Σταμάτης Φασουλής: "Όταν μαγειρεύω, λύνω τα προβλήματα του θεάτρου"
SOLD OUTΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Στο νέο επεισόδιο του Sold Out, η Γεωργία Οικονόμου συναντά τον Σταμάτη Φασουλή σε μια συζήτηση που ξεκινά από τη νέα του παράσταση «Το θέατρο ή τη ζωή σου» και καταλήγει πολύ πιο μακριά: στα παιδικά χρόνια στη Σαλαμίνα, στην πρώτη του επαφή με τη σκηνή, στις μεγάλες μορφές του ελληνικού θεάτρου, στις φιλίες, στις απώλειες και στη δύσκολη σχέση ανάμεσα στη μνήμη και τη ζωή.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
για τον πολιτισμό και όσα συμβαίνουν πάνω και πίσω από τη σκηνή. Σήμερα έχουμε μια μικρή ανατροπή στο πρόγραμμα. Η μία, η μία η κόλια, απουσιάζει εκτάκτος, οπότε όπως καταλαβαίνετε έμεινα όπως λέμε και στο χωριό μου να βγάλω τα κάστανα από τη φωτιά μόνη μου. Ή για να το πω πιο θεατρικά, να βγάλω μια ολόκληρη παράσταση χωρίς η πρωταγωνίστρια.
Ευτυχώς όμως, ο σημερινός μου καλεσμένος ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει να σώζεις μια παράσταση, να αυτοσχεδιάζεις και κυρίως να μην χάνεις ποτέ το χιούμορ σου. Ο Σταμάτς Φασουλής είναι σήμερα μαζί μας. Ιθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας, ένας άνθρωπος που έχει ζήσει το ελληνικό θέατρο από μέσα όσο λίγοι. Έχει γνωρίσει μυθικά πρόσωπα, έχει ζήσει ιστορικές στιγμές, μεγάλους θριάμβους, αλλά και αποτυχίες.
Και τώρα αποφάσισε να τα χωρέσει όλα σε μια παράσταση. Το θέατρο ή τη ζωή σου Ακούγεται σχεδόν σαν τελεσίγραφο Τι τίτλος είναι αυτός κύριε Πασχουρμή Μέταξυ απειλητικού και τίτλου Ναι υπάρχει απάντηση στην παράσταση Η παράσταση αρχίζει με ένα ερωτηματικό Και στο τέλος τελειώνει με ένα άλλο ερωτηματικό που προτείνεται σαν λύση υπάρχει απάντηση να σου πω είχε κάνει ένα πάρτι κάποτε ο Λόρανς Ολιβιέ και είχε καλέσει όλους τους τοπιούς τότε ήταν ο Ρίτσορ Μπάρντον με την Ελίζα Περτέλερ μόλις είχαν αρχίσει να είναι ζευγάρι και είχαν γίνει πρωτοσέλιδο σε όλες τις εφημερίδες στον Πλόιτ στη Σαν και αυτά και μέσα σε όλη την ατμόσφαιρα ρωτάει ο Λόρανς Ολιβιέ τον Μπάρντον πρέπει να αποφασίσεις τι θέλεις σεξφιρ ή σαν ή εξώφυλλο και είπε both Λοιπόν θέλω και το θέατρο και τη ζωή μου δηλαδή το ένα χωρίς το άλλο δεν έχει μεγάλη σημασία ούτε το θέατρο χωρίς τη ζωή, την προσωπική ούτε η προσωπική ζωή χωρίς το θέατρο τα θέλω και τα δύο και πολλές φορές μπορεί να είναι και ένα
Αυτό πήγα να πω ότι μάλλον αναμειγνύονται τόσο πολλοί Άρα και ξέρεις δεν το έχω κάνει ποτέ Δηλαδή με τους φίλους μου, με τους ανθρώπους μου, με τον άνθρωπό μου δεν συζητάω ποτέ προβλήματα του θέατρου. Δηλαδή μόλις σε λιώνει το θέατρο δεν μπαίνει στη ζωή μου. Περιεργοποιηθώ. Μπορεί να μπαίνει σαν σκέψη, σαν ας πούμε θα φανεί κομικό, ξιστά στο γελίο περνάει.
Αλλά ας πούμε όταν μαγειρεύω, γιατί μαγειρεύω κάθε μέρα, λύνω πολλά θεατρικά προβλήματα. και το λέω αυτό με κίνδυνο να πούν ότι κάνω το θέατρο της κουζίνας αλλά το λέω γιατί όταν ασχολούμαι με άλλα τότε τα προβλήματα του θέατρου λύνονται όπως όταν ξεχνάς κάτι τότε βρίσκεις τη λύση του έτσι και στο θέατρο αλλά ποτέ δεν ανακοινώνω τα προβλήματά μου δεν τα φέρνω μαζί στη ζωή μόνο στα φαγητά σήμερα τι θα μαγειρεύετε δηλαδή σήμερα θα κάνω Α, απλά παραμέτωνα κοτόπουλο θα κάνω με κονιάκ, μουστάρδα, σκόρδο και μέλι.
Και αυτό τι προβλήματα θα λύσει. Α, θα λύσει. Έπετε τι προηγήθησε μια σελίδα που μου είναι δύσκολη να μάθω. Είναι πριν την πρεμιέρα σήμερα. Ναι, είναι πριν την πρεμιέρα. Οπότε. Ναι, ελπίζω να μου λυθεί αυτό το θέμα. Πώς πρόκυψε λοιπόν αυτή η παράσταση και η ανάγκη σας για αυτή την παράσταση. Δεν είχα Δεν το είχα υπόψη μου Ο Μίλτος ο Σωτηριάδης δηλαδή Ο παραγωγός από το νέο κόσμο Μου το πρότεινε Δεν θα μου πήγαινε όχι γιατί Δεν θα ήθελα Αλλά δεν θα το τολμούσα μόνος μου Αλλά ο Μίλτος με πήρε μια μέρα τηλέφωνα Και μου λέει πως θα σου φαινότανε Να κάνεις αυτό Και μ' άρεσε πάρα πολύ η ιδέα Σαν να το περίμενα δηλαδή Σαν να το περίμενα Μάλλον δεν μ' άρεσε, με ενθουσίασε η ιδέα.
Μετά φοβήθηκα πάρα πολύ, γιατί φοβήθηκα ότι πώς θα γεμίσεις αυτό το κενό που είναι η λευκή σελίδα, που είναι πάντα η αγωνία μου. Πάντα, δηλαδή γράφω στα νέα κάθε εβδομάδα από το 1994. Είναι 32 χρόνια. Μόλις κάτσω να γράψω πάντα έχω την αγωνία αυτή κάθε Πέμπτη που γράφω. έχω την αγωνία αυτή ότι δεν θα μπορέσω να γράψω τίποτα τελείωσε αυτό ήταν αυτό βέβαια το έχω και στο θέατρο μετά την αγωνία μπαίνει στη δουλειά όταν μπαίνω στη δουλειά ξεχνάω τα πάντα και ξανάρχεται η αγωνία λίγο πριν την πρεμιέρα όχι τρακ δεν το καταδέχομαι διότι με εμποδίζει το τρακ δεν είναι παραγωγικό ενώ η αγωνία είναι παραγωγική το τρακ ξεκμυδενίζει σε κάνει να τρέμει να μπορεί να σκεφτείς Δεν θέλω.
Δεν θέλω. Σήμερα μια φορά κάναμε μια παράσταση τους μπαμπάδες με Ρούμι και ήταν η πρόβατ γενεράλε και βγήκε η ρόπα και έτρεμε. Της λέω, έτρεμε, έχει τρακ. Εδώ έχουμε πρεμιέρα και εσύ έχεις τρακ. Πώς μπορείς να έχεις τρακ. Έχετε ιδιαίτερη πιστοσύνη. Είναι σοβαρό πράγμα η πρεμιέρα. Δεν είναι έχω τρακ γιατί τι τρακ. Αγωνία βέβαια.
Η αγωνία σε κάνει να αγωνίζεσαι η αγωνία είναι δίπλα στο αγωνίζεσθε αυτό άλλωστε σημαίνει ενώ το τράξ ευνοχίζει θέλει στα όρια της φιλοσοφίας θέλει εξάσκηση η φιλοσοφία μπορεί να είναι και ένας τρόπος να σκέφτεσαι που να μην είναι εφαρμόσιμος είναι στα όρια του ανθρωπίνου ωραία πάντως εγώ διάβαζα σε συνεντεύξεις σας και σε μένα το είχατε πει σε μια συνέντευξη που είχαμε κάνει παλιότερα ότι γενικώς δεν σας αρέσει να κοιτάζετε πίσω τώρα σε αυτή την παράσταση αναγκάστηκα οπότε θέλατε μάλλον τη μήγα του Σοκράτη το νύστρο όμως τώρα κοιτάω με έναν τρόπο που είναι δημιουργικός δεν με αρέσει να κοιτάω πίσω γιατί θέλω να κάνω κάτι μπροστά τώρα αυτό που γίνεται εμπρός είναι όλο το πίσω οπότε αναγκαστικά το κοιτάω αλλά με τον τρόπο της τέχνης που στην τέχνη όλα παίρνουν άλλη δυναμική άλλο σχήμα ακόμα και οι πολύ κακές στιγμές σαν να ξορκίζονται όταν τις τοποθετήσεις σε ένα ποιητικό επίπεδο και όχι σε ένα ρεαλιστικό όπως είναι ένα σεφιάλτης το βλέπεις και όταν προσπαθείς
να σκηνοθετήσεις έναν εφιάλτη σου τον εξαφανίζει το εφιάλτης και γίνεται τεχνική, εδώ πρέπει να βάλω αυτό, εδώ πρέπει, και λες, α, είναι κάτι που μπορεί να χειριστώ αυτό δηλαδή που εγώ το φοβόμουνα μπορώ να το χειριστώ και να πω χαμήλωσε εδώ το φως έλασε με το κόκκινο μανδύα γύρισε πλάτη, έτσι ήταν αυτό το όνειρο που είδα και ξαφνικά το όνειρο που είδες το χειρίζεσαι δηλαδή αυτό που φοβόσουνα Το ξαναγεννάς και το χειρίζεσαι εσύ Είναι η θετική σου υπόρθαση Ναι είναι και στο χέρι το δικό σου Δεν είναι στο δικό του που έρχεται τη νύχτα Και σε ξυπνάει και Λοιπόν σε έλεγα και Εντάξει λέτε λίγο και τις αρχές ψυχανάλεις Όταν έρχεσαι σε επαφή με το τραύμα σου Έχεις το ξεπερνάς Και άλλο να το αναπαριστάς Γιατί όταν το αναπαριστάς Γίνεσαι εσύ ο χειριστής του Ενώ όταν έρχεται Μόνο του είσαι υποχείριόν του Ναι σωστό Είσαι παθητικός ενώ δεν είσαι ενεργικός Όχι δεν ήταν έτσι Και μπορεί να ήταν έτσι τότε η στιγμή Αλλά θα τη μακιγιάρουμε λίγο Για να γίνει κατανοητής στο κοινό
Οπότε Το φτιάχνεις Είσαι ο σκηνοθέτης του Δεν είσαι ο ηθοποιός Είναι ένας μικρός θεός Είναι λίγο Όχι ακριβώς Ένας μικρός δημιουργός Πάμε να το πιάσουμε τον Ήμα από την αρχή από τα χρόνια στην Σαλαμίνα, μετά τα Δικευριανά πήγατε με τους γονείς σας και τις πασαριές Όχι, αυτό, εγώ στα Δικευριανά δεν είχα γεννηθεί οι γονείς μου ήταν στην Αθήνα και φύγανε γιατί μένανε στα Εξάρχεια κάπου, ήταν η μάχη του Πολυτεχνείου τότε που και εγώ ήταν όλη η Αθήνα φύγανε με τα ρούχα που είχαν δεν πήρανε τίποτα μετά κάνανε τη μετακόμιση και πήγανε στο σπίτι, στο αμπελάκι το πατρικό της μητέρας μου το οποίο το είχαν επιτάξει οι Γερμανοί επειδή ήταν το μόνο που δύο σπίτια ήταν που είχαν την τουαλέτα μέσα και όχι έξω όπως όλα τα χωριά του Καλογιάννη και το δικό μου νομίζω και το είχαν επιτάξει στο ένα κάνανε το στρατηγείο τους και στο σχολείο το δικό μας ήταν το νοσοκομείο τους τώρα σε τρία δωμάτια τι νοσοκομείο ήταν αυτό Α όχι είχε κάνει επιτάξεις και του θείου μου Απάνω όχι ήταν πολλά
Μεγάλο νοσοκομείο Γερμανίου Δηλαδή εμείς είχαμε κάτω τρία δωμάτια Χολ κουζίνα και παράσπιτο Απάνω είχε Ένα δύο τρία τέσσερα δωμάτια Για αυτούς Και κουζίνα Οπότε το είχαν κάνει Αλλά να φανταστείτε Όταν γεννήθηκα εγώ Και όταν ήμουν Πεσάρον πέντε θυμάμαι Πριν γεννήθη ο αδερφός μου θυμάμαι ότι δεν είχαν βγάλει ακόμα τα ξύλα χιαστή στη μάντρα που ήταν με σειρματοπλέγματα γύρω γύρω που το είχαν για προστασία δηλαδή ο μπαμπάς και η μαμά τα βγάλανε όταν πήγανε κάτω μετά από καιρό δηλαδή και γεννήθηκα εγώ πρέπει κατά το 50-51 να τα βγάλανε γιατί ξέρω ότι μόλις τα βγάλανε ανέβηκα η μπροστινή αυλή είχε πηγάδι φίνικα και λουλούδια Η πίσω αυλή χωριζόταν με μία πέργκολα, είχε μία μουριά, μία αμυγδαλιά, ένα κυπάκι με κυπευτικά και ένα τεράστιο κοτέτσι.
Όταν λέω τεράστιο εννοώ όσο είναι το μισό αυτό και τόσο ψηλό. Τα θυμάστε αυτά Σανικό. Ναι γιατί πήγαινα πάνω στο κοτέτσι, ήταν η ταράτσα μου αυτή, όπου είχαν βάλει όλα τα πράγματα των Γερμανών. δηλαδή και ξέρεις αυτά δεν τα λέω δεν τα λέω στην παράσταση τα λέμε εδώ εντάξει θυμάμαι ότι είχε χαλασμένες κονσέρβες κορν μπιφ οι οποίες από τον ήλιο και είχαν περάσει 10 χρόνια από τότε που φύγαν αυτοί είχαν φουσκώσει, είχαν κάνει και εγώ είχα πάρει ένα σφυρί και ένα καρφί και τις τρύπαγα και αυτό εκτοξευόταν γιατί είχε με τα χρόνια ξέρεις αυτό είχε διονκωθεί και μ' άρεσε πάρα πολύ και επίσης είχαν και κάτι σαν σαν ταλιατέλες ίσια, ναι, μαύρα καφέ, τα οποία ήταν σαν φυτίλια και το γέμιζε αυτό μέσα και τα άναβα και το πέταγα έξω, φώναζε και τα παιδιά και ήρθαν στη μητέρα μου γιατί γίναν όλα μαύρα και το ξέφθηκε αυτό και ήταν οι μητέρες με τα παιδιά και πυροτεχνουργός Μάλιστα Και η ιδιαίτερη σύνδεση με τη Σαλαμίνα Γιατί δεν αισθάνεσαι αθηναίος Όχι Έξι χρόνια έμεινα
Όχι εφτά Εφτά χρόνια έμεινα Σαλαμίνα Αλλά τρώω ακόμα εξ αυτού Ήταν μάλλον πολύ καθοριστικά Ήταν τα καθοριστικά χρόνια Δηλαδή οι άλλες μου μνήμες δεν είναι τόσο δυνατές Ούτε τόσο σημαντικές Δηλαδή Γιατί γνώρισα τον κόσμο Και την ονοματολογία του Ότι αυτό είναι λουλούδι, αυτό είναι δέντρο Αυτό είναι μαμά Αυτό το λέμε τραπέζι, αυτό είναι πηγάδι Αυτό είναι νερό, αυτό είναι φίνικας Άρχισα να ονοματίζω Τα πράγματα εκεί Και ξέρεις Θα μ' αρέσει αυτή η λέξη Όταν δίνουμε όνομα Σε ένα πράγμα το καθαγιάζουμε Και το κάνουμε οικείο Λοιπόν, εκεί που πρωτονοματίζεις τα πράγματα, σε χαρακτηρίζει πάρα πολύ.
Βέβαια. Γιατί είναι εκεί που τα έκανες δικά σου, εκεί που έκανες δικό σου τον κόσμο. Είπατε και τη μαγική λέξη της φύσης, εκεί ήρθατε και σε επαφή με τη φύση, εποτε καταλαβαίνω. Ναι, ναι. Οπότε. Μα τώρα που μένω τα τριάντα τελευταία χρόνια της Αυρυλής, έτσι τα διάλεξα γιατί το τοπίο τότε ήταν ίδιο με τη Σαλαμίνα σχεδόν.
Ήταν αττικό τοπίο της Αλαμίνας Τώρα δεν είναι πια Να φανταστείς ότι εκεί που μένω τώρα Δίπλα, μένεις Σαβριλισσιά Όχι, δούλευα όμως 16 χρόνια Σαβριλισσιά Εκεί που μένω εγώ δίπλα Όταν πήγα το 1992 Ήτανε στάνη Ήτανε μια στάνη Το πιστεύω γιατί και εμένα στη δουλειά μου δίπλα στον Πίγασο Ήτανε πρόβατα Και μάρισε αυτοί Οι καμπύλες που υπήρχαν στους λόφους μέχρι να γίνει πεντέλη απάνω οι ελιές με τα κυπαρίσια και τα σκίνα που ήταν πολύ κοντά και το χρώμα, το χρώμα του χώματος που ήταν πολύ κοντά στη Σαλαμίνα τώρα όχι έγιναν πολλές μεζονέτες με χτύκεσαν οι μεζονέτες και πάμε να δούμε λοιπόν τι τον είμαμε το θέατρο δυόμισι ετών Βήρα της Άγγυρες ναι είδα το Βήρα της Άγγυρες με πήγανε δηλαδή Έχετε αναμνήσεις από δυόμισι ετών Αυτό και μάλιστα αυτό και το θάνατο του παππού όχι δεν ήταν δυόμισι πρέπει να ήμουν ναι τρεις ήμισι αυτό και ο θάνατος του παππού είναι πράγματα που θυμάμαι και επειδή μου λέγανε τότε όταν ήμουνα στα 25 ή 26 αυτή η μνήμη κάθε φορά που θυμάσαι
κάτι το μεταμορφώνεις το μακεγιάρις κάθε και την έγραψα ακριβώς τι έβλεπα οπότε ξέρω ότι δεν την έχω διαμορφώσει αλλιώς μετά τα 25 είναι ίδια θυμάμαι δηλαδή τρεις τέσσερις μην φαντάζεσαι ότι θυμάμαι ιστορίες αλλά θυμάμαι εικόνες σχεδόν στεροσκοπικές και νομίζω τα συναισθήματα είναι αυτά της στιγμής που σας καθόρισαν και τις εικόνες έτσι δεν είναι αλλά μαγεύτηκα όταν είδα το Βίρα της Άγγελης μαγεύτηκα από τα σκηνικά από τα κοστούμια από τον τρόπο που αλλάζαν τα πράγματα και πως ξαναγεννιόντουσαν όλα μπροστά στα μάτια σου.
Μαγεύτηκα. Και όταν γύρισα είπα στη μητέρα μου μαμά μου εγώ είμαι ηθοποιός. Και έκανε εντύπωση στη μητέρα μου και με το έλεγε μετά δεν είπες όπως όλα παιδιά θα γίνω. Είπες ότι είσαι. Βέβαια ο παπάς έκανε ότι δεν τα άκουσε και δεν ήθελε καθόλου. Του το έκρυψε και όλος όταν πήγα στη σχολή. Α ναι. Ο παπάς τι δουλειά έκανε.
Ναυτικός Ναυτικός Ε, το καταλαβαίνω το καημένο Ξέρεις πήγαινε σε φαινείο που ήταν στο Βηραιά Που ήταν όλοι ναυτικοί εκεί Ο ένας γιος γινόταν μηχανικός Ο άλλος καπετάνιος Στο τρίτο σχολείο δοκίμων Ο άλλος πήγε στον πόρο Στην Ήδρα, εμποροπλή αρχή και αυτά Τον ρωτάγανε εσένα τι θα γίνει ο γιος Να έλεγε θεατρίνος δεν του πήγαινε Και εκείνη την εποχή Και ήθελε να τον σώσουν από αυτό.
Δεν του το είπα, του το είπα μόνο στην Πρεμνέρα. Σε εξετάσεις μου που θα γινόντουσαν τότε οι εξετάσεις του Εθνικού, γινόντουσαν στο Τσίλερ. Δεν γινόντουσαν στη σχολή μέσα. Φοράγαμε όλα. Εγώ έκανα το ριχάρι το δεύτερο και φοράγα την Πέρτα που φοράγε ο Χόρν στο Λερετζάντζιο. Τότε έβαλα την Πέρτα και έγραφα από πίσω Δημήτρης Χόρν.
Γιατί από πίσω υπάρχει ένα ταμπελάκι Ποιος την έχει Είχα μεγάλη επιτυχία μέσα μου Μάλλον και έξω σας Όχι δεν πήγα καλά Ούτε εγώ ούτε η Άννα Δεν πήγαμε καλά 6.30 πήραμε Η Άννα ή Ήπανε για το πουλ Πήγαμε μαζί Πάντως αποφασισμένος Στόχοθετημένος Και ο λίγων πείσμων Από ότι καταλαβαίνω Δεν το καταλάβω Δεν το καταλάβαινε, νόμιζα ότι έτσι είναι η ζωή Ε, μαζεύατε εκεί όμως τα παιδιά, τους φίλους Κάνατε διάφορα Α, αυτό δεν είναι πεισματάρις, είναι δημιουργός Όχι, όταν πήγα 15 χρονών Να μάθω αγγλικά Και έμαθα θέατρο Γιατί πήρα όλους τους μεθαίες μου Και κάθε Σαββατοκύριακο βγάζαμε τις καρέκλες Και κάναμε θεατρική σκηνή Όπου παίξαμε μεγάλο ρεπερτόριο Μπορεί να είμαστε 15-16 χρονών Ήταν η ιστορία του ζωολογικού κήπου του Άλμπη.
Είχε υπηρχεί πριν τρία χρόνια στον πρωτοβουλίο του Άλμπη. Και όλα αυτά τα βρίσκατε εσείς, τα έλεγα. Όχι, αυτό το είχε το θέατρο του Νίτσου, ένα περιοδικό που έβγαινε κάθε μήνα. Όχι, εννοώ εσείς όμως τα... Εγώ τα έβρισκα και έκανε και όλο το θέασμα, τα σκηνοθετούσα, τα σκηνογραφούσα. Εντάξει δεν είναι απλό πράγμα αυτό για έναν 15χρονο Αν το συγκρίνουμε με τους σύγχρονους 15χρονους Γιατί, γιατί τους σύγχρονους 15χρονους κάνουν μέχρι πείραυλο Πώς αναπολείται αυτά τα χρόνια με την Άννα την Παναγιωτοπούλου στο εθνικό οι παρέες που δημιουργήθηκαν το ελεύθερο θέατρο Ναι τώρα τα μεταμορφώνουν σε παράσταση Αυτό έχει ενδιαφέρον Ναι Είναι αυτό που είπαμε στην αρχή αισθάνεσαι ότι μπορεί επιτέλους να ανταχειριστείς στιγμές που σας έχουν μείνει πάρα πολύ έντονες και πρόσωπα καλά η Άννα ήταν πρόσωπο της ζωής μου αλλά και πρόσωπα που δεν ανήκουν στο θέατρο όπως η Μαρία, ο Γιώργος η Φρίντα πρόσωπα που με σημαδέψανε και που ήταν δίπλα στη ζωή μου πολύ αλλά τώρα μιλάω για όλα αυτά
αλλά με έναν τρόπο που δεν με καθησυχάζει μόνο προσπαθώ να τα καθαγιάζω δηλαδή να τους βγάζω την ρεαλιστική τους υπόσταση και να υπάρχει όλος ένα ποιητικό θεατρικό επίπεδο που να τα εξαχνίζει να τους βγάζει δηλαδή τα naturalistικα στοιχεία από πάνω που πληρώνουν γιατί γιατί ο άνθρωπος έχει είναι απολάσπη και διαμάντια έχει πολλοί χειδές στιγμές ακόμα και στην καθημερινή του ζωή και έχει και πολλοί ποιητικές στο στο ποιητικό ρεαλισμό που εμένα είναι ο δρόμος μου στο θέατρο με τα χρόνια έγινε έτσι προσπάθησα να κάνω προσπάθησα να ακολουθήσω πολλούς δρόμους στον τρόπο που παίζω ή σκηνοθετώ κατέληξα στον ποιητικό ρεαλισμό δηλαδή στην αρχή πίστευα σε εξπιρροσιονιστικά θέματα σε εξπιρροσιονιστικά θεάματα μετά σε λαϊκικά δρόμενα μετά σε λαϊκά είδη όπως ήταν η επιθεώρηση μετά στο ελληνικό άργο που το πιστεύω πάρα πολύ που είναι μια περίοδος νατουραλισμού και που άκρατος νεορεαλισμός θυμάμαι ότι έρχεται με το κάνει το φιντανάκι όταν φέρνει όταν φέρνει η γειτόνισσα
στην πρωταγωνίστρια λίγο κρέας να κάνει και φτέδες τους έκανε μπροστά στο κοινό δηλαδή έφερνε μια μηχανή του κοιμά και μέσα σε όλο το διάλογο γινόταν πράγματα που τώρα δεν θα το έκανα αλλά τότε ήταν και εποχή φαντάστηκε 1995 ήταν το θέατρο εντελώς σε άλλο επίπεδο τότε ήταν ένα από τα στοιχεία που αντί να εμποδίσουν τη δράση την προωθούσαν τώρα δεν θα το έκανα δεν ξέρω αν θα έβαζε καν αυτό το νατουραλίστικο σκηνικό που είχα τότε Τι είχε κάνει ο Γιώργος Ασμακόπουλος σε ένα σκηνικό το οποίο μόλις άνοιγε αυλιά χειροκρόταγαν.
Μόνο για το σκηνικό. Ήταν νόμιζες ότι άνοιγες μία τρύπα και έβλεπες μία αυλή στην πλάκα το 1924. Το 1924. Ή το 1922. Ήταν πριν η κρατησιανική καταστροφή. Δάσκαλοι. Από το Μινοτή, την Παξινού. Η Παξινού δεν ήταν δασκάλα μου αλλά έβλεπα τα μαθήματά της στο τρίτο που τα παρακολουθούσα τότε δεν καταλαβαίναμε περάσαν χρόνια να καταλάβουμε ότι αυτό ήταν πολύ σημαντικό γιατί δεν ήταν κατασκάλε ήταν μεγάλη ηθοποιός ήταν σπουδαία ηθοποιός και αυτά που έλεγε ήταν ενός άλλου επίπεδου που τα παιδιά 18 χρονών δεν μπορούσαν να καταλάβουν κάπως όμως έμπαιναν μέσα μετά από χρόνια τα θυμόσαν και λες αααα αυτό εννοούσε Ας πούμε έλεγε Σε αυτή που έπαιζε την Μπερναρντ Άλμπα Την είπε είχε παίξει η ίδια Απίστευτα καλά Υπάρχει και ένα γράμμα του αδερφού του Λόρκα Που έλεγε ούτε η Μαργαρίτα Ξυργού Ούτε καμία δεν έχει παίξει Όπως παίζεις εσύ την τελευταία σκηνή Τα τρία τελευταία Σιωπή σιωπή σιωπή είπα Όταν μιλάγε λοιπόν για την Μπερναρντ Άλμπα Έλεγε μα δεν καταλαβαίνετε Αυτή είναι ένα μεγάλο Α
Τώρα τι να καταλάβουμε εμείς από το ένα μεγάλο Α Μα υπάρχει στον τίτλο έλεγε Υπάρχει Α Καζάντι Μπερνάρντα Αλμπά Α Αυτό είναι ο ρόλος Εμείς σχεδόν γελάγαμε Και λέγαμε μήπως είναι το Β Μήπως είναι το Α Και μετά από χρόνια κατάλαβα τι εννοούσε Και δεν το κατάλαβα σαν έννοια Το κατάλαβα την ώρα που έπαιζα όταν έκανε μια παρήχηση ο ρόλος του ΚΑΠΑ και λέω αυτό εννοεί ακόμα και τώρα σαν τραγούδι του Κραουνάκη που λέω και έχει κάνει τους στίχους καταπληκτικούς θα μας πείτε γι' αυτό που λέει στο κάτω κάτω γλιστράνε κάτω κάτι παλιόλαδα αυτό το κακ κακ κακ που σχεδόν είναι σαν να μην μπορεί να μην σκληρό έτσι για το τι είναι η ζωή ότι στο κάτω κάτω γλιστρά είναι κάτω κάτω η παλιόλαδα και μιλάει για τη ζωή και τη γλίστρα και τη γλίτσα που υπάρχει εκεί και λες αυτό εννοούσε για το α ντρομερό αυτό ναι και ο Τεριζάκης χωρίς τον Τεριζάκη δεν νομίζω ότι θα ήξερα πως ξεκλειδώνει ένα θεατρικό έργο αυτός έδωσε το κλειδί αυτός ήταν το κλειδί του Σόλ το κλειδί του Σόλ κιόλας
το πιο βασικό δηλαδή αυτά που έλεγε ας πούμε στην απορία τη δικιά μας με είναι δυνατόν είναι η ήρωας ο Οιδίποδος ο οποίος είναι καταδικασμένος από τον Απόλλωνο από την αρχή ότι θα σκοτώσει τον πατέρα σου θα παντρευτείς τη μάνα σου ότι είναι η ήρωας του αυτός δεν έχει βούληση και λέει ότι κάνετε λάθος ο Απόλλωνας δεν προλέγει προβλέπει επειδή είναι ο Θεός του φωτός βλέπει τι θα κάνεις δεν σε καταδικάζει επειδή είναι το φως που κυκλοφορεί σε άλλους χρόνους δηλαδή έπρεπε να έρθει για το φως και την ταχύτητα και το φωτός και όλα αυτά έπρεπε να έρθει ο Ανιστάνινγκ για να το δικαιώσει αν και υπάρχει το ίδιο το φως και ο χρόνος και στο Μπρούστ ο Ανιστάνινγκ έχει πει ότι δεν υπάρχει τίποτα που έχω ανακαλύψει που να μην έχει προηγηθεί η ποίηση τρομερό αυτό ναι, αυτά που ο Οιδίποδος μιλάει Είναι σαν ένα ποίημα που έχει γραφτεί πριν από τον Εινστάιν για το ίδιο θέμα.
Λοιπόν, άλλο είσαι καταδικασμένος να κάνεις και άλλο, επειδή βλέπω στο χρόνο με το φως που διαθέτω και είμαι ο Θεός του φωτός, βλέπω που θα καταλήξεις. Αλλά όχι σε καταδικάζω εγώ, οι πράξεις σου σε καταδικάζουν. Και γι' αυτό έχουμε και το πολύ περίεργο. Ξέρεις κάναν άνθρωπο που για να αντί να αυτοκτονήσει ή να σκοτώσει να βγάλει τα μάτια του.
Αυτό δεν είναι μόνο στον Ειδίποτα, μόνο στον Θεό. Τότε ξαναγίνει. Τι έβριμενε αυτό είναι γιατί. Γιατί λέει εσύ που είσαι Θεός του Φωτός και βλέπεις αυτά. Τι μου δώσεις τα μάτια για να βλέπω μόνο που είναι το νερό, που είναι η γυναίκα, που είναι ο άντρας, που είναι το πηγάδι. Η αλήθεια που είναι. Εγώ θέλω να βλέπω όπως εσύ.
δεν τα έχω πάρ' τα τα βγάζει και του τα δίνει ναι έτσι είναι στην παράσταση παρελάβουν διαβάζω στο δελτίο τύπου ο Χόρν, η Λαμπέτη, η Μελίνα, η Αλίκη ο Χατζηδάκης, ο Τσαρούχης, η Μαρνέλα τι μένει τελικά από όλους αυτούς τους μύθους όταν κάποιος άνθρωπος τους έχει γνωρίσει ως κανονικούς ανθρώπους μένει σε αυτό που κάνουμε σε αυτό που φέρουμε γιατί όπως λέει και αυτό υπάρχει συμπαράστασης. Όπως λέει ο Σεφέρης ότι είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας ότι έχουμε επηρεαστεί δηλαδή από άλλους. Δεν εφευρίσκουμε εμείς τη...
Έτσι και στο θέατρο είναι παιδί πολλών ηθοποιών το παίξιμό μας. Δεν αυτά που λένε ότι υπάρχει γύρω μας, δεν υπάρχει γύρω μας. Υπάρχουν μέσα μας. Υπάρχουν ότες από ηθοποιούς που έχουμε δει μας έχουν επηρεάσει και δεν το ξέρουμε καθόλου. Αλλά εμείς είμαστε ένα συμπήλημα του παρελθόντος. Αυτό δεν λέγεται έτσι στην παράσταση.
Λέγεται πολύ ποιητικά και πολύ... και αρθρώνεται δηλαδή ανάγλυφα. Ναι. Αυτό είναι. Εσάς ποιοι θα λέγατε ότι σας έχουν επηρεάσει πιο πολύ. Όλοι αυτοί και κάποιους που δεν ξέρω και κάποιους που δεν μπορώ να αναγνωρίσω αλλά και κάποια άγνωστη μια όταν ήμουν μικρός μια γυναίκα που μάλλον στη γειτονιά στη Σκιάθο καλοκαίρι η κραυγή της αυτή πως μάλλον και τι έλεγε που έλεγε από ύβρις μέχρι στο δρόμο μπροστά σε κόσμο σεξουαλικά αποθυμένα και αυτό σαν να το εκτόξευε στον άλλον σαν μαχαίρι.
Η νότα αυτής και οι λέξεις πώς μπορούσαν να περνάνε δηλαδή από την ύβρη σε μία σεξουαλική εκφορά μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση αλλά και πολλοί άλλοι πολλοί άνθρωποι δηλαδή που σχεδόν τους έκλεψα αλλά στην αρχή δεν ήταν εκλοπή ήτανε με σφράγγιζαν αυτές οι φωνές και αυτό που βλέπω στο δρόμο ακόμα τώρα ερχόμουν με το ταξί έβλεπα πάλι διάφορα πρόσωπα και φανταζόμουν ζωές έτσι ήμουν όμως από μικρός φαντοζόμουν τη ζωή τους δηλαδή από την έκφρασή τους, από τη ρητήρα τους από τον τρόπο που κινούνται και μάλιστα έλεγα στον οδηγό ότι είναι όλοι δυστυχισμένοι δεν είδε ούτε έναν να χαμογελάει αλλά είναι πολύ σημαντικό από μια κίνηση ενός ανθρώπου από τον ήχο της φωνής του ή από τη στάση του σώματος να καταλαβαίνεις το παρελθόν του και δυστυχώς και το μέλλον του αυτό όμως είναι στοιχεία της δουλειάς μου έτσι θυμάμαι το χώρο είχε χρόνια να βγει έξω στα τελευταία του και βγήκε μια φορά και έλεγε στον άνθρωπο που του στάθηκε όσο κανείς τον Θεοδόση τον Ισά Ακίδη
έλεγε έβλεπε ο κόσμος και λέει τι ποικιλία φατσών γιατί διάλεγε φάτσες και εκφράσεις και πως Εγώ καταλαβαίνω πάντως ότι το θέατρο είναι η ζωή σας Δεν είναι το θέατρο ή η ζωή μου Α όχι έχω όμως και μια ζωή Την οποία διαφυλάσω και Αγαπάω Και της είμαι ευλόμων Έχετε μια προσωπική ζωή Αλλά ότι κινείστε και ζείτε Και σκέφτεστε Και όλο Επειδή μιλάμε για το θέατρο Αν μιλάγαμε για το ζωή μου θα σας έλεγα άλλο Σωστό όχι εγώ βλέπω απλώς αυτά κάποια αισθητήρια όργανα τα οποία ζουν και λειτουργούν θεατρικά λόγω δουλειάς από 2,5 ετών τα βλέπω εγώ αυτά τα βλέπω και δεν κουράστηκα να τα βλέπω οπότε το να παρατηρήσεις τους ανθρώπους και να σκέφτεσαι αν είναι δυστυχισμένη, ευτυχισμένη και να θυμάσαι ακόμα την κραυγή μιας γυναίκας στα 11 έτσι κάνουν όμως οι καλλιτέχνες όλοι Από εκεί κρατιόνται.
Αντίστοιχα στους ποιητές, ας πούμε, που αναλύουν μια στιγμή, μια τόσο δα στιγμή που την κάνουν. Άρα και στους ποιητές και στους ζωγράφους, που μια στιγμή ενός ανθρώπου, μια στιγμή ενός τοπίου, την ώρα του ηλιοβασιλέματος, εννοεί σε μια άγρια θήελα, αν πάμε ας πούμε στον Τέρνερ, πώς από αυτή τη λεπτομέρεια μιας καταιγίδας καταλαβαίνει όλο τον κόσμο.
Ή και σου μιλάει για όλο τον κόσμο. Αυτή είναι και η μαγεία σας νομίζω, ότι ζείτε την ποιήση της ζωής. Ναι, πολλές φορές όμως είναι και βάσανο. Ναι, αλλά είναι δημιουργικό βάσανο αυτό. Εμείς δεν το βλέπουμε, εμείς το προσπερνάμε και εστιάζουμε σε κάτι πολύ βαρετά, ισοπεδωτικά πράγματα. Εσείς κάπως τη ζείτε ιδιαίτερα και αυτό έχει μια σημασία.
Πολλές φορές όμως είναι και ψυχοβόρο. Σίγουρα. είναι πολλές φορές που αισθάνεσαι ότι φορτώνεσαι το βάρος όλων αυτών των γύρω σου και αισθάνεσαι ότι ούτε να τους εκφράσεις μπορείς ούτε να τους γλιτώσεις ούτε να τους φορτωθείς γιατί είσαι και δηλός και είναι ένα βάρος δηλαδή μια ενοχή που αλλάζεις φίλους κάνατε καλούς στο θέατρο στο θέατρο ναι εκτός από την Άννα που ήταν η ζωή μου σχεδόν ήταν φίλοι αν και τα τελευταία χρόνια δεν βλεπόμαστε λόγω συνθήκων δουλειάς ή μπορεί να είχε κουράσει κιόλας γιατί ήταν πάρα πολύ έντονη η σχέση πάρα πολύ έντονη η σχέση δεν τη ζεστάναμε σε σάρκα ποτέ και αυτό φέρνει πολλά πράγματα και τα τελευταία χρόνια δεν βλεπόμαστε αλλά το το μερτικό που έχει στη ζωή μας στη ζωή του καθενός ακόμα και τώρα μου λένε αυτό είναι σαν να μιλάει η Άννα και το λέγανε και στην Άννα αυτό είναι σαν να το λέει ο Σταμάτης είχαμε ενωθεί τόσο πολύ σαν άνθρωποι σαν τρόπο που κοιτάζαμε τα πράγματα και αυτό από τη μια μεριά είναι σπουδαία εμπειρία από την άλλη μπορεί να κουράσει
γιατί αισθάνεσαι κάποια στιγμή ότι μπορεί να αφαιρεί κάτι από την προσωπικότητα και του ενός και του άλλου δεν το ομολογείται αλλά σαν ότι σε χωρίζει η ζωή και οι συνθήκες αλλά μπορεί να σε χωρίζει και αυτό Ναι το καταλάβω νοηθό Οι έντονες σχέσεις που δεν έχουν ξεσπάσει σε σωματική έκφραση έχουν μεγάλο πρόβλημα Αυτό συμβαίνει στις μεγάλες φιλίες Ναι είναι χαρακτηριστικό και είναι ένα εξαρτήτως φίλου ναι έτσι ρε εσύ γιατί δεν είσαι φίλος πια με αυτόν δεν ξέρω μα εσύ σας από το πρώτο βλέπετε μαζί είναι ότι κλείνει κάπου είναι εξής είναι εφτάνει σε ένα οριακό σημείο εγώ το βλέπω αυτό πάρα πολύ έντονα το είδα στα παιδιά μου όταν ήταν μικρά με τους κολλητούς τους φίλους ο γιος μου με τους φίλους του η κόρη μου με τις φίλες της ήταν ερωτικές σχέσεις ερωτικές όχι αλλά είχαν κάτι έντονο ερωτικό το οποίο μου κάνει τρομερή εντύπωση γιατί ζηλεύουνε πολύ αυτό ακριβώς θέλουν αποκλειστικότητα τα παιδιά μεταξύ τους από μικροί το μαθαίνουμε αυτό απλώς σιγά σιγά μεγαλώνουν
μετά την εφηβεία μεταφράζεται λίγο αλλιώς ο καθένας διαλέγει δηλαδή τον ερωτικό σύντροφο και μετά μπαίνουν τα πρέπει της ζωής της κοινωνίας οπότε όλο αυτό περιχαρακώνεται και δεν έχει έκφραση οπότε Άννα Παναγιωτοπούλου ε ναι αυτός ήταν ο μόνος άνθρωπος που είχα από το θέατρο και καθημερινά μαζί και να σκεπτόμαστε ο ένας αν είναι ο άλλος αλλά και πάρα πολλοί άνθρωποι η Μαρία φίλοι μου είχαν σχέση με το θέατρο ο Γιώργος επίσης με το θέατρο δεν έχω κανένα φίλους μου είναι πολλοί και κουμπάρους μου ο Γιώργος ο Δεπάστας που αγαπάω και τη γυναίκα του και τα παιδάκια του τα οποία είναι δύο αξιολάτρια αυτά τα πλάσματα οι κοριτσάκια αλλά από το θέατρο δεν έχω άλλο τώρα πια δηλαδή μόνο τον Γιώργο τον Δεπάστα Έχετε επιμείνει ότι χωρίς ελληνικό έργο δεν υπάρχει ελληνικό θέατρο. Ήταν μια φράση του Κουν που μου άνοιξε τα μάτια και γι' αυτό σε όλη την καριέρα αντιπαθώ τη λέξη αλλά σε όλη τη δουλειά μου στο θέατρο σε όλη τη δουλειά μου μαζί με ένα ξένο έργο την ίδια σεζόν
ανέβαζα και ένα ελληνικό μπορεί να ανέβαζα τον Βίλιαμς στο ένα θέατρο με την Κάτια και στο άλλο να ανέβαζα το πρώτο έργο ενός νέου συγγραφέα του Αντώνη Τυνικολίας Ναι και όταν το διάβασα αυτό Είναι τόσο αληθινό Και τόσο βαθιά Είναι φράση του Κούν που με έχει χαρακτηριστεί Ότι δεν υπάρχει ελληνικό θέατρο Αν δεν υπάρχει ελληνικό έργο Αυτό είναι το ελληνικό θέατρο Τι είναι το κάνουμε παραστάσεις Είναι και παράγουμε έργο Μετά από τόσα χρόνια Που σκηνοθετείτε, που παίζετε Σας εκπλήσει κάτι Ο εαυτός σας εξακολουθεί να σας εκπλήσει Δυστυχώς εξακολουθεί και ευτυχώς θα έλεγα εγώ ναι όχι γιατί κάνω κάτι πράγματα που τα περίμενα από τον εαυτό μου ούτε τα περίμενα δηλαδή αυτό που κάνω τώρα δεν το περίμενα ήταν έκπληκτη αυτό έχετε περάσει και πολύ έντονες εσωστρεφείς περιόδους της ζωής σας όχι πολλές δύο να πούμε δύο Οπότε είναι μια έκπληξη η παράσταση αυτή Για μένα ναι Ελπίζω να είναι και για το κοινό Κοίταξε ο Σταμάτης έχει γράψει δύο θέματα εξαιρετικά Και τρία τραγούδια
Δύο τραγούδια Και έχει ντύσει και με μνήμες μουσικές Όλη την παράσταση Ε το λατρεύω το σταμάτη το λατρεύω σαν μουσικό δηλαδή δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή άλλος δηλαδή μαζί με τον Ξαρχάκο δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλος εγώ δεν βλέπω μπορεί να υπάρχουν και να μην τους ξέρω αλλά εκτός από τον Ξαρχάκο και τον Κραυνάκη δεν ξέρω κανέναν αυτό που έλεγε ο Μάνος τραγουδοποιώ αλλά ενεργεία αν λοιπόν για να μην σας κουράζω έρθω στην παράσταση με την 17χρονη κόρη μου τι θα θέλατε να είναι αυτό που θα της μείνει ελπίζω πάρα πολλά ελπίζω πάρα πολλά γιατί έχω κάνει και εγώ τις προβλέψεις μου έχω φέρει παιδιά έχω φέρει μικρά παιδιά δηλαδή γύρω στα 20-18 η βοηθή των αυτού της σκηνογράφου της ενδηματολόγου που είναι παιδιά 20 χρονών, 21, τα οποία μένουν αμαγεμένα από την πρόβερχο τους, ανεδελώς να κάνουν τη δουλειά τους και ξαφνικά παρατάγανε τη δουλειά τους και κοιτάγανε αφοσιωμένη την εξέλιξη της παράστασης.
Η αλήθεια είναι ότι κάτι έχει φτάσει στα αυτιά μου, ότι είναι μια πολύ καλή παράσταση. Δεν ξέρω για παράσταση, αλλά ότι θα περάσει ο κόσμος καλά, θα περάσει. Άρα αυτό που θα θέλατε να μείνει στα παιδιά, ποιο θα είναι από αυτή την παράσταση. Ας διαλέξουν αυτά Ας τα αφήσουμε ελεύθερα να διαλέξουν αυτά Τι θα τους μείνει Η αγάπη για το θέατρο σίγουρα Ναι αυτό Ωραία τέλεια Αυτό το κλείσιμο δεν θα είναι όπως τα άλλα Κανονικά εδώ θα ήταν και η μία Θα λέγαμε κάτι η μία πάνω στην άλλη Θα γελούσαμε, θα ψιλομαλώναμε Θα προσπαθούσαμε να βρούμε ποια θα πει την τελευταία κουβέντα Σήμερα όμως σκέφτομαι πως μετά από μια τέτοια συζήτηση η τελευταία κουβέντα ίσως να μην είναι απαραίτητη.
Γιατί όταν έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο που έχει αφιερώσει τη ζωή του στο θέατρο καταλαβαίνεις πως τελικά το δίλημα, το θέατρο ή τη ζωή σου μπορεί να μην είναι καν δίλημα. Μπορεί το ένα να είναι απλώς ο τρόπος να αντέχεις, να καταλαβαίνεις και να αγαπάς το άλλο. Η μία μας επιστρέφει στο επόμενο επεισόδιο εκτός αν αποφασίσει ότι τα καταφέρνω μια χαρά και μόνιμο οπότε θα έχουμε πρόβλημα.
Μέχρι τότε να πηγαίνετε στο θέατρο γιατί όπως φαίνεται εκεί μέσα χωράει πολύ περισσότερη ζωή από όσα φανταζόμαστε. Μέχρι τότε να πηγαίνετε στο θέατρο γιατί όπως φαίνεται εκεί μέσα χωράει πολύ περισσότερη ζωή από όσα φανταζόμαστε. Αυτό ήταν το Solid Out του News247. Κάθε Πέμπτη καινούργιο επεισόδιο στο Spotify και τα Apple Podcast.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
