Η συγγραφέας πίσω από τα «Μπούτια και Διανόηση»
The Book LoversΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Η πιο αναγνωρίσιμη βιβλιοφιλική φωνή του ελληνικού Instagram, η Ματίνα Αποστόλου, γνωστή από τον λογαριασμό της «Intellectual Thighs», μιλά για την αγάπη της για τα βιβλία αλλά και για το νέο της μυθιστόρημα, «Ρίζες».
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
καλέσα βασικά για μια καναπότικα για το βιβλίο. Έχεις βγάλει δύο βιβλία τα Σωματίδια το Δικέμβριο του 1922 στο εκδόσιο Ποταμός, το οποίο είναι εξαντλημένο, δεν υπάρχει πια νομίζω. Ναι, έτσι μαθαίνω κι εγώ. Και μόλις κυκλοφόρησε το νέο σου με τη στόριμα Ρίζες από τους εκδόσεις Ήκαρος. Γι' αυτό βασικά θα μιλήσουμε σήμερα αλλά και όλα αυτά γιατί έχεις κι άλλη μια ιδιότητα που ιδιότητα είναι η πιο δημοφιλής βιβλιοφιλική πεσόνα του ελληνικού Instagram με ένα λογαριασμό, ένα ψευδόνιμο intellectual thighs πουτια και διανόηση δηλαδή όπου ασχολήσαμε το βιβλίο με έναν τρόπο που είναι απρόβλεπτος όχι απρόβλεπτος, έναν τρόπο που δεν είναι ταιριαστός με την εικόνα που βλέπεις όταν παρουσιάζεται μπροστά σου αυτός ο λογαριασμός γιατί είναι φωτογραφίες από ένα βιβλίο πάνω στο μπούτι σου έξω και το όνομα δηλαδή αλλά αυτά που γράφεις αυτά που σχολιάζεις για τα βιβλία ενταξύ αστείου και σοβαρού είναι πάρα πολύ σοβαρά και δείχνουν έναν άνθρωπο που είναι πολύ βιβλιοφιλός
και σίγουρα αγαπάει πολύ τα βιβλία αυτό που ισχύει με τρομάζεις τώρα λίγο με το σοβαρά γιατί αν με παίρνεις τα σοβαρά κάτι πρέπει να κάνω αλλιώς να σταματήσεις να με παίρνεις τα σοβαρά οκ αλλά εντάξει αν κάποιος έχει χιούμορ και ότι αυτός αρκάζεται δεν σημαίνει ότι δεν το παίρνεις σοβαρά γιατί είναι πολύ σοβαρό πράγμα το χιούμορ.
Είναι. Θα σε ρωτήσω αρχικά πόσα βιβλία διαβάζεις τον χρόνο. Δεν ξέρω. Δεν μετράω. Αλλά διαβάζω κάθε βράδυ. Δηλαδή κάθε βράδυ πέφτω νωρίς στο κρεβάτι με ένα βιβλίο. Θα διαβάζω μία ώρα, δύο. Αν μου αρέσει πολύ το βιβλίο θα με κρατήσει. Αν όχι θα νηστάξω. Ναι και πού βρίσκεις χρόνο Δηλαδή θέλω να πω ότι Με όλο το βράδυ διαβάζεις Φαίνεται ότι διαβάζεις όλη μέρα Γιατί με τη συνότητα που βάζεις τα βιβλία Φαίνεται ότι διαβάζεις εμανειοδός και συνέχεια Όχι, διαβάζω μόνο τα βράδια Τότε ηρεμώ, τότε έχεις ησυχία Τότε βρίσκω χρόνο τέλος πάντων Και είναι μια ρουτίνα Όπως ας πούμε κάθεται κάποιος και χαλαρώνει Στην τηλεόραση πριν κοιμηθεί χαλαρώνω με ένα βιβλίο, εντάξει πολύ το κάνω Ναι, τώρα να σε ρωτήσω, διαβάζεις για να γράψεις για το βιβλίο μάλλον, να το πω αλλιώς, έχει αλλάξει ο τρόπος που διαβάζεις επειδή ξέρεις ότι θα γράψεις για αυτό, για κάποιο βιβλίο Έχει αλλάξει ο τρόπος που διαβάζω επειδή έγραψα βιβλίο ενώ ότι και ειδικά σε αυτή τη φάση που το έχω πολύ φρέσκο το βιβλίο, τις ρίζες
προσέχω πάρα πολύ τα λάθη τα λάθη στην επιμέλεια, τα λάθη αυτά που θέλουν διόρθωση και δεν μπορώ να απολαύσω το κείμενο. Αυτό έχει αλλάξει. Σε σχέση με το λογαριασμό όχι. Γιατί κανείς δεν με υποχρεώνει να γράψω οτιδήποτε. Γράφω ό,τι θέλω, όποτε θέλω και πολλές φορές το βιβλίο είναι αφορμή να πω κάτι δικό μου. Δηλαδή πολλές φορές δεν μιλάω κανείς το βιβλίο.
Είναι η αφορμή το βιβλίο. Ναι, τώρα να σου ρωτήσω, το βιβλίο βγήκε το 1922, εσύ έχεις λογαριασμό το 19, δηλαδή από το 19 μέχρι το 1922 είχες στο μυαλό σου να γράψεις πριν φτιάξεις το λογαριασμό ή προέκυψε μέσα από το intellectual thighs. Νομίζω ότι το πρώτο δίγημα που έγραψα ποτέ ήταν για τον άντρα μου, για να τον κάνω να με αγαπήσει κι άλλο.
Γενικώς επειδή εκφράζομαι δύσκολα προφορικά και τα συναισθήματά μου ειδικά δυσκολεύομαι πολύ να τα εκφράσω φαίνομαι αυστηρή πολλές φορές και δυσκολεύει αυτό το συνέστημα που βράζει μέσα βλέπω ότι γραπτός μου βγαίνει πολύ πιο εύκολα και μπορώ πολύ πιο εύκολα να δομήσω τη σκέψη μου δεν είχα σκεφτεί είναι αλήθεια να γράψω βιβλίο πριν το λογαριασμό αλλά ο λογαριασμός αυτό που έκανε είναι να μου δείξει ότι μάλλον όσα έχω να πω αφορούν και άλλους.
Δηλαδή μου έδωσε μια όθηση, ένα κίνητρο να απευθυνθώ σε περισσότερους. Γιατί πριν δεν είχα κανένα λόγο να το πιστεύω αυτό. Ήτανε πολύ προσωπικά όλα όσα έγραφα. Ναι. Πιστεύεις ότι όλοι μπορούν να γράψουν ένα βιβλίο? Ναι, όλοι μπορούν να γράψουν ένα βιβλίο. Αλλά δεν μπορούν όλοι να γράψουν ένα καλό βιβλίο. Δηλαδή ένα βιβλίο που θα αφορά και άλλους.
Γιατί αυτό είναι το νόημα, νομίζω, όταν εκδίδεις κάτι. Όταν εκδίδεις κάτι, νομίζω ότι αυτό που ψάχνεις είναι οι συνδέσεις σου, είναι οι άνθρωποι σου. Αυτοί με τους οποίους όχι απαραίτητος θα ταυτιστούν μαζί σου, αλλά ίσως να πάρουν κάτι δικό σου και να το πάνε παραπέρα. Δηλαδή αυτό είμαστε. Είμαστε εκρήκοι, προχωράμε. Αν μπορέσουμε να γίνουμε εκρήκοι, καλώς. Ωραίο θα είναι.
Ναι, να σε ρωτήσω λίγο, υπάρχει αρκετά χρόνια ο λογιασμός. Έξακολουθεί να προκαλεί? Δεν ξέρω. Ο λογιασμός υπάρχει από το 19, είναι τώρα 7 χρόνια. Δεν νομίζω. Όχι, νομίζω ότι με έχουν συνηθίσει τώρα. Ναι, βασικά τώρα αυτοί που σε παρακολουθούν ξέρουν και όχι ποια είσαι, τι είσαι. Δηλαδή ξέρουν ότι δεν θα δούνε κάτι. Δηλαδή το βιβλίο πάνω στο μπούτι είναι απλώς μια εικόνα Και αυτό πώς προέκυψε το έχεις δει κάπου ή ήταν δικιά σου ιδέα να κάνεις ένα βιβλίο πάνω στο μπούτι Όχι ήταν κάτι πολύ φυσικό Δηλαδή αυτό αρχικά ξεκίνησε στο facebook που είχα Είχα έναν κλειστό λογαριασμό με 200 άτομα ανθρώπους που γνώριζα Και απλώς φωτογράφισα τα βιβλία μου Που το πόδι αν το σκεφτείς είναι το πιο βολικό σημείο να αφήσεις το βιβλίο σου για να το φωτογραφίσεις δεν σημαίνει τίποτα παραπάνω δηλαδή πραγματικά όταν έκλεισε το λογαριασμό στο facebook και το μετέφερα στο instagram δεν είχα κάποια διάθεση να δηλώσω κάτι, να προκαλέσω δηλαδή ήταν αστείο, ήταν για πλάκα νομίζω ότι αυτό που λέμε προκαλήσει
είναι επειδή είναι ασύμβατο μια γυναίκα να μιλάει για διανόηση και να έχει ένα μέρος του σώματός της δεν είναι γυμνό το είναι ένα πούτι το πούτι είναι ένα πόδι είναι πόδι δεν ξέρω αν είναι σύμβατο αλλά έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον πως έχουμε κατακαιρματιστεί πως το σώμα μας έχει κοπεί σε κομμάτια και κάθε κομμάτι θεωρείται σεξουαλικό δηλαδή φετιχοποιείται από την πατούσα μέχρι τα κοκαλάκια εδώ στο λαιμό, είναι τρέλα αυτό ας πούμε δεν υπάρχει στους άντρες δεν φαντάστηκα στα αλήθεια δεν φαντάστηκα ότι κάποιος μπορεί να παρεξηγούσε το όνομα του λογαριασμού, δεν μου πέρασε το μυαλό Ναι, θέλω να ρωτήσω κάτι άλλο αν επιστρέψεις ότι θα ήταν η αντιδράση αν ήταν ένα αντρικό πόδι με ένα βιβλίο Δεν ξέρω, γιατί μου φαίνεται τρέλεξ αρχής δηλαδή μου φαίνεται τρελό και το να παρεξηγεί το γυναικείο πόδι και η λέξη μπορεί να φέρνει κάποιο βάρος, το μπούτι ας πούμε το οποίο δεν είναι πόδι, δεν είναι μυρός όπως το έχουμε συνηθίσει στη λογοτεχνία είναι μπούτι, αλλά ξέρω εγώ μπούτι
το λέω με τους φίλους μου, πώς θα το πω και αν σήμερα ξεκινούσες το λογαριασμό θα έκανες το ίδιο ή θα έκανες με το ίδιο τρόπο τις φωτογραφίες καταρχάς δεν μετανιώνω για τίποτα δεν απολογηθείς δεν ζητώ να απολογηθείς λέω τώρα που έχεις αυτή την εμπειρία γιατί έχεις φάει δεν έχεις φάει ακριβώς δεν έχεις ακούσει κριτική απλώς θα σου πω νομίζω τις λόγες όταν βλέπεις αυτό το λογαριασμό για πρώτη φορά παραπέμπει αλλού δεν παραπέμπει σε έναν λογαριασμό για το βιβλίο που αυτό στην πραγματικότητα είναι και είναι αυτό που σου πάνε λίγα στην αρχή με σοβαρό τρόπο να αντιμετωπίσεις το βιβλίο δεν είναι ότι είναι σοβαρός ο λογαριασμός δεν έχει χιούμορ, δεν έχει σαρκασμό απλώς είναι ένας ένας λογαριασμός που αντιμετωπίζεις το βιβλίο με πολύ σοβαρό τρόπο δηλαδή διαβάζεις και γράφεις για αυτό το βιβλίο που δεν υπάρχει καλύτερο νομίζω αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για να αντιμετωπίσεις ένα βιβλίο σχολιάζοντάς το, διαβάζοντάς το, σχολιάζοντάς το αυτό κάνεις ναι βεβαίως το κάνω με λίγο διαφορετικό ύφος
ίσως αυτό ξενίζει περισσότερο από την εικόνα δηλαδή και νομίζω στην αρχή που ήμουνα λίγο πιο καυστική και λίγο πιο έπαιζα παραπάνω με αυτό το κομμάτι γιατί δεν ήξερα κιόλας ότι προκαλεί όντως αλλά τέλος πάντων έπαιζα με αυτό Τώρα, αν θα ξεκινούσα, δεν θα ξεκινούσα νομίζω Γιατί περνάω μια social media υπαρξιακή κρίση Που υπάρχουν τόσες πολλές απόψεις Και δεν ξέρω αν έχει νόημα η μηλή μου Και νομίζω ότι αυτή η φάση που είμαι τώρα Με έχει κάνει λίγο έτσι να είμαι πίσω Δηλαδή δεν πωστάρω τόσο συχνά όσο παλιότερα Είμαι λίγο πιο συγκρατημένη Εντός να δω κάτι που πραγματικά μου αρέσει πολύ Ναι Να σε ρωτήσω, βασικά, ούτε το Ματίνα Αποστόλου είναι πραγματικό όνομα, οπότε πάλι μιλάμε για ανώνυμία, αλλά τώρα που το όνομά σου είναι γνωστό, τέλος πάντων που είναι γνωστό συσσαγωγικά, αλλάζει κάτι η σχέση μου με την ανώνυμία, γιατί στην αρχή δεν υπήρχε καθόλου το όνομά σου όταν ξεκίνησε ο λογιασμός.
Ναι, αυτό έγινε και τι σκέφτηκα, ότι από τη στιγμή που αποφάσισα να εκτεθώ δημοσίως, Τώρα ακούγεται κάπως βαρύ Εντάξει όταν αποφασίζεις να μιλήσεις Και με προσωπικά κείμενα Και με αυτό το ύφος Δημόσια και ανοιχτά Σε ανθρώπους που δεν σε γνωρίζουν Κρίνεσαι και εσύ Αλλά κρίνεται και το περιβάλλον σου Όταν εγώ ξεκίνησα το λογαριασμό Ο γιος μου ήταν έξι ας πούμε Δεν συμφωνήσαμε ποτέ στα έξι Ότι εγώ θα μιλάω για τη μητρότητα Γιατί προφανώς όταν μιλάω για μητρότητα Τον εμπλέκω Οπότε η ανωνυμία ξεκίνησε Γιατί αυτό θεώρησα σωστό να κάνω Σε σχέση με τους δικούς μου Αυτό δεν θα μπορούσε να αλλάξει Με το βιβλίο Οπότε ήρθε η ψευδονυμία Το βιβλίο έχει και μια άλλη διάσταση όμως Γιατί ας πούμε μόνο ο αδερφός μου Γνωρίζει ότι γράφω Και κάποιοι γνωστοί μας Και φίλοι κοντινοί Γιατί όμως αυτό δηλαδή Δεν θες να ξέρουν τι γράφεις Τώρα δεν σε ενδιαφέρει Δηλαδή το βιβλίο αυτό πες ότι γίνεται ένα μπεσέλερ που θα γίνει.
Δηλαδή θα πάει πολύ καλά. Αλλά δηλαδή αν χρειαστεί να βγεις. Πού να βγω. Κάπου να δώσεις μια συνέντευξη. Εδώ βγήκα. Εννοώ αν συζητήσεις τηλεόραση, αν συζητήσουν σε φωτογραφίσουν. Εντάξει θα μου πεις. Είναι και μέρος μιας μυθολογίας αυτό η ανώνυμια. Και το έχει πάρα πολύ το ίντερνετ. Και τα σώση αλλά και το βιβλίο το έχει αυτό.
δεν είναι δηλαδή κάτι που είναι πρωτοφανές όχι δεν είναι, δεν ξέρω αν έχουμε όλοι την ίδια φετηρία, δηλαδή αν ξεκινάμε από την ίδια πρόθεση, νομίζω ότι αυτό είναι στοιχείο χαρακτήρα τώρα γιατί από μικρή δεν ήθελα να κάνω πολύ μεγάλο θέμα και πράγματα που καταφέρνω αλλά και αυτά στα οποία από την χάνω δηλαδή δεν θέλω να γίνεται μεγάλο θέμα ακόμα και με τους φίλους μου δηλαδή που έχουν διαβάσει το βιβλίο δεν θα το συζητήσουμε, δεν θέλω αντικειμενικότητα αυτό, ναι, δηλαδή. Καλά, θα πάμε μετά στο βιβλίο. Περίμενε, να περιμένουμε τώρα.
Ας τα συναπούμε λίγο μια σειρά. Θα σου πω, σου έχουν επιτεθεί περισσότερο για το περιεχόμενο των post που βάζεις ή για την εικόνα. Δηλαδή, έχει κάποιος νεοχληθεί για αυτά που γράφεις για κάποιο βιβλίο. Νομίζω ο συνδυασμός είναι των δύο. Ακόμη όμως και αυτοί που μιλάνε για τα κείμενα, που έχουν κάποιο θέμα με κάτι που έχω ποστάρει, νομίζω ότι στη βάση, στον πυρήνα τους είναι και η φωτογραφία, είναι και η λέξη booty, δηλαδή είναι ένα θέμα πιο βαθύ νομίζω και γι' αυτό και δεν με ενοχλεί Ναι, υπάρχει ακόμα ανάγκη να αποδείξεις ότι παίρνεις σοβαρά τη λογοτεχνία Δεν ξέρω αν την παίρνω σοβαρά τη λογοτεχνία ενώ τίποτα δεν παίρνω σοβαρά ούτε τον εαυτό μου τον παίρνω σοβαρά η λογοτεχνία, μπορώ να ζήσω χωρίς λογοτεχνία μπορώ να ζήσω χωρίς να διαβάζω μπορώ να ζήσω χωρίς να γράφω θέλω και το κάνω και αυτό δεν θέλει απόδειξη σε κάποιον Αλέκα Άννα Βάσο Μάρα είναι γυναίκες μιας οικογένειας.
Μάνα, κόρη, θεία, αδελφοί, τώρα δεν ξέρουμε ποια σειρά είναι τώρα. Τέλος πάντως δεν έχει σημασία. Δεν έχει σημασία, ναι. Που συναντιούνται για να προετοιμάσουν την κηδεία του πατέρα της οικογένειας. Και κουβαλούν διαφορετικές εκδοχές κάθε ιστορίας. Κάθε μία έχει να πει κάτι. Τη δικιά της εκδοχή της ίδιας ιστορίας στην πραγματικότητα.
Πιστεύεις ότι σε μια οικογένεια δεν υπάρχει ποτέ μια κοινή αλήθεια Υπάρχουν τα γεγονότα Υπάρχουν τα πράγματα που έχουν συμβεί Αλλά το πώς τα μεταφράζει ο καθένας εντός του Ή τι συγκρατεί τελικά από αυτά Είναι πολύ προσωπική υπόθεση Εμένα μου αρέσουν πάρα πολύ τα realities Ο λόγος που μου αρέσουν τα realities Είναι γιατί υπάρχει κάμερα Και βλέπεις τι έχει γίνει Αλλά στη συνέχεια Όταν θα ακούσεις τους ανθρώπους συμμετέχοντες να μιλάνε βλέπεις κάτι πολύ διαφορετικό και αντιλαμβάνεσαι τις προθέσεις τα συναισθήματα που διαφοροποιούν πάρα πολύ την αλήθεια τώρα σε μια οικογένεια υπάρχουν και περιπτώσεις που ένας επηρεάζει την οπτική του άλλου και μπορεί ας πούμε και κάτι να αλλάζει τέλειως να παραμορφώνεται κιόλας εάν υπάρχει και ειδικά όταν υπάρχει ένας ισχυρός ας πούμε χαρακτήρας στην οικογένεια που να επηρεάζει και τους υπόλοιπους Στο βιβλίο υπάρχουν τέσσερις γυναίκες που είναι οι βασικοί χαρακτήρες Αλλά αυτός που καθορίζει όμως τους πάντες, έστω και από όνειρο, είναι ο πατέρας
Είναι τελικά η πατριαρχική φιγούρα, κάτι από το οποίο δεν ξεφεύγουμε ποτέ πλήρως Δεν είμαι σίγουρη ότι επικράτει ο πατέρας και θα σου πω γιατί Σε αυτές όμως δηλαδή Είναι κηδεία του, για αυτό θα μιλήσουν αλλά ακόμα και ο πατέρας. Καταρχάς στην Ήπειρο, η Ήπειρος είναι μητριαρχική ας πούμε περιοχή, γιατί οι άντρες έλειπαν για πολλούς μήνες, οπότε οι γυναίκες έπαιρναν τις αποφάσεις.
Μπορεί ο άντρας να είναι η φιγούρα, η κυρίαρχη, όμως στην πράξη η γυναίκα είναι αυτή η οποία οργανώνει τα πάντα, τη ζωή στα καθημερινά. Και ακόμα και στο βιβλίο, καταρχάς οι τέσσερις γυναίκες είναι πάρα πολύ δυνατές, και οι τέσσερις τους αλλά αν δεις το βιβλίο ακόμα και η ζωή του πατέρα που υποτίθεται ότι είναι ο αρχηγός της οικογένειας έχει καθοριστεί από τη μητέρα του την οποία την ακολουθούσε για να κερδίσει την ευνοιά της και την αγάπη της όλες του οι επιλογές έχουν καθοριστεί από τη μητέρα του, οπότε δεν ξέρω πόσο είναι κυρίαρχος κι αυτός μας αλλάζει οριστικά ο θάνατος ενός διπλού μας άνθρωπου ναι δεν έχω χάσει, δεν έχω κάποια σοβαρή απώλεια στη ζωή μου.
Είμαι ακόμα από τους ανθρώπους τους τυχερούς. Είσαι και μικρή. Καλά. Ευχαριστώ. Είμαι από τις τυχερές ακόμη. Θα συμβεί. Αν όλα πάνε καλά θα συμβεί με τη σωστή σειρά. Με τη σειρά που ορίζει η ζωή. Νομίζω ότι μας καθορίζουν οι απώλειες κυρίως των ανθρώπων που έχουν πάρει γονεϊκό ρόλο στη ζωή μας. Δηλαδή αυτούς που αισθανόμαστε σαν στηρίγματα. Σαν ας πούμε, αυτό μου λέει ο μπαμπάς, έχω τον μπακ σου όταν το χάσεις αυτό και αισθανθείς ξαφνικά ότι δεν έχεις κάπου να στραφείς νομίζω τότε είναι το πρόβλημα τότε πρέπει να ενηλικιωθείς και να δεις τη ζωή κατάματα Πες μου για τον τίτλο, Ρίζες ο τίτλος Ρίζες παραπέμπει είναι κάτι που μας στηρίζει ή κάτι από το οποίο πρέπει να αποκοπούμε, οι ρίζες Η ρίζα είναι η καταγωγή στο βιβλίο τουλάχιστον Δηλαδή έχει τη δύναμη και την έννοια της καταγωγής Τώρα είναι πολύ προσωπική υπόθεση Το αν θα επιλέξει κάποιος να συγκρατήσει, να κρατήσει τις ρίζες του Ή να αποκοπεί από αυτές και εξαρτάται από το βιωμά του Δηλαδή το κατά πόσο οι ρίζες του είναι και ήταν υποστηρικτικές ή σάπιες
Αλλά από ένα σημείο και μετά νομίζω Είμαστε υπεύθυνοι για τους εαυτούς μας Δηλαδή παύουν οι ρίζες να μας τροφοδοτούν και αρχίζουμε και μόνοι μας παίρνουμε πράγματα από γύρω από το περιβάλλον όσο μεγαλώνεις αισθάνεσαι την εννοάκη να κυρίσεις προς τις ίσες ή να αποκοπείς αυτό θα ήθελα να μου πεις προσωπικά εγώ θα μιλήσω με ένα βίωμα πολύ θετικό δηλαδή έχω αυτό το προνόμιο μιας οικογένειας αγαπημένης που δεν έχω λόγους να θέλω να αποκοπώ από αυτή αλλά να γνωρίζω ότι υπάρχουν και άνθρωποι οι οποίοι έχουν περάσει δύσκολα και έχουν τραύματα από τη ζωή με τους γονείς.
Δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά. Εγώ δηλαδή τώρα μεγαλώνοντας προσωπικά όμως νιώθω την ανάγκη να γυρίσω σε αυτές και να τις φροντίσω. Αυτή την ανάγκη νιώθω. Τώρα με αφορμή ένα δίγημα που έχεις γράψει που είναι πάρα πολύ ξεκαυριστικό θέλω να σε ρωτήσω αν προσπάθησες ποτέ να πετάξεις όχι να αποκοπείς από τις ρίζες να πετάξεις από πάνω στον τόπο καταγωγής σου όταν έγινες πρωτευουσιάνα σχεσιασμόχηκα θυμάμαι αυτό που γράφεις για το αυτού και την τασούλα τη τσούλα που έχει ενδιαφέρον να μου το πεις λίγο αυτό το αυτού το αυτού το χρησιμοποιώ και εγώ το χρησιμοποιούσα τουλάχιστον όχι τώρα το χρησιμοποιώ έχεις σταματήσει και εσύ έχεις five-wheeling όχι-πού-λεγγ αλλά κάποιες λέξεις σταματάς και όταν δεν τις λέει κανένας γύρω και πρέπει να τις εξηγήσεις, πρέπει να τις λέει.
Πρέπει να απολαύσεις λόγια αυτό. Ναι. Όχι, όχι. Εξακολούθω βλαχάρα. Περήφανη. Όχι, δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη. Απλώς φαντάζομαι στην αρχή ήταν πρακτική η λόγη. Δηλαδή έπρεπε να στρογγυλέψω τις λέξεις μου, έπρεπε να βρω άλλες συνώνυμες να συνανόηθούμε. Λέω πρακτικά θέματα. Το αυτού τώρα είναι μια ιστορία, θυμάμαι στο εργαστήριο όταν σπούδαζα, που τους έλεγα αφήστε το αυτού ή αυτού είναι.
Και δεν καταλάβαιναν τη λέω και με κορώιδε. Ότι είναι το εκεί. Είναι το εκεί και σταμάτησα να το χρησιμοποιώ. Τώρα η Ταϊσούλα Ιτσούλα είναι μια ιστορία άλλη που δείχνει μια παθογένεια της επαρχίας και χαρακτηρισμής ανθρώπους που ζούσαν τη ζωή τους, ξέρω εγώ. απλώς ζούσαν τη ζωή τους ας μην την επαναφέρουμε τι τα σου όλα Τώρα να πιστεύεις ότι μπορούμε από την να ξεφύγουμε πραγματικά από την οικογένεια μέσα στην οποία μεγαλώσαμε.
Και αν είναι κακό ή καλό να κληρονομούμε πράγματα χωρίς να το θέλουμε, να τα καταλαβαίνουμε. Καλό είναι να κληρονομούμε λεφτά, να κληρονομούμε ακίνητα, γενικώς πράγματα που κάνουν τη ζωή μας ευκολότερη, αστείευαμε, αλλά καλό είναι να κληρονομούμε γενικώς. Το θέμα είναι τι τα κάνουμε αυτά που κληρονομούμε. Δηλαδή σου λέω και πάλι Εγώ πάλι νιώθω προνομιούχος σε σχέση με αυτό Γιατί νιώθω ότι ό,τι έχω κληρονομήσει μέχρι τώρα Ήταν επικοδομητικό Δεν ήταν κάτι δυσάρεστο Δεν κουβαλάω βάρη τέτοια Αλλά καταλαβαίνω και από κουβέντες που έχω Και από διαβάσματα που έχω Ικόνες Ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν περάσει δύσκολα πολύ Και θέλει δουλειά πολύ Για να τα κόψεις αυτά Και να τα αλλάξεις ή να τα μεταμορφώσεις σε κάτι θετικό, σε κάτι καλό για σένα.
Ναι. Υπάρχουν κάποιες λογοτεχνικές αναφορές πίσω από το κλίμα του βιβλίου ή κυματογραφικές, αλλά τώρα μιλάμε για βιβλίο κυρίως. Ναι. Αν υπάρχει κάτι που μπορείς να πεις ότι κάπως σε έχει επηρεάσει. Συνειδητά όχι. Σίγουρα θα έχω επηρεαστεί από πράγματα που έχω διαβάσει. Αυτό που μου ήρθε όμως σαν εικόνα, σε μια φάση που περίμενα να διαμορφώσω λίγο, δεν ήξερα τι να της κάνω τις τέσσερις γυναίκες όταν βρέθηκαν μαζί θυμήθηκα μια ταινία είναι μια σκηνή από μια πολύ αγαπημένη μου ταινία το Όσοντς Κάουντι με τη Μέρλι Στριπ και τη Τζούλια Ρόμπερτς όπου συγκεντρώνεται στο σπίτι η οικογένεια γιατί ο πατέρας έχει εξαφανιστεί και έχουν ένα οικογενειακό τραπέζι όπου, δεν κάνω σπόιλερ τον βρίσκωνα νεκρό τον μπαμπά, συγγνώμη και έχουν ένα οικογενειακό τραπέζι όπου εκεί γίνεται μια έκρηξη φοβερή και βλέπεις και τις δύο επίσης είναι απίστευτες. Γίνεται μια έκρηξη λοιπόν εκεί και σκέφτηκα ότι ναι αυτό συμβαίνει όταν σε μια φάση έντασης μια έντονη κατάσταση βρεθεί η οικογένεια
και βρεθούν οι άνθρωποι που έχουν τόσα κοινά πράγματα που τους ενώνουν και τους χωρίζουν όμως ναι θα υπάρξει μια έκρηξη και έτσι έβαλα την έκρηξη στην επαφή τους ότι γράφεις ως αναγνώστρια. Αυτό τι σημαίνει σήμερα μετά από δύο βιβλία. Και σε αυτό το βιβλίο, τώρα που το τελείωσε και κυκλοφορεί, έχω πάρα πολύ έντονο αυτό το imposter syndrome.
Γιατί και στις δύο περιπτώσεις ένιωσα ότι οι ιστορίες γράφτηκαν κάπως μόνες τους. Και φοβάμαι μην το αποκαλύψει κάποιος, μην με εφανερώσει. Δεν έχω κανέναν έλεγχος στις ιστορίες μου. Τουλάχιστον σε αυτά που έχω πρόπειση μέχρι τώρα. Έχω αφαιθεί τελείως και επειδή ακριβώς δεν έχω αυτόν τον έλεγχο, νιώθω ότι δεν είμαι επικελματίας, ότι δεν είμαι συγγραφέας και γι' αυτό δεν μπορώ να νιώσω ακόμα έτσι.
Δεν ξέρω αν αυτό είναι μια φυσική διαδικασία που περνάνε οι άνθρωποι που δημιουργούν. Εμένα πάντως αυτό μου συμβαίνει σε αυτή τη φάση. Δεν με ενοχλεί γιατί με αυτή τη διαδικασία έχω βρει πολλά θέματα δικά μου και πράγματα δικά μου που με βοηθούν πολύ τάξει τα έκανα μυθοπλασία βεβαίως για να μην μιλάω για τον εαυτό μου μόνο αλλά ναι δεν νιώθω συγγραφέας ακόμα δεν ξέρω μπορεί αργότερα να συμβεί κάποια στιγμή μπορεί και όχι τώρα επειδή όλα τα πόστρου σου έχουν ένα ιδιαίτερο χιούμορ μπορεί να είναι αυτό σαρκαστικό έχει ένα ιδιαίτερο χιούμορ υπάρχει κάτι που δεν σηκώνει χιούμορ για σένα όχι όλα σηκώνουν χιούμορ για μένα αλλά νομίζω ότι όταν εκφραζόμαστε δημοσίως καλό είναι να προσέχουμε και δεν το λέω για τους τυπικούς λόγους αλλά θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντική η πολιτική ορθότητα είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις ότι όταν μιλάς δημοσίως οι άνθρωποι που σε ακούνε δεν έχουν το πλαίσιο ούτε γνωρίζουν ποιος είσαι και με ποια ιδιότητα μιλάς ή τις καταβολές σου ή τι εννοείς
τα δικά σου τα βιώματα και αν μπορείς να στιευτείς με αυτά οπότε ανάμεσα σε φίλους ή σε ασφαλή περιβάλλοντα μπορούμε να λέμε να στεβόμαστε με ό,τι θέλουμε δημοσίως όχι, δεν το πιστεύω πρέπει να είμαστε προσεκτικοί γενικώς να σε ρωτήσω πως επιλέγεις, τι αξίζει να προτείνεις μάλλον σε ένα κοινό που σε εμπιστεύεται δηλαδή υπάρχουν βιβλία που τα διαβάζεις και δεν θες καθόλου να γράψεις για αυτά γιατί δεν σου άρεσαν βέβαια, τα παρατάω πλέον δεν έχω αν κάτι δεν μ' αρέσει ακόμα και αν με ενοχλήσει μια επανάληψη λέξης δηλαδή κάτι το τίποτα ας πούμε δεν έχω υπομονή πολύ με ενοχλεί γιατί σκέφτομαι ότι αν το έκανα εγώ μπορεί να ανασχολιαζόταν οπότε και τώρα δεν έχω την ατοχή και την ανοχή σε αυτό. Επιλέγω να παρουσιάσω και να μιλήσω μόνο βιβλίου που μ' αρέσουν και αυτό είναι η προσωπική μου γνώμη δεν είναι ούτε βιβλιοκριτική ούτε αμοιβώς παρουσίαση Εμένα αυτό που με ενδιαφέρει να κάνω είναι να εξηγήσω πώς λειτουργήσε το βιβλίο σε μένα Και επειδή πλέον οι άνθρωποι που με ακολουθούν και ακολουθιόμαστε τέλος πάντων
Με γνωρίζουν, γνωρίζουν κάποια χαρακτηριστικά μου μέσα στα χρόνια Μπορούν να καταλάβουν για τι πράγμα μιλάω Αλλά και πάλι είναι πολύ προσωπική υπόθεση Δηλαδή καταλαβαίνω ότι αυτό που λέω δεν θα ταιριάξει σε όλους Και είναι ok αυτό, δεν έγινε και κάτι Πιστεύεις ότι μιλάμε πιο πολύ για τα βιβλία από ό,τι διαβάζουμε Ξέρω σίγουρα, ας πούμε τον τελευταίο χρόνο Μπορεί και λίγο παραπάνω Είναι πάρα πολύ έντονη χρήση της λέξης performative Το επιτελεστικό σας πούμε Ότι κάνουμε κάτι για την εικόνα Και αυτό γίνεται για τα βιβλία κυρίως Το οποίο μου κάνει εντύπωση Δηλαδή ας πούμε υπάρχουν άνθρωποι που αμφισβητούν τους ανθρώπους που ποστάρουν τα βιβλία τους και μου φαίνεται εξίσου παράλογο με τον αμφισβητή σου να σπούμε αν ποστάρεις εσύ μια ομελέτα ή μου ποστάρεις το μπισκότο που σου έφτιαξα και εγώ θα αμφισβητήσω ότι το έφαγες είναι ιδεολογική για μένα γιατί κάποιος να προβάλλει το βιβλίο το χώρο να το έχει διαβάσει δεν ξέρω μπορεί να το κάνει έπεσε το μάτι μου σε ένα post
μιας έρευνας που μίλωσε για πανευρωπαϊκός πόσο βιβλία διαβάζουμε, αν διαβάζουμε μια χαρά ήμασταν οι Έλληνες υπάρχει συνεχώς μια κουβέντα μια χαρά διαβάζουμε, πότε διαβάζαμε περισσότερο διαβάζαμε στα 80's που ξήμερε βραδιάς όπως να στα μπουζούκια ή μετά τον εμφύλιο διαβάζαμε περισσότερο είμαστε μια χαρά δεν ξέρω γιατί το κάνουμε θέμα Σε ενοχλεί καθόλου η άνοια του book στα γκραμ ως τάση γιατί είναι τάση πια δηλαδή βλέπεις εγώ αυτό εννοούσα λίγο κάπως ήθελα να το συνδυάσω με αυτή την ερώτηση ότι βλέπω πολλοί κόσμο που παρουσιάζει βιβλία που φωτογραφίζει βιβλία και όχι μόνο ένα βιβλίο φωτογραφίζει μια στίβα βιβλία και βάζει στο instagram και έχει ένα κοινό που το παρακολουθεί ή την παρακολουθεί αυτή η τάση είναι κάτι που βοηθάει το βιβλίο ή δεν έχει κανένα νόημα εγώ θεωρώ ότι βοηθάει Δηλαδή, εγώ θεωρώ οτιδήποτε σχετικό με το βιβλίο και την προβολή του θετικό.
Δεν ποστάρουν dragς, ας πούμε. Βιβλία ποστάρουν. Φυσικά, εννοείται αυτό, ναι. Για μένα δεν τίθεται θέμα. Ειδικά στο Bookstagram υπάρχουν λογαριασμοί, υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι έχουν αγάπη αληθινή για το βιβλίο. Διαβάζουν πολύ, προωθούν το βιβλίο πολύ. Και είναι πολύ σημαντικό, γιατί ξέρεις, έχουμε και μια τάση λίγο, το εμπορικό κομμάτι του βιβλίου να το συνομπάρουμε αλλά χωρίς το εμπορικό κομμάτι του βιβλίου δεν θα υπάρχει βιβλίο μην είμαστε τόσο πολύ υπεράνο τώρα που είπες εμπορικό υπάρχουν βιβλία που δουλεύουν καλύτερα στο δουλεύουν συναγωγικά καλύτερα στα social media από όψη εικόνας από όψη εικόνας ναι και δηλαδή λόγω εξοφύλου και λόγω εξοφύλου και λόγω θεματολογίας ναι ναι ναι το πιστεύω αυτό Δηλαδή, τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωση, ας πούμε, για τα βιβλία, τα έντυπα, τα site, που έχουν βιβλιοκριτικούς ανθρώπους που μιλάνε για βιβλία, έχουν μια συγκεκριμένη δεξαμενή, ας πούμε, που αντιλούνε.
Θεωρώ ότι, και που συνδέονται και με τους εκδοτικούς, εννοώ, τα social, είναι μια απόλυτη δημοκρατία, ας πούμε. Καθένας μπορεί να μιλήσει για οποίο βιβλίο θέλει. μπορεί ένα βιβλίο να γίνει γνωστό μέσω λογαριασμών που δεν θα είχε διαφορετικά την προβολή εγώ πιστεύω ότι ακόμη και εγώ ας πούμε πιθανόταν να μην είχα την ευκαιρία να εκδώσω το βιβλίο μου πιθανόταν να μην διάβαζε κάποιος το βιβλίο μου αρχικά για να το επιλέξει ώστε να κυκλοφορήσει τα πράγματα λειτουργούν κάπως διαφορετικά και έχουν αλλάξει καλός, κακός, για μένα καλός και το τελευταίο βιβλίο που διάβασες και θα ήθελες να έχεις γράψει.
Δεν έχω διαβάσει πολύ ωραία βιβλία τελευταία. Επιστρέφω όμως πολύ συχνά στη Strout. Για Λίζα Μπεθιστράτ μου αρέσει πάρα πολύ. Νομίζω ότι είναι αγαπημένη μου συγγραφέας και το τελευταίο που έβγαλε, μάλλον που κυκλοφόρησε Ελλάδα από την Άγρα, το «Πες μου τα πάντα», είναι ένα βιβλίο που μου άρεσε πάρα πολύ. Λέει το «Ευχαριστήθηκα».
Το έδωσα και στον άντρα μου το που τελείωσα. Δηλαδή ήθελα να το μοιραστώ αυτό Για παίζουμε ρικούς άλλους καφείς που σε αρέσουν πάρα πολύ Και Έλληνες και Ξένους Καλά η Στράτο είναι πολύ αγαπημένη Είναι πολύ αγαπημένη γιατί κάνει αυτό που μου αρέσει Πιάνει τα μικρά Δηλαδή θα σου μεταφέρει κάτι για τον ήρωα Για την ηρωίδα Από κάτι είναι πέστο από κάτι μικρό Που και εσύ μπορεί να το αντιλαμβάνεσαι στη ζωή σου Να το πιάνεις Αλλά αφού το κάνει λόγω τεχνία Και είναι πολύ μεγάλο εντάξει αγαπημένος μου πολύ είναι ο Κάρβερ ε αυτό είναι γνωστό τον αγαπώ πάρα πολύ γιατί δεν είναι ιστορία δεν είναι καν οι γραμμές που γράφει είναι η κατάσταση που σε βάζει δηλαδή μπορεί να είσαι τελείως ξένος με τους ήρωες και να σε βάζεις σε μια κατάσταση που να αγωνιάζει για αυτούς και αυτό είναι μεγάλο μου αρέσει πολύ η Ντένις Τζόνσον μου αρέσει η Λουσία Μπερλίν μου αρέσει πάρα πολύ η Μπουραζοπούλου Δηλαδή είναι αγαπημένη μου η ελληνία της συγγραφέας.
Θεωρώ ότι είναι φανταστική. Και το θέμα μου με τους... Δεν έχω πολλούς αγαπημένους Έλληνες συγγραφείς, αλλά έχω αγαπημένα ελληνικά βιβλία. Γιατί νιώθω μερικές φορές ότι δεν είναι εισαξια τα βιβλία τους. Ενώ η Μπουραζοπούλου έχει μια σταθερότητα τέτοια. Δεν έχω βρει κάτι κακό. Λιγότερο καλό δικό της. Είναι μια περίπτωση, ας πούμε, συγγραφέα που...
Τη ζηλεύω, δεν τη ζηλεύω. Τη θαυμάζω. Θεωρώ ότι αν έγραφες τα αγγλικά αυτή η γυναίκα θα είχε μια πολύ μεγάλη καριέρα. Μεγαλύτερη τέλος πάντων από αυτή που έχει. Τα κρατάς τα βιβλία που διαβάζεις? Όχι όλα. Κρατάω, κάνω μαρικοντό. Κρατάω όσο μου φαίνουν χαρά. Δεν είσαι ψευγανάγκαστική όμως. Όχι. Να μην τσαλακωθεί και να μην... Καθόλου.
Στην αρχή ήμουν, παλιότερα ήμουν. όπου δεν μ' αρέσει κάτι, όταν το θεωρώ κάτι πάρα πολύ χάλια και μ' αρέσουν και οι αναγνώσεις που πειράζουν τα βιβλία τους τα σημαδεύουν, τι τους άρεσε τι τσακίζουν σελίδες μ' αρέσει αυτό, δεν είναι είναι αντικείμενα, είναι η ουσία τους το θέμα, όχι οι σελίδες Ματίνα, σε ευχαριστώ πάρα πολύ και εγώ σε ευχαριστώ ελπίζω να σηκείς το βιβλίο και θα τα ξαναπούμε σκέφτηκα το καλωρίζικες τώρα Να, μου ήρθε ξυπνάδα.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
