Skip to content
PodBase
Οι ερωτήσεις που μας φοβίζουν, δείχνουν έναν γονέα γενναίο.

Οι ερωτήσεις που μας φοβίζουν, δείχνουν έναν γονέα γενναίο.

The KidNest Podcast
Ιούνιος 17, 2026 00:18:13
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που οι γονείς φοβούνται να κάνουν δυνατά. Ερωτήσεις που κρύβουν ενοχές, κούραση, αλλά και πολλή αγάπη.

Στο νέο επεισόδιο του Kidnest podcast, απαντάμε με απόλυτη ειλικρίνεια σε όσα στείλατε στα Instagram stories τις προηγούμενες εβδομάδες

---

Αν χρειάζεσαι περισσότερη στήριξη σε περιμένω στην ⁠⁠⁠⁠⁠κοινότητα του Kidnest⁠⁠⁠⁠⁠.

---

Social Media:

⁠⁠⁠⁠⁠Instagram:⁠⁠⁠⁠⁠ ⁠⁠⁠⁠⁠Facebook⁠⁠⁠⁠⁠: ⁠⁠⁠⁠⁠Tiktok: ⁠⁠⁠⁠⁠

-----

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Γεια χαρά, είμαι ο Ιωάννης από το KidNest και σήμερα θα μιλήσουμε για κάτι διαφορετικό. Δεν έχω θέμα, δεν έχω έρευνα, έχω τρεις βασικές ερωτήσεις και κάποια συμπεράσματα και οι ερωτήσεις αυτές δεν έρχονται από εμένα φυσικά, αλλά από γονείς που φοβούνται να κάνουν αυτές τις ερωτήσεις. Τις τελευταίες εβδομάδες κάθε Κυριακή έβαζα ένα sticker στα stories στο Instagram.

Τι θέλεις να ρωτήσεις τον εαυτό σου και ντρέπεσαι, τι σε απασχολεί που δεν το λες δυνατά, ποια ερώτηση θα έκανες αν ήξερες ότι δεν θα σε κρίνει κανένας και μου έστειλαν κάποιοι γονείς ερωτήσεις τους πάρα πολλά πράγματα κάποια με έκαναν να σκεφτώ λίγο παραπάνω κάποια με συγκίνησαν κιόλας κάποια ήταν αρκετά ειλικρινοί και ένιωσα ότι διαβάζω κάποιο ημερολόγιο σήμερα έχω διαλέξει κάποιες από αυτές και θέλω να τις απαντήσω δεν θέλω να απαντήσω ως ειδικός γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω ακριβώς πώς αισθάνεται ο κάθε ένας αυτές τις ερωτήσεις αλλά εσύ που με ακούς σίγουρα θα ταυτιστείς με κάποιες από αυτές θέλω να σου απαντήσω σαν κάποιος ο οποίος έχει σκεφτεί αυτά τα πράγματα έχει διαβάσει αρκετά, έχει ζήσει κάποια από αυτά και με γονείς που συνεργάζονται μαζί μου αλλά και γονείς που είναι στην πλατφόρμα του Kidness Plus και πριν ξεκινήσω θέλω να σου πω λίγο κάτι οι ερωτήσεις αυτές που σε φοβίζουν όταν τις κάνεις δείχνουν ένα γονέα γενναίο Σημαίνει ότι παραδέχεσαι κάποια πράγματα τα οποία δεν ξέρεις.

Σημαίνει ότι νοιάζεσαι αρκετά για να ρωτήσεις αυτά τα πράγματα και σημαίνει ότι είσαι πρόθυμος να ακούσεις την απάντηση ακόμα και αν δεν σου αρέσει. Οπότε πάμε να τις δούμε και έχε μου εμπιστοσύνη. Φύγαμε! Ερώτηση νούμερο 1. Είναι φυσιολογικό που μερικές φορές δεν αντέχω το παιδί μου? Αυτή η ερώτηση ήρθε πολλές φορές και με διάφορες παραλλαγές από πολλούς ανθρώπους.

Μερικές μέρες θέλω απλά να φύγω από το σπίτι μου, κλείνουμε στο μπάνιο και προσεύχομαι να μην έρθει το παιδί μου, αγαπάω το παιδί μου αλλά κάποιες φορές δεν το αντέχω κλπ κλπ κλπ. Θέλω λοιπόν να σου πω κάτι προφανές πάνω σε αυτό το οποίο χρειάζεται να υποθεί. Ναι, είναι φυσιολογικό. Είναι φυσιολογικό που μερικές φορές δεν αντέχεις το παιδί σου.

Το να αγαπάς κάποιον δεν σημαίνει ότι απολαμβάνεις κάθε στιγμή μαζί του. Ισχύει και για τον συντροφό σου, ισχύει και για τους φίλους σου, ισχύει και για το παιδί σου. Μερικές μέρες δηλαδή οι αγκαλιές και τα γέλια σε κάνουν να λιώνεις, να λες τι παιδί είναι αυτό που έχω, τι είναι αυτό το πλάσμα το οποίο έφερα στον κόσμο.

Άλλες φορές είναι αυτές που κάποια μπισκότα, κάποιες οθόνες μας κάνουν να έχουμε στο νου μας αυτό το mindset το ας περάσει ημέρα, δεν μπορώ άλλο πάρε ένα μπισκότο και μη με μεζαλίζεις. Και τα δύο αυτά ισχύουν και τα δύο είναι αληθινά και τα δύο χωράνε μέσα την αγάπη δεν σημαίνει ότι επειδή βάζεις οθόνες επειδή θέλεις λίγο χρόνο για τον εαυτό σου δεν σημαίνει αυτό ότι αμερεί την αγκαλιά, το γέλιο το χάδι και όλα αυτά τα οποία κάνετε με τα παιδιά σας Η γονεϊκότητα είναι σκληρή δουλειά Όχι σκληρή με την έννοια του κουραστική Δεν είναι ότι σκάβεις Αλλά είναι ότι κάποιος σε τεστάρει κάθε μέρα Χωρίς διακοπή, χωρίς ρεπό, χωρίς σήμερα δεν έχω διάθεση Το παιδί έχει κάθε μέρα διάθεση Το παιδί δεν ξέρει ότι κοιμήθηκε σήμερα τρεις ώρες Δεν ξέρει ότι έχεις πόνο κέφαλο Δεν ξέρει ότι τσακώθηκες με τον σύντροφό σου ή τη σύντροφό σου Ότι κάτι σε αγχώνει στη δουλειά Αυτό το οποίο θέλει το παιδί σου εκείνη τη στιγμή που σε κάνει να νιώθεις ότι δεν αντέχεις άλλο Είναι αυτό το οποίο θέλει με όλη του την ένταση που έχει ένα μικρό παιδί

Και εσύ εκεί χρειάζεται να αριθμίσεις τον εαυτό σου, να κρατήσεις την ψυχραιμία σου Να μην φωνάξεις, να μην χάσεις τον έλεγχο κάθε μέρα, κάθε ώρα, ξανά και ξανά Το ότι μερικές φορές δεν τα καταφέρνεις δεν σε κάνει ανεπαρκή γονέα, σε κάνει άνθρωπο Αυτό που έχει σημασία δεν είναι αν νιώθεις ότι δεν αντέχεις Έχει σημασία τι κάνεις με αυτό το συνέστημα Μπορεί να κλίνεσαι στο μπάνιο 5 λεπτά Να πάρεις μια ανάσα Και καλά κάνεις Βάζεις λίγη τηλεόραση για να έχεις μισή ώρα Ίσυχία Καλά κάνεις Ζητάς βοήθεια Παίρνεις τη γιαγιά Λες στον σύντροφό σου Έλα πάρ' το δεν μπορώ άλλο Κάνεις πάρα πάρα πολύ καλά γιατί αυτό δείχνει ότι αρχίζεις να αυτορυθμίζεσαι με αυτόν τον τρόπο.

Να ξέρεις που είναι τα όρια σου. Και αυτό είναι πολύ υγιές. Ερώτηση νούμερο 2. Λίγο μπερδεμένη και αυτή, η οποία ήρθε και αυτή σε πολλές παραλλαγές, νομίζω ότι έχω λάθος παιδί ή ότι το παιδί μου θα ήταν καλύτερα με άλλο γονιό ή ότι βλέπω τα άλλα παιδάκια τα οποία είναι πιο εύκολα και το δικό μου. Δεν είναι ή εγώ δεν κάνω για γονέας.

Αυτή η ερώτηση μου ήρθε και αυτή με πολλές πορελαγές και συγκεκριμένα κράτησα αυτή την ερώτηση από έναν μπαμπά και θέλω να σου πω κάτι. Η σκέψη αυτή, μήπως το παιδί μου θα ήταν καλύτερα με κάποιον άλλον, είναι πιο συνηθισμένη από όσο νομίζεις. Δηλαδή την κάνουν πάρα πάρα πολλοί γονείς Ιδίως αν έχεις παιδί με δύσκολη ιδιοσυγκρασία Ή αν περνάς μια δύσκολη περίοδο στο σπίτι, στη δουλειά, οικογενειακά Ή αν βλέπεις άλλους γονείς που φαίνονται ότι τα καταφέρουν καλύτερα Αλλά θέλω εδώ να σκεφτείς κάτι Θέλω να σκεφτείς ότι το παιδί σου έχει φτιαχτεί για να έχει εσένα γονέα Με τις ατέλειές σου, με τις αδυναμίες σου, με τις δύσκολες σου μέρες Και ο Βίνικοτ μας το λέει αυτό για το good enough mother, good enough parent, την αρκετά καλή μητέρα, τον αρκετά καλό γονέα. Δεν ψάχνει κάποια τελειότητα εδώ και πάλι εδώ είναι μασκαρεμένη τελειότητα. Το να είχα κάπως διαφορετικά τα πράγματα και αν το παιδί μου είχε εκείνο θέλουμε να κάνεις λάθη, θέλουμε να αποτυγχάνεις, θέλουμε κάποιες φορές να θες να φύγεις μακριά.

Αυτό που θέλουμε επίσης είναι να επιστρέφεις, να επανορθώνεις, να προσπαθείς. Και εδώ είναι το πιο σημαντικό, είναι το πράγμα το οποίο μας το δίνει και η έρευνα. Μας λέει λοιπόν η έρευνα ότι οι γονείς χρειάζονται να είναι παρόντες, να νοιάζονται και να επιστρέφουν μετά από τη ρήξη. Δεν χρειάζεσαι κάτι άλλο. Και τώρα η άλλη σκέψη ότι θα ήταν καλύτερα με κάποιον άλλο γονέα το παιδί, πάλι αυτή η σκέψη δεν είναι αληθινή.

είναι μια αυτοκριτική που κάνεις μεταμφιεσμένη σε ανησυχία για το παιδί σου και πάλι εδώ κριτικάρεσαι τώρα αν αυτή η σκέψη είναι συνεχής αν συνοδεύεται από απελπισία αν νιώθεις δηλαδή ότι δεν μπορείς να συνεχίσεις και το σκέφτεσαι πάρα πολύ συχνά χρειάζει υποστήριξη χρειάζει υποστήριξη γιατί είσαι εξαντλημένος θα χρειαστεί να μιλήσεις με κάποιον είτε ψυχολόγο είτε τον άντρα σου τη γυναίκα σου κάποιον τον οποίο εμπιστεύεσαι για να δείτε αν μπορείτε να βρείτε και μαζί βοήθεια.

Δεν χρειάζεται δηλαδή να περνάς αυτές τις σκέψεις μόνος σου. Ερώτηση 3. Φοβάμαι ότι επαναλαμβάνω τα λάθη των γονιών μου. Πάρα πάρα πολλές φορές αυτή η ερώτηση με διαφορετικές λέξεις το ίδιο νόημα. Φοβάμαι δηλαδή ότι φωνάζω όπως φώναζε η μητέρα μου. Βλέπω τον πατέρα μου στον καθρέφτη όταν χάνω την υπομονή μου. Είπα στο παιδί μου κάτι που μου έλεγαν και το μισούσα όταν ήμουν μικρός.

Λοιπόν, θα σου πω κάτι που ίσως δεν θες να ακούσεις. Ναι, θα επαναλάβεις κάποια από τα λάθη του γονιού σου. Όλοι το κάνουν αυτό. Γιατί? Γιατί μάθαμε να είμαστε γονείς από τους δικούς μας γονείς. Αυτό είναι το μόντελο μας. Αυτό είναι το default. Αυτό το πρόγραμμα το οποίο καταστήθηκε όταν μας φέραν στη ζωή. Όταν είμαστε δηλαδή κουρασμένοι, όταν δεν έχουμε ενέργεια να σκεφτούμε, αυτό το πράγμα βγαίνει από μέσα μας αυτόματα αλλά εδώ πέρα είναι η μεγάλη διαφορά με τις παλαιότερες γιονιές εσύ το βλέπεις αυτό το πράγμα οι γονείς σου πιθανότατα δεν το έβλεπαν δεν είχαν δηλαδή την αυτογνωσία να αναρωτηθούν μήπως τώρα κάνω κάτι λάθος δεν άκουγαν podcast όπως αυτό εδώ που ακούς εσύ δεν διάβαζαν βιβλία δεν είχαν πρόσβαση σε πληροφορία εσύ όμως το βλέπεις και αυτό αλλάζει τα πάντα γιατί όταν βλέπουμε κάτι Όταν αναγνωρίζουμε κάτι μπορούμε να το αλλάξουμε Σταδιακά Κάθε φορά λοιπόν που συνειδητοποιείς ότι έκανες κάτι το οποίο δεν ήθελες Έχεις μια επιλογή Μπορείς να επιστρέψεις και να πεις στο παιδί σου

Συγγνώμη αυτό που είπα δεν ήταν σωστό Ή μπορείς να προσπαθείς την επόμενη φορά να κάνεις τα πράγματα διαφορετικά Και αυτό είναι αρκετό Γιατί Γιατί αυτό σπάει τον κύκλο Το παιδί σου θα σε πυροδοτήσει Περισσότερο από τον οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο στη ζωή σου Θα βγάλεις στην επιφάνεια δηλαδή πράγματα τα οποία νόμιζες ότι έχεις ξεπεράσει.

Πληγές του παρελθόντος που νόμιζες ότι είχανε πουλωθεί. Χωρίς καμία προειδοποίηση. Εκεί μπορεί να έρθει. Και αυτό το λέω αστιευόμενος πολλές φορές. Ότι τα παιδιά είναι σαν δωρεάν θεραπεία κάθε μέρα. Μας βοηθάνε να αναγνωρίσουμε πολλά πράγματα. Αλλά αυτό δεν είναι κατάρα. Είναι μια ευκαιρία. Και θέλω να το δεις σαν ευκαιρία.

Ευκαιρία να δεις τον εαυτό σου Να δουλέψεις με αυτά τα πράγματα τα οποία σε πονάνε Να γίνεις ένας γονιός Ο οποίος θα ήθελες να έχεις Και αυτό μου θυμίζει πάρα πολύ μια ιστορία Που είχαμε έναν πατέρα ο οποίος ήρθε σε μένα Με αυτό μου είπε ότι δεν θέλω να θυμώνω Γιατί βλέπω ότι γίνομαι σαν τον πατέρα μου Και θέλω βοήθεια για αυτό Πάρα πάρα πολύ δυνατό Πάρα πολύ γενναίο αυτό το πράγμα Γιατί κακά τα ψέματα αν δεν αναγνωρίσουμε κάτι δεν μπορούμε να το δουλέψουμε Απλά θα κρύβουμε τα πράγματα κάτω από το χαλάκι συνέχεια Ερώτηση νούμερο 4 Νιώθω ότι έχασα τον εαυτό μου από τότε που έγινα μητέρα Γονέας θα πω εγώ, από μητέρες το λάβα περισσότερο Αυτή η ερώτηση δεν είχε καν ερωτηματικό να σου πω την αλήθεια Σαν δήλωση ήρθε Αλλά αυτό που καταλαβαίνω εγώ είναι αυτό που με ρωτάνε είναι φυσιολογικό αυτό, το να νιώθω ότι έχασα την εαυτό μου τι να κάνω γι' αυτό απάντηση νούμερο 1, ναι είναι φυσιολογικό η γονεϊκότητα γενικά είναι μια τεράστια αλλαγή ταυτότητας δεν προστίθεται απλά στη ζωή σου

δηλαδή δεν είσαι ο γιος της Μαρίας που είσαι επαγγελματίας φορτηγατζής και μπορεί να παίζεις και ποδόσφαιρο αλλάζει την ταυτότητα αμαδιαμορφώνει όλο σου το είναι ξαφνικά δηλαδή ο χρόνος σου δεν είναι δικό σου Το σώμα σου δεν είναι δικό σου Οι σκέψεις σου είναι γεμάτες από κάποιον άλλον Η ταυτότητά σου, αυτό το οποίο ήσουν πριν Είναι κάτι μακρινό, κάτι ξένο Σχεδόν αδύνατο να έρθει ξανά Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι χάθηκες Σημαίνει ότι αλλάζεις Και αυτή η αλλαγή Ποναει Γιατί αυτή η αλλαγή μας κάνει να ξεβολευόμαστε Μας κάνει να αφήνουμε λίγο τα οικεία πίσω Και να προσπαθούμε να κάνουμε άλλα πράγματα Όμως Θέλω να σου πω κάτι σε αυτό άνθρωπος. Έχασες τον εαυτό σου αλλά δεν πάβεις να είσαι άνθρωπος.

Να θες λίγο χρόνο μόνος σου για τον εαυτό σου. Να θες χόμπι, ενδιαφέροντα. Να θες ταυτότητα έξω από το ρόλο της μητέρας ή του πατέρα. Αυτό είναι κάτι το οποίο σε κάνει άνθρωπο. Ο οποίος άνθρωπος αυτός τι κάνει, ξέρει τι χρειάζεται. Και το παιδί σου, θέλω να ξέρεις ότι δεν χρειάζεται ένα γονέα που έχει εξαφανιστεί μέσα στο ρόλο του.

Χρειάζεται ένα γονέα ο οποίος ξέρει ότι είναι ολόκληρος Που έχει ζωή, έχει επιθυμίες Είναι κάτι παραπάνω από το είμαι η μαμά του, είμαι ο μπαμπάς του Αυτό όμως πρόσεξε Γιατί εδώ πέρα τώρα μπορούμε να πέσουμε σε άλλες λούμπες Και υπάρχουν και κάποιοι τώρα σίγουρα που με ακούνε Γιατί το έχω ζήσει σε ομιλίες αυτό Και λένε καλά, εντάξει, καλά και που θα βρω χρόνο Και τι και πώς, άκουμε Αυτό το πράγμα δεν θα έρθει αμέσως Δηλαδή τη στιγμή που εσύ λες νιώθω ότι έχω χάσει τον εαυτό μου είναι το σημείο μηδέν.

Εκεί ουσιαστικά ξεκινάει η αλλαγή. Τα πρώτα χρόνια και όταν είσαι γονέας, δηλαδή όταν το παιδάκι σου είναι βρέφος ή όταν μεγαλώνεις και το σκέφτεσαι αυτό ότι έχω χαθεί εντελώς, έχω χάσει το ποιος είμαι. Θα πάρει χρόνο. Σιγά σιγά χρειάζεται να διεκδικήσουμε κομμάτια του εαυτού μας. Είτε αυτό είναι μισή ώρα χρόνος, είτε αυτό είναι μία βόλτα γύρω από το σπίτι, είτε αυτό είναι μία βόλτα με τους φίλους, είτε αυτό είναι μία μονοήμερη με τον άντρα μας.

Αυτά τα πράγματα μπορείς να τα βάλεις σιγά σιγά στο πρόγραμμά σου. Και στο Kidness Plus έχω και ασκήσεις για αυτό. Βάζουμε δηλαδή με τους γονείς και λέμε βγάλτε ένα ραντεβού μέσα στην εβδομάδα με τον εαυτό σας. Και κάθε γονέας βάζει αυτό που θέλει. Μία μητέρα έβαλε δηλαδή 5 λεπτά καθοδηγούμενο διαλογισμό. Δεν μπορεί να αλλάξει την καθημερινότητα τόσο Μπορεί όμως να πάει μέσα στο δωμάτιό της Να βάλει ακουστικά, να βάλει καθοδηγούμενο διαλογισμό Μουσικούλες εκεί και ανάσες Και για 5 λεπτά της φτάνει αυτό Ένας άλλος πατέρας που ήταν μέσα Μίλησε με τη γυναίκα του και βάλανε μια ώρα αυτό στην εβδομάδα Μια ώρα η γυναίκα του Αυτός πήγε για μπύρες με τους φίλους του Η γυναίκα του πήγε να φτιάξει τα νύχια της Αυτό ήθελε, αυτό έκανε να το πω, αν προσπαθείς να βρεις συνεχώς δικαιολογίες για αυτό, δεν μπορώ, δεν μπορώ, τι να κάνω, πού να πάω, πώς να γίνει, τι θα γίνει, δεν έχω φίλους, είμαι μόνος μου και κάνω, τότε δεν είναι ακόμα η ώρα σου.

Δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα αυτή. Ξέρω, σου έρχονται στιγμές που λες ότι θέλω χρόνο για τον εαυτό μου, ξέρω ότι έρχονται στιγμές και λένε όλα με τα παιδιά είμαι, δεν κάνω τίποτα άλλο, αλλά αν συνεχίζεις, παρόλα αυτά που σου λέω, να βρίσκεις δικαιολογίες δεν έχει έρθει η ώρα ακόμα η στιγμή αυτή θα έρθει όταν θα πεις στον άντρα σου ή τη γυναίκα σου δεν αντέχω άλλο θέλω την επόμενη εβδομάδα να πάρω μία ώρα ρε πω τότε θα είσαι έτοιμος τώρα δεν είσαι αν νομίζεις ότι λες δικαιολογίες για το καλό σου το λέω το λέω πραγματικά γιατί πρέπει να ξεκινήσεις από κάτι μικρό εγώ είμαι πολύ υπέρμαχος με το ο γονέας μετά τους 18-24 μήνες να διεκδικεί ταυτότητες για τον εαυτό του και άλλα πράγματα. Αυτό μπορεί να είναι και μέσα στο σπίτι έτσι. Είχα μια μητέρα δηλαδή η οποία έκανε ντούντλ. Έπαιρνε μαρκαδωράκια και έφτιαχνε σχεδιάκια. Εκεί μισή ώρα ήταν με τον πατέρα το παιδί, καθόταν στιμιάκρι, πήγαινε αυτή στο δωματιάκι της, μισή ώρα ζωγράφιζε εκεί πέρα και έκανε αυτό το πράγμα.

Σε ευχαριστώ πάρα πολύ Μελίνα. συνεχίζω να κάνω ντούτλ, μου αρέσει και εμένα πάρα πολύ, είναι ωραίο αυτό. Τέλος πάντων, για να μην πολυλογώ, ήθελα αυτό. Αυτό μπορούσε να κάνει. Μα, Χριστιανί μου, βγες από το σπίτι, μα, πες τον άντρα σου να το κρατήσεις παραπάνω. Αυτό ένιωθε καλά να κάνει τότε. Το έκαμε, ήταν έτοιμη. Αν με συμβρίσκεις δικαιολογής, δεν είσαι ακόμα έτοιμος.

Δεν έχει γίνει τόσο μεγάλη ανάγκη. Καταλαβαίνω όμως ότι υπάρχουν πολλές φορές που μπορεί να αισθάνεσαι άσχημα Πάμε τώρα σε δύο τελευταίες ερωτήσεις Οι οποίες είναι και οι πιο καυτές Κάποιες δηλαδή που οι γονείς με μεγάλη καρδιά μου τις είπαν Μερικές φορές λέει εδώ η φίλη μας Ζηλεύω τους φίλους μου που δεν έχουν παιδιά Να το! Πάρα πολύ ωραία Αυτή μου άρεσε και είναι πολύ λίκνη της ερώτηση Και θέλω να σου πω ότι οι περισσότεροι γονείς που συνεργάζομαι κρυφά αυτό μου έχουν πει. Ότι και εγώ ζηλεύω τους φίλους μου που δεν έχουν παιδιά.

Ξέρεις, τους βλέπεις να κοιμούνται αργά, ταξιδεύουν αφθόρμητα, βγαίνουν το βράδυ χωρίς να ψάχνουν baby sitter, έχουν ελεύθερο χρόνο που πραγματικά είναι ελεύθερος χρόνος και ζηλεύεις και νιώθεις και μια αδικία κιόλας. Γιατί εγώ δεν μπορώ. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι μετανιώνεις που έκανες παιδί. Σημαίνει ότι αναγνωρίζεις ότι η επιλογή αυτή που έκανες έχει ένα κόστος. Η επιλογή του να γίνεις γονιός σου έδωσε κάποια πράγματα.

Αγάπη, νόημα, συγκεκριμένες χαρές, πράγματα τα οποία δεν υπάρχουν αλλού γιατί είναι μοναδικό το βίωμα να είσαι γονέας. Και σου στέρισε κάποια άλλα πράγματα ελευθερία, φθορμητισμό, χρόνο μόνο για τον εαυτό σου, παλιά χόμπι, παλιές φιλίες κτλ. Αυτά και τα δύο είναι αληθινά. η ζήλια που έχεις δηλαδή πολλές φορές δεν αναιρεί την αγάπη που έχεις για τα παιδιά σου και η αγάπη που έχεις για τα παιδιά σου δεν αναιρεί τη ζήλια που έχεις για τους φίλους που δεν έχουν παιδιά μπορείς να αγαπάς τη ζωή σου και να πενθείς για την παλιά σου ζωή μπορεί να μην θέλεις να αλλάξεις τίποτα και να φαντάζεσαι πως θα ήταν αν τα είχες κάνει όλα διαφορετικά και αυτό είναι ανθρώπινο είναι πολύ λογικό ένα βιβλιαράκι το οποίο να σου πω την αλήθεια βοηθάει είναι το βιβλίο που θα ήθελες να είχαν διαβάσει οι γονείς σου.

Τα δύο πρώτα κεφάλαια με αυτό το πράγμα ξεκινάει. Με την απόφαση που πήρες και το ποια πράγματα χάνεις και ποια κερδίσεις. Αλλά είναι περισσότερο η μέτρηση των επιλογών. Δηλαδή το τι έχει κάθε επιλογή από κάτω. Η πιο καυτή ερώτηση η οποία άφησα για το τέλος είναι φοβάμαι ότι το παιδί μου δεν θα θυμάται τα ευχάριστα. Και δήλωση πάλι εδώ πέρα.

και πάλι εδώ πέρα τώρα εγώ φαντάζομαι ότι η μητέρα αυτή ήθελε να μου πει είναι φυσιολογικό αυτό που αισθάνομαι λοιπόν σταμάτησες αυτή την ερώτηση γιατί πίσω από αυτή την ερώτηση κρύβεται ένας φόβος ο φόβος πάλι ότι δεν κάνεις αρκετά πάλι ότι δεν είσαι αρκετός ως γονέας ότι όλη αυτή η προσπάθεια που κάνεις θα ξεχαστεί ή χειρότερα θα θυμάται μόνο τα λάθη σου γιατί ίσως και εσύ μπορεί να θυμάσαι τα λάθη των γονέων σου μόνο Θα σου πω εγώ τι σκέφτομαι. Το παιδί σου δεν θα θυμάται τις τέλειες μέρες. Θα θυμάται τις πιο αληθινές. Θα θυμάται ότι ήσουν εκεί όταν έκλαιγες. Ότι προσπαθούσες να κάνεις πράγματα γι' αυτό. Ότι επέστρεφες όταν έκανε ένα λάθος και προσπαθούσατε μαζί. Ότι αγαπούσες το παιδάκι σου ακόμα και όταν δεν ήξερες πώς να το δείξεις. Με το να το σταματήσεις κάπου, με το να σου πει ότι είσαι μια κακιά μαμά ή οτιδήποτε άλλο. Εκεί πέρα το παιδάκι σου κατάλαβε ότι τα όρια Θα θυμάται αν ήσουν κουρασμένη. Θα θυμάται αν ήσουν εκεί. Στη φροντίδα. Στην αγάπη.

Και ξέρεις κάτι. Ακόμα και αν κάποιες αναμνήσεις δεν είναι ευχάριστες, δεν σημαίνει ότι ένα παιδί καταστρέφεται. Γιατί κανείς δεν έχει μόνο ευχάριστες αναμνήσεις από την παιδική του ηλικία. Και αυτό είναι ok. Έτσι είναι τα πράγματα. Αυτό που χτίζεις δεν είναι πώς είναι τα stories, τα highlight που βάζουμε από κάτω. Δεν κάνει το παιδί σου κάτι τέτοιο Δεν παίρνει τις καλύτερες στιγμές και τις κάνει όλες ένα άλμπουμ για να τις θυμάται Το παιδί σου θυμάται τη σχέση, την πραγματική, με ψηλά και χαμηλά σημεία Με καλές και κακές μέρες Και η σχέση αξίζει περισσότερο από οποιαδήποτε τέλεια ανάμνηση Πώς θέλω να κλείσω μετά από αυτές τις ερωτήσεις Αρχικά, αυτές οι ερωτήσεις είναι πολύ διαφορετικές μεταξύ τους Έχοντας κάποια κοινά σημεία Το νούμερο ένα βασικό κοινό σημείο που έχουν αυτές οι ερωτήσεις είναι ότι έρχονται από ανθρώπους που νοιάζονται.

Αν δεν σε ένοιαζε δεν θα ρωτούσες κάτι τέτοιο. Είναι βαθιά υπάρξεκες ερωτήσεις αυτές. Δεν θα ανησυχούσες αν κάνεις αρκετά. Δεν θα φοβόσουν δηλαδή ότι επαναλαμβάνεις τα λάθη των γονιών σου, δεν θα αναρωτιόσουν αν το παιδί σου θα σε θυμάται μόνο στα ευχάριστα. Αυτές οι ερωτήσεις είναι η απόδειξη ότι είσαι εδώ, ότι προσπαθείς καθημερινά, ότι νοιάζεσαι.

Και αν νοιάζεσαι τόσο πολύ είσαι ήδη μπροστά, ακόμα και στις μέρες που νιώθεις ότι τα κάνεις όλα λάθος. Αυτές ήταν οι απόψεις μου σε αυτές τις ερωτήσεις, χωρίς φτιασίδωμα, χωρίς να έχω σκεφτεί επιστημονικά να τις αναφέρω, πράγματα τα οποία θα σου έλεγαν καθόμασταν για ένα καφέ. Τα πας καλύτερα από ό,τι νομίζεις, πραγματικά τα πας καλύτερα από ό,τι νομίζεις και θέλω να το ξέρεις αυτό, είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος κατανοεί βαθιά τους γονείς και έχουν αυτό το χαρακτηριστικό.

Όλοι οι γονείς που ρωτάνε τέτοια πράγματα νοιάζονται πολύ, νοιάζονται πολύ και κανένας δεν καλόμαθε ή κακόμαθε από την αγάπη των γονέων του, από τη σχέση αυτή που ακόμα και όταν τα πάνε τελείως στραβά, κάτι το οποίο λέω σε γονείς που συνεργάζομαι, ακόμα και όταν πάνε όλα στραβά το παιδί σου θα πάει 20-30 χρονών και εκεί θα το ρωτήσεις και η απάντηση θα σου δοθεί εκεί όταν είσαι ανοιχτός με αυτιά όταν είσαι εκεί δίπλα σου ακόμα και όταν το παιδί σου μεγαλώσει και φύγει και κάνει δική του οικογένεια αυτό είναι που μετρά το ότι είσαι δίπλα του και το ότι έχεις τη φωλιά πάντα ανοιχτή για τον ίδιο αυτά από εμένα να είσαι καλά καλή συνέχεια γεια χαρά

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00