Ιωάννης Χουντής: Σουέζ 1956, οι μέρες που άλλαξαν την παγκόσμια κατανομή ισχύος!
Τα podcasts του Newshub.grΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
🎙️(11/11/2026) Τα podcasts του Newshub.g Ο Ιωάννης Χουντής, λέκτορας βρετανικής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Gloucestershire, μίλησε με τον Γιάννη Χαραλαμπίδη στις "Αναλύσεις" του Newshub για την εξέλιξη και τις γεωπολιτικές προεκτάσεις της Κρίσης του Σουέζ που κορυφώθηκε τον Νοέμβριο του 1956, οδηγώντας σε στρατιωτική σύγκρουση τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία και το Ισραήλ από τη μία μεριά και την Αίγυπτο του φιλόδοξου Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσσερ από την άλλη, Εβδομήντα ακριβώς χρόνια μετά τ...
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Μεταπότκα στο New Cabε τι αναλύσει με το Γιάννη Χαραλαμπο. Η Μέση Ανατολή βρίσκεται αυτό το διάστημα και εδώ και κάποιο καιρό στι πρώτε γραμμέ τη επικαιρότητα και φαίνεται ότι θα παραμείνει για πολύ καιρό ακόμα, αλλά έχει σημασία να ρίχνουμε ματιέ και σε προηγούμενα στάδια των μεγάλων διεθνών πολιτικών εξελίξων, ειδικά στην ευρύτερη περιφερεια μα και βεβαίω ειδικότερα στη Μέση Ανατολή τυχαίνει φέτο το 2026 να συμπληρώνονται 70 χρόνια από μία από τι κορυφαίε στη Μέση τη Διεθνή Ιστορια και ειδικότερα του 2ου αιώνα σε σχέση με την διεθνή πολιτική, σε σχέση με την Μέση Ανατολή.
Μια υπόθεση ένα περιστατικό το οποίο ενέπλεξε τι μεγαλύτερε δυνάμει του κόσμου, βεβαίω και χώρε τη περιοχή. Αναφέρομε στην λεγόμενη κρίση του ΣουΕΣ του 1956, θα προσπαθήσουμε να θυμηθούμε τα κεντρικότερα, τα βασικότερα γεγονότα που αφορούν την κρίση αυτή, η οποία ουσιαστικά άλλαξε σε σημαντικό βαθμό τα δεδομένα στην περιοχή και να δούμε και πώ επιρέσε ευρύτερα του διεθνεί συσχετισμού ισχύει.
Θα κάνουμε μια συζήτηση με τον Ιωάννη Χουτί, λέκτορα Βρετανική ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Γκλότρων. Προσπαθώντα να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά και να θυμηθούμε κυρίω τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε αυτή η κρίση, που πραγματικά δοκίμασε τι σχέσει μια σειρά από μεγάλε δυνάμει γεια, κύριο Χουτί. Καλέσου από το λονδό, να πάρα αυτό την πρόσκληση.
Εγώ ευχαριστώ που έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε αυτή τη συζήτηση, λοιπόν. Νομίζω ότι είναι πραγματικά μία από τι κορυφαίε τιμέ στη διεθνή πολιτική, οπωσδήποτε στην μεταποεμική εποχή η κρίση του ΣουΕΣ το 1956. Και ήθελα να ρωτήσω καταρχά πώ προέκυψε, πώ φτάσαμε στι συνθήκε οι οποίε προετήμασαν αυτή την κρίση. Σωστά, οι ιστορίε τη πτώση τη Βρετανική αυτοκρατορία και φυσικά και τη Γαλλική αυτοκρατορία σε μικρότερο βαθμό λόγω του μικρότερου μεγέθου τη ξεκινούν συνήθω με ένα κεφάλαιο για το ΣουΕΣ, για την κρίση στο Σουέζ το 1956.
Θεωρείται ένα σταθμό στην εξέλιξη των διεθνών πραγματων σε σχέση με τι αποκίε ⁇ των προευροπαϊκών αυτοκρατοριών. Έχει ενδιαφέρον ότι αυτέ οι διηγήσει δεν ξεκινούν, για παράδειγμα, από την απομάκρυνση των βρετανικών στρατευμάτων από την Ινδία, η οποία συμβαίνει φρονθώ λίγα χρόνια αργότερα, αλλά από το ΣουΕΣ, γιατί έχει κατακθείσει αυτή τη συμβολική θέση, αν θέλετε, στο συλλογικό υποστηρίδητο ω ένα σημείο καμίση μετά από το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή στην προτεραιόκαση.
Η ιστορία με το ΣΕΡΑ φυσικά ξεκινάει τον 19ο αιώνα. Το ίδιο το πράγμα φυσικά, το οποίο αποτελούσε βασική εξέλιξη στην αυψηπλοία, διότι πλέον οι άνθρωποι δεν χρειάζομαι να κάνουν τον περίπτω τη Αφρική και να περάσουν από το ακροτήριο τη Ελπήδα στην ώτη Αφρική μπορούσαν να κατευθείαν να κόψουν μέσα από αυτήν τη διόριγα. Κατασκευή τη Διόριγα, σωστά, μεταξύ Αφρική και Ασία και να φτάσουν φυσικά στι Ινδίε και όπου αλλού.
Η οποία διόριγα φτιάξει και από του γάλου, αν θυμάμαι καλά, έτσι. Σωστά, ήταν γαλλική εταιρεία στην αρχή, η γαλλική εταιρεία του ΣΕΝ. Φυσικά κάποια στιγμή με τοχέ τη βρεθήκανε στο διεθνέ χρηματιστήριο. Και αυτό ο παμπόνυρο βρετανό πολιτικό ο Μπέντεμι Αν τη Ραέλη στα 1880, έπισε τη Βασίλισσα Βιτόρια, η οποία ήταν και αυτοκράτηρα τη Συμβάνια στην ίδια περίοδο, να αγοράσει μετοχέ στην ίδια η Βασίλισσα, να αγοράσει με τοχέ στην εταιρεία του ΣουΕΣ και έτσι έκτοτε στην πραγματικότητα μιλάμε για μια βρετανγαλική εταιρεία, η οποία διαχειρίζεται τη διόρυγα.
Φυσικά η Έγιμτω στην πραγματικότητα αποτελεί απόκεία τη Βρετανία από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι τι αρχέ του 1950 με μια ενία αυτόνομη κατάσταση, αλλά τα προβλήματα ξεκινάμε όταν οι αξιωματικοί, οι νέοι αξιωματικοί από τον Νάσαι και κάποιο άλλου εθνικιστέ επαναραβιστέ αξιωματικού εκφρονίζουν τον Βασιλιά Φαρούκ, ο οποίο είναι ο τελευταίο στην πραγματικότητα βασιλιά τη Αιγύπτου, ο οποίο ήταν κάπω σαν διεθνέ Πλαιμόι, ήταν πάρα πολύ εξεδροπαϊσμένο, δεν είχε και μεγάλο ενδιαφέρον νομίζω για την Έγιτω.
Ένα μποιθεί. Ακριβώ, ακριβώ Ευτραφή μπόν βιβλίο. Για τι φωτογραφίε, ιδιαίτερη αδυναμία στι γυναίκε. Αυτό λοιπόν, εξαφανίζεται από το πεδίο το πολιτικό και ο Γκαλάρα απότελ. Στην πραγματικότητα αναδικείει τόσο ο νέο Αιγύπτριο η Γέτη, είναι εθνικιστή, είναι παράλληλα ασιαλιστή. Πιστεύει στον παναραβισμό, αυτή είναι μια ιδεολογία η οποία θέλει την Ένωση όλων των αργικών λαών στην πραγματικότητα ή από την ηγεσία μια δύναμη.
Πρότησε κάποια στιγμή, πρόκειται και ένα τέτοιο πολιτικό εγχείρημα με τη δημιουργία τη Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία κάποια στιγμή μετά από κάποια χρόνια έτσι. Σωστά, σωστά, σωστά, ακριβώ. Είναι αυτό το ενδιαφέρον μείγμα ότι από τη μία πλευρά ήταν παραβήσει, αλλά από την άλλη πλευρά ήταν και πολύ υπέρτι του εθνικισμού τη Αιγύπτου συγκεκριμένα, ω χώρα.
Είναι προφανώ πάρα πολύ χαρισματικό αν δείτε και τι φωτογραφίε, που είναι ένα άνθρωπο που ήξερε να παρουσιάζεται, ήξερε να μιλά, δεν ήταν κάποιο τυχαίο του. Επικοινωνιακό κλπ. Πολύ, πολύ. Επομένω έχει αυτό το χάρισμα και συσπληρώνει γύρω το λαό τη Αιγύπτου. Το 1956, λοιπόν, υπάρχει μια μεγάλη επένδυση η οποία πραγματοποιείται από του Αμερικανού και του Βρετανού, το οποίο θα ήταν ένα συνοθηματικό έργο για την υδροδότηση τη Αιγύπτου, το φράγμα του Ασουάν, το οποίο ήταν πάρα πολύ σημαντικό για την παροχή νερού και ενέργεια στην υπόλοιπη χώρα.
Οι Αμερικανικοί και οι Βρετανί αποφασίζουν να αποσύρουν τι επενδύσει του στι αρχέ του 1956 από το φράγματο Σουάν λόγω τη φιλοσκή φιλοσοβιτική πολιτική, όπω την έβλεπαν ίδια, την οποία ακολουθούσε ο Νάσερ. Αυτό πειροδοτή μια σειρά από γεγονότα τα οποία φυσικά έτσι, αν θέλετε, κορυφώνονται τον Ιούλιο του 1956 στι 26 Ιουλίου συγκεκριμένα, όταν ο Νάσιλ δίνει μια πάρα πολύ μακροσκελή ομιλία στου Αιγύπτιου στην Αλεξάνρια και στην οποία στο τέλο ανακοινώνει την εθνικοποίηση τη εταιρεία που διαχειριζόταν την διόριγα του Σουέ, προκαλώντα ⁇ φυσικά όλα τα υπόλοιπα γεγονότα τα οποία έτσι για του ακροτένε να έχουν στο μυαλό του μια δρήγα μήνα από τα τέλειου Ιουλίου του 1956 μέχρι τι πραγματικότητα τη αρχέ Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου.
Και προφανώ προκαλεί κυρίω την αντίδραση τη Βρετανία και τη Γαλλία, που είναι, όπω το περιγράψε και εσεί πριν, είναι οι δύο βασικέ συμμετέχουσε χώρε μέχρι τότε μέχρι εκείνη την εποχή στην εταιρία διαχείριση τη δύο έργα του ΣουΕΣ. Σωστά, υπάρχουν πέντε παίκτη στην πραγματικότητα σε αυτή την κρίση. Από την πλευρά των Ευρωπαίων είναι οι Βρετανί και οι Γάλλοι.
Οι Αμερικανοί φυσικά αναμεινείονται αρκετά αρκετά γρήγορα. Είναι οι Αιγύστοι και φυσικά είναι και οι Ισραήλνοί, οι οποίοι θα παίρνουν βασικό ρόλο. Και φυσικά θα έχουν και μια βασική θέση στι αν θέλετε διαμάχεσ των ιστορικών αργότερα για το πιο τον ρόλο του πραγματικά στην υπόθεση αυτή. Οι μεγάλη απόντε φυσικά από την όλη ιστορία, οι οποίοι είναι απτέ, αλλά παρόλα αυτά προσελκύει ένα ενδιαφέρον για τη αποσία του είναι η Σοβιτικοί, διότι να θυμίσουμε ότι Σοβιτικοί έχουν τα δικά του προβλήματα στη Βουδαπέστη και στην Ουγγαρία, ακριβώ τι ίδιε μονάδε στι οποίε εξελίσσεται η κρίση του ΣουΕΖη.
Η πραγματικότητα είναι ότι η διεθνή σκηνή γνώμη είναι διασπασμένα ανάμεσα σε αυτά τα δύο πάρα πολύ σημαντικά γεγονότα τα οποία λαμβάνουν χώρα την ίδια στιγμή. Την λεγόμενη ουγκρική επανάσταση. Ακριβώ, ακριβώ, η οποία και αυτή φυσικά καταλήγει σε μια εμοσταγή καταπίεση από τη βάλτων Σοβιτικών και οποιαδήποτε προσπάθημα νούγκο να κατακτήσουν την ανεξαρτησία του και τελειώνει.
Οι Βρεταν και οι Γάλλια α επικεντροφούθούμε με του Βρετανού, οι οποίοι είναι και αυτοί οι οποίοι ξεκινούν στην πραγματικότητα του. Αυτή παίρνουν την πρωτοβουλία, η βρετανική κυβέρνηση παίρνει την πρωτοβουλία των ενεργειών. Σωστά. Ο Βρετανό προθυπουργό φυσικά είναι ο Σεράντων Έντερ, ο οποίο είναι το νούμερο 2 επι τουλάχιστον 15 χρόνια στον Οιστρών Τσέρ.
Είναι ο αρχηγό του συντηρητικού κόμματο, είναι ο προθυπουργό ο οποίο μόλι έχει κατακτήσει μια πολύ σημαντική νίκη του 1956, Ξανακερίζοντα τι εκλογέ και μάλιστα αυξάνοντα την πλειοψηφία του, αφού ο Τζόρτιλ παρετήνεται το 55 και αναλαμβάνει ο ίντερνετ. Για να επιβεβαιωθεί στην βρετανική κοινή γνώμη. Είναι ένα χαρισματικό πολιτικό, είναι ένα εξαιρετικά μορφωμένο άνθρωπο, ο οποίο έχει αριστοκρατική καταγωγή, μιλάει περσικά, για παράδειγμα, λατρεύει τον πολιτισμό τη Ανατολή.
Και γνωρίζει πάρα πολύ καλά τη μέση Ανατολή, έτσι. Γνωρίζει πάρα πολύ καλά τη μέση Ανατολή οντερ. Ναι, ναι, είναι μια αλεύρι τη διεθνή δικωματίτα. Έτσι δεν είναι επιτυχία. Από το 1939 είναι Υπουργό εξωτερικών όλων των συντηρητικών κυβερνήσεων με το διάλειμμα αυτό τη εργατική κυβέρνηση από το 45 μέχρι το 51. Είναι παράλληνα από του πολιτικού ο οποίο πολύ γρήγορα διαγυγνώσει το φάνεσμα του ναζημού στην Ευρώπη.
Η παρετήνεται από την κυβέρνηση του Τζέμπερν το 39, λέγοντα ο διοργικό κατευθυμόστοιχων πρέπει να σταματήσει εδώ. Και αν θέλετε, είναι και μια βασική επιλογή που κάνει ο ίδιο στο μυαλό του, ο Ιντευνε είναι προφανώ ο ίδιο αιμάτωτο τη ιστορική του εμπειρία, αιχμάλωτο των συγκυριών και των εμπειριών του, βλέπει στο πρόσωπο του Νάσαι ένα νέο μισολίνη.
Και μάλιστα το αναφέρει πάρα πολύ συχνά στι δημόσιε τοποθετήσει του, η φημερίδε τη εποχή κάνουν λόγο πάρα πολύ συχνά για το φάνημα του φασισμού το οποίο να βιώνει στο πρόσωπο του Νάσαι. Και η όλη η λογική του ίντερνετ είναι στην πραγματικότητα ότι δεν μπορούμε να κατευνάσουμε τον άσαιρο όπω δεν έπρεπε να είχαμε κατευνάσει τον Μουσολύνη και τον Χίτλε.
Δικτατορίκου τέτοια υφή του διαλύση θα έλεγε ο ίδιο πάρα πολύ γρήγορα και στην αρχή, πριν στην πραγματικότητα αποκτήσουν μεγαλύτερη δύναμη. Και σε μεγάλο βαθμό αυτή είναι και η πολιτική την οποία θα ακολουθήσει του επόμενου μήνε. Η άλλη φυσικά σκέψη που έχει στο μυαλό του είναι ότι από τη διάρκεια του ΣουΕΣ παρνά τα 3 τέταρτα περίπου τη παραγωγή και μεταφορά πετρελαίου στη Δυτική Ευρώπη.
Επομένω, το να έχει ον άσρε τη δυνατότητα όπω έχουν σήμερα έχει χούθει ή κάποιοι άλλοι εκεί να ελέγχει την πορεία τη ενέργεια, η οποία το 1950 προφανώ είναι πολύ πιο σημαντική την αυψηπλοία από την σήμερα που έχουμε και άλλε μορφέ ενέργεια. Του δίνει μια εξαιρετική δύναμη πάνω στην Δυτική Ευρώπη. Και φυσικά ο τρίτο λόγο είναι το διεθνέ Πρεστίτου τη Βρετανία.
Παρόλο που η Βρετανική αυτοκρατορία έχει χάσει το διαμάτι στο θέμα τη, που ήταν η Ινδία, το Πακιστά, τον Παγκαλατέ. Ελέγχει πάρα πολύ μεγάλα τμήματα ακόμα τη Νωτιανατολική Ασία, τη Αφρική, τη Καραϊβική. Επομένω, το 1956 δεν είναι ακόμα δεδομένο στο μυαλό των εθνώντων τη αυτοκρατορία ότι αυτοκρατορία στην πραγματικότητα έχει παρέμσει ιστορικά.
Ακόμα έχουν στο μυαλό του η ιστορική παίκτηση εποχή, την πιθανότητα να επιβιώσει βρετανική αυτοκρατορία σε κάποιο βαθμό, αλλά φυσικά αυτό τελειώνει με την επάβριο τη κρίση του Σουέζα. Αυτό φυσικά δεν το γνωρίζουν τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1956. Για όλου αυτού του λόγου, ο Ήντερ επιθυμεί στην πραγματικότητα να καταπνίξει την εξέγερση την οποία έχει ξεκινήσει ο Νάσιο.
Ο οποίο πρέπει να πούμε ότι με βάση το δίκαιο τη εποχή και με βάση τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την πολιτική σήμερα δεν πραγματοποιούσε κάποια παράνομη πράξη. Όπω για παράδειγμα, σήμερα, ο Βρετανό προθηγό μπορεί να ανακοινώσει την εθνικοποίηση μια εταιρεία συδειοδρομικών γραμμών στη Βρετανία και να αποζημιώσει του μετόχου τη μετάφραση την πράξη τη κυβέρνηση και το θερούμε πλήρω νόμο.
Με ακριβώ στον ίδιο τρόπο αποφάσει και ο ναύσε να εθνικοποιήσει αυτή την εταιρεία. Η Έγιπτωση ήταν αυτό ανεξάρτη το κράτο του 1956. Και παράλληλα να αποζημιώσει του μετόχου τη εταιρεία, με την τιμή των μετωχών του στο κλίσιμο του χρηματιστήρου την 21 εκ Ιουλίου του 1956. Επομένω, είναι πάρα πολύ δύσκολο για τη Βρετανία και τη Γαλλία να έχουν κάποιο, αν θέλετε, νομικό επιχείρημα.
Δεν υπάρχει νομικό αίρισμα δηλαδή. Ακριβώ. Είναι και πολύ ενδιαφέρον αν το αναλύσετε με αυτόν τον τρόπο ότι η Βρετανία και οι Γαλλία στην πραγματικότητα πραγματοποιούν ένα επιχείρημα ο μυ ισχύω και ρεάλ πολιτή, το οποίο δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για τη διεθνή κοινή γνώμη για το διεθνέ δίκαιο ακόμα το 1956. Και να το συγκρίνεται αυτό με όλε τι επόμενε κινήσει αυτών των χωρών και φυσικά τη Αμερική από το 1960 και μετά, όπου η ρεάλ πολιτική και ομή ισχύει αντικαθήσα από τη γλώσσα των ανθρωπιών δικαιωμάτων, του σεβασμού του διεθνού δικαίου, των διεθνών οργανισμών.
Το Σουαζή είναι ακόμα ένα σημείο καμπίστει το οποίο παράγει αυτή τη διαφορετική προσέγγιση στα διεθνή πράγματα. Επομένω, κάπω έτσι φτάνουμε στον Σεπτέμβριο του 1956. Η βρετανική κοινή γνώμη υποστηρίζει τι κινήσει του Ιντερντε. Το Υπουργικό Συμβούλο ακόμα το Σεπτέμβριο του 1956 στηρίζει απόλυτα τι κινήσει του Πρωθυπουργού, ακόμα και η αντιπολίτευση είναι υπέρ.
Εκεί που υπάρχει πάρα πολύ μεγάλο πρόβλημα είναι με του Αμερικανού. Και η όλη η ιστορία του ΣουΕΣ, την πραγματικότητα μπορεί να υποθεί ω μια ιστορία τη ειδική σχέση μεταξύ Αμερική και Βρετανία ή μάλλον τη έλλειψη τη ειδική σχέση μεταξύ τη Αμερική και Βρετανία. Μέχρι εκείνη την εποχή, μέχρι την εποχή του ΣουΕΣ, παρά το γεγονό ότι οι Αμερικανοί πλέον μετά το 1945, αρκετά γρήγορα, απέκτησαν το πάνω χέρι, τον πλήρη έλεγχο στη ζώνη επιρροή τη δύση παγκοσμίω.
Θα έλεγα και κανεί ότι υπάρχει μια πιο ομολογη, ποια πιο ομότιμη σχέση μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και μεγάλου βασιλείου. Έτσι δεν είναι. Ή έτσι θέλω να πιστεύουν, οι φίνονται και οι Μανδαρινή στο Υπουργείο Εξωτερικών του Λονδίνου. Στην πραγματικότητα να έχετε δίκαιο. Η ειδική σχέση είναι ένα δημιουργείγματο Churchill σε μεγάλο βαθμό.
Ο ίδιο Churchill φυσικά είχε και Αμερικανική καταγωγή στην οικογένειά του. Ήθελε να φαντάζεται ότι η Αμερική και Βρετανία αποτελούν το ίδιο τμήμα των, όπω έλεγε των λαών που μιλούν την αγγλική γλώσσα στην φίλιο. Και μάλιστα ο Υπουργό Οικονομικών του είτε και μετέπειτα προ Υπουργό, βασικό παίκτη στο Σουέζα, Χάου Μακμιίλαν, συνήθιζε να λέει ότι οι Βρετανί θα είναι οι αρχέ οι Έλληνε στη δρόμη τη Αμερικανική Αυτοκρατορία, δηλαδή ο παλαιότερο πολιτισμό, ο οποίο, σαν και πιο αδύνατο, κατέχει την ιστορία, κατέχει τον πολιτισμό, κατέχει αν θέλετε και την τεφία και θα μπορέσει να δαμάσει ή να καθοδηγήσει την ομίση τη νέα φρυγιλή αυτοκρατορία.
Έτσι τα φαντάζονταν οι Βρετανί φυσικά στο τέλο τη υπόθεση του ΣουΕΣ, ο Μακμιλάν, μάλλον ίσω αναθμήθηκε ότι η αρχαία Έλληνα ήταν σκάβη των Ρωμίων, παρόλο όσα μπορούσε να νομίζει. Οι Αμερικανοί το βλέπουν τελώνδια φορητικά. Ο πρόεδρο Ιζεν Χάουερ, ο οποίο βρίσκεται στον λευκό οίκο ρεπουμπλικανό, προηγαν αρχηγών των στρατηγωνικών δυνάμειων το 1945 κατά την απόβαση τη Νορμαδία.
Και με καλή η γνώση των Βρεταν είχε συνεργαστεί στενά μαζί του. Και με τον Μαμιλάν, είχαν προσωπική σχέση στην Αφρική και συνεργασία και ο ίδιο ήταν αγρόφιλο. Αναφυσίτε αγγλόφυλο. Παρόλα αυτά, ο Άζεν Χάουρ είχε εκλογέ το Νοέμβριο του 1956. Και όπω γνωρίζουμε, οι Αμερικανοί πρόεδροι το είδαμε νομίζω και πριν από μία εβδομάδα, δεν τα πηγαίνουν πάρα πολύ καλά στι εκλογέ όταν έχουν πολέμου οι οποίοι δηάζουν την διεθνή τάξη.
Οπότε το τελευταίο πράγμα που θέλει ο Αζενάου είναι μια κρίση στη μέση Ανατολή. Ο ΔΕΗ υποργό εξωτερικών του, ο John Foster Άλ, είναι ακόμα πιο αντιευρωπαίωση ή από τη λογική ότι μισή με πάθωση τι ευρωπαϊκέ αυτοκρατορίε. Θεωρείται ότι είναι ένα πράγματο που ανήκει στον 19ο αιώνα, απεφθάνεται τι κινήσει που κάνει ο ίντερνετ.
Είναι πραγματικά πάρα πολύ έντονα, αντίθετο με οποιαδήποτε προσπάθεια διατήρηση τη απεικιορατία. Φυσικά την ίδια στιγμή αναγνωρίζει ότι το κενό το οποίο θα δημιουργηθεί από την απομάκρυνση Ευρωπαίων από τι χώρε τη Αφρική και τη Ασία, πρέπει να καλυφθεί από την αμερικανική οικονομική βοήθεια και επιρροή, διότι βρισκόμαστε στο πλαίσιο του ψυχού πολέμου, το μεγάλο παιχνίδι μεταξύ Σοβιτική Ένωση και Αμερική.
Επομένω, ναι, μέν, οι ευρωπαϊκέ αυτοκρατορίε μπορεί κάπω να μύρίζει ανάσχημα σε ανθρώπου σε τοντά, αλλά από την ίδια στιγμή θέλανε να τι αντικαταστήσουν με τη δική του Αμερικανική αυτοκρατορία, η οποία μπορεί να μην έχει ακριβώ την ίδια εμφάνισση, μπορεί να μην έχει τι ίδιε βασιλικέ στολέ και την ίδια επικοινική πρακτική, αλλά προφανώ έχει ακριβώ του ίδιου στόχου να επιικοιριασει αυτόν τον λάβον στην Αφρική και την Ασία και να του διαχειριστεί προ τα δικά τη ωφέλη.
Επομένω, και οι Αμερικανοί παρόλο που παρουσιάζονται σε αυτού του κάπω πιο ενάρετου στην διεθνή κοινή γνώμη, στην πραγματικότητα αυτό που κάνουν να τραβήξουν το χαλί κατά τα πόδια των συμάχων του. Οπότε οι Βρετανοί με του γάλου και σε συνεργασία και με του Ισραήλ, αποφασίζουν μια στρατηγική ενέργεια από κοινού, μία ουσιαστικά αερομεταφερόμενη επιχείρηση προκειμένου να καταλάβουν το κανάλι, να καταλάβουν τη Διόρυγα.
Μια περιοχή τη διόριγα, εν πάει περιπτώσει. Σωστά, και εκεί που τα πράγματα περιπλέκονται, διότι οι Βρετανοί συναντώνται στι έβρεση μια μικρή πόλη έξω από το παρήσει με του γάλου και του Ισραήλνού. Μυστικά η υπουργή εξωτερικών μαζί με τον Πρωθυπουργό του Ισραήλ. Και εκεί στην πραγματικότητα συμφωνούν αποκρίνοντα αυτό το πράγμα από οποιοδήποτε άλλο, μεταξύ των οποίων και του Αμερικανού.
Τον τρόπο με τον οποίο θα βρεθεί μία, αν θέλετε, δικαιολογία ή μια αφορμή για την επέμβαση των Βρετανών και των Γάλλων στην Αιγυπτο. Η αφορμή θα ήταν ότι οι Ισραημοί θα εισέβαλαν στην Έγιπτο. Θα ξεκινήσει ένα Ισραλλινό Ειγικτειακό πόλεμο. Και στην πραγματικότητα ω και οι ανόκρανοι, οι Βρετανικοί γάλι θα χρησιμοποιήσουν αυτή τη δικαιολογία για να εισβάλουν και αυτή στην Αιγύπτο, ή να υποτίθεται δικαιολογία να υποκαταστήσουν τη διεθνή τάξη αν θέλετε, δρόντα εκ μέρου του ΙΕΑ.
Και στην πραγματικότητα κάνοντα αυτό, οι Ισραήνοι θα κρατούσαν κάποια εδάφη τη Αιγύπτου, τα οποία θέλουν έτσι και αλλιώ στην γύρω του Συνά. Οι Βρετανί και οι γάλι θα στην πραγματικότητα έφεραν όρου στο Νάσε ίσω να μπορούσαν να τον αντικαταστήσουν κιόλα με κάποιον άλλον γιατί πιο φιλικό προσαφέροντά του. Και στην πραγματικότητα έτσι θα επανακαθιστούσαν την κυριαρχία του στην εταιρεία τη διόγκα του Σουαρίζα.
Αυτό ήταν το σχέδιο. Και για αυτό το σχέδιο, φυσικά ο ίντερνετ έχει κατηγορηθεί πάρα πολύ από του ιστορικού. Κατηγορίθηκε από το Βρετανικό κοινοβούλιο όταν αποκαλύφθηκε στη συνέχεια το 1956. Στην πραγματικότητα έχει αμαγώσει τη φήμη του, διότι αυτό που ήταν αυτή η συμφωνία ήταν μια συμφωνία σύγκριση, αν θέλετε, γαλλικών βρετανικών και Ισρανών συμφερόντων, το οποίο όμω απέκτηπταν από την υπόλοιπη διεθνή κοινή γνώμη την πραγματική κατάσταση.
Αυτοί οι οποίοι πραγματικά τραβάν την μπρίζα από όλο αυτό το σχέδιο, το οποίο να πούμε ότι στρατιωτικά τον Οκτώβριο, τελευταία εβδομάδα του Οκτωβρίου και αρχέ του Νοεμβρίου του 56. Αυτό το στρατηγικό σχέδιο πηγαίνει σύμφωνα με του σχεδιασμού. Είναι εξαιρετικά επιτυχημένο ω στρατιωτικό σχέδιο, ω στρατιωτική επέμβαση. Ο υστρατινό στρατό διαλύειται και κατακρυμίζεται η αεροπορία του από τα χτυπήματα των Ισραηνών και στην πραγματικότητα οι γάλι και οι Βρετανοί θα μπορούσαν να πάρα πολύ μεγάλη ευκολία και να εκρονίσουν τον άσαι και να αποκαταστούν τον έλεγχο του στη διόριγ.
Αλλά εκεί είναι που στην πραγματικότητα έχουμε την καμπύλη τη ιστορία, διότι οι Αμερικανοί στηλώνουν τα πόδια, αρνούνται να βοηθήσουν του συμάχου του και ο τρόπο με τον οποίο επιτυχάνουν πιθανία συγκαβολή των Βρετανών, είναι να ασχίσουν πιέσει διεθνεί αγορέ στη Σελίνα. Να ασκήσουν δηλαδή πιέσει στην οικονομική κατάσταση τη Βρετανία.
Γρήγορα τα αποθέματα του βρετανικού κράτου, αρχίζουν να αδιάζουν. Η Λύρα έρχεται σε πάρα πολύ μεγάλε πιέσει. Και αυτό ο οποίο σπάει πρώτο, είναι ο υπουργό οικονομικών, ο Μακμιλαν, ο οποίο μάλιστα σύμφωνα με τη φράση του Χάραντ Μίλσον, του εργατικού Πρωθυπουργού αργότερα, ήταν ο πρώτο ο οποίο ήθελε να μπει στην Έγιπτο και ο πρώτο ο οποίο βγήκε από την Έγιτο.
Δηλαδή από Γερμανι έγινε περιστέρι στην πραγματικότητα με το πουγάγει λίγο το αμερικανικό σκυλί. Ο Μακμιίλαν φυσικά έχει και του δικού του λόγου να θέλει να το κάνει αυτό, διότι είναι ο Πρωθυπουργό που αντικαθυστά τον ίντερνετ στι αρχέ του 1957. Χωρί τη στήριξη του Που οικονομικών, με την διεθνή κοινότητα πλέον να κατακραβάζει εναντίον των Βρετανών και των γάλλων, με του Ισραήλνού, να μην συμβατικότητα επιθυμεί να σταματήσουν την πολύ επιτυχημένη στρατηγική εκστρατεία την οποία διεξάγουν αντίλων των Αιγυκτών.
Το όλο σχέδιο διαλύεται. Ο Ήδη στην πραγματικότητα συνθοικολογεί Άρων άρων την δεύτερη εβδομάδα του Νοεμβρίου του 1956, διότι η Βρετανία χρειάζεται την οικονομική στήριξη από τι διεθνεί αγορέ, την οποία μόνο η συγκατάση των Αμερικανών μπορεί να του εξασφαλίσει. Και με αυτόν τον τρόπο στην πραγματικότητα τελειώνει η όλη η διαδικασία.
Το κανάλι του ΣουΕΣ πραγματικά εθνικοποιείται. Ο Νάσαιρ έχει τριαανδεύσει. Και στην πραγματικότητα αυτό το οποίο σημαίνει ότι οι Αμερικανοί ούτε η Σοβιετικοί ούτε οι Αιγύπτιε, ούτε κάποιο άλλο, είναι αυτοί οι οποίοι τραβούν το χαλί κατά τα πόδια των Ευρωπαίων. Με στόχο φυσικά το δόγμα Ιζεν Χάουερ, το οποίο εξαγέ τον αμέσω επόμενο χρόνο προ τι χώρε τη Αραβικού κόσμού, όταν ο πρόεδρο Αιζεν Χάουερ επανεξε.
Και αυτό σημαίνει ότι οι Αμερικανοί είναι διαθέσιμο να δώσουν λεφτά, βοήθεια, στρατηγική ασφάλεια σε όλε αυτέ οι χώρε τη μέση Ανατολή, οι οποίε θα απομακρυνθούν από το σοβιτική επιρροή και θα έρθουν πιο κοντά σε αυτού. Δηλαδή η αυτοκρατορία με άλλα λόγια στην πραγματικότητα. Καλά. Αυτό βέβαια σε εκείνη την φάση πέτυχε έχω την εντύπωση ενμέται η Νασική Έγιμτο και η μπαρθική Συρία αργότερα παρέμειναν στην λέγει κανεί σοβιετική σφαίρα επιρροή για ένα σημαντικό διάστημα μέχρι τη καικία του 70 τουλάχιστον.
Απολύτω. Και αυτή είναι και ο λανασμένο υπολογισμό που έκαναν οι Αμερικανοί. Θεωρούσαν ότι με το να μην υποστηρίζουν τα βικτοριανά αυτοκρατορικά οικοδομίματα των Βρετανών και των Γάλλων σε κοινή περιοχή, θα μπορούσαν και το αυτόμάτι να έχουν την φιλών των τροχωρών αυτών στην πραγματικότητα πράγματα ήταν πολύ πιο σύνδε από αυτό.
Και όπω λέτε, πάρα πολλέ από αυτέ τι χώρε επέλεξε να παραμείνουν εγγύρα στη σοβιτική πολιτική τα επόμενα χρόνια. Αυτό, όμω, το οποίο δεν μπορούσε ποτέ ξανά να αμφισβητηθεί και δεν έχει αμφισβητηθεί μέχρι σήμερα στην πραγματικότητα ποτέ. Είναι η ακουσία ανεξάρτη τη δράση των Βρετανών χωρί τη συγκατάση των Αμερικανών. Είναι τελευταία φορά που η Βρετανία μπορεί να κοιμηθεί ανεξάρτητα στη διεθνή σκηνή.
Με μία, αν θέλετε, σα εξέρεση, τα Φόκλα το 1980. Εντάξει, δεν είναι ζήτημα κυριαρχία όμω. Ναι, αλλά η Μάρκαρ Τάτσορ, την πραγματικότητα επιβάλει τη θέλησή τη στο λευκό οίκο και τραβάει το Ρίγκαν στη συγκατάσταση. Οι Αμερικανοί δεν είχαν και ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την πρόσπιση των Φόκλαντ το 1980. Σε μεγάλο βαθμό όμω η ιστορία δεν μπορεί να γυρίσει πίσω μετά από αυτό και το πραγματικό μάθημα τη Σουέζει κατά τη δική μου γνώμη δεν είναι τόσο πολύ ότι τελειώνει η Βρετανική αυτοκρατορία.
Η βρετανική αυτοκρατορία έχει αρχίσει να τελειώνει ίδια το 1040 στην πραγματικότητα. Είναι ότι η Βρετανία ίδια όταν ανεξάρται το κράτο επισιμοποείω στη διεθνή κοινή γνώμη και στον ίδιο στον εαυτό ότι δεν μπορεί να δράσει ανεξάρτητα πλέον από την Αμερική. Κάτι το οποίο δεν ήταν δεδομένο μέχρι το 1956. Και σύγχρονο δεν ήταν δεδομένο στο μυαλό των πολιτικών εφινότων, όπω ο ίντερνετ, άλλο δεν θα το πραγματοποιούσε διαφορετικά.
Αυτό τελειώνει το 1956. Είναι ουσιαστικά μια υπόθεση αυτή η κρίση του ΣουΕΣ, μια υπόθεση που ξεκαθαρίζει απολύτω στο τοπίο μέσα στου κόλπου του δυτικού κόσμου για το ποιο έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο. Έτσι δεν υπάρχει καμία πλέον αφιβολία σχετικά με την απόλυτη ισχύ τη Ουσιν, έχω την εντύπωση και ουσιαστικά αλλάζει και ω αυτό και το τοπίο ενμέει διεθνώ.
Ναι, και σε μεγάλο βαθμό πλέον η Αμερικανική παρουσία στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ τουλάχιστον είναι διαφισβήθητη. Δεν μπορεί να υπάρχει κάποια, αν θέλετε, από κοινού η γειμωνία με τι ευρωπαϊκέ δυνάμει. Στην ίδια στιγμή βέβαια για τη Βρετανία υπάρχουν και δύο άλλε, άλλα δύο απότοκα τα οποία επηρεάζουν την ιστορία τη στον 2ο αιώνα.
Είναι προφανώ η στροφή προ την Ευρώπη. Η οποία αρχίζει να πραγματοποιείται στου κόλπου του συντηρητικού κόμματο. Σε μεγάλο βαθμό αντίγραση σε αυτό το δύο τρόπο με τον οποίο η Αμερική συμβατικότητα διέλυσε τα οποιαδήποτε βρετανικά σχέδια. Ο Τέτ Χίθου, μάλιστα μετέπτεται συντηρητικό προ του Υπουργό, ο οποίο φέρει τη Βρετανία στην Ευρωπαϊκή Ένωση στην πραγματικότητα, είναι στο Υπουργικό Συμβούλιο Υφυπουργό και εκείνη την περίοδο και αργότερα είπε ότι η εμπειρία του Σουέζέ να καταλάβει ότι τα στρατηγικά μα συμφέροντα είναι γίτερα με του Ευρωπαίου παράμε του Αμερικανού.
Αυτή η λογική θα υπάρχει στο συντηρητικό κόμμα για τουλάχιστο 40 χρόνια. Και η άλλη, ακόμα πιο έντονη σήμερα επιρροή, είναι η γλώσσα των διεθνών δικαιωμάτων και του διεθνού δικαίου, την οποία στην πραγματικότητα η Βρετανία υιοθετεί, άλλωστε ο Τόνι Μπέρ το 2001, χρησιμοποιεί μια πολύ διαφορετική γλώσσα για να υποστηρίξει την επέμβαση στο Ιράκ.
Και προφανώ την επένδυση, αν και γνωρίζουμε σήμερα ότι δεν ήταν ακριβώ ελικρινή στον τρόπο. Για να το πούμε τουλάχιστον ευγενικά, που πληστικά ζητημάστο επένδυσε τη γλώσσα των διεθντού δικαίου και των ανθρωπικών δικαιωμάτων, τα οποία όλα αυτά δεν υπάρχουν το 1956. Άρα. Η Βρετανία αντικαθιστά στην πραγματικότητα την αυτοκρατορία τη και την ομίλη τη με μια αυτοκρατορία του διεθνού δικαίου, με μια αυτοκρατορία η οποία δίνει το διεθνέ παράδειγμα και πρέπει να ακολουθούν και τα υπόλοιπα έθνη στην ενάρεια τη πρακτική τη με την πιο τραγική αποτύπωση αυτή τη οποία έχει σύντομα τα τελευταία χρόνια υιοθετήσει να δίνει, για παράδειγμα, ακόμα κηνησιά, όπω τα Τζέγκαζι στον ελληνικό ωκεανό, τα οποία τι ανήκουν σε άλλε χώρε διότι σέπεται αποφάσει διεθνών δικαστήων.
Αυτό είναι το άλλο άκρο από το Σουέζαν. Θέλετε, το οποίο πλέον κυριαρχεί στην βρετανική εξωτερική πολιτική. Πριν σα ευχαριστήσω, ήθελα να κάνω και μια ερώτηση ακόμα. Κίνη την περίοδο, ταυτόχρονα παράλληλα, εξελίσσεται και η υπόθεση του κυπριού Αγώνα για την αποτίναξη του αγλικού απειλοκρατικού ζηγου. Επειδή η Κύπρο έχει μια ούτε άλλο γεωγραφική εγγίτητα με την μέση ανατολή.
Η υπόθεση του Σουέ επηρεάζει την εξέλιξη του Κυπριακού με οποιοδήποτε τρόπο. Νομίζω ναι. Δεν υπάρχει κάποια άμεση αν θέλετε νομίζω σύνδεση. Παρόλο που υπάρχει μια πολιτική σύνδεση, η οποία δίνει σε όλε αυτέ τι προεναπίε στην αίσθηση ότι έχει πιθανότητε επιτυχία πλέον στον αγώνα σου. Μάλιστα από την κύπρο ξεκινάμε τα βρετανικά στρατεύματα το 1956, για να εισβάλουν στην Έγιπτο.
Υπάρχει η αίσθηση ότι. Ο Μακμιίλαν, μετά από λίγα χρόνια, θα δώσει μια σημαντική ομιλία στην Αφρική ότι οι άνεμο τη αλλαγή πνέουν στην Αφρικανική πειτρο, το Wind of Change spit, το οποίο είναι συνέλοκα στη βρετανική ιστορία. Νομίζω αυτή οι άνεμοι αλλαγή πινέουν και στην Μεσόγειο την ίδια περίοδο. Σίγουρα, αγωνιστέ ανεξαρτησία και στην Κύρκο και αλλού γνωρίζουν ότι οι διεθνεί σκοινί γνώμη μάλλον θα είναι μαζί του σε περίπτωση που προσπαθήσουν να εξαρτοποιηθούν από τι προηγυνικέ κτίσει, ιδιαίτερα μάλιστα αν υιοθετήσουν και μια αρκετά φιλονατομική στάση και αν δείξουν τα αντισοβιτικά του αισθήματα.
Οι Αμερικανικοί στην πραγματικότητα με βάση το δόμα. Eisenhauer είναι σχεδόν υποχρεωμένοι αν θέλετε να βοηθήσουν αυτέ τι χώρε να ανεξαρτοποιηθούν, μόνο φυσικά εφόσον θα είναι φιλικέ προ τα αμερικανικά συμφέροντα. Επομένω, αυτό νομίζω συμβαίνει και στην περίπτωση τη κύπση σε μεγάλο βαθμό, αλλά ώστε οι Αμερικανοί αξιωματούχοι είναι ολοένα και πιο αναμεγμένη στην υπόθεση του Κυπριακού, ενώ τα προηγούμενα χρόνια ήταν περισσότερο οι Βρετανοί αξιωματούχοι προσαρμοστεί να βρουν ορισμένε λύσει.
Νομίζω ότι είναι σαφέ για ποιο λόγο έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και σημασία η κρίση του Σουέζ. αυτή η πολύ σημαντική πτυχή τη παγκόσμια ιστορία του 20ου αιώνα. Και νομίζω ότι τα 70 χρόνια με τα οποία κοιτάμε από απόσταση πια αυτά τα γεγονότα μα βοηθούν να καταλάβουμε ότι στην πραγματικότητα μιλάμε για ένα ορόσημο μετάβαση, ένα οριστικό κλείσιμο τη αντικοκρατεία σε ό,τι αφορά την Μέση Ανατολή και το άνοιγμα τη εποχή που οι Ηνωμένε Πολιτείε ουσιαστικά και μέχρι σήμερα επηρεάζουν πάρα πολύ τα πράγματα στην ευρύτερη περιφέρεια τη Μέση Ανατολή.
Κύρια Χοντί, ευχαριστώ πάρα πολύ που είχα την ευκαιρία να κάνουμε αυτή τη συζήτηση. Να είστε καλά ευχαριστώ και την πρόσφυρα. Ακούσατε τι αναλύσει με το Γιάννη Χαλαπίνει για τα podκ του NewsCub. Μα βρίσκεται στο newskup.gr και μα ακολουθείτε στα κανάλια του NewsCub σε όλε τι πλατφόρνε πώκα.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
