Μπαμπάδες, οι "Απόντες" Παρόντες
The KidNest PodcastΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
"Δεν μπορείς να γίνεις κάτι που δεν έχεις δει ποτέ σου".
Γιατί οι Millennials μπαμπάδες είναι μερικές φορές αδικημένοι;
Πώς το βιωματικό αποτύπωμα των δικών μας γονιών καθορίζει τον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας;
Τι δείχνουν οι έρευνες και τι είναι η μητέρα «σερίφης»;
--
Αν χρειάζεσαι περισσότερη στήριξη σε περιμένω στην κοινότητα του Kidnest.
---
Social Media:
Instagram: Facebook: Tiktok:
-----
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Γεια χαρά, είμαι ο Ιωάννης και αυτό είναι το The Kidnest Podcast. Σήμερα θα μιλήσουμε για μπαμπάδες, για τους ανθρώπους τους οποίους δεν αγγίζουμε τόσο πολύ στο Kidnest, για ανθρώπους που μου έχουν στείλει μήνυμα και μου έχουν ζητήσει να πω την απόψη μου για τους μπαμπάδες, για τους ανθρώπους αυτούς οι οποίοι μπαίνουν στα post μου, μπαίνουν στην πλατφόρμα του Kidnest Plus, αφήνουν σχόλια ενδιαφέρονται πραγματικά για τους millennial μπαμπάδες που πραγματικά κάποιες φορές είναι αδικημένοι πάμε να μιλήσουμε για τους μπαμπάδες και αν έχεις έναν μπαμπά που ενδιαφέρεται αυτό το επεισόδιο σίγουρα θα το το στείλεις Πάμε να ξεκαθαρίσουμε κάτι αυτό το επεισόδιο δεν αφορά μπαμπάδες που λείπουν όταν λέμε λείπουν εννοούμε συναισθηματικά όχι για αυτούς που δουλεύουν πολλές ώρες ή έχουν κάποια δύσκολη δουλειά, για αυτούς που η καθημερινότητα τους έχει βάλει σε ένα τρυπάκι για τα χρήματα, για την εργασία τους, για τις δύσκολες καταστάσεις που περνάνε και έχουν συζητηθεί με τη σύντροφό τους αυτά τα πράγματα,
αλλά αυτοί οι μπαμπάδες παρόλες τις δυσκολίες μένουν εκεί, όπως και οι μαμάδες. Δεν θα μιλήσουμε επίσης για τους μπαμπάδες που δεν ενδιαφέρονται. Δεν θα μιλήσω καθόλου για τους μπαμπάδες οι οποίοι λένε έλα τι έγινε και εμείς μεγαλώσαμε έτσι δεν παθαίνει τίποτα το παιδί η ψυχολογία είναι μοντερνιά και γενικά όλοι αυτοί που λένε κάτι περίτρανα και βαρύγδουπα δεν πιστεύουμε στους ψυχολόγους κτλ δεν θα μιλήσω καθόλου για αυτούς τους μπαμπάδες θα μιλήσω για τους άλλους μπαμπάδες για αυτούς τους μπαμπάδες που είναι εκεί παρόντες αλλά κάπως μακριά κάτι τους δυσκολεύει κάτι τους κάνει να μην μπορούν να βγάλουν τον αληθινό τους εαυτό ή αυτόν τον εαυτό των οποίων υποστηρίζουν ότι θέλουν να έχουν αυτούς που αγαπάνε τα παιδιά τους αλλά δεν ξέρουν πώς να το δείξουν αυτούς που νιώθουν άβολα στο ρόλο τους και δεν καταλαβαίνουν το γιατί μπορεί να είσαι και εσύ αυτός ο μπαμπάς ή μπορεί και εσύ τώρα που με ακούς αν είσαι η μαμά να έχεις έναν τέτοιο μπαμπά στο σπίτι σου
μπορείς να ζήσεις με αυτόν τον μπαμπά και να θες να μεγαλώσεις μαζί του τα παιδιά σου και θέλω να ξεκινήσω από αυτό. Ο μπαμπάς δεν αποσύρεται πάντα ή δεν έχει κάποιες περίεργες συμπεριφορές γιατί δεν αγαπάει τα παιδιά του. Αποσύρεται γιατί δεν ξέρει πώς να μένει. Και δεν φταίει. Και αυτό θα το δούμε τώρα. Οπότε ξεκινάμε όμορφα αφού βάλαμε αυτό το disclaimer να μιλήσουμε αναλυτικά.
Η ερώτηση που μας έρχεται απευθείας στο μυαλό είναι γιατί αυτός ο μπαμπάς δυσκολεύεται. Γιατί για να καταλάβουμε τις συμπεριφορές πρέπει να καταλάβουμε και τον άνθρωπο πώς μεγάλωσε, πώς θέλει τη ζωή του, τι όνειρα έχει και τι επιδιώξεις έχει στην καθημερινότητά του. Λοιπόν, ας ξεκινήσουμε παραδοσιακά. Οι περισσότεροι άντρες που είναι σήμερα μπαμπάδες μεγάλωσαν με ένα συγκεκριμένο μοντέλο πατρότητας.
Ο μπαμπάς ήταν αυτός που δούλευε, ήταν αυτός που παρήχε, που αποφάσισε τα σημαντικά και που όταν ήταν σπίτι συνήθως δεν ασχολούνταν με τα καθημερινά της φροντίδας. Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν κακοί πατεράδες. Υπήρχε ένα πρότυπο εποχής, αλλά αυτό το πρότυπο εποχής δεν περιλάβανται κάποια σημαντικά πράγματα τα οποία σήμερα πρεσβεύουμε, σήμερα προσπαθούμε να έχουμε στην καθημερινότητά μας, σήμερα προσπαθούμε να κατανοήσουμε.
Το γονεϊκό πρότυπο και οι πατεράδες της παλιάς εποχής δεν μιλούσαν για συναισθήματα. Έχω περίτρανες αποδείξεις και είχα κάνει και ένα μικρό άτυπο γκάλοπ σε κάποιους πατεράδες που ήταν στο Kidness Plus για να μου πούνε πότε ο πατέρας τους τους είπε σ' αγαπώ. Πότε ακούσανε δηλαδή από τον πατέρα τους αυτήν την φράση. Είχα δει ένα βίντεο κάποια στιγμή και είπα να το κάνω και εγώ σε δικούς μου γονείς που είναι λίγο πιο ενημερωμένοι.
Και όντως υπήρχαν πολλοί πατεράδες οι οποίοι δεν άκουσαν από τον πατέρα τους Σε αγαπώ, σε αγαπάω γε μου Σκέψου πόσο δύσκολο είναι αυτό τώρα που μεγαλώσαμε και το καταλαβαίνουμε Και πόσο φυσιολογικό ήταν για το παιδί που μεγάλωνε και δεν άκουγε τον πατέρα του να του λέει σε αγαπώ Επίσης το γονεϊκό πρότυπο εκείνης της εποχής δεν περιλάμβανε να παρηγορήσει το παιδί σου το οποίο κλαίει Εκείνη την περίοδο, κλάψε από μέσα σου, μην γλες, σταμάτα δεν έγινε τίποτα, είσαι άντρας, είσαι παλικάρι, τι είναι αυτά τα πράγματα, δεν κλαίνε τα αγόρια.
Δεν περιλάμβανε το να κάθεσαι στο πάτωμα και να παίζεις χωρίς σκοπό με το παιδί σου, να καθίσεις απλά και να παίξεις με τα λέγκο. Δεν περιλάμβανε τρυφερότητα, ευαλωτότητα, συναισθηματική παρουσία. Όλα αυτά τα πράγματα τα οποία πρεσβεύουνε αρκετοί μπαμπάδες σήμερα δεν υπήρχαν τότε. Και εδώ είναι το πρόβλημα. Δεν μπορείς να κάνεις κάτι που δεν έχεις δει.
Δεν μπορείς να είσαι κάτι που ποτέ δεν είδες. Δεν μπορείς να ξεμάθεις πράγματα τόσο εύκολα, τα οποία έχουν εγκατασταθεί στο μυαλό σου σαν να είναι δεύτερη σου φύση. Και η έρευνα, για να βάλουμε λίγο και την επιστήμη εδώ μέσα, είναι ξεκάθαρη σε αυτό το πράγμα. Μια μεγάλη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Journal of Family Psychology το 2019 πρόσφατη, παρακολούθησε τρεις γενιές γονέων και έδειξε ότι ο τρόπος που οι πατεράδες εμπλέκονται με τα παιδιά τους φαίνεται να έχει τις ρίζες του από τον τρόπο που οι δικοί τους πατεράδες είχαν εμπλακεί μαζί τους.
Το μοτίβο δηλαδή αυτό το οποίο είχαν οι πατεράδες μας και οι παππούδες μας Περνάει από γενιά σε γενιά Όχι γενετικά Όχι κάποιο γονίδιο μέσα μας λέει μην προσέχεις το παιδί σου Μην αγαπάς το παιδί σου να είσαι αδιάφορο στη γυναίκα σου Αλλά μέσα από αυτά τα οποία έμαθαν και δεν έμαθαν οι γονείς που τότε ήταν παιδιά Ένας άντρας που ο πατέρας του δεν τον αγκάλιαζε Δεν ξέρει πως να αγκαλιάσει το δικό του παιδί Όχι γιατί δεν το θέλει και γιατί δεν το αγαπά Αυτό το έχουμε ξεκαθαρίσει Αλλά γιατί δεν του έρχεται φυσικά Γιατί το σώμα του δεν έχει αυτή τη μνήμη Να βάλουμε ένα παράδειγμα εδώ για να το καταλάβουμε Εγώ θυμάμαι ο πατέρας μου να με παίρνει Κυριακή Και να πηγαίνουμε βόλτα μετά την εκκλησία σε μια πλατεία Ήταν η ώρα του παιδιού Πριν πάω εγώ σε κάποιες άλλες υποχρεώσεις που είχα σαν παιδί Κάποιες δραστηριότητες Μετά την εκκλησία ο πατέρας μου με έπαιρνε κάποιες φορές Και πηγαίναμε στην πλατεία Στη Λαμία συγκεκριμένα Και πίναμε ζεστή σοκολάτα Και εγώ έτρωγα και ένα κροασάν
Αυτό λοιπόν έχει μείνει στο μυαλό μου Αποτύπωμα της φροντίδας Αποτύπωμα του ρίτσουαλ Του τελετουργικού που είχα με τον πατέρα μου Και εγώ θα ήθελα πάρα πολύ Να το κάνω στο παιδί μου Γιατί η αποτύπωση των βιωμάτων Εκείνη την περίοδο Έχει δημιουργήσει τα βασικά συναισθήματα που έχω εγώ Και θέλω να εκφράζω σε ένα παιδί Δηλαδή εγώ, ένα παιδί το οποίο θέλω να το φροντίσω Πέρα από όλα αυτά τα οποία θα κάνουμε Θα πούμε, θα δουλέψουμε τον εαυτό μας Θα φροντίσουμε Έχω στο μυαλό μου ένα συγκεκριμένο βίωμα Το οποίο μετουσιώνεται, μεταφράζεται Σε φροντίδα, αγάπη και σύνδεση Και αυτό είναι πάρα πολύ απλό την Κυριακή πηγαίνω σε μια πλατεία μαζί με το παιδάκι μου και τρώμε κροασάν και πίνουμε και ζεστή σοκολάτα αυτό είναι κάτι το οποίο έχω μνήμες είναι η μνήμη μέσα στο σώμα μου δεν είναι κάτι το οποίο μόνος μου το έβγαλα βέβαια υπήρχαν και άλλα πράγματα τα οποία προσπαθούμε σιγά σιγά να απορρίψουμε αλλά σου δείχνω ότι αυτό εγώ το ήξερα κάποιος άλλος δεν το ήξερε
γιατί ο πατέρας του την Κυριακή μπορεί να ξύπνα για το μεσημέρι ή μπορεί να έφευγε με κάποιους φίλους του και το παιδί να ήταν μόνο του με τη μητέρα του. Αυτός ο άνθρωπος έχει τη μνήμη ότι ο πατέρας δουλεύει πάρα πολύ, δεν δίνει σημασία με τα παιδιά και την κυριακή. Είναι η μέρα του παιδιού, βλέπω παιδικά και ο πατέρας μου δεν είναι πουθενά εκεί.
Αυτός ο πατέρας, σκέψου, κάνε μια παύση και σκέψου. Τι μνήμες έχει άραγε και πώς έχει την εικόνα του πατέρα μέσα στο μυαλό του. Ένας άντρας που ο πατέρας του δεν μιλούσε για συναισθήματα δεν έχει λεξιλόγιο για να μιλήσει με τα παιδιά του για τη λύπη, τον φόβο και την αγωνία Μπορεί να τα νιώθει όλα αυτά, αλλά δεν ξέρει τι να πει, δεν ξέρει πώς να τα εκφράσει Και ένας άντρας που ο πατέρας του τον έκρινε κάθε φορά που έδειχνε αδυναμία έμαθε να κρύβει αυτή την αδυναμία, να μην την επιτρέπει ούτε στον εαυτό του ούτε στους άλλους Εσύ είσαι άντρας, εσύ είσαι πολύ δυνατός, εσύ θα τα καταφέρνεις, δεν θα μιλάς καθόλου, θα δέχεσαι τα πράγματα έτσι όπως είναι.
Και έτσι σιγά σιγά αυτό το μικρό παιδάκι, το οποίο μεγάλωσε και έκανε οικογένεια τώρα, γυρίζει δεξιά και αριστερά χωρίς να έχει προσωπικά όρια. Ούτε στο πρόγραμμά του, ούτε στους ανθρώπους δίπλα του, ούτε καν στη γυναίκα του. να πει ότι κουράστηκε, να πει ότι δεν μπορεί μόνο μαζεύει μαζεύει μαζεύει μαζεύει και τι κάνει, ξεσπάει τα πάντα ή σε μια αντιλογία αρχίζει και βγάζει μια δυσανάλογη έκρηξη, μια δυσανάλογη φωνή η οποία είναι μαζεμένη από εκεί. Αυτός ο άντρας μεγαλώνει και γίνεται πατέρας και βρίσκεται μπροστά σε μια κατάσταση που απαιτεί ακριβώς αυτά τα πράγματα που δεν έμαθε ποτέ τρυφερότητα, υπομονή, παρουσία χωρίς κανένα σκοπό ανοχήσει το χάος των παιδιών, ικανότητα να καθίσει με δύσκολα συναισθήματα τα δικά του και το παιδιού του. Γιατί όταν ένα παιδί γυρίζει στον πατέρα του και λέει με χτύπησε ο Μανουλάκης, δεν έχει μόνο το παιδί άσχημα συναισθήματα δεν έχει μόνο το παιδί δύσκολα πράγματα να διαχειριστεί, αλλά έχει και ο πατέρας, ο οποίος φαντάζεται
διάφορα πράγματα και φαντάζεται και πράγματα τα οποία έχει ζήσει. Γιατί όταν εκείνος ο πατέρας, όταν ήταν μικρό παιδί και ένας εκάστοτε μανολάκις τότε εκείνη την περίοδο τον είχε χτυπήσει, ο πατέρας του γύρισε και του είπε και εσύ γιατί δεν γύρισες και του έδωσες μία. Τι είσαι εσύ. Οπότε εδώ πέρα τώρα ο πατέρας πρέπει να παίξει έναν κόντρα ρόλο με αυτό το οποίο έμαθε.
Γιατί πρέπει να σταθεί στο παιδί του, να καταλάβει τι έγινε με ψυχραιμία, να διαχειριστεί τις επιλογές του είναι πολλά πράγματα τα οποία είναι πολύ δύσκολα και τι κάνει ο πατέρας αυτό που ξέρει αποσύρεται αφήνει τη μαμά να αναλάβει πηγαίνει στη δουλειά κοιτάει το κινητό του ψάχνει κάτι που μπορεί να φτιάξει να λύσει να διορθώσει γιατί γιατί αυτά ξέρει να κάνει εδώ όμως είναι το μεγάλο μας πρόβλημα και η μεγάλη δυσκολία να διαχειριστούμε και τα δικά μας συναισθήματα όταν ακούμε τέτοια πράγματα για τους μπαμπάδες Αυτοί οι μπαμπάδες δεν είναι κακοί, δεν είναι διάφοροι.
Απλά είναι χαμένοι και προσπαθούν να βρουν έναν δρόμο μέσα σε μια δύσκολη καθημερινότητα όπως έχουμε όλοι. Αυτή ήταν μια βουτιά στα ψυχολογικά στοιχεία τα οποία χρειάζεται να ξέρουμε για τους μπαμπάδες. Πάμε όμως να δούμε λίγο τα ερευνητικά. Θέλω να μοιραστώ μαζί σου κάποια πράγματα τα οποία είναι σημαντικά να ξέρουν πολλοί μπαμπάδες, γιατί πολλοί μπαμπάδες αισθάνονται ότι η παρουσία τους είναι δευτερεύουσα, ότι η μαμά είναι σημαντική, ότι απλά αυτοί βοηθούν.
Η έρευνα όμως λέει κάτι εντελώς διαφορετικό. Μία μεταανάλυση από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης εξέτασε 24 μελέτες, που ουσιαστικά αυτές οι μελέτες, οι μεταναλύσεις τι είναι, είναι μελέτες οι οποίες ξαναμελετούνται και ενώνονται μαζί για να μας βγάλουν ένα ωραίο πακετάκι και όλες αυτές λοιπόν οι μελέτες περίεχαν 22.000 οικογένειες.
Εκεί πέρα τι βρήκανε αυτοί οι άνθρωποι. Βρήκαμε ότι η ενεργή εμπλοκή του πατέρα στα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού συνδέεται με λιγότερα προβλήματα συμπεριφοράς, καλύτερη συναισθηματική ανάπτυξη και υψηλότερα γνωστικά σκορ. Δηλαδή το παιδάκι μας θα πάει καλύτερα στο σχολείο. Ακόμα και όταν ελέγχθηκαν οι επιδράσεις της μητέρας.
πήγαν πολύ καλύτερα. Και διαβάζω πάρα πολύ καλά αυτό που σου λέω. Ακόμα και όταν ελέγχθηκαν οι επιδράσεις της μητέρας, ο πατέρας προσθέτει κάτι ξεχωριστό μέσα στο σύστημα. Μια άλλη έρευνα, για να δούμε κάτι διαφορετικό, από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν λοιπόν, έδειξε ότι τα παιδιά με εμπλεκόμενους πατεράδες, εμπλεκόμενοι πατεράδες ποιοι είναι, οι πατεράδες που νοιάζονται, που καταλαβαίνουν τα συναισθήματα των παιδιών τους, που είναι παρόντες στη ζωή τους, έχουν καλύτερες κοινωνικές δεξιότητες και περισσότερη αυτοπεποίθηση.
Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε επίσης, ότι η ποιότητα της σχέσης με τον πατέρα προβλέπει την κοινωνική ικανότητα του παιδιού πιο δυνατά από την ποιότητα της σχέσης που έχει με τη μητέρα σε κάποιες περιπτώσεις. Δηλαδή ένα παιδί το οποίο έχει μια αρκετά ποιοτική σχέση με τον πατέρα Αυτό είναι μια πολύ διαφορετική συζήτηση Ίσως την κάνουμε σε ένα άλλο επεισόδιο Δηλαδή να δομήσουμε λίγο τι είναι η ποιότητα της σχέσης Εδώ θα φύγουμε αν αναλύσω αυτό το πράγμα Ας μείνουμε όμως σε αυτό Αν ο πατέρας λοιπόν έχει μια ποιοτική σχέση Βάλ την όπως θέλεις στο μυαλό σου την ποιοτική σχέση Με το παιδί του Πολλές φορές το παιδί έχει κοινωνικές ικανότητες και δεξιότητες Παρότι έχει μια καλή σχέση με τη μητέρα του Δηλαδή ο πατέρας λειτουργεί σαν amplitude, σαν ενισχυτής όλου αυτού Και δίνει μοναδικά στοιχεία μέσα Και εδώ είναι το πιο εντυπωσιακό Το έχω κρατήσει για το τέλος αυτού του μέρους του επεισοδίου Μια διαχρονική έρευνα, μια έρευνα δηλαδή η οποία ακολουθεί επιχρόνια παιδιά
Στο National Child Development Study παρακολούθησε χιλιάδες ανθρώπους από τη γέννησή τους μέχρι την ενήλικη ζωή τους. Παρακολουθούν λοιπόν με ερωτηματολόγια αλλά και με συνεντεύξεις τους ανθρώπους από το όταν γεννιούνται μέχρι να πάνε 18-20 χρονών. Τα άτομα λοιπόν αυτά, τα οποία είχανε μπλεκόμενους πατεράδες στην παιδική τους ηλικία, είχαν σημαντικά χαμηλότερα ποσοστά κατάθλιψης και άγχους στα 30 με 35 τους χρόνια.
Είχαμε μια πάρα πάρα πολύ χαμηλή καταθλιπτική διάθεση και ενδείξεις κατάθλιψης αυτά τα χρόνια Και 30 χρόνια αργότερα βλέπουμε εδώ ότι η σχέση με τον πατέρα πάντα επηρεάζει την ψυχική υγεία Ακόμα και όταν είμαστε 5, ακόμα και όταν είμαστε 35 Και κάτι πολύ σημαντικό Το είδος της αλληλεπίδρασης με τον πατέρα τείνει να είναι διαφορετικό από αυτό με τη μητέρα Οι πατεράδες δηλαδή παίζουν πιο σωματικά, πιο ενεργητικά, πιο απρόβλεπτα Αυτό βοηθάει πολύ τα παιδιά Για να μάθουν να διαχειρίζονται τον ενθουσιασμό τους Και τη διέγερση τους Να αναγνωρίζουν τα όρια τους και τα όρια του σώματός τους Και να ρυθμίζουν τη συμπεριφορά σε έντονες καταστάσεις Δηλαδή άλλα πράγματα και ποιότητες προσφέρει η μητέρα Και άλλα πράγματα και ποιότητες προσφέρει ο πατέρας Με άλλα λόγια Αυτό που κάνει ο μπαμπάς δεν είναι αυτό που κάνει η μαμά με άλλο τρόπο Είναι κάτι άλλο κάτι που το παιδί χρειάζεται και από τους δύο.
Και μπαμπά μου, αν με ακούς τώρα, αν εσύ είσαι πατέρας και με ακούς, η παρουσία σου μετράει, όχι απλά η υποστήριξη της μαμάς. Η υποστήριξη της μαμάς είναι πάρα πολύ σημαντική, 100% αλλά αν μιλάμε για παιδιά, γιατί για παιδιά μιλάμε τώρα εδώ, η παρουσία σου στη ζωή του παιδιού μετράει. Είσαι κεντρική φιγούρα στη ζωή του και είναι πολύ σημαντικό αυτό.
Πάμε να δούμε λοιπόν τι άλλο έχουμε στο επεισόδιο. ήταν γιατί οι πατεράδες αποσύρονται, φεύγουν, δεν νιώθουν παρόντες, δεν νιώθουν ότι δεν είναι αρκετοί, διάφορα τέτοια πράγματα. Έχουμε μιλήσει ήδη για την κληρονομιά, είπαμε δηλαδή ότι δεν έχουμε μάθει κάποια πράγματα, αλλά υπάρχουν και κάποια άλλα τα οποία θέλω λίγο να τα δούμε προσεκτικά.
Πολλοί πατεράδες αποσύρονται γιατί νιώθουν ανίκανοι και κανείς δεν θέλει να κάνει κάτι που τον κάνει να νιώθει ανίκανος. Η μαμά αλλάζει πάνες πιο γρήγορα Η μαμά ηρεμεί το μωρό πιο εύκολα Η μαμά ξέρει τι σημαίνει κάθε κλάμα Και ο μπαμπάς στέκεται δίπλα πάντα ως κομπάρσος σε αυτό Σιγά σιγά αρχίζει να απομακρύνεται Αυτό δεν είναι συνειδητή απόφαση Είναι αυτό που συμβαίνει όταν κάποιος νιώθει ότι δεν τα καταφέρνει Και τότε δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος Δηλαδή αυτό στην αρχή, από την αρχή της ζωής του παιδιού έχουμε μια σταδιακή απομακρύνση μέχρι τους 18 μήνες και μετά αυτό αρχίζει να γίνεται μοτίβο αρχίζεται δηλαδή να επαναλαμβάνεται ας το εγώ αυτό, ας το εγώ αυτό, ας το εγώ αυτό, ας το εγώ αυτό οπότε αυτό που γίνεται είναι αυτό που βλέπω και στις συνεδρίες μου τηλέφωνα, η μαμά λείπει έξω και την παίρνω με τηλέφωνα δεν μπορώ, τι να κάνω, πώς να κάνω γιατί αυτό τι έχει γίνει, έχει ξεκινήσει ένα μοτίβο Στο οποίο ο πατέρας δεν είχε πρακτικά Τη δική του οπτική πάνω σε αυτό
Να κάνει τα λάθη του, να προσπαθήσει έτσι όπως μπορεί Με αποτέλεσμα να μπαίνει η μαμά μέσα Και να φτιάξει η μαμά τα skills Γιατί ούτε η μαμά ξέρει Η μαμά έχει κάποιο μητρικό ενστικτό Αλλά δεν γεννήθηκαν όλες οι μαμάδες εξ πέρσης την αλλαγή πάνας Ούτε ξέρανε την πιπερώ να πάρουν Σιγά σιγά τα μάθανε όλοι στην πορεία Απλά η μητέρα επειδή έπαιρνε πρώτα αυτόν τον ρόλο, επειδή έμπαινε μπροστά με λίγα λόγια, πήρε τις δεξιότητες τις οποίες ο μπαμπάς δεν έχει.
Και σιγά σιγά ο πατέρας αρχίζει να απομακρύνεται. Και τότε δημιουργείται αυτός ο φαύλος κύκλος που είπα πριν, γιατί όσο λιγότερο εμπλέκεται ο πατέρας, τόσο λιγότερο μαθαίνει. όσο λιγότερο μαθαίνει, τόσο πιο ανίκανος νιώθει νιώθει ότι αυτό είναι κάτι το οποίο εγώ δεν ξέρω όσο πιο ανίκανος νιώθει, τόσο περισσότερο αποσύρεται και απομακρύνεται και εδώ έχουμε τον φαύλο κύκλο των Millennial Parents η μαμά ταυτόχρονα με όλο αυτό αναλαμβάνει όλο και περισσότερα γίνεται η ειδικός, η μόνη που ξέρει πραγματικά και ο μπαμπάς τι γίνεται, ο μπαμπάς γίνεται πολλές φορές ο βοηθός Αυτός που κάνει ό,τι του πουν αλλά δεν παίρνει πρωτοβουλίες Και αυτό δεν είναι καλό για κανέναν Αρχικά δεν είναι καλό για τη μαμά που καταλήγει εξουθενωμένη και μόνη στη φροντίδα του παιδιού Και δεν είναι καλό για τον παμπά γιατί χάνει τη σχέση του με το παιδί του Και δεν είναι καλό επίσης και για το παιδί που χρειάζεται και τους δύο γονείς Εδώ πέρα έχουμε και μελέτες σε αυτό το φαινόμενο, σε αυτό το φαύλο κύκλο
Οι μελέτες δείχνουν εκεί πέρα τη μητρική φύλαξη, το gatekeeping στα αγγλικά Δηλαδή η τάση της μητέρας να ελέγχει και να περιορίζει την εμπλοκή του πατέρα Συνδέεται με χαμηλότερη εμπλοκή του πατέρα και χειρότερη ποιότητα σχέσης μεταξύ πατέρα και παιδιού Η μητέρα δηλαδή τι κάνει, φυλάει επτά σφράγιστα τα μυστικά Εγώ δεν το λέω gatekeeping, εγώ το λέω η μητέρα σε ρήφης, λίγο πιο αργό Εδώ πέρα τώρα τι κάνει η μητέρα νιώθει ένα άγχος ή από το χαρακτήρα της δεν μπορεί να διαχειριστεί τα πράγματα διαφορετικά θέλει να τα ελέγχει με αποτέλεσμα να μην παίρνει τις προσλαμβάνωσες του πατέρα και να οριοθετεί μόνη της αυτό που θα γίνει με το παιδί.
Με αποτέλεσμα ελέγχει και περιορίζει την εμπλοκή Γιατί ο πατέρας δεν μπορεί Μη το κάνεις αυτό, μη το κάνεις εκείνο, μη το κάνεις το άλλο Όταν το κάνεις αυτό το κάνεις λάθος Πήρες αυτή την πρωτοβουλία εγώ ήθελα κάτι άλλο Δεν υπάρχει συζήτηση στο ενδιάμεσο Με αποτέλεσμα εδώ πέρα να έχουμε ένα gatekeeping Να φυλάει η μαμά από τα σφράγιστα τα μυστικά της διαπαιδαγώγησης Αλλά προσοχή Αυτό δεν σημαίνει ότι φταίει η μαμά Η φύλαξη δηλαδή το gatekeeping αυτό που κάνει η μητέρα είναι αντίδραση στα πραγματικά προβλήματα τα οποία δεν έχει. Δηλαδή δεν έχει έλλειψη εμπιστοσύνης, δεν μπορεί να διαχειριστεί το άγχος της, έχει μεγάλη ανασφάλεια και στο τέλος εξουθένωση. Με αποτέλεσμα να θέλει να βιαστεί για να μην αρχίσει να περιμένει απρόβλεπτα πράγματα να αναλάβει κάποιος τρίτος. Το θέμα εδώ δεν είναι να βρούμε ποιος δε φταίει. Το θέμα είναι να δούμε πως μπορούν και οι δύο γονείς να βγουν από αυτό το κύκλο, να δουλέψουν δηλαδή την επικοινωνία τους αλλά και τον τρόπο που ο καθένας αλληλεπιδρά με το παιδί του.
Πριν περάσουμε στα πράγματα τα οποία μπορεί να κάνει ένας μπαμπάς σαν πρακτικά εργαλεία, πάμε να κάνουμε ένα μικρό διαφημιστικό διάλειμμα. Σαν μπαμπάς μπορεί να μην έχεις τα κατάλληλα εργαλεία είτε να διαχειριστείς πράγματα που σε δυσκολεύουν με το παιδί σου όπως ένα τάντρομ ή το πώς να βάλεις όρια με σωστό τρόπο γιατί ό,τι έχεις χρησιμοποιήσει δεν πιστεύεις ότι λειτουργεί.
Κάποιες φορές θεωρείς τον εαυτό σου πολύ παθητικό, κάποιες φορές μπορείς να θεωρείς τον εαυτό σου πολύ αυταρχικό. Οπότε χρειάζεσαι κάποια εργαλεία. Από την άλλη έχεις τη σύντροφό σου, στην οποία χρειάζεται να βάλεις κάποια όρια, χρειάζεται να μιλάς και να την ακούς, να κατανοείς τη δυσκολία την οποία έχει μέσα στην καθημερινότητά της, είτε είναι σπίτι, είτε δουλεύει, είτε έχετε μαζί όλες τις δραστηριότητες του παιδιού και τις καθημερινές υποχρεώσεις.
Αυτό χρειάζεται κάποιες στιγμές χειρουργική ακρίβεια στο πώς θα ελέγξεις τα νεύρα, το θυμό, τι λόγια θα πεις και το πώς θα δώσετε στο ζευγάρι ουσιαστικά την επιδιόρθωση της ρήξης. Όλα αυτά χρειάζονται εργαλεία και αυτά τα εργαλεία τα έχω μαζεμένα στο Kidness Plus. Το Kidness Plus θέλω να σου πω ότι έχει πολλούς μπαμπάδες μέσα και είμαι πολύ περήφανος γι' αυτό.
μέλη, τουλάχιστον τα 200 με 250 είναι μπαμπάδες, όπου εγώ χαίρομαι που πραγματικά είναι παρόντες και στα live events και στις απορίες τους, αλλά και στα μηνύματα τα οποία με στέλνουν. Οπότε η πιο εύκολη λύση η οποία σου έχω για να πάρεις πρακτική γνώση να βρεις εργαλεία και να δουλέψεις ελάχιστα, 5 λεπτά τη μέρα αρκούν ένα μικρό βίντεο, ένα μικρό έντυπο, μία μικρή ερώτηση, την οποία μπορείς να βάλεις και να λάβεις απάντηση. Αυτό μπορεί να κάνει με την αγκαλιά της ανοιχτή.
Δοκίμασε το σε ένα τρίμηνο στο sub.kidness.gr Σε περιμένω. Πάμε τώρα μπαμ μπαμ. Αυτό το μέρος είναι για σένα. Γιατί δεν φταίς για αυτά τα οποία δεν σου έμαθαν, αλλά τώρα τα ξέρεις. Ξέρεις τι πράγματα δεν έχεις και από εδώ και πέρα έρχεται μια ευθύνη. Έρχεται η δική σου ευθύνη. Για να αρχίσεις από κάπου. Να ψάξεις κάτι. Να αλλάξεις την καθημερινότητά σου.
Μπορούμε να αναλύσουμε πάρα πολύ το τι έγινε. Αυτά είναι βέβαια δουλειά της ψυχοθεραπείας. Εγώ τώρα θέλω να σου δώσω τρία πρακτικά βήματα σαν μία αρχή την οποία μπορείς να κάνεις. Νούμερο ένα. Μπες στο δωμάτιο. Κυριολεκτικά μπες στο δωμάτιο. Αν το παιδί κλαίει και η μαμά πηγαίνει μην μένεις στον καναπέ. Σήκω. Πήγαινε κι εσύ. Ακόμα και αν δεν ξέρεις τι να κάνεις. Η παρουσία σου έχει αξία από μόνη της. Οι έρευνες εδώ μας δείχνουν ότι ακόμα και η απλή φυσική παρουσία του πατέρα στις καθημερινές ρουτίνες του παιδιού το μπάνιο, το φαγητό, το κοίμισμα έχει θετική επίδραση στην ανάπτυξη του παιδιού Δεν χρειάζεται να είσαι ο καλύτερος μπαμπάς Χρειάζεται να είσαι εκεί Οπότε μπες στο δωμάτιο, πράξε Ξεκίνα σιγά σιγά μία πράξη τη φορά Νούμερο 2 Πρέπει να ανεχτείς τα βαριά και δύσκολα συναισθήματα τα οποία σου λένε ότι δεν ξέρεις τι να κάνεις.
Δεν ξέρουμε ποτέ και πάντα τι να κάνουμε τώρα. Πάρα πολλοί γονείς, πάρα πολλοί ειδικοί, στη συγκεκριμένη περίπτωση, μπορεί να μην αντιδρούσαν με τις συμβουλές τις οποίες δίνουν. Ακόμα και εγώ, βλέποντας ένα παιδάκι το οποίο τρέχει έξω προς το δρόμο, ουρλιάζω για να το πιάσω. Δεν πηγαίνω γρήγορα, δεν το σταματάω, φωνάζω δυνατά, έλα γρήγορα εδώ.
Και αυτό δεν με κάνει έναν ειδικό Ο οποίος δεν ξέρει τι λέει Με κάνει έναν ειδικό που έχουμε αισθήματα Και αυτά τα αισθήματα είναι πολύ φυσιολογικά Οπότε θα κάνεις λάθη θα κάνεις Θα βάλεις την μπάν αναπόδα θα τη βάλεις Θα ντύσεις το παιδί σου με ρούχα που δεν ταιριάζουν Θα το κάνεις Θα του δώσεις λάθος φαγητό θα το κάνεις Και λοιπόν δεν έγινε τίποτα Τα λάθη είναι μέρος της ανάπτυξης Και συμμαθαίνεις Μην περιμένεις να νιώσεις έτοιμος για να αρχίσεις Θα νιώσεις έτοιμος αφού αρχίσεις Το πρώτο βήμα είναι το 50% της επιτυχίας Και δεν μας ενδιαφέρει να κάνουμε λάθη Μπορούμε να τα παραδεχθούμε Και μπορούμε την επόμενη φορά να επαναρθώσουμε Ή να επιδιορθώσουμε αν έχει γίνει κάποιο πρόβλημα Και στη σχέση μας Νούμερο 3 και πολύ βασικό Αυτό έρχεται από τις συνεδρίες Κυρίως όταν έρχονται ζευγάρια γιατί τα περισσότερα ζευγάρια που έρχονται σε μένα θέλουμε έναν τρόπο μου λένε να βρούμε μια συγκεκριμένη νόρμα για να χειριζόμαστε τις καταστάσεις ουσιαστικά εδώ πέρα αν το πούμε λίγο ψιθυριστά
για να μην μας ακούσει κάποιος εδώ πέρα τώρα θέλουμε να δούμε ποιος έχει δίκιο αλλά εγώ δεν είμαι σε αυτή την κατάσταση δεν είμαι σε αυτή τη θέση ούτε θα βγάλω ένα μανιφέστο για το πως θα λειτουργεί το σπίτι ούτε θα πω ότι η μαμά ή ο μπαμπάς έχει δίκιο ή άδικο. Δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Δεν χρειάζεται να το κάνω βασικά και δεν έχει κανένα νόημα.
Εδώ πέρα τώρα πάμε να δούμε αυτό που θέλω να σου πω. Βρες τον δικό σου τρόπο. Δεν χρειάζεται να κάνεις ό,τι κάνει η μαμά. Δεν χρειάζεται να είσαι η δεύτερη μαμά. Είσαι ο μπαμπάς. Και αυτό είναι κάτι διαφορετικό. Αν σου αρέσει το παιχνίδι, παίξε. Αν σου αρέσει να βγαίνετε έξω βγείτε Αν σου αρέσει η μουσική βάλε μουσική Βρες τι συνδέει το παιδί σου μαζί σου Και κάνε αυτό Η σχέση χτίζεται μέσα από τον κοινό χρόνο Όχι μέσα από την τελειότητα Να κάνω αυτό και να κάνω εκείνο και να πάμε εκεί Και να μην κάνουμε αυτό και να μην δούμε αυτό Και να μην δούμε το άλλο Βρες τον τρόπο που συνδέεσαι με το παιδί σου Και το πάρα μα πάρα πολύ δύσκολο πράγμα Το οποίο βρίσκει κόλλημα τουλάχιστον στους περισσότερους γονείς και πατεράδες που έχω μιλήσει είναι να μιλάμε για αυτό που νιώθουμε γιατί πιθανότητα δεν έχεις μάθει ούτε εγώ έμαθα, το δούλεψα στην πορεία αρκετά χρόνια ψυχοθεραπείας και ακόμα δυσκολεύομαι με κάποια συναισθήματα όπως είναι η ντροπή, όπως είναι ο φόβος, τις απόρριψεις
είναι κάποια συναισθήματα τα οποία και εγώ ακόμα προσπαθώ να επεξεργαστώ παρότι έχω κάνει μια μακριά δουλειά στην ψυχοθεραπεία. Όμως αυτό δεν με σταματάει από το να δοκιμάσω. Και ας είμαι αρτσούμπαλος πολλές φορές. Λέω στη γυναίκα μου ότι δεν τα καταφέρνω. Ότι δεν μπορώ. Ότι δεν αντέχω άλλο. Πολλές φορές γυρίζω και λέω ότι δεν ξέρω τι να κάνω με αυτό. Πραγματικά δεν μπορώ να βρω κάτι. Επίσης μπορείς να πεις θέλω να είμαι πιο κοντά σου στη γυναίκα σου. Αλλά δεν μου βγαίνει.
δεν ξέρω τι να κάνω αυτές οι φράσεις ανοίγουν την καρδιά σου στον άλλον άνθρωπο, στο παιδί σου, στη μάνα σου στη γυναίκα σου, ουσιαστικά αυτές οι φράσεις είναι οι φράσεις ευαλωτότητας όπου εκεί πέρα ένας άνθρωπος ο οποίος αγαπάει και έχει η οικογένεια μαζί σου θα σε ακούσει για να βρείτε μια λύση μαζί δεν είσαι αναγκασμένος να βρεις λύσεις για όλους υπάρχει η οικογένεια η οποία στηρίζει το ένα μέλος και το άλλο. Και το τελευταίο βήμα το οποίο είναι λίγο πρακτικό και δεν το βλέπω συχνά. Ζήτα χρόνο μόνος με το παιδί. Τι να κάνω, που να πάω η μαμά μου λέει ας πούμε δεν μπορώ να βγω είμαι εδώ στο σπίτι. Πες τη μητέρα ότι ξέρεις κάτι, εγώ θα πάρω το παιδί και θα βγω έξω εγώ θα πάρω το παιδί και θα καθίσω στο σπίτι και θέλω να φύγεις λίγο Δηλαδή ζήτα χρόνο μόνος σου με το παιδί. Όχι για να βοηθήσεις τη μαμά να γίνεις αυτό που είπαμε πριν βοηθός για να αμαλάβουμε πράγματα να είμαι υπεύθυνος για ένα πρωινό για ένα απόγευμα, για ένα βράδυ αυτό κάνει δύο πράγματα
αρχικά σου δίνει χώρο και χρόνο να βρεις δικό σου ρυθμό χωρίς να σε βλέπει κανείς και να σε κρίνει και επίσης χτίζει εμπιστοσύνη και τη δική σου ότι μπορείς να τα καταφέρεις αλλά και τη συντρόφου σου γιατί πήγε ήσυχα και ήπιε το ποτό της ή πήγε και έκανε ένα περπάτημα Δυνατό επεισόδιο και βλέπω ότι ο χρόνος έχει περάσει αρκετά, οπότε θα κλείσω και αν έχεις κάποια απορία, αν έχεις κάποια πρόταση με χαρά να κάνω και άλλο επεισόδιο για αυτό.
Ήθελα πολύ να αφιερώσω στους μπαμπάδες αυτό το επεισόδιο και θέλω τώρα να κλείσω. Θέλω κάτι συγκεκριμένο να σου πω. Ο μπαμπάς που δεν ξέρει πώς να είναι παρόν, ο μπαμπάς που δεν γνωρίζει να εκφράζει καλά τα συναισθήματά του, Ο μπαμπάς του που νιώθει χαμένος μέσα σε όλα αυτά τα οποία έχει να κάνει μέσα στη μέρα, να πάει για δουλειά, να γυρίζει για το παιδί του, να ενδιαφερθεί για το ένα, για το άλλο, δεν είναι ένας μπαμπάς που θα έπρεπε να τα ξέρει όλα αυτά.
Δεν είναι ένας μπαμπάς που έπρεπε να μεγαλώσει με τη Μαρία Μοντεσόρη και να έχει όλες τις εκπαιδευτικές τάσεις αποθηκευμένες στο μυαλό του, σαν software. Η μάθηση όμως δεν σταματάει ποτέ. Δεν χρειάζεται να ξέρεις, αλλά τώρα είναι ευθύνη σου να μάθεις. Μπορείς τώρα, αυτή τη στιγμή. Μπορείς να μπεις στο δωμάτιο αντί να μείνεις έξω.
Μπορείς να πάρεις αγκαλιά το παιδί σου ακόμα και αν νιώθεις άβολα. Μπορείς να μείνεις όταν όλα μέσα σου σε σπρώχνουν να φύγεις. Δεν χρειαζόμαστε τελειότητες. Χρειαζόμαστε απλά ανθρώπους οι οποίοι συστήνουν μια οικογένεια να είναι εκεί. Και σε σένα που ζεις με αυτόν τον μπαμπά δώσε χώρο Μίλα του με τρόπο που μπορεί να σε ακούσει Πίστεψε ότι μπορεί να αλλάξει Γιατί η πατρότητα δεν είναι ένστικτο Είναι σχέση και οι σχέσεις αυτές χτίζονται Αν αυτό λοιπόν το επεισόδιο σε άγγιξε Στείλ το στον μπαμπά της οικογένειάς σου Ή αν εσύ είσαι μπαμπάς και με ακούς Αποδίκευσέ το για να το ακούς τις δύσκολες μέρες Εγώ ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ όλους τους πατεράδες που η αλήθεια είναι αν έκανα και εγώ μια έρευνα θα σου έλεγα ακριβώς τα ίδια εγώ βλέπω ότι το ποσοστό των παντεράδων ανεβαίνει αργά αλλά σταθερά από το 90% που ήταν όταν ξεκίνησε αυτή τη στιγμή έχουμε φτάσει σε ένα αισιόδοξο 15% και μες στην πλατφόρμα σας είμαστε σχεδόν στο 20% αυτό για μένα είναι πάρα μα πάρα πολύ όμορφο γιατί αρχίζουμε να σπάμε και στερεότυπα
τα οποία μένουν πολλά χρόνια και είναι σαν κατακάθι ουσιαστικά το οποίο σέρνει καυγάδες και άχρηστες συζητήσεις κοινωνικά οπότε μπαμπά μου σε ευχαριστώ πάρα μα πάρα πολύ που με πιστεύεσαι ελπίζω να είμαι και εγώ σύντροφος σε αυτό το ταξίδι από εκεί και πέρα να περνάς όμορφα να αγαπάς τη σύντροφό σου το παιδί σου και γενικά την οικογένειά σου και πιστεύω ότι θέλεις να αλλάξεις γι' αυτό το λόγο είμαι εδώ και εγώ με σένα καλή συνέχεια, να είσαι καλά γεια χαρά
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα