Το κάρμα, οι συμπτώσεις και η αποδοχή της αδυναμίας μου απέναντί τους.

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Γεια σας είμαι η Πολίνα και είμαι καλά και σήμερα θέλω να περιγράψω μια καθημερινή μέρα τη δική μου μέρα σήμερα λοιπόν είναι μέρα Δευτέρα ε, ξυπνάμε τον αέρα της Δευτέρας τέλος πάντων όλα καλά κάνω το σμούδι μου με τα 300 φρούτα που βάζω με μικροποσότητες μέσα και λαχανικά το οποίο πίνω κάθε πρωί μάλλον καταπίνω Τέλος πάντων η υγεία θέλει πολλές θυσίες Και ξεκινάω, λέω θα πάω από τα Honda Center Κάτι ήθελα να πάω για τα μαλλιά μου, κάτι ήθελα να πάω για το γιο μου Τέλος πάντων λίγο χαζεύω εκεί Χαλαρά λέω πάω να ανοίξω το μαγαζί στις 11 Είναι 11 και 5, ωραία μια χαρά, Θεσσαλονίκη Κατεβαίνω την Εγνατία, περπατάω, φτάνω μπροστά στο μαγαζί Και έχω ξεχάσει τα κλειδιά Και από το σπίτι και από το μαγαζί γιατί φυσικά τα έχω σε ένα τσιγγέλι Οκ λέω παίρνω τον Τάσο τηλέφωνο δεν το σηκώνει Παίρνω παίρνω παίρνω παίρνω 7 φορές η κλίση μου προωθείται Οκ ξεκινάω να πάω σπίτι λέω τώρα έχει πάει γυμναστήριο και δεν πιάνει το κινητό Και εγώ δεν έχω κλειδιά να ανέβω ούτε στο σπίτι για να πάρω τα κλειδιά για να πάω στο μαγαζί

01:23 Συνεχίζω παίρνω τον τάσο Τίποτα τίποτα τίποτα Ο μπαμπάς μου με παίρνει από πίσω Χτυπάει δεύτερη γραμμιά σταμάτη Το οποίο απλά θέλει να μου πει κάτι Νέα για το βουνό Που πήγαινε να περπατήσει σήμερα και κάτι τέτοια Λέω μπαμπά το και το Μου λέει καταλαβαίνω κλείνω το τηλέφωνο Ξανά να παίρνω τον τάσο ξανά να παίρνω τίποτα Παίρνω τον γιό μου του λέω κοίτα Παίρνεις τα κλειδιά τώρα έρχεσαι από το πατρικό μου που είναι 500 μέτρα από εδώ και πρέπει να έρθεις στο σπίτι γιατί δεν έχω τα κλειδιά για το μαγαζί μου λέει και τι να κάνω που δεν έχεις τα κλειδιά για το μαγαζί, εγώ που να τα βρω λέω όχι δεν κατάλαβες δεν έχω τα κλειδιά και από το σπίτι και από το μαγαζί τέλος πάντων τα λίγα με τα πολλά με βάρκα την ελπίδα φτάνω στο σπίτι και αρχίζω χτυπάω το θηροτυλέφωνο το ξεθωριασμένο 8 που έχουμε δεν γράφει όνομα κάτι Αμπτούλ Μοχάμετ λέει τον άνθρωπο που έμενε πριν από εμάς εδώ ευτυχώς σηκώνει το τηλέφωνο ο Τάσος ο οποίος μου λέει α εσύ χτυπάς το θηροτηλέφωνο λέω ξέχασα τα κλειδιά βάλτο στο καλαθάκι

02:33 γιατί μένουμε στον τρίτο χωρίς ασανσέρ πάω στο μαγαζί ανοίγω λέω ωραία εντάξει να μην μπω στη Σαββατονιά και η περιπέτειά μου γιατί εκεί είναι ολόκληρο επεισόδιο από μόνο του. Τέλος πάντων πάω στο μαγαζί, όλο ωραίο, όλα καλά, ευχάριστοι άνθρωποι, πέρασε η ώρα, λίγο τηλέφωνο, λίγο αυτό, λίγο καθαριότητα, λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, λίγο όλα που βράχηκαν από την πλημμύρα το Σάββατο, άλλη περιπέτεια.

03:08 Τέλος πάντων έρχεται μεσημέρι, λέω θα βάλω να φάω. έρχεται μία κυρία και τη βλέπω από τις κάμερες να μπαίνει που είναι με το καροτσάκι της λαϊκής, το έχει κάνει μπαστούνι λέω μάλλον θα μπερδεύτηκε, έρχεται κάθεται στην πολυθρόνο που έχουμε πριν από την κυρία Σπόρτα βγαίνω λοιπόν έξω, λέω μπορώ να σας βοηθήσω ναι μου λέει μπορείς, πείτε μου λέω έχεις κρύο νερό Λέω έχω ξέρετε λέω που είστε Μου λέει ξέρω είναι λέω εδώ σεξοπ Το ξέρω μου λέει το έχω γραμμένο εδώ στο χαρτί Και μου βγάζει ένα χαρτί με μολύβι που γράφει Διεύθυνση κανονικά το όνομα κανονικά όλα λεπτομερώς Χαίρομαι πολύ μου λέει που σε βρήκα επιτέλους Τώρα λέει πάμε μέσα μπαίνει μέσα Να κάτσουμε μου λέει στην πολυθρόνα εγώ έχω μια ιδιαίτερη κτητικότητα με την καρέκλα μου τη θεωρώ πολύ προσωπικό μου άτομο για μένα με έχει στηρίξει σε δύσκολες στιγμές και με τη μέση μου και με όλο το σύστημά μου και γενικά έχω περάσει άπειρες ώρες επίσης αυτή η πολυθρόνα έχει αλλάχθει πάρα πολλές φορές ήταν μια πολυθρόνα θαλάσσης

04:31 Μετά έγινε μια πολυθρόνα που πήρε ο Τάσος η οποία έσπασε τον πράτσο, άξιζε και αυτή τα λεφτά της τέλος πάντων, την οποία προσπάθησα να την κολλήσω με ταινίες, κάναμε διάφορες πατέντες και πάλι έσπαγε. και τελικά ο Τάσος μου έφερε μία μέρα μία πολυθρόνα από ένα παλαιοπολείο που λατρεύω τα παλαιοπολείο αλλά δεν είχε καθόλου μαξιλάρια, ήταν έξτρα σκληρή ήταν από βικτοριανό σπίτι και μάλλον από τότε δεν είχαν αλλάχτηκαν και τα μαξιλάρια τελικά πήγα πήρα εγώ μία πολυθρόνα η οποία όλος τυχαίως έχει το υπέροχο υφάσμα που έχει ο καναπέστης μαμάς μου σε άλλο χρώμα και είμαι ερωτευμένη με αυτή την πολυθρόν, έχω πολύ πολύ στενή σχέση.

05:18 Επιτρέπω σε αυτήν την γλυκύτατη και άκρος περιποιημένη κυρία να καθίσει και να βάλει τα πόδια της πάνω στο σκαμπόκι σε ό,τι ήθελε. Και μου λέει θέλω κάτι, θέλω να με βοηθήσεις να βρω ένα δονητή. Πολύ ωραία της λέω, κρυός, παρθένος. μου λέει γιατί εσύ πότε λέω 9 Απριλίου μου λέει και εγώ λέω απίστευτο λοιπόν έχουμε πιάσει μια κουβέντα με την υπέροχη αυτή φίλη μου όπου έχουμε κανονίσει να πάμε μέχρι και κρουαζιέρα πλέον έχουμε τόσα κοινά η καθημερινότητά μας η κάθε στιγμή της ζωής μας είναι μια περιπέτεια μια ατελείωτη περιπέτεια κάθε μέρα είναι μια έκπληξη που έρχεται από τη γωνία είχαμε απίστευτα κοινά για τους έρωτες της ζωής μας για τα παιδιά μας για τον τρόπο που λειτουργούμε στη δουλειά για τον τρόπο που σκεφτόμαστε πάρα πολλά ταυτόχρονα τη δημιουργικότητα, την ενέργεια το χάος δίπλα μας το ότι οι γύρω μας δεν μας αντέχουν αλλά τελικά εμείς είμαστε πολύ καλοί και ευαίσθητοι το ότι θέλουμε να είμαστε οργανωμένοι αλλά συνέχεια μας τυχαίνει ένα πρόοπτα που τα λες και ο άλλος σου λέει δεν σε πιστεύω

06:43 και ήταν μια εξαιρετικά ευχάριστη στιγμή της ζωής μου και αυτό που μου είπε αφού ανταλλάξαμε και τηλέφωνα και αφού φυσικά πήρε έναν εξαίρετο δονητή ο οποίος θέλω να τονίσω γιατί οι φίλοι μου είναι μέσα σε όλα είναι με app έχει application λοιπόν για να μπαίνει από το super modato κινητό της και όχι μόνο αυτό ούτε καν δεν ήθελε να της δείξω πως δουλεύει μου λέει θα το βρω εννοείται μόνη μου θεά δεν το συζητάμε θεά οπότε λοιπόν έτσι πέρασε το απόγευμά μου και μετά από κάτι απαραίτητα ψωνάκια πήγα γυμναστήριο με το γιο μου τέλος πάντων το μυστήριο με τα κλειδιά το πρωί λύθηκε μόλις μπήκα στο σπίτι τα κλειδιά είχαν μετακινηθεί από την κλειδοθήκη στη σειρά της κλειδοθήκης ένα τσίκ αριστερά και ο Τάσος είχε βάλει τα κλειδιά της μηχανής εκεί που βάζω εγώ κανονικά τα δικά μου το αποτέλεσμα ήταν στο οπτικό μου πεδίο η τόσο στρατιωτική οργάνωσή μου να μην δει το 1% στο πιο αριστερά και να ξεχάσει τα κλειδιά μου αυτά λοιπόν είμαι η Πολίνα και είμαι καλά και σήμερα