Κώστας Μελάς: «Μετά τη «μετα-εποχή» τι;» Ποιο είναι το επόμενο στάδιο της Ιστορίας;
Τα podcasts του Newshub.grΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Κώστας Μέλας, οικονομολόγος, πανεπιστημιακός δάσκαλος και συγγραφεας είναι καλεσμένος μας σήμερα στο newshub.gr και μας μιλάει για το νέο του βιβλιο με τίτλο «Μετά τη «μετα-εποχή» τι;» Τα τελευταία περίπου 50 χρόνια ζούμε στην εποχή της μετανεωτερικής μαζικοδημοκρατίας, της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, του οικουμενισμού των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», του σχετικισμού των αξιών, της αποθέωσης της αποθέωσης του ιδιωτικού, της αναγωγής του χρήματος σε πραγματικό γενικό ισοδύναμο οποιασδήποτε πρά...
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Καλώ μιλάω, οικονομό, ανεπιστεί μια κουτάσαι, καλό συγγραφέα, και αρθουγραφό σήμερα στο σκάπ, για κοντά. Καλώ, χρειαμελά. Καλώ βρίσκω, καλώ σα ⁇ γρήγορα. Κυρίμελά, έχω αναχύρα, το τελευταίο σα βιβλίο, νομίζω ότι είναι το εκοστό και το δεκαετία του στον αριθμό, να μα ⁇ πείτε εσεί ⁇ . Μετά την μετάχική είναι ζωή μια, εκδοτήσουμε έτσι εξωτική και είναι μια εγκράτησια δομή που έχει να κάνει με τον πολιτισμό, τη φιλοσοφία, την οικονομία, την ανθρώπινη συμπεριφορά στην γεωπολιτική καταφέρνει αξιολοτε ⁇ , όταν βάζω τόσε πολλέ ένιωσει οι οποίε ⁇ συνδέονται μαζί στο κέπιντά και διάσταση.
Και θέλω λίγο να μα ⁇ βάλετε στην ιδέα του βιβλίου σα ⁇ για τα πρώτα που βλέπω από την εισαγωγή γιατί αυτοκράζεται σε ένινε καινούριε ένιε ⁇ πολύ τα τελευταία 50 χρόνια ζούμε σε μια εποχή, την μετάτική εποχή που έχουμε μαζικοδημοκρατία, παγκοσμιοποιημένη οικονομία, ένα οικονομισμό των ανθρωπίων δικαιωμάτων και την αποθέτωση του ιδιωτικού.
Αυτό θέλει πολύ συζήτηση. Συτώ επειδή είστε οικονόγο πρέπει να βγει ο ρόλο τη οικονομία και των κεντρικών τραπεζών, αλλά αυτό το δούμε στην συνέχεια. Σε αυτό λοιπόν, με αυτά λοιπόν τα πρώτα και τι μεταμοντέρε υπερκαταναλωτικέ κοινωνίε που έχουν κάνει πλέον θεωρώ χρήμα, θέλω να μα δώσετε το πρώτο σχόλιο για να μα βάλετε μια μικρή εισαγωγή στο βιβλίο σα.
Λοιπόν, αυτό που θέλω να πω καταρχά είναι το εξή. Και θέλω να το εξηγήσω. Μια εξ αρχή από την αρχή. Το βιβλίο προσπαθεί να διαπραγματευτώ, μάλλον εγώ διαμέσω του βιβλίο, προσπαθώ να διαπραγματευτώ ορισμένα θέματα τα οποία ζούμε καταστάσει τι οποίε ζούμε τα τελευταία 50 χρόνια να τι συνοδοματήσουμε, να τι βάλουμε σε μια σειρά, να τι ⁇ εξηγήσουμε, να τι συγκρίνουμε με την προηγούμενη εποχή διότι υπάρχουν στην εξέλιξη του καπιταλισμού, στην εξέλιξη τη ιστορία, διάφορε εποχέ, οι οποίε διαδέονται με διάφορα κριτήρια ή μία την άλλη.
Και έτσι λοιπόν, για να μπορέσουμε να καταλάβουμε σε ποια εποχή ζούμε, πρέπει να συγκρίνουμε αυτή την εποχή με την αμέσω προηγούμενη εποχή. Και επειδή το βιβλίο επίτησία λέει ότι αυτή την εποχή που ζούμε τα τελευταία 50 χρόνια φτάνει στο τέλο τη αν δεν έχει τελειώσει ήδη. Το ερώτημα του τίτλου είναι τι ακολουθεί μετά από αυτή την τελευταία εποχή που ζούμε τα τελευταία 50 χρόνια.
Για να μπορέσουμε να καταλάβουμε αυτή την εποχή που ζήσαμε ή που ζούμε και τα υπολίματά τη τα τελευταία 50 χρόνια. Πρέπει να αντισυγκρίνουμε με μια εποχή που υπήρχε πριν από αυτή την εποχή. Αυτή λοιπόν η εποχή λέγεται που ζούμε τα τελευταία 50 χρόνια. Είναι με το πρόθεμα μετά όλε οι έννοιε που χαρακτηρίζουν αυτή την εποχή.
Προσέκτε, για λόγου που αξίζει κανένα να σκεφτεί, έχουν το πρόθεμα μετά, με τα νεωτερικότητα, με τα εποχή, με τα μοντέλο, με τα βιομηχανία, με τα άνθρωπο, μετά μετά, σε σχέση με τι, σε σχέση με την νεωρικότητα, σε σχέση με τη δημοκρατία, σε σχέση με τον άνθρωπο, που αυτέ οι ένειρε χαρακτήριζαν την προηγούμενη αμέσω εποχή από τσίπο ζούμε.
Αυτό δείχνει καταρχά μια το πούμε, κάτι το οποίο δεν το γνωρίζουμε ακριβώ τι είναι αυτό το οποίο ζούμε τα τελευταία 50 χρόνια. Δηλαδή, δεν έχουμε τη δυνατότητα να το ορίσουμε θετικά και το ορίζουμε με βάση την προηγούμενη εποχή βάζοντα ένα πρόθυμα. Πλένα μετά. Αυτό λοιπόν σημαίνει στην κιριολεξία ότι α το πούμε πάρα πολύ απλά, ότι αυτή η εποχή των τελευταί 50 χρόνων είναι μια εποχή μεταβατική, είναι μια εποχή γέφυρα.
Πάντω είναι μια εποχή που δεν ορίζεται με βάση τι ένει ⁇ θετικά, δηλαδή με βάση θετικέ ένιε ⁇ . Όπω λέγαμε προηγούμενε δημοκρατία, όπω λέγαμε άνθρωπο, όπω λέγμε κοινωνικό κράτο, όπω λέγμε θρησεία, όλα τώρα βάζουν μπροστά ένα πρόθυμα μετά. Αυτό λοιπόν είναι ένα δείγμα ότι δεν ξέρουμε, δεν ξέραμε ή ακόμα δεν ξέρουμε τι εποχή είναι αυτή που μα οδηγεί.
Και είμαστε αναγκασμένοι να προσδιορίσουμε με αυτόν τρόπο. Αυτό δεν είναι όπω είπα πάλι, ένα θετικό όρο να το ξεκαταρίσω. Επομένω, το βιβλίο διαπραγματεύεται αυτή την εποχή και λέει ότι αυτή η εποχή πλέον έχει τελειώσει, φτάνια τα μετά, φτάνια δηλαδή τα μεσοβέ και ένιε. Οι έννοιε οι οποίε, ενώ χαρακτήριζαν την εποχή τη νεωτερικότητα κατά ένα ανθρώπου, τη δημοκρατία, ο φιλελευρισμό, ο σοσιαλισμό, ό,τι άλλο θέλετε.
Με την έννοια του μετά πήγα να πάρουν και να περιγράψουν άλλα γεγονότα, αλλά έχω την εντύπωση και αυτή αυτό περιγράφω στο βιβλίο ότι δεν μπορούν να περιγράψουν πια αυτό που συμβαίνει τα τελευταία 20 χρόνια από το 2000 και μετά. Επομένω πρέπει να τελειώνουμε με αυτή την εποχή που χαρακτηρίζεται από το μετά και δείχνει μια αδυναμία να ορίσουμε θετικά και να πάμε σε μια εποχή που έρχεται, η οποία θα δούμε πώ θα μπορέσουμε να την ονομάσουμε.
Εκεί αναφέρεται ο τίτλο μετά τη μετάχει, τι έρχεται. Όμω, όπω ξέρετε, κάθε εποχή που διαδέται μια άλλη δεν είναι αυτόμη. Πάντα έχει υποβλήματα, πάντα έχει δεσμού με την προηγούμενη εποχή τα οποία εξακολουθούν να υπάρχουν. Γι' αυτό, α σα πω ένα απλό παράδειγμα να γίνει κατανοητό, η φιλελεύθερη δημοκρατία η οποία δημιουργήθηκε.
Προσέφτεται, είναι ένα παράδοξο να μιλούμε για φιλελεύθερη δημοκρατία. Διότι είναι άλλα πράγματα ο φιλελευρισμό και άλλο πράγματη δημοκρατία τη αρχαία Αθήνα ή όπω την ξέρουμε. Ο φιλευτερισμό είναι ένα σύστημα ατομική, ατομικό, υπέρ του ατόμου, το οποίο ή από μία έννοια δεν έχει εχθρού, υπο μίαν ένιωναν αφήστε όλα τα αντιρύσουμε, ενώ η δημοκρατία έχει εχθρού του εκτό τη δημοκρατία, δεν είναι ατομικό σύστημα με την έννοια το άτομα υπερισχύοντα πάντων, αλλά η υπερισχύει πόλη, η πόλη κτλ.
Αυτή λοιπόν δεν επανέρθασε η φιλελεύθερη δημοκρατία, η οποία δημιουργήθηκε από τη στιγμή που τα κατώτερα στρώματα των ονομάζει απέκτησαν σιγά εκλογικό δικαίωμα και εξανάγασαν τον αυτορχικό φιλελευρισμό ότι ο φιλευτερισμό είναι ένα φταρχικό σύστημα όχι θεωρητικά, αλλά πω στην πράξη ιστορικά το 1830, μέχρι τότε που δημιουργήθηκε δώθηκε δυνατότητα του εργαζόμενου να αποκτήσουν εκλογικό δικαίωμα με αγώνε, με αγώνε και η εξωτερία αργότερα και πάει λέγοντα.
Η φιλελεύθερη δημοκρατία είχε ορισμένε αρχέ. Η ισότητα, ισονομία, έχει να έχει σημασία τυχή ψήφο, τυπικού του νόμου και πάει λέγοντα. Και τώρα στην μετανερικότητα τα τελευταία 50 χρόνια, παρότι εξακολουθούμε να μιλάμε για φιλεύρε δημοκρατία. Αυτή η φιλελεύθερη δημοκρατία, εάν μελετήσουμε προσεκτικά το πώ συμπεριφέρεται τα κριτήρια τα κριτήρια τη, η ισονομία, η ισοποίητία, η ελευθερία, η ελευθερία του συνέχεια, η ελευθερία.
Όλα αυτά έχουν μειωθεί στο έπακρο. Υπάρχουν παντού κάμερε. Με διάφορα προσκύματα περιορίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, περιορίζονται τα κοινωνικά δικαιώματα, περιορίζονται τα αστικά δικαιώματα. Άρα ο κόσμο δεν συμμετέχει. Βλέπουμε ότι δημιουργούνται ελιπ ολυδαρχίε και δημοκρατία. Και παρόλα αυτά, βέβαια ζούμε με την περδέστηση ότι υπάρχει ελευθερία τη έκφαση.
Την ονομάζουμε. Δεν πέρα από αυτό. Σού με την περδέτηση αλλά εξακολουθούμε να ονομάζουμε αυτό το πράγμα που ζούμε φιλελεύθερη δημοκρατία. Να κατασέπια να υπάρχει κάποιο οποίο ονοματίζονταν αυτό το φιλελεύθερο. Τι νόημα έχει ένα φιλελεύθερο στηνποχή που ζούμε. Είναι το κόμμα, παράδειγμα χάρη που κυβερνάει, είναι φιλελεύθερο.
Είναι φιλεύθερο. Το κόμπο που αντιπολητέ είναι συσλαιστικό. Έχει κάποια σχέση με τον σεισμό. Τι να σα πω, δεν μιλάω για την Ελλάδα, μιλάω παγκοσμίω για την Ευρώπη, για την Δύση. Επομένω, έχουν χάσει το νόημά του οι ένιελλ αυτέ. Ο συντηρητισμό παράδειγμα και έχει το νόημα που είχε και δεν έχει κανένα. Άρα λοιπόν, αυτέ οι ένεινε που χρησιμοποιούμε, που χρησιμοποιούσαμε στην ενεργοτητα.
Και εξαναγκαστήκαμε λόγω τη αδυναμία μα για άλλου λόγου που μπορούμε να του ψάξουμε, δεν θέλαμε να το παραδεχτούμε ή δεν θέλουμε να το παραδεκτούμε, εξακολουθούμε να τι χρησιμοποιούμε για να περιγράφουμε την εποχή των τελευταίων 50 χρόνου, βάζοντα απλά το πρόθεμα μετά νομίζω ότι έχει λήξει αναπιστεύτη. Πάντα, αυτό όλο που περιγράφεται με τη έννοια είναι κάτι που συναντάμε στη συνέχεια και όπω και πέρα αντιστρέμει τη αρχή Σοφία των ονομάτων επίσκευση και όλο αυτό που περιγράφεται για το κομμάτι των πολιτικών, ότι είναι παρουσιμένε πλεον οι ένιερε πιο συναστή, θέλω όμω να το δούμε βήμα βήμα μέσα στην καρτογράφηση που έχετε κάνει στο βιβλίο σα και το παρουσιάζεται σε επίπεδα.
Ήδη από το πρώτο μέρο ⁇ βλέπουμε ότι είστε κάνει μια κατανοή σε αυτά που λέτε, επί του πρακτέι όμω. Δηλαδή, την ανισότητα, την ανομία, τα τετραγικότητα και κάπω το βάθο μπαίνει και είτε έχουν πιστεύει που θα το δούμε λίγο αργότερα. Κατάω ένα σημείο για να πάμε στο οικονομικό που είναι για το αγγικό δικό σα κομμάτι, μιλάει για τι οικονομικέ ανισότητε ⁇ .
Λέτε λοιπόν ότι οικονομικέ ανισότητε ⁇ έχουν φτάσει στα επίπεδα που ήταν στα αρχέ του 22 αιώνα. Αλλά εδώ μέσα του 19, ακόμα πιο πιστεύω. Το πιο όμω σημαντικό που βλέπω εγώ εδώ είναι ότι το μεγαλύτερο μέρο του παγκόσμιο πλούτου το κατέχει στο 1% των ανθρώπων. Και εδώ είμαι μια παρατήρηση που θέλω να τα δούμε λίγο εδώ. Γιατί λένε ότι για όλου ⁇ αυτού του παραπάνω λόγου, δεν γίνεται μεγάλη κουβέντα για την άνοιξε κατανοή, γιατί ο πλούξη δεν κινείται μέσα στην παραγωγή, αλλά κινείται μέσα στην νομισματική στερα.
Λέει το αντί για να παράγονται αξίε με το χρήμα, ανταλάσσονται, μάλλον αντί να ανταλάζονται αξίε, παράγονται αξίε με το χρήμα. Και αυτό κατά στην εκδοχή μα πάει στο δεύτερο πρόβλημα, που είναι η ανομία που το έχετε διαβαθμίσει σε συστή αναθέσεων εργοναβέ, εξοπλιστικά προγράμματα και δωροδικίε, που είναι μέσα σε μια κοινωνία μέσα από το πλαίσιο του κράτου.
Έχετε απόλυτα δίκαιο. Θα για να φτάσουμε λοιπόν σε αυτό το οποίο λέετε πάρα πολύ σωστά που είναι πλέον όψει τη πολιτική, όπω το ονομάζω, οι όψη τη πολιτιστική αυτή τη στιγμή καταναψήμε, αυτή τη στιγμή που συζητάμε, αλλά όχι μόνο το τελευταία 20 χρόνια περίπου, ίσω και παραπάνω, ίσω και παραπάνω 30 χρόνια. Υπάρχουν πέντε στοιχεία τα οποία χαρακτηρίζουν αυτή την εποχή μα.
Είναι η ανισότητα, η ανομία, η ευθρικότητα. Αν θέμα με καλά ο έντονο ανταγωνισμό, ο έντονο ανγισμό τη ζούγκλα, όχι ένα συθενητό ανταγωνισμό και η τεχνοπιστή. Αυτά λοιπόν είναι πέντε χαρακτηριστικά πράγματα. Α αρχίσουμε με τα ανισότητα ή η ανισότητα είναι μήτρε από όλων των κακών. Γιατί, διότι υπάρχει ένα χρήμα που κυκλοφορεί και το οποίο δεν κυκλοφορεί υπέρ των πολών, αλλά και υπέ τη ίδια τη οικονομία, δηλαδή δεν είναι ένα χρήμα συναλλακτικό που κατακύρων λόγω ανταλάσται σε συναλλαγέ εμπορευματικέ, τι χρηματοπιστωτικέ, επάσει περιπτώσει, επενδύσει, όπω θέλετε πέστε, αλλά είναι ένα ρήμα το οποίο του έχει δοθεί η δυνατότητα να παράγει χρήμα διατουρματο.
Δηλαδή το μάνε κομντιτή. Είναι ένα αγαθό, όπω υποφύτιμα. Τι σημαίνει αυτό, σημαίνει ότι το χρήμα αποσύνεται από τι ανταλλαγική τη πραγματική οικονομία και οδεύει, επειδή υπάρχει η τεράστια ανισότητα, γιατί κανένα σωστού και αυτά τα χρήματα δεν μπορεί να τα καταναλώσει, να τα πανίσει, και οδεύουν σε offs εταιρείε ή αν θέλετε να το πούμε γενικά σε αποταμίευση, η οποία αποταμίευση είναι χρήμα το οποίο δεν λειτουργεί υπέρτι παραγωγή.
Κατα συνέμπια είναι ένα χρήμα το οποίο τρέφεται. Από τι τρέφεται, από του τόπου που παράγει. Μα αυτοί οι τόκοι που παράγονται από πού προέρχονται. Τι είναι αυτή η τόκη που ένα χρήμα νεκρό πάσουμε σε μια τράπεζα και μα δίνει τόκου. Τι είναι αυτό το πράγμα, για να γίνει αυτό, πρέπει να υπάρχει μια διαδικασία που το ίδρυμα που μα δίνει του τόκου, θα παράγει ω μια έσοδα.
Εδώ δεν πρόκειται για τραπεζικά ιδρύματα. Εδώ πρόκειται για τεράστιο ομίλου, όφω εταιρείων, θεσμικού επενδυτέ, οι οποίοι παίρνουν τα χρήματα τα επενδύου εκτοδοκούν σε μια προσπάθεια να αποκτήσουν κέρδη. Και προσέξτε αυτά τα χρήματα τα οποία παίρνουν. Δεν είναι μόνο τα χρήματα των πλουσίων, είναι και τα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων, είναι και τα χρήματα των mutual fands, είναι τα χρήματα διάφορων ταμείων που υπάρχουν επενδυτικών σε όλο τον κόσμο, και θα επενδύουν σε μια προσπάθεια να αποκτήσουν περισσότερο χρήμα, αλλά για να αποκτήσουν περισσότερη απόδοση, α το πούμε έτσι, θα πρέπει το επενδυμένο χρήμα να αποδώσει.
Και αυτό το χρήμα επιτηματικέ συνθήκε τη εργασία, τι πραγματικέ συνθήκε που ο καθένα από εμά δουλεύει και εργάζεται. Δηλαδή επί τη ουσία, αυτά τα κέρδη είναι κέρδη τα οποία προέρχονται από την κλασική μορφή μείωση τη εργατική δύναμη, τη εργατική αξία. Επομένω, οι ανισότητε, πέρα από το ότι είναι ανισότητε που δημιουργούν όνγου πιστωτικού χρήματο, και άρα το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα πρέπει συνεχώ και σε συχνά χρονικά διαστήματα σε κρίσει, διότι όλη η εξέλιξη και όλη η μεγένση γίνεται διαμέσω του χρήματο.
Τα μέσα των χρηματιστήων. Εκεί το χρήμα όμω το πιστοτικό είναι πολύ ευέστιτο σε οποιαδήποτε κίνηση. Επομένω, γι' αυτό παρατηρούμε αυτέ τι μεγάλε κρίσει και συχνέ και βαθιά κρίσει. Αν κοιτάξτε από την παγκοσμίωποίηση, δηλαδή από την εμφάνισε παγκοσμίω, α πούμε, την εγκαθήκσή τη από το δεκαετία του 90, 1990 και μετά, θα δείτε ανεπάλι κρίσει.
Κρίση στο 92 με τι τράπεζα, κρίση του 97, στην νοτευαντολική Ασία, κρίση του 98 στην Ρωσία, κρίση του 2000 με τα e-commerce, κρίση το 208 με τα γρεματικά με τα δάνια τη Αμερική. Τα Liam Brothers. Μετά κρίση να πούμε χρέο τη στην Ευρώπη. Και συνεχώ, οι αλλεπάνε και πιο βασικέ κρίσει. Συνεχώ υπάρχουν. Γιατί διότι όλο το σύστημα επί τη ουσία στηρίζεται πάνω στην πίσταση, πάνω στο χρήμα.
Όταν λοιπόν υπάρχει αυτή η κατάσταση, δηλαδή πολύ χρήμα στην αγορά, το οποίο προέρχεται και από παράνομε πράξει, πάρα πολύ χρήμα, δηλαδή προέρχεται από του εμπόρου όπλων, προέρχεται από το τράφιν, προέρχεται από τη σεξουαλική εκμετάλλευση, προέρχεται από την πορνία, προέρχεται από τα ναρκωτικά. Όλα αυτό λοιπόν το χρήμα το οποίο υπάρχει και κοινείται δημιουργεί μια κατάσταση ανομία η οποία έχει ξεπεράσει όλε τι προηγούμενε εποχέ.
Μια τεράστια ανομία την οποία καθοδηγεί το θεσμικό πλαίσιο, το υπάρχουν θεσμικό πλαίσιο από τη στιγμή που επιτρέπει όλε αυτέ τι παράλληλα. Γιατί επιτρέπεται οξόρεate. Ποιο είναι ο λόγο που επιτρέπεται οξωρεταιρίε για να μπορούν να καθένα να κρύβει τα χρήματά του. Άρα, δεν είναι το θεσμικό πλαίσιο του παγκόσμου συστήματο που επιτρέπει αυτή την κατάσταση.
Αυτό λοιπόν συγχρόνω η ανομία, η ανισότητα, ανομία, μετά έχουμε από τα αρχικοντα. Δηλαδή, όλοι αυτοί οι κύριοι οι οποίοι έχουν τα χρήματα, βέβαια σε συνεργασία με το κράτο, σε συνεργασία με το κράτο, αρχίζουν να πιοίζουν σιγά άλλα σταθερά όλα τα δικαιώματα των ανθρώπων, των εργαζομένων, των πολιτών. Είτε αυτά είναι δικαιώματα κοινωνικά, είτε είναι δικαιώματα εργασιακά, είτε είναι δικαιώματα ω πολύ τα αστικά, είτε είναι όλα τα δικαιώματα η πάσυμ περιπτώσει.
Που σα έλεγα προηγούμενο για την ελεύθερη δημοκρατία και την ιστονομία στο πολιτή και όλα αυτά τα σιγά σιγά πριονίζονται. Και ξαφνικά αρχίζουν να εμφανίζονται αυτάρχικέ κυβερνήσει, οι οποίε δεν λαμβάνουν υπόψη του αυτό το οποίο εμεί είχαμε συνηθί μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, α πω έτσι, ω κατακτήσει δημοκρατικέ, δηλαδή το σεβασμό των δικαιωμάτων, τον σεβασμό των ανθρώπων, την αλληλεγγύη.
Άρα φτάνουμε σε ένα σημείο όπου ο άνθρωπο φτάνουμε σε ένα σημείο ανταγωνισμού του πυφού ανταγωνισμού. Ανταγωνισμού ζωόδου. Δηλαδή, λέει μια φρικανική παρημία, είτε είσαι λιοντάρη, είτε είσα κάποιη, είτε είσαι όταν είσαι στη ζούγκλα από το πριν το βράδυ που ανατρέψει. Πολύ έξω. Πάνω έφω. Όλο αυτό πάνω, κύριε Μελάπο περιγράφεται, είναι μια διασάλευση που υπάρχει στο κοινωνικό υπόστρωμα, που όμω αυτό έχει μια αντανση στο πολιτικό.
Για το πολιτικό λίγο μα είπατε πώ διαμορφώνεται η κατάσταση. Τώρα, έχοντα υπόψη το πολιτικό, δηλαδή ότι η αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία, όπω γράφτηκε στο βιβλίο, παρουσιάζεται ω το μικρότερο κακό γιατί υπάρχει δικαίωμα ψήφου. Υπάρχει δικαίωμα ψήφου από τι κοινωνίε, από του ανθρώπου. Τι γίνεται όμω, όταν η μεγάλη τεχνολογική κολοσή που έχουν δημιουργήσει αυτέ τι τεράστιε βάσει δεδομένων, τα big data, α πούμε, που μπορούν να έχουν πρόσβαση στον κάθε έναν από μα και εκεί πάει και αυτό που είμαστε στην αρχή για τι ευθέσει τη ελευθερία τη έκφραση ενώ επί τη ουσία αυτά τα κοινωνικά δίκτυα είναι δίκτυα απομόνωση ⁇ και ξυραγωγή.
Το γράφεται και εδώ στο βιβλίο σα ⁇ . Όλο αυτό διαμορφώνει μια τάση η οποία μεταφράζεται στην κάλκα. Εκλογικά. Τι γίνεται λοιπόν, όταν όλο αυτό το σύστημα των ανθρώπων, το κοινωνικό, επηρεάζεται σε τέτοιο βαθμό από μεγάλου τεχνολογικού κολοσού που έχουν α πούμε το πολλών κρατών μαζί. Την ίδια στιγμή, οι Ηνωμένε Πολιτείε το βάζονται ήδη από την αρχή του Βιουλίου είναι ότι μονέρεται σε αυτό το κράτο του καπιταλισμού που επηρεάζει και πολιτιστικά και φιλοσοφικά και πολιτικά και οικονομικά ολόκληρο τον πλανήτη σε ένα μεγάλο ανταγωνισμό με την κίνηση και στο ενδιάμεσο αυτέ τι μηντερα που κουβεντιάζουν τώρα έτσι, όπω το βλέπω στο βιβλίο, υπάρχει ένα άνθρωπο που ο οποίο έχει δικαίωμα ψήφου και μπορεί να επηρεάζει όσο με το μέλλον του, που όμω οι μεγάλη τεχνολογική κολοσί έχουν το περδόριο να δειουν και να δημιουργούν τι ψεδέ τη ελευθερία τη έφραση πόσο καταλήγει αυτό στην ψήφου.
Κοιτάξτε, νομίζω ότι αυτό είναι αποδεκμένο ότι όλα αυτά τα μέσα επηρεάζουν τη βούληση και τη σκέψη των ανθρώπων. Δηλαδή, δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιο που έχει αντίλησει ότι όλα αυτά τα μέσα επηρεάζουν τη βούληση, τη σκέψη και τι αποφάσει των ανθρώπων. Το θέμα είναι ότι υπάρχει μια πλευρά που λέει αυτό είναι κάτι το οποίο είναι άσχημο, κάτι το οποίο πρέπει όχι μόνο απλά να περιοριστεί αλλά να δούμε πώ πρέπει σοβαρά να το αντιμετωπίσουμε και υπάρχει άποψη που λέει μια μεταφρατική περίοδο, είναι μέχρι να ελέξουμε αυτού του κολοσού για να μην μπορούν να επενβαίνουν στου ανθρώπου.
Νομίζω ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο, πάρα πολύ δύσκολο να αντιμετωπιστεί αυτή η τεράστια δύναμη που έχουν η τεχνολογική κολοσία να επισέρχονται όχι πια στο σπίτι μα. Διότι παλιά λέγουμε το εξή: δεν μπορεί να αντιπαλέψει αυτό το εργαλείο που λέγεται τηλεόραση. Διότι είναι μέσα στο σπίτι σου. Δεν είναι έξω από το σπίτι σου, είναι μέσα στο σπίτι του.
Τα νέα τεχνολογικά μέσα είναι μέσα στο μυαλό σου, είναι διομαντικά. Δηλαδή σου διαβρώνει το μυαλό σου χωρί να μπορέσει να το καταλάβει. Και όλη αυτή η συζήτηση περίπου των social media και όλα αυτά η εξάπλωση ότι ο καθένα μπορεί να λέει την αποψή του και υπάρχει εξάπλωση τη δημοκρατία σε επέκταση και άρα, ενέργουν μια μεγαλύτερη δημοκρατία, δημοκρατικότητα όλα αυτά τα μέσα.
Νομίζω ότι σιγά σιγά αποδεικνύεται και από αυτού που τα υπερήσιμα που παράστημα στην αρχή τη δεκαετία του 80 του 90, δηλαδή του επιστήμονε που δούλευαν πάνω σε αυτά τα πράγματα, πλέον βλέπετε ότι σιγά σιγά άλλα σταθερά, πάρα πολύ επιστήμονε έχουν αλλάξει άποψη. Δηλαδή ζούμε σε μια εποχή όπου οι συνθήκε εργασία που περιγράφουν προηγούμενε, όσο μπορούσαμε να επενδράσουμε.
Οι συνθήκε που βιώνει ο καθένα στη ζωή του είναι πιο δύσκολε. Δεδομένου ότι τα δικαιώματα σιγά-σιγά εξαφανίζονται τα δικαιώματα προστασία τη εργασία. Εξαφανίζονται. Άρα, ο κόσμο δυσκολεύεται οι αποδώσει, οι αμοιβέ εργασία γίνονται πιο φιδομέ. Σιγά σιγά δεν έχει τι δυνατότητε να ανταποκρίνει στην αύξηση του πληθυσμού και των τιμών.
Και από την άλλη μεριά βλέπουμε ότι υπάρχει μια υπέρια αύξηση των κερδών. Άρα το κομμάτι τη εργασία εμειώνεται. Αυτό, ένα άνθρωπο που ζείσα σε αυτό το καθεστώ, βιοματικό καθεστώ, δέχεται ταυτόχρονα μια επίθεση από όλα αυτά τα οποία εγώ ονομάζω τεχνοεπιστήμι. Αυτά τα εργαλεία τη Εκτροπιστή, τα οποία του επεξεργάζει το οποίο του χτυπάνε στον εγκέφαλο βιώματικά, δηλαδή επιειτουργούν πάνω στο σώμα του, πάνω στο μυαλό του.
Με την έννοια ότι το κάνουν να πιστεύει πράγματα, δηλαδή να ζει σε μια εντελώ η οικογενική πραγματικότητα. Παραδείγματο χάρη, νομίζω ότι έχει στο Facebook φίλου. Πραγματικά, δεν είναι κανένα φίλο από καθένα που έχει Facebook. Είναι άνθρωποι οι οποίοι κάνουν αλλά και πεθαίνουν για να του κάνουν λεκ. Ποτέ μη διαβάζουν καμία άποψη που γράφει ο καθένα από εμά στα Facebook.
Όπω δεν έχω. Γιατί ανθήσαμε σε αυτά. Αλλά δεν είχα μια σημασία εγώ. Λοιπόν, Άρα βλέπουμε ότι δημιουργούνται κρίσει εκτό από τα δειωματικά δηλαδή τη ύπαρξη, τη οικονομία, τη ζωή, υπάρχουν και επιθέσει στον εγκέφαλο. Υπάρχει μια επίθεση που δημιουργεί τεράστια προβλήματα γνώσηων. Ανθρωπο σιγά σιγά δεν διαβάζει. Ζούμε μια εποχή η οποία ονομάζεται εποχή τη τεχνολογία τη επιστήμιση, τη προόδου.
Και έχω την αίσθηση ότι καλύτερα ήταν να την ονομάζουμε εποχή του αποφαβητισμού, δηλαδή υπάρχει μια τεράστια αγραμματοσύνη. Παράλληλα με όλα αυτά, τα δύο που σα είπα οι επενβάσει. Υπάρχουν και παρασύνονται και όλε οι βασικέ αξίε που υπήρχαν στη ζωή του ανθρώπου. Οι βασικέ αξίε όσον αφορά την οικογένεια, όσον αφορά το ρότη θερεια, όσον αφορά το σεβασμό των γερωτατέων, όσον αφορά χιλιάδε τέτοια πράγματα που μπορούν να μιλάμε ώρε, τα οποία δεν είναι υπέρ να διατηρηθούν όπω ⁇ ήταν.
Αλλά αυτά καταργούνται ενρροπήου φαλμού και στη θέση του δεν υπάρχει τίποτα. Δεν μπαίνει τίποτα. Υπάρχει ένα μεγάλο κενό το οποίο ο άνθρωπο μέσα σε αυτό το κενό αισθάνεται έρθει τη ύπαρξή του. Δεν ξέρει από φούρνο βιαστεί. Αυτό είναι, δηλαδή έχουμε τρία επίπεδα. Ένα επίπεδο βιωματικό που σα είπα, ένα επίπεδο που δέχεται τι επιθέσει από τα μηνματα.
Και το τρίτο πράγμα η μην ύπαρξη πλέον εναλλακτικών ιδιών, μάλιστα αν θέλετε να πούμε ότι η ιδέα εμφανίζεται, ό,τι αξία εμφανίζεται επί τη ουσία οδηγεί σε μεγαλύτερο κατακαιματισμό του ατόμου, του φέρει μεγαλύτερη σύγχυση στο μυαλό του, και δεν υπάρχει ένα νέο κανονιστικό πλαίσιο μέσα στο οποίο να μπορέσει η ύπαρξη του ανθρώπου να βρει μια ησυχία ή μια σχετική ησυχία για να μπορέσει να αναλογιστεί που θα πάει και τι θα κάνει.
Άρα λοιπόν, έχουμε μια παγκοσμίση, μια ανισότητα, μια μείωση των δυνατότητα οι άνθρωποι να ζουν καλύτερα. Επέβαση στον εγκέφαλο από τα μέσα. Και συγχρόνω έλλειψη αξιών τα οποία δημιουργούνται μια ανυπόφλη κατάσταση των άνθρωπο. Δεν είναι τυχαίο ότι ξαφνικά ο άνθρωπο τρέχει στο πρόζη, τρέχει στου ψυχολόγου, τρέχει στου ψυχιάτρου από το πρωί με εκτοβρά και δεν μπορεί να βρει άγρι.
Αυτά είναι τα προβλήματα τα οποία προσπαθώ να περιγράψω στο βιβλίο. Πάντω, κύριε, σε όλο αυτό σε όλη αυτή τη μοντέρνα σάρρωση που έρχεται σε όλα, όπω περιγράφεται και στο βιβλίο, οι επανεθρόντε αξίε που κατακερούν στι κοινωνίε ήταν σαν αντίβαρα ησυποία μπορούν να αποτελέσουν πρόταση για να κρατήσουμε τη συνοχή μα ω ⁇ κοινωνίε.
Γιατί τώρα είμαστε σε ένα, όπω γράφετε στο βιβλίο, σε ένα κρέο μηδενισμό σε όλα. Θέλω όμω να απαντήσετε σε αυτό και να κλείσουμε να σταθούμε λίγο στο κομμάτι τη προσωπικότητα. Ότι αυτό ο μηδενισμό ισχύει τόσο πολύ στην προσωπικότητα του ατόμου, που οι άνθρωποι έχουν φτάσει σε ένα σημείο χωρί προσανατολισμό. Κρατάω αυτού σε ένα κομμάτι όπω το περιγράφεται.
Που λέτε α πούμε ότι στην εποχή μα, η εποχή μα είναι τόσο πολύ επικίνδυτη και επειδή υπάρχει εκπόρνευση των συνεστήμάτων και των αξιών. Δηλαδή το να είσαι σεξι αποτελεί κεφάλαιο. Ποφεί να αυξάτε το κορμί με την αξία του έκθεμα, ισοδυναμεί σε εμπόρευμα. Ο άλλο μετατρέπεται σε σεξουαλικό αντικείμενο που προκαλεί ερωτική διαγέρση.
Έτσι από τη στιγμή που ο άλλο απομεώνεται από αυτή την εταιρότητα, δεν μπορεί κάποιο να τον αγαπήσει. Παρά να τον καταναλώσει. Αυτό νομίζω ότι είναι ένα καταλληλικό ορισμό που είναι το κέντρο βάρο μέσα σε μια κοινωνία για να μπορεί να παράγει όλα τα υπόλοιπα. Έχετε από το δίκαιο, είναι συμφωνώ όπω τα είπατε, είναι πολύ σωστά όλα.
Εκείνο που με ρωτάτε, είναι πάρα πολύ δύσκολο να σα απαντήσει. Νομίζω όμω, γιατί σα είπα και προηγούμενο, ότι εδώ χάσαμε τι αξίε μα και στη θέση του δεν βάζαμε κάτι άλλο. Ή όσε βάλταμε, όσε βάλανε, να το πω πιο συγκεκριμένο, όσε μπήκανε, επί τη ουσία ήταν οι αξίε οι οποίε χειροτερεύουν την κατάσταση, χειροτερεύουν δηλαδή την εξέλιξη από αυτέ που υποτίθεται ότι ήρθανε να αντικαταστήσουν και να βελτιώσουν την κατάσταση.
Επομένω, πρέπει να αναλογιστούμε πολύ σοβαρά. Δεν είναι εύκολο να πω, παράδειγμα χάρη, πρέπει τα παιδιά να αρχίζουν να ξανδιαβάζουν κλασική λογοτεχνία. Δεν θα γίνει. Δεν μπορεί να εύκολο να πω παιδιά στη θέση τη εργουσία μπορεί να την έχουμε πάει στην άκρη. Αλλά εμφάση περιπτώσει, πρέπει να βρούμε έναν τρόπο, όχι μεταφυσικό, αλλά έναν τρόπο που να συνέχει τι κοινωνίε μα, που θα είναι κάτι σαν πολιτιστικό DNA, που μπορούμε να κάνουμε αναφορά στι αρχέ των πολιτισμό μα, στο τι είναι ο άνθρωπο, και παλέγοντα.
Όλα αυτά να τα πω, αλλά είμαι σίγουρο ότι δεν θα γίνουν. Σε αυτή την εποχή και αυτό λέω το τι εποχή θα συνεχίσει να έχει βρει το τέλο τη. Πάμε λοιπόν σε μια εποχή που ξεπερνάει αυτά που έχω πει μέχρι τώρα κατά την απόψή μου και πάμε σε μια εποχή που πιθανότητα, που πιθανότητα, θα έχουμε εξελίξει δύσκολε. Δύσκολε όσον αφορά την γεωπολιτική, δηλαδή κρίσιμε καταστάσει όσφο του πολέμου, τι συγκρούσει μεταξύ των μεγάλων δυνάμει, και συγχρόνω θα έχουμε την εγκατάσταση σε μεγαλύτερο βαθμό αυτό που ονομάζω τεχνοεπιστήμι, το οποίο αυτή η κατάσταση μπορεί να διαλύσει τελείω του δημοκρατικού θεσμού και να οδηγήσει του ανθρώπου σε να το πω έτσι σε ένα καθεστώ συγκαπούρη, όπου διοικητέ και διευθυντέ θα είναι διάφοροι διευθύνουν σύμβουλοι, οι πίκολε θα είναι επίκροι, αλλά θα είναι αθοί, που μπορεί ένα μεγάλο μέρο των ανθρώπων που να ζει μόνο επιδόματα θυμίζοντα την εποχή τη ύστερη δρόμη λίγο που το μπουνι βάροι και τη διαλύσουν.
Και φοβάμαι πολύ ότι όλα αυτά τα πράγματα σιγά σιγά θα εξελιχθούν. Έχουμε ακόμα μέλλον προ αυτήν την κατεύθυνση. Και συγχρόνω σα πω και κάτι άλλο, φοβάμε αυτού του ανταγωνισμού μεταξύ των διαφόρων τεχνολογικών ολλαχών, και μεταξύ και των κρατών που έχουν ψηλή η τεχνολογία, δηλαδή των Ηνωμένων Πολιτειών και τη Κίνα. Και επίση φοβάμε ότι αυτή η επέκταση, αυτή η εξέλιξη θα επεκταθεί και στο διάστημα.
Δηλαδή κατά πάσα πιθανότητα σε λίγο, σε λίγα χρόνια, θα δούμε μια προσπάθεια. Γίνονται ήδη, γίνονται ήδη. Το ξέρετε ότι γίνονται διάφορε προσπάθει για επέκταση στο διάστημα ιδιωτικά. Νομίζω ότι θα δούμε και τέτοιε εξελίξει. Έχουν γραφτεί, έχουν γραφτεί αρκετά. Βέβαια. Όχι, όχι. Έχουν γραφτεί, ειδικά όλοι οι αυτοί των τεχνολογικών κολοζών, αλλά νομίζω ότι η κατάρα του Θεού παίρνει στου ανθρώπου, γιατί ενώ του χάρη σε ένα παράδειγμα που το οξυγόνο υπάρχει αυτόνο, ψάχνουν να βρούμε μια κόλαση χωρί φω που δεν υπάρχει οξυγόνο και θα το δημιουργούν τεχνώσει.
Αυτό είναι η πλήρε παράνια πάντα σε αυτό που να κάνουν μια άλλη εκπομπή ξεχωριστή. Λοιπόν, εγώ θέλω να ανακεφαλώσουμε λίγο κόστο μελά. Μετά την μετάποχή, τι είναι δοκίμια, εναλλακτικέ εκδόσει. Και μελά μα βάλετε για τα καλά στου διαδρόμου του βιβλίου και των νοημάτων που έχει και αναλύται. Είναι στα βιβλία, έχει χλοχω το βιβλίο.
Σα βρισκόμαστε να είναι καλοτάξιδο και σε αυτό το μέλλοντα του βαθμού. Ευχαριστώ πολύ, γεια σα. Ευχαριστώ, ευχαριστώ. Να στα καλά, σα ευχαριστώ, ευχαριστώ.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα