Η Οδύσσεια του Νόλαν & η Παράνοια του Ίντερνετ | #38
ΠΟΠκαστΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Και ναι... Έφτασε η στιγμή, την ώρα που η ταινία έχει βγάλει ήδη 1 δις στο box office και έχουν πει για αυτή οι πάντες, να μιλήσουμε για το The Odyssey του Christopher Nolan. Η ανυπομονησία μεγάλη, οι συζητήσεις πολλές, το χάος στα social media... ακόμη μεγαλύτερο. Στο σημερινό επεισόδιο αναλύουμε την ταινία σε όλα τα επίπεδα: από τη σκηνοθετική ματιά του Νόλαν, τα practical effects και την κινηματογραφική εμπειρία μέχρι και τους παραλληλισμούς που παρουσιάζει με τον σημερινό κόσμο. Γιατί λοιπόν αυτή η μεταφορά είναι ακόμη πιο σημαντική εν έτει 2026; Είναι αυτό το έργο η Ιθάκη αυτού του μεγάλου δημιουργού;
Καλή ακρόαση!
Επίσης διαθέσιμο στο YouTube και στο Apple Podcasts
Βρες το ΠΟΠκαστ και ακόμη περισσότερο κινηματογραφικό περιεχόμενο σε:
- Instagram
(00:00) - Εισαγωγή
(04:35) - Το Φαινόμενο "Οδύσσεια"
(07:49) - Η Πορεία του Νόλαν & Ο "Oppenheimer" Οδυσσέας
(12:17) - Η Τηλεμάχεια, Η Μαύρη Ωραία Ελένη & Η Παράνοια των Social Media
(15:43) - Η Καλυψώ της Charlize Theron
(17:01) - Ο Κύκλωπας
(19:20) - Λαιστρυγόνες & Άδης
(21:13) - Η Κίρκη της Samantha Morton
(22:38) - Σειρήνες, Σκύλλα & Χάρυβδη
(23:54) - Η Επιστροφή στην Ιθάκη & Ο Εύμαιος του John Leguizamo
(25:35) - Η Αμφιλεγόμενη Ερμηνεία του Tom Holland
(28:11) - Robert Pattinson (Αντίνοος) & Anne Hathaway (Πηνελόπη)
(31:25) - Η Μνηστηροφονία
(36:03) - [SPOILERS] Η Αθηνά της Zendaya & Τα Νοήματα του Φινάλε
(39:14) - Επίλογος
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Γίνεις έξω, περνάς καλά, αλλά την τελευταία μέρα απλά το μόνο που θέλω αυτή τη στιγμή είναι να πάω σπίτι μου. Εγώ και ο Οδυσσέας. Μόνο που εμένα δεν με περίμενε καμία πινελόπι και κανένας τηλέμαχος. Με περίμενε μια γλάστρα μαραμένη στο μπαλκόνε. Έτσι. Με αρέσει που κάνω και κινήσεις, λες και με βλέπετε. Εν τω πως, όπως πολύ καλά έχετε καταλάβει, σήμερα έφτασε η ώρα και η στιγμή να μιλήσουμε για την Οδύσσια του Χριστόφορου του Νόλαν.
Χαμώσαν αυτό το καιρό, sold out η σιδήρα από ένα χρόνο πριν, ταλιώσαμε τα τρέλερους αυτούς τους μήνες, ο κάθε πικραμένος και ο κάθε άσχετος έβγαινε και έλεγε τα δικά του, τώρα όμως ήρθε η ώρα της αλήθειας. Και είμαι εδώ, τελευταίος και καταϊδρωμένος, την ώρα που όλοι οι φίλοι μας έχουν μιλήσει για αυτή την ταινία, να προσθέσω και εγώ το λιθαράκι μου σε αυτή τη συζήτηση.
Ως άλλος ένας πικραμένος θα πει κάποιος, εντάξει, ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Μου στέλνατε μηνύματα, πού είναι το επεισόδιο για την Οδύσσια και πότε έρχεται επεισόδιο για την Οδύσσια, με κυνηγούσατε στο δρόμο, πού είναι το επεισόδιο. όχι εντάξει το δεύτερο δεν έγινε αλλά όπως και να έχει σήμερα ήρθε η ώρα του Γιάννη Βαλαώρα δεν ξέρω αν υφίστατε σπόιλετ για την ταινία αυτή τώρα είναι μια ιστορία που την ξέρουμε απ' έξω και ανακατοτά τη διδαχτήκαμε στο σχολείο τώρα μερικά πράγματα που κάνει ο Νόλαν που ουσιαστικά μπορούμε να πούμε ότι ξεφεύγουν κάπως από τα πλαίσια του Ομήρου και μπορούν να θεωρηθούν σπόιλερ θα προσπαθήσω να τα κρατήσω για το τέλος για να μπορείτε να ακούσετε κι εσείς οι τρεις άνθρωποι που δεν έχετε δει ακόμα την ταινία.
Πριν όμως πούμε στο ψητό του σημερινού επεισοδίου, να σας επιθυμήσω ότι ακούτε αυτό το podcast σε YouTube, Spotify, Apple Podcast και σε όποια άλλη πλατφόρμα αγαπάει η καρδούλα σας βασικά. Όσοι ακούτε από YouTube ένα like, ένα comment και ένα share θα βοηθούσαν πάρα μα πάρα πολύ να γίνει η παρέα αυτού του podcast ακόμη μεγαλύτερη και όσοι είστε από Spotify ή Apple Podcast θα ακολουθείτε την σελίδα του podcast και πατάτε και το καβανάκι για να σας έρχονται ειδοποιήσεις όποτε βγαίνει νέο επεισόδιο.
Και επίσης, on the top of that, παπάκι popka show είναι το handle του podcast του του για το instagram και το tiktok για περισσότερο κινηματογραφικό περιεχόμενο. Από mini reviews μέχρι και κινηματογραφικά νέα, όλα θα τα βρεις εκεί. Ένα παιδί. Και εγώ. Βάλαμε μια πόλεμη. Συμπέρασε να πάω. Είναι μια οικογένεια που περιμένει έναν κύριο.
Ο Ιθικός Κύριος έρχεται. Όχι, δεν είναι. Τι κάνει αυτός, να έρθει εδώ και να βρει όλους αυτούς τους σύντροφους στην οικογένειά του. Είσαι πανίμιμος για έναν πατέρα. Δεν τον ήξερε ακόμα. Όπως ένας σκοτώνος. Ποιος κοιτάζει την γυναίκα σου και τον σύντροφο σου. Βλέπεις. Ο μπαδός μου έρχεται. Το Θεό είναι ο Θεός. Φερνόλαν επέστρεψε για να διασκευάσει αυτό το πασί γνωστό έκπους του Ομοίρου για τη μεγάλη οθόνη φαίνοντας ταυτόχρονα σημαντικές χεινοτομίες μιας που είναι η πρώτη ταινία που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου με IMAX κάμερες. Θα μου πεις, τα έχουμε ξανακούσει αυτά, είναι η πρώτη ταινία που γυρίστηκε με IMAX κάμερα με film, δηλαδή 70mm, όχι digital κάμερες.
Βλέπουμε λοιπόν τις περιπέτειες του πολύπαθου βασιλιά της Ιθάκης και στρατηγού των Αχαιών στον δεκαετή πόλεμο της Τροίας Οδυσσέα όσο προσπαθεί να επιστρέψει στην πατρίδα του ενώ παράλληλα οι ασεβείς και άξιες θυμιστήρες δημιουργούν μια κατάσταση πίεσης στο παλάτι. Η ανυπομονησία ήταν μεγάλη για την ταινία αυτή όπως είπα και πριν στην Αμερική και σε πόλεις της Ευρώπης οι IMAX έδωσες έγιναν sold out σε λίγες μόνο ώρες ένα χρόνο πριν κυκλοφορήσει η ταινία χωρίς καν να έχουμε δει τρέιλερ οι συζητήσεις ήταν πολλές η καμπάνια marketing ήταν πολύμινη όχι και η πιο δημιουργική αν με ρωτάτε δηλαδή το μόνο beef που έχουμε την ταινία δεν είχε καν να κάνει με την actual ταινία λοιπόν θα σας πω αυτό και κρατήστε το και για άλλες ταινίες όταν στις αφήσεις έχουν βάλει στο κάτω μέρος σπίθες έτσι στο άσχετο χωρίς να υπάρχει φωτιά ή του ζόρισε τόσο πολύ να βγάλουν ένα καλό artwork και οι σπίθες είναι η πιο desperate κίνηση ας πούμε ή απλά χέστηκαν ναι λένε δεν θα πάνε να τη δούνε σου λέει
αν λοιπόν και δεσμεύομαι σε αυτό αν εγώ ποτέ μπάσω σπίθες μέσα στο thumbnail βγαίνει επεισόδιο podcast χτυπάει ειδοποίηση βλέπετε νέο επεισόδιο και έχω στο κάτω μέρος σπίθες ή με έχουν απαγάει για εξωγήινη και είναι κάποιος άλλος AI στέφανος που μιλάει ή σας βαρύθηκα και σας παρατάω Και είναι κάποιου είδους προειδοποίηση ας πούμε.
Αλλά για να σας δείξω πόσο απίθανο είναι αυτό να συμβεί, το πρώτο σενάριο το θεωρώ αρκετά πιο ρεαλιστικό. Μαζέψτε με κάποιους. Εν πάση περιπτώσει, απέσει απόστες. Το λέω επειδή γενικά συλλέγω αφήσεις από ταινίες για τον χώρο μου. Εδώ έπεσε zero effort. Κουλούρα. Λοιπόν, στο θέμα μας, γιατί δεν είναι ένα επεισόδιο γκρίνιας αυτό, αλλή μόνο, προσωπικά λοιπόν, και εγώ εμπομονούσα πάρα πολύ για την ταινία και φυσικά με ενθουσίασε η ιδέα ότι ο Νόλαν θα σκηνοθετήσει την Οδύσσια.
Έχουμε δει στο παρελθόν σκηνοθέτες να ασχολούνται με την αρχαία Ελλάδα από τον Σνάιντερ και τους Τριακόσιους μέχρι και την τρία του Πέτερσεν η οποία το τελευταίο διάστημα λαμβάνει αρκετή αγάπη από τους χέιτερς της Οδύσσιας. Μία ταινία που δεν είχε ποτέ κάποιο fanbase. Σας ενόχλησε η μαύρη ωραία Ελένη και ο Άου ιστορικές ανακρίβειες, αλλά ο Ξανθός γαλανομάτης Αχιλίας και η Ξανθιά γαλανομάτα Ελένη όχι.
Επειδή οι Έλληνες και οι Σουηδοί είμαστε φτιστήξ αδέρφια. Εκεί δεν σας ενόχλησε το κατακρεούργημα του έπος. Πάμε παρακάτω. Ήμουν βέβαιος λοιπόν ότι ο Νόλαν θα μας παρουσίασε το έργο του Ομήρου περασμένο μέσα από το δικό του φίλτρο και θέλοντας να σταθεί σε μερικά σημεία του τα οποία εν τέλει θέλει να πραγματευτεί μέσα από την δική του διασκευή και όντως επιβεβαιώθηκε η βεβαιότητά μου αυτή και με το παραπάνω.
Θέλω να ξεκινήσω λίγο από τον Νόλαν και το δικό του ταξίδι και τη δική του πορεία μέχρι να φτάσεις στην δημιουργία της ταινίας αυτής, η οποία ρωτάω τώρα εγώ, είναι η Θάκη του? Δεν ξέρω, θα δείξει. Πείτε μου και στα σχόλια. Ο Νόλαν λοιπόν είναι γνωστός για την τελειομανία του και αυτή την αιμονή του με τον χρόνο, μιας που σχεδόν όλες οι ταινίες του ακολουθούν μια μη γραμμική αφηγηματική διαδρομή και με μια τόσο γεμάτη για αξιόλογη φιλμογραφία θα νομίζει κανείς ότι σίγουρα αυτό που κάνει το έχει σπουδάσει.
Αμ δε, ξεκίνησε φτιάχνοντας ταινιάκια με φίλους του και συμφοιτητές του χρησιμοποιώντας κάμερες 16mm, δεν σπούδασε ποτέ κινηματογράφο και το 1998 έφτασε να κάνει την πρώτη μεγάλο μήκους ταινία του, το ασπρό μαύρο following, γυρισμένο τα σαφατοκύριακα και με ηθοποιούς τους φίλους του φυσικά. στις αρχές δεκαετίες του 2000 έκανε το Μεμέντο και το Ινσόμνια το οποίο Μεμέντο για μένα παραμένει μια από τις αγαπημένες μου ταινίες του και κάτι που δεν έχω ξαναδεί τέλος πάντων στον κινηματογράφο προσωπικά η αφήγηση της ιστορίας να γίνεται προς τα πίσω από το τέλος προς την αρχή δηλαδή έκανε το περίφημο The Dark Knight Trilogy η τριλογία που επαναπροσδιορίσε το σούπερ χείρο ο είδος και η πρώτη φορά που χρησιμοποίησε και iMacs κάμερες κιόλας και έκτοτε ξεκίνησε μια πολύχρονη σχέση μεταξύ αυτού των δύο τέλος πάντων έκανε και το επίσης εξαιρετικό πρεστής στο ενδιάμεσο και η δεκαετία του 2000 που ακολούθησε ήταν μια περίοδος αρκετών original ιδεών ξεκίνησε από το Inception για αρκετούς από εσάς εσώς η αγαπημένη σας ταινία του Nolan
για μένα περισσότερο μια ωραία ιδέα με φανταστικές στιγμές και κάποια ξεκάθαρα περιθώρια βελτίωσης τέλος πάντων προς τους χαρακτήρες και ειδικά τους γυναικείους χαρακτήρες που είναι το μόνιμο πρόβλημα. Δεν θα το έλεγα μία χίλιος πτέρνα περισσότερο γιατί βλέποντας την Πινελόπη νομίζω είναι ο πιο δυνατός γυναικείος χαρακτήρας που έχει γράψει.
Και μετά έρχεται το Interstellar το 2014, η ταινία που ανέβασε πολύ ψηλά τον πύχη για τις διαστημικές ταινίες και που βρίσκεται στο top 4 των 2 τρίτων των χρηστών του Letterboxd. Εντάξει, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Έπειτα προς τα τέλη της δεκαετίας έκανε την Dunkerque ένα επίσης πολύ αξιόλογο επίτευγμα, την ξαναείδα πρόσφατα που παίζει σε τρία διαφορετικά αφηγηματικά και χρονικά επίπεδα με καταπληκτικό τρόπο και μετά κάνει το Tenet.
Το ίσως πιο αμφιλεγόμενο έργο του για αρκετούς, ίσως και ένα στραβοπάτημα. προσωπικά δεν έχω αποφασίσει αν μου αρέσει ή όχι αυτή η ταινία και ούτε χρειάζεται νομίζω. Είναι βασιλικό και τρία χρόνια μετά κάνει το Oppenheimer, το απόλυτο διαμάντι της φιλμογραφίας του μέχρι στιγμής μια τεχνικά άρτια σενεριακά άψογη και σκηνοθετικά ευρηματικότατη βιογραφία που έσπασε 7 βραβεία Oscar και που στην ουσία της έχει αρκετά κοινά με αυτό που ο Nolan θέλει να πει μέσα από τη δική του εκδοχή της Οδύσσιας. Δεν είναι άλλος το τυχαίο που κάποιοι είπαν ότι είναι η ίδια ταινία. Στο ίσως πιο ανθρώπινο έργο του λοιπόν μέχρι στιγμή Σονόλα παρουσιάζει έναν κάπως διαφορετικό Οδυσσέα από αυτό που μας είχε συστήσει ο Όμηρος.
2.800 χρόνια πριν κουβαλάει πόνο, ευθύνη, τύψεις και μια γλυκιά επιθυμία και έναν ζήλο να επιστρέψει στην πατρίδα του γιατί το υποσχέθηκε στην αγαπημένη του Πινελόπη. Προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ η επιλογή αυτή ενός Οδυσσέα. Πιο καταθλιπτικού θα έλεγε κάποιος, εγώ θα πω πιο σκοτεινού, που δεν δίνεται τόση μεγάλη έμφαση τέλος πάντων στην πολυμηχανία του, αλλά περισσότερο στο συναισθηματικό βάρος που τον διακατέχει και που θα αθετήσει μέχρι και τους νόμους των θεών για να φτάσει στην Ιθάκη.
Όπως και ο Τζέι Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, έτσι και ο Οδυσσέας βλέπουν αυτό που δημιούργησαν να ξεφεύγει από τα χέρια τους, τον έλεγχό τους και τις προσδοκίες τους, τέλος πάντων, και να οδηγήσει σε γεγονότα και πράξεις που σπάνε κάθε ηθικό φραγμό. Στην περίπτωση του Πονχάιμερ, η πρώτα ατομική βόμβα ήταν η αρχή ενός πιθανού αφανισμού της ανθρωπότητας, ενώ στο Οδυσσέα, ο Δούριος είπε ότι ήταν το τέχνασμα που για να δώσει στους Αχαιούς τον απόλυτο εμπορικό έλεγχο, οδήγησε στο ξεκλήρισμα ενός ολόκληρου λαού και την απόλυτα των συντρόφων του.
Στους παραλληλισμούς της Οδύσσιας με το σήμερα, θα εμβαθύνω λίγο αργότερα όταν φτάσουμε και στο φινάλε της ταινίας. Ας το πιάσουμε λοιπόν το πράγμα από την αρχή. Όπως και στο πρωτότυπο, έτσι και εδώ ξεκινάμε με την τηλεμάχη. Μας συστήνει τον τηλέμαχο του Τόμ Χόλαντ, την πινελόπη της Αν Χάθαγου και τους μνηστήρες οι οποίοι έχουν κατακλείσει το παλάτι με επικεφαλή στον Αντίνο του Ρόμπερτ Πάτινσον είναι ίσως το πιο εξποζίσινολ κομμάτι της ταινίας το οποίο, καλώς ή κακώς, έπρεπε να υπάρχει προσωπικά δεν με ενόχλησε, είναι η αλήθεια από την άποψη ότι εμείς οι Έλληνες, οι περισσότεροι τουλάχιστον το γνωρίζουμε το έργο και το πλαίσιο στο οποίο τοποθετείται απ' έξω και ανακατευτά μας το έχουν πει από το σχολείο αλλά επειδή αυτή η ταινία δεν απευθύνεται μόνο σε εμάς αλλά σε μια παγκόσμια σφαίρα πρέπει να υπάρξει ένα κομμάτι όπου εξηγείται το πριν έστω και κάπως σύντομο για να κατανοήσουμε το μετά.
Οι αφηγήσεις είναι ο στάνταρας τρόπος για να γίνει αυτό. Με αυτόν τον τρόπο έγινε, δεν κούρασε, ήταν τόσος οπότε well done. Είδαμε και τον Μενέλα του Τζον Μπένρθαλ να εξεστορίσει τον Τιλέμαχο την επιστροφή τους από την ιτρία με το γνωστό έτσι πάνι σε ρήφος του να μιλάει στον Σπάιντι. Το είδα και το Spider-Man, by the way, στο επόμενο επεισόδιο αυτά.
Αλλά πραγματικά είναι ένας ακόμη ρόλος που ο Μπένθαλ παίζει τον ίδιο χαρακτήρα. Τι το βλέπεις ως Μενέλα, οτι ως πάνι σε ρήφος, οπουδήποτε αλλού, είναι ο ίδιος χαρακτήρας. Μόνο το μαλλί αλλάζει. Μαζί του ήταν και η ωραία Ελένη της Λουπιτα Νιόγκο, για την οποία έγινε πανζουριλισμός όλο αυτόν τον καιρό για τα τρία λεπτά που έπαιξε.
Τέσσερα. Και εν τω μεταξύ εμφανίζεται περισσότερο σκλητεμνίστρα παρά όσα ωραία λένε. Δηλαδή όλος αυτός ο ντόρος και ο χαμός για δύο σκηνές. Δύο σκηνές φίλε μου. Δεν ξέρω, σκεφτόμουν να αναφερθώ λίγο αργότερα σε αυτό αλλά θα την κάνω τώρα την παρένθεση γιατί κάτι πέταξα και πριν. δεν θα με ακρηγορίζω γιατί δεν αξίζει κιόλας και ούτε είναι ο σκοπός μου αυτός απλά πρέπει να ξεκαθαρίζουμε κάποια πράγματα Όσον αφορά λοιπόν τους χαίτρες της ταινίας όλους αυτούς τους μήνες πριν καν κυκλοφορήσει στις αίθουσες καταρχάς τα ρατσιστικά σχόλια που βλέπουμε όλο αυτόν τον καιρό είναι υπηκώς απαράδεκτα δεν θα κάτσω να ασχοληθώ με ανθρωποφαγικές και βαθύτατα προβληματικές αντιλήψεις, είναι ξεκάθαρα Υπότιμαν το πολιτισμός μας λέει. Ποιο πολιτισμό μιλάτε?
Τον πολιτισμό μας τον καθορίζουμε εμείς αυτή τη στιγμή. Δεν έχουμε μείνει παγωμένοι εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια και το να τραμπουκίζουμε και να απολωνόμαστε σαν σχόλια κρυμμένα υπέσω από προφίλ δεν νομίζω να αντιπροσωπεύει τον πολιτισμό στον οποίο αναφέρεστε. Η Οδύση είναι μυθολογία. Είναι ένα από τα σημαντικότερα και διαχρονικότερα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας Ένα έργο που κράφτηκε 2800 χρόνια πριν Και που αντιπολιμικός του χαρακτήρας παραμένει ανεξίτηλος μέχρι και σήμερα Ενέτη 2026 Και αντί να είμαστε περήφανοι που ολόκληρος ο πλανήτης έχει την ευκαιρία να έρθει σε επαφή Με τις αξίες που προέβαλε ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός Του οποίου απόγον είμαστε εμείς γελιοποιούμε τον ίδιο μας τον εαυτό.
Δεν έχω κάτι άλλο να πω, είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Αυτή ήταν η παρένθεσή μου, δεν θα ξαναναφερθώ σε αυτό. Το σινεμά είναι για τους ανθρώπους που εκτιμούν και σέβονται την τέχνη και τις συζητήσεις που αυτή γεννά. Οι τραμπούγοι και οι αρούγγανοι, να πάτε αλλού να πείτε το ποιηματάκι σας. Εντάξει, το βάρειν αρκετά τώρα, δεν θέλω να το βαραίνω τόσο.
απλά όταν αφορά τόσο κέρια ζητήματα αξίζει να αφιερώνουμε δύο λεπτάκια για να δούμε τι πραγματικά συμβαίνει λοιπόν προχωράμε παρακάτω στα της ταινίας θα αφήνουμε πίσω αυτό νομίζω μεταφερόμαστε στο νησί της Καλυψούς μετά όπου η Καλυψό προσπαθεί να κάνει τον Οδυσσέα να θυμηθεί τι συμβαίνει και πως κατέληξε στο νησί η αλήθεια είναι πως περίμενω να δω λίγο περισσότερο στους αλυστερών Γιατί, καλυψώ, έχει κανένα δυο ωραίες στιγμούλες το κείμενο.
Δεν την είδαμε πάρα πολύ. Αλλά, από την άλλη, αν την βλέπαμε, ή θα τρώγαμε χρόνο από τα υπόλοιπα, που είναι πολύ πιο σημαντικά, ή θα ήταν τεσσερά μισή ώρες ταινία. Που, βέβαια, όχι ότι ένα πεντάωρο director's cut θα με χαλούσε, αλλά εντάξει, πες μου πόσο καμένος είσαι χωρίς να μου το πεις. Τες πα. εντάξει η αλήθεια είναι ότι έπρεπε να κόψει αρκετά πράγματων όλων για να του βγει η ταινία ήταν αναγκαίες κάποιες περικοπές και για μια πιο ομαλή κινηματογραφική απεικόνηση και για να μείνουμε όσο γίνεται στην ουσία του έργου και στα μηνύματά του μεταφερόμαστε στην οπτική του Οδυσσέα με την αφήγησή του γενικά μου άρεσε πολύ που όλα όσα βλέπαμε από το παρελθόν ήταν στην ουσία αφηγήσεις και το reload αυτό της μνήμης του η Οδύση άλλωστε είναι ένα από τα πρώτα έργα που χρησιμοποιείται η ανάδρομη αφήγηση ως κύριο μέσο και νομίζω αυτό εξήταρε τον Όλαν και λίγο παραπάνω να δουλέψει με αυτό νομίζω το είπε και ο ίδιος σε κάποια συνέντευξή του σε αυτά τα μπρος πίσω και στο χρόνο και στις διαφορετικές οπτικές είναι μανούλα άλλωστε
και μετά μπαίνουμε στη δράση και στο κυνηγητό για τα καλά δεν εξοδεύουμε περισσότερο χρόνο στο υπόβαθρο της ιστορίας γιατί έχουμε κύκλοπα Έχουμε και κλωπά και εδώ είναι που αρκετοί έθεσαν το ερώτημα εδώ και στην Κίρικη βασικά Είναι ο Νόλαν έτοιμος για χόρορ? Κατά με πανέτοιμος είναι Τα ψήγματα υπήρχαν από αρκετά νωρίς στην καριέρα του Και στο The Dark Knight και στο Oppenheimer είδαμε μερικά Επομένως θεωρώ ότι είμαστε έτοιμοι Του είπε και ο ίδιος ότι θα ήθελε πάρα πολύ να κάνει μια ταινία τρόμου Και εδώ θα είμαστε και θα περιμένουμε Είπε θα κάνει και ένα διαλυματάκι γιατί ανά τρία χρόνια ταινία είναι αρκετά επώδυνο όσο να πεις, όχι μόνο για τον ίδιο αλλά και για το κρου με το οποίο δουλεύει γιατί δουλεύει με τους ίδιους, τους πέθαινους ανθρώπους δηλαδή, από το να φτιάχνουν μπόμπες να πλέουν στα νερά και τις τρικυμίες είναι λίγο αρκετά επώδυνο όσο να πεις.
Ως γνωστόν ο Nolanolan δεν χρησιμοποιεί CGI οπότε ήταν ανηματρόνικο πολύφημος εμένα μου άρεσε πολύ το design, όχι γιατί γκρινιάξατε και γι' αυτό. Θέλατε έναν αρκουδιάρι με μονόφρυδο νέο πολύ. Φίλος θα σας άρεσε περισσότερο αυτό. Δεν μας παρατάτε, έχω βαρεθεί. Είπαμε, όχι άλλο γκρινιά σήμερα. Η επιλογή επίσης να μην μιλάει ο γύκλοπας σχεδόν καθόλου ταιριάξε πολύ αλλά και από τεχνικής άποψης ήταν λίγο δύσκολο. Δηλαδή η μόνη φορά που τον ακούσαμε να μιλάει ήταν όταν ήταν γυρισμένος πλάτη. Τώρα να φτιάχνεις μια μαριονέτα 7-8 μέτρα ξέρω εγώ πόσο ήταν και να πρέπει να φτιάξεις και στόμα που να κουνιέται θα φαίνονταν λίγο περίεργο.
Δεν υπήρχε φυσικά ούτε ο γνωστός διάλογος ποιος είσαι ή είμαι ο κανένας και συμφωνώ με αυτή την επιλογή. Θα σας πω για δύο λόγους. Αρχικά πιστεύω ότι δεν θα τα έργαζε καθόλου με το πιο σκοτεινό και πιο βαρύ ύφος της ταινίας γιατί έχει και μια ελαφριά κομικότητα όσο να πεις αυτός ο διάλογος αλλά σκεφτόμουν και όλες ότι τα ομοιρικά έπι ακούστε τώρα σκέψη απαγγέλονταν στην αρχαιότητα για να διασκεδάσουν στην ουσία τον κόσμο στις γιορτές οπότε φυσικά δικαιολογείται να έχει μερικά πιο κομικά στοιχεία αν ήταν όλο μουντάδα χωρίς κάποια έτσι μια παιχνιώδη κατάσταση θα ήταν κάπως μονότονο στην αφήγηση δεν θα ήταν Όμως εδώ στην περίπτωση της ταινίας αυτό το κομμάτι δεν θα ταιριάζε καθόλου.
Άσε που θα έπρεπε να φτιάξει άλλους δύο-τρεις κύκλοπες. Κλάφτα χαρά Λαμπέ. Και μετά την σεκάνς με τον κύκλοπα η οποία γυρίστηκε στην Πελοπόννησο by the way. Μεταφερόμαστε στην Αιγή των ληστριγόνων, των ανθρωποφάγων ληστριγόνων. Που δεν ήταν και πολλοί ανθρωποφάγοι στην ταινία. Σαν να σκοτώνουν μύγες φάνηκε περισσότερο.
ήταν υπόθεση ρουτίνας δηλαδή πήρε ο Νόλαν κάτι τρίμετος και του σκούπωσε στο λες τι όμορφες έκανες εν τω μεταξύ όχι σφαγή εννοώ οπτικά το δάσος ήταν εκέδες αυτοί που έβγαιναν μέσα από την ομίχλη φοβερό ένα μπράβο σε αυτούς που έκαναν τις επιλογές για τις τογοθεσίες γιατί πραγματικά κάποια μέρη τώρα εκεί στην Ισλανδία που πήγαν για τον Άδη ας πούμε και ούτε ομίχλης χρειαζόταν ούτε τίποτα, τη μισή δουλειά την έκανε η τοποθεσία από μόνη της. Και τώρα που το έπιασε αυτό το κομμάτι, για μένα οι σκηνές των Άδερ είναι πραγματικά από τις πιο ανατριχιαστικές και πιο καλογραμμένες και καλά σκηνοθετημένες σκηνές της ταινίας, δηλαδή καταρχάς τους έθαψε στους ανθρώπους για να βγουν από το χώμα. Τους έθαψε στη γη. Πρέπει να φτύνανε χώμα τρεις δομάδες μετά. Αλλά η όλη ατμόσφαιρα το ότι μεταφέρει τον κάτω κόσμο στον επάνω για λίγο αλλά το όλο μέρος είναι κάπως unsettling και ηλεκτρισμένο και σου βγάζει κάτω κόσμος ρε παιδί μου ότι δεν ξέρεις τι κρύβεται πίσω από την ομίχλη
και αυτό δημιουργεί έναν κλειστό αλλά ανοιχτό χώρο ταυτόχρονα και οι ερμηνείς είναι φανταστικές αυτό που κάνει ο Elliot Page σε αυτήν την σκηνή είναι εντάξει δηλαδή πραγματικά από τις καλύτερες εμμηνείες της ταινίας και πάρα πολύ σωστή επιλογή του casting γιατί παίζει τον Σίνωνα και όχι τον Αχιλέα που μας ζαλίσανε όλοι εσείς οι μαϊμού οι ιστοριογράφοι και οι φιλόλογοι στα σώσελ μου γίνεται όλοι οι δίμονες ένας χαρακτήρας από την Εννιάδα τέλος πάντων και όχι από την Οδύσσια αλλά το πάντρεμα αυτό που έκαναν όλαν και η σύνδεση του χαρακτήρα αυτού ο οποίος είναι αρκετά μικρό σε ηλικία με τον Οδυσσέα και τον Αντίνο που επιστρέφει και στο τρίτο άκτ είναι πάρα πολύ ωραία νομίζω ήρθε η ώρα να πάμε στην Κίρκη ο Άδης είναι μετά την Κίρκη βασικά αλλά με την σύνδεση που έκανα λέω άντε ας πω γι' αυτό κατεμέει όλοι σε κάνουν στο νησί της Κίρκη σύν από τις κορυφές της ταινίας επίσης την παρουσιάζει πολύ διαφορετικά από ότι ο Όμοιος δεν είναι αυτή αμυγός, κακή και επιπόλυ θεότητα
αλλά μια γυναίκα η οποία ζει μόνη και απομονωμένη σε έναν κόσμο αβέβαιο και καχύποπτο ειδικά μετά τον Τροϊκό Πόλεμο και που η μαγεία της ουσιαστικά λειτουργεί ως αυτοάμυνα απέναντι στη φύση του πολέμου που την κατέστρεψε που της κατέστρεψε τη ζωή στην ουσία μεταμορφώνει δηλαδή τους συντρόφους του Οδυσσέα σε γουρούνια βλέποντάς τους να τρώνε και να συμπεριφέρονται όντως σε γουρούνια, τι ωραία το κάνει ο Νόλαν εν τω μεταξύ και δεν το περιμένεις κιόλας, τον πιάνει τον άλλο από το σαγόνι και αρχίζει να τον πλάθει σαν πιλό δηλαδή και να τον κάνει γουρούνι δηλαδή well done ρε Κρίστοφερ καλύτερο body horror από αυτούς που κάνουν actually body horror η ερμηνεία της Σαμάνθα Μόρτον εν τω μεταξύ είναι από τα standouts της ταινίας δάξει τι συζητάμε τώρα είναι φανταστική δηλαδή μαζί με Ντέιμον, Χάθαγουε Λεγκουιζάμω και Πέιτς είναι στο top 5 και σίγουρη οσκαρική υποψηφιότητα όταν βγαίνει ο Νόλαν και λέει ότι η ένταση και η επιβλητική της παρουσία στο σετ ήταν όμοιη με αυτή του Heath Ledger ως Joker, νομίζω κάτι έγινε πολύ καλά.
Είδαμε και τις ειρήνες, είδαμε και την σκύλα και τη Χάριβδη, νομίζω ειδικά οι ειρήνες, ενώ δεν κράτησε πολύ η σκηνή, ήταν αρκετή για να σου πει αυτά που ήθελα να σου πει τέλος πάντων, ότι ο Οδυσσέας άκουσε όλα αυτά που δεν μπορεί να φτάσει τέλος πάντων και όλα αυτά που περισσότερο επιθυμεί. και πάμε πίσω στο νησί της Καλυψούς που αποκαλύπτει στον Οδυσσέα ότι τον κρατούσε 7 χρόνια όμοιρο θα μπορούσε να πέσει drum joke εδώ τον κρατούσε όμοιρο τον Οδυσσέα ναι το χιουμούρ μου και επίσημα έχει καταστραφεί εντωμεταξύ πριν από αυτό είχαμε και την σκηνή στη θάλασσα με την καταιγίδα που πραγματικά εκεί υπέφερα δηλαδή κ. Χριστόφορε ήταν πολύ αναγκαίο αυτό ειδικά σε IMAX να πηγαίνεις από απόλυτο σκοτάδι σε εκτιφλωτικό φως τόσο γρήγορα με σκότωσες ειδικά εγώ που έχω και μια κάποια φώτευαισθησία τέλος πάντων κοιτούσα κάτω το pop corn έτσι δεν είδα τη σκηνή όλοι κοιτούσαν την οθόνη εγώ κάτω το κουβά σαν σρωθοκάμιλος και άλλη μια φορά το έκανα αυτό με τον ήχο ενώ κάτι πάρα πάρα πολύ έντονο όταν τσίριξε ο κύκλο
πας εκεί ήμουν ok βέβαια Δεν ξέρω πως θα είναι σε μια στάνταρτ αίθουσα αυτό Του λέει λοιπόν Ήκα λειψώ ξέσε τα Ιζακάτι Λοτούς τόσο καιρό Και ξεχνούσες Σε συνδυασμό με τους λοτοφάγους που δεν υπήρχαν Στην ταινία Και λέει ο Οδυσσέας Α οκ πόσο καιρό 7 χρόνια Και έβαλε μπρος και έφυγε κατευθείαν Και όταν καταλαβαίνεις ότι έφτασε η Ιθάκη Λες what έχει περάσει μία Μια μισή ώρα και τελικά έχουν περάσει δύο ώρες και. Η μνησυροφωνία λοιπόν για μένα το δυνατότερο κομμάτι της ταινίας εκεί που απλά έβλεπα και σκεφτόμουν μόνο αυτός θα μπορούσε να το έχει κάνει έτσι, δηλαδή εντάξει, ο πρώτος άνθρωπος που συναντά ο Οδυσσέας είναι ο Εύμεος ο χειροβοσκός του που παρέμεινε πιστός και προστάτευε το παλάτι όλα αυτά τα χρόνια της απουσίας του. Τι φανταστική ερμηνεία του Τζον Λεγουιζάμ εντός μεταξύ πραγματικά ήταν έκπληξη γιατί δεν ήταν από τους ηθοποιούς που συζητιούνταν πριν κυκλοφορήσει η ταινία ως επιλογή του cast εννοώ και ο Μάνι ήταν τρομερός δηλαδή ειδικά εκεί που
λέει εν ολίγης δεν θέλω να γεμίζω άλλο με ελπίδες ότι θα γυρίσει ο Οδυσσέας και λοιπά και λοιπά είναι απλά καταπληκτικός good job μαθαίνει και όλας που είναι ο τηλέμαχος και ότι βρίσκεται σε κίνδυνο ή όλοι σε κάνεις τις ενέδρας στο ναό. Δεν υπάρχει στο πρωτότυπο να το πούμε αυτό, αλλά νομίζω λειτουργεί καταπληκτικά. Δηλαδή ο Οδυσσέας και ο Τιλέμαχος κανονικά συναντιούνται στην καλύβα του Εύμεου, αλλά ήταν ένας πολύ ωραίος τρόπος να δείξει ότι ο Οδυσσέας επέστρεψε στην δράση για να καταλήξει σε αυτό το πιο δικαιωτικό κλείσιμο του χαρακτήρα.
εντωμεταξύ αναφέροντας η ώρα τον τηλέμαχο αλλά δεν έχω μιλήσει για τον Τόμ Χόλαντ, ίσως λίγο επίτηδες είναι λίγο δυτές οι απόψεις για την ερμηνεία του και προσωπικά όπως το είδα εγώ και το βίωσε ήταν κάπως δεν μπορώ να πω ότι ήταν κακή η ερμηνεία γιατί δεν ήταν αλλά ήταν κάπως αμήχανη νομίζω αυτή είναι η λέξη που την περιγράφει καλύτερα ο Τόμ Χόλαντ δεν είναι σε καμία περίπτωση κακός ηθοποιός, να το πούμε αυτό για να φύγει από τη μέση. Τον είδαμε και στο Brand New Day όπου δίνει για μένα την καλύτερη ερμηνεία του ο Σπίδερ Πάρκερ.
Είναι πραγματικά εξαιρετικός. Είναι μια πολύ πιο όρημη εκδοχή του χαρακτήρα και λειτουργεί φανταστικά. Τώρα στις ταινίες του Νόλαν και το έχει πει και ο Κίλαν Μέρφυ αυτό στο παρελθόν, είναι λίγο η ηθοποίηση σαν θεατρικός θίασος. Είναι λίγο σαν να παίζεις σε θέατρο δηλαδή. Δεν γίνονται πολλά cuts γιατί γυρίζουν με φιλμ φυσικά, το cast είναι τεράστιο, οι τοποθεσίες και ό,τι συμβαίνει στην οθόνη είναι 100% φυσικό και είναι κάπως λογικό ας πούμε οι ηθοποιοί να απογυμνώνονται κάπως.
Που και πάλι αυτό δεν σημαίνει ότι αποκαλύτεται ποιοι είναι οι καλοί ηθοποιοί και ποιοι όχι. Όπως εγώ ας πούμε αν ερχόμουν σήμερα εδώ χωρίς σημειώσεις και με μηδέν προετοιμασία θα χανόταν ο ρυθμός μου, θα ζωμβριζόμουν λίγο παραπάνω, θα κόπιαζα, θα νιώθετε κι εσείς κάπως σαν μήχανε που με ακούτε. Νομίζω είναι ξεκάθαρα θέμα εμπειρίας και εξοικίωσης με τον σκηνοθέτη και το όλο περιβάλλον στις ταινίες του και λίγο αντίληψης και ανάγνωσης του εκάστοτε χαρακτήρα.
Θεωρώ ότι ο Τόμ Χόλαντ δεν πρέπει πλέον να παίζει 20 χρόνους. Για μένα, δηλαδή, we're way past that. Για μένα είναι εκεί το θέμα. Το έχει πει και ο ίδιος και είναι πλέον όλο φάνερο ότι πρέπει να προχωρήσει και να δοκιμάσει κάτι άλλο. Και αυτό που είδα στο Brand New Day είναι μια στροφή προς αυτό το άλλο. Αυτό έχω να πω για τον Τόμ Χόλαντ.
Νομίζω είχαν πει και τον Σαλαμέτ, τέλος πάντων, τον είχαν υπόψη για τον ρόλο. Εκεί αν είστε και μόνιμοι αγροτές σε αυτό το podcast Νομίζω ότι για μένα πάμε στο άλλο άκρο Δηλαδή δεν θα άντεχα να το δώσω αυτή την ταινία Πραγματικά αυτός ο άνθρωπος με εκνευρίζει όλο και περισσότερο νομίζω Θα τον κάνουμε λίγο γαργάρα στο ντουν γιατί η ταινία θα είναι επίσης έπος Είδα και το τρέλι στην IMAX by the way Άλλο πράγμα δεν το συζητάμε τώρα Αλλά φανταστείτε να ήταν και στις δύο ταινίες και να μας έπριζε τα ούμπαλα και για leading και για supporting ρόλο.
Θα απειυδούσαμε. Μάρτες Supreme is the Plune. Κάποιος μας λυπήθηκε να το ξέρετε. Με αυτό το σκεπτικό δεν τον πήραν στην ταινία. Εν πάει στη ρηπτώση. Μιας που έπιασα τα ερμηνευτικά, ας πω και για Αντίνο και Πινελόπη, να ξεκινήσω με τον Ρόμπερτ Πάτινσον, από τον οποίο, εντάξει, δεν περίμενα κάτι λιγότερο σε αυτή την ταινία.
ο μαν και μόνο που υπάρχει στην οθόνη θες να του ρίξεις μπουνιά στα μούτρα αυτό το vibe του bully σε 90's αμερικανιά που έβγαζε τα μούτρα του όταν επιστρέφει στο παλάτι ο τηλέμαχος εκεί πραγματικά γέλασα αυτό το παγωμένο και είναι αστείο γιατί σκέφτεσαι τι μπορεί να σκέφτεται εκείνη την ώρα αυτό σου βγάζει η έκφραση του τέλος πάντων τι έπαθαν οι άλλοι τους τους καθάρισε τον νιάνιαρο ή χάθηκαν στον δρόμο και τον βλέπεις που από εκείνο το σημείο και μετά μαζεύει λίγο, του φεύγει λίγο η μαγιά έπαιξαν και κάτι μπουκέτα αυτοί οι δύο πότε είδες στην αρχή όχι νομίζω μόλις κλότσεσε τον Οδυσσέα δεν ξέρω τέλος πάντων εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι μου θέλετε crossover Marvel DC στην οθόνη, να το παλεύουν Batman με το Spider-Man αν και ο Batman της ταινίας είναι ο Αγαμέμνον δεν του δεν θα του πάρω με τον τίτλο αυτό, τι γέλιο έχω ρίξει με τα memes όλο αυτό το καιρό εντωμεταξύ πραγματικά τι η στολή ο όγκος, τα μάτια που δεν φαίνονται η άβρα αυτή με την οποία
μπαίνει στην τρία, ανοίγουν τις πόρτες μπαίνουν κάτι μιούνια μέσα και όλοι αφήνουν χώρο στο κέντρο για να μπει αυτός εντωμεταξύ είναι ο Μπένι Σάφθη από πίσω αλλά η μάμπα του δεν φαίνεται ποτέ το τσίπησε όμως το 100 εμβριάκι, δεν το τσίπησε χτυπιόμαστε εμείς εδώ τι κάνουμε γιατί δεν πάμε στο Hollywood η οποία είδα το The Devil Wears Prada το 2 πριν κανένα δυο μέρες και πραγματικά όταν τις έχεις τόσο φρέσκες και τις δύο αυτές ταινίες στο μυαλό σου σκέφτεσαι πόσο μεγάλο acting range έχει αυτή η γυναίκα δηλαδή η διαφορά από το ένα στο άλλο είναι τεράστια ειδικά στην σκηνή αποχαιρετισμού του Οδυσσέα και στο Reunion όπου η τύπησα παίζει πίσω από μια πόρτα ψάθενε δεν ξέρω εγώ τι ήταν και δίνει μαθήματα δηλαδή τρομερή δεν ξέρω αν το είπα πριν, το είπα σε βιντεάκι που το ανέβασα στα social αυτή και ο Ντέιμον είναι κλειδωμένοι σποψιφιώτες για Όσκαρ δεν το ζητάμε καν και η Σαμάνθα Μόρτον και τι ωραία αυτή η σκηνή που κάθεται ο Οδυσσέας σκαλιά γυρισμένος πλάτη
και λέει τέλος πάντων για τον Οδυσσέα ο οποίος θα επιστρέψει κάποια στιγμή της δείχνει την καρφίτσα του και της λέει τέλος πάντων ότι την είχε πάντα μαζί του την καρφίτσα και δεν την αποχωρήστηκε ποτέ εντάξει πάρα πάρα πολύ ωραίο αυτό η ψιλού ήταν ψιλιασμένη και οι δύο δηλαδή το έβλεπες και η Πινελόπη και ειδικά ο Τιλέμαχος που είδε και πως έκανε ο Άρουκος τέλος πάντων όταν είδε τον Οδυσσέα ότι είναι αυτός πάρα πολύ συγκινητική στιγμή αυτή εντωμεταξύ και θα ήθελα να καθόμασταν λίγο παραπάνω σε αυτό βλέπεις το σκυλί εκεί ξαπλωμένο γέρικο έτοιμο θάνατο και μόλις κατάλαβω ότι ήρθε ο Οδυσσέας σπάραζε μόλις το βλέπω αυτό λέω μη μου το κάνεις αυτό τώρα με κατέστρεψες θα ήθελα λίγο περισσότερο να είχαμε δευτερόλεπτα όχι τίποτα δυο-τρεις στιγμές ακόμη θα ήταν τέλειο πάμε στην μνηστροφωνία λοιπόν για την οποία άκουγα από κάποιους πριν δω την ταινία ότι κράτησε λίγο και θα ήθελε λίγο παραπάνω και ήμουν λίγο αγχωμένος μέσα σε εισαγωγικά ότι ξέρεις είναι η μεγάλη στιγμή της ταινίας
είναι το payoff τώρα άμα τους ξεκάνει όλους σε δύο λεπτά την κάτσαμε είναι πάλι σειρουεπτώση η σεκάν σόλ ήταν απλά τέλεια δεν ξέρω αυτοί που παραπονέθηκαν τι ήθελαν αν ήθελαν ένα Avengers movie ολόκληρο να είναι αυτή η σκηνή απίστευτος ρυθμός, πολύ δυνατό μοντάζ έχει βάλει για τις αστραπές ξέρω εγώ ότι είναι απ' έξω έχει όλα αυτά τα beats για να σε κάνει να αγχωθείς παρόλο που ξέρεις τι θα γίνει εν τέλει εντάξει εννοείται μετά αφού τελείωσε η ταινία μου πήρε κανένα τέταρτο, δεκοσάλεπτο για να πέσουν οι παλμοί μου alert, αν μου έρθει κανένας μνηστήρας από πίσω πάω, πάρ' το Οδυσσέας μόνο ρε ναι κάπως έτσι ήταν η κατάσταση και η μουσική του Goranson εντάξει τι να πει κανείς ο man το πάει για τέταρτο Oscar, δεύτερο σερί νομίζω παίζει μπάλα μόνος του πλέον Πού είσαι Ζήμερ Πού είσαι, τι κάνεις όχι πλάκα κάνω δεν ξέρω τι θα παιχτεί φέτος με το Dune και αυτά τα 80% και τα 20% γιατί για όσους δεν ξέρετε για τους συνθέτες που αναλαμβάνονται να γράψουν μουσική για franchise ταινιών
για να μπορούν να είναι υποψήφοι η Ακαδημία τους λέει πρέπει τουλάχιστον το 80% του σκορ σου να είναι original αλλιώς φυλάκια, τα λέγαμε έτσι έχει γίνει και πέρυσι με το πέρυσι με το δεύτερο του ντιούν καταλάβατε, ηδομένη πάντως νομίζω πως πλέον είναι ξεκάθαρη η θέση του Γκόραν στον ανάμεστα στους μεγάλους είναι δεδομένο δεν περιμέναμε να ακούσουμε τι έγραψε για την Οδύσσια για να ξάχουμε συμπέρασμα δηλαδή του είπαν όλαν κάνω ότι γουστάρεις, απλά όχι ορχήστρα και πήγε και ανακατασκεύασε τώρα αρχαία ελληνικά όργανα δηλαδή μιλάμε για άλλο level Είδα και ένα βίντεο στο YouTube εκεί που βαρούσανε κάτι κόγκ, κάτι κάγκελα, κάνανε τα δικά τους.
Κατάφερε τόσο ωραία να δώσει αυτόν τον γήινο τόνο, αυλός που χρησιμοποίησε σε αρκετές φάσεις και η ανάμειξη που έκανε εκεί με το συνθεσάζερ. Είναι μεγάλος μάστορας, τι να λέμε τώρα. Άλλο ένα σκόρ που προστίθεται στην βιβλιοθήκη μου στο Spotify βέβαια, του Oppenheimer δεν το κουνάει από την κορυφή για εμένα. η καλύτερη μουσική που έχει γράψει ο Γκόραντσον και ίσως θα το πω από τα αγαπημένα μουσικόρ γενικά στον κινηματογράφο πίσω στην ταινία και νομίζω ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για το φινάλε το σημείο στο οποίο όλα τα θέματα που βλέπουμε να εξερευνώνται και να επαναλαμβάνονται μέσα στην ταινία όπως ο νόμος του Δία, η ατίμωση των νεκρών το είμαστε οι άνθρωποι της θάλασσας και λοιπά, σε όλα αυτά επιστρέφει ο Νόλαν στο τέλος για να καταλήξει και όλας ουσιαστικά να μας εξηγήσει γιατί έκανε αυτή την ταινία.
Η Οδύσσια του Ομοίρου είναι το μετά του έπους της Ηλιάδας και ουσιαστικά μιλάει για την πτώση ενός πολιτισμού και το τέλος μιας εποχής μετά τον δεκαετή πόλεμο της Τροίας. Κάθε κεφάλαιό του και κάθε σκηνή του είναι στην ουσία ένας συμβολισμός και μια ανοίξη για την αθλειότητα του πολέμου και τις αποτρόπιες πράξεις που αυτός επιφέρει.
Ο Νόναν λοιπόν καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας παίζει με μία αντίθεση. Σου δείχνει τους αχαιούς που είναι τυπολάτρεις κυρίως λόγω της ευλάβειάς τους απέναντι στον θεσμό της φιλοξενίας και στον νόμο του Δία που λέει ότι πρέπει να συμπεριφέρεσαι στον άλλο με ευγένεια γιατί μπορεί να είναι κάποιος θεός μεταμφιασμένος κτλ.
Παρόλα αυτά όμως και αφού έχουμε γυρίσει αρκετές φορές μες στην ταινία στην εισβολή της τρίας και σε κάποιους φάνηκε και κάπως λίγο περίεργο γιατί γυρνάμε γιατί το βλέπουμε τόσο πολλές φορές αυτό φτάνει στο τέλος για να σου πει μέσα από την οπτική του Οδυσσέα ότι εμείς οι ίδιοι που μας χαρακτηρίζει αυτή η ευλάβεια και ο σεβασμός απέναντι στους θεούς καταπατήσαμε τους κανόνες για τους οποίους μιλάμε εμείς ήμασταν οι πρώτοι που εισβάλαμε σε αυτή την πόλη και με τις φαγές αθώων και τα έσχη που κάναμε αθετήσαμε τους θεούς και η Οδύσσια, αυτό το αιματηρό ταξίδι της επιστροφής είναι η τιμωρία μας όχι μόνο για αυτά που κάναμε στον πόλεμο αλλά και για την ίδια μας την φύση.
Γιατί οι άνθρωποι είμαστε πολιομοχαρείς, διψάμε για αίμα και εξουσία και από αυτά που έχουμε θέλουμε και απαιτούμε ακόμη περισσότερα. Και αυτό είναι που κάνει την Οδύσσια του Ομήρου ακόμη πιο διαχρονική και αυτό είναι που κάνει την κινηματογραφική αυτή μεταφορά ακόμη πιο αναγκαία για τον πλανήτη του 2026. Λοιπόν, θα παρατηρήσατε ότι δεν έχω αναφερθεί καθόλου στην Αθηνά της Ζεντέια μέχρι στιγμής και υπάρχει λόγος.
Αν δεν υπήρχε αυτή η μία στιγμή βασικά προς το τέλος της ταινίας ίσως να γκρίνιαζα και εγώ για την παρουσία της στην ταινία. Όχι για τη Ζεντέια, προς Θεού, τη θεωρώ εξαιρετική ηθοποιό και γυναικάρα αλλά ηθοποιόπρωτιστος δεν ξέρω αν παρακολουθήσατε καθόλου τις πρεμιέρες της ταινίας τους τρέλαν όλους, έκαψε καρδιές τόσο δεν είναι αυτό το θέμα μας de facto παίζει 3-4 λεπτά στην ταινία, βλέπω και όλα τα memes στο instagram που δίνονται άλλοι με κάτι σεντώνια και κοιτάνε και γράφει η Αθηνά στην Οδύσσια ναι ok αστείο αλλά στην περίπτωση που δεν έχεις καταλάβει τι σημαίνει αυτό που δείχνει στο τέλος Το οποίο έχει πολλές ερμηνείες by the way Εγώ προτιμώ αυτή που παρατήρησα και εγώ και αυτή που επικρατεί γενικότερα Κατ' εμέ λοιπόν και σε αυτό κατέληξα έχοντας παρακολουθήσει την ταινία κάποιες μέρες τώρα Είναι περισσότερο ένα σύμβολο και μια παρουσία η ζεντέια σε αυτή την ταινία Περίπου όπως ήταν στο πρώτο ντιούν αν μπορούμε να βρούμε έναν παραλληλισμό που λέγαμε α παίζει και η ζεντέια, τρία λεπτά πάρ' το
γιατί ήταν περισσότερο μια παρουσία και κάτι συμβολικό και όταν τη βλέπεις να εμφανίζεται δίπλα στον Οδυσσέα και σε σκάλα και ακουμπάνε τα χέρια τους και γυρνάει πίσω στην τρία και σου δείχνει τέλος πάντων ότι αυτήν εις τη μορφή που έχει πάρει η Αθηνά είναι μια νεαρή κοπέλα που ανέτεια την έπιασαν και την αποκεφάλισαν και απευθείας κάνει κάτι στο κεφάλι του αγάλματος της θεάς συνειδητοποιείς δύο πράγματα ένα ότι η κοπέλα αυτή της η οποία στην μορφή έχει πάρει Αθηνά συμβολίζει όλους αυτούς τους ανθρώπους που είδε οδυσσέας να σκοτώνονται λόγω του δικού τους τεχνάσματος και να τον βασανίζει αυτή η ιδέα και η σκέψη και διότι ο Νόλανς σου έπαιξε πλότουιστ σε μια ταινία που ήξερες άξιολη πως θα τελειώσει δηλαδή τι να κάνει ακόμη και να σου αποδείξει ότι είναι πλέον από τους λίγους ανθρώπους εκεί έξω που κάνουν σινεμά και που αξιοποιούν την έβδομη τέχνη για να αφιπνίσουν ένα επινοτισμένο πλήθος.
Ένα πλήθος που μπαίνει σε κοπάδια και ακολουθεί τον κάθε τυποτένιο ηλίθιο, ένα πλήθος που υποστηρίζει γενοκτόνους, ένα πλήθος που ζει και τρέφεται μέσα από τη βία, το μίσος, το ρατσισμό και αν συνεχίσω δεν θα τελειώσω ποτέ. Η Οδύσσια λοιπόν είναι ένα έργο που πέραν της επικότητας και της δράσης και της περιπέτειας που την χαρακτηρίζει, είναι μια εις βάθους ανάγνωση της κοινωνίας και του πολιτισμού μας, αποδεικνύοντας ότι από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα κάποια πράγματα δεν έχουν αλλάξει ούτε στο ελάχιστο και ούτε υπάρχει περίπτωση να αλλάξουν.
Και το να ανοίξουμε τα μάτια μας και να δούμε τι συμβαίνει γύρω μας στον πλανήτη αυτή τη στιγμή, είναι από μόνο του μια απόδειξη. Παρ' όλα αυτά υπάρχει ελπίδα ότι κάποια στιγμή ο ήλιος θα ανατείλει πάνω από τον σκοτεινό κόσμο όπως λέει ο Οδυσσέας στο τελευταίο line της ταινίας όταν τα λάθη μας θα ξεχαστούν για άλλη μια φορά.
Και με αυτό θέλω να ολοκληρώσω το σημερινό επεισόδιο. Ελπίζω να μην παρέλειψα κάτι αλλά αν παρέλειψα συγχωράτε με ήταν τρεις ώρες ταινία εντάξει πείτε μου φυσικά και εσείς τη γνώμη σας στα σχόλια. θέλω να έχουμε μια ωραία κουβέντα εγώ εντός των ημερών θα την ξαναδόντω εν ταινία φυσικά να προσέξω και τυχόν λεπτομέρειες που μπορεί να έχασα όχι τίποτα άλλο επειδή νομίζω με αυτά που είπα με έπεισα και εμένα τον ίδιο όχι βέβαια ότι δεν θα την ξαναέβλεπα ούτως ή άλλως αν φτάσατε λοιπόν μέχρι αυτό το σημείο να σας ευχαριστήσω που ήσασταν μαζί μου για άλλο ένα επεισόδιο υπενθυμίζω για άλλη μια φορά ότι ακούτε αυτό το podcast Ένα like, ένα comment και ένα share θα βοηθήσουν πάνω μου πάρα πολύ.
Και όσοι είστε από Spotify ή Apple Podcast, ακολουθείτε την σελίδα του podcast. Πατάτε και το καμπανάκι για να σας έρχονται ειδοποιήσεις όγκο θα ανεβαίνει νέο επεισόδιο. Και μια κριτική με πέντε αστέρια θα ήταν ιδανική. Εγώ ήμουν, είμαι και θα είμαι ο Στεφανός Καραγιάννης. Και καλώς ο κοντωτός πραγμάτων θα τα ξαναπούμε σε ένα επόμενο επεισόδιο podcast.
Μέχρι τότε, να είστε όλοι και όλες καλά και γεια σας.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα