Ep. 41: Captain Tsubasa - Ο Κανονιέρης των Γηπέδων
RetroBubblePodcastΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ένας ήρωας.
Ένα anime που ακόμα και σήμερα θεωρείται σύμβολο τουποδοσφαίρου. Ίσως το κορυφαίο σε αυτή την κατηγορία. Το anime που μας έκανε όλους να φωνάζουμε ονόματα τεχνικών ενώ κλωτσούσαμε μια ταλαιπωρημένη Select σε μια αλάνα.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Μουσική δεκαετία των 90's. Πριν ξεκινήσουμε να θυμίσω για μία ακόμα φορά πως δεν ξεχνάμε επίσης να βάλουμε 5 αστεράκια και μία καλλιτεκτική σε Spotify, Apple Podcast να γράφετε τη γνώμη σας εάν βέβαια θέλετε κάτω από κάθε επεισόδιο καθώς και να κάνετε follow στο Instagram Retro Apple Podcast για έξτρα γλυκό, φωτογραφίες σχετικές με τα επεισόδια, αλλά και για να προτείνετε και εσείς το επόμενο θέμα.
Επίσης, Εάν έχετε κάποιον φίλο, κάποιον γνωστού που μοιράζεται την ίδια χαρά με εμάς όταν ακούει για τα 90's, μιλήστε του για το Retro Bubble. Καθώς αυτό βοηθάει αυτό το project να έρχεται πιο κοντά σε περισσότερους νέους της γενιάς μας. Σήμερα θα πάμε λίγο πίσω. Όχι πίσω στα 90's, πίσω λίγους μήνες. Πίσω σε εκείνο το επικό πάρτι που κάναμε με όλα τα φιλικά podcast στο θυσίο.
Θυμάμαι λοιπόν όταν ετοίμαζα τα μπλουζάκια για το podcast con 2 Είχα φτάσει σε ένα σημείο που λέω στον αυτό μου Αδερφέ το έχεις παρακάνει Την έχεις υπερεκτιμήσει την κατάσταση Θα τα φοράς μόνος σου και θα τα αλλάζεις κάθε μέρα Και όμως παιδιά δεν το περίμενα Τα πήρατε σχεδόν όλα Και αυτό είναι πραγματικά γαμάτο και ευχαριστώ Αλλά ναι ναι θα τα πω όπως είναι Δεν έχω δει καμία φωτογραφία με κάποιον να τα φοράει περήφανα έξω, σε ταβέρνες, σε γυμναστήρια, οπουδήποτε αλλού.
Να τα λέμε κι αυτά. Και εδώ θέλω να πω κι ένα συγνώμη. Ένα συγνώμη σε δύο κοπέλες. Την Στέλλα και την Ελεονόρα. Γιατί όταν το ξεκίνησα όλο αυτό, το retro bubble δηλαδή, στο μυαλό μου είχα ότι θα μ' ακούνε μόνο άντρες. Ναι, ναι, το ξέρω παιδιά, δεν είναι και το πιο ωραίο πράγμα να το λες αυτό. Αλλά έτσι το είχα εγώ στο κεφάλι μου, το ξέρω τι να κάνουμε.
Και γι' αυτό έκανα και τα μπλουζάκια όλα large και πάνω. Και δεν έχω να σας δώσω. Δεσμεύομαι λοιπόν εδώ μπροστά σε όλους τους ακροαθές, ότι όταν και αν βγει νέο σχέδιο στο επόμενο podcast con, στο podcast con 3, αν με αντέχετε ακόμα και με ακούτε, θα υπάρχει ένα μπλουζάκι δώρο για την καθεμία να τα λέμε αυτά. Και για να προλάβω αρκετούς, χαίρομαι πραγματικά που με ακούνε οι γυναίκες.
Χαίρομαι που το νερντ με την καλή την έννοια, η νοσταλγία και η αγάπη για τα 90's, τα άνιμε και το γκέιμινγκ δεν ξεχωρίζει φίλο. Και ακόμα περισσότερο χαίρομαι που βλέπω στερεότυπα να σπάνε. Οπότε ένα μεγάλο ευχαριστώ ξεχωριστά σε όλες τις κοπέλες που είναι εκεί έξω και με ακούνε Όπως και να έχει λοιπόν όλα αυτά τα γράφω σήμερα από τον μπαλκόνι Και κάνει παιδιά ζέστη, πολύ ζέστη Από αυτές τις βαριές, τις ελληνικές ζέστες Ζέστη!
Κάτι παραπάνω, κάτι παραπάνω Κουφόβραση! Λιωπύρι, κάψον. Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς το εξής. Μπήκε καλοκαίρι. Καλοκεράκι ρε φίλε. Καλοκαίρι βέβαια είναι αυτό τώρα που δουλεύουμε. Καλοκεράκι ήταν όμως το άλλο. Το παλιό, το παιδικό, το νοσταλγικό, το ορθόδοξο. Και ξαφνικά λοιπόν παιδες όπως το θυμόμουν όλα αυτά και τα σκεφτόμουν, μου ήρθε μια εικόνα.
κάτι απογεύματα καλοκαιριού που είχαν κλείσει τα σχολεία αλλά δεν είχαμε φύγει ακόμα οι διαγωπές ήταν εκείνη η περίοδος Ιούνιος περίπου όπως τώρα οι μέρες μεγάλες, ο ήλιος να καίει και το ρολόι να πηγαίνει βασανιστικά αργά μέχρι να πάει πέντε γιατί στις πέντε τελείωνε η ώρα κοινής ηχείας και μόλις πήγαινε πέντε πεταγόμασταν έξω μπορεί εγώ να έμενα σε πολυκατοικία στην Αθήνα αλλά τότε τα προάστη ήταν αλλιώς, δεν ήταν όπως τώρα.
Είχαν ακόμα μονοκατοικίες, είχαν χωράφια και είχαν και αλάνες. Και πίσω λοιπόν από το σπίτι μου υπήρχε μια τέτοια αλάνα. Και να σας πω και κάτι παιδιά, υπάρχει ακόμα. Θα πας στη βγάλω φωτογραφία. Όταν λέω αλάνα μην φανταστείτε πολλά έτσι. Φανταστείτε ένα χωράφι με πέτρες, χώμα και κάτι ξερά χόρτα. Τίποτα το ιδιαίτερο. Αλλά για εμάς ήταν το γήπεδο.
Έτσι λοιπόν κάθε απόγευμα στις 5 ακριβώς φώναζα τον Σωτήρη, τον κολλητό μου τότε, ο οποίος έμενε απέναντι Και σε λιγότερο από ένα λεπτό είχε ήδη κατέβει Και σιγά σιγά μαζευόμασταν και άλλοι από εδώ από εκεί από τα διπλανά στενά και γινόταν το καθιερωμένο Μπάλα στο γήπεδο Στην Αλλάδα δηλαδή Με τέρματα από τούβλα ή τσάντες Και με μια μπάλα Ακούστε τώρα για να τη θυμηθείτε Την επική select Όσοι τη θυμάστε Ξέρετε Όσοι δεν τη θυμάστε Ή είστε πολύ νέοι Ή εάν είστε αυτής ηλικίας Μάλλον την έχετε φάει στη μάπα Ή στο κεφάλι Και επάθετε διάσηση Και γι' αυτό δεν τη θυμάστε Γιατί όταν βρεχόταν ρε φίλε η σελέκτη ήτανε τούβλο Κανονικό τούβλο έτσι Αν την έτρωγες τη μουρή Απλά η γονή σου κάνανε άλλο παιδί εντάξει δεν πειράζει θα πάρουμε άλλο Δεν είχε επιστροφή Και αν την κλώτσαγες Ρίσκο για κάταγμα Αχ ωραίες εποχές Και ναι επειδή τα λέμε όλα εδώ στην ομάδα μας είχαμε και την άδεια Και έπαιζε φίλε κανονικά Όχι έλα μου ρε κάτσε τέρμα πει δυσκόρηση Έπαιζε Και πάντα φορές ότι θυμάμαι σαν τώρα ένα αγκρή καπέλο ανάποδα,
τα νοφίερ, δεν ξέρω αν τα θυμάστε. Και πολλές φορές μας έκανε και πλάκα. Πλάκα εννοούμε ποδιές, έτσι. Respect λοιπόν όπου κι αν είναι σήμερα αυτή η ψυχή. Και κάπως έτσι κυλούσανε και τα απογεύματα. Με μπάλα, χαμόφωνες και εκείνη την αίσθηση ότι ο χρόνος δεν τελειώνει ποτέ. Και όταν τελείωνε το μάτς, πηγαίναμε στο ψιλικάτζίκο δίπλα.
Παιδιά στον Κυρθόδωρα, τον θυμάμαι ακόμα Και παίρναμε δρακουλίνια ρε φίλε ή φουντούνια Τα δρακουλίνια, αυτά με τα φωσφοριζεαυτοκόλλητα μέσα Το απόλυτο λουτ της εποχής Και κάπου εκεί Μέσα σε όλο αυτό το παραλήρημα νοσταλγίας Που σας παραθέτω Θυμήθηκα και κάτι άλλο Θυμήθηκα τα παιδικά τα άνιμε ξανά Τα καρτούν και τα άνιμε που βλέπαμε Και μετά βγαίναμε στην Αλάνα και προσπαθούσαμε να μιμηθούμε τις κινήσεις τους.
Τα σουτ, τις τρίπλες, τις υπερβολές. Και ήταν δύο που είχαν χαρακτήσει το μυαλό μου. Το ένα, εκείνο το γάλλο-ιαπωνικό με τον Βενιαμίν, με εκείνο το βολέ που η μπάλα έκανε ζιγ-ζακ στον αέρα, που όταν έτρεχε με την μπάλα ένιωθες ότι το γήπεδο είχε μήκος όσο ένας διάδρομος προς γύρω στις αεροπλανοφόρο, και εκείνο το σουπ που έκανε 30 δευτερόλεπτα να φτάσει στο τέρμα.
Επικό άνυμε. Παράλογο, αλλά επικό. Και μετά υπήρχε και το άλλο. Ένα παιδί από την Ιαπωνία. Ένας ήρωας. Ένα άνυμε που ακόμα και σήμερα θεωρείται σύμβολο του ποδοσφαίρου. Και ίσως το κορυφαίο σε αυτή την κατηγορία. Το άνυμε που μας έκανε όλους να φωνάζουμε ονόματα τεχνικών ενώ κλωτσούσαμε μια τελεπορημένη σελέκτ σε μια λάννα.
Και κάπου εδώ ξεκινάμε παιδες, γιατί το σημερινό επεισόδιο είναι αφιερωμένο στον έναν και μοναδικό ποδοσφαιριστή των παιδικών μας χρόνων. Έτσι λοιπόν, αυτό είναι το επεισόδιο για τον Κάπτεν Τσουμπάσα. στην Ιαπωνία. Και όμως μέσα από το όραμα ενός δημιουργού κατάφερε να εξελιχθεί σε ένα από τα πιο επιδραστικά μάγκα όλων των εποχών επηρεάζοντας όχι μόνο την ποκουλτούρα αλλά και την ίδια την εξάπλωση του αθλήματος.
Κατάφερε επίσης να αλλάξει την ίδια τη σχέση μιας ολόκληρης χώρας με το ποδόσφαιρο. Ο δημιουργός του έργου ο Γιώιτσι Τακαχάσι γεννήθηκε το 1960 στο Τόκιο και από νωρίς ανέπτυξε ενδιαφέρον για το σχέδιο. Η καθοριστική στιγμή που τον οδήγησε στη σύλληψη της ιδέας ήρθε το 1978 όταν παρακολούθησε το FIFA World Cup του 1978.
Οι εικόνες των αγώνων, η ένταση, το πάθος και η παγκόσμια απήγηση του ποδοσφαίρου τον ενέπτυξε σαβαθιά. Και εκεί γεννήθηκε η επιθυμία του να δημιουργήσει ένα μάγκα βασισμένο σε αυτό το άθλημα. Ένα άθλημα που ο ίδιος θεωρούσε πιο ελεύθερο και πιο εκφραστικό σε σχέση με το μπέισμπολ το οποίο κυριαρχούσε τότε στην Ιαπωνία.
Παρά την ισχυρή του έρμευση λοιπόν, η υλοποίηση της ιδέας αποδείχθηκε εξαιρετικά δύσκολη. Για περίπου δύο έως τρία χρόνια ο Τακαχάση προσπαθούσε να πει στον εκδοτικό οίκο Σουέισσα να επενδύσει σε ένα ποδοσφαιρικό μάγκα. Ένα εγχείρημα που θεωρούνταν εμπορικά αβέβαιο. Τελικά το 1981 το έργο εγκρίθηκε και ξεκίνησε να δημοσιεύεται στο περιοδικό Weekly Shown and Jump σηματοδοτώντας την αρχή μιας πορείας που θα άφηνε ιστορία.
Σε επίπεδο δημιουργίας τώρα ο Τακαχάση πήρε μια κρίσιμη απόφαση που καθόρισε την επιτυχία του έργου. Αντί να επικεντρωθεί σε επαγγελματίες ποδοσφαιριστές επέλεξε να αφηγηθεί την ιστορία μέσα από τα παιδιά. Ήθελε οι αναγνώστες να μπορούν να ταυτιστούν με τους χαρακτήρες να ονειρευτούν μαζί τους και να εξελιχθούν μαζί τους καθώς μεγάλωναν Έτσι γεννήθηκε ο Τσουμπάσα Οζώρα ένας χαρακτήρας που ενσάρκωνε το πάθος, την επιμονή και την αγάπη για το ίδιο το ποδόσφαιρο Ο κόσμος του μάγκα χτίστηκε με ιδιαίτερη προσοχή Ο Τακαχάση δημιούργησε μια μεγάλη επικοινία χαρακτήρων ο καθένας με μοναδικές ικανότητες και προσωπικότητα, ώστε κάθε αγώνας να αποτελεί και μία νέα πρόκληση.
Ακόμα και οι πιο ισχυροί αντίπαλοι είχαν ανθρώπινες αδυναμίες, όπως ο Γιούν Μισούγκη, του οποίου το ταλέντο συνδυαζόταν με ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, προσδίδοντας έτσι βάθος και ισορροπία στην αφήγηση. Το αρχικό μάγκα του Κάπτεν Τσουμπάσα λοιπόν δημοσιεύτηκε από το 1981 έως το 1988 και ολοκληρώθηκε σε 37 τόμους τραγκοόμπων σημείνοντας μεγάλη εμπορική επιτυχία.
Συνολικά το έργο έχει ξεπεράσει τα 80 εκατομμύρια αντίδηπα σε κυκλοφορία παγκοσμίως κατατάσσοντάς το ανάμεσα στα πιο επιτυχημένα αθλητικά μάγκα. Η επιτυχία αυτή οδήγησε και στη δημιουργία πολλών συνεχειών όπως τα World Youth, Toro του 2002 και Golden 23 επεκτείνοντας το σύμπαν του για δεκαετίες. Ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο της δημιουργίας του μάγκα είναι το ιδιαίτερο στήλαιο απεικόνις των αγώνων.
Ο Takahashi επέλεξε να παρουσιάζει το ποδόσφαιρο με υπερβολικές, σχεδόν κινηματογραφικές κινήσεις και τυπωσιακές τεχνικές, δημιουργώντας έτσι ένα μοναδικό ύφος που έγινε σήμα κατά τεθέν σειράς και υπηρέσε βαθιά το είδος των αθλητικών μάγκας. Παράλληλα το έργο δεν περιορίστηκε στη μυθοκλασία. Το Captain Tsubasa συνέλαβε ουσιαστικά στη διάδοση του ποδοσφαίρου στη Μιαμπονία εμπνέοντας γενιές παιδιών να ασχοληθούν με το άθλημα.
Πολλοί επαγγελματίες ποδοσφαιριστές έχουν αναφέρει ότι αποτέλεσε βασική πηγή έμπνευση για την καριέρα τους Αποδεικνώνος τη βαθιά του επιρροή στον πραγματικό κόσμο Ο ίδιος ο δημιουργός Δέ έχει εξηγήσει και τη φιλοσοφία πίσω από το έργο του Σε δηλώσεις του έχει τονίσει ότι το βασικό μήνυμα του μάγκα είναι η αξία της τιμής και του ήθους Υπογραμμίζοντας πως η τιμή είναι ανώτερη από το χρήμα Αυτή η ιδέα διατρέχει ολόκληρη τη σειρά και δίνει στο έργο έναν βαθύτερο σχεδόν ηθικό χαρακτήρα Αξίζει επίσης παιδιά να σημειωθεί ότι ο Τακαχάση επηρεάστηκε έντονα από το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο κάτι που αργότερα αποτυπώθηκε στο μάγκα μέσα από αναφορές σε διεθνείς ομάδες και ποδοσφαιρικά στυλ ενισχύοντας τον ρεαλισμό και τη σύνδεση της ιστορίας του Τσουμπάσα με τον πραγματικό κόσμο Έτσι, από μια σπίθα έμπνευσης μπροστά σε μια τηλεόραση το 1978 γεννήθηκε ένα μάγκα που ξεπέρασε τα όρια της ψυχαγωγίας Το Captain Tsubasa δεν ήταν απλώς μια ιστορία για το ποδόσφαιρο Είναι ένα έργο που ενέπνευσε, διαμόρφωσε και συνεχίζει να επηρεάζει γενιές σε ολόκληρο τον κόσμο
Και όπως με κάθε επιτυχημένο μάγκα, όπως έχουμε πει και σε άλλες περιπτώσεις Η επιτυχία του Κάπτεν Τσουμπάσα οδήγησε φυσικά στη μεταφορά του στην τηλεόραση. Κάπως έτσι λοιπόν το 1983 ξεκίνησε η πρώτη animated σειρά η οποία προβλήθηκε μέχρι το 1986 και έφτασε τα 128 επεισόδια. Ήταν μια εποχή όπου το ποδόσφαιρο ακόμα δεν είχε κατακτήσει την Ιαπωνία.
Όμως το άνιμε κατάφερε να το φέρει στα σπίτια εκατομμυρίων παιδιών Δίνοντας εικόνα και κίνηση στο όραμα του γιόιτζη Τακαχάση Ένα άνιμε που από ό,τι καταλάβατε ήταν και αυτό με το οποίο μεγαλώσαμε εμείς στην Ελλάδα Κάτι καλοκαιριάτικα μεσημέρια των 90's μέσα από τη συγνώτερτ Σέρτ Πάμε λοιπόν σε αυτό το σημείο να θυμηθούμε και την πλοκή του τόσο αγαπημένου αυτού άνιμε Έτσι λοιπόν το άνιμε ξεκινά με την παιδική ηλικία του Τσουμπάσα Οζώρα Ενός αγοριού που βλέπει το ποδόσφαιρο όχι απλώς ως ένα παιχνίδι αλλά ως το ίδιο του το όνειρο.
Από την πρώτη στιγμή η σειρά δείχνει τη βαθιά του σύνδεση με την μπάλα παρουσιάζοντας την σχεδόν σαν προέκτα στο εαυτό του. Η μετακόμιση του Τσουμπάσα με τη μητέρα του στον Ανκάτσου γίνεται η αφετηρία για την πορεία του όπου αρχίζει να γνωρίζει συμπέκτες αλλά και αντιπάλους που θα καθορίσουν τη ζωή του. Η πλοκή εξελίσσεται σταδιακά μέσα από σχολικά πρωταθλήματα όπου κάθε αγώνας δεν είναι απλώς μια αναμέτρηση αλλά μια σύγκρουση χαρακτήρων, φιλοσοφιών και ονείρων.
Το άνιμε αφιερώνει μεγάλο χρόνο στην ανάπτυξη αυτών των αγώνων συχνά επεκτείνοντάς τους σε πολλά επεισόδια. Οι κινήσεις είναι υπερβολικές, σχεδόν υπεράνθρωπες με τεχνικές που ξεπερνούν τα όρια του ρεαλισμού κινήσεις όπως αν θυμάστε εκείνο το έπικο σουτ του γερακιού ή του πελαργού για το οποίο θα μιλήσουμε μετά ή και το σουτ της τίγρης του αντιπάλου αν θυμάστε.
Αλλά να σας πω και κάτι αυτό ακριβώς είναι που δημιουργεί την ένταση και τη μοναδική αυτοδεξιότητα της σειράς και αυτό που πραγματικά γουστάραμε. Έτσι λοιπόν, καθώς η ιστορία προχωρά, ο Τσουμπάσα δεν εξελίσσεται μόνος παιχτης αλλά και ως άνθρωπος. Αντιμετωπίζει δυνατούς αντιπάλους όπως οι δυο φίλες παιχτες με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και προσωπικές δυσκολίες και μέσα από αυτές αναμετρήσεις μαθαίνει την αξία της ομαδικότητας, της επιμονής και του σεβασμού.
Το άνιμε δίνει ιδιαίτερη έμφαση και στους δευτερεύοντες χαρακτήρες αφιερώνοντας χρόνο στις ιστορίες τους, κάτι που συχνά δεν υπήρχε στο ίδιο βάθος στο μάγκα. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της επιλογής στο άνιμε είναι η επιβράδυνση του χρόνου. Οι αγώνες μοιάζουν να διαρκούν αιώνες με κάθε πάσα, κάθε σουτ και κάθε σύγκρουση να αποκτά δραματική ένταση.
Στο σύμπαν που δημιούργησε ο Ιωίτσι Τακαχάση πιο αναλυτικά, ο χρόνος δεν λειτουργεί όπως τον πραγματικό κόσμο. Ένα σουτ δεν είναι απλώς μια κίνηση, είναι μια ολόκληρη μάχη. Τη στιγμή που ο παίκτης σηκώνει το πόδι για να φορτώσει το σουτ, το άνυμε ουσιαστικά πατάει πώς τον πραγματικό χρόνο και μπαίνει στον εσωτερικό κόσμο των χαρακτήρων.
Και εκεί αρχίζει το μαγικό. Ο τερματοφύλακας δεν βλέπει απλώς την μπάλα να έρχεται. Κάνει υπολογισμούς. Σκέφτεται γωνία, ταχύτητα, περιστροφή. Αναλύει τη στάση του σώματος του αντιπάλου. υπολογίζει αν πρέπει να παίζει δεξιά ή αριστερά πως θα βάλει το πόδι του για να πηδήξει πιο ψηλά στο γάμα και όλα αυτά κρατάνε λεπτά ολόκληρα μισό επεισόδιο ενώ στην πραγματικότητα μιλάμε για κλάσμα δευτερολέπτου το ίδιο παιδιά και οι αμυντικοί δεν αντίδρουν απλά σχεδιάζουν αποφασίζουν αν θα μπλοκάρουν με το σώμα αν θα ρισκάνουν τραυματισμό αν θα θυσιαστούν για την ίδια την ομάδα και φυσικά πάντα το άνιμετο παρουσιάζει σαν ηρωική πράξη σαν να σταματάς μια σφαίρα με το σώμα σου.
Θυμάμαι σε ένα επεισόδιο που προσπαθούσαν οι αμυντικοί να βρουν πώς θα σταματήσουν ένα πολύ δυνατό σουτ και ενώθηκαν οι δύο κεντρικοί αμυντικοί βάλαν τα γόνατά τους το ένα δίπλα στο άλλο και σταματήσαν ταυτόχρονα το σουτ και δεν πέσανε κάτω. Και μετά παιδιά έχουμε τις τεχνικές που τις τιμόμαστε όλοι. Είναι το περίφημο σουτ της τίγρης που παρουσιάζεται σαν μια δύναμη σχεδόν υπερφυσική, ένα σουτ που σκίζει τον αέρα και μοιάζει κανένα διαλύστα δίχτυα και όποιον αντίπαλο πετύχει τον ξαπλώνει κάτω, αλλά και η πιο χαρακτηριστική στιγμή αυτού του άνιμε, το drive shot όπως θα το λέγανε και στα αγγλικά του Τσουμπάσα ή όπως λέγαμε εδώ το σουτ του Γερακιού, το σουτ του Πελαργού.
Παιδιά τα έχω ακούσει και τα δύο δεν θυμάμαι ποιος είναι από τα δύο Εκεί η μπάλα δεν τα εξήδευε απλά προς το τερμά Πήγαινε στο θεό στον αέρα Έπαιρνε μια απίστευτη καμπύλη Άλλαζε πορεία την τελευταία στιγμή σαν να έχει δική της βούληση Και κατευθυνόταν σαν βολίδα μιλάμε πάντα μα πάντα στο γάμα Και αυτό ρε παιδιά είναι σε αυτό που θυμάστε κι εσείς κι εγώ τόσο έντονα Τη συζητή που κάνει σε πραγματικό χρόνο Ενώ η φάση είχε ήδη ξεκινήσει Κάτι που γίνεται σε όλα τα αθλητικά άνιμε πια Ο παίκτης φορτώνει τη σουτ Και σε όλα τα δευτερόλεπτα οι υπόλοιποι χαρακτήρες που λαμβαίνουν Να σκεφτούν, να αναλύσουν, να μιλήσουν μεταξύ τους Σαν να ζούνε μέσα σε ένα διαφορετικό ρυθμό χρόνου Και αυτό που κάνει αυτό το άνιμε τόσο ξεχωριστό Είναι ότι παίρνει κάτι απλό, ένα σουτ και το μετατρέπει σε μια ψυχολογική και δραματική σύγκρουση.
Δεν βλέπεις απλώς τι γίνεται στο κύβεδο. Βλέπεις τις σκέφτοντες χαρακτήρες, τι φοβούνται και τι ελπίζουν. Και γι' αυτό και αυτές οι σκηνές δεν είναι υπερβολή χωρίς λόγο. Είναι ο τρόπος του κάτι να σου δείξει ότι κάθε φάση είναι κάτι παραπάνω από μια αθλητική στιγμή. Είναι μια δοκιμασία χαρακτήρα, μια μάχη μυαλού και σώματος μαζί.
Και ίσως γι' αυτό έμεινε τόσο έντονα στη μνήμη σου Γιατί δεν θυμάσαι απλά τα γκολ Θυμάσαι όλη αυτή τη στιγμή πριν το γκολ Που έμοιαζε να κρατάει για πάντα ρε φίλε Αυτή λοιπόν η αιωνιότητα της φάσης Δημιουργούσε μια αίσθηση επικού αγώνα Μετατρέποντας το ποδόσφαιρο σε κάτι μυθικό Προχωρώντας τώρα προς το τέλος σειράς Η ιστορία κορυφώνεται μέσα από τις σημαντικότερες γιοργανώσεις σε επίπεδο νεαρώπαικτών.
Οι αγώνες γίνονται πολύ πιο σκληροί, οι αντίπαλοι πιο δυνατοί και τα διακυβεύματα πολύ μεγαλύτερα. Το όνειρο του Τσουμπάσα να φτάσει στην κορυφή αρχίζει να παίρνει μια πιο ξεκάθαρη μορφή. Όμως η σειρά επιλέγει να μην ολοκληρώσει πλήρως αυτό το ταξίδι. Και εδώ βρίσκεται μια από τις βασικές διαφορές με το μάγκα. Το άνιμε δεν δίνει ένα οριστικό τρέλος.
Το πρώτο άνιμε του Κάπτεν Τσουμπάσα κορυφώνεται στο τελικό του Εθνικού Πρωταθλήματος Δημοτικών Σχολείων. Είναι η μεγάλη αναμέτρηση ανάμεσα στον Ανκάτσου του Τσουμπάσα και στη Μέιουα μαρχηγό τον Κοντζήρο Χιούγκα, τον παίκτη που αν θυμάστε έχει αυτό το πολύ δυνατό σουτ της τίγρης. Ο αγώνας αυτός είναι ό,τι πιο εμβληματικό έχει να δει ξηρά.
Από τη μία ο Τσουμπάσα που παίζει με τεχνική φαντασία και ομαδικότητα Και από την άλλη ο Χιούγκα που βασίζεται στη δύναμη, την επιθετικότητα και την απόλυτη θέληση για νίκη Ο αγώνας είναι σκληρός, γεμάτος συγκρούσεις, όχι μόνο σωματικές αλλά και ιδεολογικές Και σε όλη τη διάρκεια του, σε όλα τα 50 επεισόδια δηλαδή, βλέπουμε αυτό που θυμάσαι Σουτ που μοιάζουν σταμάτητα Άμυνες που ρισκάζουν τα πάντα Τερματοφυλάκες που κάνουν ολόκληρους υπολογισμούς πριν πέσουν Και φυσικά εκεί εμφανίζεται ξανά και ξανά Το σουτ του πελαργού του Τσουμπάσα Το σουτ με την Καμπίλη Το σουτ του Γερακιού Απέναντι στο ομό ευθύ Τούβλο καταστροφικό Τάγκερ σοτ του Χιούγκα Ο τελικός λοιπόν φτάνει στα όρια του Οι δύο ομάδες έχουν δώσει τα πάντα οι παίκτες εξαντλούνται, οι τραυματικισμοί παίζουν ρόλο και η ένταση ανεβαίνει στο μέγιστο.
Και τελικά, όπως πολύ σωστά καταλάβατε ή αν ακόμα και αν δεν το έχετε δει το φανταστήκατε, είναι αν κάτσο το Τσουμπάσα κερδίζει το τελικό. Ο Τσουμπάσα και η ομάδα του κατακτούν το πρωτάθλημα ολοκληρώνοντας αυτή τη φάση της πορείας τους. Είναι η επιβεβαίωση ότι το ποδόσφαιρο που πρεσβεύει, το ποδόσφαιρο της συνεργασίας και της δημιουργίας μπορεί να νικήσει τη δύναμη και την επιθετικότητα.
Αλλά το άνυμε δεν σταματά απλά στην νίκη. Μετά τον τελικό βλέπουμε ξεκάθαρα ότι αυτή είναι μόνο η αρχή για κάτι μεγαλύτερο. Οι χαρακτήρες πάλι χάσανε, κερδίσανε, αλλά όλοι κοιτάνε ήδη προς το μέλλον. Υπάρχει η προοπτική της Εθνικής Ομάδας Νέων, των Διεθνών Διοργανώσεων και του Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Και εκεί είναι η μεγάλη διαφορά που έχει με ένα κανονικό τέλος Γιατί το άνιμε τελειώνει με τον Τζουμπάσα να συνεχίζει να κυνηγά το όνειρό του, να γίνει ο καλύτερος στον κόσμο Και δεν υπάρχει μια τελική κατάκτηση, δεν υπάρχει έφταση στην κορυφή Υπάρχει μόνο η επιβεβαίωση ότι βρίσκεται στο σωστό δρόμο και έτσι το τελευταίο συνέστημα που σου αφήνει δεν είναι το τελείωσε, είναι ότι τώρα ξεκινάει στα αλήθεια.
Το τέλος δηλαδή λειτουργεί περισσότερο ως υπόσχεση για το μέλλον παρά ως ολοκλήρωση. Και ο θεατής μένει με την αίσθηση ότι το ταξίδι συνεχίζεται και ότι το όνειρο δεν τελειώνει ποτέ. Αυτή η επιλογή συνδέεται άμεσα με το γεγονός ότι το μάγκα συνέχιζε να εξελίσσεται εκείνη την περίοδο και έτσι το άνυμε λειτουργήσε περισσότερο ως μια στάση ανάμεσα στην πορεία της ιστορίας παρά ως το τελικό της κεφάλαιο.
Το πιο σημαντικό όμως που κατάφερε το άνυμε του Κάπιν Τσουμπάσα είναι ότι κατάφερε να μετατρέψει μια ήδη επιτυχημένη ιστορία σε ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Έδωσε πρόσωπο, φωνή και κίνηση στους χαρακτήρες και μετέφερε το μήνυμα του έργου σε ένα πολύ μεγαλύτερο κοινό. Δεν ήταν απλώς μια μεταφορά Ήταν η στιγμή που το όνειρο βγήκε από τις σελίδες Και μπήκε στη ζωή εκατομμυρίων θεατών Όχι μόνο στην Ιαπωνία Αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο Έτσι λοιπόν η επιτυχία του πρώτου εκείνου άνυμε που είδαμε και εμείς Δεν μπορούσε να μείνει χωρίς συνέχεια Η ιστορία του Τσουμπάσα δεν είχε ολοκληρωθεί Αντίθετα όπως είπαμε μόλις είχε ξεκινήσει Κι έτσι τα επόμενα χρόνια έρθαν νέες άνιμες σειρές για να συνεχίσουν αυτό το ταξίδι, κάθε μία καλύτερα διαφορετικά στάδια της πορείας του ήρωα.
Η πρώτη ουσιαστική συνέχεια ήταν το Scene Captain Tsubasa ανάμεσα στο 1989 και στο 1990. Μία σειρά από audiovisual only επεισόδια, δηλαδή επεισόδια που κυκλοφόρησαν μόνο σε βιντεοκασέτες και μιλάνε για το ARC του Junior Youth. Εδώ λοιπόν η ιστορία ξεφεύγει από το σχολικό επίπεδο και περνά στο διεθνές. Ο Τσουμπάσα και οι συμπέκτες του φορούν πλέον την φανέλα της Ιαπωνίας και συμμετέχουν σε διεθνές τουρνά στην Ευρώπη.
Οι αντίπαλοι είναι πιο δυνατοί, πιο έμπειροι και για πρώτη φορά βλέπουμε ξεκάθαρα ότι το όνειρο δεν περιορίζεται στην Ιαπωνία, αλλά αφορά όλο τον κόσμο. Η σειρά αυτή ολοκληρώνεται με την Ιαπωνία προφανώς να κατακτά το τουρνουά, δίνοντας μια πρώτη γεύση διεθνούς επιτυχίας. Ακολουθεί λοιπόν το Captain Tsubasa J Ανάμεσα στο 1994 και στο 1995 Το οποίο λειτουργεί εν μέρει ως remake Αλλά και συνέχεια το Ark Ξαναλύει δηλαδή την αρχική ιστορία πιο γρήγορα Και στη συνέχεια περνά στο Youth Ark Εδώ βλέπουμε το Tsubasa να εξελίσσεται ακόμα περισσότερο Ενώ παράλληλα προετοιμάζεται για το επόμενο μεγάλο βήμα Το να παίξει επαγγελματικό ποδόσφαιρο στην Ευρώπη Το άνυμα αυτό όμως δεν καλεί τυπλίως την ιστορία και αφήνει και πάλι πράγματα κενά.
Και η πιο καθοριστική συνέχεια έρχεται με την ταινία Captain Tsubasa Road του 2002. Αυτή η ταινία ή σειρά μίνι επεισοδίων, ταινία μίνι επεισοδίων πείτε το όπως θέλετε, συνδέεται άμεσα με το όνειρο του Τσουμπάσα και την πραγματικότητα του παγκόσμιου οδοσφαίρου. Εδώ λοιπόν βλέπουμε τον ήρωα να φεύγει για τη Βραζιλία και στη συνέχεια να κάνει το μεγάλο άλμα στην Ευρώπη παίζοντας σε επαγγελματικό επίπεδο Το όνειρο που είχε ως παιδί λοιπόν να παίξει στο υψηλότερο επίπεδο αρχίζει πλέον να γίνεται πραγματικότητα Παράλληλα το άνυμε δείχνει και την πορεία των υπόλοιπων χαρακτήρων Άλλοι ακολούθουν επαγγελματική καριέρα Άλλοι μένουν πίσω αλλά όλοι συνεχίζουν να κυνηγούν το ίδιο όνειρο μέσα από διαφορετικούς δρόμους.
Το ποδόσφαιρο λοιπόν δεν είναι πλέον ένα παιχνίδι, είναι επάγγελμα, ευθύνη και αυτό που βλέπουμε σήμερα στην παγκόσμια σκηνή, δηλαδή ένα άθλημα για άλλον τον κόσμο. Ωστόσο, και εδώ είναι κάτι πολύ σημαντικό, κανένα από τα άνιμε δεν φτάνει μέχρι το απόλυτο τέλος της ιστορίας όπως αυτή εξελίσσεται στο μάγκα. Η πλήρης πορεία του Τσουμπάσα συνεχίζεται κυρίως στο έντυπο έργο του Γιώη Τσίτακα Χάση, στο μάγκα δηλαδή, μέσα από σειρές όπως το World Youth και το Road 2002 και με τα γενναίστερα ARKS που έχουν ακόμα περισσότερο βάθος στο μάγκα.
Στο τέλος λοιπόν της ιστορίας το οποίο το βλέπουμε μόνο στο μάγκα ο Τσουμπάσα καταφέρνει να φτάσει στο υψηλότερο επίπεδο του παγκοσμίου ποδοσφαίρου να παίξει σε κορυφαία ευρωπαϊκά προταθλήματα και να αποτελέσει βασικό πυλώνα της εθνικής Ιαπωνίας Το όνειρό του να γίνει ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο δεν παρουσιάζεται ως μια στιγμή που ολοκληρώνεται με έναν τίτλο αλλά ως μια διαρκής πορεία εξέλιξης και με τα όσα έχει πετύχει μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Και εδώ βρίσκεται κάτι πολύ χαρακτηριστικό και για το μάγκα ότι δεν υπάρχει ένα απόλυτα κλειστό τέλος. Η ιστορία δεν τελειώνει με τον Τζουμπάσα να σηκώνει ένα τρόπο και να λέει «τα κατάφερα». Αντίθετα τον βλέπουμε να συνεχίζει ακόμα να παίζει, να εξελίσσεται, να ονειρεύεται. Ακόμα και στο πιο πρόσφατο υλικό πριν λίγα χρόνια η πορεία του δεν παρουσιάζει τόσο ολοκληρωμένη με την έννοια του τέλους αλλά ως ένα ταξίδι που συνεχίζεται και κάτι που αντικατοτρίζει απόλυτα τη φιλοσοφία του δημιουργού.
Γιατί όπως και στο πρώτο άνιμε έτσι και σε όλη τη σειρά το τέλος δεν είναι ποτέ το τέλος. Είναι πάντα το επόμενο βήμα. είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα απλό παιδικό πρόγραμμα. Στις αυλές και σαλάνες, όπως σας είπα στην αρχή, τα παιδιά δεν έπαιζαν απλώς ποδόσφαιρο, αναπαριστούσαν το άνιμε. Τα σουτ γινόταν το σουτ της Τίγρης και του Γερακιού ή του Πελαρκού καμιά φορά, οι αποκρούσεις ηρωικές και κάθε αγώνας έπαιρνε μια σχεδόν κινηματογραφική διάσταση.
Η υπερβολή της σειράς αντί να ξενήσει έγινε κομμάτι της γοητείας της και πέρσε αυτούς για στην καθημερινότητα. Ιδιαίτερο ρόλο έπαιξε και ο τρόπος που προωλήθηκε. Σε πολλές περιπτώσεις η σειρά έφτασε στην Ελλάδα μέσα από την Ιταλική της εκδοχή Holy Ebengi με Ιταλικό ήχο και Ελληνικούς υπότιτλους. Έτσι οι θεάτες γνώρισαν τον Τζουμπάσα ως Oliver Holy Hutton και τους υπόλοιπους χαρακτήρες με Ιταλοποιημένα ονόματα δημιουργώντας μία μοναδική υβριδική εμπειρία.
Η απονική ιστορία, ιταλικές φωνές, ελληνική αφήγηση. Το απόλυτο. Αλλά παρά αυτή την ιδιαιτερότητα, η επιτυχία ήταν τεράστια. Οι επαναπροβολές κράτησαν τη σειρά ζωντανή για χρόνια, ενώ αποτέλεσε για πολλούς την πρώτη επαφή με το άνυμε και έναν διαφορετικό τρόπο αφήγησης. Πιο δραματικό, πιο έντονο και πιο συναισθηματικό.
Και τελικά αυτό που έμεινε σε όλους μας Είναι ότι δεν είχε σημασία σε ποια γλώσσα θα το ακούγες Το Captain Tsubasa έγινε κομμάτι παιδικής ηλικίας Έγινε κοινή μνήμη και σημεία αναφοράς Και ένα όνειρο που για μια στιγμή έκανε κάθε παιδί Να πιστεύει ότι το επόμενο σουτ μπορεί να είναι και το δικό του σουτ του πελαργού Το δικό του απόλυτο σουτ Και σε αυτό το σημείο Μιας κι ακόμα δεν μου έχετε στείλει ένα ηχητικό Θα περάσουμε Στα τρίβια και fun fact Ή αλλιώς τρίβια Και fun fact Το σκίσε έτσι Δεν πειράζει να μου φτιάξετε ένα καλύτερο Πάμε λοιπόν να δούμε τα τρίβια και φανφάκτ.
Το κάπτεν Τσουμπάσα θεωρείται λοιπόν ότι συνέβαλε καθοριστικά στη διάδοση και στην ανάπτυξη της ποδοσφαιρικής κουλτούρας στην Ιαπωνία. Πολλοί διεθνείς ποδοσφαιριστές ακούς τα ονόματα Ζιντάν, Ινιέστα, Τόρες έχουν δηλώσει ότι εμπνεύστηκαν ψηρά. Η Japan Football Association είχε συνεργαστεί με τον ίδιο τον Γιώη Τσιτακαχάση.
Ο Τσουμπάσα χρησιμοποιήθηκε σε αρκετές περιπτώσεις ως σύμβολο και πρεσβευτής του Ιαπωνικού Οδοσφαίρου. Έχουν υπάρξει μασκότε εμφανίστου χαρακτήρα σε events εθνικής ομάδας και κυκλοφόρησαν ειδικές φανέλες της εθνικής Ιαπωνίας εμπνευσμένες από το έργο με στάμπες του ήρωα. Φανταστείτε τώρα για να καταλάβετε πόσο μεγάλο είναι αυτό που σας λέω Την φανέλα της εθνικής ομάδας της Ελλάδας με κάποιον ήρωα κόμικ πάνω Επίσης ο χαρακτήρας είχε συνεργασίες με μπράντς όπως η Αντίτας Τα οποία συνδύασαν το άνιμε και το πραγματικό ποδόσφαιρο Και το έργο λειτουργεί πρακτικά, το Captain Tsubasa δηλαδή ως ένα πόσπα στο μέρος της ταυτότητας πια ολόκληρου του Ιαπωνικού ποδοσφαίρου.
Τώρα, η φράση «The ball is my friend», η μπάλα είναι φίλοι μου δηλαδή, προέρχεται από ένα παιδικό περιστατικό μες στη σειρά, όπου ο Τσουμπάσα σαν πολύ μικρό παιδί σώθηκε από ένα ατύχημα χάρη στην ίδια του την μπάλα. Ο Τσουμπάσα έχει χάσει ουσιαστικά σε όλα τα αρκ μόνο έναν αγώνα. αρχικά απέναντι στη Μέιουα Ο δημιουργός τώρα ο Γιώητσι Τακαχάση είχε δηλώσει ότι ο αγαπημένος του χαρακτήρας είναι ο Τάρο Μισάκη Το 2019 ο Τακαχάση ίδρυσε και ανέλαβε πραγματική ομάδα με το όνομα Ναν Κάτσου Ευσή εμπνευσμένη από το μάγκα Ο Τσουμπάσα βέβαια ακούστε τώρα ένα πάρα πολύ ωραίο έχει συχνά γυναικείες φωνές τόσο στην ιαπωνική βερσιόν όπου μία από αυτές ήταν και η πρώην σύζυγος του δημιουργού όπως και στην ελληνική βερσιόν όπου τη μεταγλώτισε και τη φωνή του Τσουμπάσα ή του Όλιβερα αν το θυμάστε έτσι έκανε η Έμις τη Λιανίδου τώρα το Twin Shot ήταν μια άλλη τεχνική δεν ξέρω αν τη θυμάστε και αυτή που απαιτούσε δύο παίκτες να σουτάρουν ταυτόχρονα για να πάει πιο δύναμη η μπάλα
κάτι που είναι πρακτικά αδύνατο το πετύχουν στον αέρα στην πραγματικότητα πολλές τεχνικές παρουσιάζονται υπερβολικά για δραματικό αποτέλεσμα το είπαμε ο Χιούγκα είχε στη φανή των αριθμών 78 που σχετίζεται με το κάντζι το ιαπωνικό δηλαδή ιδεόγραμμα που αναπαριστά την τίγρη από το σου της τίγρης στην Ευρώπη δε φόρησε και το 1 συν 8 όπου ήταν αναφορά στον ποδοσφαιριστή Ζαμοράνο.
Πολλοί χαρακτήρες τώρα μες στο άνιμε αποκαλούνται με μικρά ονόματα κάτι το οποίο είναι πολύ ασυνήθιστο στην Ιαπωνική κουλτούρα. Η μυθοπλασία τώρα είναι τόσο μεγάλη που οι αγώνες αγνώνουν συχνά βασικούς κανόνες του ποδοσφαίρου. Το άνιμε έχει πολλές ασυνέπειες σε σχέση με μάγκα και γκέιμς και παιδιά όχι μόνο στην Ιαπωνία σε Ευρώπη αλλά και στην Λατινική Αμερική ξεκίνησαν ποδόσφαιρο λόγω της σειράς τώρα θα μου πείτε γιατί πολλοί από εσάς δεν έχετε ακούσει αυτό το άνυμε γιατί πολύ απλά δεν το έχετε ακούσει ποτέ ως κάποιον τσουμπάζα γιατί στην Ιταλία ήταν Χόλιε Μπέντζι στη Βραζιλία ήταν Σούπερ Καμπεόες εδώ ήταν ο Κανονιέρης των Γηπέδων στην Ισπανία ήταν Όλιβερ Ιμπέντζι στη Γαλλία ήτανε Olive Tom και ουσιαστικά κάθε χώρα είχε τη δικιά της ονομασία για τον κόσμο του Τσουμπάσα Και κάπως έτσι φίλοι μου φτάνουμε στο τέλος αυτού του επεισοδίου με τον Κάπτεν Τζουμπάσα ή όλοι οι δαρείς όπως το θυμάται κανένας.
Αν το δεις απλά χωρίς υπερβολές, αυτό που σας έμεινε και μου έμεινε δεν ήταν μόνο τα εντυπωσιακά σουτ ή τα ατελείωτα γήπεδα, ήταν η εμπειρία, ήταν εκείνα τα μεσημέρια που καθόσουν και έβλεπες χωρίς να βιάζεσαι, χωρίς να αλλάζεις κανάλι, γιατί κάτι σε κρατούσε εκεί. Γιατί κάθε σουτ που διαρκούσε 10 λεπτά Είχε τη μαγεία του Κάθε κατέβασμα του γηπέδου που διαρκούσε άλλο τόσο Είχε και αυτό τη μαγεία του Και μετά έβγαινας έξω και σχεδόν αυτόματα Όπως είπα και στην αρχή του επεισοδίου στην Αλάνα Το παιχνίδι συνεχιζόταν Η Αλάνα όμως γινόταν γήπεδο Οι φίλους ομάδες και η μπάλα Αποκτούσε μεγαλύτερη σημασία από ό,τι είχε πριν όχι επειδή το σχεδόν σαν πολύ αλλά γιατί έτσι σου έβγαινε φυσικά μετά το επεισόδιο που είδες και για πολλούς από εμάς ήταν και η πρώτη επαφή με τον ποδόσφαιρο η πρώτη σπίθα που έκανε την μπάλα να σημαίνει κάτι παραπάνω το Captain Tsubasa λοιπόν δεν ήταν αιρελιστικό και δεν είχε και λόγο να είναι αυτό που έκανε ήταν να σε βάζει να βλέπεις το παιχνίδι λίγο διαφορετικά
να δίνει σημασία στη φάση, στην προσπάθεια σε εκείνη τη μία στιγμή που μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Και αυτό είναι τελικά που έμεινε. Και κάπως έτσι κάτι από αυτό μένει και σε εμάς. Όχι όπως τότε, ούτε με τον ίδιο τρόπο. Αλλά σαν μια γνώριμη αίσθηση που εμφανίζεται κάθε φορά που η μπάλα κυλάει ότι το παιχνίδι συνεχίζεται απλώς σε μια άλλη μορφή.
Και το πιο ωραίο, ακόμα και σήμερα, αν ρωτήσεις κάποιον μπορεί να μην θυμάται το όνομα, μπορεί να μην θυμάται πώς το έλεγανε. Μπορεί να μην σου πει ναι ρε φίλε δεν το κάπτερντ σου μπάσα Αλλά θα σου πει Ερες ναι ναι ναι Αυτό με το σουτ του αετού του πελαργού της κόμπερας Κάπως έτσι ναι ναι το θυμάμαι Και εκείνη τη στιγμή Θα το δεις στο βλέμμα του κάτι θα λάμψει ρε φίλε Θα λάμψει μια εικόνα Μια αλάνα Ένα απόγευμα που δεν ήθελες να τελειώσει Γιατί τελικά δεν ήταν απλώς μια σειρά Ήταν μια ανάμνηση Που έμεινε κάπου βαθιά Και περίμενε Και χωρίς να το καταλάβουμε μεγαλώσαμε.
Αλλά ένα κομμάτι μας έμεινε εκεί. Σε εκείνο το σουτ που ακόμα ταξιδεύει για κανένα δεκάλεπτο ακόμα μέχρι να φτάσει στο τέρμα και σε εκείνο το επικό γκολ που πετύχαμε μία φορά ένα μακρινό καλοκαίρι του Ιούνιου σαν παιδιά στα 90's. Και μέχρι την επόμενη φορά, τα λέμε!
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
