Ep. 42: Area 88 - Περιοχή 88
RetroBubblePodcastΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ένα anime που δεν χαρίζεται. Δεν σου δίνει εύκολες νίκες, δεν σου δίνει ήρωες που πάντα τα καταφέρνουν.
Εδώ έχεις απώλειες. Έχεις θάνατο. Έχεις αποφάσεις που σε βαραίνουν. Καταστάσεις που δεν είναι ούτε σωστές ούτε λάθος — είναι απλά ανθρώπινες και αναγκαίες.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Μουσική από τα παιδικά μας χρόνια και τη δεκαετία των 90. Πριν ξεκινήσουμε, να θυμίσω για μία ακόμα φορά πως δεν ξέχναμε επίσης να βάλουμε πέντε αστεράκια και μία καλλικριτική σε Spotify, Apple Podcast, να γράφετε τη γνώμη σας, εάν βέβαια θέλετε, κάτω από κάθε επεισόδιο, καθώς και να κάνετε follow στο Instagram RetroBubblePodcast για εξαγγλικό, φωτογραφίες σχετικές με τα επεισόδια, αλλά και για να προτείνετε και εσείς το επόμενο θέμα.
Επίσης, εάν έχετε κάποιον φίλο κάποιον γνωστό που μοιράζεται την ίδια χαρά με εμάς όταν ακούει για τα 90's μιλήστε του για το Retro Bubble καθώς αυτό βοηθάει αυτό το project να έρχεται πιο κοντά σε περισσότερους νέους της γένειάς μας Λοιπόν παιδες πραγματικά δεν ξέρω τι έγινε μετά το τελευταίο επεισόδιο με τον Captain Tsubasa αλλά όσα μενήματα πήρα στο inbox μετά το τελευταίο επεισόδιο δεν έχω πάρει ποτέ Ίσως, ίσως να είχα πάρει στον Καπμαμαρού Δεν με νοιάζει Σιωπή, αφήστε με ήσυχο Και το πιο δυνατό από όλα Αυτό που ένιωσα εγώ για αυτό το επεισόδιο Το κουβάλαμε όλοι Είναι κάτι βαθιά χαραγμένο μέσα μας από τότε Γιατί ναι Παιδιά ας το πούμε πως είναι Οι περισσότεροι από εμάς Κάποια στιγμή είπαμε Αδερφέ εγώ θα γίνω ποδοσφαιριστής Και μετά έρχεται η ζωή Ένας τραυματισμός, μια συγκυρία, κάτι που δεν πήγε όπως το περίμενες και αλλάζουν όλα.
Δεν πειράζει όμως, εγώ έκανα εν μέρη πραγματικότητα το όνειρό μου καθώς έπαιξα για χρόνια σε εργασιακό πρωτάθλημα και έπαιζα αριστερό εξτρέμ. Και μόνο αυτό, μόνο εκείνα τα παιχνίδια, μόνο εκείνες τις στιγμές άξιζαν. Και ας μην ήρθαν ποτέ τα λεφτά και η δόξα. Και μετά το επεισόδιο έφαγα το κλασικό σκάλωμα που παθαίνω όταν πιάνω ένα νοσταλγικό κομμάτι.
Κανονικό σκάλωμα έτσι. Έψαχνα σαν τρελός σε όλο το ίντερνετ να βρω τη συλλεκτική φανέλα της εθνικής Ιαπωνίας με τον κάπτερ Τσουμπάσα. Δεν την βρήκα ακόμα, αλλά θα την βρω γιατί παιδιά δεν μπέζει να τα αφήσω. Και να πω εδώ ότι μιας και ακόμα το Μουντιάλ προχωράει, είμαι σίγουρος ότι η Ιαπωνία τους 16 θα τους στάσει. Δηλαδή παίξτε το Αν και εγώ δεν δίνω ποτέ συμβουλές Αθλητικές Αλλά πιστεύω στην Ιαπωνία Σε αυτό το Μουντιάλ να πάει μπροστά Εν πάση περιπτώσει Κάτι επιπλέον που θέλω να πω Έλαβα πολλά μηνύματα και συνεχίζω να λαμβάνω πολλά μηνύματα Από το εξωτερικό Και είναι κάτι που πραγματικά το αγαπάω Βλέπω κάποια μέρη Που μου στέλνεται μηνύματα Πολλά παιδιά από την Ορβηγία Πολλά παιδιά από τη Γερμανία και μου στείλε και ένα παλικάρι, γεια σου Θεοδωρή, μου στείλε ένα παλικάρι από το Τέξας.
Από το Τέξας ρε φίλε. Με λέει που λες δεν υπάρχει περίπτωση και όμως κάποιος εκεί κάθεται και σε ακούει και είναι λίγο τρελό αλλά ταυτόχρονα είναι και πολύ όμορφο και με αγγίζει λίγο παραπάνω γιατί ίσως γιατί έχω ζήσει και εγώ έξω έχω ζήσει 7 αριμάδια χρόνια και ξέρω πως είναι ξέρω πως είναι να είσαι μακριά και να ψάχνεις κάτι ελληνικό και να κρατηθείς γιατί εγώ τότε δεν είχα τίποτα από αυτά που έχουμε σήμερα δεν είχα ούτε ίντερνετ της προκοπής δεν είχα ούτε επιλογές ένα MSN με έναν άτζι είχα και παίζαν ξανά και ξανά μέχρι να τα μάθω απ' έξω.
Και επίσης σκεφτόμουν και κάτι άλλο κοιτάζοντας τα παλιά. Εάν συγκρίνεις το τότε με το τώρα σε ταινίες, σε σύρες, σε άνιμε, είναι σχεδόν ένας διαφορετικός τελείως κόσμος. Γιατί τότε υπήρχε μία ομή ενέργεια, μία δύναμη, ένας πόλεμος, μία περιπέτεια, ήρωες κληρή, ατάκες που έμεναν, μία σκοτεινιά που δεν φοβόταν να σε βαρέσει.
Και όχι μόνο στις ταινίες έτσι Ακόμα και στα άνιμε και στα καρτούν Τι είχαμε Είχαμε ράμπο, είχαμε G.I. Joe Είχαμε τέτοια παιδικά Παιδικά με μια καθαρά μιλιταριστική αισθητική Από τη μία σου έδιναν τον πόλεμο Αλλά από την άλλη τον έκανε και λίγο λυκηστικό Λίγο cool Και μέσα σε όλα αυτά προφανώς υπήρχε και μια δόση προπαγάνδας Γιατί υπήρχε Ακόμα και αν στην ηλικία που ήμασταν δεν το συνειδητοποιούσαμε τόσο.
Anyway, λοιπόν, μπορώ να σας πει αλλιώς λίγο μακριά με την εισαγωγή. Αλλά όλα αυτά που είπα δεν είναι άσχετα. Γιατί ενώ εν μέρη ήθελα και εγώ να γίνω ποδοσφαιριστής, όπως οι περισσότεροι από εσάς, εγώ είχα ακολούσει και αλλού. Ήθελα από μικρός να γίνω πιλότρος μαχητικών. Να μπω σε ένα κόκπιτ, να ανοίξω τους διακόπτες, να βάλω το θράστο τέρμα, παιδιά και να φύγω. Και αυτό το πράγμα δεν έφυγε ποτέ από μέσα μου.
Δεν έφυγε από μέσα μου ακόμα και τώρα. Και ξέρετε εν μέρη ποιος με επηρέασε σε αυτό το όνειρο σε πολύ μεγάλο βαθμό. Το άνυμε που θα πιάσουμε σήμερα. Ένα άνυμε που δεν χαρίζεται. Ένα άνυμε που δεν σου δίνει εύκολες νίκες. Δεν σου δίνει ήρωες που πάντα τα καταφέρνουν. Δεν σου δίνει το χαροπό σινεφάκι που σου δίνουν τα σύγχρονα άνυμε. Γιατί εδώ έχεις έχεις αποφάσεις που σε βαραίνουν και έχεις καταστάσεις που δεν είναι ούτε σωστές ούτε λάθος.
Είναι απλά ανθρώπινες και αναγκαίες. Και ταυτόχρονα έχεις αερομαχίες από τις πιο έντονες και απολαυστικές που έχουν υπάρξει μέχρι και σήμερα σαν είμαι. Με ρυθμό, με ένταση με την αίσθηση ότι κάθε λάθος μπορεί να είναι και το τελευταίο. Ήταν σαν ένα top gun αλλά πιο σκοτεινό πιο ομό και πριν καν υπάρξει το Top Gun take my brother away ναι, σκάω το έχω πει και σε άλλο επεισόδιο, έτσι λοιπόν φύγαμε γιατί αυτό είναι το επεισόδιο για το Area 88 πολύ πιο νωρίς. Έτσι λοιπόν εξαίρεση δεν αποτελεί και το Area 88 ή αλλιώς περιοχή 88 όπως το μάθαμε εμείς το οποίο γεννήθηκε στα τέλη της δεκαετίας των 70's μέσα από το πάθος του δημιουργού του Καόρ Σιντάνι.
Ο Σιντάνι λοιπόν είχε μια πολύ μεγάλη τρέλα για την αεροπορία τα πολεμικά αεροσκάφη και τις ανθρώπινες ιστορίες που γεννιούνται μέσα στον πόλεμο. Ο Σιντάνι είχε ήδη ξεκινήσει την καριέρα ως δημιουργός μάγκα και για ένα διάστημα εργάστηκε ως βοηθός του θρηλυκού Λεέι Τζι Ματσουμότο. Σε όσους λίγους από εσάς λέει κάτι το όνομα ήταν ο άνθρωπος πίσω από τις σειρές όπως το Space Pirate Captain Harlock αλλά και το Galaxy Express 999.
Γιατί λέω στους λίγους από εσάς, γιατί ακόμα το επεισόδιο με τον Captain Harlock το έχετε ακούσει πολύ λίγοι. Κλείνει η παρένθεση. Εκεί λοιπόν σύμφωνα με βιογραφικά στοιχεία του ίδιου ένα από τα καθήκοντά του ήταν να συναρμολογεί μοντέλα αεροπλάνων ώστε να χρησιμοποιούνται ως σχεδιαστική αναφορά στα μάγκα Αυτή η επαφή του με τα πραγματικά σχέδια μαχητικών αεροσκαφών αλλά και η αιμονή του με την τεχνική λεπτομέρεια θα γινόντουσαν αργότερα το σήμα κατά τεθέν του Area 88 το οποίο εννομάζονταν Missions, αποστολές δηλαδή.
Η ιστορία ακολουθούσε τον Σιν Καζάμα, ένα νεαρό Ιάπωνα πιλότο που εξαπατάται από τον καλύτερο του φίλο και καταλήγει να υπογράψει συμβόλαιο μισθοφόρου στη μυστηριώδη βάση Area 88 σε ένα φανταστικό κράτος της Μέσης Ανατολής που βρισκόταν σε εμφύλιο πόλεμο. Αυτό όμως που πρέπει να γνωρίζετε εσείς για το μάγκα ήταν ότι από την πρώτη στιγμή δεν ήταν απλώς μια σειρά απλά αερομαχιών.
Ο Σιντάνι ήθελε να δείξει και το ψυχολογικό κόστος του πολέμου, την αποξένωση, την απώλεια της ανθρωπιάς, αλλά και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην επιβίωση, αλλά και τον ηθισμό στη μάχη. Πολλοί κριτικοί χαρακτηρίσαν αργότερα το έργο ως αντιπολεμικό, επειδή ο πρωταγωνιστής αναγκάζεται να σκοτώνει συνεχώς για να μπορεί να αγοράσει την ελευθερία του και να επιστρέψει σπίτι.
Όχι επειδή το θέλει. Και ένα ακόμα από τα στοιχεία που έκαναν το AERI88 να ξεχωρίσει ήταν ο σχεδόν αιμονικός ρεαλισμός του στα αεροσκάφη και στερομαχίες. Ο Σιντάνι σχεδίαζε με τεράστια ακρίβεια πραγματικά μαχητικά αεροπλάνη της εποχής του ψυχρού πολέμου όπως το F-14 Tomcat, το Mirage, το Harrier αλλά και το F-5 Tiger. Η αγάπη του για την αεροπορία ήταν τόσο γνωστή, ώστε το έργο απέκτησε φήμη όχι ανάμεσα μόνο σε φαν στον Μάγκα, αλλά και στους ίδιους τους φίλους της στρατιωτικής αεροπορίας.
Ο ίδιος είχε επίσης αναφερθεί πολλές φορές μέσα από συνεντεύξεις του και αφιερώματα, ότι η αληθοφάνεια ήταν βασικό στοιχείο της δουλειάς του και αδιαπραγμάτευτο. Δεν τον ενδιαφέρει απλώς να σχεδιάζει cool αεροπλάνα τα οποία δεν είχαν και το σχέση με την πραγματικότητα αλλά ήθελε ο αναγνώστης να νιώθει πως οι πιλότοι αυτοί υπήρχαν πραγματικά Γι' αυτό και το μάγκα έδινε μεγάλη σημασία στην καθημερινότητα των μισθοφόρων στις οικονομικές συμφωνίες στη φθορά της ψυχής αλλά και στις συνέπειες του πολέμου πάνω σε αυτούς Η επιτυχία του μάγκα στην Ιαπωνία ήταν τεράστια.
Το 1985 μάλιστα ο Σιντάνι κέρδισε ένα πολύ σημαντικό βραβείο στην κατηγορία Σόνε για το Area 88 αλλά και για το Φουτάρι Ντάκα. Η επιτυχία δε του συγκεκριμένου μάγκα, προσέξτε τώρα τι λέμε το 85 έτσι, ήταν τόσο μεγάλη όπου μεταφράστηκε επίσημα στα αγγλικά και κυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική το 1987. Αυτό θεωρείται πάρα πολύ σημαντικό καθώς ήταν από τα πρώτα μάγκα που κυκλοφόρησαν στη Δύση.
Παρότι λοιπόν το R88 είναι γεμάτο εκρήξης, αερομαχές και στρατιωτική δράση η ουσία του ήταν πάντα ο Σιν Καζάμα και η σταδιακή καταστροφή της ψυχής του. Ο Σιν Τάνι χρησιμοποίησε τον πόλεμο όχι ως μια ηρωική περιπέτεια όπως είχαν εκείνη την εποχή ήρωες, ράμπος, βαντζενέκερ κτλ κτλ αλλά ως ένα μηχανισμό που αλλάζει τους ανθρώπους.
Έτσι λοιπόν ήταν φυσικό επακόλουθο το τεράστιο κύμα επιτυχίας του μάγκα να οδηγήσει ως φυσικό επακόλουθο και στη μεταφορά του σε άνιμο. Έτσι λοιπόν το 1985 κυκλοφόρησε το πρώτο άνιμε adaptation της περιοχής 88 σε μορφή OVA, Original Video Animation, μία μορφή παραγωγής που προοριζόταν απευθείας για home video και όχι για τηλεοπτική προβολή.
Τώρα κάποιοι από εσάς που νηρίδιδες θα μου πείτε Ρε φίλε ρέτρο είχε τόσο μεγάλη επιτυχία Και αντί να κυκλοφορήσει για την τηλεόραση το στείλει να περθεί στη βιντεοκοασέτα Και όμως παιδιά Εκείνη την εποχή τα όβα θεωρούντουσαν η ενήλικη πλευρά των άνιμε Γιατί είχαν μεγαλύτερο μπάτζετ, καλύτερη ποιότητα animation Και μπορούσαν να παρουσιάσουν πιο βίαιο, πιο δραματικό και πιο σκοτεινό περιεχόμενο χωρίς τηλεοπτική λογοκρισία και το AERIA 88 τέργεζε απόλυτα σε αυτή τη φιλοσοφία.
Άρα η μεταφορά απευθείας σε βιντεοκασέτα εκείνη την εποχή ήταν κάτι καλό και όχι κάτι κακό. Σήμαινε ότι το συγκεκριμένο project το πέρανε πολύ πιο σοβαρά και θέλανε να το κάνουν όσο το δυνατόν πιο άρτιο. Έτσι λοιπόν η παραγωγή έγινε από το Studio Pierrot ένα στούντιο που είχε ήδη γίνει γνωστό από σειρές όπως το Ούρουσεϊ Γιάτσουρα και αργότερα...
Τον Άρουτο! Το όβα λοιπόν σκηνοθετήθηκε από τον Τωριούμι ενώ η μουσική γράφτηκε από τον Κεντάρο Χανέντα. Πολλοί λοιπόν μπερδεύονται και αναφέρουν το άνυμος σειρά το 84 αλλά στην πραγματικότητα το πρώτο όβα κυκλοφόρησε το 85 και αποτελούνται από τρία επεισόδια συνολικής διάρκειας περίπου 90 λεπτών. Πάμε όμως σε αυτό το σημείο να δούμε και λίγο καλύτερα ή μάλλον να θυμηθούμε την ιστορία αυτού του πολύ αγαπημένου άνιμε το οποίο άλλωστε ήταν αυτό που είδαμε και εμείς στα 90's μέσα από τη συγνότητα του αγαπημένου μας Juniors TV.
Η ιστορία λοιπόν του άνιμε ακολουθεί το Σιν Καζάμα ένα νεαρό ιάπωνα πιλότο πολιτικών αερογραμμών που προδίδεται από τον φίλο του Σατόρι Κανζάκι Ο Κανζάκη, ζηλεύοντας τη ζωή του Σιν και θέλοντας να του κλέψει τη μνηστή του Ριόκο, τον μεθάει και τον αναγκάζει να υπογράψει συμβόλαιο μισθοφόρου με τη βάση ΑΕΡΙΑ88. Από εκείνη τη στιγμή, ο Σιν βρίσκεται παγιδευμένος σε μία έρημο γεμάτη θάνατο και καταστροφή.
Για να φύγει πρέπει είτε να επιβιώσει τρία χρόνια, είτε να συγκεντρώσει ένα τεράστιο χρηματικό ποσό, αγοράζοντας με αυτόν τον τρόπο την ελευθερία του. Το πρόβλημα είναι πως τα χρήματα κερδίζονται μόνο σκοτώνοντας. Και όσο περισσότερο σκοτώνει, τόσο περισσότερο χάνει τον εαυτό του. Αν νοιάζεις όμως πρέπει να αγοράσεις καινούριο.
Θα σου στεγήσει 500.000 δολάρια ένα καινούριο σύγχρονο αεροπλάνο. 500.000 δολάρια και χρειαζόμουν μόλις 20.000. Μην κάνεις έτσι. Είσαι δικαιρός που είσαι ακόμα σαντανός φίλε μου, ηρέμησε. Για να φτάνω 500.000 δολάρια πόσους ακόμα ανθρώπους πρέπει να σκοτώσω ε, πόσους! Το ΟΒΑ επικεντρώνεται περισσότερο στην ψυχολογική κατάρριψη του ΣΥΝ παρά σε μια απλή πολεμική ιστορία.
Στην αρχή τον βλέπουμε διστακτικό, αρνείται να σκοτώσει. Τρέμει στη σκέψη ότι θα πατήσει σκανδάλι και θα φέρει σε μια ζωή. Όμως ο πόλεμος δεν αφήνει χώρο για δυναμία. Σταδιακά μετατρέπεται σε ένα από τους καλύτερους και πιο ψυχρούς πιλότους της βάσης. Σημαντικό ρόλο στο άνιμε παίζουν και οι υπόλοιποι πιλότοι. Ο Μίκη Σάιμον, ένας νεαρός Αμερικανός πιλότος που προσπαθεί να διατηρήσει την αισιοδοξία του παρά τη φρίκη του πολέμου, ο Γκρεκ Γκέιτς, ένας σκληροτράχυλος βετεράνος που αντιμετωπίζει τη μάχη σαν μια καθημερινή εργασία και φυσικά ο διοικητής Σάκη Βάσουταλ που είναι ίσως ο πιο μυστηριώδης χαρακτήριος της σειράς.
Οπτικά το άνιμε θεωρήθηκε πολύ εντυπωσιακό για την εποχή του. Τα αεροσκάφη, όπως είπαμε, σχεδιάστηκαν με τόσο μεγάλη λεπτομέρεια, το οποίο ήταν εντυπωσιακό ακόμα και για πραγματικούς πιλότους. Αυτή η λεπτομέρεια προχώρησε απευθείας από το μάγκα του ίδιου του Σιντάνη. Οι δημιουργοί χρησιμοποίησαν και αυτοί όπως ο Σιντάνη πραγματικά μοντέλα μαχητικών αεροπλάνων, όσον αφορά, και πολλές σκηνές αρωμαχιών χαρακτηρίστηκαν σχεδόν κινηματογραφικές και μιλάμε ακόμα και το 1985.
Πάμε όμως σε αυτό το σημείο να δούμε πώς τελειώνει και το αγαπημένο αυτό άνιμε. Γιατί αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς πολλά από τα άνιμε τα οποία αγαπήσαμε εμείς στη χώρα μας ήταν 5, 6, 7, 10 επεισόδια όσα επεισόδια δηλαδή είχε αγοράσει το εκάστοτε κανάλι. Από τα αγαπημένα μας επεισόδια σχεδόν από κανένα δεν είδαμε ποτέ το τέλος.
Και αυτό ήσυχε για πάρα πολλά, για το υποβρύχιο κεραυνός, για το πλώρες σαν σύρο, για τους έριφτους διαστήματος. Εδώ είναι λοιπόν ο ρέτρο για να σας πει πώς τελειώνει και αυτό το άνιμε. Έτσι λοιπόν το τέλος του R88 είναι ιδιαίτερα σκοτεινό και μελαγχολικό. Ακολουθεί πλήρως τη φιλοσοφία του μάγκα, χωρίς όμως να προσαρμόσει ολόκληρη την ιστορία και των 23 τόμων.
Στο τέλος του άνιμε ο Σιν έχει ήδη μεταμορφωθεί από έναν αθώο νεαρό πιλότο Σε έναν παγωμένο ψυχρό βετεράνο του πολέμου Οι μάχες γίνονται όλο και πιο βίαιες Οι σύντροφοί του πεθαίνουν μπροστά στα μάτια του Και ο ίδιος σταδιακά χάνει την παλιά του προσωπικότητα αλλά και την ανθρωπιά του Το άνιμε κλείνει με τον Σιν να παραμένει παγιδευμένος στον πόλεμο Χωρίς καμία πραγματική λύτρωση Δεν υπάρχει happy ending Η αίσθηση που αφήνει είναι πως ακόμα κι αν κάποτε φύγει από την αίρια 88, ψυχολογικά δεν θα μπορείς ποτέ να επιστρέψει στην προηγούμενη ζωή του.
Και αν αυτό το τέλος σας φαίνεται σκοτεινό, το μάγκα συνεχίζει λίγο ακόμα πολύ πιο βαθιά και πολύ πιο σκοτεινά. Εκεί βλέπουμε ολόκληρη την πορεία της καταστροφής του Συν, αλλά και την τελική του μοίρα. Καθώς λοιπόν περνούν τα χρόνια, γίνεται ένας από τους κορυφαίους πιλότους της βάσης σχεδόν ένας ζωντανός τρίλος μες στην αίρια 88.
Παράλληλα όμως η ψυχή του διαλύεται όλο ένα και περισσότερο. Ο πόλεμος πάθει να είναι απλώς μια φυλακή και μετατρέπεται σε κομμάτι της ταυτότητάς του. Στο τελικό κομμάτι του μάγκα η σύγκρουση στη χώρα ασράν κορυφώνεται. Η βάση 88 καταστρέφεται μέσα στη γενικότερη κατάρριψη του πολέμου και οι περισσότεροι από τους βασικούς χαρακτήρες πεθαίνουν.
Ο Σιν τότε το παίρνει απόφαση και καταφέρνει τελικά να επιστρέψει στην Ιαπωνία και να ξαναδεί τη μισθή του Ιριόκο. Όμως ο Σιντάνη, ο δημιουργός, δίνει και εδώ το πιο πικρό και αντιπολεμικό μήνυμα ολόκληρη του έργου. Ο Σιν δεν είναι πια ο ίδιος ο άνθρωπος. Ο πόλεμος τον έχει καταστρέψει ψυχολογικά και έχει χάσει μεγάλο μέσο των αναμνήσεών του και δυσκολεύεται να απαντασυνδεθεί με την προηγούμενη ζωή του.
Η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στο άνιμε και στο μάγκα είναι πως το όβο αφήνει την ιστορία ανοιχτή και επικεντρώνεται στην ατμόσφαιρα ενώ το μάγκα ολοκληρώνει όλο το ψυχολογικό ταξίδι του Σιν μέχρι την τελική του κατάρρευση, το διαζύγιο από τη μνηστή του και την κατάρρευση του και ως άνθρωπο. Γιατί παρόλο που έχει γυρίσει στην Ιαπωνία πλέον δεν είναι παρά ένα ζωντανό κέλυφος άδειο του παλιού του εαυτού.
Και έτσι τελειώνει αυτό το μάγκα. Και εδώ παιδιά θέλω να ανοίξω μία μικρή παρένθεση και να πω το εξής. Τα παλιά τα άνιμε και τα μάγκα θέλετε όπως ήταν το Getter Robo, θέλετε όπως ήταν το Captain Harlock. ποτέ ή σχεδόν ποτέ δεν τελείωναν με ένα happy ending τελείωναν με μια γκριζάδα θα τη χαρακτήριζα στην καλύτερη ή με μια μελαγχολία και αυτό ήταν κάτι πολύ ωραίο γιατί παρόλο που έβλεπες την σειρά το άνιμε και το ακολουθούσες και δεν όσο να μες στους πρωταγωνιστές δεν ήξερες τι σε περιμένει στα τώρα ξέρεις ας πούμε θέλεις να πιες το Yu-Gi-Oh που πιάσαμε στο προηγούμενο επεισόδιο ή στο προηγούμενο δεν θυμάμαι τελείωνε με happy ending.
Ότι ο Γιούγκη βρήκε τη νίκη του, βρήκε τον εαυτό του, ο Ταγχαμών βρήκε τη λύτρωσή του και όλα πήγαν καλά. Αυτό δεν συνέβαινε στα παλιά τάνιμε. Και ήταν κάτι πραγματικά, το τονίζω και πάλι, πολύ ωραίο, που έδινε στους αναγνώστες το άγχος για το τι θα γίνει στο τέλος. Και πραγματικά να σας πω κάτι, έτσι είναι η πραγματική ζωή. Δεν υπάρχει πάτε happy ending.
και αυτά τα άνιμε ήταν ό,τι πιο κοντινό υπήρχε στην αληθινή ζωή. Εντάξει, ξέρω λίγο, σας τη μαύρη στην ψυχούλα, το τράδιξα, αλλά ήθελα να πω αυτή τη σκέψη μου. Όπως και να έχει. Πάμε λοιπόν να περάσουμε, όπως σας είπα πριν, και σε ένα μήνυμα που έδινε το συγκεκριμένο άνιμε. Γιατί ένα από τα πιο συζητημένα στοιχεία γύρω από το AERIA88 είναι το κατά πόσο το έργο κρύβει βαθύτερα σκοτεινά μηνύματα μηνύματα πίσω από τις αερομαχίες και τη στρατητική δράση. Γιατί όταν ήμασταν μικρή κατά ψέματα αυτό βλέπαμε.
Τα αεροπλάνα που χτύπαγαν το ένα το άλλο. Γιατί παρότι εξωτερικά μοιάζει με ένα άνιμε γεμάτο μαχητικά αεροσκάφη εκρήξεις ή ηρωικούς πιλότους, στην πραγματικότητα θεωρείται από πολλούς αναλυτές ένα βαθιά αντιπολεμικό δράμα. Μία από τις πιο γνωστές fan theories είναι ότι το Aire 88 λειτουργεί συμβολικά σαν μια κόλαση. Η βάση βρίσκεται απομονωμένη στη μέση της ερήμου, οι πιλότοι μπαίνουν εκεί λόγω αμαρτιών, προοδοσίας ή απελπισίας και κανείς δεν φεύγει πραγματικά ίδιος.
Στο Τόκιο τώρα κάνει ζέστη άραγε ποιος ξέρει Είναι αυτό που σας έλεγα πριν ότι ο Σιν Καζάμα δεν είναι ήρωας Οι περισσότεροι τον συγκρίνουν με ένα τραγικό ήρωα που χάνει σταδιακά την ψυχή του Και κάθε αερομαχήνα σαν ένα ακόμη βήμα πιο βαθιά στην ηθική καταστροφή Άλλη μια γνωστή ανάλυση που αφορά τον Κανζάκι Τον ουσιαστικά φίλο του που τον πρόδωσε είναι ότι πολλοί φαν βλέπουν το χαρακτήρα αυτό ως συμβολισμό της απληστίας και της μεταπολεμικής εταιρικής Ιαπωνίας της δεκαετίας των 80.
Το αντιπολεμικό μήνυμα του Ιρήου 88 γίνεται ακόμη πιο έντονο στο μάγκα. Ο Σιντάνι δεν παρουσιάζει ποτέ τον πόλεμο σαν κάτι ηρωικό ή όμορφο. Ακόμα και οι πιο εντυπωσιακές μάχες μεταξύ των αεροπλάνων τελειώνει σχεδόν πάντα με θάνατο, απώλεια ή ψυχολογική διάλυση. Οι χαρακτήρες πίνουν συνεχώς, καπνίζουν ασταμάτητα, απομονώνται συναισθηματικά και πολλοί δίνουν ξεκάθαρα σημάδια μετατραυματικού στρες.
Είναι αλήθεια ότι ο Μπόρις δεν μπορεί να κοιμηθεί με σβηστά φώτα, ε! Λέει η Γερομακώη ότι αν σβήσει τα φώτα φοβάται ότι δεν θα μπορέσει ποτέ να γυρίσει αυτό σκοτά. Φοβάται! Φαντάσου έναν τύπο σαν τον Μπόρις που έχει τόσο άγριο πρόσωπο να φοβάται αστείο Το έργο δίνει πως ο πόλεμος μετατρέπει τους ανθρώπους σε μηχανές επιβίωσης και χάνουν την ανθρωπιά τους Πάμε τώρα να δούμε και λίγο τι έγινε στη χώρα μας Στην Ελλάδα λοιπόν το R88 όπως και ο Captain Harlock που τον υπεραγαπάω και ακόμα δεν τον έχετε ακούσει δεν απέκτησε ποτέ τη μαζική προβολή που είχαν άλλα άνιμε όπως το Robotech, το Dragon Ball, το Clorsan Siro κτλ.
Παρόλα αυτά απέκτησε ένα μικρό αλλά πολύ φανατικό cult κοινό κυρίως μέσα από τα βιντεοκλαμπ και τα VHS. Για πολλούς Έλληνες φαν λοιπόν αποτέλεσε ένα κρυμμένο διαμαντάκι των άνιμε όπως και το Captain Harlock. Τώρα θα μου πείτε Ερε φίλε ρέτρο Απ' τα λίγα που θυμάμαι Δεν το θυμάμαι τόσο μακάβριο Τόσο χάλια όπως το περιγράφεις Και όμως φίλοι μου Γιατί εδώ θα σας αναλύσω Σε αυτό το σημείο Τις πιο σκληρές σκηνές του μάγκα Που δεν μεταφέρθηκαν πλήρως στο άνιμε Και γι' αυτό το θυμάστε έτσι Το μάγκα λοιπόν όπως είπαμε ήταν αισθητά πιο σκληρό και πιο ομό Από το άνιμε που είδαμε εμείς Και αυτό γιατί ο Σιντάνι δεν φοβόταν να δείξει πραγματικές συνέπειες του πολέμου Στο μάγκα υπήρχαν σκηνές που όσο και αν το έργο 88 πήγε απευθεία στο άνιμε Και δεν είχε τη λόγω κρισία της τηλεόρασης Δεν μπορούσαν να μεταφερθούν ακόμα και στο VHS Γιατί στο μάγκα βλέπουμε πιλότης να καίγονται ζωντανοί μέσα στο κόκπιτ, υπάρχουν σκηνές όπου αεροπλάνα διαλύονται κυριολεκτικά στον αέρα με κομμάτια από τα σώματα των πιλότων να εκτοξεύονται και σε αρκετά κεφάλαια ο Καζάμα επιστρέφει στη βάση σχεδόν σε κατάσταση αμόκ, σε κατάσταση σοκ ανήμπορος να μιλήσει να κοιμηθεί για μέρες.
Υπάρχουν αποστολές όπου οι πιλότοι αναγκάζονται να επιτεθούν σε στόχους που περιλαμβάνουν κατοικημένες περιοχές με αμάχους, παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένους και σε αρκετές σκηνές του μάγκα βλέπουμε τραυματισμένους στρατιώτες, ακροτηριασμένους ή βαριά καμένους μετά από βομβαρδισμούς Το μάγκα δείχνει πιο καθαρά και τον αλκοολισμό πολλών πιλότων της σέρια 88 Υπάρχουν σκηνές όπου μισθοφόροι εκτελούν αντιπάλους σε ψυχρό αφού έχουν ήδη καταρριφθεί ή έχουν ήδη τραυματιστεί Δεν υπήρχε εκεί ο κώδικας των πιλότων Στο manga τονίζεται περισσότερο ότι πολλοί πιλότοι έχουν εθιστεί στον πόλεμο και δεν μπορούν πλέον να ζουν φυσιολογικά Αλλά αυτό πλέον είναι μια διασκέδαση για αυτούς Ακόμα και ο Σιν Καζάμου ο ίδιος προς το τέλος του μάγκα σε αρκετά σημεία αρχίζει να νιώθει ευχαρίστηση μέσα σε αερομαχίες και αυτό το ντρομοκρατία όταν γυρίζει πίσω Η τελική κατάρρευση της έρευνας 88 στο μάγκα είναι πιο χαοτική και πιο αιματερή από οτιδήποτε είχε δείξει ποτέ το ίδιο το άνιμο
Και σε αυτό το σημείο θα περάσουμε στην αγαπημένη κατηγορία των περισσότερων από εσάς Τρίβια και Fun Fact για την περιοχή 88 Το μάγκα του Aerie 88 κυκλοφόρησε από το 79 μέχρι το 86 όπως είπαμε και ολοκληρώθηκε σε 23 τόμους Το άνιμε το 85 θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα μιλτέρια άνιμε των 80's Το R88 ήταν από τα πρώτα μάγκα που κυκλοφόρησαν επίσημα στις ΗΠΑ και το αρκέι παιχνίδι της Capcom κυκλοφόρησε στη Δύση ως UN Squadron.
Παιδιά, δεν ξέρω αν το θυμάστε, αλλά αν δείτε φωτογραφία, αν το γκουγκλάρτε, σίγουρα οι περισσότεροι από εσάς το έχετε παίξει. Πολύ φαντόρα θεωρούν τον Σιν Καζάμα έναν από τους πιο τραγικούς πρωταγωνιστές άνιμες δεκαετίας των 80's. Η Βάση 88 δεν βασίστησε σε πραγματική χώρα αλλά εμπνέεται έντονα από συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή.
Το franchise απέκτησε και δεύτερο anime adaptation το 2004. Πολλοί θεωρούν ότι το έριο 88 επηρέασε με τα γενέστερα aviation anime αλλά και πολυελληνικά games. Και το μάγκα το συγκεκριμένο θεωρείται από αρκετούς φαν περισσότερο ψυχολογικό δράμα παρά αξιόν σειρά. Ο Σιν Καζάμα τώρα πρωταγωνιστής σταδιακά φοβάται περισσότερο την ειρήνη παρά τον ίδιο τον πόλεμο.
Η σειρά έχει χαρακτηριστεί από φαν ως το Top Gun συναντά το Αποκάλυψη τώρα σε άνιμε μορφή. Το όνομα τώρα της βάσης, ακαθώς και του ίδιου του άνιμε, το R88, δεν εξηγείται ποτέ πλήρως μέσα στο έργο. Ο Σιν Καζάμα πετάει κυρίως με F8 Crusader στο μάγκα. Ο Καούρ Σιντάνι ήταν τόσο γνωστός για την ακρίβεια στα αεροσκάφη που aviation fan χρησιμοποιούσαν πάνελ του μάγκα σαν visual reference.
Στο άνιμε χρησιμοποιήθηκαν αληθινίχοι κινητήρων μαχητικών αεροσκαφών. Η ψυχολογική φθορά του Σιν Καζάμα τώρα θεωρείται από άνιμε critics μια της πιο ρεαλιστικές απεικονίσεις PTSD σε άνιμε των 80's. Ο ίδιος ο δημιουργός είχε δηλώσει ότι ήθελε το μάγκα να δείχνει τη μοναξία του ουρανού. Οι αερομαχίες τώρα του Aereo 88 θεωρούνται πιο ρεαλιστικές από πολλά μεταγενέστερα άνυμε ακόμα και 20 χρόνια μετά.
Οι σκηνές ανεφοδιασμού, επισκευών και συντήρησης των αεροσκαφών ήταν εξαιρετικά σπάνιες για άνυμε εκείνης εποχής και στο μάγκα φαίνεται συχνά και το οικονομικό κόστος κάθε μάχης αλλά και κάθε πυράβλου. Το Aerie 88 δείχνει ότι οι μισθοφόροι αγοράζουν ακόμα και τα δικά τους πυρομαχικά. Πολλοί χαρακτήρες τώρα με τους οποίους δεν ένιωθε το κοινό, πεθαίνουν ξαφνικά χωρίς ηρωικές σκηνές.
Το μάγκα αποφεύγει τον υπερβολικό πατριωτισμό που είχαν άλλα μιλτέρια άνιμε Και η σειρά θεωρείται έντονα επηρεασμένη από μερικανικές πολεμικές ταινίες της δεκαετίας των 70's Κάποιοι φαν μάλιστα συγκρίνουν τον Σιν Καζάμα με χαρακτήρες από το Αποκάλυψη Τώρα και τον Λευκοκυνηγό Πολλοί δυτικοί φαν γνώρισαν πρώτα το arcade game, το UN Squadron που είπαμε Και μετά γύρισαν να δούνε το άνιμε Η Western τώρα εκδοχή του παιχνιδιού αφαίρισε αρκετές άνιμε αναφορές.
Η εκδοχή του 2004 το reboot είχε CGI αερομαχίες κάτι το οποίο δίχασε πολύ έντονα τους φαν. Το soundtrack τώρα του άνιμε θεωρείται ένα από τα πιο υποτιμημένα μιλιτέρια άνιμε soundtracks. Είναι αυτό που ακούσατε στην αρχή του επεισοδίου, γιατί ο Κεντάρο Χανέντα έγραψε μία μουσική που συνδύασε τζαζ, ορκίστραλ και μία πολεμική ένταση.
Σε αρκετές σκηνές τώρα δεν υπάρχει καθόλου μουσική ώστε να ακούγονται μόνο οι κινητήρες και οι εκρήξεις. Πόσο μπροστάρε φίλε αυτό για εκείνη την εποχή. Και τέλος, μέχρι και σήμερα, ο Σιντάνι θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους aviation Manga Creators όλων των εποχών. Και κάπως έτσι παιδες ολοκληρώνεται η ιστορία του Aerie 88 Ενός άνιμε και μάγκα που ίσως να μην έγινε ποτέ τόσο διάσημο όσο άλλα μεγάλα ονόματα της εποχής Αλλά για όσους από εμάς το ανακαλύψαμε έμεινε για πάντα χαραγμένο στη μνήμη μας Για πολλούς φαν αποτέλεσε ένα κρυμμένο διαμαντάκι τον άνιμε των 80's Μια σειρά που πίσω από τις αερομαχίες, τους κινητήρες και τις εκρήξεις έκρυβε κάτι πολύ πιο βαθύ Την απώλεια της αθωότητας, της ανθρωπιάς, τη μοναξιά, τον φόβο και το ψυχολογικό τίμημα του πολέμου.
Το R88 είναι από εκείνα τα παλιά άνιμε που αποδεικνύουν πως η ηλικία ενός project δεν καθορίζει την ποιότητα και παιδιά πραγματικά σήμερα θα μπορούσαν να σταθεί άνετα. Γιατί ακόμα και σήμερα, δεκαετίες μετά, η ατμόσφαιρά του, η μουσική του, οι χαρακτήρες του αλλά και αυτή η γλυκιά, γκρή μελαγχολία, όπως σας έλεγα πριν, καταφέρνουν να αγγίζουν το θεατή με έναν τρόπο που πολλά σύγχρονα άνιμε δυσκολεύονται να πετύχουν.
Γιατί είναι ένα έργο φτιαγμένο με πάθος, λεπτομέρεια και αγάπη για την ιστορία και την αφήγησή του. Για αρκετούς λοιπόν από εμάς που μεγαλώσαμε ψάχνοντας παλιά άνιμε σε κάποιο συνοικιακό βίντεο κλαμπ για να δούμε τη συνέχεια, αλλά και αργότερα σε διάφορες ξεχασμένες γωνίες του ίντερνετ το AERIAL 88 θυμίζει εκείνη τη μαγική εποχή όπου κάθε νέα ανακάλυψη ιστορίας έμοιασε ένας θησαυρός εκείνες τις νύχτες που βλέπαμε άνυμε χωρίς να ξέρουμε τι ακριβώς θα συναντήσουμε ή που θα καταλήξει η ιστορία αλλά τελικά βρίσκαμε ιστορίες που μέναν μαζί μας για χρόνια στην μήμη μας και ίσως τελικά αυτόν είναι το πραγματικό μεγαλείο του AERIAL 88 δεν ήταν απλώς ένα άνιμε με αερομαχίες εντυπωσιακές και αεροπλάνα ήταν μια τραγωδία για ανθρώπους χαμένους μέσα στον πόλεμο μια ιστορία για το πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να χάσει τον εαυτό του και ταυτόχρονα μια υπενθύμηση που σωρισμένα παλιά άνιμε όπως αυτό και το Captain Harlock και το υποβρύχιο κεραυνός δεν ξεκινούνται ποτέ
γιατί δεν ήταν φτιαγμένα μόνο για να εντυπωσιάσουν αλλά ήταν φτιαγμένα για να αφήσουν ένα σημάδι στο θεατή και γι' αυτό το Aerie 88 παραμένει μέχρι και σήμερα ένα από τα πιο ιδιαίτερα από τα πιο όρημα αλλά και από τα πιο υποτιμημένα άνιμε της χρυσής εποχής της βιντεοκασέτας των άνιμε των έντρες και θέλω να σας προτρέψω σε αυτό το επεισόδιο όσοι δεν το έχετε δει κάντε μια χάρη στον εαυτό σας βάλτε μια μπυρίτσα ένα μουσικάκι, ένα κρασάκι και καθίστε ένα βράδυ να δείτε τα πρώτα τρία επεισόδια και θα με θυμηθείτε.
Και μέχρι την επόμενη φορά τα λέμε!
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
