Πλαγιολισθαίνοντας με τον Κωνσταντίνο Χαμπίδη
ΠλαγιολισθαίνονταςΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Πώς φτιάχνεται κάτι τεράστιο σαν το gov.gr μέσα σε λίγους μήνες, όταν συνήθως στην Ελλάδα χρειάζονται χρόνια ακόμη για την πιο απλή αλλαγή; Ο Γιάννης Γιαννούδης μιλά με τον Κωνσταντίνο Χαμπίδη που ως συνεργάτης του Κυριάκου Πιερρακάκη συντόνισε τον ψηφιακό μετασχηματισμό του ελληνικού δημοσίου (2019–2023) για το πώς μια ομάδα ικανών ανθρώπων, σωστά οργανωμένη, κατάφερε να αλλάξει τη ζωή εκατομμυρίων πολιτών μέσα από το gov.gr και την ηλεκτρονική συνταγογράφηση.
Μετά έρχεται η ανατροπή: ο Κωνσταντίνος περνάει στο Υπουργείο Παιδείας — τον «ορισμό του αντίθετου» — και η κουβέντα εξερευνά μια άλλη πρόκληση: γιατί η εκπαίδευση δεν αλλάζει το ίδιο εύκολα, τι κρύβεται πίσω από τη «μονολιθικότητα» του ελληνικού σχολείου, και γιατί η χώρα μας, όπως λέει ο ίδιος, είναι συχνά «η χώρα της λάθος ερώτησης».
Μια αισιόδοξη συζήτηση, για να κατανοήσουμε πως για όλα τα προβλήματα υπάρχουν λύσεις - αρκεί να τις βρίσκουμε μέσα από σωστό σχεδιασμό, επιλογή των κατάλληλων συνεργατών και οπωσδήποτε την επίτευξη διευρυμένης συλλογικής συναίνεσης.
--
Ο Κωνσταντίνος Χαμπίδης έχει συνδέσει το όνομά του με τον ψηφιακό μετασχηματισμό και την εφαρμογή στρατηγικών «έξυπνης πόλης».
Έγινε ευρύτερα γνωστός το 2017, όταν ο τότε Δήμαρχος Αθηναίων, Γιώργος Καμίνης, τον όρισε ως τον πρώτο Chief Digital Officer (CDO) του Δήμου Αθηναίων.
Προηγουμενως είχε εργαστεί για περισσότερα από 10 χρόνια ως τεχνικός σύμβουλος στη ναυτιλιακή βιομηχανία. Παράλληλα, ασχολήθηκε ενεργά με την ανάπτυξη της ευρυζωνικότητας και της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης στην Ελλάδα.
Μετά τη θητεία του στην τοπική αυτοδιοίκηση, μεταπήδησε στην κεντρική δημόσια διοίκηση αναλαμβάνοντας καθήκοντα Διευθυντή του ιδιαίτερου γραφείου του Υπουργού Ψηφιακής Διακυβέρνησης, Κυριάκου Πιερρακακη
Αργότερα, ανέλαβε τη θέση του Διευθυντή του ιδιαίτερου γραφείου του Υπουργού Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, ακολουθώντας τον Κ. Πιερρακακη. Επέστρεψε στην ελευθερη αγορά το 2024.
--
Μουσική: "Off to Osaka" Kevin MacLeod (incompetech.com)Licensed under Creative Commons: By Attribution 4.0 Licensehttp://creativecommons.org/licenses/by/4.0/
--
Παρουσίαση: Γιάννης Γιαννούδης
Παραγωγή - Επιμέλεια: Τhe Why Community
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Ευχαριστώ γιατί είναι και τιμηρεν σπανίος δηλαδή σε Κωνσταντίνο Δημοσίου. Λοιπόν, ο κ. Κωνσταντίνος Χαμπίδης, εγώ μου αρέσει να τον λέω ο κ. gov.gr, αλλά προτιμώ να μας τα πει ο ίδιος. Ξέρεις τι σέμαστον Κωνσταντίνο Χαμπίδη, δεν είναι και εύκολο πράγμα. Δεν είναι εύκολο πράγμα, δεν ξέρω, μπορεί να είναι και δύσκολο, μπορεί να είναι και εύκολο.
Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση. νομίζω ότι αυτό το Mr. Gov. Japanese ή Mr. Greece κλπ. ως καλυστία σίγουρα δεν είμαι τίποτα από αυτό από το 19 Μαζί 23 έχω διατελέσει επικεφαλής του γραφείου του Υπουργού Ψυχικής Διακυβέρνησης και άρα σε αυτό που εννοείς και υπονοείς είναι ότι ήμουνα ο άνθρωπος ο οποίος συντόνισε άλλους ανθρώπους για να βγει στην παραγωγική λειτουργία των GovGR και διάφορες ψηφιακές υπηρεσίες που βγήκαν μεταξύ 19 και 2023.
Με πολύ γνωστή την υπέχοντη δήλωση και την εξοδότηση, πράγματα που γίνανε στην πληκτρονική συνδρομάφηση και στον χώρο της υγείας, όπως επίσης και στον εμβολιασμό, το σύστημα με τα ραντεβού και τα προστατευτικά. Ασφαλώς, θα ήταν λίγο υπερβολή να πούμε ότι, ακόμα και μες στην πλάκα, ότι είναι ο Mr. Gov.gr γιατί αυτό δεν ήταν το project ενός ανθρώπου ούτε ήταν η προσπάθεια ενός ανθρώπου, δεν ήταν το αποτέλεσμα ενός ανθρώπου.
Ήταν ένα πολυεπίπεδο εγχείρημα, μια πολυεπίπεδη επιχείρηση που ενεπλάκησαν πάρα πολλοί άνθρωποι και πιστεύω ότι περισσότεροι εξ αυτών, αν όχι όλοι, είναι πάρα πολύ περήφανοι για αυτό που καταφέραν να κάνουν, αλλάζοντας το παράδειγμα λειτουργίας του ελληνικούς μουσείου. Το Godin-Réz-Giar, πέρα από το ότι έχει αλλάξει τη ζωή για μένα, είναι και ένα καταπληκτικό παράδειγμα που το δίνει, το πώς μια ομάδα ανθρώπων που μπορεί, που θέλει και που έχει και το authority, μπορεί να κάνει πολύ μεγάλα πράγματα στην Ελλάδα.
Είναι αυτό το φοβερό, το γίνεται τελικά. Θες να μας πεις λίγο την ιστορία. Εγώ αυτό που πω στο μυαλό μου και φαντάζομαι πολλοί Έλληνες είναι ότι ξαφνικά περθήκατε σε ένα χέρσο χωράφι, δεν είναι κάτι παχτισμένο, και χτίσατε κάτι από το μηδέν, όπως ήμουν το να είμαι. Το όλο εγχείρημα θα μπορούσε να έχει τρεις διαφορετικές ιστορίες.
Έχει μια πολιτική ιστορία να διηγηθεί, δηλαδή ο πολιτικός παράγοντας της επιτυχίας του, το οποίο μέσα έχει την επικοινωνία, το μάρκετινγκ, με την καλή έννοια της πολιτικής, της πολιτικής επικοινωνίας, του πολιτικού σχεδιασμού, της πολιτικής προτεραιοποίησης. Έχει το κομμάτι της επιχειρησιακής, παύλας νομοθετικής επιτυχίας.
Δηλαδή το πώς αυτό εισήχθη μέσα στη δημόσια διοίκηση, πώς αυτό έγινε κομμάτι της δημόσιας διοίκησης και το ζήσαμε όλοι. Και ασφαλώς έχει και τις τεχνολογικές επιτυχίες. Δηλαδή έχει τρία διακριτά επίπεδα. Και τα τρία επίπεδα αυτά έχουν μια ιστορία να πούνε, ίσως διαφορετική από τον άλλον δύο επίπεδο. Και είχε διαφορετικές προϋποθέσεις επιτυχίας στο κάθε από αυτά τα επίπεδα από όλα τα υπόλοιπα.
Σίγουρα είχαν κοινά χαρακτηριστικά. Δηλαδή τα κοινά χαρακτηριστικά ήταν, ίσως θα λέγει κάποιος, το σχέδιο πιο πριν, η άνθρωπη ως ομάδα... Το σχέδιο που υπήρχε το 19. Ναι, το υπήρχε το 19. Το σχέδιο, λοιπόν, πριν το 19, η ομάδα πριν και μετά το 19, οι άνθρωποι, είναι τρομερά κρίσιμο να καταλάβουμε ότι αυτό είναι μια ευρύτατη ομαδική εργασία.
δεν υπήρχαν στα ρηλίκια στο διοικητικό επίπεδο για να το τρέξουν και ασφαλώς στο τεχνολογικό επίπεδο. Εποικική ήταν πολύ βασικό στο χαρακτήρα της ομάδας και εν τέλει του σχεδιασμού. Οπότε λοιπόν είναι μια μεγάλη συζήτηση. Ασφαλώς το γεγονός ότι αυτό έγινε πολιτική προτεραιότητα πριν το 19, ότι σχεδιάστηκε ήδη από τότε, ότι συμμετήστηκαν ομάδες, ότι δουλεύτηκε, ότι μία μέρα μετά της εκλογής το 2019 ήταν έτοιμο το κείμενο, ήταν πολύ πριν έτοιμο το κείμενο το νομικό το οποίο περιέγραφε πριν το νέο Υπουργείο, δεν υπήρχε Υπουργείο προφανώς πως ιδρύθηκε, όλα αυτά γίνανε μέσα σε λίγες ώρες πρακτικά λίγες γύρες ώρες μετά την ανάλυψη της διακυβέρνησης του 2019 άρα λοιπόν αυτό ήταν πάρα πολύ βασικό Πώς έγινε πριν το είχατε προετοιμάσει, ένα χρόνο ας πούμε Υπήρχαν άνθρωποι που ασχολούσαν τουλάχιστον ένα χρόνο πριν Δηλαδή ο ίδιος ο κ. Φιρακάκης, τουλάχιστον ένα χρόνο πριν, το επεξεργαζόταν με συνεργάτες, με μια ευρή αμάδα συνεργατών.
Το ότι υπήρχε ένα νομικό readiness 8 Ιουλίου του 2019, 9 Ιουλίου του 2019, ήταν τεράστιες σημασίες. Δεν έπαιξε κάποιος να κάνει κάτι. Γιατί θα χάνετε έξι μήνες μόνο και μόνο στο να περάσετε. Ακριβώς. Αυτό μεταφράστηκε πολιτικά. περνάμε το πολιτικό έτσι πολύ γρήγορα και αδρά στο διοικητικό, παύλα νομικό. Και τι σημαίνει αυτό μέχρι στιγμής, να κάνουμε εδώ μια στάση, σημαίνει ότι μάζευες αρμοδιότητες σε ένα δημόσιο φορέα για ένα πράγμα.
Στο ελληνικό δημόσιο, αν δεν θες να κάνεις κάτι, υπάρχει ένας πολύ σίγουρος τρόπος. Δώσεις την αρμοδιότητα σε δύο φορείς. Και παραπάνω. Δίνεις την ίδια δουλειά σε δύο φορείς να την κάνουν και είναι βέβαιο ότι δεν πρόκειται να γίνει. Είναι πάρα πολύ απλό. Όπου κάποιος εντοπίζει μεγάλα προβλήματα είναι γιατί υπάρχει συναρμοδιότητα.
Γιατί δεν υπάρχει περιχαρακωμένη αίσθηση των ευθυνών, υπάρχει περιχαρακωμένη αίσθηση της κυρίως ευθύνης παρά της εμμετοχίας και έτσι ο καθένας μένει στα ελάχιστα δικά του, πετάει τον παλάκι στον άλλον και δεν κάνει τίποτα. Μια παρέντευξη να το συζητήσουμε με τον δεύτερο κομμάτι της κομμένου είναι ακριβώς αυτή η συμβαίνει στην εκπαίδευση όπου μπλέκεται ο Δήμο, το Υπουργείο Παιδείας, η Περιφέρεια, ο Δήμος, βεβαίως.
Άρα ο ένας μπλοκάρει τον άλλο. Αυτό που λέω εγώ είναι ότι η κορυφά παράδειγμα είναι ας πούμε τα σχολικά κτίρια που κάποτε ήταν στον ΩΣΚ, περάσανε βιέως στους Δήμους κάποια εποχή από τις δύσκολες στη δύσκολη δεκαετία της χώρας, χωρίς τεκμηρίωση, για να μην κατηγορούμε μόνο τους δήμους, περάσαν απλώς τα κτίρια από τον τότε ως, ως μετεξελίχθηκε στη λεγόμενη κτήπη, στην κτηματική υπηρεσία του Ελληνικού Δημοσίου, κατασκευάζει πρακτικά χωρίς να έχει συνδυοτήτα της κτήριας.
Οι δήμοι παραλάβανε κάποια κτήρια, οι δήμοι είναι χρήστες και συντηρητές των κτηρίων, το πουριό παιδείας όμως βάζει μέσα τους μαθητές του. Είναι η τέλεια καταιγίδα, ώστε να λες για αυτό το κτίριο ποιος είναι υπεύθυνος, είναι ο Δήμος. Ο Δήμος λέει, μα εγώ το παραλέβα από τον Ως, που δεν υπάρχει πια. Ναι, αν το χρησιμοποιείτε, το πουριό παιδείας. Εξαιρετικό.
Άρα, για να γυρίσουμε εδώ στο πρώτο κομμάτι που είναι σημαντικό, ένα πασικό κομμάτι της επιτυχίας του Γκόμπ και όλων τους φυσιακού μετασχηματισμού που έγινε στον ελληνικό κράτος, αλλά και βέβαια ότι δεν είχατε κανένα μέσα από δύο. Ναι, μαζέψαμε τις ευθύνες κατά το δυνατόν, μιας οριζόντιας κάποτε, που όλοι είχαν μια γενική διευθυντική κυβέρνηση και η κρίσιμη φόρηση του ελληνικού δημοσίου ήταν διάσπαρτη, η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων, η καρδιά των πληροφοριακών συστημάτων του ελληνικού δημοσίου, το κάποτε και ποιο ήταν στο Υπουργείο Οικονομικών.
Δεν είναι τυχαίο στη χώρα μας ότι τα πιο προχωρημένα πληροφορικά συστήματα και τα πρώτα πληροφορικά συστήματα που είχαν τα πιο όριμα και προχωρημένα ήταν πάνω στη φορολογική διοίκηση. Προσπαθώντας να απαντήσουν όχι στην ανάγκη της κοινωνίας αλλά στην ανάγκη της δημόσιας διοίκησης και της πολιτικής να μαζέψει, να συλλέξει έσοδα.
άρα δεν ήταν ένα σχεδιασμό ζωναχρητό το οποίο ήταν πολυτοκεντρικός, πώς θα εξυπηρετήσουμε τον πολίτη ήταν πώς θα μητώνει και αυτό γιατί και αυτό εξυπηρετεί τον πολίτη, θα μαζέψει ο έσοδο για αυτό δηλαδή τις ειδικές μολυγκές έχουμε τίξει αρκές εκεί τέλος στις 90-2000 εφορίες όπου έφοραν και έλεγε περιμένετε έχει μπλοκάρει και έλεγε να πατήσεις το κομπί και έλεγε όχι όχι όχι να έχουμε πάρει τηλέφωνο και κάναμε όλη την ημέρα.
Δεν έβγαιναν εφαρμογικής ενημερότητας. Άλλοι φορείς της Δημόσιας Διοίκησης που παίζουν σοβαρό ρόλο στα ψηφιακά ήταν η ΔΗΚΑ, η οποία είναι ένας φορέας που τότε ήταν μεταξύ υγείας και εργασίας και ήταν ο φορέας ο οποίος συντηρούσε τη διεκτρονική συνταγογράψη, μια μεγάλη μας επιτυχία του 2011-2012, να πρέπει να σημειώνουμε.
Εκατεργήσαμε όλα αυτά τα χαρτιά τότε, καθώς και συστήματα στον χώρο της ασφάλισης, του Υπουργείου Εργασίας. Γενικά ήταν όλα διάσπαρτα αυτά. Αυτά μαζεύτηκαν σε όλα τα νέα υπουργεία. Ήταν πολύ βασικό νόμο. Δεν μαζεύτηκαν όλα τα ψηφιακά συστήματα των υποδημοσίων υπουργείων. Θα ήταν μια τελείως ατελέσφορη προσπάθεια, αλλά μαζεύτηκαν τα βασικά.
Δεν είναι τυχαίο ότι το GovGR, εγώ πάντα το έλεγα από την τότε θέση μου, ότι το GovGR δεν είναι μια σελίδα λέει «Ελληνική Δημοκρατία». Είναι η σελίδα της ελληνικής κυβέρνησης, της ελληνικής δημόσιας διοίκησης. Δεν μπαίνεις και έχει μέσα τη φωτογραφία του Υπουργού Ψηφιακής Διακυβέρνησης ή των παρακολούθων του Καλλιόρα. Δεν προμοντάρει το Υπουργείο και κατά συνέπεια τον Υπουργό.
Προμοντάρει τις ψηφιακές υπηρεσίες που το ίδιο ελληνικό δημόσιο παρέσει. Εγώ βρίσκω πολλές ομοιότητες με τον Γκόγγιου και η Εποχρησινούπη λόγω του τεχνικού έργου μας εξωτερικού. Αυτή ήταν και η έμπνευση δική μας. Δηλαδή τότε η δουλειά που κάναμε ήταν πώς το κάνουν. Σίγουρα η Αστονία ήταν ένα πάρα πολύ καλό παράζυγμα και δουλέψαμε αρκετά με ανθρώπους που είχαν την εμπειρία από την Αστονία.
Η Αστονία όμως είχε κάποιες ασυμμετρίες σε σχέση με εμάς. Ήταν ένα μικρό κράτος και from scratch στην αντίθεση της τότε της διαφυγής της από την Σοβιετική Ένωση και της κατάρρευσης τότε που έγινε. Αντιθέτως, όσο και αν φαίνεται περίεργο, το Gov.UK ήταν πολύ πιο κοντά το μοντέλο που θέλαμε να κάνουμε από τη δουλειά που είχαν κάνει στον ΙΛΙΟ.
Και η αλήθεια είναι πως το μενοηθήκαμε σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό. Δηλαδή, πήραμε το καλό παραδείγμα του Gov.UK και το φέραμε στο Gov.GR. και σε κάποια πράγματα το κάναμε και καλύτερο θα έλεγα. Είναι κάτι το οποίο εγώ αιώνες το λέω και εγώ πολύ το λέω. Αφού όλα τα προβλήματα έχουν λυθεί υπό τον ήλιο, γιατί θα πρέπει πάντα μέχρι στην Ελλάδα να προσπαθούμε να βρούμε μια λύση πρώτους κρατς που τελικά ποτέ δεν δουλεύει.
Αξίζεται να σχολιάσουμε με το εξής. Γιατί κάποια πράγματα δεν δούλευαν μέχρι το 2019. Το ένα ήταν η πολυδιάσπαση των αρμοδιοτήτων, των δημόσιων φορέων, το ποιος ήταν αρμόδιος να κάνει κάτι. Δηλαδή δεν ήταν τυχαίο ότι ενώ λέω ότι η Γενική Γραμματεία Πλευροφαρικών Συστημάτων ήταν στο Υπουργείο Οικονομικό, η αρμοδιότητα ηλεκτρονικής διακυβέρνησης τα τελευταία 10-15 χρόνια ήταν στο Υπουργείο Εσωτερικό.
Με την έννοια της δημόσιας διοίκησης. Λεγόταν τότε δημόσιας διοίκησης από κέντρωσης ηλεκτρονικής διακυβέρνησης. το ένα κομμάτι είναι αυτό το ένα δεύτερο κομμάτι είναι αυτό που λέω εγώ το παράδειγμα με τις παταλούδες και θέλανε οπότε πάρα πολλές φορές στη μίζερη ελληνική πραγματικότητα και στο μίζερο ελληνικό δημόσιο και ήταν ακόμα πιο μίζερο τη δεκαετία του 2000 στη δύσκολη το να υπόσχεσε σε οποιοδήποτε κοινό στο ευρύ ελληνικό κοινό ηλεκτρονικές υπηρεσίες έμοιαζε ένα είδος πολυτέλεια έμοιαζε στο να ζεις ένα διαμέρισμα να μην έχεις ζεστό νερό και σου χτυπάει κάποιος στην πόρτα και σου λέει αύριο θα σου φέρω αν μου δώσεις 500 ευρώ πάρα πολύ όμορφους πεταλούδους.
Ούτε όχι. Λες πω πόσο 500 ευρώ να πάρεις πεταλούδους. Συνέχιζες να μην έχεις ζεστό νερό. Την επόμενη μέρα χτυπούσε το κουδούνι σου και σου λέει ο τύπος θα τις έφερνα αλλά φύγανε οι πεταλούδες. Λιπόσουνα. Λυπόσουνα αλλά το βασικό σου πρόβλημα ήταν ότι δεν έγινε στο νερό. Πολλές φορές οι υπηρεσίες της ηλεκτρονομικής διακυβέρνησης που διαφημίζονταν, φέρναμε ή κυκλοφορούσαν, ήταν off-topic.
Δηλαδή δεν ήταν πράγματα τα οποία είχε ανάγκη ο κόσμος. Δεν άλλαξε το 19 μόνο η διοίκηση. Άλλαξε και η στόχευση. Το πώς θα φέρεις στο ευρύ κοινό υπηρεσίες οι οποίες απασχολούν τους περισσότερους εξημών. δηλαδή θα ήταν τελείως διαφορετική η ιστορία του GovGR αν η πρώτη υπηρεσία του GovGR που έβγαινε το Μάρτυρο του 2020 ήταν ένα πόσπλου μια υπηρεσία, το θυμάμαι έτσι τυχαία η μεταφραστική υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών και έλεγες παρουσιάζουμε τη νέα πύλη του ελληνικού δημοσίου και η πρώτη υπηρεσία που θα χρησιμοποιείτε είναι η μεταφραστική υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών Πάρα πολύ ωραίο. Αφορά 100 ανθρώπους κάθε μέρα που ταλαιπωρούνταν τότε να σωρεύονται σε ένα γραφείο του Υπουργείου Εξωτερικών της Πεταφασικής Ποινισίας κάτω στο Ψηρί.
Όλοι είχαν μια κακή εμπειρία από εκεί, αλλά ήταν 50, 100, 80 την ημέρα. Ήταν όλοι αυτοί. Αντιθέτως, η πέθμη δήλωση εξοδότηση, στην οποία θα πρέπει να αναφερθώ και μετά, ήταν στον πυρήνα της πραγματικότητας των Ελλήνων πολιτών. Δηλαδή όλοι είχαν μία εμπειρία, γράψαμε μία επιφεύγηση, κάνουμε μία αξιοδότηση, πήγαινε για το γνήσιο της υπογραφής.
Και ήταν both ways. Δηλαδή από τη μία εμείς υπολογίζαμε ότι το ελληνικό δημόσιο επικύρωνε περί τα 8 εκατομμύρια τέτοια έντρα αυτό το χρόνο. Μόνο. Ναι. Και από την άλλη όμως πρέπει να υπολογίσουμε πόσοι υπάλληλοι, πόσες εργατοόρες δαπανόνταν στα κατατόπους και αστυνομικά τμήματα να επικυρώνουν το γνήσιο της υπογραφής. Υπήρχε μια εποχή, δεν θυμάμαι ποτέ, ήταν η εποχή να κάνεις ραντεβού.
Άρα έπρεπε να πάνε σε γραμματέα σου, να πάρεις το ίδιο, να πιάσεις γραμμή, να κλείσεις το ραντεβού, να προγραμματίσεις για να πας να βάλεις μια υπογραφή. Και ο άλλος ξέρω εγώ να πει ότι ναι, είναι ο κύριος Στάδη. Δεν είναι ο κύριος Στάδη. Δηλαδή δεν υπήρχε καμία ουσιαστική κατά τη γνώμη μου αξία σε αυτό το πράγμα. Ήταν κάτι που μας ακολουθούσε 50-100 χρόνια.
Είναι εντυπωσιακό για μένα και μεγάλο παράδειγμα για οτιδήποτε κάνουμε στη χώρα το πώς με τόσο απλό σκεπτικό λήθηκε ένα τεράστιο πρόβλημα που ταλαιπωρούσε τη ζωή μας. Έχουμε πάρα πολλά τέτοια στην Ελλάδα. Έχετε λύσει πολλά, λύσατε πολλά και συνεχίζουν να λύνεται πολλά, όχι σκληρόντα αλλά γεμάτες. αλλά είναι πάρα πολλά ακόμα που μπορούμε να βελτιώσουμε.
Έτσι. Δηλαδή, είναι αυτό, αν πάμε πίσω, υπήρχε μια οριμότητα στα τρία επίπεδα που είπα, δηλαδή στο πολιτικό επίπεδο, κυριακός και κερακάκης υπουργός, νέος υπουργός το 2019, ένα επικηρυσιακό από κάτω επίπεδο, το οποίο είχε την οριμότητα εκείνη να βρεθούν 10-20 άνθρωποι, ή μια χαρά αριθμός από 15 δημοσίων υπαλλήλων, οι συνδεδοτήτων αυτών, να διευθυνστούν αυτή την αλλαγή και ένα τεχνολογικό επίπεδο, γιατί έχει πέσει την δήλωση οξυογότηση.
Δεν δημιουργήθηκε από κάποια ιδιωτική ομάδα developers, έγινε από το ΕΔΙΤΕ, από τους developers που ήταν τότε στο Υπουργείο Παιδείας, το ΕΔΙΤΕ πριν το 2019, και μια πολύ ικανή ομάδα μηχανικών πληροφορικής ήρθε και δημιούργησε αυτό το πράγμα, το μηχανισμό της τέχνης της δηλώσεως ερώτησης. Αυτή η οριμότητα ήταν αυτό που λέω εγώ και αν θες το αντίθετο, γιατί εγώ λέω ότι είμαστε η χώρα της λάθος ερώτησης.
Δεν είμαστε απλώς η χώρα της λάθος απάντησης, είμαστε η χώρα της λάθος ερώτησης. Με το αγαπημένο μου μότο. Εδώ το αντίθετο, έγινε η σωστή ερώτηση. Πώς θα δομήσουμε σωστά ένα δημόσιο φορέα, ένα υπουργείο. Γιατί το πιο απλό πράγμα να πεις είναι ας φτιάξουμε ένα Υπουργείο. Το να φτύξουμε ένα Υπουργείο είναι μια συγχωριστή συζήτηση.
Ωραία και το φτιάχνεις. Και τι κάνει αυτό και ποια είναι η προτεραιότητά σου. Ποιος είναι η στόχευση, ποιος είναι ο διάστημας, ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα. Εκεί στο χρόνο μας βοήθησε ο Κόκκου. Δηλαδή, δεν θα έλεγα πως ήταν το νούμερο ένα, αλλά ένας παράγοντας προς το τέσσερα, προς το πέντε ως επιτάχυνση ή ως προς μια αναγκαστική, ένα χέρι απ' έξω από μηχανής δεός που κάποια πράγματα τα υπέβαλε, βοήθησε.
Το COVID είναι ένα άλλο μεγάλος access story. Θεωρώ ότι υπήρχαν λιγότερες αντιδράσεις λόγω του COVID σημερινά σε αυτό το μετασχηματισμό διότι τελικά η κοινωνία έπρεπε να διακυριστεύεται για να στείλει το πρόβλημα. Βοηθήθηκε αυτό το πράγμα. Επανένθως, τη βασική ιστορία του COVID-19 Εγώ θεωρώ ότι έχει πάρα πολύ μεγάλη παιδευτική αξία για την ελληνική κοινωνία και θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ υποτιμημένη η κοινωνία.
Για μένα που γεννήθηκα το 1969 και είμαι σήμερα 56-57 χρονών δεν θυμάμαι το ελληνικό κράτος να έχει κάνει ποτέ άλλοτε κάτι τόσο μεγάλο, εύκολα, γρήγορα και να έχει αλλάξει τη ζωή τόσων πολλών ανθρώπων. Και αυτό θεωρώ ότι έχει πολύ μεγάλη παιδευτική αξία. Δηλαδή θα έπρεπε υπερβολικά μιλώντας να γεννάξετε σε σχολεία. Είναι παιδιά, γίνεται.
Το κάναμε. Όχι άλλα νέα μεθήματα στα σχολεία, θα σας απαντούσα σε αυτό. Αλλά ναι. Και υπάρχει και το κομμάτι της ανάδρασης, αφού είπα έτσι πολύ, όσο γίνεται λιγότερο φιλίαρα, και τι θέλω να πω με αυτό. Επιστρατεύσαμε δημόσιους υπαλλήλους, δημόσιους λειτουργούς και δουλέψαμε πάρα πολύ και όλο αυτό το αποτέλεσμα το είδα κόρου.
Σταδιακά από τον Γκοβζιάρ και κυρίως, μετά την επικοινή του εμβολιασμού, είδα στελέχη του δημοσίου να είναι περήφανα για τη δουλειά τους. Μεγάλο πρόβλημα. Και αυτό το κομμάτι του συναισθήματος, η περηφάνεια για την εργασία τους και την αποτελεσματικότητά τους, τους άλλαζε πολλαπλασιαστικά τη δουλειά. Δηλαδή, τους βελτίωνε δραματικά, πολύ πολύ καλά, προς το θετικό τον τρόπο με τον οποίο κάθε μέρα λειτουργούσαν.
Είχαν περήφανει αυτό που είχαν κάνει. Αυτό που είναι τεράστιο και πραγματικά αυτό από μόνο του θέλει ανάδειξη διότι το μόνο που έχουμε όλοι στο μυαλό μας, αν δεν μπορούσαμε να το πω όλοι οι Έλληνες που έχουν το μυαλό μας, είναι ότι όποιος δουλεύει για το ελληνικό δημόσιο είναι δυστυχημένος, κατηφύρει, πάει το πρωί στη δουλειά του, τσακώνεται, δεν έχει όρεξη, σκέφτεται πότε θα πάρει σύνταξη.
Δεν μπορείς να είσαι παραγωνικός όταν δεν αγαπάς αυτό που κάνεις, που ήταν ότι δεν είσαι περήφανος για αυτό που κάνεις. Και εδώ μου περιγράφει μια ιστορία που μέσα στο ελληνικό δημόσιο, μέσα στα προβλήματα που δημιουργεί αυτό το πράγμα που λέγεται ελληνικό κράτος, υπάρχει έναν τρόπο περήφανη για τη δουλειά του, αποτελεσματική, και δεν delivered. Μεγάλο πράγμα.
Ναι. Δηλαδή, βρίσκανε καταξία στο κοινωνικό τους περίεργο. Για ένα ελληνικό δημόσιο, το οποίο δεν ξαφνικά, σε αυτά που λέω, εξαφάνισε αυτή η κατάσταση, τα αρνητικά του, είτε μεν είτε δε αρνητικά. Δηλαδή είτε τα εξωστρεφεί αρνητικά του στον κόσμο, είτε τα εξωστρεφεί. Δηλαδή και επικεντρώνει τη σεστρεφή. Μία κακή μισοδοτική κατάσταση, ειδικά μετά την ιστορία των μνημονίων, ένας τελείως αναποτελεσματικός τρόπος να μπορέσεις να βοηθήσεις οικονομικά τους άξιους, αυτούς που δουλεύουν περισσότερο.
Όλοι δουλεύουν το ίδιο. Δηλαδή κάποιος ο οποίος εργάζονταν πάρα πολύ σκληρά, στο δικό μου μέτρο της εμπειρίας εννοώ, όπως εγώ το είδα, δεν μπορούσε να πάρει πρακτικά παραπάνω χρήματα, δεν μπορούσε να έχει σημαντική βελτιά στη ζωή του, δούλευε για αυτό που ο ίδιος αισθανόταν για μια ηθική δική του ανταμοιβή. Αλλιώς αν έβγαινε και κάποιοι το επιλέξανε και καλώς κάνανε, αν έβγαινε στην αγορά εργασίας στην ιδιωτική και έβγαινε το δημόσιο, μπορεί να έπαιρνε τετραπλάσια, πενταπλάσια χρήματα σε ένα MVV.
Οπότε ήταν συγκινητικό κατά μια να βλέπεις ανθρώπους που αρκούνταν στο μισθό τους, κάνουν την εργασία τους και με το παραπάνω, δουλεύαν σε ένα περιβάλλον που αν ο διπλανός τους δεν ήταν αποδοτικός, δεν εργάζονταν, δεν ενδιαφέρονταν, δεν είχε σκήληση, δεν είχε κατά ανάγκη μεγαλύτερες απολαύσεις από αυτούς, δεν είχε μεγαλύτερη καταξίωση, και όμως ήταν τρομερά αποτελεσματικοί και εργάζονται για το αποτέλεσμα.
Το που περιέγραψες πολύ ωραία, ας πούμε τη σύγχρονη χέμια του πατριωτισμού. Ναι. Πρέπει να περάσουμε στα εκπαιδευτικά, στο δεύτερο κομμάτι του κουβέντας, διότι φεύγετε από τους φυσιακείς και πάτε στο παιδείας. Αλλά πριν πάμε στα του παιδείας, να σας ρωτήσω ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίσατε σε όλο αυτό.
Νομίζω εν τέλει, εγώ θα έλεγα πως είναι ο χρόνος. Δηλαδή, ο χρόνος που απαιτείται σε ένα πιο πολιτικό επίπεδο είναι επάνω από το χρόνο στο πολιτικό και το διοικητικό. Δεν έχω λόγο να θα αφήσω κατά μέρες εδώ. Στον πολιτικό επίπεδο είναι ο χρόνος. Δηλαδή, στον πολιτικό επίπεδο είναι να τρέξεις στα πράγματα στο πιο γρήγορο γίνεται. Στην υγειά είναι ο χρόνος.
Δεν μπορείς να κάθεις. Να πω το εξής, δηλαδή εγώ έχω ένα κενό μνήμης Επειδή κάναμε στο γραφείο Ανάμεσα στον Ιούλιο του 19 Και στο Μάρτεο του 20 Μάλλον στο Γενάρη, Φεβρουάριο του 20 Δηλαδή σαν να μην υπάρχει στην μνήμη Σαν προσωπικό επίπεδο Σαν λιπτελή Έγινε πολλή δουλειά όμως αυτό Ναι, έγινε πάρα πολύ δουλειά Ενώ ότι ήταν μια δουλειά προετοιμασία Ήταν μια δουλειά ορίμασης πραγμάτων Αντιθέτως μετά ήταν ένα ρόλερ κόστερ που κάθε βδομάδα ο Κυριάκης Γερακάκης ήταν σε κάθε βδομάδα τι κάνουμε, τι βγάζουμε σε τέτοιου βδομάδα, τι βγάζουμε σε τέτοιου βδομάδα.
Φανταζόμουν στο COVID δουλεύατε πραγματικά 24-7 έτσι. Δεν σταματάει ποτέ αυτό. Ήταν μια πολύ έντονη περίοδος και πάρα πολύ δύσκολη. Για πάρα πολύ χρόνια. Ήταν ο COVID, ήταν οι δυσκολίες της καθημερινότητας που είχαμε όλοι, ήταν η πίεση της δουλειάς που είχαμε εμείς ειδικότερα και μετά το εμβολιασμό που τα έκανα ακόμα χειρότερα.
Οι οργάνωσες εμβολιασμού από μόνον πριν πρώτον και τελειότερα ήταν ακόμα μεγαλύτερη με σημαντικότητα. Δηλαδή ένα τεράστιο πολύπλοκο πράγμα που έγινε με μαγικό για τα ελληνικά δεδομένα. Αλλά δεν θα πρέπει να το πούμε τώρα. Ναι, αυτό επίσης είναι μια ξεχωριστή συζήτηση. Και ο Ρώτη δεν καταγραφεί σωστά αυτά ή νωρίσιμα ακόμα, δεν ξέρω.
Θα πρέπει να καταγραφεί αυτό. Εγώ θέλω πως θα ξεχαστούν εν τέλει, να πω την αλήθεια. Θα ξεχαστούν ενώ υπάρχουν πολλές ευκαιρίες και από εκεί να πάρουν διδάγματα γιατί αυτό με ποιο τρόπο πήγε καλά. Σε μια φορά που γενικότερα δυσκολευόμαστε πάρα πολύ, αλλά και εκεί οι απαντήσεις είναι ίδιες. το πώς πέντε άνθρωποι σε πολιτικό επίπεδο πήραν δύο πολύ σημαντικές αποφάσεις.
Ότι αυτό δεν είναι το project ενός, είναι μιας ομάδας. Δηλαδή μιας διαλειτουργικότητας υπουργείων και φορέων. Και ότι επίσης, πάρα πολύ βασικό, ότι με το τεράστιο ρίσκο να πάρεις πάνω σου ένα project το οποίο θα αποτύχει, το πήραν πάνω τους άνθρωποι και το φέραν σε πέρας. Αυτό είναι πολύ βασικό, γιατί αυτό κατά μία έννοια ήταν μια καυτή πατάτα.
Δηλαδή όποιος το έβλεπε, έλεγε να αποτύχει αυτό, παίρνω στο λαιμό μου ανθρώπινες ζωές. Ήταν σαν να προετοιμάσεις για έναν πόλεμο. Ήταν ουσιαστικά ή κερδίζω ή χάνω. Δηλαδή αν κερδίσω είμαι ελεύθερος, αν χάσω... Γίνεται λοιπόν η εκλογή στο 23, τελειώνει το πρώτο εκδίδιο, φτάνει σε μια ολοκλήρωση, γίνεται η εκλογή στο 23 και βρίσκεσαι στο Παιδείας με την δηλωμένη δήλωση του Υπουργού, τουλάχιστον σε εγκοντριούς ανθρώπους, ότι σε 100 μέρες θα λάβεις τα πάντα.
Το Υπουργείο Παιδείας είναι το ακριβώς αντίθετο. Ο κ. Κερακάκης φέρνει από υπουργός ψηφιακής διευθυνσίδησης, έχοντας διαγράψει αυτή την πολιτική και επιχειρησιακή επιτυχία, και μεταφέρεται στο Παιδείας, το οποίο είναι ίσως ο ορισμός του αντίθετου. που υπό την έννοια είναι ένα τεράστιο well-established Υπουργείο, είναι έτσι εδώ και δεκαετίες, εκφράζει το πιο βαρύ ελληνικό δημόσιο, το πιο πολυάνθρωπο δημόσιο, είναι ο μεγαλύτερος εργοδότης στη χώρα του Υπουργείου.
Και ενώ στο Υπουργείο Ψηφιακής Δικηγητρίας μπορούσαμε να φέρουμε μεταρρύθμιση σε 7 μέρες, το έχουμε κάνει σε 7 μέρες, έχουμε αλλάξει πράγματα. Το έχω δημοσιεύσει και κάποιοι από τα λίγα που έχω γράψει στο Facebook. η χήτης πολύ μετά προφανώς το Λασάρισμα του Γκοβ Γι Άρ πρέπει να ήταν τον Οκτώβριο 2021 μας ζήτησε το Υπουργείο Μεταφορών επιστρέφω αυτό το λόγο μου μας ζήτησε το Υπουργείο Εποδομών και Μεταφορών να ψηφιοποιήσουμε τη διαδικασία των αδειών εισόδους στο δακτήλιο για τα πράσινα οχήματα, για οχήματα με χαμηλούς ρήμπους. Και μας Αν εκείνος ότι έχουμε 7 μέρες.
Το κάναμε σε 7 μέρες. Δεν το κάναμε σε 7 μέρες από ταλέντο. Το κάναμε σε 7 μέρες από οργάνωση. Δηλαδή, το νομοθετικό κομμάτι, το οποίο μας επέτρεπε, γιατί κάθε υπηρεσία που λανιζάρει το νομικό δημόσιο, χρειάζεται μια από πίσω νομοθετική βάση, νομική βάση. Ήταν τόσο εύκολο να το κάνεις replicate αυτό το μοντέλο, όσο και το τεχνολογικό, που σε 7 μέρες, οπότε σε έξι μας ήταν έτοιμοι, το είχαμε έτοιμο και βγήκε η υπηρεσία.
Αυτό είναι efficiency. Δεν είναι ταλέντο, δεν είναι ηρωισμός, είναι εξαιρετικά καλό efficiency στο σχεδιασμό. Ερχόμενοι λοιπόν από ένα πολιτικό περιβάλλον το οποίο σε έξι μέρες βγάζει σε υπηρεσία, καινούρια, σε κομπιτειά, πηγαίνει σε Υπουργείο Παιδείας, είναι ο ορισμός που στρατήθηκε. Γιατί επίσης, στο Υπουργείο Ποιευματικής Διακυβέρνησης, ήταν σαν ένα πάρτι έκπληξη για την ελληνική κοινωνία.
Δηλαδή, η ελληνική κοινωνία καθόταν στο τραπέζι και για τους πρώτους ειδικά μήνες ή χρόνια απλώς άνοιγε δώρο. Δηλαδή, δεν τα ζητούσε. Δεν ήξερα εμείς τι προετοιμάζουμε. Αντιθέτως, η ελληνική κοινωνία είναι πάρα πολύ involved στο ελληνικό σχολείο. Με ένα πολύ μαγικό και ωραίο τρόπο συνδυεική ελληνική κοινωνία το ελληνικό σχολείο και η ίδια ασφαλώς φαρνείται, αλλά έτσι είναι.
Άρα στο Υπουργείο Παιδείας, έχεις ένα πολυάνθρωπο ανθρώπινο δυναμικό, ένα ανθρώπινο δυναμικό, για να είμαστε ειλικρινείς, αρκετά κακό μεταχειρισμένο σε κοινωνικό και διοικητικό επίπεδο και ασφαλώς σε εκκρεμότητα σίγουρα δεκάδες προβλήματα, δηλαδή η δημόσια εκπαίδευση και μη δημόσια, που βαλάει πάνω της εκκρεμότητες, προβλήματα, προκαταλήψεις δεκαετιών.
Δεν είναι τυχαίο, ας πούμε, η προκατάληψη των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Δηλαδή, για έστω να το πούμε των μη κρατικών αλλιώς, όπως είναι και αποτυπωμένο στο νόμο των νομικών προσώπων πανεπιστημινικής εκπαίδευσης. Είναι μια φοβερή προκατάληψη. Δηλαδή, στη χώρα που στέλνει τα παιδιά να σπουδάσουν στο εξωτερικό, το βασικό σύνθημα κατά μαθαμιχειρουργεί κάποιος που θα έχει τελειώσει ιδιωτικό πανεπιστήμιο στην Αθήνα που αυτός που το λέει είναι πολύ πιθανό αν έχει καλή ασφαλή ζωή άμα πάει κάτι να μην πάει έλθα λοιπόν οπότε στην πράξη αυτή ήταν μια βαριά νομική συζήτηση αν το Σύνταγμα επιτρέπει ή δεν επιτρέπει την είδηση μη κρατικών πανεπιστημίων ενώ πήγαμε και το κάναμε όλο αυτό μια δημόσια συζήτηση Εμένα θα είμαι χειρουργή-γιατρός στα ιδιωτικές ιατρικές σχολές.
Δεν υπάρχουν ιδιωτικές ιατρικές σχολές. Θέλουμε να τους πούμε ιδιωτικές, μη κερδοσκοπικές, οτιδήποτε. Σε όλα τα πλάτη και μήκη αναγνωρίζονται τα πτυχία τους στην ελληνική πραγματικότητα, είτε μέσω το ΔΟΑΤΑΠ, είτε με επαγγελματικά δικαιώματα. Άρα ήταν μια τελείως παραπιστική συζήτηση. και ήταν κορυφαίο παράδειγμα προκατάληψης και κορυφαίο παράδειγμα αυτό που λέω εγώ, λάβεσαι ερώτηση.
Η ερώτηση δεν είναι αν θα είσαι χειρουργέ γιατρός από μη κρατικό πανεπιστημίες. Μα σε χειρουργεί ούτως για άλλους τώρα. Κοιτάξτε, είναι πολύ απλό. Εγώ θα το πω με πάρα πολλές λόγες. Εγώ ως άνθρωπος που διελευθερωθούμε επιχειρηματικά στην εκπαίδευση εδώ για 15 χρόνια. ό,τι συμβαίνει στην ελληνική εκπαίδευση είναι 95% ιονέσκο είναι σουρεαλισμός Αμπράμωβιτς Αμπράμωβιτς Είναι ένα ειρθαλέσιο τέχνης Δηλαδή αν πιάσεις το πιο απλό χαρτί που μας στέλνει, παίρνουμε κάθε μέρα 10-15 mail από τις διευθύνσεις του Υπουργείου και διάφορα τα οποία όλα είναι με βάση το τάδε και το τάδε και το τάδε που για να το γράψεις θέλεις μια μέρα και έρθει ένα ήταν η πρώτη υπόφαση του Υπουργείου Παιδείας Επισήδης που έλεγε με βάση αυτό επιτρέπουμε εις φραγίδα.
Αν δεν χωράει να γράψει Υπουργείο Παιδείας Επισήδης και εμάς να γράφει πεθά. Και λες μα χρειάζεται νομοθετικό έγγραφο για αυτό το πράγμα. Ό,τι γίνεται στην εκπαίδευση είναι σουρεά. Δεν ξέρω και πραγματικά θέλω ότι φοβάμαι το δικό σου και το έχεις και από μέσα περισσότερο από όλους μας τι είναι αυτό το οποίο εμποδίζει τελικά να πέσει, να το πω πολύ χοντρά, να πέσει μια βόμβα στο ελληνικό αισθηματικό έγκαιρος και να την αλλάξει.
Λόγω της έκθεσης και του βάζου περιέγραφα πριν, οι βόμβες δεν είναι αποτελεσματικές, δεν αρκούν. Δηλαδή, ενώ ο εθνιδιασμός του Gov.gr δεν επιστρέφει για κανένα λόγο ας πει άλλη συνταγογράφηση υπό συνθήκες ειρήνης, δεν θα γινόταν έτσι εύκολα. πολλοί ατρικοί σύλλογοι θα εξηγήρονταν Στο κομμάτι της εκπαίδευσης δεν υπάρχουν δύο-τρία τρίξ που θα έκανες και αυτό θα το πείραζες και θα το μεταμόρφωνες με τη μία Γιατί είναι ο όγκος το εύρος και είναι και το χρονικό βάθος των προβλημάτων είναι πάρα πολλά Αν πρέπει να στασχολογήσω συγκεκριμένα πράγματα σίγουρα εγώ θεωρώ πως όλο το ελληνικό σύστημα εκπαίδευσης είναι βαθιά πουρτανικό, δηλαδή με την έννοια του πουρτανισμού της μονοληθικότητας, ότι δεν θέλουμε να ενωφλούμε κανέναν, δεν θέλουμε να θίγουμε κανέναν, φοβόμαστε το οποιοδήποτε υπονοούμενο και πιστεύουμε και θεωρώ πως είναι το μόνο σημείο στο ελληνικό δημόσιο το οποίο έχει μια πολιτική χρειά, πιστεύουμε σε ένα σχολείο το οποίο είναι ίδιο μόνο τα υπόλοιπα σχολεία της χώρας.
Δηλαδή ότι η ασχολική ένωση ξεκινάει πρέπει να είναι ίδια, ένας τύπος, Ο δάσκαλος είναι ο ίδιος άνθρωπος, λέει τα ίδια πράγματα, διδάσκει τα ίδια σχολικά βιβλία, ο μαθητής στο θρανείο ή καρέκλα του είναι το ίδιο. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλο κομμάτι στην ελληνική δημόσια διοίκηση όπου το κράτος έχει τόσο τεράστιο έλεγχο στο τελικό αποτέλεσμα.
Και κάποιος θα μπορούσε να πει γιατί είναι κακό αυτό. Φυσικά είναι κακό, διότι όπως λέμε, ούτε θυμάμαι πόσες δικαιοποιήσεις θα έλεγα αυτά τα πράγματα. Δεν μπορεί το παιδί που μένει στο κολονάκι να έχει τις θέσεις ανάγκες με το παιδί που μένει στο νεύρο. Είναι δύο διαφορετικά παιδιά, δύο διαφορετικές κοινωνίες, άρα θέλουν δύο διαφορετικά σχολεία.
Ήρθε το Υπουργείο και λέει όχι, θα κάνετε το ίδιο. Αν και τώρα με το πολλαπλό βιβλίο δεν ξέρω. Και αυτό ήταν ένα τεράστιο ζήτημα. Εγώ θέλω πως αυτή η δική μου εμπειρία χωρίς να είμαι ειδικός στα θέματα εκπαίδευσης να το συμφωνήσουμε αυτό σε κάθε περίπτωση την εμπειρία εγώ από τις πάνω διεπικοί μου και το λέω και με μια ομότητα χωρίς πολιτική χρειά και ατζέντα αλλά αυτή ήταν η εμπειρία μου το περίπου ένα μισό χρόνο που έμεινα εκεί ήταν η προσπάθεια του κυρίακου Καραγκάκη της Υπουργοπαιδείας να φέρει έναν να το πω έτσι, πλουραλισμό στρατηγικοί σχήματα. Δηλαδή, και τα μη κρατικά πανεπιστήμια τι είναι, παραπάνω έξτρα ευκαιρίες, πέρα από τη μονολαστικότητα του δημοσίου πανεπιστήμιου, να μορφωθείς.
Τα Ωνάσια, ένα τεράστιο πράγμα, τα Ωνάσια σχολεία είναι η δυνατότητα να πας σε ένα σχολείο, που δεν θα το δούμε σήμερα και αύριο και φέτος, θα το δούμε σε βάθος χρόνου, να πας σε ένα δημόσιο σχολείο, κοινοφελές ίδρυμα. Το οποίο δεν έχει ατζέντα, δεν δίνει ενδιαφέρον τα κέρδη, δεν έχει τίποτα παλαιόπτωμα. Και στο τέλος, δεν είναι κακό τα κέρδη.
Δηλαδή, είναι αστείο που απαγορεύουμε τα μη κρατικά πανεψήμια στη χώρα, όταν έχουμε ιδιωτικά σχολεία. Δηλαδή, όλο αυτό είναι... Είναι ένα παράνομο. Είναι ένα συγκρατησμό. Τα IB σχολεία, επίσης, είναι προς την ίδια κατεύθυνση. Δηλαδή, ένα πρώτο, Μια πρώτη χαραμάδα ελπίδες για την ελληνική εκπαίδευση είναι η πολλαπλή τύπη σχολείων.
Είναι μια αρχή. Όσο περισσότερο αυτό το αφήνεις να εκταθεί, τόσες περισσότερες ευκαιρίες έχεις να δεις καλύτερη ποιότητα στην εκπαίδευση. Σίγουρα το πολλαπλό βιβλίο, το οποίο θα το δούμε πώς θα εφαρμοστεί από το χρόνο, δίνει μια ευκαιρία. Αλλά εδώ ανοίγει μια μεγάλη συζήτηση, αν θες. Δεν είναι μόνο ο πρόσφατος για τον πολλόν βιβλίο.
Είναι αντέχμος ελληνική κοινωνία, πλουραλισμό στο ελληνικό σχολείο. Εμένα η απάντηση μου είναι ξεκάθαρα όχι. Ποιο κομμάτι της κοινωνίας δεν αντέχει αυτό. Είναι μια πολύ ωραία κομμέντα που έχει καλώς ή κακώς και ένα πολιτικό κομμάτι. Αλλά ποιο κομμάτι της κοινωνίας είναι αυτό που αντιδράει. Διότι αυτή τη στιγμή πάρουμε ένα μέσο σχολείο.
Πάρουμε ένα ονάσιο σχολείο. Πιο καλύτερα από εμένα, στην πρώτη χρονιά δεν λειτουργήσαν όλα τα ουνάσια γιατί υπήρχαν πάρα πολλοί σύλλογοι γονέων και καθηγητών μαζί που είπαν ότι δεν θέλουμε το σχολείο μας να γίνει ουνάσιο. Φέτος νομίζω έγινε αυτό το πράγμα. Αλλά αν πάρουμε σε αυτά τα σχολεία, πόσοι είναι αυτοί από τους 500 οικογένειες που δεν θέλουν το σχολείο μας να γίνει ουνάσιο.
10, 20, 50 που όμως βγαίνουν μπροστά, έλεγχουν το σύλλογο γονέων, κάνουν φασαρία. Γιατί το παραγωγικό κομμάτι του σχολείου, της οικογένειών, της κοινωνίας, δεν είναι ένας φωλίος που δεν πρέπει να γίνει το σχολείο που θέλει. Ένα καλό σχολείο θέλουμε για το παιδί. Εγώ εδώ έχω προσωπικές απόψεις λίγο δύσκολες και σκληρές.
Εγώ πιστεύω ότι και πολλοί φίλοι και κοινωνικών περίγραφων, όταν φύγαμε στο Υπουργείο Παιδείας, λέγαμε ας συνδικαλισμός και τα λοιπά βαρύς. Ο συνδικαλισμός πια στο Υπουργείο Παιδείας έχει αρκετά μετριαστεί θα έλεγα. Δεν ήταν αυτός ο συνδικαλισμός του 80 και το 90 που έκλεινε σχολεία και σταματούσε πανελλήνες εξετάσεις.
Αλλά ο συνδικαλισμός έχει διαχειριστεί στην κοινωνία. Η συνδικαλιστική νοοτροπία αυτή με όλα τα κακά της προφανώς έχει και κάποια θετικά εννοείται αλλά με όλα τα κακά της έχει διαχειριστεί στην ελληνική κοινωνία. Δηλαδή, το minimum effort για ένα maximum πράγμα έχει περάσει σε συλλόγους γονέων, σε ομάδες γονέων, σε παιδιά.
Υπάρχει δυστυχώς μία εργαλειοποίηση, το βλέπω αυτές τις μέρες, υπάρχει ένα κύμα καταλήψεων, οι παιδιά 15, 16, 17, 18 χρονών του γέννουν ανήκοντας σε ένας διακριμένος κόμμας, παπαχαλίζουν πράγματα, βλέπουμε το παράδειγμα, το ορισμό, Λέω ότι το πρόγραμμα είναι πολύ καλό. ένα πράσμα, το οποίο... Θες να κάνεις μάθημα, θες παιδί μου να μορφωθείς, θες να μαθείς δράμα ή δεν θες.
Στη δημόσια συζήτηση για τα ονάσια σχολεία υπήρξε κάποιος ποτέ να θέσει, να πει, τι έλεγε, ότι ό,τι εξωφρενικό μπορεί κάποιος να καταλάβει και να ακούσει, γιατί να μην γίνει το σχολείο ονάσιας που στην πράξη. Τι προστάτευε. Προστάτευε ακριβώς αυτό, να πάει ένα ουδέτερο, ας το πω έτσι, ίδρυμα, ένα κοινοφελές ίδρυμα, να ανοίξει το καπάκι του τοπικού σχολείου και να δει τι έχει εδώ μέσα, ρε παιδιά.
Κάτι που η έκταση του Υπουργείου Παιδείας δεν μπορεί να το κάνει. Δηλαδή δεν μπορεί ο Υπουργός να πηγαίνει και να σηκώνει έναν τα καπάκι και να πει εδώ τι έχετε. Όμως ο μέσος Έλληνας αυτό θέλει. Αυτό ακριβώς νομίζω που περιγράφεις και συμφωνώ. είναι πολύ παραστατικά, έτσι όπως τα είπες, διότι έφυγε σε ένα σχολείο και λένε οι γονείς δεν έχουν ωραίες έτσες, σχεδόν πέφτουν τα ταβάνια ή δεν έχουν υπολογιστές. Αν έφανε στη μια ιδιωτική εταιρεία να τα χορηγήσει, θα γίνει χαμός.
Εάν όμως πάει ο ίδιος υπουργός όπως λες και πάει και πει παραδειά, κοιτάξτε, θα πιάνω και το μυστρή και θα το σομαντίζω, θα είναι υπέροχο. Διότι τι θέλει ο Έλληνας, το κράτος να του λύσει το πρόβλημα. Χωρίς να είναι άμεσα σχετικό, νομίζω ότι είναι σχετικό από το που λέγαμε προηγουμένως μια λεπτά, πολλές offline συζητήσεις.
Ότι ακούω προχθές υπουργό στο ραδιόφωνο, λέει δεν είναι ευθύνη των γονέων το συγκεκριμένο, είναι θέμα ευθύνης των πλατφορνών. Μα είναι δυνατό να λες στην ελληνική κοινωνία δεν είναι θέμα ευθύνης των γονέων. Και είναι ευθύνη του γονέου. Κάνεις ένα παιδί, το μεγαλώνεις, το φτάνεις και ό,τι στραβό γίνει δεν φταίει ο γονιός φταίει ο Υπουργός Παιδείας ή ο Ζούκεμπεργκ. Ως φταίει και ο γονιός.
Και αυτό είναι το μεγάλο θέμα της αυτομικής ευθύνης. Ναι. Όλα τα θέματα μαζί. Μια και το πέραισες. Σχολικά κτίρια. Μια κρεμότητα την είπαμε πριν, δεν καητιώνω στην αλική δημοσιοδίκηση. Στην αλική πραγματικότητα και δημοσιογείκης. Εάν θες βρίσκει δημοσιογείκης λύση. Πρόγραμμα Μαριέτα Γιαννάκου. Δηλαδή, ποιό ήταν το πρόβλημα στα σχολικά κτίρια, η έλλειψη αρμοδιότητας, η έλλειψη πόρων και κυρίως η μεγάλη δυσκολία που έχει στις δημόσιες συμβάσεις.
Λύθηκαν με μοιάζει και τα τρία. Έρχονται οι τράπεζες, θα παστρέψουμε σε αυτό, έρχονται οι τράπεζες, χορηγούν κατά έτος κάποιες δεκάδες εκατομμύρια κλειώμενα, με δικές τους διαδικασίες, άρα δική τους ευθύνη και τα λοιπά του οποίου συνεργάζονται και τα λοιπά, με πολύ πιο γρήγορα όμως από το ελληνικό δημόσιο, σαρώνουνε κατά εκατοντάδες χιλιάδες ελληνικά σχολικά κτίρια, τα συμμαζεύουνε, δεν απλώς τα εξοραίζουν, τα συντηρούν και παραδίδουν επίσης στην τοπική κοινότητα ένα σχολείο πολύ βαλύτερο από την πριν και πολιτικά ασφαλές.
Βέβαια για μένα εδώ είναι και μια συζήτηση εντάξει, προφανώς κατ' ελάχιστον πρέπει να έχει ένα σχολικό κτήριο το οποίο να είναι ασφαλές και λειτουργικό. Αλλά το κυρίως ζήτημα της δημόσιας εκπαίδευσης δεν είναι η πολυτέλεια. Δηλαδή η χώρα έβγαλε από άθλες σχολικές έκπλησες της επαρχίας λαμπρούς επιστήμονες στις δύσκολες εποχές της.
Το content είναι. Το κόντερντ και οι άνθρωποι, είπες εσύ. Ναι, το κόντερντ και οι άνθρωποι πάνε μαζί. Υδάω θέματα μπροσπίσω. Βλέπεις λοιπόν, ενώ εκτιμάς αυτή την τραπεζόμετρο πρόγραμμα Μαριάτα Αγιαννάκου, έρχεται ο Δήμος Πατρέων, παίρνει το αποτέλεσμα της δωρεάς της τράπεζας, ενώ είναι ευθύνη του κανονικά στο δημόσιο σχολείο, το κτίριο το δημόσιο, και πηγαίνει μετά και ξεβιδώνει...
Τις ταμπέλες. Την ταμπέλα γιατί σου λέει εμείς δεν θέλουμε δορτές στις τράπεζες που είναι το θέμα του φόρου. Δηλαδή στο τέλος ας είσαι και μια ειλικρίνη και μια συνέπεια στη στάση. Μη δεχτείς να σου φτιάξουν τα σχολικά κτίρια στο δήμο σου, φτιάξ τα μόνο σου. Δεν μπορεί και να αποδέχεσαι και αυτό μετά να πιέσεις ξεδίδα. Πες με τις ταμπέλες.
Έτσι και με το Ίδρυμα Ωνάση που έκανε αυτή την ιστορία που βγήκε από το comfort zone του Ιδρύματος για να κάνει όλη αυτή τη δύσκολη μια δουλειά η οποία είναι πάρα πολύ κατεβαίνει στο επίπεδο του διευθυντή του σχολείου με τα προβληματά του. Υπάρχουν ελλείψεις στα σκύλες στους εκπαιδευτικούς για το πώς να διηκούνε ο διευθυντής.
Περάστησε η συζήτηση ενός δημόσιου σχολείου και είναι μια τελείως διαφορετική δουλειά από τον εκπαιδευτικό. Όπως είναι πάντα ο εκπαιδευτικός. Στο δημόσιο. πριν πηγαίνουμε προς το κλείσιμο, θα σου κάνω την αυτονόητη ερώτηση. Εσύ που το ζεις από μέσα και έχεις δει όλο το βάθος του προβλήματος της ελληνικής εκπαίδευσης, ποιο είναι το ένα, αν πρέπει να πεις ένα πράγμα που μας εμποδίζει να αλλάξουμε.
Ποιο είναι, η νοοτροπία των ανθρώπων, των δασκάλων. Δυσκολεύομαι. Δεν υπάρχει ένα μόνο. Θεωρώ πως η τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι σίγουρα πρόβλημα για τον τρόπο που παράγουν τα δασκάλους και οι καθηγητές. Είναι τεράστιο ζήτημα. Παράγουμε συντηρητικούς και τελείως χωρίς έμπνευση εκπαιδευτικούς. Από εκεί θα ξεκινούσε κάτι τέτοιο.
Το δεύτερο είναι ο χρόνος. Συνδυάζεται με το δεύτερο. Δεν είναι κάτι που αλλάζει σε δύο μέρες. Μπορείς να αλλάξεις αρκετά πράγματα. Γίναν αλλαγές. Το 23-25, στο Υπουργείο Παιδείας, συνεχίζοντας ασφαλώς. αλλά θέλει ένα τεράστιο βάθος χρόνου για να εφαρμόσει αλλαγές. Πρέπει να κάνουμε σαν προηγούμενο podcast θέλει μια 20ετή συνένεση της κοινωνίας να δεσμευτούν όλοι ότι θα κάνουν μια στρατηγική τώρα και όμως και να κυβερνήσουν για την άλλα.
Και το τρίτο είναι αυτό που είπες η συνένεση κοινωνίας όχι απλώς σε αλλαγές τέτοιου είδους χαρακτήρα να απελεκθερωθούμε από το βαθύ συντηρητισμό που έχουμε. Δηλαδή, ότι θα πάει το παιδί μας στο σχολείο, θα ακούσει και πράγματα τα οποία μπορεί να μας αρέσουν, ότι το σχολείο έχει φωνές μέσα σε κάποια πλαίσια. Δεν μπορεί να λέμε το πολιτικά ορθόμενο σε ένα σχολικό βιβλίο και μόνο.
Δεν γίνεται αυτό. Για μένα. Δηλαδή, η συζήτηση για τα σχολικά βιβλία που θα ανοίξει και το χρόνο θα έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον και για μένα θα είναι αυτόπιτο και κομική. θα υποθούν και λάθος πράγματα στις χιλιάδες βιβλίων που θα διαμοιραστούν. Προφανώς. Ρόλος του σχολικού περιβάλλοντος είναι να δημιουργήσει χώρο διαλόγου στην τάξη.
Φίλε, υπάρχει σόφρον άνθρωπος που δουλεύει το μυαλό του, που πιστεύει ότι αν πάρουμε τώρα εδώ, βλέπω στην βιβλιοθήκη έξι βιβλία, αν πάρουμε έξι βιβλία είναι όλα μέσα τέλεια καταπληκτικά και συμφωνούμε με όλα. ο λόγος που διαβάζουμε πολλά διαφορετικά βιβλία είναι ακριβώς να έχουμε διαφορετικές απόψεις να συμφωνήσουμε, έτσι διαμορφώνεις μιας συνήθειας και από το μόνο πολύ αυτό δηλαδή που είπες τώρα είναι ένα πολύ ωραίο ζήτημα από μόνο το ότι ο μέσος έμεινας λέει το βιβλίο της σχολής πρέπει να είναι τα πάντα να είναι σε όλα σωστό και να είναι να συμφωνούμε όλοι και θα γίνει για να κλείσουμε ο καθηγητής μου στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο που πάρβαλα χρόνια μου έλεγε ότι μέσα στην περίπτωση ότι η λέξη όμορφος βγαίνει απ' αυτόν που έχει μόρφωση.
Δεν είναι αυτόν που έχει... Δεν είναι ο εύμορφος που έχει καλή μορφή. Είναι ο έχον μορφή. Αυτός που είναι διακριτός απ' τους άλλους. Όχι κατά αναγκαίο ο Καλούλης, ο Ευγενικούλης ομορφούλης, ο Ξανθούλης一些 από τα πρώτα πατσαμοφιάσεις. Ο λεπτούλης. Αλλά ο έχον μορφή, ο διακριτός απ' τους άλλους. πια σε όλες τις βαθμίδες. Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Και γιατί η ελληνική κοινωνία δεν αντέσει, θεωρώ εγώ, να το ζήσει αυτό. Θα κάνουμε σίγουρα κάκρα στιγμή στο μέλλον να πιάσουμε την κουβέντα από εδώ που την αφήσαμε και να συζητήσουμε κυρίως αυτό το τελευταίο, το οποίο είναι μεγάλο ζήτημα. Γιατί δηλαδή στην ελληνική κοινωνία δεν μπορούμε να αποδεχθούμε το διαφορετικό και την ύπαρξη διαφορετικών απόψεων αυτόχρονα.
Υπάρχουν ζητήματα που εγώ, ας πούμε, εντάξει, είμαι ένας φιλελεύθερος άνθρωπος ιδεολογικά, αλλά υπάρχουν ζητήματα που μπορεί να διαφωνώ με τον εαυτό μου. Να έχω σήμερα μια γνώμη και να ελάχισω σε 15 μέρες, σε ένα μήνα. Ή να μάθω κάτι καινούριο. Αυτά είναι αυτονόητα πράγματα. Και για την αλληλή κοινωνία, για κάποιο λόγο δεν είναι.
Κωνσταντίνο, σε ευχαριστώ πάρα πολύ. ήταν ένα ψήγμα κάνουμε πολλές ιδιωτικές κουβέντες και αυτό που είπαμε τώρα ήταν ένα ψήγμα μην αμήνω λίγο στον αφρό μια ξόπετση όπως θα έλεγε και ο Τσάτσος αναφορά στα ζητήματα αλλά σας ευχαριστώ πάρα πολύ που τα μοιράσκετε μαζί μας και εγώ σας ευχαριστώ για την πρόσκληση ήταν ένα ακόμα επεισόδιο του Πλαγιού Ισθένοντας νομίζω θα το βρείτε πολύ ενδιαφέρον ραντεβού στο επόμενο, γεια σας Αυτό ήταν ένα επεισόδιο του podcast Πλαγιολυσταίνοντας με το Γιάννη Γιαννούδη Ακολουθήστε μας στο Spotify τα Apple Podcast και το YouTube
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα