Ep. 39: Yu-Gi-Oh!
RetroBubblePodcastΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ένα anime που δεν γεννήθηκε στα 80s, όπως τα περισσότερα για τα οποία μιλάμε εδώ… αλλά στα 90s.
Ένα anime με ένα διπολικό τυπάκι, με ξανθό μαλλί και ροζανταύγειες, που έπαιζε τράπουλα. Ένα παλικάρι που, όταν έμπαινε στην αρένα… ψήλωνε δέκα πόντους, η φωνή του γινόταν βαριά… και δεν είχε αντίπαλο.
Και ένα anime με μία από τις πιο ωραίες ελληνικές μεταγλωττίσεις που έχω ακούσει ποτέ…
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Επινωσταλικικές αναμνήσεις από τα παιδικά μας χρόνια και τη δεκαετία των 90's. Πριν ξεκινήσουμε, να θυμίσω για μία ακόμα φορά πως δεν ξεχνάμε επίσης να βάλουμε 5 αστεράκια και μία καλλικριτική σε Spotify, Apple Podcast. Να γράφετε τη γνώμη σας, εάν βέβαια θέλετε, κάτω από κάθε επεισόδιο, καθώς και να κάνετε follow στο Instagram RetroBubblePodcast για εξτραγλικό, φωτογραφίες σχετικές με τα επεισόδια, αλλά και για να προτείνετε και εσείς το επόμενο θέμα.
Επίσης εάν έχετε κάποιον φίλο Κάποιον γνωστό που μοιράζεται την ίδια χαρά με εμάς Όταν ακούει για τα 90's Μιλήστε του για το Retro Bubble Γιατί αυτό βοηθάει αυτό το project να έρχεται πιο κοντά Σε περισσότερους νέους της γενιάς μας Σήμερα παιδιά έχω να σας πω πολλά Πάρα πολλά Πρώτα απ' όλα ένα τεράστιο ευχαριστώ Γιατί παιδιά φτάσαμε τις 50.000 ακροάσεις Και αυτό είναι καλό Είναι πολύ καλό Καλό! Καλό!
Πολύ καλό! Πολύ καλό! Πολύ καλό! Εδώ φταίει η σούφυρα πίτσα Γιατί? Επειδή σημαίνει ότι αυτό το project έχει κοινό Και άρα κατάλαβα κάτι πολύ απλό Είμαστε πολύ εκεί έξω ρε φίλε Πολύ περίεργοι και περίεργες Που μας αρέσει να είμαστε nerd Να γουστάρουμε με παλιά καλάνιμε και καρτούν Αλλά και να χαλαρούμε με το gaming Δεν είμαι ο μόνος ρε φίλε που νιώθω έτσι και το γουστάρω πάρα πολύ Βέβαια όπως έλεγε και ο θείος του Spider-Man With great power comes great responsibility Τρομάρα μου Οπότε μεγάλο κοινό σημαίνει και πολλές διαφορετικές απόψεις Και άρα γκρίνια Ρε φίλε ρέτρο, μεγάλα τα επεισόδια Ρε φίλε ρέτρο, μικρά τα επεισόδια θέλουμε κι άλλο Αδερφέ, γράψε για πιο παλιά άνιμε των 80's Πιο ψαγμένα, μην πας τόσο mainstream Ρε φίλε, γράψε κάτι και για μας τα παιδιά των zero's Λίγο πιο γνωστό Βάλε ταινίες, μη βάλεις ταινίες Ναι αυτό, όχι το άλλο Παιδές, κι εγώ σας αγαπάω Αλλά δεν μπορώ να σας καλύψω όλους Προσπαθώ όμως, ναι Ναι Και ένας από τους λόγους που έκανα το σημερινό θέμα είναι και για να καλύψω και μια πιο νέα γενιά ακροατών, το οποίο θέμα παρεμπιπτόντος το αγαπάω πάρα πολύ. Δεν το έγραψα απλά για να το κάνω.
Επιπλέον Τρία παιδιά Τρεις ακροατές Ήδη με άκουσαν και ξεκινάνε Τις δικές τους προσπάθειες Για να κάνουν ένα νέο βήμα Στο podcast community The more the merrier Που λένε και στο χωριό μου Έτσι λοιπόν Αρτέμη, Σωτήρη και Ελεωνώρα Περιμένω Τα αποκαλυπτήρια Και σύντομα μάλιστα Περιμένω να δω τις δικές προσπάθειες και να τις συζητήσουμε εδώ μαζί με όλους τους ακροατές.
Η αλήθεια είναι ότι χαίρομαι πάρα πολύ που με προσέγγισαν αυτά τα παιδιά και μου ζήτησαν λίγο να τα βοηθήσω, αλλά ταυτόχρονα αισθάνομαι και λίγο περίεργα γιατί σας έκανα να θελήσετε να ξεκινήσετε και εσείς. Περίεργα γιατί, γιατί για να είμαι ειλικρινής, τα περισσότερα επεισόδια μου τα θεωρώ ακόμα τραγικά μέτρια. Αλλά τι ακάνεις, ακάτσαι αμαλόης.
Όχι λοιπόν, σας περιμένω και προχωράμε. Και τέλος, ένα μεγάλο shout-out σε μερικά φιλικά podcast που ακόμα περιμένω να οργανωθούμε να πάμε για μια μπυρίτσα. Μια μπύρα ρε παιδιά, μια μπυρίτσα. Οπότε, κάνω από εδώ δημόσια έκκληση. Να κλείσουμε, να πάμε. Άγγελοι και Μίλτο από βαθμολόγης του Καναπέ. Τραστόνιε, ό,τι όνομα και να έχει αυτή την περίοδο το podcast το δικό σου.
Άλεξ Χάρη και Γιάννη από το Δεν Είναι Ακριβώς Έτσι. και Αντώνη από το Νοσταλγικό Podcast. Τι θα γίνει, θα βγούμε! Και όσοι τους ακούτε, πείτε τους ότι ο Ρέτρο τους ψάχνει. Και μετά από αυτήν την απίστευτη, αλλά εντελώς ασχητή με το θέμα μας εισαγωγή, ας περάσουμε στο ζουμί. Σε ένα άνυμε που εγώ το είδα φοιτητής στο δεύτερο ή στο τρίτο έτος, κάπου στο μακρινό 2006.
Γιατί, γιατί τότε το ανακάλυψα παιδιά. Μέχρι τότε το θεωρούσε ένα τραγικό ρίποφ των πόκεμον και δεν είχα σχοληθεί καν. Μέχρι που σε μια στιγμή βαρεμάρας είπα να του δώσω μια ευκαιρία και κόλλησα. Ένα άνιμε λοιπόν που δεν γεννήθηκε στα 80's όπως τα περισσότερα για τα οποία μιλάμε εδώ, αλλά στα 90's. Ένα άνιμε με ένα διπολικό τυπάκι με ξανθό μαλλί και ροζαντάβγες που έπαιζε τράπουλα.
Ένα παλικάρι που όταν έμπαινε στην αρένα ψήλωνε 10 πόντους, η φωνή του γινόταν βαριά και δεν είχε αντίπαλο. Και ένα άνιμε με μία από τις πιο ωραίες ελληνικές μεταγλωτήσεις που έχω ακούσει ποτέ. Α, ναι, ξέχασα. Μιας και είπαμε για μεταγλωτήσεις, γνώρισα από κοντά τον Δημήτρη Σάρλο στο Japanese Festival. Τι ποιος είναι ο Δημήτρης Σάρλος.
Είναι η ελληνική φωνή του Darkwing Duck. Η ελληνική φωνή του Mickey Mouse. Αλλά και του Ζένιτσου από τον Demon Slayer. Καθώς και πολλών ακόμα ερών. Ευγενέστατος, πολύ ωραίο τυπάκι, με ένα απίστευτο πουκάμισο που δεν μου το έδωσε ποτέ. Ήταν το κοιμωνό του Ζένι Τσουγαμώτο Και μου είπε ότι τα έχει πάρει από τα Μπέρσκα Εν πάση περιπτώσει όπως και να έχει Πάμε πάλι πίσω στο θέμα μας Γιατί δεν θα το ξεκινήσουμε ποτέ Έτσι λοιπόν αγαπητοί μου φίλοι Από που κι αν με ακούτε Αυτό είναι το επεισόδιο Για το Yu-Gi-Oh!
Γεια μου! Πάμε λοιπόν να αναλύσουμε τα πάντα γύρω από αυτό το επικό project. Και αν θέλουμε να μπούμε πραγματικά βαθιά στη δημιουργία του Yu-Gi-Oh! τότε πρέπει να ξεκινήσουμε όχι απλά από την αρχή, αλλά από το μυαλό του ίδιου του ανθρώπου που το έφτιαξε, του Kazuki Takahashi. Ο Takahashi λοιπόν παιδιά δεν ήταν από εκείνους τους δημιουργούς που πέτυχαν με την πρώτη.
Για χρόνια προσπαθούσε να καθιερωθεί στη βιομηχανία το μάγκα, στέλνοντας ιδέες, δουλεύοντας πάνω σε μικρά project και παλεύοντας να βρει αυτό το κάτι που θα τον έκανε να ξεχωρίσει. Και αυτό το κάτι τελικά δεν ήταν μια ιστορία δράσης ή ένας κλασικός ήρωας, αλλά ήταν μια ιδέα. Η ιδέα των παιχνιδιών. Ο ίδιος είχε επίσης συνεντεύξεις ότι πάντα τον γοήτευε το πώς τα παιχνίδια μπορούν να αποκαλύψουν το χαρακτήρα ενός ανθρώπου.
Την υπομονή του, τη στρατηγική του, την ηθική του. Και όσοι έχετε παίξει Dungeons & Dragons πιστεύω το καταλαβαίνετε αρκετά. Σε μια χαρακτηριστική του σκέψη μάλιστα είχε αναφέρει πως τα παιχνίδια είναι ένας τρόπος να δείξεις την αληθινή φύση κάποιου χωρίς να χρειάζεται να πολεμήσεις. Και αυτή ακριβώς η φιλοσοφία έγινε η βάση για το Yu-Gi-Oh!
Έτσι το 1996 μέσα από το περιοδικό Weekly Show on and Jump γεννιέται το μάγκα Yu-Gi-Oh! Στην αρχική του μορφή δεν είχε καμία σχέση με αυτό που ξέρουμε σήμερα Αρχικά λοιπόν ο Yu-Gi-Muto ήταν ένα τροπαλό παιδί που λύνει το Millennium Puzzle Ένα αρχαίο γυπτιακό αντικείμενο και απελευθερώνει ένα δεύτερο εαυτό Ένα πιο σκοτεινό, πιο αποφασιστικό Yammy Yu-Gi Και εδώ είναι το κρίσιμο σημείο. Κάθε επεισόδιο του μάγκα ήταν και ένα διαφορετικό παιχνίδι. Από ζάρια και επιτραπέζια μέχρι πιο σκοτεινά shadow games όπου οι αντίπαλοι τιμωρούνταν ψυχολογικά ή και μεταφυσικά αν έχαναν.
Το μάγκα είχε έντονα στοιχεία τρόμου, ψυχολογικού θρίλερ και ηθικών δειλημάτων και ήταν πολύ πιο σκληρό από την εικόνα που έχουμε σήμερα για το Yu-Gi. Κάπου λοιπόν μέσα σε αυτή την πορεία εμφανίζεται ένα παιχνίδι καρτών με το όνομα Magic and Wizards Μια ξεκάθαρη αναφορά στο Magic the Gathering που εκείνη την εποχή ήταν μια τεράστια επιτυχία Ο Τακαχάση δεν είχε σκοπό να το κάνει το επίκεντρο της ιστορίας Ήταν απλώς ένα ακόμα παιχνίδι, ένα ακόμα game μέσα στο σύμπαν που έχτισε Το κοινό όμως κόλλησε Η επιτυχία ήρθε γρήγορα και έτσι λοιπόν όπως ήταν φυσιολογικό για κάθε επιτυχημένο μάγκα ήρθε η πρώτη του άνιμε μεταφορά.
Το μακρινό 1998 λοιπόν, μακρινό ε, το Yu-Gi-Oh! αποκτά την πρώτη του άνιμη μορφή λοιπόν. Το Yu-Gi-Oh! 1998 TV Series από την Toei Animation. Αυτό που οι φαν σήμερα αποκαλούν και Season 0. Αυτή η σειρά ακολουθούσε πιστά το αρχικό μάγκα Δηλαδή σκοτεινή ατμόσφαιρα, διαφορετικά παιχνίδια σε κάθε επεισόδιο έντονα ψυχολογικά στοιχεία και έναν Γιάμι Γιούγκη που δεν δίσταζε να τιμωρήσει σκληρά τους αντιπάλους του Σκοτεινή ατμόσφαιρα, αλλά όχι απλά λίγο πιο έτσι σκοτεινή από αυτό που ξέρουμε Μιλάμε για ένα εντελώς διαφορετικό ύφος Το πρώι μου εκείνο Yu-Gi-Oh! τόσο στο άνιμε όσο και στο μάγκο όπως είπαμε, λειτουργούσε σχεδόν σαν ανθολογία μικρών ψυχολογικών ιστοριών.
Κάθε επεισόδιο ήταν και ένα νέο παιχνίδι, αλλά στην πραγματικότητα ήταν ξεκάθαρα ένα τεστ χαρακτήρα. Δεν υπήρχαν απλά κανόνες, υπήρχαν συνέπειες. Κάθε αντίπαλος που ερχόταν να αντιμέτωπες με τον Γιούγκη, ή πιο σωστά με τον Γιάμι Γιούγκη, δεν ήταν απλά κακός που έπρεπε να χάσει. Ήταν χαρακτήρες με λατώματα. Απαταιώνες, νταΐδες, εκβιαστές, άνθρωποι που εκμεταλλεύονταν τους άλλους.
Και τα παιχνίδια που έπαιζαν δεν ήταν αθώα. Ήταν σχεδιασμένα έτσι ώστε να τους φέρουν αντιμέτωπους με τα ίδια τους τα λάθη. Αυτό είναι το βασικό ψυχολογικό στοιχείο του Γιούγκυου στην αρχή του Τα λεγόμενα shadow games δεν ήταν απλά μια δραματική πινελιά Ήταν κυριολεκτικά μάχες ψυχής Ο Γιάννη Γιούγκυ δημιουργούσε μια μεταφυσική αρένα Όπου οι κανόνες του παιχνιδιού συνδέονταν άμεσα με το μυαλό και την ψυχολογία των παιχτών Εάν κάποιος εξαπατούσε, πανικοβαλόταν ή δεν άντεχε την πίεση Το πλήρωνε Και το πλήρωνε άσχημα Η τιμωρία, γνωστή και ως penalty game, ήταν ίσως το πιο σκοτεινό κομμάτι.
Δεν μιλάμε για μια πλήττα, μιλάμε για ψυχολογική κατάρρευση. Υπήρχαν χαρακτήρες που παγιδεύονταν σε ψευδεσίσεις όπου ζούσαν τον ίδιο τους το φόβο ξανά και ξανά για μια αιωνιότητα. Υπήρχαν χαρακτήρες που έχαναν τελείως την αίσθηση πραγματικότητας. και υπήρχαν και χαρακτήρες που έσπαγαν νοητικά καταλήγοντας σε μια κατάσταση παραφροσύνης.
Και το πιο ενδιαφέρον, ο Γιάννη Γιουγκί δεν παρουσιαζόταν απαραίτητα ως καθαρός ήρωας. Ήταν κάτι ανάμεσα σε τιμωρό και δικαστή. Μία μίξη Batman και Just Dread. Ένας χαρακτήρας που πίστευε βαθιά στη δικαιοσύνη, αλλά την εφάρμοζε με έναν τρόπο σχεδόν αμήλικτο. Δεν συγχωρούσε εύκολα. Δεν δίσταζε και πολλές φορές η τιμωρία που έδινε ήταν πολύ πιο βαριά από το ίδιο το έγκλημα.
Αυτό δημιουργούσε μια περίεργη ηθική ένταση. Γιατί ως θεατής συμφωνούσες μαζί του. Έβλεπες κάποιον κακό να παίρνει αυτό που του αξίζει. Αλλά ταυτόχρονα σκεφτώσουνα. Ρε αδερφέ, μήπως το παράκανε λιγάκι ο Γιούγκη. Και εκεί είναι που το Γιούγκη Ιό ξεχώριζε. Δεν ήταν απλά μια ιστορία κάλλιου εναντίον κακού. Ήταν μια ιστορία για το πού τελειώνει η δικαιοσύνη και πού αρχίζει η εκδίκηση.
Επιπλέον, το γεγονός ότι κάθε επεισόδιο είχε διαφορετικό παιχνίδι έδινε τεράστια ελευθερία στη θεματολογία. Μπορούσες να δεις παιχνίδια τύχης που βασίζονταν στο ορίσκο και την απληστία, στρατηγικά παιχνίδια που αποκάλυπταν εξυπνάδα ή αλαζονία, ακόμα και παιχνίδια που στην ουσία ήτανε ξεκάθαρα ψυχολογικές παγίδες. Και κάθε φορά το παιχνίδι ήταν απλά το μέσο.
Ο στόχος ήταν να ξεγυμνοθεί τελείως ο αντίπαλος. Και μέσα σε όλα αυτά ο Γιούγκη, ο κανονικός Γιούγκη, λειτουργούσε σαν το ηθικό αντίβαρο. Ένα καλό καρδοπαιδί που δεν θα έκανε ποτέ αυτά που έκανε ο Γιάννη Γιούγκη. Αυτό το δίπολο έκανε την ιστορία ακόμα πιο ενδιαφέρουσα. Δύο πλευρές του ίδιου ανθρώπου Με τελείως διαφορετικό τρόπο Να βλέπουν τη δικαιοσύνη Γι' αυτό και όσοι έχουν δει Μόνο το Yu-Gi-Oh! Duel Monsters Αυτό που είδαμε δηλαδή εμείς στην Ελλάδα Παθώνουν σοκ Όταν ανακαλύπτουν αυτή την εκδοχή Γιατί το αρχικό Yu-Gi-Oh!
Δεν ήταν απλά ένα άνιμε με κάρτες Ήταν στην ουσία Ένα σκοτεινό ψυχολογικό παιχνίδι Όπου αν έχανες Δεν έχανες απλά το παιχνίδι. Έχανες τον ίδιο στον εαυτό. Ήτανε μια σειρά, μια εκδοχή πιο κοντά στο αρχικό όραμα του Τακαχάση. Αλλά όχι αυτό όμως που θα γινότανε εμπορική επιτυχία. Έτσι λοιπόν η σειρά κράτησε μόλις 27 επεισόδια και δεν καταφέρει ποτέ να ξεπεράσει τα σύνορα της Ιαπωνίας.
Δεν έγινε ποτέ το μεγάλο χή και κάπου εκεί δημιουργή και παραγωγή συνειδητοποίησαν κάτι πολύ σημαντικό. Το κοινό είχε διαλέξει ήδη τι ήθελε. Και αυτό ήταν τα ντουελς. Οι αναγνώστες είχαν ήδη δείξει τον ενθουσιασμό τους για το Magic & Wizards. Ήθελαν περισσότερες μονομαχίες, περισσότερη στρατηγική και περισσότερη ένταση.
Και εδώ φαίνεται ξανά η ευφυία του ίδιου του Τακαχάση. Δεν επέμεινε πεισματικά στο αρχικό του πλάνο. Προσαρμόστηκε. Και όπως είχε πει, όταν βλέπεις τι αγαπάει το κοινό, πρέπει να το ακούς αλλά και να το εξελίσεις. Και κάπως έτσι λοιπόν γεννήθηκε το Duel Monsters. Από το 2000 και μετά, με το Yu-Gi-Oh! Duel Monsters από τη Studio Gallop, το franchise αλλάζει οριστικά μορφή.
Το concept πλέον γίνεται ξεκάθαρο και εστιασμένο. Το επίκεντρο είναι το card game, οι μονομαχίες, τα τουρνουά και οι έντονες αντιπαλότητες μεταξύ των χαρακτήρων. Το παιχνίδι πάβει να είναι απλώς μια ιδέα μέσα στην ιστορία και αποκτά κανόνες, δομή και στρατηγική. Το παιχνίδι λοιπόν μετατρέπεται σε ένα πλήρες οργανωμένο σύστημα.
Παράλληλα, η Konami αντιλαμβάνεται τη δυναμική αυτού του κόσμου και κάνει το επόμενο καθοριστικό βήμα. Μετατρέπει το φανταστικό παιχνίδι σε πραγματικό trading card game Και εκεί γίνεται η μεγάλη έκρηξη Το Yu-Gi-Oh! ξεφύγει από τα όρια ενός απλού άνιμε Και μετατρέπεται σε ένα πολυδιάστατο φαινόμενο Που επηρεάζει τόσο την τηλεόραση όσο και την καθημερινότητα των φανς Σε επίπεδο αφήγησης το άνιμε αυτό αυτή τη φορά ξεκινά από το κεφάλαιο 60 του μάγκα Δηλαδή από τον 7ο τόμο αφήνοντας πίσω τα πρωτάρξ της ιστορίας Από εκεί και πέρα ακολουθεί μια πιο ελεύθερη διασκευή των υπόλοιπων κεφαλαίων εισάγοντας αλλαγές σε πλοκοί, σε χαρακτήρες και που πολλές φορές αποκλίνουν από το αρχικό κάνουν.
Αυτές οι διαφοροποίησεις ήταν που έδωσαν στη σειρά τη δική της ξεχωριστή ταυτότητα επιτρέποντάς της να σταθεί αυτόνομα και να χαράξει τη δική της πορεία πέρα από το μάγκα. Η αρχική προβολή λοιπόν έγινε στην Ιαπωνία από το TV Tokyo από τον Απρίλιο του 2000 έως το Σεπτέμβριο του 2004 με τη σειρά να φτάνει συνολικά τα 224 επεισόδια.
Χρόνια αργότερα, το 2015, κυκλοφόρησε μια Remastered εκδοχή η οποία επικεντρωνόταν σε επιλεγμένες μονομαχίες προσφέροντας μια ανανεωμένη εικόνα και μια πιο συμπυκνωμένη εμπειρία. Επιπλέον, μετά το τέλος της βασικής σειράς Δημιουργήθηκαν και 12 έξτρα επεισόδια Αποκλειστικά για το δυτικό κοινό Τα οποία προβλήθηκαν το 2006 Επεκτείνοντας ακόμη περισσότερο το σύμπαν του άνιμε Το Duel Monsters παιδιά δεν ήταν απλά επιτυχημένο Έγινε παγκόσμιο φαινόμενο Προβλήθηκε σε δεκάδες χώρες Μεταγλωτίστηκε σε πολλές γλώσσες Και δημιούργησε μια ολόκληρη γενιά παιδιών που έμαθαν τι σημαίνει duel.
Το card game εκτοξεύθηκε, τα decks έγιναν καθημερινότητα και το Yu-Gi-Oh! στάθηκε επάξια δίπλα σε κολοσσούς της εποχής όπως τα Pokémon, εδραιώντας τη θέση του στην κορυφή της pop κουλτούρας. Και κάπου εδώ μπαίνουμε στην καρδιά της ιστορίας. Γιατί τώρα που ξέρουμε πώς γεννήθηκε το φαινόμενο και ποιοι είναι οι βασικοί του πυλώνες ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε το ταξίδι από την αρχή.
Να μπούμε στην πρώτη σεζόν, εκεί όπου όλα ξεκινούν πραγματικά και όπου ο Γιούγκη θα κάνει τα πρώτα του βήματα στον κόσμο των μονομαχιών. Αν και το Duel Masters είχε συνολικά πέντε σεζόν, στην Ελλάδα οι περισσότεροι από εμάς είδαμε κυρίως την πρώτη. Αυτή ήταν που μας ήσθησε στον κόσμο των μονομαχιών και των καρτών και αυτή είναι που αξίζει να θυμηθούμε πιο αναλυτικά.
Τις υπόλοιπες σεζόν οι περισσότεροι τις πετύχαμε αποσπασματικά Είτε μέσα από λίγα σκόρπια επεισόδια στην τηλεόραση Είτε όπως κι εγώ αργότερα ως φοιτητής Μέσω του πειρατικού του Captain Jimmy Του Captain LimeWire Του Captain Pirate Bay Δεν θυμάμαι ακριβώς Είμασταν μικροί και δεν ξέραμε πολλά από αυτά Θυμάμαι μόνο ότι κάτι φίλοι από το χωριό Τα είχαν κατεβάσει Και κάπως έτσι καταφέραμε να δούμε και τη συνέχεια της σειράς έστω και με αυτόν τον ανορθόδοξο τρόπο.
Πάμε λοιπόν να πιάσουμε λίγο την πλοκία την αρχή. Η πρώτη σεζόν του Yu-Gi-Oh! Duel Monsters δεν ξεκίνα με εντυπωσιακές μονομαχίες ή μεγάλα τουρνουά αλλά με κάτι πολύ πιο ήσυχο και ουσιαστικό. Ένα μικρό μαγαζί παιχνιδιών. Εκεί περνά το χρόνο του ο Γιούγκη Μούτο μαζί με τον παππού του Σόλωμον Μούτο. Για τον παππού του τα παιχνίδια δεν είναι απλώς διασκέδαση.
Είναι τρόπος να φέρουν τους ανθρώπους κοντά, να αποκαλύπτουν το χαρακτήρα τους και να δοκιμάζουν τις αξίες τους. Αυτή η φιλοσοφία γίνεται η βάση πάνω στην οποία χτίζεται ολόκληρη η πορεία του Γιούγκη. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον ο Γιούγκη γνωρίζει τον Duel Monsters και αποκτά την πρώτη του τράπουλα. Δεν είναι μια τυχαία συλλογή καρτών αλλά ένα δώρο με ξεκάθαρη ταυτότητα.
Περιλαμβάνει σπάνιες και δυνατές κάρτες με πιο σημαντική τον Exodia The Forbidden One ή αλλιώς τον Exodia τον Απαγορευμένο όπως το θυμάστε. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη περίπτωση στο παιχνίδι. Δεν χρειάζεται να κυριαρχείς στο πεδίο για να κερδίσεις. Αν καταφέρεις να συγκεντρώσεις όλα τα κομμάτια του στο χέρι σου, η νίκη είναι αυτόματη.
Αυτό δείγνει ότι στην αρχή ο Γιούγκη δεν παίζει με στόχο να αποδείξει κάτι μέσα από στρατηγική εμπειρία. Έχει μια ασφαλή διέξοδο, έναν τρόπο να κερδίζει χωρίς να χρειαστεί να ρισκάρει πραγματικά. Στην καθημερινότητά του τώρα, στο σχολείο ο Γιούγκη δεν ξεχωρίζει ιδιαίτερα. Δεν είναι ούτε ο πιο δυνατός ούτε ο πιο δημοφιλής Αυτό που τον χαρακτηρίζει όμως είναι οι σταθερές φιλίες του Ο Τζοϊ Βίλερ, ο Τρίσταν και η Τία Η δυναμική της παρέας τους βασίζεται περισσότερο στη στήριξη και στη φιλία παρά στον ανταγωνισμό Κάτι που θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της σειράς Η ισορροπία αυτή όμως διαταράζεται με την εμφάνιση του Σετο Κάιμπα Ο Κάιμπα δεν είναι απλώς ένας αντίπαλος, αλλά η ενσάρκωση μιας εντελώς διαφορετικής φιλοσοφίας.
Εκεί που ο Γιούγκη βασίζεται στη σύνδεση με τους άλλους και τις κάρτες του, ο Κάιμπα επιδιώκει τον απόλυτο έλεγχο και την κυριαρχία. Όταν μαθαίνει ότι ο παππούς του Γιούγκη κατέχει έναν από τους τέσσερις μπλε δράκους με τα άσπρα μάτια, τον προκαλεί σε μια μονομαχία. Γιούγκη, απέτυχα Ήθελα να δώσω σε αυτό το νεαρό Κάιμπα ένα μάθημα για την καρδιά των καρτών Αλλά έχασα Παππού Πώς νιώθει ο γέρος, μμμ Κάιμπα, χαζέ τι του έκανες, πες μου Είχαμε μια μονομαχία, αυτό είναι όλο Και ο καθένας μας έβαλε την πιο πολύτιμη κάρτα του γέπαθλου Αλλά είχε να αντιμετωπίσει τον πρωταθλητή, εμένα Και αυτό έπεσε πολύ βαρύ στο γέρο Ήταν τίμιο Και δείτε το γλυκό έπαθλο που κέρδισα.
Η πιο σπάνια κάρτα του παππού. Και καταφεύγει σε μια ακραία πράξη. Καταφέρνει και σκίζει την κάρτα. Αυτή η στιγμή είναι κομβική γιατί αλλάζει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το Duel Monsters. Δεν είναι πια απλός ένα παιχνίδι, γίνεται μέσω επιβολής. Ο Γιούγκη μέσα από την παρουσία του Γιάνμη Γιούγκη τον αντιμετωπίζει και καταφέρει να τον νικήσει.
Τράβηξε την τελευταία ασήμαντη κάρτα σου για να τελειώνουμε, Γιούγκη. Η τράπουλα του παππού μου δεν έχει ασήμαντες κάρτες, Κάιμπα. Έχει όμως τον ακατανίκητο εξόδια. Α, αδύνατον! Ωστόσο, αυτή η νίκη δεν κλείνει την ιστορία τους. Αντίθετα, ανοίγει μια αντιπαλότητα που θα εξελιχθεί σε βασικό άξονα ολόκληρης σειράς. Λίγο αργότερα εμφανίζεται η πρόσκληση από τον Μαξιμίλιον Πίγκασους για το τουρνουά Duelist Kingdom που διεξάγεται σε ένα απομονωμένο νησί.
Αυτό που αρχικά φαίνεται ως μια ευκαιρία αποκαλύπτε γρήγορα ως παγίδα. Ο Πίγκασους χρησιμοποιεί το Millennium Eye, το μάτι της χιλιετίας, ένα αρχαίο Αιγυπτιακό αντικείμενο που ότι επιτρέπει να διαβάζει τη σκέψη των αντιπάλων του σε πραγματικό χρόνο αποκτώντας έτσι ένα τεράστιο πλειονέκτημα. Παράλληλα παγιδεύει την ψυχή του παππού του Γιούγκη Από εκείνη τη στιγμή το κίντρο αλλάζει Ο Γιούγκη δεν αγωνίζεται για δόξα αλλά για να σώσει την οικογένειά του Πως μπλέχτηκε έτσι αυτή η ιστορία Δεν μπορώ να πιστέψω πως ο παππούς μου εξεφανίστηκε Τη μια στιγμή είναι πίσω μας και την επόμενη εμφανίζει το Πεκ Και χρησιμοποιεί κάποιο είδος μαγείας για να του κλέψει την ψυχή Αλλά γιατί Τι μπορεί να θέλει ο Πεγ από μένα Και τι έχει να κάνει με το πάζλ της χιλιετίας Ωραία θα πάρω πίσω τον παππού μου Θα νικήσω τον Πεγ στο ίδιο του τον Εγκνίδη Όποιο και να είναι αυτό Καθοδόν προς το νησί τώρα Συμβαίνει ένα γεγονός με έντονο συμβολισμό Ο Βουίβι Λάντεργουντ Τά τα κομμάτια του Εξόντια στη θάλασσα
Πριν καν ξεκινήσει το τουρνουά Ώστε αυτές είναι οι κάρτες Για να καλέσεις τον Εξόντια Για πολύ καιρό προσπαθώ να βρω κάποια στρατηγική για να νικήσω αυτές τις κάρτες Αλλά δεν μπορούσα να βρω τίποτα Μέχρι αυτή τη στιγμή βέβαια Πες αντίο στην εξόδια Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ο Γιούγκη χάνει το μεγαλύτερο του πλειονέκτημα Από εκείνο το σημείο και μετά δεν υπάρχει πια εύκολη νίκη Αναγκάζεται να βασιστεί στις πραγματικές του ικανότητες και εκεί αρχίζει να διαμορφώνεται η ταυτότητά του ως ντουελιστ.
Η τράπουλα του αποκτά νέο ρόλο και νέα φιλοσοφία. Στο επίκεντρο βρίσκεται πλέον ο σκοτεινός μάγος, ο Dark Magician. Δεν είναι η πιο ισχυρή κάρτα σε επίπεδο αριθμών και στατιστικών, αλλά είναι η πιο σταθερή. Επανεμφανίζεται συχνά, υποστηρίζεται από άλλες κάρτες και προσαρμόζεται στις ανάγκες της κάθε μονομαχίας. Άνω εξόδια αντιπροσώπευε μία απόλυτη αλλά εύθραυστη λύση, ο σκοτεινός μάγος συμβολίζει την ισορροπία, τη συνέπεια και την εξέλιξη.
Φτάνοντας στο Dualist Kingdom, οι ίδιοι κανόνες του παιχνιδιού αλλάζουν. Το περιβάλλον επηρεάζει τα τέρατα, οι μονομαχίες δεν ακολουθούν αυστηρή δομή και πολλές φορές η έκβαση εξαρτάται από την ερμηνεία της στιγμής. Αυτό σημαίνει ότι η προσαρμοστικότητα γίνεται πιο σημαντική από τη δύναμη. Ο Γιούγκη έρχεται αντιμέτωπος με διαφορετικούς αντιπάλους, ο καθένας από τους οποίους έχει τη δική του στρατηγική και τη δική του ψυχολογία, μετατρέποντας έτσι κάθε ντύουελ σε δοκιμασία όχι μόνο ικανοτήτων, αλλά και χαρακτήρα.
Την ίδια στιγμή ο Τζόι εξελίσσεται εντυπωσιακά. Ξεκινώντας ως ο πιο άπειρος παρέας καταφέρνει μέσα από επιμονή και συνεχή προσπάθεια να σταθεί ως ισότιμος ντουελίστ. Δεν διαθέτει το πιο δυνατό ντεκ ούτε την εμπειρία των άλλων αλλά η αποφασιστικότητά του τον οδηγεί πολύ πιο μακριά από όσο θα περίμενε κανείς. Η επιστροφή τώρα του Κάιμπα στο νησί ανεβάζει ξανά την ένταση.
Η μονομαχία του με το Γιούγκη δεν είναι απλώς μια αναμέτρηση στρατηγικής, αλλά μια σύγκρουση αξιών. Σε μια κρίσιμη στιγμή, ο Κάιμπα φτάνει στο σημείο να θέσει τη ζωή του σε κίνδυνο για να αποφύγει την Ήτα. Ο Γιούγκη επιλέγει συνειδητά να σταματήσει, αποδεικνύοντας ότι υπάρχουν όρια που δεν είναι διατεθειμένος να ξεπεράσει.
Η διαφορά τους γίνεται ξεκάθαρη. Ο ένας παίζει για να νικήσει με κάθε κόστος, ενώ ο άλλος παίζει με αρχές. Παίζεις μόνο για δύναμη, Kaiba, και γι' αυτό έχασες. Αλλά αν βάλεις την καρδιά σου στο παιχνίδι, τότε μπορείς να τα κάνεις όλα. Μα πώς! Καθώς το τουρνά λοιπόν φτάνει στο τέλος του, όλα οδηγούν αναπόφευκτα στον πήγασος.
Η δελική μονομαχία είναι από την αρχή άνηση. Το Millennium Eye, το μάντι της χιλιετίας, το επιτρέπει να διαβάζει κάθε σκέψη, κάθε στρατηγική, πριν κάνει εκτελεστή. Ουσιαστικά ακυρώνει κάθε πλειονέκτημα του αντιπάλου του κάνοντας την ίκη να μοιάζει αδύνατη. Και όμως σε αυτό το σημείο η ιστορία κορυφώνεται με έναν τρόπο που βασίζεται περισσότερο στην ιδέα παρά στη δύναμη.
Ο Γιούγκη δεν κερδίζει χάρη σε κάποια υπερκάρτα αλλά χάρη στη διπλή του ύπαρξη. Ο ίδιος και ο Γιάννη Γιούγκη λειτουργούν σαν δύο ξεχωριστά μυαλά που μοιράζονται το ίδιο σώμα. Εναλλάσσονται, κρύβουν σκέψεις ο ένας από τον άλλον και δημιουργούν ένα επίπεδο στρατηγικής που ο πίγκασος δεν μπορεί να διαβάσει πλήρως Για πρώτη φορά το πλεονέκτημα του Μιλένιου Μάη δεν είναι απόλυτο Η μονομαχία εξελίσσεται σε μια μάχη αντοχής και ευφυίας Ο σκοτεινός μάγος παραμένει σταθερός πλήρως στρατηγικής όχι ως τελική λύση, αλλά ως σημείο αναφοράς μέσα στο χάος της ίδιας αναμέτρησης Ο Γιούγκη αναγκάζεται να σκεφτεί μπροστά, να προσαρμοστεί σε κάθε κίνηση και να εκμεταλλευτεί κάθε μικρό κενό στην άμυνα του Πίγκασος.
Σταδιακά η ισορροπία αλλάζει. Εκεί που στην αρχή ο Πίγκασος είχε τον πλήρη έλεγχο αρχίζει να χάνει το πλεονέκτημά του καθώς δεν μπορεί πλέον να προβλέψει τα πάντα. Στο τελικό στάδιο της μονομαχίας η ένταση κορυφώνεται. Δεν πρόκειται απλώς για μια νίκη σε τουρνουά Αλλά και την απελευθέρωση του παππού του Για την απόδειξη ότι ο Γιούγκ Είχε εξελιχθεί και μπορεί να σταθεί Χωρίς εύκολες λύσεις Αλλά και γιατί τα κατάφερε μαζί με τους φίλους του Με προσεκτικές κινήσεις Και σωστό timing Καταφέρνει τελικά να ανατρέψει την κατάσταση και να κερδίσει Η νίκη αυτή έχει πολλαπλή σημασία Ο παππού σώζεται Ο πήγος σητάται και το Duel Monsters αποκτά νέο νόημα.
Δεν είναι πια μια ιστορία για ένα παιδί που βασίζεται σε μια πανίσχυρη κάρτα αλλά για έναν παίκτη που έμαθε να προσαρμόζεται, να σκέφτεται και να κερδίζει μέσα από τις επιλογές του. Και αυτό είναι που καθορίζει την πορεία του από εκεί και πέρα. Και κάπου εδώ παιδες τελειώνει η πρώτη από τις πέντε σεζόν που οι περισσότεροι από εσάς έχετε δει.
Εδώ θέλω να σου πω επιγραμματικά πως τελειώνει αυτό το Ark. Ξέρω, ξέρω πως σε κάποιους αρέσουν τα μεγάλα επεισόδια και σε άλλους όχι. Μου το έχετε πει. Παρ' όλα αυτά θα ήταν κρίμα να αφήσω εξαιματικές λεπτομέρειες που δίνουν βάθος στο φινάλε. Επίσης δεν θα ήταν ιδανικό να το σπάσω σε δύο μέρη με απόσταση 15 ημερών γιατί τότε χάνετε και η ροή της ίδιας ιστορίας.
Οπότε, εάν σας φανεί μεγάλο, μπορείτε απλά να το κάνετε ένα πως και να το ακούσετε σε δύο δόσεις με τον δικό σας ρυθμό. Peace Στο κάτω κάτω να πω και αυτό έκανε ένα poll στο instagram Και είπε ότι το επεισόδιο θα βγει παραπάνω από ώρα ή κοντά ώρα Και οι 15 απαντήσαν ότι προχώρα αδερφέ Και ένας απάντησε κάντε λίγο πιο μικρό Δεν πειράζει σε αγαπάω και σένα ξέρεις ποιος είσαι Περνάμε τώρα σε αυτό το σημείο Στη σεζόν 2 και 3 του Duel Monsters Που ονομάζεται Battle City Στη σεζόν αυτή το Duel Masters αποκτά μια πιο όρημη και δομημένη μορφή.
Ο Σέτο Κάιμπα δημιουργεί ένα οργανωμένο τουρνό με σαφείς κανόνες και σύστημα ενώ η εμφάνιση των Αιγυπτιακών θεών, των Egyptian Gold Cards ανεβάζει αισθητά το επίπεδο δύναμης και στρατηγικής. Ο Γιούγκη Μούτο έχει πλέον εξελιχθεί. Δεν βασίζεται πια σε εύκολες νίκες αλλά σε ένα πιο ισορροπημένο και συνειδητό παιχνίδι. Ο σκοτεινός μάγος παραμένει βασικός πυλώνας, πλαισιωμένος από την Dark Magician Girls και πιο σύνθετες στρατηγικές που αναδεικνύουν την οριμότητά του ως δουελίστ.
Απέναντί του βρίσκεται ο Μάρικτ Ισταρ, ένας αντίπαλος που χρησιμοποιεί τον φόβο και τα shadow games, μετατρέποντας τις μονομαχίες σε κάτι επικίνδυνο και ψυχολογικά φορτισμένο. Ο Τζόι Βίλερ δοκιμάζει τα όρια του, ενώ ο Κάιμπα έρχεται αντιμέτωπος με την αδυναμία του να ξεπεράσει τον Γιούγκη. Καθώς ο Γιάννη Γιούγκη τώρα ανακτά σταδιακά τις μήμες του, η τελική σύγκρουση με τον Μάρικ εξελίσσεται σε κάτι πολύ περισσότερο από μια μονομαχία.
Είναι μια καθαρή σύγκρουση ιδεολογιών. Στο τέλος, ο Γιούγκη δεν κερδίζει απλώς, αλλά αποδεικνύει ότι έχει εξελιχθεί σε έναν πλήρη και όριμο παίχτη. Και σε αυτό το σημείο περνάμε στην τέταρτη σεζόν. Στη σεζόν που ο ήρωας χάνει. Γιατί στην τέταρτη σεζόν, το Γιούγκη Ιώ αποκτά πιο σκοτεινό τόνο μέσα από το άρκ του ο Ρίχαλκος.
Η δύναμη αυτή δεν επηρεάζει μόνο τις μονομαχίες, αλλά και τον ίδιο το χαρακτήρα των ήρωων. Ο Γιάνμη Γιούγκη χάνει σταθιακά την ισορροπία του και παρασύρεται παίρνοντας αποφάσεις που έχουν σοβαρές συνέπειες. Για πρώτη φορά ο ήρωας δεν μπορείς να είσαι ο σανίκητος. Μέσα από αυτές τις απώλειες γίνεται φανερό πόσο εύκολο να χαθεί ο έλεγχος.
Σε αυτό το σημείο ο Γιούγκη επιστρέφει στο επίκεντρο. Λειτουργεί ως ηθική πηξίδα και είναι εκείνος που βοηθά τον Γιάνμη Γιούγκη να επανέλθει. Η σεζόν αυτή δεν αφορά την νίκη σε μονομαχίες, άρα την εσωτερική σύγκρουση και την ανάγκη για εσωροπία. Και τώρα σας περνάω επιγραμματικά και στην τελευταία σεζόν, τη Season 5, που είναι και η ολοκλήρωση του Duel Monsters του Yu-Gi-Oh!
Η πέμπτη σεζόν λοιπόν ολοκληρώνει την ιστορία του Yu-Gi-Oh! Duel Monsters δίνοντας απαντήσεις σε όλα όσα είχαν χτιστεί μέχρι εκείνο το σημείο. Η μετάβαση στην αρχαία Αίγυπτο αποκαλύπτει ότι οι μονομαχίες και οι κάρτες δεν ήταν ποτέ απλώς ένα παιχνίδι, αλλά αντανάκλαση μιας παλαιότερης πραγματικότητας, όπου τα τέρατα υπήρχαν ως πραγματικές οντότητες και οι μάχες είχαν ένα βαθύτερο νόημα.
Ο σκοτεινός μάγος αποκαλύπτεται ως ο Μαχάντ, ένας από τους πιο πιστούς ιερείς σαβλής του Φαραώ. Δεν ήταν απλός πολεμιστής, αλλά ένας σοφός και ισχυρός χρήστης μαγείας, στενός φίλος και προστάτης του Φαραώ, που θυσιάστηκε στη μάχη εναντίον στο κακό. Μετά τη θυσία του, το πνεύμα του ενώθηκε με τον σκοτεινό μάγο, μετατρέποντάς τον σε ζωντανή έκφραση της πίστης και τη δύναμή του.
Έτσι γίνεται ξεκάθαρο ότι οι κάρτες δεν είναι εργαλεία αλλά δεσμοί Ο Γιάννη Γιούγκη τώρα ανακτά πλήρως την ταυτότητά του Και θυμάται ότι είναι ο Άτεμ, ο Φαραώ της αρχαίας Αιγύπτου Ως ηγεμόνας είχε την ευθύνη να προστατεύει τον κόσμο από σκοτεινές δυνάμεις Μέσω των Shadow Games Για να νικήσει το απόλυτο κακό θυσίασε τις αναμνήσεις του Και σφράγισε τη δύναμή του στο παζλ της χιλιετίας Στο μιλένουμ παζλ δηλαδή χάνοντας την ταυτότητά του για αιώνες.
Η συνάντησή του με τον Γιούγκη ήταν το μέσο για να επιστρέψει και για να ολοκληρώσει την αποστολή του. Όμως η πραγματική κορύφος δεν είναι αυτή η μάχη. Είναι αυτό που έρχεται μετά. Η τελευταία μονομαχία ανάμεσα στο Γιούγκη και στον Γιάννη Γιούγκη είναι η πιο σημαντική σε ολόκληρη τσιρά. Δεν υπάρχει κακός ούτε η απειλή.
Μόνο η ανάγκη για ολοκλήρωση. Ο Γιούγκη πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί μόνος του Χωρίς να εξαρτάται από τον άλλο το εαυτό Η μονομαχία αυτή έχει έντονο συναισθηματικό βάρος Κάθε κίνηση και κάθε επιλογή είναι αποτέλεσμα της κινήσεως πορείας Και όταν ο Γιούγκη τελικά κερδίζει Η νίκη δεν είναι θριαμβευτική Αλλά ήσυχη και ουσιαστική Ο Ατέμα αποχωρεί Ο Κίγλος κλείνει Και ο Γιούγκη μένει πίσω όχι πια ως παιδί που χρειάζεται βοήθεια αλλά ως ολοκληρωμένος διουελιστ που μπορεί να σταθεί μόνος του.
Για πρώτη φορά δεν χρειάζεται κανέναν άλλον για να κερδίσει. Και αυτό είναι το πραγματικό τέλος ιστορίας. Βέβαια, μετά το τέλος του βασικού άνιμε, το Yu-Gi-Oh! Duel Monsters δεν σταμάτησε. Αντίθετα, εξελίχθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα φραντσάιζες. Σε επίπεδο ταινιών, η πιο γνωστή είναι το Yu-Gi-Oh! The Movie, που λειτουργεί σαν μια μεγάλη θεματική αναμέτρηση με τον Anubis.
Πολύ αργότερα ήρθε και το Yu-Gi-Oh! The Dark Side of Dimensions, το οποίο θεωρείται ουσιαστικά συνέχεια της αρχικής ιστορίας και δίνει ένα πιο ωριμό κλείσιμο στη σχέση του Yu-Gi με τον Atem και τον Gaiba. Παράλληλα, το σύμπαν επεκτάθηκε με νέες σειρές και spin-offs όπως το Yu-Gi-Oh! GX, το Yu-Gi-Oh! 5DS, το Yu-Gi-Oh! Zexal, το Yu-Gi-Oh! Arc V και το V-Range.
Κάθε μία έφερε νέους κανόνες, νέους τρόπους μονομαχίας και διαφορετική φιλοσοφία αλλά κράτησε το βασικό πυρήνα, τις μονομαχίες ως κάτι περισσότερο από παιχνίδι. Στην Ελλάδα τώρα το Yu-Gi-Oh! Duel Masters έφτασε το 2002 με μια μεταγλώτηση που έμελε να γίνει πραγματικά εμβληματική. Είχε εκείνη τη χαρακτηριστική αίσθηση των παλιών καλών μεταγλωτήσεων των 90's με εντονή ερμηνεία και προσωπικότητα.
Σε σκηνοθεσία του Ηλίας Ζερβού η σειρά παίκτησε φωνές που σημάδεψαν μια ολόκληρη γενιά. Ο Αργύρης Παυλίδης, αγαπάμε Αργύρη Παυλίδη, έδωσε ζωή στον Γιούγκη και στον Γιάμι Γιούγκη Αποδίδοντας με μοναδικό τρόπο τόσο την αθώοτητα του Γιούγκη όσο και την επιβλητική παρουσία του Φαραώ Άτεμ Η διαφορά επιστρέφει σε σένα ως ζημιά Είμαι ο Αργύρης Παυλίδης και παίζω στην ταινία Γιούγκιο η σκοτεινή πλευρά των διαστάσεων Τον ευώνυμο ρόλο, δηλαδή τον Γιούγκη Καλό τι μιλώ μαγισσοπούλα!
Και συνεχίζω. Η λεμόνο μαγισσοπούλα ομοίως μπορεί να καλέσει μια φίλη. Την μία και μοναδική σκοτεινή μαγισσοπούλα. Αφού έχασα πόντους ζωής μπορώ να τράβηξω μια κάρτα. Δίπλα του ο Θανάσκου Λαμπάς ενσάρκωσε τόσο τον Σετοκάιμπα όσο και τον Μπίγκασους με ιδιαίτερα έντονη παρουσία. Ο τρομερός υπότιτλος καταστράφηκε. Με ή χωρίς πίστη θα υποκύψεις μπροστά στα ανώτερα τέρατά μου γιουγκί.
Δύναμη, δύναμη θέλει αυτό το παιχνίδι, ανόητε. Η πίστη είναι για τους χαμένους, όπως ο δύστυχος παππούς σου. Και σε όλη τη τράπουλά σου δεν υπάρχει ούτε μία κάρτα που μπορεί να τα βάλει με έναν άσπρο δράκο με μπλε μάτια. Ενώ ο Πέτρος Δαμούλης έδωσε τη φωνή του στον Τζόι. Ο Χάρης Γρηγορόπουλος τώρα ανέλαβε τον Τρίσταν, η Σοφία Καψαμπέλη την Τία και την Μάη και ο Νίκος Νίκας τον Σόλωμον Μούτο.
Τώρα θυμηθήκα τη Μάη. Άρε Μάη. Εν πάση περιπτώσει, αυτή η μεταγλώτιση δεν ήταν απλώς καλή. Ήταν επική. Οι φωνές, οι τόνοι και οι χαρακτηριστικές ατάκες ταυτίστηκαν τόσο πολύ με τους χαρακτήρες που μέχρι και σήμερα αποτελούν ένα απόσπαστο κομμάτι της εμπειρίας του Yu-Gi-Oh! Δεν είναι τυχαίο ότι σε κόμικων conventions και events οι φαν ζητούν ακόμα από τους οδοποιούς να επαναλάβουν χαρακτηριστικές ατάξεις και φωνές από τη σειρά αποδεικνύοντας πόσο βαθιά έχει χαρακτή αυτή η εκδοχή στη συλλογική μνήμη.
Έτσι μπορούμε να πούμε πως η ελληνική μεταγλώτιση υπήρξε σίγουρα ένας από τους σημαντικότερους λόγους που το Yu-Gi-Oh! έγινε τόσο μεγάλο φαινόμενο στη χώρα μας. Και τώρα παιδιά, περνάμε στο αγαπημένο σας κομμάτι, τα τρίβια και fun fact! Το αρχικό όνομα λοιπόν του παιχνιδιού στο μάγκα του Καζούκη, Τακαχάση, ήταν Magic & Wizards πριν να είναι μετονομαστή σε Duel Monsters.
Το Yu-Gi-Oh! Duel Monsters είχε πιο ελαφρύ τόνο από το μάγκα όπως είδαμε, το οποίο ήταν αισθητά πιο σκοτεινό και σκληρό σε θεματολογία. Ο Τακαχάση δεν είχε σκοπό να κάνει το card game κεντρικό στοιχείο Αλλά έγινε το βασικό concept επειδή το κοινό το αγάπησε Το Yu-Gi-Oh! εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο εμπορικά card games όλων των εποχών Ο Exodia αφαιρέθηκε πολύ νωρίς από την ιστορία γιατί ήταν υπερβολικά ισχυρός Και θα κατέστρεφε την ένταση των μονομαχιών Ο Σκοτεινός Μάγος δίνει πιο δυνατή κάρτα του Yu-Gi-Oh!
Αλλά η πιο σταθερή και συμβολική καθώς λειτουργεί πάντα ως η βάση της στρατηγικής του. Οι Αιγυπτιακοί θεοί, οι κάρτες των Αιγυπτιακών θεών αρχικά λειτουργούσαν έξω από τους κανονικούς κανόνες σαν δυνάμεις που έπρεπε να ελέγξεις και απλά να παίξεις. Στην αρχή του άνιμε οι κανόνες του Duel Monster δεν ήταν πλήρως καθορισμένοι και πολλά duels βασιζούνταν σε αυτοσχεδιασμό.
Το Duelist Kingdom είχε αυθαίρετους κανόνες ενώ το Battle City εισήγαγε ένα πιο οργανωμένο και κανονικό σύστημα παιχνιδιού. Πολλές κάρτες και ability στο άνιμε είτε δεν υπάρχουν είτε λειτουργούν διαφορετικά στο πραγματικό παιχνίδι. Ο Joey Wheeler στην ιαπωνική βερσιόν λέγεται Katsuya Yonouchi ελπίζω να το πέτυχα, ενώ η Tia λέγεται Anju Mazaki.
Ο Pegasus στην original εκδοχή είναι πιο σκοτεινός και ειρωνικός χαρακτήρας σε σχέση με τη δική μεταφορά. Ο Kaiba λειτουργεί με βάση τον έλεγχο και τη δύναμη και απορρίτει την έννοια της μοίρας, ενάντιθεση με το Yu-Gi. Ο Yami Yu-Gi είναι πιο στρατηγικός και ψυχρός, ενώ ο Yu-Gi πιο συναισθηματικός και βασίζεται στη σύνδεση με τους άλλους.
Η έννοια της καρδιάς των καρτών, του Heart of Cards, δεν αφορά τύχη, αλλά εμπιστοσύνη στη στρατηγική και κατανόηση του παιχνιδιού. Στο lore υπάρχουν μόνο τέσσερις κάρτες μπλε δράκος με άσπρα μάτια και ο Kaiba κατέστρεψε τη μία για να περιορίσει τη δύναμη των άλλων Ο Kaiba χάνει από τον Yuji περισσότερες φορές από όσο κερδίζει παρά το ότι θεωρείται κορυφαίος duelist Το puzzle της χελιετίας έχει χίλια κομμάτια και χρειάστηκε χρόνια για να το λύσει ο Yuji Ο Yami Yuji είναι από ό,τι καταλάβατε φαράω χωρίς μνήμη για το μεγαλύτερο μέρος της σειράς και το όνομά του αποκαλύπτεται μόνο στο τέλος.
Και το τελευταίο ντουελ σειράς όπως είδαμε είναι μεταξύ αυτού και του Γιούγκη. Το Ωρίχαλ Κοσάρκ και το Virtual World Arc είναι φίλερ και δεν υπάρχουν καθόλου στο μάγκα. Και το τελικό αρκ της αρχαίας Αιγύπτου είναι πιο κοντά στο αρχικό όραμα του Τακαχάση. Τα μαλλιά του Γιούγκη τώρα σχεδίαστηκαν επίτηδες ώστε να είναι αδύνατο να υπάρξουν στην πραγματικότητα με πολλαπλά χρώματα και αφίσκη γεωμετρία, ώστε ο χαρακτήρας να αναγνωρίζεται άμεσα ακόμα και από το περίγραμμά του.
Και το τελευταίο τρίβια είναι λιγάκι ένα στενάχωρο, γιατί η ιστορία του δημιουργού, του Καζού και Τακαχάση δεν τελειώνει απλά με έναν τραγικό τρόπο, τελειώνει με έναν τρόπο που μοιάζει σχεδόν συμβολικός σε σχέση με όσα έγραφε σε όλη του τη ζωή. Τον Ιούλιο του 2022, ο Τακαχάση βρέθηκε νεκρό στα νερά της Οκινάουα στην Ιαπωνία.
Οι πρώτες πληροφορίες μιλούσαν για ένα δυστύχημα κατά τη διάρκεια μιας κατάδυσης. Ένα ακόμα περιστατικό που στην αρχή φαινόταν απλώς τραγικό και τίποτα παραπάνω. Για κάποιο διάστημα αυτή ήταν η μοναδική εξήγηση που υπήρχε. Όμως μήνες αργότερα ήρθε στο φως μια διαφορετική εκδοχή των γεγονότων. Μια εκδοχή που άλλαξε τελείως το πώς βλέπουμε το τέλος του δημιουργού.
Σύμφωνα με μαρτυρία ενός Αμερικανού στρατιώτη που βρισκόταν στην περιοχή εκείνη τη μέρα, υπήρχαν άνθρωποι που κινδύνευαν στη θάλασσα εξαιτίας ισχυρών ρευμάτων. Η κατάσταση δεν ήταν ελεγχόμενη. Δεν επρόκειται για μια απλή βουτιά ή για ένα ήρεμο περιβάλλον. Και κάπου εκεί ο Τακαχάση πήρε μια απόφαση. χωρίς να έχει καμία υποχρέωση χωρίς να είναι διασώστης μπήκε στο νερό για να βοηθήσει δεν έμεινε απλώς στην ακτή δεν παρακολούθησε από απόσταση αλλά νεπλά και άμεσα βοήθησε ανθρώπους να βγουν από το νερό να αποφύγουν τον κίνδυνο και να σωθούν τα ρεύματα όμως ήταν δυνατά πιο δυνατά όπως φαίνονταν και σε κάποια στιγμή δυστυχώς χάθηκε δεν πρόκειται λοιπόν απλά για ένα θάνατο αποτύχημα, πρόκειται για μια πράξη παρέμβασης.
Για μια στιγμή, όπου κάποιος είδε ανθρώπους σε κίνδυνο και αποφάσισε να κάνει κάτι, ακόμα και αν αυτό σήμαινε ότι θα έθετε τον εαυτό του σε ρίσκο. Και αυτό είναι που κάνει αυτή την ιστορία να ξεχωρίζει. Γιατί αν δεις το Yu-Gi-Oh! συνολικά οι χαρακτήρες του δεν είναι απλώς παίκτες. Είναι άνθρωποι που δοκιμάζονται, που παίρνουν αποφάσεις υποπίεση που πολλές φορές επιλέγουν το σωστό αντί για το ασφαλές. Και στο τέλος ο ίδιος ο δημιουργός τους έκανε ακριβώς αυτό.
Όχι σε μια ιστορία αλλά στην πραγματική ζωή. Και κάπου εδώ κλείνοντας το σημερινό επεισόδιο Θα σας αφήσω αυτή τη φορά με μια προσωπική οπτική Γιατί αν είμαι ειλικρινής Στην αρχή το Yu-Gi-Oh! το είχα σνομπάρει Το έβλεπα σαν ένα ακόμα άνιμι με κάρτες Κάτι πιο απλό, πιο παιδικό Κάτι που δεν είχε τον βάθος των άλλων σειρών που είχα ήδη αγαπήσει Μέχρι που χρόνια μετά Ως φοιτητής πλέον Βρέθηκα να το ξαναβλέπω κάτι βράδυ ανάμεσα στο διάβασμα ανάμεσα σε εργασίες και deadlines σε εκείνη την περίεργη φάση που προσπαθείς να ισορροπείς τα πάντα έβαζα ένα επεισόδιο και μετά άλλο ένα και μετά άλλο ένα και κάπου εκεί κόλλησε σε σημείο που ναι πολλές φορές οι εργασίες πήγαιναν κουβά όχι επειδή βαριόμουν αλλά γιατί ήθελα να δω που θα πάει αυτή η ιστορία γιατί τελικά δεν ήταν απλά κάρτες ήταν χαρακτήρες ήταν επιλογές και ήταν και ιδέες και ήταν ένα παιχνίδι που τελικά έλεγε κάτι πολύ πιο ανθρώπινο.
Και ίσως το πιο ενδιαφέρον είναι ότι αυτό το άνυμε δεν το ένιωσα εγώ πρώτος. Το ένιωσαν πιο πολύ τα παιδιά της επόμενης γενιάς από μένα. Εκείνοι που το έζησαν τότε που βγήκε, γιατί εγώ τότε ήρθα πανελλήνιας. Εκείνοι που το έβαζαν κάθε σουκού στην τηλεόραση, που αντάρσαν κάρτες στο σχολείο, που έπαιζαν χωρίς να σκέφτονται αν είχε βάθος ή όχι.
Και ίσως γι' αυτό εκείνοι έχουν και τις πιο δυνατές μνήμες. Αυτό το επεισόδιο λοιπόν είναι λίγο παραπάνω για αυτούς. Για εκείνα τα παιδιά που μ' ακούνε και το έζησαν στην ώρα τους και το γούσταραν δέκα φορές πιο πολύ από εμάς λίγο πιο παλιούς. Και κάπου εδώ θέλω επίσης να δώσω και ένα μεγάλο respect στους Έλληνες μεταγλωτιστές του τότε αλλά και του τώρα.
Γιατί είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι, οι φωνές που ακούγαμε μικροί είναι κομμάτι της μνήμης μας και στις περισσότερες περιπτώσεις φαίνεται ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έκαναν απλά μία δουλειά, την αγαπούσαν. Και να σας πω ότι πραγματικά ήταν και ένα dream job δικό μου και ένας από τους λόγους που ξεκίνησα το podcast, γιατί εγώ τις μεταγλωτήσεις θα τις λάτρευα να τις κάνω.
Μπορεί λοιπόν εγώ να μην τις κάνω, όμως οι άνθρωποι που τις κάνουν όπως είπαμε τις αγαπάνε και αυτό περνάει προς τα έξω. Όπως περνάει και σε εμάς χρόνια με το όταν πατάμε play για ένα ακόμα επεισόδιο χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Ίσως τελικά με τον πιο απλό λόγο από όλους για να νιώσουμε κάτι γνώριμο. Αν τώρα φίλε ή φίλη, γιατί μ' ακούτε και αρκετές γυναίκες και χαίρομαι γι' αυτό, Έφτασες μέχρι εδώ και κάτι από όλα αυτά σου θύμισε λίγο από εκείνες τις στιγμές, ξέρεις τι να κάνεις.
Όπως τα έλεγε και ο Αργύρης Παυλίδης, ΣΑΣ ΚΑΛΟΥ! Ναι κανονικά όμως, να βάλετε ένα πεντάστερο rating στο Spotify γιατί βοηθάει περισσότερο από ό,τι φαίνεται και με ακολουθάτε ρε παιδιά, κοντά 700 άτομα πια. Έχετε βάλει 140. Βοηθάτε λίγο. Το λέω και το ξαναλέω. φέρνει και άλλους νοσταλγούς τρελαμένους εποχής στην παρέα μας και αξίζει.
Και κάπου εδώ, με αυτό το μικρό rant, μέχρι την επόμενη φορά, τα λέμε.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
