που μας ανέφερε εδώ τα βουνά ε σαφώς αυτά την κρατούσανε δεν φτάνει το γυμναστήριο και η δύναμη για να μπορείς να είσαι 6 ώρες ή 8 ώρες πάνω στο ποδήλατο είναι άλλο πράγμα αυτό δηλαδή, για να σου πω, τάβλη να παίζεις μια φορά στις τρεις εβδομάδες, ας πούμε, για να κάτσεις 5 ώρες στο τάβλη, θα πιαστείς δεν είναι έτσι προφανώς κάποιος που είχες αυτό δηλαδή, μάλλον έχεις ταλέντο στις αποστάσεις είχα ταλέντο στην αντοχή, μάλλον αυτό οπωσδήποτε ο αναπτυγμένης την αντοχή, δεν ξέρω, ήμουν και παιδί του στίβου μικρότερη ίσως να αναπτύχθηκε με τα χρόνια αντοχή δεν ξέρω, ίσως να είναι οργανικό μου δηλαδή στην ουσία αλλά ότι με γέμιζε η παρέα και το είδος της βόλτας ήταν ψυχοθεραπεία και ήταν και αυτός ο στόχος μου δηλαδή δεν έκανα ποδήλατο για άθληση, δεν το είδα ποτέ το ποδήλατο σαν άθληση
σαν άθληση έβλεπα τις ώρες μου στο γυμναστήριο στοχευμένα και συγκεκριμένες ώρες το ποδήλατο ήταν Με αυτό το φεύγα. Το ταξιδιάρικο, η ευκαιρία να βρεθώ με την παρέα που μου έδινε χαρά. Το μυαλό δεν υπήρχε ούτε σε χιλιόμετρα, ούτε σε ψηφιακά, ούτε να κοιτάζω κοντέρ. Ήτανε έτσι, όλο αυτό το ταξίδι. Η ώρα της χαράς. Οκ. Και έτσι σιγά σιγά κατέληξες στο Άλπι 4000, έτσι.
Για πες μας λίγο για αυτό το event τώρα. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του, τι είναι. Καταρχάς θα πω για να καταλήξω στο Άλπη Εκεί προηγήθηκε προπόνηση Ευτυχώς γιατί Δεν θα πήγαινα στο Άλπη κάνοντας ποδήλατο μία φορά στις δύο εβδομάδες Εκεί ήταν ένας μεγάλο επίβολος στόχος Αφού του ήρθα στην Αθήνα και αφού του άρχισα να κάνω πιο συχνά ποδήλατο στην Αθήνα Παρόλο που είναι μεγαλόπολη καμία σχέση με τη Λάρισα και όμως υπάρχουν πολλές ποδηλατικές ομάδες, πολλά ποδηλατικά γκρουπ και αγωνιστικά και πρεβετικά.
Εγώ από την ενθουσιασμό μου συμμετείχα σε όλα. Οπότε όταν πήρα αυτό το στόχο, το άλπι τέλος πάντων όταν αποφάσισα αυτό το στόχο, αγόρασα και προπονητήριο. Έτσι, παράλληλα γυμναστήριο, προπονήσεις μέσα στην εβδομάδα όσο περισσότερες μπορούσα, τρεις τουλάχιστον στο ποδήλατο, δύο στο γυμναστήριο. Έκανες μόνος σου κάποιο πρόγραμμα ή είχες βοήθεια από ένα προπονητήριο.
Όχι, δεν είχα ποτέ προπονητή, έκανα μόνιμο. Τα Σαββατοκύριακα έκανα μπρεβετικές αποστάσεις. απλά ο στόχος μου στο προπονητήριο ήταν να, όπως το έψαξε τέλος πάντων και το συζήτησα και με αρκετούς συμποδηλάτες να ανεβάσω το αυτιπί μου, δηλαδή να μπορώ να έχω καλύτερη δύναμη στην αντοχή να μπορώ δηλαδή να βγάζω περισσότερα χιλιόμετρα σε λιγότερο χρόνο και να έχω την ίδια καρδιά ας πούμε να αντέχω καλύτερα για να μπορέσω να κερδίσω σε ξεκούραση στο Άλπι, έτσι.
Οπότε προηγήθηκε προπόνηση, να το συζητώ, αρκετή προπόνηση και τη διατροφή μου επειδή είχα κάποια θέματα με το έντερο άρχισα να προσέχω να προσαρμόζω τέλος πάντων τη διατροφή μου κατάλληλα. ειδικά το τελευταίο τρίμηνο έξαξα και τι βιταμίνες πιθανόν θα χρειαζόμουν έκανα κάποιες εξετάσεις αίματος, για το σίδηρο, για βιταμίνη D, όλα αυτά που χρειάζονται τέλος πάντων και ήταν ένας, ήμουν πολυφόκος σε αυτό το στόχο και έκανα ό,τι μπορούσα για...
βέβαια δεν είχα πάρει προπονητή, δεν είχα προπονητή συγκεκριμένα αλλά όμως με βοήθησε το προπονητήριο και το πρόγραμμα, το προπονητικό, το RUVI συγκεκριμένο, δεν ξέρω, επιτρέπεται να το πούμε, που μέσα από εκεί έχεις μια πληθώρα προγραμμάτων και μπορείς να επιλέξεις και να προσαρμόσεις. Ναι, ακριβώς. Για το Άλπη πες μας τώρα τι είναι.
Το Άλπη. Και γιατί επέλεξες αυτό δηλαδή και όχι κάτι άλλο. Το Άλπι το επέλεξα γιατί την προηγούμενη χρονιά είχαμε πάει ένα ταξίδι με την παρέα μου την ποδηλατική στις Άλπεις. Το διοργανώσαμε, οργάνωσε τις βόλτες, συγκεκριμένες διαδρομές ο Στράτος ο Παΐσιος ο φίλος μου. Ο Στράτος είναι φοβερός χαράκτης. οπότε όλοι μας η παρέα τον εμπιστευτήκαμε και πήγαμε ένα 7-8 μέρες ταξίδι κάθε μέρα μια ποδηλατική διαδρομή φυσικά κάναμε τα πάσα το στέλβιο, το γκάβιο, το μορτυρόλο τα γνωστά πάσα εντυπωσιάστηκα γύρισα με τις καλύτερες εντυπώσεις εμπειρίες ζωής και όταν έμαθα για το Άλπι που θα μου δίνονταν η ευκαιρία να ξαναπάω ήταν πολύ πιο εύκολη και η κέφτη την η απόφαση και όπως παρορμητικά και αυθόρμητα παίρνω τις αποφάσεις, μην έχοντας υπολογίσει τόσο πολύ τα χιλιόμετρα για τα υψηλομετρικά, αποφάσισα και αποφάσισα χωρίς γύρισμο.
Είμαι και τέτοιος άνθρωπος όταν αποφασίζω και μπαίνει ο στόχος δεν υπάρχει γυρισμός, κλειδώνει εκεί και το κεφάλι κάτω και αρκεί. Αγωνιζόμαστε προς το στόχο και τα λοιπά. Δεν είχα κάνει πάνω των 600 χιλιόμετρων ως τότε, ως το Άλπι. Ήταν τα πρώτα μου άνω των 600. Αλλά ούτε αυτό με σταμάτησε, δεν με απασχόλησε. Η αλήθεια είναι.
Με ενδιαφέρει που θα πάω σε όλα αυτά τα Πάσα, ξανά στις Άλπις, επιπλέον στους Ντολομήτες, που είναι ένας φοβερός προορισμός. Όνειρο. Όνειρο ζωής. Έτσι. Έτσι πήρα την απόφαση. Ωραία. Να πω εγώ για αυτούς που δεν το ξέρουν καθόλου, ότι το Άλπι είναι μία μονιστικό μεν, αλλά πολύ απαιτητικό δε. Η ιδέα της διοργάνωσης δεν είναι απλώς να περάσεις από όλες αυτές τις καταπληκτικές αναβάσεις και τις διάσημες διάσημα περάσματα.
Είναι να διασχίσεις ένα πολύ μεγάλο κομμάτι των Άλπιων, μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό όριο. διαχειρίζεσαι μόνο σου ύπνο, φαγητό, καιρό, δυνάμεις κτλ και στη σημερινή της μορφή διοργάνωση έχει 1309 χιλιόμετρα 22.000 μέτρα ψημετρικά και αυτό πρέπει να το ολοκληρώσεις για να είσαι μέσα στον χρόνο σε 145 ώρες Σωστά? Ακριβώς Ωραία Σύζη πόσες ώρες το ολοκληρώσεις?
Εγώ για να χαρώ και όλα αυτά που ήθελα και θα σου πω τι εννοώ στις 143 μισό Τέλεια, αλλά άνετα Γιατί υπήρχε και λόγος Αλλά δεν με πίεζε κιόλας Εφόσον ήμουν εντός χρόνου Δεν με ένοιαζε να το τερματίσω Και πιο νωρίς Και θα σου πω Το όλο θέμα ήταν Το αν θα κάνω το στέλβιο Βράδυ Γιατί έτσι μου έβγαινε με κάποιες ατυχίες που είχα Ή ξημέρωμα Μάλιστα Οπότε παρέμεινα στο προηγούμενο κοντρόλ Τόσες ώρες ώστε να μπορέσω να είμαι στο Στέλβιο το ξημέρωμα.
Για να το δεις, να το χαρίσεις. Για να το χαρώ. Δεν μπορούσα να διανοήσω να περάσω νύχτα και να μην δω το Στέλβιο άλλη μια φορά. Πολύ καλά έκανες. Πραγματικά. Ήτανε βέβαια ρίσκο, ένα ρίσκο. Αλλά εντάξει, άξισε το κόπο. Καλά έκανες. Πώς είναι αυτή η αίσθηση να κάνεις ποδήλατο σαν οι φόρες που έχουν περάσει θρύλοι της αγωνιστικής ποδηλασίας.
το ένιωθες αυτό μέσα σου το είχες ψάξει καθόλου ναι το είχα ψάξει γιατί βλέπεις και σε κάποια πάσα τα ονόματα γραμμένα ανεβαίνοντας και είναι τρομερό αλλά ακόμη πιο τρομερό είναι δεν μπορώ να το πρέπει να το ζήσεις ως κάποιος ειδικά το στέλβιο έχει μια δυναμική όταν το ανεβαίνεις και τις δύο φορές που το έκανα είπα ότι είναι ο βασιλιάς ένιωθα ότι είναι ο βασιλιάς έχει ένα δέος ένα μεγάλο δέος και το εισπράτης το νιώθεις δεν είναι απλά ένα βουνό κάποια υψηλόμετρικά μια ανάβαση είναι το όλο, ίσως επειδή είναι το στέλβιο ίσως όντως επειδή είναι τόσο γνωστό αλλά δεν ξέρω μου δημιουργείται αυτό το δέος ποια θέλησαν τα χαρακτηριστικά αυτής της διαδρομής αυτό το δέος που σου βγάζει από τη Βιέννη βγαίνει ότι ανεβαίνοντας, που είναι μια συνεχής ανάβαση αν τη δούμε στο σχεδιάγραμμα, ανεβαίνοντας, ξεπροβάλλει αυτή η απεραντοσύνη, αυτά τα υπέροχη υπερογκιόγκη ξεπροβάλλουν και νιώθεις ότι είσαι τόσο μικρός μέσα σε αυτό το απέραντο.
Και αυτό το γεωμορφολογικό φαινόμενο νιώθεις ότι είσαι τόσο μικρός που το κάνει όλο, υπεριψώνει όλο αυτό το συνέστημά σου που εσύ όμως καταφέρνεις και ποδηλατείς πιδαλιά πιδαλιά και ανεβαίνεις σε όλο αυτό. Δηλαδή είναι απίστευτη ψυχική κατάκτηση στην ουσία. Και παρόλο που είσαι μικρός καταφέρνεις να το κατακτήσεις έτσι Ναι Άρα να ρωτήσω κάτι Αυτό που σε τράβηξε περισσότερο στο συγκεκριμένο event Σε αυτή τη διαδρομή Ήταν οι ίδιες οι αναβάσεις Ήταν το τοπίο Ήταν η ευκαιρία να δοκιμάσεις τις δυνάμεις σου Ήταν όλα μαζί Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε περισσότερο Ήταν ξεκάθαρα τα τοπία Και η πρόκληση των τοπίων Δεν σκέφτηκα περισσότερο την πρόκληση του χρόνου και των μησαμιτρικών Αν θα μπορέσω να τα βγάλω Σκέφτηκα μόνο ότι θα περάσω μέσα σε αυτές τις μέρες Από όλα αυτά τα πάσα Ότι έχω την ευκαιρία σε όλες αυτές τις έξι μέρες Να ζήσω όλα αυτά τα πάσα Αυτό ήταν Η ευτυχοτερία είναι να βάλει τα κλάματα Όχι καλέ γιατί να βάλω τα κλάματα Χαίρομαι πάρα πολύ Που δεν ήσουν και εσύ
Αννοείς από συγκίνηση Που δεν ήσουν και εσύ Να σου λέω τίποτα άλλο Επειδή είπες προηγουμένως ότι είσαι Δεύτερος άνθρωπος που κλειδώνει τους στόχους Όταν έκανες την εγγραφή Είχες ήδη αποφασίσει μέσα σου Ότι θα τα κατάφερνες Στο χρονικόριο Είναι κάτι που λειτουργεί Περίεργα σε εμένα αυτό Δεν το σκέφτομαι Δεν ξέρω γιατί Αλλά δεν βάζω Αυτό σε να με επηρεάζει δεν έρχεται σαν σκέψη αυτό είναι μια αγχωτική σκέψη η οποία δεν μου έρχεται για κάποιο λόγο στο μυαλό μου υπερισχύει αυτό που έχω να δω και να ζήσω παρά ο χρόνος τον οποίο θα πρέπει να το διεξάγω δηλαδή μάλλον επιλεκτικά λειτουργεί το μυαλό μου για να μην πιέζεσαι ναι, μάλλον και υπήρχαν κάποια σημεία της διαδρομής, γιατί φαντάζομαι την διαδρομή την είχες ψάξει, την είχες δει, είχες δει όλο το σχηδιάγραμμα. Υπήρχαν κάποια σημεία που σε φόβιζαν περισσότερο πριν ξεκινήσεις που αναρωτιόσουμε, ας πούμε, εγώ θα τα καταφέρω εδώ.
Όχι, όχι, όχι. Καθόλου. Όχι. Δεν υπήρχε τίποτα. Απλά προσπάθησα να κάνω ένα πλάνο, μας βοήθησε και η διοργάνωση μας έστειλε ένα πλάνο των ημερών για το πώς θα χωρίσουμε τέλος πάντων την διαδρομή. Έκανα το διαμόρφωσα και εγώ με το δικό μου τρόπο, όπως ήξερα τον εαυτό μου ποδηλατικά, ανάλογα με τα χιλιόμετρα τέλος πάντων.
Φυσικά κάνεις ένα πλάνο πριν, δεν βγαίνει πάντα, όπως και σε μένα, δεν βγήκε για όλες τις ημέρες, γιατί το πλάνο που κάνεις από το σπίτι σου δεν μπορεί να περιλαμβάνει τις δυσκολίες του καιρού που αντιμετώπισαν τα παιδιά, δηλαδή αντιμετωπίσατε εξτρίμα ας πούμε ζέστη πάρα πολύ και αντίστοιχα πάλι και κρύο γιατί είδα κάποιες φωτογραφίες σου στο στέλβιο συγκεκριμένα που ήσουν πολύ καλα ντυμένη σημαίνει ότι είχε κρύο όταν έφτασες κάπου σε κάποιο σημείο καταρχάς φτάνεις σε μια τέτοια σε ένα τέτοιο υψόμετρο 2-7 χρουσιά μέτρα υδρωμένος μία ώρα που είναι δύσκολη γιατί έχει χαμηλές θερμοκρασίες το ίδιο το πάσο έχει χαμηλές θερμοκρασίες, οπότε εννοείται.
Το άλλο θα σου πω εγώ, όταν μας έπιανε βροχή, το να μην προλάβεις να ντυθείς με τον εξοπλισμό, φτάνεις και βρεγμένος. Αυτό μου συνέβη. Δηλαδή δεν μπορούσα να στεγνώσω τα παπούτσια μου, δεν προλάβαινα να στεγνώσω τα παπούτσια μου και έβαλα κομματάκι αλουμινοκουβέρτα στα πόδια μου μέσα στο παπούτσι, Δηλαδή έψαχνα να βρω λύσεις για να μπορέσω μέχρι να ξημερώσει να ποδηλατήσω και μετά να στεγνώσω με τον ήλιο.
Και τότε κρυώνεις. Δεν είναι μόνο... και είναι και ο καιρός, είναι και τα τεχνικά που μπορεί να σου δείχνουν. Τα τεχνικά, τα τεχνικά, φοβερό, φοβερό. Είναι διάφορα. Είπες πριν ότι δεν σου άρεσε να κάνεις ποδήλατο μόνη σου. Δεν ξέρω ακριβώς τι εννοούσες. Δεν ένιωθες ασφάλεια. ή δεν σ' άρεσε επειδή δεν ήθελες να είναι πιο παρείστικο.
Εκεί λοιπόν τώρα όταν βρέθηκες, πόσο μόνοι σου ήσουν. Είχες κάποια παρέα που ξεκινήσατε από εδώ μαζί και συμπορευτήκατε ή ένιωθες την παρέα των στάλων συμμετεχόντων, οπότε αυτό όλο έσβηνε την αίσθηση της μοναξιάς πάνω στο ποδήλατο. Γιατί ήταν τελείως άγνω, δηλαδή όχι τελείως, είχες ξαναπάει στο Σέλβιβο, αλλά ήταν μια άλλη χώρα βρε παιδί μου, Δηλαδή, είσαι μόνη σου. Αυτό ήθελα να ρωτήσω.
Καταρχάς, να πω ότι δεν μπορείς να έχεις την απέτηση να συμποδηλατείς σε μια τέτοια διοργάνωση που έχει περιορισμό στο χρόνο. Γιατί ο ρυθμός του καθενός είναι διαφορετικός, οπότε ο καθένας κάνει τον δικό του αγώνα. Τώρα, όσον αφορά το μόνο που ανέφερα, αυτό ίσχυε όταν ήμουν παλιότερα στη Λάρισα. άρχισα να το δουλεύω γιατί κάποια στιγμή ένιωσα ότι το θέλω να βγαίνω και μόνη μου ερχόμενη λοιπόν στις τελευταίες μου βόλτες στη Λάρισα είχα κάνει δύο βόλτες μόνη μου και ένιωσα μια εξαιρετική ελευθερία δεν ήθελα ούτε μουσική να ακούσω ενώ στην πρώτη μου βόλτα είχα βάλει πρόγραμμα στο κινητό μην τυχόν βαρεθώ, μην τυχόν οτιδήποτε δεν χρειάστηκε να ακούσω ούτε μουσική για 80 χιλιόμετρα.
Ένιωσα απίστευτη ελευθερία. Έτσι άρχισα να ποδηλατώ και μόνη μου. Φυσικά δεν αντικαθίσταται μια καλή παρέα. Όσον αφορά το Άλπι, μέχρι να φτάσουμε στο Άλπι, επειδή το μόνη είμαι παρέα δεν έχει να κάνει μόνο το θέμα της χαράς, αλλά έχει να κάνει και με ό,τι συναντήσεις στο δρόμο από θέμα δυσκολίας, το πόσο μπορείς να το αντιμετωπίσεις ψύχρεμα.
Και τα τεχνικά θέματα. Τα σκυλιά, εδώ στην Ελλάδα έχουμε και αρκετά σκυλιά. Εκεί είχε τέτοια πράγματα. Εκεί όχι. Δεν υπήρχε πράγμα σκυλίου πραγματικά. Στην Ελλάδα όμως υπάρχουν σκυλιά έτσι. Ήθελα λοιπόν να δοκιμάσω, έπρεπε να το κάνω, να κάνω μια με τον εαυτό μου να δω εγώ πώς ανταποκρίνω. Αν και ξέρω ότι είμαι ψύχρεμας άνθρωπος, Όμως παρόλα αυτά το να κάνεις τόσες ώρες που να σου τύχουν διάφορες συνθήκες, να πρέπει να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου για να αντιμετωπίσεις και να σκεφτείς, γιατί μπορεί να μην μπορείς να αντιμετωπίσεις κάτι.
Το θέμα είναι να είσαι ψυχραιμιστής για να σκεφτείς μια εναλλακτική ή μια λύση. Οπότε όλα αυτά έπρεπε να τεθώ υπό μια αυτοεκπαίδευση. Και αυτό έκανα πριν το Άλπι. αποφάσισα να πάω μια Super Antoné της Πελοποννήσου μόνη μου οπότε έκανα και όλη την προετοιμασία η Super Antoné να εξηγήσω ότι είναι 600 χιλιόμετρα συγκεκριμένα της Πελοποννήσου γύρω στα 12.000 χιλιόμετρικά οπότε η όλη προετοιμασία του ποδηλάτου όλων όσων έχεις να πάρεις μαζί σου που θα χρειαστείς γιατί θα ποδηλατείς νύχτα πολλά χιλιόμετρα σε πιθανά τεχνικά προβλήματα πιθανή βροχή, όλα τα πάντα ήταν μια προσωμείωση του τι θα συναντούσα οπότε πραγματικά και ήθελα ότι ήμουν και στην ψυχολογία να το κάνω ήθελα πάρα πολύ να το κάνω και το έκανα βέβαια έτυχε να το κάνω την πρώτη μαγιά που σώνησε και η αλήθεια είναι ότι όντως έζησα μια πολύ δυνατή εμπειρία αλλαγής καιρικών φαινομένων, έζησα βροχή Ποιο σε βοήθησε μετά για το Άλπι.
Με βοήθησε πάρα πολύ. Έζησα βροχή. Βρεγμένη να περνάω το χελμό με χιόνι. Μια κατάβαση με χιονωθή ελα να τρέμω. Να φτάνω στα Καλάβρυτα και να έχω υποθερμία για δύο ώρες μπροστά στη Σόμπα. Στέγνωσα τα ρούχα μου και πήρα το ποδήλατο να συνεχίσω. Με κρατούσαν στο μαγαζί και μου έλεγαν όχι. Μη πω σύντομα. Να σε πάω με σπίτι σου με το αυτοκίνητο.
Όχι, συνέχισα και συνέχισα μέχρι το ενταήγετο. Δηλαδή κοιμήθηκα έξω γιατί δεν πρόλαβα να φτάσω λόγω της κατεστέρησης στο δωμάτιο που είχα νοικιάσει. Κοιμήθηκα έξω από μια καφετέρια με την αλμουνοκουβέρτα. Αναγκαστική λύση. Περίμενα να ανοίξει το μαγαζί να πιω ένα καφέ να ζεσταθώ. Πάλι ζεστανα τα ρούχα μου. Συνέχισα ώσπου με σταμάτησε.
σταμάτησα στην Σπάρτη για το λόγο ότι αν συνέχιζα θα έπρεπε να περάσω τον Πάρνονα βράδυ με χιόνι και χιόνιζε γι' αυτό και σταμάτησα. Όμως τα 340 χιλιόμετρα που έκανα υπό αυτές τις συνθήκες και μόνη μου μου έδωσαν μια απίστευτη δύναμη δηλαδή και μια αυτογνωσία είδα τον εαυτό μου μέσα από όλα αυτά έκανες μια εκπαίδευση ψυχής και μυαλού τελειώς που ήταν απαραίτητοι για το Άλπι ήταν και απαραίτητοι για το Άλπι και για μένα για το όσο μέλλον θα ακολουθούσε εγώ έχω άλλη μια ερώτηση Σπυρόνι αν δεν κάνω λάθος όταν κοίταξα λίγο στις πληροφορίες της διαδρομής στο Άλπι είδα με έκπληξή μου γιατί εγώ δεν είχα ασχοληθεί με το Άλπι πριν να ακουστούν όλα αυτά φέτος που πήγανε τα παιδιά μας εκεί τόσοι Έλληνες είδα λοιπόν ότι από τα 1309 χιλιόμετρα τα 400 cycle paths δηλαδή τι, ποδήλατόδρομο ναι πραγματικά αυτό για πες μας γιατί άκουσα, είδα λίγο στο facebook κάποια σχόλια ότι αυτό δεν ήταν τόσο καλό γιατί, γιατί εγώ χαίρομαι τόσο πολύ όταν ακούω ποδήλατόδρομο σκέφτομαι ότι εκεί νιώθω ασφάλεια
δεν υπάρχουν Ιταλίκες να περνάνε δίπλα μου γιατί η Ιταλία, μην ξεχνάμε ότι είναι ένα μέρος που το καλοκαίρι έχει μεγάλη προσβασιμότητα από αυτοκίνητα. Κατεβαίνουν από πάνω βόρεια Ευρώπη για να κατεβούν για Ελλάδα. Πολλοί με αυτοκίνητο, περνάνε φορτηγά, περνάνε μεγάλα τροχοαυτοκίνητα. Δηλαδή το να είμαι σε 400 χιλιόμετρα από οδηλατόδρομο μου δίνει μια γαλήνη, ας πούμε, στο μυαλό μου.
Φαντάζομαι ότι είμαι μέσα σε πόλης, αν μου συμβεί ένα τεχνικό πρόβλημα, δεν είμαι μακριά από ένα μαγαζί να πάω να το φτιάξω. Θα μ' άρεσε αυτή η ιδέα, αλλά τα σχόλια, είδα σχόλια ότι δεν ήταν τόσο θετικοί. Μου έπρεπε να πω κάτι, πριν να απαντήσει η Μέρη, να σου πω εγώ από τη μεριά εκείνου που διοργανώνει event, τα 400 χιλιόμετρα αυτά από δηλαδοδρόμων ήταν η χαρά και η ενακούφιση του διοργανωτή.
Δηλαδή ήξερε ότι τουλάχιστον για τα 400 χιλιόμετρα οι συμμετέχοντές του είναι ασφαλείς και ήξερε επίσης μέσα του ότι υπάρχουν και πολλοί που είναι υπερησιόδοξοι σε αυτές τις διοργανώσεις που πάλι σε αυτούς θα τους επέτρεπε λίγο να χαλαρώσουν. Τώρα, σίγουρα θα υπάρχουν κάποιοι πιο αγωνιάριδες οι οποίοι τους φάνηκε περιοριστικός ο ποδηλατόδρομος αλλά οι διοργανωτές γι' αυτό το έκαναν για να ξέρουν ότι ωραία για 400 πλειόμετρα τουλάχιστον είμαι ήσυχος γιατί αυτοί οι άνθρωποι μέχρι να γυρίσουν όλοι οι συμμετέχοντες η ψυχή τους όπως καταλαβαίνεις έτρεμε.
Σίγουρα. Αυτή ήταν η βασική. Πάντως αν δεν κάνω λάθος υποδηλατόδρομη ήταν στο πρώτο μισό της διαδρομής. Το δύσκολα της διαδρομής ήταν μετά το μισό. Δεν το βλέπεις εύκολα δύσκολα. Με τα υπηρεσιόμετρικά εννοώ. Έχω χίλια με τρακάσια χιλιόμετρα. Όχι για τους υπεραισιόδοξους που είπες. Ο υπεραισιόδοξος δεν θα μπορέσει να το καταλάβει αν θα μπορέσει να συνεχίσει ή όχι από το ποδηλατόδρομο γιατί αυτά ήταν στο πρώτο μισό της διαδρομής.
Δηλαδή ο υπεραισιόδοξος που πήγε ωραία και καλά και πέρασε μια χαρά μέχρι εκεί που τέλειωναν οι ποδηλατόδρομοι ύστερα θα βρεις και τα σκούρα. Γιατί το δεύτερο μισό ήταν τα πολλά υψομετρικά. Εμείς απαντήσαμε χωρίς να έχουμε πάει, εμείς είμαστε γνώστες. Ακριβώς. Λοιπόν, δεν ισχύουν όλα. Υπήρχαν και στο δεύτερο μέρος αρκετοί ποδηλατόδρομοι.
Α, ωραία. Το θέμα ήταν ότι κάποιοι ποδηλατόδρομοι, συγκεκριμένα πριν το Μιλάνο, ήταν χαλασμένοι, ήταν χώμα με πέτρα δάκη, η επικίνδυνοτητα για ελάστιχο ήταν πολύ αυξημένη. και ήταν αρκετά χιλιόμετρα δύσκολη ποδηλατόδρομη με γούρνες, με κάποια δέντρα πεσμένα δηλαδή μην φανταζόμαστε ότι ήταν όλοι ασφαλτοστρωμένοι ώστε να είναι κατάλληλοι για ποδηλατόδρομη Αυτή δεν είναι ποδηλατόδρομη, είναι τα greenways που έχουν οι Ιταλοί έχουν πάρα πολλούς τέτοιους δρόμους για να συνδέουν πόλεις μεταξύ τους κτλ γι' αυτό και η Ιταλία είναι μια από τις χώρες που αναπτύχθηκε πολύ γρήγορα τον γκράβελ ακριβώς γιατί έχουν τέτοιους δρόμους Επομένως αυτοί είναι οι δρόμοι τους που πάλι για να σε βγάλουν από την πολύ μεγάλη κίνηση γιατί οι Ιταλοί δεν είναι όσο προσεκτικοί φανταζόμαστε σαν οδηγοί αυτοκινήτων οπότε για να δίνουν μια ανάσα στον κόσμο Ναι γιατί ρώτησα σε Ιταλό της διοργάνωσης για ποιο λόγο βάλετε αυτούς τους ποθηλατόδρομους γιατί προκειμένου αντί να πας από τον δρόμο τον
κεντρικό είναι καλύτερο να πας από εκεί, παρόλο που είναι χωμάτινος. Δεν ήτανε. Ελακκούβες. Ήτανε. Χαίρομαι που το ακούω αυτό γιατί, να πω την αλήθεια, σοκαρίστηκα λίγο όταν αναδιάβαζα τα αρνητικά σχόλια για τις ποδηλατοδρόμους γιατί έλεγα, βρε παιδιά, εδώ παρακαλάμε να έχουμε ποδηλατοδρόμους και εκεί που έχουνε 400, εσείς γκρινιάζετε που σας βάλανε να πάτε.
Αλλά κατάλαβα τώρα που το είπε η Μέρη για ποιο λόγο αντέδρασαν τα παιδιά είναι αυτό που λένε τα λέει τσικλοβία αυτά ναι, cycle paths το ονομάζει στο site έτσι, ναι, όντως απλά ήθελα να ρωτήσω τώρα αυτό δεν μπορούσατε να το ξέρετε από πριν, δηλαδή δεν υπήρχε η περιγραφή ότι παιδιά κοιτάξτε να δείτε τα cycle paths που έχουμε εκεί πέρα, δεν είναι καλοστρωμένοι άσφαλτο, μου φανταστείτε κάτι τέτοιο έρχεται να περάσετε και κορμούς δέντρων δεν υπήρχε αυτή η περιγραφή Όχι απλά δεν υπήρχε.
Αυτό μάλιστα. Έτυχε που φτάσαμε στο πρώτο κοντρόλρορ εσκαλντίνα βράδυ. Κάποιοι θέλεσαν να συνεχίσουν γιατί βλέποντας τη διαδρομή, η διαδρομή έλεγε ποδηλατόδρομο, έλεγε ευθείες για τα επόμενα 60 χιλιόμετρα. Συνέχισαν βράδυ και πέρασαν βράδυ σε αυτό το δρόμο. Υπολόγιζαν δηλαδή σε δύο ώρες να φτάσουν και έφτασαν σε τέσσερις.
στον πλωρισμό. Κατάλαβα τώρα. Τώρα το κατάλαβα. Αυτό ήταν μια πολύ μεγάλη δυσκολία που δεν τη γνωρίζαμε. Έπειτα, από κάποιους ποδηλατόδρομους, δεν πήγαινε μόνο ποδήλατο. Έβλεπες καρότσια με μωρά, έβλεπες παιδάκια. Δηλαδή θα ήταν, δεν γινόταν δεν ήταν εύκολο να κυκλοφορήσει ποδήλατο. Έπρεπε να έχουμε την προσοχή μας στο 100% και δεν μιλάω για ταχύτητα. Έτσι.
Οπότε, και αυτό δυσκολία. Το άλλο που ανέφερες έτυχε επειδή είχα μπροστά μου 40 χιλιόμετρα ποδηλατόδρομου σε μία μέρα βράδυ και επειδή ο ποδηλατόδρομος δεν περνούσε, ήταν μέσα από χωράφια, πολύ μακριά από κάποια χωριά ή κεντρικά σημεία, αναγκάστηκα να διανυκτερεύσω πριν το κοντρόλ για να μπορέσω να βγάλω τον ποδηλατόδρομο, είπε ότι ήμουν και μόνη μου, να τον βλέπεις μέρα.
Να τον βλέπεις να έχεις φως. Γιατί οτιδήποτε και αν σου νεύαινε... Θα μπορούσες και να έχεις χαθεί, δηλαδή να πάρεις ένα άλλο μονοπάτι. Και αν χαθώ και αν κάτι πάθω δεν υπήρχε φως, δεν υπήρχε κόσμος, δεν υπήρχε χωριό, ήταν τελείως ακουμονωμένος. Και όντως την άλλη μέρα το πρωί, δηλαδή που τα είδα πρωί, επιβεβαίωσα και αυτή την απόφαση που πήρα.
Και επίσης ένας τελευταίος ποδηλατόδρομος πριν το τελευταίο κοντρόλ, το Λέισσις, για να ανέβουμε. Το Λέσες ήταν το τελευταίο κοντρόλ πριν το Στέλβιο έτσι. Άλλα 40 χιλιόμετρα ποδήλατόδρομος. Εκεί παιδιά επειδή είχα και κάποιους τραυματισμούς από κάτω στο κάθεσμά μου στη Σέλα από τις πολλές ώρες και από κάποιο κολάμ που με ενόχλησε τέλος πάντων αυτός λοιπόν ο 40 χιλιόμετρα ποδηλατόδρομος ήταν σαν να μην τελείωνε ποτέ πονούσα πραγματικά κακώς το ονομάζουμε ποδηλατόδρομος δεν ήταν και η άλλη δυσκολία είναι ότι επειδή μπορεί κάποιοι να ήταν παράλληλοι με το κεντρικό δρόμο το GPS μπερδευόταν και εμείς προσπαθούν, μπαίναμε, βγαίναμε στεκόμασταν να ελέγξουμε καλύτερα το GPS χανόμασταν, δηλαδή χάσανε αρκετό χρόνο σε αυτό και αυτό έφταιγε έφταιγαν οι ποδηλατόδρομοι δηλαδή υπήρχαν τέτοια...
τα μονοπάτια ας το πούμε, γιατί δεν ήταν ποδηλατόδρομοι όπως είπε ο Σπύριος δεν ήταν όλοι, το greenways που είπες όμως να σου ρωτήσω κάτι πρακτικό για την επιλογή του ποδηλάτου και του εξοπλισμού και για τις τεχνικές σου γνώσεις για να μπορείς να τα απεξέρχεσαι σε προβλήματα Με τι εξοπλισμό πήγες Δηλαδή τι ποδήλατο είχες Τι είχες μαζί σου σαν εξοπλισμό Και πόσο άνετο ήσουν να κάνεις πράγματα του τύπου Αλλάζω λάστιχο Αλλάζω την ελισίδα που μπορεί να μου σπάσει Ξέρω εγώ έχεις μαζί σου νύχη Ας πούμε για το ποδήλατο Όχι Πριν το Άλπι πήγα το ποδήλατό μου για σέρβις Έγινε εξονυχιστικό σέρβις Και της Μεσσέας Τριβής Εξονυχιστικός και γι' αυτό δεν πήρα νύχη το F5, το οποίο έχει, αυτό ήταν κάτι για μένα, ηλεκτρονικές ταχύτητες.
Ήταν η πρώτη μου εμπειρία σε το ποδήλατο, το έχω τον τελευταίο χρόνο και ούτε χρόνο, που είχε κάποιες διαφορές γιατί πρέπει να είναι φορτισμένη η μπαταρία σου, η μπαταρία σου μπορεί να τελειώσει ανά πάσα στιγμή, πρέπει να έχεις φυσικά αίμα. Να μην πω, να αλλάξεις ταχύτητα. Είχα μαζί μου τα πάντα, είχα αντάπτωρα, μπορούσα να φορτήσω ανα πάσα στιγμή με το powerbank το ποδηλατό μου.
Οι μανέτες λειτουργούν επίσης με μπαταρίες τις οποίες τις είχα αλλάξει τρεις μήνες πριν, αλλά μου τελείωσαν. Μου τελείωσαν και έψαχνα να βρω ανοιχτό μαγαζί για να βρω μπαταρίες πραγματικά. Κάποια τέτοια πράγματα, ναι, μου συνέβησαν και έχω χάσει αρκετό χρόνο στην πορεία. ήμουν εξοπλισμένη όσον αφορά το ρουχισμό ότι τεχνικό θα μπορούσα να λύσω εγώ σαν άτομο ήμουν εξοπλισμένη όταν λες θα μπορούσες να για πες ποιο ήταν τα τεχνικά δηλαδή που θα μπορούσες, όχι επίτηδες το ρωτάω γιατί με πρίζει ο Σπύρος, δεν ξέρεις αυτό δεν ξέρεις εκείνο, πες σε παρακαλώ τι ήταν αυτά αυτό ας πούμε για τη φόρτιση ότι είχα μαζί μου τον αντάπτορα για να μπορούμε να πάρουμε Δεν θα μπορούσα να βρω ρεύμα παντού.
Δεν μπορούσα οπουδήποτε να σταματήσω. Είχες τιούμπλες λάστιχα ή κανονικά. Όχι, με σαμπρέλα. Με σαμπρέλα, ωραία. Οπότε έπαθα λάστιχο, παιδιά, δεκαήωρο στο Φαλτσαρέγγο, ξεκορφίζοντας, έπαθα λάστιχο μέσα στα σκοτάδια. Οπότε εκεί αλλάξαμε λάστιχο. Τα λες αλλάξατε. Αλλάξαμε. Εγώ το άλλαξα, δεν εννοώ στον πληθυντικό. Εκεί είχε το πονίλατο.
Εκεί χάρηκα, λέω, ωραία, κάποιος βρέθηκε να βοηθήσει. Όχι, όχι, υπήρχε μια παρέα παιδιών που τους ζήτησαν να μου φωτίσουν με το αυτοκίνητο. Έφευγαν εκείνη την ώρα γιατί έκλειναν τα μαγαζιά που ήταν στο πάσο και τους ζήτησαν να μου φωτίσουν, να μείνουν να μου φωτίσουν. Και μου φώτισαν όντως και ήταν πολύ διευκολυντικό. Οι ατυχίες Χρησιμοποιούσα Αμπούλες Η αμπούλα μου όμως δεν ταιριαζε Στον υποδοχέα που είχα Και εκεί ήμουν τρομερά άτυχη Ούτε η πρώτη ούτε η δεύτερη ούτε η τρίτη Για κάποιο λόγο που δεν γνωρίζω ακόμη Δεν μπορεί ούτε κάποιος Μαχαζάτορας να μου το πει Στο ποδηλατάδικο Οπότε βρήκα Κατά καλή μου τύχη τρόμπα Από ένα κάμπερ που διανεκτέρευε Εκεί στο πάσο Τέλος πάντων μαθήματα είναι αυτά Ναι Αλλά συμβαίνουν όμως Και καθυστερήσεις Και από ρούχα τι είχες πατή σου Και πού τα είχες Είχα τσάντα σελάς Είχα τσάντα στο τιμόνι Στον οριζόντιο Είχα Είχα αδιάβροχο σοφός Αδιάβροχο και αντιανομικό Δοκιμασμένο από πριν Ότι είναι και στην καλύτερη Στη χειρότερη των περιπτώσεων
αδιάβροχο και φυσικά καλύματα για τα παπούτσια δεν είχα κάτι άλλο υπολόγιζα ότι με το παντελόν το κοντό έτσι γιατί με κοντό κυκλοφορούσα θα στέγνωνα θα στεγνώνει ας πούμε το παντελόν και είχα και ήταν δηλαδή με αυτά που είχα το ποδήλατό μου ήταν 17 κιλά δηλαδή γιατί έπρεπε να έχουμε και κάτι σε χειμερινό γιατί έκανε κρύο κάτω χαμηλά είχε και 40 βαθμούς 42 με πολύ ζέστη και πάνω φτάνομαι και στούλ και σίγουρα είχες και μια αλλαξιά δεν μπορούσες να είσαι με το ίδιο κολλάν όχι είχα αλλαξιά βέβαια όλα σε δεύτερο κάλσε σε μπλουζά κολλάν δεύτερα και πως οργάνωνες το θέμα του ύπνου και της ποδηλασίας πόσες ώρες ποδηλατούσες, πόσες ώρες κοιμόσουν πόσες ώρες ξεκουραζούσαν ο ύπνος ήταν λίγος το πολύ τρεις ώρες κάθε βράδυ και το αν ήταν ποιοτικός ο ύπνος εξαρτιόταν και από το περιβάλλον στο οποίο κοιμόμασταν γιατί κοιμόμασταν σε κοντρόλ κατά κύριο λόγο, δύο φορές κοιμήθηκα έξω εκτός κοντρόλ στα κοντρόλ υπάρχει κίνηση, όσο ησυχία και να έκαναν οι συμποδηλάτες που πραγματικά έκαναν αρκετή ησυχία
δεν είναι ίδια η ώρα που έρχονται και φεύγουν όλοι, οπότε υπάρχει κάποια κίνηση Είναι 24 ώρα ανοιχτά τα κοντρόλ, 24 ώρα Όχι 24 ώρα υπήρχε όριο Το κοντρός ή ακοντρό μπορούσε να φτάσει Σαφώς υπήρχε όμως Για το βράδυ για να κοιμηθείς Άλλο το όριο της φραγίδας Αν ήταν 24 ώρα ανοιχτό Αυτό θέλω να πω Αν ήταν 24 ώρα ανοιχτό Έστω ότι κάποιος έφτανε εκτός όριου Μπορούσε να κοιμηθεί εκεί Έβρισκε κάτι Για τον ύπνο ναι Δεν ήταν όλα διαθέσιμα για ύπνο ναι Αν έχανες ένα κοντρόλ Έχνες όλο το ομολογκασιόν Ή μπορούσες Αυτό έχει αλλάξει και στα μπρεβέντα Ναι το ξέρω γι' αυτό το ρωτάω Και εκεί ίσχυε το ίδιο Ότι αν χάσεις ένα ή και περισσότερα μπορούσες να τα χάσεις Όταν λέμε να τα χάσεις εννοούμε να κλείσουν Είσαι εκτός Μπορείς να βγάλεις μια φωτογραφία Περνούσες κανονικά Και συνεχίζαμε Δεν μετρούσε ο χρόνος Αρκεί να περάσεις από το κοντρόλ Για να είσαι εντός της διαδρομής και μου έτυχε αυτό παραλίγο εκεί που είχα κάποιες ατυχίες τέλος πάντων γιατί μου συνέβησαν και ατυχίες
ναι, ίσα που πρόλαβα ένα κοντρόλ και το επόμενο δεν το πρόλαβα και έβγαλα τη φωτογραφία μου και συνέχισα Τι ατυχίες σου συνέβησαν Ατυχίες όπως αυτή με την μπαταρία του ντεραγέ μου που μου τελείωσε αλλά δεν είχα ένδειξη από τον τεραγέ, είχα ένδειξη από τις μανέτες εγώ μη γνωρίζοντας ακριβώς ότι στην 105η σειρά την ηλεκτρονική που έχω οι μανέτες συλλειτουργούν με τον τεραγέ γιατί ήξερα ότι οι μανέτες λειτουργούν με τις δικές τους μπαταρίες που ήταν καινούργιες από τη συνήθεια που δεν άλλαζαν και πάλι λέω γιατί δεν αλλάζουν οι μανέτες ταχύτητα, τι συμβαίνει, τι έχουν οι μανέτες Οπότε έφαγα αρκετό χρόνο εκεί ψάχνοντας ποδηλατάδικο. Τρία ποδηλατάδικα, το πρώτο έκλεισε, το πρώτο δεν γνώριζε, το δεύτερο έκλεισε, στο τρίτο που έφτασα μου είπε ότι συνδέονται και ότι πρέπει να φορτήσεις τον τεραγέ, οπότε έμεινα να φορτήσω τον τεραγέ, αλλά είχα ήδη χάσει το χρόνο μου τρεις ώρες το σύνολο.
Τρεις ώρες ήμουν εκτός Και μην σας πω ότι πριν το στέλβιο στο Λέισις Που με κλείδωσαν μέσα στην τουαλέτα Οι διοργανωτές γιατί έκλεισε το μαγαζί Έφυγαν, εγώ ήμουν στην τουαλέτα Θα μέναμε κι άλλο μέχρι να... Δεν βλέπανε το ποδήλατό σου ότι είναι εκεί Είχε μια μεγάλη έκταση, ένα μεγάλο κήπο Και το είχα πιο μέσα το ποδήλατό μου, δεν το είδανε έκλεισαν λοιπόν και εγώ ήμουν μέσα στην τουαλέτα και ευτυχώς για καλή μου τύχη απ' έξω ήταν κάποιοι άλλοι ποδηλάτες που θα ξεκινούσαν και εκείνοι πιο μετά και κάλεσαν τους διοργανωτές στο τηλέφωνο και ήρθαν και με άνοιξαν οπότε έχασα και εκεί κάποιο χρόνο μπορείς να χάσεις χρόνο πάρα πολύ εύκολα έναν λόγο που δεν φαντάζεσαι έτσι ακόμη και από μια μεγάλη ξαφνική βροχή που μπορεί να σταματήσεις να ντυθείς και να μην...
Δεν ξέρω. Ναι. Είναι. Θυμάσαι τα, θα τα θυμάσαι σίγουρα, τα συναισθήματά σου όταν ήσουν στην γραμμή κίνησης. Ποιες ήταν οι σκέψεις σου πριν κάνεις την πρώτη πεταλιά. Λοιπόν, αυτό που θυμάμαι ξεκάθαρα είναι ότι ενώ γενικά ετοιμάζομαι γρήγορα, σαν άτομο, ετοιμάζω τα πράγματά μου γρήγορα, και ενώ είχα οργανωθεί πολύ καλά από πριν, από την Ελλάδα, για το τι θα πάρω μαζί μου, φτάσαμε δύο μέρες πριν την εκκίνηση.
το προηγούμενο βράδυ ήμουν σε ένα χάος εγκεφαλικό δηλαδή δεν μπορούσα να τακτοποιήσω τα πράγματα μου, είχα ένα μπέρδεμα, τι παίρνω τώρα μαζί μου λες και ήταν η πρώτη μου φορά και αυτό ήταν ένα άγχος μια ανησυχία τέλος πάντων ήταν βέβαια και το ότι δεν είχα κάνει πάνω από 600 χιλιόμετρα όπως ανέφερα βέβαια και οι καιρικές συνθήκες οι πολύ διαφορετικές που θα μπορούσαμε να συναντήσουμε σε σχέση με την Ελλάδα.
Οπότε και το άγχος μου, οπότε εκεί κατάλαβα. Την ώρα της εγκίνησης όχι. Την ώρα της εγκίνησης ήμουν χαρούμενη, με φωτογραφίες. Όταν δηλαδή έχεις το ποδήλατό σου, είσαι πάνω στο ποδήλατό σου, εκεί τελείωσαν όλα. Από τη στιγμή που κλείνει πίσω η τσάντα, κάνεις το κλικ εκείνο, μόλις γίνει εκείνο το κλικ, είσαι εντάξει. Από τη στιγμή που κουμπώνεις, θα πω, τελειώνουν όλα.
Κουμπώνουν όλα στη ζωή. Τώρα που είπες κουμπώνεις, είχες κουμποτά κούρσας. Ναι, ναι, κούρσες έχω. Δηλαδή, αν χρειαζόταν να περπατήσεις, περπάταγες με εκείνα. Τα κουραστικά της κούρσας, τα κουμποτά. Ναι. Βέβαια, είχα προνοήσει να πάρω μαζί μου και την πλαστική τη θήκη που μπαίνει για να μπορώ να περπατήσω. Α, εντάξει. Αλλά λόγω βάρους, γιατί πάρε το ένα παρά το άλλο, το βάρος ήταν αρκετά μεγάλο, δεν τα πήρα μαζί μου την τελευταία στιγμή, την τελευταία αυτή η μέρα που αποφάσισα.
Δηλαδή δεν σκέφτεσαι να είχες πετάλια που είναι mountain ας πούμε. Δεν είναι ωραίο αυτό. Δεν είναι ωραίο, το ξέρω, αλλά τέτοια διοδάνωση είναι πιο... Είναι πολύ κατηγορηματικό σας. Είναι πιο... Ειδικά σε κάτι τέτοιο. Ναι, μπορεί να μην είναι ωραίο, αλλά είναι πολύ χρήσιμο. Είναι χρήσιμο πάρε γκράβελ ποδήλατο. Δεν μπορείς να έχεις κούρσαν.
Κοίτα, εγώ βασικά αν πήγαινα σε αυτή τη διοργάνωση με γκράβελ ποδήλατο θα πήγαινα άσχετα που άκουσα τώρα για τα cycle paths ας πούμε. Γιατί το σκέφτηκα όταν πήγαινα με γκράβελ. Γιατί θα είχα καλύτερο γρανάζι για τις ανηφόρες. Δηλαδή δεν θα είχα αυτό το τριαντάρι να με βασανίζει να πρέπει να ανέβω 20% κλίση. θα ήταν πολύ πιο εύκολο με ένα γκράβελ ποδήλατο.
Αυτό είναι η δική μου... Και επίσης θα αισθανόμουν πιο ασφάλεια να κατέβω στις μεγάλες κατηφόρες με ένα λάστιχο γκράβελ, ας πούμε. Να πάω ξανά στα πρακτικά. Είπες ότι κοιμόσουν περίπου τρεις ώρες την ημέρα. Ναι. Στην καλύτερη των περιπτώσεων. Που σημαίνει ότι ποδήλατούσες πόσες ώρες την ημέρα. Όλες τις υπόλοιπες. Δεν έκανες και κάποιο άλλο διάλειμμα φαγητού ή κάτι άλλο Φαγητού στα κοντρόλ Επίσης το διάλειμμα μπορεί να ήταν σε κάποιο φαγάτικο Αλλά μην φανταστείτε Μιλάμε τώρα για 20 λεπτό Τέτοιο μισά Και δεν ήταν και πολλά Σε σχέση με το φαγητό έχεις από πριν κάποιο πλάνο Τι θα τρως κάθε μέρα Πλάνο είχα Και είχα και πολλά πράγματα πάρει μαζί μου Τύπου και τζέλιχα πάρει και μπάρες είχα πάρει είχα φτιάξει κιόλας δικές μου συμπατές με το έντερο που λέγαμε τα εντερικά μου όμως φορτώνοντας όλα αυτά συνειδητοποιείς ότι δεν γίνεται αυτό, δεν γίνεται πρέπει να βγάλεις πράγματα γιατί δεν γίνεται, πρέπει να είσαι επιλεκτικός οπότε πήρα για την πρώτη μέρα στην ουσία
κάποια πράγματα και από εκεί και πέρα αγοράζεις μας ήταν πολύ βεθυντικά τα κοντρόλ είχαν αρκετά πράγματα που μπορούσαμε να πάρουμε και μαζί μας, είχαν πίτσες είχαν πασταφλόρα που η πασταφλόρα ήταν σε κούμπο σε πραγματικά σε εμένα πάρα πολύ καλά είχα μόνιμα πασταφλόρα στην τσέπη μου και μου άρεσε και ψυχολογικά με ανέβαζε κιόλας η πασταφλόρα υποστηρικτικό, γλυκό οπότε έτσι κινούμασταν όλοι Είχες πάρει κάποιες συμβουλές από κάποιον διετροφολόγο για το πόσες θερμίδες και τι πράγματα πρέπει να τρως κάθε μέρα πόσα γραμμάρια είδα τα άνθρακες όχι αυτά είναι γνωστά τώρα σε όποιους κάνουν μπρεφέ και τα λοιπά τα συζητάμε και μεταξύ μας πρέπει να τρως ας πούμε αναώρα σίγουρα και ηλεκτρολίτη και υγρά αναώρα γύρω στα στα 60 γραμμάρια λένε τέλος πάντων δεν είναι κάτι που μπορεί να είναι στάνταρτ τελείως και να έχεις το χρονόμετρο να υπολογίζεις, αλλά πρέπει να είσαι συνειδητοποιημένος.
Να είσαι εκεί, να τρως κάτι συνέχεια. Δεν θα ένιωθες πιο ασφαλής αν είχες ένα πιο συγκεκριμένο πλάνο διατροφικό από έναν διατροφολόγο ας πούμε, για τις δικές σου ανάγκες και για το δικό σου σώμα. Κοίταξε, δεν είναι ότι δεν είχα πλάνο για το τι θα τρώω. Είχα σκεφτεί μέχρι και ειστάσιμο στο σούπερ μάρκετ τι θα πάρω από το σούπερ μάρκετ market, ώστε να μην χάνω χρόνο να επιλέγω εκείνη την ώρα.
Κάτι συμβατώ με το δικό μου το στομάχι, τέλος πάντων, τον οργανισμό. Μέσα την προσωπική σου εμπειρία και τις δικές σου γνώσεις. Αυτό λέω. Αυτό, ακριβώς. Ή και το τι θα έτρωγα στη στάση μου. Τι θα αγόραζα απ' έξω. Όλα αυτά τα είχα προγραμματίσει στο μυαλό μου. Δεν έψαχνα τελευταία στιγμή τι να πάρω. Ήξερα που θα στοχεύσω, τι θα αγοράσω. Θα αγοράσω ας πούμε το τόστ που θα έχει μέσα αυτά δεν θα έχει ας πούμε ντομάτα ή ξέρα είχα στο μυαλό μου από πριν.
Απλά δεν μπορείς να τα έχεις μαζί σου. Και απλά πρέπει να βασιστείς στα μαγαζιά που θα βρεις ανοιχτά στις ώρες που θα τα βρεις ανοιχτά να προγραμματίσεις και αυτό. Βέβαια. Να αγοράζεις να προμηθευτείς την κατάλληλη ώρα ώστε να έχεις για μετά. Έτσι. Πολύ βασικό. αυτό, αυτά είναι τα βασικά Ωραία, πάμε στη διαδρομή ποδηλατίσατε σε μια από τις πιο ωραίες περιοχές της Ιταλίας, έτσι δεν είναι στις Άλπεις και στους Δολομήτες πώς είναι η αίσθηση να σε κάνει να ξεχνάς λίγο την κούραση και την ταλαιπωρία, το τοπίο προσωπικά, ναι δεν έχω νιώσει ούτε μία στιγμή σε καμία ανάβαση ούτε στο Άλπι, ούτε σε ό,τι έχω κάνει μέχρι τώρα, να αγανακτώ από την κούραση της ανάβασης Δεν το έχω νιώσει ποτέ. Πάντα με γεμίζει το τοπίο.
Σαφώς και κοιτάω γύρω μου, σαφώς και η άβρο του περιβάλλοντος, οι όσφρες, λειτουργούν όλες οι αισθήσεις εκείνη τη στιγμή και γεμίζεις. Εντάξει, δεν αμφισβητώ ότι είναι κοπιαστικό, αλλά δεν μένεις. Εγώ δεν μένω σε αυτό. Δεν αφήνω να με καταβάλει η κόπωση. και επίσης αυτό που βλέπεις είναι υπέροχο, θαυμάσαι δηλαδή γεμίζει το κεφάλι σου με εικόνες, τα μάτια σου, όλες τις αισθήσεις μπορείς να πεις ότι αγανακτής και βρίζεις Να σου πω οι αναβάσεις αρέσουν, εντάξει το ωραίο είναι αυτό οι κατηφόρες πώς τα πηγαίνεις εκεί οι κατηφόρες είναι κάτι που μου αρέσει ιδιαίτερα σαν άτομο και τις πας γρήγορα έτσι Ναι, η αλήθεια είναι ότι παίζω.
Γιατί για πολλοί κόσμο είναι πιο τρομακτικές από τις ανηφόρες. Είναι πιο τρομακτικές και πιο επικίνδυνες. Για να πω με την αλήθεια, έτσι, καμία σχέση. Κάτι μπορεί να πεταχτεί μπροστά σου, σαφώς σε κάποια σημεία μπορεί να ληστρίζεις, ανάλογα το οδόστρωμα, ανάλογα τις κερικές, σαφώς. Εγώ όμως είμαι από τις περιπτώσεις που τις χαίρομαι και παίζω με τις καταβάσεις.
δηλαδή ειδικά οι φουρκέτες με εντυπωσίασαν κατέβαινα το Γκάβια νύχτα δηλαδή 9 η ώρα 9.30 το βράδυ κατέβαινα το Γκάβια στο πλήρες σκοτάδι το Γκάβια έχει την ιδιαιτερότητα να έχει πολύ στενό δρόμο και χωρίς προστατευτικό χωρίς προστατευτικό με το απέραντο κενό αγκρεμό δίπλα σου που εννοείται ότι αυτό είναι κάτι που φοβίζει ένας ανασταλτικός παράγοντας για να τρέχεις έτσι στην κατάβαση για μένα όμως δεν ήτανε ανασταλτικός για μένα ήτανε κάτι το την τρομερή η τρομερή αντρεναλίνη και ντοπαμίνη και όποιες ρωμόνες θέλετε ναι ήτανε υπέροχο και υπήρχε κάποια ανάβαση που ήταν πιο σκληρή από ό,τι περίμενες Πάσο Φεντάια. Πάσο Φεντάια ήτανε, δεν το είχα προσέξει η αλήθεια είναι.
Και ευτυχώς μου έτυχε ξημέρωμα, δηλαδή με το που ξύπνησα από το κοντρόλ ήταν η πρώτη ανάβαση γύρω στα 10 χιλιόμετρα. Σκληρό, δεν ξέρω γιατί ήταν τόσο σκληρό. Και σκεφτόμουν, είμαι εγώ κουρασμένη ή αυτό είναι σκληρό. Και τα δύο θα ήτανε σίγουρα, εντάξει. Από τις συζητήσεις που είχαμε με τους υπόλοιπους ήταν όντως ένα πολύ σκληρό πάσο γιατί είχε κομμάτια πραγματικά, δεν ήταν μόνο η κλίση, είναι και πώς είναι οι διαμορφωμένες οι κλίσεις έτσι.
Βέβαια, ναι. Διψήφια μόνιμα, δηλαδή ένα δωδεκάρι έβλεπα καρφωμένο στο κοντέρ και λέω το άχρηστο κόλλησε λόγω βροχής, δεν πέσει. πως είναι δυνατόν τόση ώρα να είναι 12% η κλίση αλλά ναι και όμως συνέβαινε και στο μορτυρόλο σε κάποια σημεία 22% είχα δει 18 δηλαδή το 15 ένιωθες ότι παίρνεις ανάσα σε αυτό το σημείο για 1,5 χιλιόμετρα ισιώνει, ισιώνει ναι, ναι, ναι Σε όλα αυτά τα χιλιόμετρα Τις πολλές ώρες ειδικά το βράδυ Μιλούσες με τον εαυτό σου Είχες κάνει κάποιες συγκεκριμένες σκέψεις Έλληνες προβλήματα ας πούμε τι έκανες Καταρχάς εγώ μιλάω δυνατά με τον εαυτό μου Δεν σκέφτομαι Ό,τι σκέφτει την εκφράζω Δεν κρατάς τίποτα μέσα σου Όχι μιλούσα κανονικότετα Με τον εαυτό μου Φώναζα ας πούμε σε μια κατάβαση που χαιρόμουν φώνα εδώ κιόλας.
Και ναι, δεν λύνεις προβλήματα. Γίνεται ένα reset. Δεν ξέρω, δεν σκέφτεσαι ιδιαίτερα πώς γίνεται να ποδηλατείς τόσα χιλιόμετρα και να μην σκέφτεσαι προβλήματα ή οτιδήποτε σε απασχολεί. Γίνεται. Και νομίζω ότι αυτό είναι και το ψηφοθεραπευτικό. Γίνεται. Γιατί είσαι reset. Εκεί γνωρίζεις εσύ και η επιβίωση. Οπότε γίνεται, ναι.
Ναι. Ναι. Το τελείως άλλο, το τελείως διαφορετικό Το τελείως αλλού, ναι γίνεται Υπήρχε έτσι Αλληλεπίδραση με άλλους ποδηλάτες Γνώρισες κόσμο, έκανες παρέες Ένιωθες ότι υπήρχε αλληλεγγύη Ότι υπήρχε ανταγωνισμός, δεν ξέρω Πώς ήταν η κατάσταση Όχι ανταγωνισμός ούτε κατά διάνοια Και Έλληνες συνάντησα φίλους Εννοείται, γνωριζόμασταν οι Έλληνες μεταξύ μας Σε κάποιες μέρες Συμποδηλατήσαμε και ξένους γνώρισα μια υπέροχη γυναίκα, τη Μαντελένη, η οποία λογικά είναι γύρω στα 60.
Υπέροχη, με μια γαλήνη, ηρεμία, το ρυθμό της και συμποδηλατήσαμε τη Μαντελένη γύρω στα 20 χιλιόμετρα, από το τελευταίο κοντρόν μέχρι το πράτο που ήταν το χωριό που ξεκινούσε η ανάβαση για Στέλβιο. υπέροχη γυναίκα. Εκεί έμεινε πίσω η Μαντλέν. Ναι. Εκεί μετά στην ανάβαση ο καθένας είχε το ρυθμό του. Αλλά βοήθησε πολύ να ποδηλατήσουμε τρία άτομα ήμασταν και ένας Κινέζος μαζί μας αυτά τα 20 χιλιόμετρα νύχτα γιατί ήταν πάλι από ποδηλατόδρομο ο οποίος είχε μπάρα κατεβασμένη σε μια φάση και έπρεπε εμείς να βρούμε άλλη διέξοδο. Δηλαδή σαν να Έκλεισε λόγω ώρας Απορούσαμε δεν ξέραμε Και πρέπει να βρούμε άλλη διέξοδο Βρήκαμε άλλη διέξοδο τελικά Υπήρχαν πάλι χαλασμένοι δρόμοι Στον ποδηλατόδρομο Δηλαδή κάναμε τα 20 χιλιόμετρα Σε μια μισή ώρα Ευθεία Που πραγματικά Δεν ήταν έτος το πρόγραμμά μας Έτσι όπως πάντως το περιγράφεις Θα μπορούσες να έχεις τερματίσει και σε 130 ώρες Α ναι και λίγα σας λέω υπήρχαν πολλά που σε καθυστέρησαν προφανώς όμως και αυτοί αυτό έχουν υπολογίσει
όταν βάζουν 145 ώρες έχουν υπολογίσει ότι θα σου φάει χρόνο όλα αυτά τα άσχετα πράγματα εκεί που ήρες την μπάρα δεν μπορούσατε απλά να σηκώσετε τα ποδήλατα και να μπείτε και να συνεχίσετε η μπάρα σήμαινε απαγορευτικό μην μπείτε μέσα θα σου πω κάτι ήταν νύχτα και βλέπουμε την μπάρα κατεβασμένη είναι ένα ρίσκο να συνεχίσεις, τι θα βρεις παρακάτω εφόσον είναι η μπάρα κατεβασμένη και αν πιο κάτω δεν βγαίνει ο δρόμος αν είναι και πιο κάτω κάπως κλειστός, δεν ξέραμε για ποιο λόγο δεν μας είχαν πει κάτι δεν μπορούσατε να επικοινωνήσετε με τους διοργανωτές ήτανε μία η ώρα το βράδυ και λοιπόν αυτοί είναι στο πόδι οι διοργανωτές είναι στο πόδι κανονικά θα μπορούσαμε δεν επικοινωνήσαμε όχι, ψάξαμε και βρήκαμε άλλο δρόμο Υπήρχε πιο κάτω. Πήραμε τον κεντρικό και βρήκαμε πιο κάτω είσοδο άλλο ποδηλατόδρομο.
Η αλήθεια είναι. Εγώ να ξαναγυρίσω στη Μαντλέν. Ναι. Γιατί πιστεύεις ότι... Να, ναι, και εγώ τι θέλω τη Μαντλέν, να την ακούσω. Ναι. Μαντλέν. Γιατί πιστεύεις ότι το ποσοστό των γενικών στο ποδήλατο είναι χαμηλότερο, ειδικά στην αθλητική ποδηλασία, και αυτό είναι κάτι που συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη. στην αθλητική γιατί στην ποδηλασία, στην μετακίνηση τα ποσοστά κοντεύουν να είναι 50-50 υπάρχει κάτι που νομίζω ότι αποθαρρύνει γυναίκες από το να δοκιμάσουν την ποδηλασία και είναι και για τις δικαιώσεις αυτή η ερώτηση αυτό που αναφέραμε πριν το μόνοι πόσο εύκολα μια γυναίκα αναλαμβάνει μόνοι να κάνει τόσα χιλιόμετρα με όποιες συνθήκες επειδή νιώθει ανασφάλεια γιατί σαφώς και μπορεί να νιώθει φόβο Ανασφάλεια, σαφώς Δεν είναι κάτι εύκολο και χειρίσιμο Και οι άντρες όταν ξεκινάνε στο ποδήλατο Κανείς δεν ξεκινάει μόνος του Όλοι θέλουν μια παρέα Και όλοι θέλουν να βρίσκονται σε ένα γκρουπάκι Το οποίο θα σε τραβήξει λίγο παραπάνω Δηλαδή ό,τι είδους ποδήλασιακια κάνεις
Κανείς δεν ξεκινάει μόνος Αυτό δεν ξέρω αν είναι Θέμα φίλου Το πρόβλημα Δεν ξέρω αν υπάρχουν κάποια στερεότυπα που αντιμετωπίζεις ακόμα και τώρα ως γυναίκα αναβάτρια δεν ξέρω ποιο είναι το θέμα όχι δεν έχω αντιμετωπίσει προσωπικά από τους συμποδηλάτες ίσα ίσα θαυμασμό έχουμε αντιμετωπίσει στερεότυπα αλλά προς το θετικό δηλαδή να μας βοηθήσουν και αυτό κάποια γυναίκα φεμινίστρια θα μπορούσαν να το δει αρνητικά βέβαια θα πει γιατί εμένα μου συμπεριφέρεστε πιο βοηθητικά επειδή είμαι γυναίκα ε όχι εμένα αυτό δεν με ενοχλεί καθόλου μ' αρέσει αυτό εγώ ο κύριος φόβος μου να μην είμαι μόνη μου ένα περίεργο πράγμα τρελό δεν ανησυχώ για τον εαυτό μου ανησυχώ για το ποδήλατο δηλαδή ανησυχώ ότι θα μπορούσε ένα αυτοκίνητο να σταματήσει και να μου πει φέρε το ποδήλατό σου και να μου το πάρει και όχι μόνο εφ' εαυτό αυτό είναι που κατά ένα περίεργο τρόπο δεν βάζω με το μυαλό μου άλλα κακά πράγματα ότι θα μπορούσε κάποιος να με χτυπήσει αυτό δεν το βάζω είναι τρελό
το ποδήλατο φοβάμαι να μην χάσω γιατί αυτό πολλές δεν έχει λογική δεν έχει λογική το ξέρω εάν έχει έρθει ένα αυτοκίνητο με κάποιους μέσα που θα είναι τέτοιοι τύποι για να σου κλέψει το ποδήλατο και μου πει φέρε το ποδήλατο και αν ήμουνα κι εγώ μαζί τι θα άλλαζε θα μας παίρναν δύο ποδήλατα μετά θα βρισκόμουν κάπου όχι ολόμόναχη θα είχα έναν άνθρωπο μαζί μου είτε ήταν γυναίκα αυτό δεν λέω ότι θέλω απαραίτητα να είμαι με κάποιον άντρα με κάποιον άλλον άνθρωπο ας είναι και μια γυναίκα μαζί μου ο λόγος που θεωρείται ότι συμβαίνει αυτό είναι για την ανασφάλεια δηλαδή ότι οι γυναίκες μοιάζουν μεγαλύτερη ανασφάλεια εγώ θέλω να προσθέσω ο φόβος μου εμένα θέλω να προσθέσω σε αυτό που είπες ήτανε σε περίπτωση που ποδηλατώ μόνη μου και σταματήσει ένα αυτοκίνητο και μου επιτεθεί σεξουαλικά.
Αυτός ήταν ο φόβος μου. Για να καλέψεις. Βλέποντας μια γυναίκα μόνη στο πουθενά μέσα στο βουνό που δεν υπάρχει περίπτωση. Σίγουρα, ναι. Αυτός ήταν ο φόβος μου. Αλλά εμένα δεν ξέρω. Έλεγα από μέσα μου σιγά εμένα τι να με κάνουνε. Το ποδήλατο έχουν ανάγκη. Πάντως υπήρχε ένας φόβος εσύ. Πάντως ένας τέτοιος φόβος είναι. Αυτό είναι ένα.
Αραία, είναι ασφάλεια έτσι. Είναι ασφάλεια. Επίσης να πω ότι αυτό δεν είναι μόνο στην Ελλάδα, είναι παντού. Όχι, καθόλου. Αυτά τα φαινόμενα είναι σε όλη την Ευρώπη. Ναι, βλέπουμε με τον Γιάννη μου τελευταία κάποια βίντεο bikepacking. Κοίταμε ένα πολύ ωραίο τελευταία, το οποίο είναι η διάσχεση της Αυστρίας. Από Ανατολή σε Δύση ή αντίστοιχα.
Παιδιά, στη γραμμή εκείνης ήταν μόνο τρεις γυναίκες. Μόνο τρεις γυναίκες. δεν μου κάνει εντύπωση γιατί η Αυστρία είναι εντάξει περνάς μέσα από χωριά δεν είναι τόσο τόσο δύσκολο δεν είναι το δολομήτες αυτό είναι ένα θέμα συζήτησης ακόμα και σε διεθνή συνέδρια στα οποία πηγαίνω πριν από 10-15 χρόνια όποιος ήταν εκεί ήταν άντρας δηλαδή δεν υπήρχε περίπτωση να μην είσαι άντρας τώρα πια CEO μεγάλων οργανισμών σε όλη την Ευρώπη αν φέρω στο μυαλό μου Αγγλία, Ολλανδία, στο Βέλγιο και τώρα δεν μου έρχονται άλλα να σας πω Είναι γυναίκες CEO, πλέον δηλαδή σε όλες τις διεθνείς διοργανώσεις που έχουν να κάνουν με την τουριστική και την ποδηλασία μετακίνησης Είναι γυναίκες κατά 80% αυτές που παίρνουν τις αποφάσεις και μια κουβέντα που γίνεται συνεχώς είναι γιατί δεν υπάρχουν περισσότερες γυναίκες στην αθλητική όχι στον πρωτοαθλητισμό, στην αθλητική, σε αυτό που κάνετε εσείς ας πούμε.
Αυτή είναι η ερώτησή μου και καταλαβαίνω ότι η ανασφάλεια είναι ένα θέμα που κάποια κοπέλα δεν ξεκινάει, δεν μπαίνει σε αυτή τη διαδικασία γιατί λέει ok, που να μπλέξω τώρα, που να πηγαίνω να κάνω 100 χιλιόμετρα. Επίσης θα προσθέσω σε αυτό έναν άλλο λόγο που υποθέτω ότι υπάρχει. νιώθουν οι γυναίκες πιο αδύναμες σε σχέση με τους άντρες και αν βρεθούν σε παρέα αντρών ότι ίσως να μην μπορούν να ακολουθήσουν.
Και αυτό της δημιουργεί ανασταλτικό παράγοντα ώστε να τολμήσουν και να πάνε αποστάσεις ή με το ρυθμό των άλλων. Δηλαδή είναι ίσως και αυτός ένας... Και αυτός ο φόβος είναι απόλυτα δικαιολογημένος. να πω γιατί. Μια γυναίκα δεν έχει τις ίδιες προπονητικές ώρες με έναν άντρα. Δεν θα σου πω ότι το σώμα μας δεν είναι ίδιο, που δεν είναι ίδιο. Πέρα από αυτό όμως, δηλαδή οι δυναμικές που είχε ο Γιάννης μου, δεν είναι οι δυναμικές που έχω εγώ, σαν σώμα. Εκτός από αυτό όμως, οι προπονητικές μας ώρες δεν είναι ίδιες. Όταν μια γυναίκα περνάει περισσότερες ώρες με τα παιδιά της, από ότι περνάει ένας άντρας, δεδομένο όσο και να μου πει κανείς ότι έχουν αλλάξει τα πράγματα.
Λοιπόν, οι άντρες έχουν περισσότερο χρόνο να προπονηθούν. Εμείς πηγαίνουμε πολύ λιγότερο προπονημένες και έχοντας και τη φυσική δύναμη μειωμένη, μια ζωή θυμάμαι να κυνηγάω, Σπύρο. Μια ζωή θυμάμαι να κυνηγάω. Κυνηγάω. Πάντα. Μέρη, για σένα υπήρξαν άλλες γυναίκες που ήταν επίγευσης για να ασχοληθείς με το ποδήλατο. Για να ασχοληθώ με το ποδήλατο, όχι στην αρχή Πολύ αργότερα είδα στο facebook την Έλληνα της Ερβού Η οποία η κοπέλα είναι εξαιρετική, έκανε πολύ μεγάλες αποστάσεις Και εκεί απορούσα πραγματικά, κοίτα να δεις λοιπόν πως γίνεται να κάνεις τόσο μεγάλες αποστάσεις Φυσικά ότι ήταν γυναίκα με ενέπνευση απίστευτα δεν το είχα σκεφτεί τότε άλλο ένα πολύ γυμνασμένο άτομο όμως είναι η Έλενα και όσο και αν λέει ο Σπύρος ότι δεν παίζει ρόλο το γυμναστήριο, ο Σπύρο θα σου πω δεν είπα τέτοια πράγματα δεν σε βοηθάει στα 500 χιλιόμετρα σε βοηθάει Σπύρο γιατί όταν η πλάτη σου, οι ώμοι σου είναι γυμνασμένοι σε κρατάνε πάνω στο ποδήλατο όλες αυτά τα χιλιόμετρα
προφανώς, εννοείται εγώ ας πούμε, πάσχω από τον αφιένα μου και τους ώμους μου γιατί είμαι αγύμναστη ο γυμνασμένος άνθρωπος όμως που είναι στιβαρός το επάνω μέρος του κορμού του τον στηρίζει για να κάνει τις μεγάλες διαδρομές παίζει πάρα πολύ μεγάλο ρόλο για μένα παίζει παράλληλα να γυμνάζει είσαι σαφός μία καιν δυνάμωση παίζει πολύ σημαντικό ρόλο αλλά η πνευματική διαχείριση στις μεγάλες αποστάσεις παίζει το σημαντικότερο ρόλο η ψυχή αυτό είναι Σίγουρα Πάμε στον τερματισμό Σιγά σιγά Υπήρξε κάποια μέρα στη διάρκεια της διαδρομής Που ήσουν πια σίγουρη ότι θα τερμάτεις Στις ώρες που έπρεπε να τερματίσεις Μέχρι τελευταία στιγμή Παιζότανε για το λόγο αυτόν Σκεφτείτε ότι έφτασα Στο κοντρόλ πριν την ανάβαση Στο στέλβιο Στις 7 Το απόγευμα Θα μπορούσα να συνεχίσω εκείνη την ώρα και είναι αυτό που σας είπα πρωτήτερα ότι αν συνέχιζα θα έβγαζα το στέλνιο βράδυ.
Οπότε αποφάσισα από τις 7 που έφτασα να ξεκινήσω μία η ώρα το βράδυ. Να ξεκινήσω μία η ώρα το βράδυ, ρισκάροντας βέβαια. Ρισκάροντας. Έδινα χρόνο. Στην ουσία 6 ώρες ήταν οι ενδεικνιόμενες ώρες για να βγάλεις αυτή την ανάβαση. Εγώ έδωσα 9, ας πούμε. Όχι 9. Με η ώρα που ξεκίνησα έδωσα... Στην ουσία 7,5 τερμάτησα. Ναι, έδωσα λιγότερες ώρες.
Η αλήθεια είναι. νομίζω είχα ξεκινήσει 12 νομίζω 12, λίγο πιο νωρίς 12 είχα ξεκινήσει, ναι οπότε εντάξει, εκεί ήταν θέμα απόφασης να το κάνω γιατί θα μπορούσα όλοι οι υπόλοιποι φίλοι συμποδηλάτες που ήταν στην πορεία ή είχαν τερματίσει, μου έλεγαν να συνεχίσω να φάω και να συνεχίσω αυτό θα ήταν το πιο ασφαλές για να μπορέσω να αντιμετωπίσω οτιδήποτε πιθανόν θα προέκυπτε στον δρόμο εγώ επειδή εκείνη τη μέρα είχα φάει 40 χιλιόμετρα σε ποδηλατόδρομο ευθιακό πνευματικά πραγματικά αυτό με τσάκισε γιατί πονούσα είχες αδειάσει λίγο από σφέλους είχα αδειάσει απίστευτα και ένιωθα ότι δεν φτάνω είμαι συνεχώς στο ίδιο σημείο και έλεγα συνεχώς δεν είναι δυνατόν να ποδηλατώ αυτές τις ωραίες ώρες εδώ σε αυτό το ποδηλατόδρομο, σε αυτό το ευθιακό και να χάσω το στέλβιο νύχτα μου ήταν αδιανόητο μου ήταν αδιανόητο είχα τσακίσει πνευματικά αυτό που λέμε η πνευματική διαχείριση οπότε έτσι πήρα αυτή την απόφαση ότι όχι εγώ είμαι εδώ για να δω να χαρώ τα τοπία για να δω
δεν είναι δυνατόν να είμαι στο στέλβιο για να το βγάλω βράδυ απλά για να είμαι εντός χρόνου μα όταν ξεκίνησες 12 η ώρα πάλι βράδυ δεν ήταν 12 το βράδυ εννοείς 21 η ώρα νομίζω προσπαθούσα να φτάσω Τέσσερις ήτανε, τεσσεράμιση ξημέρωνε Α, τεσσεράμιση ξημέρωνε Ναι, ήτανε Ιούνιος Οπότε αυτές οι τρεις ώρες Θα σε έφερναν στο σημείο που άρχιζε η ανάβαση Όχι Θα είχα ανέβει Και θα είχα την κατάβαση μέρα Δηλαδή πάνω Ήθελα το ξεκόρφισμά μου Όταν θα είμαι πάνω στο ξεκόρφισμα Να είμαι μέρα και να απολαύσω όλο αυτό Την απεραντοσύνη που βλέπεις από το πάσο στέλβιο την κορυφή αυτό ήθελα άρα την ανάβαση την έκανες νύχτα νύχτα την έκανα και είναι αυτό που ερχόμαστε για να πούμε πρωτήτερα το μόνη ήμουν τελείως μόνη νύχτα να ανεβαίνω το στέλβιο και όμως δεν φοβήθηκα εντάξει στο στέλβιο ούτε και εγώ θα φοβόμουν γιατί αισθάνομαι ότι είναι ένα μέρος που περνάνε άνθρωποι περνάνε ποδηλάτες δεν θα φοβόμουν γι' αυτό δεν περνώσω κανένας έτυχε έτυχε, ήταν δηλαδή θέλω να πω ότι
στο μυαλό μου όμως δεν θα με ενοχλούσε, όμως να σου πω δεν φοβήθηκα στιγμή από σκυλιά δηλαδή ποδηλατώντας στην Ελλάδα βράδυ και ποδηλατώντας στο Στέλβιο βράδυ ή και σε όσα άλλα ποδηλάτησα βράδυ γιατί ποδηλάτησα σε αρκετά βράδυ δεν ήταν καμία, δεν ήταν η ίδια αίσθηση, εδώ στην Ελλάδα είσαι τώρα θα πεταχτεί τώρα θα πεταχτεί, το ακούς από βάθος από το μαντρίν να γαβγίζει και λες όπα μπαίνω σε διαχείριση σκυλιού αυτή τη στιγμή και μετά ανησυχείς για αυτά που δεν ακούς και λες το όχι αυτό μιλάει, τα άλλα που δεν μιλάνε να τα κάνω ναι ναι ισχύει εκεί λοιπόν δεν υπήρχε αυτός ο φόβος και δεν υπήρχαν έτσι, δεν υπήρχαν όντως να σου πω τερματίζοντας αυτή τη δύσκολη εμπειρία και το χρόνο και μάλιστα γνωρίζοντας γιατί το συζητήσαμε και πριν θα μπορούσες να έχεις τερματίσει σε αρκετά λιγότερες ώρες.
Άλλαξε κάπως ο τρόπος που βλέπεις τον εαυτό σου, η γνώμη που έχεις για σένα. Ναι. Καταρχάς δεν συνδυτοποιείς αμέσως το τι έχει γίνει. Και μάλιστα θέλει και αρκετό χρόνο. Ούτε τον πρώτο καιρό να σας πω, ούτε τον πρώτο μήνα. Τώρα ακόμη βλέπω φωτογραφίες και σκέφτομαι. Περνάει το μυαλό μου και κλαίω, συγκινούμαι. Ήταν απίστευτα συγκινητικό.
Ναι, ψυχολογικά με έχει ευαισθητοποιήσει και συγκινήσει η τόσο μεγάλη εμπειρία. Φυσικά και με έχει δυναμώσει. Από θέμα αυτοπεποίθησης μπορώ να πω ότι τι να μπορέσει να με φοβήσει πλέον. Ύστερα από αυτό. και φυσικά έχω δει τον εαυτό μου σε κάθε εκδοχή ας πούμε όλες αυτές τις μέρες τι πιο σημαντικό είναι μια σε οδηγεί στην αυτογνωσία είναι κάτι πολύ σημαντικό να συμπληρώσω ότι στην κατάβαση Εποστέλβιο πριν ακριβώς θερματίσω νίσταζα απίστευτα για 23 χιλιόμετρα κατάβαση τρομερή με φοβερές κλήσεις νίσταζα απίστευτα εκεί με έπιασε χαλάρωσες προφανώς εκεί χαλάρωσα, τελειώνω, είμαι σε ώρα που προλαβαίνω αυτό πως το διαχειρίζεσαι την κατηφόρα και όλα που πρέπει να είσαι δεν μπορείτε να φανταστείτε παιδιά, εκεί φώναζα και έλεγα τον εαυτό μου ξύπνα, ξύπνα, φτάνεις έλα ακόμα λίγο χαλάρωσες να τρώω καραμέλες αυτό δεν θα περίμενα να το έχω ακούσει πάντως αυτό είναι επικίνδυνο Είναι τρομακτικό. Και χρόνο λίγο να είχα, που είχα λίγο χρόνο να καθίσω για 10 λεπτά ας πούμε.
Δεν έβγαζες κάτι. Τα 10 λεπτά τι να σε κάνουν. Ακόμη και αυτό, είχε κίνηση εκείνη την ώρα. Ήταν μια κατάβαση στενή σχετικά. Είχε κίνηση από αυτοκίνητα, από άλλους ποδηλάτες. Δηλαδή, πού να καθίσεις, σε ποια άκρη. Φοβάσαι. δεν υπάρχει άκρη τέλος πάντων οπότε είναι όλα μια φοβερή εμπειρία αυτό εκπαίδευση υπάρχει κάτι που θα το έκανες διαφορετικά του χρόνου που θα πας να το ξανακάνεις στο Άλπη ότι σκέφτομαι να το ξανακάνω φαινόταν από αυτά που λέει γιατί αλλάζουμε και τη διαδρομή δεν είναι ακριβώς ίδια οπότε είναι ακόμη μεγαλύτερο κίνητρο τι θα έκανα διαφορετικά Μπορεί και να αποδηλατήσω να επιλέξω περισσότερο μόνοι.
Κάποιες φορές που συμποδηλάτησα ήταν εκτός χρόνου, το δικού μου χρόνο που θα μπορούσα να εκμεταλλευτώ. Δηλαδή αλλιώς διαχειρίζεσαι το χρόνο σου εσύ ο ίδιος και αλλιώς όταν συμποδηλατείς, έτσι, μπορεί να παρασύρεσαι, να επηρεάζεσαι, να οτιδήποτε, να χάνεται ο χρόνος για κάποιους άλλους λόγους. θα προτιμούσα περισσότερο να καθορίσω το χρόνο μόνιμου.
Ακόμη κι αν αυτό με βάλει σε θέση να ποδηλατώ μόνιμου. Σε επίπεδο εξοπλισμού, ως. Μια χαρά έκανα. Ναι. Εντάξει, βέβαια θα έλεγχω... Θα φορτίζω την μπαταρία μου νωρίτερα. Θα προσέχω να τη φορτίζω νωρίτερα. Επες προηγουμένως ότι δεν είχες εκείνη την εποχή μια γυναίκα να είναι για σένα πρότυπο ή πηγή έμπνευσης τέλος πάντων. Εσύ όμως με όλα αυτά που έχεις κάνει σαφέστατα θα μπορούσες να είσαι πηγή έμπνευσης για μια άλλη κοπέλα. Τι θα είχες να της προτείνεις αν σκεφτόταν και δεν είχε αποφασίσει να δοκιμάσει μια τέτοια εμπειρία, ένα τέτοιο event.
Ναι. Και υπήρχαν συζητήσεις με άλλες κοπέλες όντως που μου μίλησαν. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ψυχοθεραπεία, δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυνατότητα να δώσεις τον εαυτό σου να εξελιχθεί ολόπλευρα και σωματικά και ψυχοπνευματικά. Σαφώς δεν είναι μόνο το ποδήλατο, αναλόγω ότι επιλέγει ο καθένας, έτσι. Το ποδήλατο όμως έχει κάποια χαρακτηριστικά που δεν τα έχουν άλλα αθλήματα Και η διάρκεια και η εναλλαγή των τοπίων Μπορείς να ταξιδέψεις όπως δεν μπορείς με τα πόδια Μπορείς να ταξιδέψεις και με τέτοιο ρυθμό που να έχεις και όλες τις προσλαμβάνουσες σε σχέση με μηχανή Οπότε αυτό θα έλεγα σε κάθε γυναίκα Επίσης θα ήθελα πολύ να είμαι εκεί να βοηθήσω να συμποδηλατήσουμε με γυναίκες και μάλιστα στην αρχή όταν ξεκίνησα ήθελα να δημιουργήσω ένα γενική ογκρού.
Ήθελα να βρω και άλλες γυναίκες, να είμαστε όλο γυναίκες. Ξενετική ιδέα είναι αυτή. Ναι, ναι. Πάρτε με και μένα μαζί. Ναι, ναι. Πολύ θεία. Και δηλαδή όσες φορές έτυχε να είμαστε γυναίκες αρκετές, ήταν η χαρά μου τρομερή. Και να αναφωτογραφηθούμε εδώ και ελάτε κορίτσια και να είμαστε μαζί. Βέβαια πάντα θα κυνηγάω εγώ και βλέπω τη δουλειά.
Κοίτα, κοίτα. Αλλά εντάξει, είναι και λογικό ρε παιδί μου, έχουμε και τόσα χρόνια διαφορά. Δεν έχει όμως να κάνει με το παιδί μου. Δεν πειράζει, θα έρχομαι καμιά φορά σπανίως να μη σας κατηστερώ. Όχι, όχι, είδες αυτή είναι η σκέψη που κάνεις. Αυτή είναι πάντα η σκέψη μου. Είδες λοιπόν ποιο είναι το αισθαντικό μιας γυναίκας.
Είναι αυτό ακριβώς που λέει τώρα. Πάντα. Κυνηγάω από την πρώτη μέρα που ανέβηκα στο ποδήλατο. Αν εξαιρέσουμε τον πρώτο χρόνο που είχα το ιντεάλ και πήγαινα μοναχή μου στη φιλοθέη και στο ψυχικό και έκανα 20 λεπτά και νόμιζα ότι είχα κάνει μπρεβέ. Λοιπόν, όλο τον υπόλοιπο χρόνο, 15 χρόνια που κάνω ποδήλατο, κυνηγάω. Γιατί δεν ήμουν ένας άνθρωπος που ασχολούμουν.
Ο τρόπος σκέψης όμως δεν πρέπει να είναι ανθρωπικό. Δεν νιώθουν οι άλλοι, όλοι οι άλλοι, αυτό. ότι τους καθυστερώ εννοείς εντάξει κάποιοι το νιώθουν παρόλα αυτά είναι αλήθεια πάντως είναι αλήθεια ότι η πλειοψηφία των γυναικών κυνηγάμε οι γυναίκες που μπορούν να ανταπεξέρχονται στις παρέες, στις αντροπαρέες χωρίς να κυνηγάνε είναι λίγες να πούμε την αλήθεια, είναι λίγες αυτές οι γυναίκες οι περισσότερες γυναίκες κυνηγάμε παιδιά πρέπει να αποβάλλουμε αυτή την αίσθηση ότι αν δεν τους φτάσω δεν θα με περιμένουν ή θα τους δημιουργήσω θέμα δηλαδή πρέπει να τη βγάλουμε πρέπει να την αποβάλουμε. Βέβαια εξαρτάται έτσι εξαρτάται την παρέα, εξαρτάται τη διαδρομή για ποιο λόγο γίνεται η διαδρομή έτσι αν γίνεται για προπόνηση σαφώς ο καθένας θα πάει με το ρυθμό του και ας μείνει και ένα χιλιόμετρο πίσω δεν θα σταματήσω. Καλά δεν πηγαίνω εγώ σε προπονήσεις εγώ σε βόλτες πηγαίνω δεν πηγαίνω σε προπόνηση.
Αλλά τα χώρια πολλές φορές βρίσκουν την ευκαιρία και τη βόλτα να τη μετατρέψουν σε προπόνηση. Και μη μου πείτε όχι, το κρίνω και από τον ίδιο μου το σύζυγο. Και ο ίδιος ο Γιάννης που του μάθα εγώ ποδήλατο δεν ήξερε ποδήλατο μέχρι τα 50 του και του μάθα εγώ ποδήλατο και τώρα παρακαλώ, κυρίες μου και κύριοι τον κυνηγάω και πήγαμε τις προάλλες στον ημιτό και έφυγε μπροστά και σταμάτησε σε ένα σημείο άφησε, έκρυψε το ποδήλατο και βγήκε, πετάχτηκε στη μέση του δρόμου την ώρα που πέραν και μου φώνασε Αλέ, Αλέ, Αλέ μου κάνεις και τον έξυπνο που έμαθες για το Tour de France από μένα που δεν ήξερες ότι υπήρχε και τώρα σε κυνηγάω και μου κάνεις και τον έξυπνο ωραίο παιχνίδι το βρίσκω ωραίο παιχνίδι, ωραίο παιχνίδι ευτυχώς έχω καταφέρει να τον κρατήσω σε κάποια όρια, του βάζουμε και χοντρά λάστιχα για να μην μπορούν να μην μπορεί να βγει πολύ γρήγορα λοιπόν θα τα ακούσει αυτά που λέμε τώρα και προδόθηκα ωραία Μέρι, σε ευχαριστούμε πάρα πολύ που μοιράστηκες αυτή την εμπειρία
και συγχαρητήρια ευχαριστώ πάρα πολύ γιατί εκτός των χιλιόμετρα και τα υψομετρικά ήταν οι εμπειρίες ήταν πάρα πολλές και οι στιγμές που έζησες, μπράβο ήταν στιγμές που σε διαμορφώνουν παιδιά σε διαμορφώνουν πραγματικά σε επηρεάζουν τόσο βαθιά που σε διαμορφώνουν χωρίς να είναι συνειδητοποιημένο αυτήν η αλλαγή με τον καιρό η υφίσταση αυτήν την αλλαγή Σε ευχαριστούμε πάρα πολύ καλά και πολλά και όμορφα χιλιόμετρα Ευχαριστώ Το μόνο που δεν μας είπες και το ξέχασα ποιος είναι ο επόμενος στόχος που έχεις τώρα μεγάλος Επειδή το 2027 έρχεται η Γαλλία και επειδή δεν έχω ξανασυμμετάσχει, θα ήθελα να γνωρίσω και αυτό το τεράστιο event.
Βέβαια δεν μου αρκεί η αλήθεια είναι. Κάτι με τρώει, έχω ένα κενό γιατί δεν έχει τόσο υψομετρικά όσα θα ήθελα. Οπότε το TransPyrines είναι κάτι που γαργαλάει λίγο το μυαλό μου. Τα πυρηνέα, θα ήθελα μια εμπειρία στα πυρηνέα. Το τι θα πρωτοκάνω, ναι, είναι νωρίς ακόμη, αλλά ναι. Τέλειος. Εύχομαι να τα κάνεις και τα δύο και να περάσεις πάρα πολύ ωραία.
Να είσαι και η Εύφη μαζί. Αποκλείεται. Εντάξει. Σε ευχαριστούμε πάρα πολύ. Ευχαριστώ, ευχαριστώ πολύ. Ευχαριστούμε, Εύφη. Και αν σας άρεσε αυτό το επεισόδιο, μοιραστείτε το με κάποιον ή με κάποια ακόμα καλύτερα που νιώθετε πως χρειάζεται μια μικρή αφορμή για να βγει με το ποδήλατο και να προσπαθήσει να πάει λίγο πιο μακριά από όσο νόμιζε ότι θα μπορούσε.
Κι ας είναι και μερικά μέτρα μόνο. Ήταν άλλο ένα επεισόδιο της σειράς Πάμε για ποδήλατο με τον Σπύριο Παπαγιώργιο. Και αν έχετε οποιαδήποτε ιδέα, πορεία, προβληματισμό ή πρόταση για κάποιο συγκεκριμένο θέμα στείλτε mail στο info.atembike.gr και να είστε βέβαιοι όταν τη συζητήσουμε.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα