Ep. 40: 3 θάνατοι στα κόμικ, που συγκλόνισαν

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Μουσική Αλληλικίες Αναμνήσεις από τα παιδικά μας χρονιά και τη δεκαετία των 90's. Πριν ξεκινήσουμε, να θυμίσω για μία ακόμα φορά πως δεν ξέχναμε επίσης να βάλουμε πέντε αστεράκια και μία καλλικριτική σε Spotify, Apple Podcast, να γράφετε τη γνώμη σας, εάν βέβαια θέλετε, κάτω από κάθε επεισόδιο, καθώς και να κάνετε follow στο Instagram RetroBubblePodcast για έξτρα υλικό, φωτογραφίες σχετικές με τα επεισόδια, αλλά και για να προτείνετε και εσείς το επόμενο θέμα.

01:28 Επίσης, εάν έχετε κάποιον φίλο κάποιον γνωστό που μοιράζεται την ίδια χαρά με εμάς όταν ακούει για τα 90's μιλήστε του για το Retro Bubble καθώς αυτό βοηθάει αυτό το project να έρχεται πιο κοντά σε περισσότερους νέους της γένειάς μας Σήμερα λοιπόν παιδιά σκεφτόμουν ειλικρινά τι θέμα να γράψω και ειλικρινά είχα κολλήσει, είχα κολλήσει φουλ έτσι Δεν λέω ok το κλασικό μοτίβο που γράφω για ένα αγαπημένο άνιμε Λέω την υπόθεση, περνάω στα dark theories και κλείνω με τρίβια και fun fact Δουλεύει Και δουλεύει και καλά Και βλέπω και μου λέτε κιόλας ότι σας αρέσει Αλλά πραγματικά χρειαζόμουν ένα διάλειμμα από το ίδιο και το ίδιο Ένα break from us Όπως είχε πει κάποτε και η Άκαρδη Ρέιτσελ στον Ροσ Εντελώς άδικα Ναι ρε φίλε, άδικα Και αν είχε κανείς διαφορετική άποψη, άσερθει να μου το πει By the way, ο Ρος είναι ο καλύτερος χαρακτήρας στα φιλαράκια Και ναι, they were on a break We were on a break Αλλά ας μην ξεφύγουμε προς τα εκεί Anyway λοιπόν, συνεχίζω Όπως καθόμουν λοιπόν στο γραφείο μου

02:41 Με το laptop, το καφεδάκι μου Και τον ίδιο να με ζαλίζει τόσο ωραία από το παράθυρο σήμερα Με σήμερο απογευματάκι Σκέφτηκα το εξής Τι θα έκανα μικρός στανάητης τέτοια ώρα Το πιο πιθανό θα ήμουνα με τα πόδια πάνω στο τραπέζι Θα έλειωνα στο Gameboy ή θα διάβαζα το αγαπημένο μου κόμικ Αλλά ρε φίλε σας έχω μιλήσει σχεδόν για όλα τα αγαπημένα μου κόμικ Και τότε παιδιά μου έρθει μια φιλασιά Πίσω σε ένα από εκείνα τα καλοκαίρια Ένα καλοκαίρι που έψαχνα παντού Σε κάθε περίπτερο, σε κάθε πρατηριοτύπου Να βρω ένα συγκεκριμένο κόμικ Ή μάλλον μια συγκεκριμένη σειρά.

03:25 Και δεν τα έβρισκα όλα τα τέυχη πουθενά. Και δεν ήξερα πώς τελειώνει η ιστορία. Και είχα σκάσει και τη συνέχεια της ιστορίας την έμαθα χρόνια αργότερα. Μέσα από το πειρατικό του Κάπτεν Τζίμι. Αλλά μικρός είχα μείνει με την απορία. Και αυτή η ιστορία που είχα μόνο το πρώτο μισό της ιστορίας ήταν ο θάνατος του Σούπερμαν.

03:50 Ε λοιπόν, να το το θέμα. Σήμερα θα σας ταξιδέψω λίγο διαφορετικά. Δεν θα πάμε σε άνιμε, δεν θα πάμε σε origin stories, αλλά σήμερα θα μιλήσουμε για το τέλος. Θα μιλήσουμε για τρεις ιστορίες. Τρεις ιστορίες όπου αγαπημένοι ήρωες δεν την κλείτωσαν. για τρεις ιστορίες που αυτοί οι ήρωες είδαν τα ραδίκια ανάποδα. Ή ακόμα καλύτερα ούτε αυτό.

04:19 Για τρεις θανάτους στον κόσμο των κόμικ, ανοίγω μια παρέθεση, αυτούς που άρεσαν σε μένα, όχι απαραίτητα τους καλύτερους γενικά. Και ναι, πριν ρωτήσει κανείς, Marvel Comic απορρίπτεται. Γιατί? Γιατί όσοι με ακούτε από την αρχή, Ξέρετε Τι ξέρετε Πόσο μεγάλο DC fanboy είμαι Και πόσο λίγο έχω ασχοληθεί με το αντίπαλον δέος Ναι ναι Ακόμα και από ταινίες μόνο σπάιντερμαν είδα Κι ούτε εκεί ξερελάθηκα Οπότε Χωρίς να σας κάθιστε ρόλο Αυτό είναι το επεισόδιο Για τρεις ιστορίες Στις οποίες αγαπημένοι ήρωες Βρήκαν το τέλος τους Έστω και προσωρινό Μέχρι που κάποια στιγμή έπαψε να είναι αστείο.

06:12 Έτσι λοιπόν στα τέλης δεκαετίας των 80's και στις αρχές των 90's οι DC Comics διοργάνωναν τα λεγόμενα Superman Summits συναντήσεις δηλαδή όπου η βασική δημιουργή των ιστοριών του ήρωα συγκεντρώνονταν για να χαράξουν την πορεία του. Ανάμεσά τους ήταν ο Jerry Ordway, ο Dan Juergens και ο Roger Stern αλλά και άλλη σημαντική δημιουργή της εποχής.

06:38 Μέσα σε αυτές τις δημιουργικές συζητήσεις, ο Όρντουε συνήθιζε να πετάει μια ιδέα που ακουγόταν μισοαστία-μισοσοβαρή. Και γιατί δεν το σκοτώνουμε. Αρχικά, κανένας δεν την έπαιρνε στα σοβαρά. Ο Σούπερμαν ήταν κάτι περισσότερο από ένας χαρακτήρας. Ήταν ένα σύμβολο. Από τον τεμπούτο του, στο μακρινό 1938, στο Action Comic 1, είχε καθιερωθεί ως ο απόλυτος ήρωας.

07:04 σχεδόν άφθαρτος τόσο μέσα στις ιστορίες όσο και στη συνείδηση του κοινού. Η ιδέα ότι θα μπορούσε να πεθάνει ένας τέτοιος ήρωας ένα τέτοιο σύμβολο φάνταζε σχεδόν αδιανοήτη. Ωστόσο, η πραγματικότητα της αγοράς κόμικ στις αρχές των 90s ήταν τελείως διαφορετική. Οι πολλοί στων τευχών του Σούπερμαν παρουσίαζαν πτώση, ενώ το κοινό είχε αρχίσει να θεωρεί τον χαρακτήρα πολύ προβλέψιμο.

07:33 Έναν ήρωα δηλαδή που πάντα θα κερδίζει, πάντα θα επιβιώνει, πάντα θα επιστρέφει στην κανονικότητα. Η παντοδυναμία του που κάποτε ήταν το μεγαλύτερο πλειονέκτημά του είχε αρχίσει να λειτουργεί εις βάρος της θεραματικής έντασης. Με λίγα λόγια το κοινό είχε αρχίσει να τον βαριέται ράδελφε. Και κάπου εκεί το αστείο του Ωρτουέι άρχισε να αποκτά βάρος.

07:58 Οι δημιουργοί της DC συνειδητοποίησαν ότι ο μόνος τρόπος να επαναφέρουν το αίσθημα κινδύνου και σημασίας γύρω από τον Σούπερμαν ήταν να κάνουν το αδιανόητο. Να δείξουν ότι ακόμα και αυτός μπορεί να πεθάνει. Όχι ως φτηνοσόκ αλλά ως μία αφήγηση με πραγματικές συνέπειες και αληθινό θάνατο. Έτσι λοιπόν γεννήθηκε η ιδέα που θα κατέληγε στο εμβληματικό storyline που έψαχνα μικρός σε όλη την επαρχία, το The Death of Superman του 1992.

08:32 Μια ιστορία που δεν είχε στόχο απλώς να συγκλονίσει Αλλά να επαναπροσδιορίσει τον ίδιο το μύθο του ήρωα Γιατί τελικά αν ο Σούπερμαν Ο πιο ισχυρός και συμβολικός ήρωας όλων μπορεί να πεθάνει Τότε κάθε πράξη αποκτά βαρύτητα Κάθε μάχη του έχει ρίσκο Και κάθε θυσία που κάνει σημαίνει κάτι πραγματικό Και έτσι μια φράση που ξεκίνησε σαν ένα αστείο σε ένα δωμάτιο γεμάτο δημιουργούς Εξελίχθηκε σε μια της πιο εμβληματικές και καθοριστικές στιγμές στην ιστορία των κόμικ Έτσι λοιπόν η απόφαση είχε πάρθει Από την άλλη βέβαια αν ο Σούπρεμαν πέθαινε τότε δεν θα μπορούσε να πέσει από έναν κλασικό εχθρό Δεν θα ήταν άλλη μια μάχη με έναν ιδιοφυλή βίλαν ή ένα σχέδιο που θα κατέρεται την τελευταία στιγμή Χρειαζόταν κάτι διαφορετικό, κάτι ασταμάτητο, κάτι που δεν διαπραγματεύεται, δεν εξηγείται και δεν σταματά.

09:37 Και έτσι γεννήθηκε ο Doomsday. Η πρώτη του εμφάνιση δεν μοιάζει με τίποτα από όσα είχαν δει αναγνώστες μέχρι τότε Δεν υπάρχει εισαγωγή Δεν υπάρχει αφήγηση που να εξήγει ποιος είναι Υπάρχουν μόνο εικόνες βαθιά κατά από τη γη όπου ένα πλάσμα είναι φυλακισμένο μέσα σε μια πράσινη στολή περιορισμού δεμένο με χοντρές αλυσίδες και με μεταλλικούς σημάντες.

10:16 Τα χέρια του είναι σφιχτά δεμένα, το σώμα του περιορισμένο. Σαν κάποιος να έχει προσπαθήσει να κρατήσει κάτι που δεν έπρεπε ποτέ να έχει υπάρξει. Και τότε αυτό το πλάσμα αρχίζει να κινείται. Στην αρχή ανεπέσθητα ένα σημάντες τεντώνεται, ένα μέταλλο λυγίζει και σε κάθε επόμενο πάνελ κάτι σπάει. Όχι απότομα αλλά βασανιστικά αργά.

10:42 Οι δημιουργοί χτίζουν την ένταση χωρίς να πούνε ούτε μια λέξη. Βλέπεις μόνο τη δύναμη να πιέζει από μέσα προς τα έξω. Μέχρι που τα δεσμά αρχίζουν να υποχωρούν. Σιγά σιγά τα χέρια ελευθερώνονται. Οι αλυσίδες πέφτουν. Και το πλάσμα ελευθερώνεται εντελώς από τη στολή. Ο Doomsday δεν γίνεται εκείνη τη στιγμή. Αλλά εκείνη τη στιγμή απελευθερώνεται Και από τη στιγμή που στέκεται όρθιος Αρχίζει να προχωρά Δεν τρέχει, δεν βιάζεται Απλά κινείται μπροστά Και ό,τι βρίσκεται μπροστά του Πάβει να υπάρχει Ο στρατός προσπαθεί να το σταματήσει Άρματα, όπλα, αεροπλάνα, εκρήξεις Τίποτα δεν τον αγγίζει πραγματικά Οι επιθέσεις τον καθυστερούν μόνο για δευτερόλεπτα Και μετά συνεχίζει περπατώντας Σαν να μην συνέβη τίποτα.

11:37 Όταν εμφανίζεται η ίδια η Justice League, υπάρχει μια μικρή ελπίδα. Αλλά καταραίει γρήγορα. Οι ήρωες πέφτουν ο ένας μετά τον άλλον. Πεθαίνουν παιδιά. Δεν υπάρχει στρατηγική που να δουλεύει. Και για πρώτη φορά η αίσθηση είναι ξεκάθαρη. Αυτό το πλάσμα δεν μπορεί τίποτα να το σταματήσει. Και τότε εμφανίζεται ο Σούπερμαν. Η μάχη που ακολουθεί δεν είναι ηρωική με τον τρόπο που την έχουμε συνηθίσει.

12:04 Δεν υπάρχει χρόνος για σχέδιο, δεν υπάρχει χρόνος για διάλογο. Είναι μια συνεχόμενη ομοί σύγκρουση. Ο Σούπερμαν πιάνει τον Ντούμσδεϊ και τον πετά μακριά από κατοικημένες περιοχές, προσπάθοντας απλά να περιορίσει την καταστροφή. Παρά όμως τις προσπάθειες του Σούπερμαν, το πλάσμα γυρίζει πίσω. Και έτσι αρχίζει ένα ταξίδι καταστροφής.

12:27 Οι δύο τους διασχίζουν πολιτείες. Πόλεις γκρεμίζονται γύρω τους Δρόμοι ανοίγουν Κτίρια καταραίουν Και κάθε χτύπημα είναι βαρύ Είναι αληθινό Δεν υπάρχει κόμικ μπούκ υπερβολή εδώ Κάθε γροθιά καταλαβαίνεις μέσα από τις σελίδες ότι πονάει Και για πρώτη φορά Ο Σούπερμαν αρχίζει να χάνει Αρχίζει να ματώνει Και όταν λέμε αρχίζει να χάνει Δεν χάνει τη μάχη Χάνει δυνάμεις Για πρώτη φορά Το σώμα του κουράζεται Το πρόσωπο του ματώνει, η αναπνοή του βαραίνει, κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί.

13:05 Ο άνθρωπος από ατσάλι, ο άνθρωπος που ήταν πάντα ο πιο δυνατός από όλους, αρχίζει να φτάνει στα όρια του. Και καθώς πλησιάζουν στη Μετρόπολης, όλα γίνονται πιο προσωπικά. Οι κάμερες καταγράφουν, οι πολίτες κοιτάζουν με τρόμο και μέσα στο πλήθος οι λόγες λένε. Η τελική σύγκρουση γίνεται εκεί όπου ο Σούπερμαν πάντα προστάτευε.

13:29 Στους δρόμους της πόλης του Και εκεί ξέρει Δεν υπάρχει μετά Δίνει ό,τι του έχει απομείνει Ο Ντούμσδεϊ σηκώνει τη γροθιά του Ο Σούπερμαν κάνει το ίδιο Και για μια στιγμή όλα παγώνουν Το τελευταίο χτύπημα έρχεται ταυτόχρονα και από τους δύο Δύο δυνάμεις συγκρούονται Και μετά σιωπή Ο Ντούμσδεϊ πέφτει Ο Σούπερμαν όμως πέφτει και αυτός μαζί του Η πόλη σταματά. Η Λόις τρέχει, γονατίζει δίπλα του, σηκώνει το σώμα του στην αγκαλιά της και δεν υπάρχουν λόγια.

14:08 Δεν υπάρχουν κραυγές υπερβολής. Μόνο σιωπή και σοκ. Κρατάει τον άνθρωπο που αγαπούσε και ξέρει. Ξέρει για πρώτη φορά ότι κάτι συμβαίνει που δεν έπρεπε να συμβεί. Ξέρει ότι έφυγε Και η εικόνα αυτή Η Λόις με τον Σούπερμαν στην αγκαλιά της Την κάπα πλωμένη σαν σημαία πίσω τους Σκισμένη Έγινε μία από τις πιο δυνατές στιγμές Στην ιστορία των κόμικ Και μετά έρχεται το πένθος Η κηδεία του Σούπερμαν δεν είναι απλά μία τελετή Είναι ένα παγκόσμιο γεγονός Μέσα στο ίδιο το σύμπαν της DC Comic ήρωσες από παντού συγκεντρώνονται άνθρωποι στους δρόμους σιωπηλοί και σημαίς με το σύμβολό του κατεβασμένες στο ίδιο το κόμικ δε υπάρχουν δύο κηδείες μία για τον Σούπερμαν και μία για τον Κλάρκ Κέντ ο Κλάρκ θα βέτε δίπλα στους γονείς του στο Σμόλβιλ μία ήσυχη ανθρώπινη τελετή εκεί βρίσκονται μόνο οι Λόις, ο Τζόναθαν Κέντ και η Μάρθα Κέντ.

15:21 Δεν υπάρχει δόξα, δεν υπάρχει μεγαλείο, μόνο πόνος. Ο Τζόναθαν Κέντ καταραίει. Ο άνθρωπος που μεγάλωσε τον Σούπερμαν, που του έμαθε τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, δεν μπορεί να αντέξει την απώλεια. Σε μία από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές, βιώνει μία σχεδόν μεταφυσική εμπειρία, σαν να προσπαθεί να κρατήσει το γιο του ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο.

15:46 Η άλλη κηδεία τώρα είναι για τον Σούπερμαν. Μεγαλοπρεπής και συμβολική. Ήρωες από παντού στέκονται ακίνητοι. Ανάμεσά τους και ο Μπάτμαν. Ο Μπάτμαν που παρακολουθήσει ο πυλός. Και αυτό έχει σημασία γιατί ο Μπάτμαν δεν είναι άνθρωπος που δείχνει εύκολα συναισθήματα. Αλλά εδώ υπάρχει σεβασμός και ίσως κάτι παραπάνω. Εναγνώριση ότι ο κόσμος μόλις έχασε την ελπίδα του.

16:17 Και όμως η ιστορία παιδιά δεν τελειώνει. Ο κόσμος προσπαθεί να συνεχίσει αλλά τίποτα δεν είναι το ίδιο. Η ελπίδα έχει χαθεί και τότε εμφανίζονται νέες φιγούρες. Νέοι Σούπερμαν. Και το ερώτημα αλλάζει. Τι σημαίνει να είσαι Σούπερμαν. Η απάντηση δεν έρχεται αμέσως. Αλλά όταν ο πραγματικός Σούπερμαν επιστρέφει, πιο αδύναμος, πιο ανθρώπινος, με το μαύρο κουστούμι του και το μακρύ μαλλί, δεν είναι η δύναμή του που έχει σημασία, είναι αυτό που αντιπροσωπεύει.

16:51 Γιατί ο θάνατός του δεν ήταν απλά μια ιστορία, ήταν μια στιγμή που έκανε τους πάντες να καταλάβουν κάτι πολύ απλό και κάτι πολύ βαθύ. ότι ακόμα και ο Σούπερμαν μπορεί να πεθάνει και από εκείνη τη στιγμή και μετά ο κόσμος των κόμικ δεν θα ήταν ποτέ ξανά ο ίδιος. Και τώρα για τη δεύτερη ιστορία μου θα συνεχίσουμε και πάλι με την DC.

17:18 DC Fanboy δεν είπαμε? Είπαμε. Και η ιστορία για την οποία θα σας μιλήσω είναι το υπεραγαπημένο μου A Death in the Family. Ένα story arc που δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη storyline του Batman αλλά είναι ένα από τα πιο σοκαριστικά και καθοριστικά γεγονότα στην ιστορία των κόμικ. Αυτό που την κάνει μοναδική δεν είναι μόνο η πλοκή της αλλά το γεγονός ότι το κοινό πήρε μέρος αυτήν.

17:46 Τι εννοώ? Keep listening. Στα τέλη των 80's λοιπόν ο Batman βρισκόταν σε μια τεράστια άνοδο. Με έργα όπως το The Dark Knight Returns και το Batman Year One οι πωλήσεις είχαν εκτοξευθεί και η DC Comic ήθελε να κεμεταλλευτεί αυτό το momentum. Ταυτόχρονα όμως υπήρχε ένα πρόβλημα. Ο δεύτερος Ρόμπιν, ο Τζέισον Τόντ δεν ήταν καθόλου αγαπητός.

18:14 Σε αντίθεση με τον Δίκ Γκρέισον, τον πρώτο Ρόμπιν και μετέπειτα Νάιτ Βινγκ ήταν πιο βίαιος, απίθαρχος και πολλοί αναγνώστες τον αντιπαθούσαν. Η ίδια η DC Comics το γνώριζε αυτό και δεν ήξερε τι να κάνει με τον χαρακτήρα. Έτσι λοιπόν γεννήθηκε μια ακραία ιδέα από τον editor Dennis O'Neill. Ας αφήσουμε είπε το κοινό να αποφασίσει αν θα ζήσει ή αν θα πεθάνει.

18:42 Αυτή η ιστορία λοιπόν δεν ήταν απλώς ένα ακόμα storytelling στην ιστορία των κόμικ. Ήταν ένα πείραμα. Στο τέλος του τεύχους Batman αριθμός 427, οι αναγνώστες μπορούσαν να καλέσουν σε δύο αριθμούς. Έναν για να ζήσει ο Τζέισον και έναν για να πεθάνει. Παιδιά, πάνω από 10.000 άτομα ψήφισαν. Το αποτέλεσμα 5.343 για να πεθάνει ο Τζέισον και 5.271 υπέρ της ζωής του Τζέισον.

19:19 Μιλάμε για μια διαφορά μόλις 72 ψήφων στις 10.000. Δηλαδή ο Ρόμπιν πέθανε κυριολεκτικά για λίγες δεκάδες ψήφους και το κοινό έγινε συνσεναριογράφος. Πιο ορμητικός, πιο θυμωμένος, πιο απρόβλεπτος, σε σημείο που ο Μπάτμαν αρχίζει να χάνει τον έλεγχο της συμπεριφοράς του και όταν ο Τζέισον ξεπερνά τα όρια και θέτει ζωές σε κίνδυνο, ο Μπρουσ παίρνει μια σκληρή αλλά αναγκαία απόφαση.

20:24 Τον απομακρύνει από τον ρόλο του Ρόμπιν. Η απόφαση του Μπρουσ διαλύει τον Τζέισον. Χωρίς ταυτότητα και χωρίς καθοδήγηση στρέφεται στο παρελθόν του προσπαθώντας να βρει ένα νόημα Μέσα από διάσπαρα τα στοιχεία ανακαλύπτει ότι η ιδεολογική του μητέρα ίσως είναι ένα ακόμα ζωντανή Αυτή η πληροφορία γίνεται μονή και τον οδηγεί σε ένα ταξίδι που θυμίζει κατασκοπικό θρίλερ Από την Κόθαμ μέχρι την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή ακολουθώντας ψεύτικες ταυτότητες και χαμένα ίχνη Τελικά εντοπίζει τη γυναίκα που πιστεύει ότι είναι η μητέρα του Την Σέιλα Χέιουντ Η επανένωση μοιάζει αρχικά συγκινητική Όμως η αλήθεια αποκαλύπτε γρήγορα και είναι τραγική Η Σέιλα δεν είναι θύμα Αλλά είναι συνεργάτης του Τζόκερ Είναι μπλεγμένη σε παράνομες δραστηριότητες Και παγιδευμένη από φόβο Και έτσι προδίδει τον ίδιο της στο γιο Εδώ η ιστορία βυθίζεται στο πιο σκοτεινό της σημείο Ο Τζόκερ εγμαλωτίζει τον Τζέισον σε μια καταλληλημένη αποθήκη Δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη σύγκρουση

21:43 αλλά για μια σκηνή ομοίς και σοκαριστικής βίας για τα δεδομένα ακόμα και εκείνης εποχής. Με έναν σιδερένιο λωστό τον χτυπά επανειλημμένα όχι απλώς για να τον νικήσει αλλά για να τον σπάσει, να τον διαλύσει σωματικά αλλά και συμβολικά σαν να καταστρέφει την ίδια την έννοια του Ρόμπιν. Και όμως ακόμα και τότε ο Τζέισον προσπαθεί να προστατεύσει τη μητέρα του παρά την προδοσία της.

22:16 Μέχρι το τέλος παραμένει ήρωας. Ο Τζόκερ όμως με ψυχρή σανδυστική διάθεση τους κλειδώνει μέσα στην αποθήκη εμόφυρτους και αφήνει πίσω του μια βόμβα με αντίστροφη μέτρηση. Την ίδια στιγμή ο Μπάτμαντ έρχεται να τους προλάβει. Η αφήγηση εναλλάσσεται ανάμεσα στον αγώνα του και την απελπισία μέσα στην αποθήκη δημιουργώντας μια έντονη δραματική ηρωνία.

22:41 Ο χρόνος τελειώνει και ο αναγνώσιος το γνωρίζει. Και μετά η έκρηξη. Όταν ο Μπάτμαν φτάνει είναι ήδη αργά. Ανάμεσα στα ερείπια βρίσκει το σώμα του Τζέισον. Η εικόνα του να κρατάει τον νεκρό Ρόμπιν στην αγκαλιά του γίνεται ένα από τα πιο εμβληματικά και φορτισμένα στιγμιότυπα στην ιστορία της DC. Δεν υπάρχει λύτρωση, μόνο απώλεια, αποτυχία και ενόχη του ήρωα.

23:15 Μετά τα γεγονότα αυτά ο Μπάτμαν δεν επιστρέφει ποτέ πραγματικά στην παλιά του μορφή. Ο θάνατος του Τζέισον Τόντ δεν είναι απλώς μια απώλεια, είναι μια αποτυχία από των στοιχειών. Για πρώτη φορά αποτυγχάνει να σώσει κάποιον που θεωρούσε οικογένεια και αυτή η αποτυχία γίνεται μέρος του πυρήνα του. Γίνεται πιο σκοτεινός, πιο σκληρός και πιο απομονωμένος.

23:40 Δεν εμπιστεύεται εύκολα, κρατά τους ανθρώπους σε απόσταση και για μεγάλο διάστημα απορείται την ιδέα να έχει ξανά Ρόμπιν. Η σχέση του με τους συμμάχους του ψυχραίνεται γιατί μέσα του υπάρχει πάντα ο φόβος ότι όποιος πλησιάσει πολύ θα πληρώσει το ίδιο τίμημα. Κάθε του συνάντηση με τον Τζόκερ αποκτά άλλη διάσταση. Δεν είναι πλέον ο αιώνιος εχθρός αλλά ο άνθρωπος που του στέρισε ένα παιδί.

24:07 Η σύγκρουση τους γίνεται βαθιά και προσωπική και όμως ο Μπάτμαν δεν το σκοτώνει. αυτή η επιλογή να μείνει πιστός στον κωδικά του κάνει το βάρος του ακόμα μεγαλύτερο γιατί σημαίνει ότι πρέπει να ζει γνωρίζοντας πως ο δολοφόνος του Τζέισον, ο δολοφόνος του Γιού του συνεχίζει να υπάρχει γιατί ο Τζέισον και κάθε Ρόμπιν για τον Μπάτμαν ήταν γιος του.

24:36 Το Edith in the Family δεν επηρέασε λοιπόν μόνο τον Μπάτμαν, επηρέασε ολόκληρη τη βιομηχανία των Κόμι. Μέχρι τότε οι περισσότερες ιστορίες, όπως είδαμε και με τον Σούπερμαν, επέστρεφαν σε μια ασφαλή κανονικότητα. Οι ήρωες με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο κάπως αναστένονταν, κάπως γύρναγαν. Εδώ όμως κάτι έσπασε. Ο θάνατος του Τζέισον Τόντ έδειξε ότι οι συνέπειες μπορούν να είναι μόνιμες και ότι οι ιστορίες μπορούν να έχουν πραγματικό βάρος.

25:09 Άνοιξε τον δρόμο για πιο όρημες και σκοτεινές αφηγήσεις Όπου οι ήρωες μπορούν να αποτύχουν, να κάνουν λάθη και να ζουν με αυτά Χρόνια αργότερα η ιστορία αποκτά μια αναδιάσταση Ο Jason Todd επιστρέφει μέσα από το Under the Red Hood Συνδεδεμένος με γεγονότα όπως το Infinite Crisis Και την παρέμβαση του Rush Algool μέσω του Lazarus Pete Βέβαια αυτό έγινε 17 ολόκληρα χρόνια μετά τα γεγονότα του Edith in the Family.

25:47 Καταλαβαίνετε για πόσο μεταμιλάμε. Για 17 ολόκληρα χρόνια ο χαρακτήρας ήταν νεκρός. Ο Ρόμπιν ήταν νεκρός και ακόμα και όταν επιστρέφει δεν επιστρέφει ως Ρόμπιν. επιστρέφει ως Red Hood πιο σκοτεινός, πιο βίαιος ένας αντιήρωας που κινείται ανάμεσα στη δικαιοσύνη και την εκδίκηση δεν διστάζει να σκοτώσει και κουβαλά ένα τεράστιο βάρος όχι μόνο το θάνατο του αλλά το γεγονός ότι ο Batman δεν εκδικήθηκε ποτέ αυτόν τον θάνατο αυτό οδηγεί σε μία από τις πιο δυνατές και τραγικές συγκρούσεις στο σύμπαν της DC μια σύγκρουση πατέρα και γιου Ο Τζέισον δεν ζητά συγχώρεση, ζητά απαντήσεις. Θέλει να μάθει γιατί η ζωή του άξιζε λιγότερο από τις αρχές του Μπάτμαν.

26:44 Έτσι ο θάνατος του Ρόμπιν δεν αποτέλεσε το τέλος, ήταν η αρχή της δημιουργίας ενός από τους πιο πολύπλοκους και τραγικούς χαρακτήρες στην ιστορία των κόμικ. Και τελικά το Endeth in the Family παραμένει κάτι περισσότερο από μια ιστορία. Είναι ένα πείραμα που πέτυχε με τρόπους που ίσως ούτε η DC Comic δεν περίμενε. Ένα πείραμα που έδωσε δύναμη στο κοινό και ταυτόχρονα του φόρτως μια ευθύνη.

27:14 Γιατί αυτή η ιστορία δεν γράφτηκε μόνο από συναριογράφους, αλλά και από χιλιάδες ανθρώπους που πήραν μια απόφαση χωρίς να ξέρουν πόσο βαριά θα είναι. Έτσι λοιπόν ο θάνατος του Ρόμπιν δεν ήταν απλώς ένα σοκαριστικό βιβλίο twist Ήταν μια στιγμή όπου το όριο ανάμεσα σε δημιουργό και κοινό εξαφανίστηκε Και όταν αυτό το όριο χάθηκε γεννήθηκε κάτι σπάνιο Μια ιστορία που δεν ανήκει μόνο στους χαρακτήρες της Αλλά και σε εκείνους που ψήφισαν και την καθόρισαν Και στο τέλος όσο και αν φταίει ο Τζόκερ μες στην αφήγηση Η αλήθεια είναι πιο βαριά Ότι ο Ρόμπιν δεν πέθανε μόνο μέσα στην ιστορία, πέθανε επειδή κάποιοι σαν εμένα, σαν εσένα που ακούς, το αποφάσισαν.

28:02 Και περνώντας τώρα στην τρίτη ιστορία που θα αναλύσουμε Είναι μια ιστορία που προέρχεται στο σύμπαν της IDW Publishing Ένα reboot που ξεκίνησε το 2011 και επαναπροσδιόρισε τα Teenage Mutant Ninja Turtles Τα γνωστά σε όλους μας χελονονιτζάκια με πολύ πιο όρημο και δραματικό τόνο από ό,τι είχαμε συνηθίσει. Ένα reboot που θύμιζε έντονα σε ύφος το πρώτο εκείνο σκοτεινό και όρημο κόμικ των Mirage Studios.

28:43 Ανοίγω μια μικρή παρένθεση. Όσοι δεν ξέρετε για τι πράγμα μιλάω, πώς και πάτε τώρα να ακούσετε το πρώτο επεισόδιο του Retro Bubble και να βάλετε και 5 αστεράκια. Κλείνει η παρένθεση. Σε αυτή την εκδοχή λοιπόν οι χαρακτήρες δεν είναι απλώς ήρωες δράσης Αλλά μια οικογένεια που δοκιμάζεται μέσα από τραύματα, ενοχές και απώλειες Οι συγκρούσεις έχουν πραγματικό βάρος και κάθε μάχη μπορεί να αφήσει συνέπειες Και κάποιες φορές να φέρει τις χελώνες πολύ πιο κοντά στον θάνατο από όσο θα περίμενε κανείς Φτάνουμε έτσι στο καθοριστικό τεύχος 44 Τη στιγμή που οι υπόλοιπες χελώνες βρίσκονται εκτός των υπονόμων ο Ντονατέλο είναι μόνος Το ίδιο το κόμικ δεν δίνει εκτενή ή δραματοποιημένη εξήγηση για το γιατί βρίσκεται απομονωμένος εκείνη τη στιγμή και αυτό είναι κρίσιμο Δεν υπάρχει κάποια ηρωική αιτία ή μεγάλη αποστολή που να το δικαιολογεί με σκηνή Είναι απλός μόνος και αυτή ακριβώς η απλότητα είναι που κάνει ότι ακολουθεί ακόμα πιο σκληρό.

30:02 Ταυτόχρονα, χωρίς να δηλώνεται ρητά στη συγκεκριμένη σκηνή, η κατάσταση αυτή συνδέεται με τον γενικό ρόλο του μες στην ομάδα. Ο Ντόνα Τέλο είναι ο πιο τεχνολογικά καταρτισμένος και στρατηγικά προσανατολισμένος από τους τέσσερις και συνήθως λειτουργεί ως υποστηρικτικός πυρήνας. Εκείνος όπου αναλύει, σχεδιάζει και δίνει λύσεις πέρα από τη μάχη Οι υπόλοιποι κινούνται πιο άμεσα στη δράση Εκείνος συχνά καλύπτει το πίσω μέτωπο, τα μετόπιστε Αυτή η δυναμική δεν εξηγείται αναλυτικά στο συγκεκριμένο σημείο Αλλά αποτελεί βασικό στοιχείο του χαρακτήρα και δίνει νόημα στο γιατί βρίσκεται εκτεθειμένος Η επίθεση τώρα έρχεται από τους Bebop και Rocksteady Στην εκδοχή αυτή της IDW, οι δύο αυτοί χαρακτήρες δεν είναι όπως γνωρίσαμε εμείς, ο Σπίθας και ο Ατσίδας, αλλά απορρισιάζονται ως καθαρά βίαιοι, σκληροί και ανελαίοι αντίπαλοι, χωρίς τον κομικό τόνο που είχαν σε παλαιότερες εκδοχές.

31:10 Η σύγκρουση που ακολουθεί δεν είναι ισορροπημένη, είναι μακελιό, είναι άμεση, σκληρή και μονοπλευρη. Ο Ντόνα Τέλο προσπαθεί να αντισταθεί, αλλά η διαφορά δύναμης είναι εμφανής από την πρώτη στιγμή. Δεν υπάρχει χρόνος για στρατηγική προσαρμογή και η σκηνή εξελίσσεται πολύ γρήγορα, χωρίς πάυσεις, χωρίς ανάσα. Και τότε, έχει τη στιγμή που αλλάζει τα πάντα.

31:37 Ένα χτίβημα του ροκ στέντι του ειρηνόκαιρου για να καταλάβετε είναι τόσο ισχυρό που σπάει το καβούκι του Ντονατέλο. Με ένα μεγάλο κρακ. Το καβούκι που μέχρι τότε λειτουργούσε ως σύμβολο προστασίας και ανθεκτικότητας καταραίει. Από εκεί και πέρα η εικόνα ξεκάθαρη. Ο Ντόνα Τέλο πέφτει στο έδαφος βαριά τραυματισμένος ανήμπορος να συνεχίσει.

32:08 Η σκηνή ούτε εδώ παρουσιάζεται ως ηρωική ή εξυδρανικευμένη. Αντίθετα είναι ομοίη και άμεση δίνοντας την αίσθηση ότι ο χαρακτήρας βρίσκεται κυριολεκτικά στο όριο μεταξύ ζωής και θανάτου. Και αυτό είναι που κάνει τη στιγμή τόσο δυνατή. Δεν υπάρχει καμία προειδοποίηση, δεν υπάρχει κανένα build up που να σε προετοιμάζει. Μέσα σε λίγες σελίδες ένας από τους βασικούς χαρακτήρες φτάνει στο πιο ακραίο σημείο και για πρώτη φορά τόσο ξεκάθαρα γίνεται φανές ότι σε αυτό το σύμπαν η ασφάλεια των χελωνών δεν είναι δεδομένη.

32:47 Η σκηνή αυτή δεν λειτουργεί λοιπόν απλώς ως ένα σοκ. Λειτουργεί ως σημείο καμπής για ολόκληρη τη σειρά. Από εκεί και μετά, ο κίνδυνος αποκτά διαφορετικό βάρος και ο αναγνώστης καταλαβαίνει ότι ό,τι συμβαίνει έχει πραγματικές συνέπειες. Και ίσως το πιο ουσιαστικό στοιχείο είναι αυτό. Οντώνα τέλος δεν φτάνει σε αυτό το σημείο λόγω κάποιου λάθους ή κάποιας απερισκεψίας, αλλά επειδή βρίσκεται μόνος μια συνθήκη απλή, αλλά αρκετή για να αλλάξει τα πάντα.

33:18 Και κάπου εδώ παιδες, φτάνουμε στο τέλος. Όχι απλά του επεισοδίου Αλλά σε εκείνο το συνέστημα που μόνο τα κόμικ των παιδικών μας χρόνων μπορούσαν να μας δώσουν Γιατί ναι, εάν το δούμε ψυχρά σήμερα, μεγαλωμένοι πια ξέρουμε Ξέρουμε ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους ήρωες επέστρεψαν Ότι ο Σούπερ μας σηκώθηκε ξανά Ότι ο Τζέισον Τόντ γύρισε ως κάτι άλλο Ή ότι τελικά ο Ντόνι επέζησε Ότι στα κόμικ ο θάνατος σπάνια είναι το τέλος Αλλά τότε Τότε δεν το ξέραμε Τότε καθόμασταν με το τεύχο στα χέρια Και δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε Γυρνούσαμε τις τελευταίες σελίδες ξανά και ξανά και ξανά Μπας και αλλάξει κάτι Μπας και μας ξέφυγε ένα πάνελ, μπάς και δεν πέθανε τελικά.

34:25 Και το σοκ, το σοκ ήταν αληθινό. Γιατί εκείνη την πρώτη φορά που το διαβάσαμε δεν ήταν απλά μία ιστορία, δεν υπήρχε ίντερ να δεις τι γίνεται, ήταν ένα μικρό χτύπημα μέσα μας. Γιατί για πρώτη φορά καταλάβαμε ότι οι ήρωες δεν είναι άτρωτοι και αυτό για το παιδικό μας μυαλό ήταν τεράστιο. Και μετά παιδιά έρχονταν η τρέλα.

34:52 Το ψάξιμο σε περίπτερα, σε ψιλικατζίδικα, σε στίβες από τέφχη να βρούμε τη συνέχεια, να δούμε τι έγινε μετά. Να κρατηθούμε από κάπου. Γιατί δεν γινόταν ρε φίλε να τελειώνει έτσι. Και όμως, εκείνη η αναμονή, εκείνο το κενό ήταν στο πιο δυνατό κομμάτι όλης της εμπειρίας. γιατί έκανα τον θάνατο να μοιάζει αληθινός και ναι μπορεί να μιλήσαμε σήμερα για συγκεκριμένες ιστορίες αλλά δεν ήταν οι μόνες υπήρχαν και άλλοι θάνατοι που μας σημάδεψαν και στιγμές που έμειναν χαραγμένες όχι επειδή ανατράπηκαν αλλά επειδή έμειναν και εδώ είναι ίσως το δύσκολο κομμάτι που θέλω να συζητήσουμε μήπως τελικά δεν είναι πάντα καλό να επιστρέφουν μήπως το να περιμένουμε κάθε φορά την Ανάσταση αφαιρεί κάτι από τη δύναμη της θυσίας γιατί υπάρχουν ιστορίες ειδικά στα παλαιά άνιμε που δεν πήραν ποτέ πίσω αυτό που έχασαν.

35:52 Στον Κέτε Ρόμπο ο Μουσάσι το Μόε δεν γύρισε ποτέ. Πέθανε τέλος και γι' αυτό η θυσία του ακόμα πονάει. Στον Βόλτρον ο Τακάσι Σιρογκάνε δεν είχε δεύτερη ευκαιρία και αυτό έδωσε βάρος στην ιστορία και έδωσε σημασία. Και ίσως τελικά φίλοι μου, εκεί βρίσκεται η μαγεία. Όχι στο αν ο ήρωας θα επιστρέψει και πώς θα επιστρέψει και σε τι μορφή θα επιστρέψει, αλλά στο τι αφήνει πίσω του όταν φεύγει.

36:26 Γιατί εκείνα τα παλιά χρόνια, εκείνα τα καλοκαίρια με τα τέφχη στο χέρι, δεν τα θυμόμαστε επειδή όλα πήγανε καλά, Τα θυμόμαστε γιατί για λίγο, για λίγο ρε αδερφέ Πιστέψαμε ότι δεν θα πάνε καλά Και αυτή η αίσθηση, αυτό το μικρό σφίξιμο στο στομάχι Αυτή η σιωπή μετά την τελευταία σελίδα Ήταν αυτή που έκανε αυτές τις ιστορίες αθάνατες Και μέχρι την επόμενη φορά Τα λέμε