Πάνα και πιπίλα. Ποιος δυσκολεύεται περισσότερο;
The KidNest PodcastΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Το να βγάλεις την πάνα ή την πιπίλα είναι, για τους περισσότερους γονείς, ένας μικρός «Γολγοθάς».
Κάθε παιδί όμως έχει τον δικό του χρόνο και ο σωστός ρυθμός είναι αυτός που δουλεύει για τη δική σου οικογένεια.
Αν χρειάζεσαι περισσότερη στήριξη σε περιμένω στην κοινότητα του Kidnest.
---
Social Media:
Instagram: Facebook: Tiktok:
-----
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Γεια χαρά, είμαι ο Ιωάννης από το KidNest και αυτό είναι το The KidNest Podcast. Σήμερα θα μιλήσουμε για δύο πράγματα που κάθε γονιός ξέρει ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να αντιμετωπίσει. Την μπάνα και την πιπίλα. Έγινε ένας μεγάλος ντόρος θα έλεγα στο KidNest Plus για αυτά τα δύο θέματα. Πολύ καιρό οι συνδρομητές περίμεναν να τα πιάσω.
Τα προσέγγισα με μικρά κορς και ένα μεγαλύτερο σεμινάριο για την μπάνα και σκέφτηκα ότι θα ήταν πάρα πολύ ωραίο να μοιραστώ και κάποια πράγματα μαζί σου. Κάποια πράγματα τα οποία σπάνια λέγονται, κάποια πράγματα τα οποία σου δημιουργούν φόβο και νιώθεις όταν τα σκέφτεσαι ότι ήρθε η ώρα να το πιέσω το παιδί μου, να το αφήσω το παιδί μου, σε πιάνουν οι ενοχές, αν έχεις αργήσει με κάτι.
Οπότε τώρα σαφώς αυτό το podcast θα φορά γονείς που δεν έχουν βγάλει την μπάνα ή την πιπίλα ή έχουν θέμα με αυτά. Γονείς που σκέφτονται μήπως αργώ με αυτά τα πράγματα, μήπως κάτι συμβαίνει, η αντίσταση του παιδιού είναι δυσανάλογη με αυτή την προσπάθεια που κάνω Και προσπαθούν και προσπαθούν και προσπαθούν Πάμε να ξεκινήσουμε και να δούμε τι έχουμε σήμερα λοιπόν πάννα και πιπίλα Φύγαμε Ξεκινάω λοιπόν το κομμάτι της πάννας και της πιπίλας εντελώς διαφορετικά από ό,τι θα περίμενες Και έτσι το ξεκινάω και στα σεμινάρια τα οποία έχω δημιουργήσει.
Πρώτα πρέπει να μιλήσουμε για σένα. Γιατί το πιο δύσκολο πράγμα στη διαδικασία και της Πάνας και της Πιπίλας δεν είναι το παιδί συχνά. Είναι αυτό που νιώθεις εσύ. Υπάρχει μια ενοχή που συνοδεύει αυτά τα δύο, την Πάνα και την Πιπίλα. Μια ενοχή που κανείς δεν μιλάει για αυτήν ανοιχτά, αλλά την έχουν νιώσει όλοι οι γονείς.
Αν το παιδί ας πούμε για παράδειγμα φοράει ακόμα πάννα και είναι τριών ετών, νιώθεις ότι κάνεις λάθος. Αν η πιπίλα είναι ακόμα εκεί και στα δύο και στα τρία αναρωτιέσαι τι θα πει ο άλλος κόσμος. Και η πίεση έρχεται από παντού. Από το παιδικό σταθμό, τα άλλα παιδιά δεν φοράνε πάννα κυρία, σας παρακαλώ. Παππούδες, εσένα σε είχα από δύο χρονών με κομμένη την πάννα.
Από το instagram φωτογραφίες παιδιών που τα καταφέρανε, οι μανάδες τους χαίρονται κτλ. Οπότε εκεί εσύ αρχίζεις να κοιτάς το δικό σου παιδί το οποίο μπορεί να μην είναι έτοιμο ή μπορεί να είναι αλλά εσύ δεν είσαι σίγουρος ακόμα και νιώθεις ότι έχεις αποτύχει. Αυτή η ενοχή δεν βασίζεται σε τίποτα πραγματικό και η έρευνα εδώ είναι ξεκάθαρη.
Δηλαδή θέλω να σου πω λίγο και κάτι παιδοψυχολογικά. Το εύρος του φυσιολογικού είναι τεράστιο. Τεράστιο! Υπάρχουν παιδιά που είναι έτοιμα στους 18 μήνες να βγάλουν πάνω και παιδιά που είναι έτοιμα στα 4 χρόνια. Και τα δύο είναι φυσιολογικά. Μια μεγάλη μελέτη, την οποία την έχω σήμερα λίγο πιο αναλυτικά προς το τέλος του επεισοδίου, είναι μια μελέτη από το Journal of Pediatric Urology.
Αυτή τι κάναμε, εξέτασαν χιλιάδες παιδιά και βρήκαμε ότι η μέση ηλικία ολοκλήρωσης της εκπαίδευσης του αλέτας είναι από 24 μήνες έως 48 μήνες. Δηλαδή υπάρχει διαφορά δύο ολόκληρων χρόνων μέσα στο φυσιολογικό Και η ηλικία έναρξης δεν προβλέπει την ηλικία ολοκλήρωσης Γιατί ακούω πολλούς γονείς να λένε έχουμε ξεκινήσει ένα μήνα και δεν τα έχουμε καταφέρει Απέχει το ένα από το άλλο Παιδιά που ξεκινούν νωρίτερα δεν τελειώνουν απαραίτητα νωρίτερα Να το προσέχεις αυτό Και το ίδιο ακριβώς ισχύει και για την πιπίλα Αμερικάνικη η Ακαδημία Παιδιατρικής Τι προτείνει, προτείνει λοιπόν να μειωθεί η χρήση μετά τους 6 μήνες και να διακοπεί μέχρι τα 4 χρόνια για λόγους οδοντικής υγείας.
Αλλά ακόμα και αυτά είναι κατευθυντήριες γραμμές, όχι αυστηροί κανόνες. Αυτή η ενοχή που νιώθεις δεν βασίζεται στην επιστήμη, σε όλα αυτά τα οποία λέω εγώ εδώ. Βασίζεται στη σύγκριση την οποία μπορεί να κάνεις ή σε έναν αγώνα τον οποίο βάζεις για τον εαυτό σου. Και η σύγκριση δεν είναι καθόλου δική εδώ γιατί συγκρίνεις το δικό σου παιδί με τη δική του ιδιοσυγκρασία, το δικό του ρυθμό, με μια φανταστική εικόνα ενός παιδιού το οποίο μπορεί να μην υπάρχει κιόλας έτσι.
Το ότι είδες μια εικόνα στο ίντερνετ δεν σημαίνει ότι και το δικό σου μπορεί να το κάνει ή αν είδες ότι κάποιοι συμμαθητές του στα 2,5-3 βγάλανε την μπάνα και σένα δεν μπορεί. αυτό δεν σημαίνει ότι το δικό σου παιδί έχει κάποιο έλλειμμα γιατί κάθε παιδί είναι διαφορετικό κάθε οικογένεια είναι διαφορετική και ο σωστός χρόνος δεν είναι αυτός που λέει η γειτόνισσά σου ή κάποιο βιβλίο που διάβαζες random ο ρυθμός είναι αυτός ο οποίος δουλεύει για εσένα και κλείνω αυτό με μια βασική σημείωση την οποία είπα σε όλους τους γονείς αν εσύ δεν είσαι έτοιμος δεν θα είναι και το παιδί σου αρχική ερώτηση στην μπάνα συνήθως είναι πότε το παιδί μου είναι έτοιμο Πάμε λίγο να δούμε το παιδί. Πότε ξέρουμε ότι είναι έτοιμο ένα παιδί. Ξεκινάμε με την μπάνα γιατί είναι πιο σύνθετη διαδικασία.
Λοιπόν, η ετοιμότητα για την εκπαίδευση του αλέτας δεν είναι ένα πράγμα. Είναι συνδυασμός συνήθως τριών διαφορετικών ετοιμοτήτων. Έχουμε ετοιμότητες σε ένα παιδί. Για να αναλύσω λίγο και τα ψυχολογικά εδώ. Βλέπουμε ένα παιδί με έναν ρυθμό ετοιμότητας. σωματικό, γνωστικό και συναισθηματικό. Σωματικό είναι αν το σώμα του μπορεί να βγάλει την πάννα, γνωστικό είναι αν μπορεί να σκέφτεται και το συναισθηματικό είναι αν αντέχει και αν μπορεί πραγματικά.
Σωματική ετοιμότητα. Το σώμα του παιδιού μπορεί. Ο σφιχτήρας της ουροδόχου κίστης έχει οριμάσει αρκετά για να κρατήσει τα ούρα δύο ώρες συνήθως. Τα σημάδια τα βλέπεις. Η πάννα μένει στεγνή δύο-τρεις ώρες, Το παιδί ψυπνά στεγνό Τουλάχιστον από το μεσημεριανό ύπνο Και μπορεί να πάει και για κακά Σε προβλέψιμες ώρες Εδώ πέρα τώρα βλέπουμε ωραία πραγματάκια Δηλαδή το παιδί μας φαίνεται ότι αντέχει Κρατάει και ούρα και κακά Για αρκετές ώρες Και δείχνει μια αλφα ετοιμότητα Επίσης έχουμε και την τροπή Το παιδί αρχίζει να ντρέπεται Κρύβεται κάτω από καρέκλες, διβάνια, κουρτίνες Και τα λοιπά και επίσης έχει και μια περιέργεια Και για τα δικά σας Και τα κακά και τα τσίσα Οπότε εκεί βλέπεις ότι το παιδί αρχίζει να είναι Και συναισθηματικά αλλά και γνωστικά έτοιμο Γνωστική ετοιμότητα Εδώ βλέπουμε ότι το παιδί καταλαβαίνει Ξέρει τι είναι η τουαλέτα, τι είναι τα κακά Τι σημαίνει να πάω Μπορεί να ακολουθεί απλές οδηγίες σε αυτό Εδώ πέρα τώρα είναι αυτά τα οποία σου έλεγα πριν
Ενδιαφέρεται γι' αυτό θέλει να σε βλέπει που πηγαίνεις εσύ χρησιμοποιεί καθαρά τις λέξεις κακά και τσίσα και σου λέει ή σου δείχνει πολλές φορές αν η πάνω του είναι βρεγμένη και μετά πάμε στο τελευταίο όπου είναι συναισθηματική ετοιμότητα σημαίνει το παιδί μπορεί και θέλει έχει κίνητρο θέλει να είναι πιο μεγάλο δεν αντιστέκεται στην ιδέα αυτή και τα σημάδια του δείχνει δυσαρέσκεια με τη βρεγμένη πάνω θέλει να τη βγάλει από πάνω του. Θέλει να φορέσει εσώρουχο.
Μιμείται εσένα. Ζητά να καθίσει το ίδιο στη τουαλέτα ή στο γιογιό. Εδώ πέρα είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι πρέπει να υπάρχουν και οι τρεις ετοιμότητες αυτές. Αν το παιδί δηλαδή μπορεί σωματικά αλλά δεν καταλαβαίνει αυτό το οποίο συμβαίνει ακόμα, δηλαδή γνωστικά δεν μπορεί, δεν θα πετύχει. Αν καταλαβαίνει αλλά δεν θέλει, συναισθηματικά δηλαδή δεν μπορεί, η διαδικασία θα γίνεται μάχη και οι μάχες στο θέμα της τουαλέτας δεν κερδίζονται ποτέ γιατί το παιδί ελέγχει το σώμα του κάτι το οποίο περίτρανα λέμε στην αρχή είναι ότι αν το παιδί δεν μπορεί ακόμα κι αν εσύ είσαι έτοιμος δεν θα πάει και οι έρευνες το επιβεβαιώνουν αυτό δηλαδή οι μελέτες μας δείχνουν ότι όταν η εκπαίδευση τουαλέτας ξεκινά πριν το παιδί δείξει σημάδι για ετοιμότητας διαρκεί πολύ περισσότερο και συνοδεύεται από περισσότερα προβλήματα, έτσι.
Έχουμε δυσκολιότητα, έχουμε έντονη άρνηση και έχουμε και παλινδρομήσεις, ειδικά τις πρώτες 15 μέρες με τον ένα μήνα. Αντίθετα όμως, όταν η εκπαίδευση ξεκινά, όταν το παιδί είναι έτοιμο, συνήθως ολοκληρώνεται πιο γρήγορα και με λιγότερα ατυχήματα. Στην πιπίλα τώρα, η ετοιμότητα για να κοπεί η πιπίλα είναι λίγο διαφορετική, Γιατί η πιπίλα δεν είναι θέμα σωματικής ανάπτυξης.
Είναι περισσότερο θέμα συναισθηματικής ανάγκης. Η πιπίλα είναι από κάποια λιγέ και μετά εργαλείο αυτορύθμισης. Βοηθά το παιδί δηλαδή να ηρεμήσει, να κοιμάται, να διαχειρίζεται το άγχος του. Δεν είναι μια κακή συνήθεια όπως το έχουμε. Είναι ουσιαστικά μια στρατηγική για ένα παιδί το οποίο νιώθει καλά με αυτό που κάνει. Και το ερώτημα δεν είναι πότε θα κόψω την πιπίλα.
είναι έχει το παιδί μου άλλους τρόπους να ηρεμεί. Είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό. Αν η ποιπήλα δηλαδή είναι ο μόνος τρόπος που το παιδί κοιμάται, ο μόνος τρόπος που ηρεμεί όταν στεναχωριέται, ο μόνος τρόπος που διαχειρίζεται δύσκολες καταστάσεις, τότε δεν είναι θέμα να κόψεις την ποιπήλα. Το θέμα μας είναι να ανοίξουμε τις στρατηγικές που έχουμε. Ότι κρατάει το χεράκι μας, ότι το παίρνουμε αγκαλιά, ότι μένουμε μαζί του, ότι δίνουμε ένα κουκλάκι και διάφορα άλλα τέτοια Σημάδια ότι το παιδί είναι έτοιμο να μειώσει την πιπίλα γιατί σε ακούω που με ρωτάς Ουσιαστικά εδώ πέρα τώρα το παιδί τη χρησιμοποιεί λιγότερο την έχουμε συνήθως το βράδυ ας πούμε Το παιδί μπορεί να ηρεμήσει με άλλους τρόπους μπορεί να κάνει αυτά τα οποία προείπα την ξεχνά για ώρες και δεν την απαιτεί αμέσως με το που στεναχωριέται γιατί συνήθως τότε γίνεται Σημάδια όμως όπου ίσως η πιπίλα δεν είναι η καλύτερη στιγμή να κοπεί Είναι όταν έχουμε μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή του παιδιού Δηλαδή έχουμε γεννήσεα από αδερφάκι, χωρισμός, αλλαγή σπιτιού, έναρξη παιδικού σταθμού
Αρρωσταίνει πάρα πολύ και μπορεί να την έχει, ένα διάστημα έντονου άγχους Εκεί πρέπει να προσέξουμε λίγο, πρέπει να κοιτάμε δηλαδή πολλή πλευρά τα πράγματα Και το πως το παιδί βιώνει την καθημερινότητα Πάμε λοιπόν να δούμε όμως τώρα γιατί το παιδί μας αντιστέκεται τόσο πολύ Αρχικά πάμε να δούμε γιατί το παιδί δεν θέλει Και η πρώτη απάντηση που θα σου δώσω είναι αρκετά απλή Γιατί αυτό το οποίο ζητάς από το παιδί σου είναι μια τεράστια αλλαγή Σκέψου το λίγο και από τη δική σου πλευρά Η Πάνα είναι κάτι που ξέρει από την πρώτη μέρα της ζωής του Είναι οικία, είναι ασφαλής, δεν απαιτεί καμία προσπάθεια από το ίδιο Απλά κάνει ό,τι το σώμα του, απλά κάποιος άλλος φροντίζει για τα υπόλοιπα.
Δεν χρειάζεται να έχει άλλη προσπάθεια. Τώρα του ζητάς να το αλλάξει όλο αυτό. Να σταματήσει ότι κάνει δηλαδή, να πάει σε ένα συγκεκριμένο μέρος, να καθίσει, να περιμένει, να έλεγξει κάτι που μέχρι τώρα δεν χρειαζόταν να το ελέγχει. Είναι ουσιαστικά αν το δεις διαφορετικά σαν να σου ζητήσει κάποιος να αλλάξει τον τρόπο που αναπνέεις.
ανάπναιες. Δηλαδή μείνα να αναπνέεις έτσι κάντο αλλιώς και τώρα κάντο διαφορετικά. Και η πιπίλα είναι παρόμοια. Είναι παρηγοριά, είναι ασφάλεια, είναι κάτι το οποίο το παιδί το ελέγχει και στη ζωή ενός μικρού παιδιού δεν υπάρχουν πολλά πράγματα τα οποία ελέγχει. Όταν ζητάς δηλαδή από το παιδί να αφήσει την πιπίλα, δεν του ζητάς απλά να αφήσει το αντικείμενο. Έχεις στο νου σου λίγο, ειδικά όταν σκέφτεσαι λογικά για την πεπίλα και την μπάνα δεν του ζητάς να αφήσει ένα αντικείμενο του ζητάς να αφήσει μια στρατηγική επιβίωση κάτι το οποίο κάνει πάρα πάρα πολύ καιρό και κράτα αυτό το οποίο θα σου πω τώρα το παιδί δεν αντιστέκεται γιατί είναι δύσκολο δεν του ζητάς δηλαδή κάτι δύσκολο αντιστέκεται γιατί το παιδί νιώθει ότι χάνει κάτι οικείο κάτι το οποίο δεν μπορεί να αφήσει κάτι δικό του. Η αντίστασή του δηλαδή δεν είναι κακή συμπεριφορά είναι μια φυσιολογική αντίδραση στην απώλεια, όπως έχουμε ας πούμε στο σχολείο το πιο απλό που κλαίει.
Και γιατί το λέω αυτό, γιατί ο τρόπος που βλέπεις την αντίσταση καθορίζει πάρα πάρα πολύ τον τρόπο που θα αντιδράσεις. Αν βλέπεις δηλαδή την αντίσταση ως πρόβλημα που πρέπει να λύσεις, να πιέσεις, να τιμωρήσεις, να δημιουργείς μάχες και να κλιμακώνεις τις μάχες, τότε αυτό το πράγμα δεν θα οδηγήσει πουθενά, θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη δυσαρέσκεια και σε μεγαλύτερο πείσμα του παιδιού σου.
Αν όμως το βλέπεις σαν σημάδι ότι το παιδί σου χρειάζεται υποστήριξη σε εκείνες τις στιγμές θα το πλησιάζεις διαφορετικά. Θα μαγνωρίσεις το συνέστημά του ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο, θα του δώσεις χρόνο, θα το συνοδεύσεις, θα είσαι δίπλα του στα αντιχήματα και όλες οι έρευνες οι οποίες έχουν γίνει για το θέμα και της πιπίλας αλλά και της πάνας δείχνει ότι οι μεταβάσεις πηγαίνουν καλύτερα όταν το παιδί νιώθει ότι έχει κάποιον έλεγχο στη διαδικασία.
Είναι πολύ βασικό αυτό. Όχι απόλυτο έλεγχο, όχι να κάνει τα πάντα. Το παιδί δεν αποφασίζει αν θα γίνει ή όχι μετάβαση. Απλά έχει έναν έλεγχο στο πώς θα γίνει. Τι σώρουχο θέλεις, το μπλε ή το κόκκινο. Θέλεις να αφήσεις την πιπίλα στο σιρτάρι ή σε αυτό το κουτάκι με τις πιπίλες. Θα καθίσεις στο γιογιό ή θα καθίσεις στην τουαλέτα.
Οπότε δίνουμε κάποιες μικρές επιλογές οι οποίες κάνουν τη διαφορά Πριν πάμε στις πρακτικές προσεγγίσεις Κάποια πραγματάκια τα οποία θέλω λίγο να κρατήσεις Πάμε σε ένα μικρό διαφημιστικό διάλειμμα Η ΠΑΝΑ και η ΠΙΠΗΛΑ είναι πράγματα τα οποία κατά το 80% Τουλάχιστον από τους ανθρώπους που έχω συνεργαστεί Και έχω συνεργαστεί με πάρα πάρα πολλούς γονείς Είναι πράγματα τα οποία περνούν Δηλαδή στο 80% των περιπτώσεων η Πάνα και η Πιπίλα θα σε αποσχολήσουν ένα δίμηνο με τρίμηνο το περισσότερο.
Από εκεί και μετά είναι μια άλλη συνθήκη, χρειάζεται να μιλήσεις λίγο με ειδικό, τουλάχιστον αν πιέζεσαι πάρα πολύ, αν είσαι cool δεν χρειάζεται. Όμως πέρα από αυτό χρειάζεται και σωστή επικοινωνία, χρειάζεται ο τρόπος ο οποίος θα το φέρεις στο παιδί, θα οριοθετήσεις μαζί με το παιδί τα πράγματα, θα μιλήσεις μαζί με τον άλλον γονέα και το τι στρατηγική χρειάζεσαι.
Όλα αυτά, το πώς θα προσεγγίσεις την μπάνα, την πιπίλα, το πώς θα συζητήσεις με τον άντρο σου ή τη γυναίκα σου και το πώς θα βάλεις σε σειρά τα όρια σου για αυτό το θέμα, τα έχω μαζέψει στο Kidness Plus. Στο Kidness Plus δεν υπάρχει μόνο ένα σεμινάριο για την μπάνα και ένα mini course για την πιπίλα. Υπάρχουν και όλα τα εργαλεία, όλες οι στρατηγικές για να μπορέσεις να σταθείς το παιδί σου σε δύσκολες αλλαγές, σε φόβους και σε άγχοι.
Αν λοιπόν είσαι σε αυτή την κατάσταση, είσαι και σε κάποια άλλη που τώρα βγήκες μόλις αυτό ή σκέφτεσαι να το κάνεις, μπες στο Kidness Plus έστω και για ένα τρίμηνο να δοκιμάσεις και να δεις τα πράγματα τα οποία έχουν μαζέψει και εννοείται να αφήσεις και την απορία σου και εγώ ή οι άλλοι ψυχολόγοι του Kidness να σε βοηθήσουν.
Είμαστε μαζί σου σε κάθε βήμα, Kidness Plus, εμπιστεύσουμε και θα δεις αλλαγή στην καθημερινότητά σου μόνο με 5 λεπτά την ημέρα. Πάμε να δούμε λοιπόν πρακτικές προσεγγίσεις, να γίνουμε λίγο πιο συγκεκριμένοι. Τι θεωρούμε πρακτικά όταν λέμε για πάνω, τι εννοείς πρακτικά. Αρχικά, έχουμε δύο βάσεις, το πριν ξεκινήσουμε και όταν ξεκινήσουμε.
Αρχικά, πριν ξεκινήσουμε βεβαιωνόμαστε ότι υπάρχουν τα σημάδια ετοιμότητας, τα είπαμε πριν. Αξία με το να ξεκινήσουμε μια διαδικασία, δεν υπάρχει αξία με το να πιέσουμε ένα παιδί επειδή εμείς θέλουμε αυτή τη στιγμή να αλλάξει. Γιατί θα πάρει περισσότερο χρόνο και θα είναι πιο δύσκολο για όλους. Διαλέγουμε μια περίοδο σχετικής ηρεμίας, όχι όταν γεννιέται το αδερφάκι, όχι όταν αλλάζουμε σπίτι, όταν ξεκινάει ο παιδικός σταθμός, όχι, big no no.
Οι μεγάλες αλλαγές χρειάζονται ενέργεια και η εκπαίδευση του αλέτας χρειάζεται και αυτή πολύ μεγάλη ενέργεια. Μην τις βάζεις μαζί. Και ξεκίνα, μόλις δεις αυτά τα σημάδια, να μπαίνουν στο παιχνίδι πραγματάκια. Γιογιό, εσώρουχα, δεν θέλουμε βιβλία, δεν θέλουμε πίνακες με αυτοκόλλητα σε καμία περίπτωση, δεν θέλουμε κάποια ειδικά παιχνίδια, θέλουμε απλότητα.
Σιγά σιγά θα μπούμε. Πώς το προσεγγίζουμε όταν ξεκινάμε Εφόσον έχουμε βεβαιωθεί για τα προηγούμενα Πηγαίνουμε με την κυρία Μπέρι Μπράζελτον Αυτή μας έχει βγάλει το Child Oriented Approach Δηλαδή την προσέγγιση που προσανατολίζεται Στο παιδί. Παιδίατρος η κυρία Βραβευμένο σύστημα, πάμε λίγο να δούμε Πρακτικά, ξεκινάμε με την εξοικείωση πρώτα Δεν πιέζουμε, υπάρχει το γιογιό Το παιδί μπορεί να κάθεται Με τα ρούχα του μπορούμε να πηγαίνουμε Να μας βλέπει στην τουαλέτα μπορούμε να μιλάμε Για αυτό δείχνει ενδιαφέρον το παιδί Το πιάνουμε προτείνουμε να δοκιμάσει Δεν πιέζουμε αν δεν θέλει Μένουμε πίσω ξαναπροτείνουμε Πάλι ξαναπροτείνουμε πάλι Αρχίζει να κάθεται το παιδί Μένουμε μαζί του δεν έχουμε καμία προσδοκία Χαιρόμαστε για αυτό μιλάμε Διαβάζουμε σαν να μην τρέχει τίποτα Και εφόσον πετύχει Χαιρόμαστε μαζί, δεν κάνουμε υπερβολικά πράγματα, πάρτι κτλ Γιατί αυτά δημιουργούν μεγαλύτερη πίεση Είμαστε χαρούμενοι με αυτό που έγινε Αν δεν πετύχει, προχωράμε Δεν πειράζει, θα δοκιμάσουμε ξανά
Συνεχίζουμε δηλαδή χωρίς κριτική και είμαστε μαζί με το παιδί Τώρα, ατυχήματα θα συμβούν Είναι μέρος της διαδικασίας, κατά πολύ μεγάλο ποσοστό Και η αντίδρασή σου στο ατύχημα είναι κρίσιμη Γιατί αν αντιδράσεις με θυμό ή με απογοήτευση ας πούμε Το παιδί θα νιώσει ντροπή Και η ντροπή δεν βοηθάει καθόλου τη μάθηση Έγινε ένα τύχημα πάμε να αλλάξουμε Αυτό αρκεί Είμαστε ουδέτεροι χωρίς δράμα Αν νιώθεις ότι δεν αντέχεις βάλε τα ωριά σου Αυτό δεν είναι πράγμα το οποίο πιάνω στο podcast Είναι μέσα στο κορ στο οποίο έχω κάνει Στο σεμινάριο το οποίο έχω κάνει Άρα αν θέλεις να εμβαθύνεις περισσότερο θα πρέπει να δεις αυτό.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι η αντίσταση μπορεί να γίνει έντονη κάποιες φορές. Δηλαδή τα ατυχήματα μπορεί να είναι πολλά. Σου είπα ότι είναι ένα άλλο ζήτημα το πώς οριοθετούμε εκεί. Όμως η αντίσταση μπορεί να είναι έντονη κάποιες φορές. Αρνείται επίμονα ας πούμε το παιδί κλαίει, φοβάται, κάνει κακά μόνο στην μπάνα. Αυτά είναι σημάδιοι ότι κάτι δεν πάει καλά.
Σημαίνει δηλαδή ότι πρέπει να κάνουμε ένα βήμα πίσω Πρέπει να το δούμε λίγο πιο ήρεμα Αν επιμένουμε πολύ και από την έρευνα δεν έχουμε καλά στοιχεία Αντιστέκεται έντονα το παιδί Και έχουμε και μακροχρόνια προβλήματα Δηλαδή έχουμε δυσκολιότητα και έχουμε και συγκράτηση της ενούρησης Αν φτάσεις σε αδιέξοδο πρέπει να σταματήσεις Να κάνεις ένα ζετ και πάμε πάλι λίγο πίσω Και πάμε πάλι λίγο μπροστά Περιμένουμε κάποιες εβδομάδες και το βλέπουμε και ξαναδοκιμάζουμε και προσπαθούμε να είμαστε σοφοί απέναντί του.
Τώρα η πιπίλα. Έχουμε ακριβώς τις ίδιες αρχές, σταδιακά, με σεβασμό, δείχνοντας χρόνο στο παιδί να προσαρμοστεί. Αρχικά κοιτάμε λίγο τον περιορισμό της χρήσης. Αρχίζουμε δηλαδή, αντί να το κόβουμε μία και έξω, και αυτά που βλέπουμε, τις νεραϊδούλες και τα μπαλόνια που παίρνουν τις πιπίλες, Αυτά δεν τα προτείνω σε καμία περίπτωση Ειδικά αν το σκέφτεσαι Αυτές είναι πρακτικές τις οποίες τις κάνουμε μια και έξω Όταν το παιδί έχει περάσει την κόκκινη γραμμή Που είναι τα τρεις ή μισή έτη Από εκεί μπορούμε να παίξουμε διαφορετικά Αλλά και πάλι θα είναι δύσκολο Δεν το προτείνω σε καμία περίπτωση Πρέπει να είναι πολύ ελεγχόμενο Μην το κάνεις αυτό Μην το κάνεις, μην το προσπαθήσεις Ξέρω ότι θα σου λύσει το πρόβλημα Αλλά δεν θα λύσει το πρόβλημα Η πιπίλα μένει στο κρεβάτι, δεν την παίρνουμε μαζί μας.
Σταδιακά ό,τι θέλεις εσύ. Πρώτα ας πούμε φεύγει από τη βόλτα, μετά φεύγει από την ημέρα. Τέλος φεύγει και από τον ύπνο. Θέλει χρόνο, χρόνο. Μη βιάζεσαι, μη βιάζεσαι. Νούμερο 2 που θα σε βοηθήσει εναλλακτικές. Θυμήσου ότι η πιπίλα είναι στρατηγική αυτορύθμιση. Στο παιδί ρυθμίζεται συναισθηματικά. αν την αφαιρέσεις πρέπει να υπάρχει πάντα κάτι άλλο αγαπημένο κουκλάκι, μαλακό ύφασμα χάδια στην πλάτη, χάδια στα μαλλιά ένα τραγουδάκι, κάτι που μπορεί να πάρει τη θέση για να αριθμιστεί και δεν αντικαθιστάς αμέσως αλλά με τον καιρό, τα μαθαίνουμε όλα αυτά τελική αποχώρηση είναι η σταδιακή μείωση μέχρι εξαφάνιση δηλαδή αλλάζουμε σιγά σιγά σιγά σιγά σιγά και με τη λιγότερη χρήση όλο το νόημα που παίρνει η πιπίλα για τη ζωή του παιδιού με αποτέλεσμα στο τέλος να μην τη ζητά και θέλω να ξέρεις ότι καμία προσέγγιση δεν είναι σωστή δηλαδή αυτό που σου είπα με την εράιδα ή με τη χαλασμένη πιπίλα που κάνουν κάτι άλλο ή κόβουν τις πιπίλες είναι πράγματα τα οποία κάνουν γονείς πάνω στα νεύρα τους
κάνουν οι γονείς πάνω στην αγανάκτησή τους και τα λοιπά δεν είναι απαραίτητα λάθος απλά εγώ δεν τα προτείνω Θεωρώ δηλαδή ότι κάνει περισσότερο κακό και δείχνει λίγο και απροετοίμαστο ανήλικα εκεί. Να πάμε γρήγορα επειδή μας έφυγε πάρα πολύ να το κόψουμε. Αλλά πρέπει να διαλέξουμε αυτό που ταιριάζει στο παιδί. Σε καμία περίπτωση όμως δεν προτείνω το κομμάτι των νεραϊδών.
Πρέπει να αναγνωρίσουμε το συνέστημα γιατί η πιπίλα του λείπει. Οπότε το παιδί μπορεί να έχει κάποιο διάστημα και είναι πάρα πολύ σύνδεσο αυτό. να έχει το παιδί δύο εβδομάδες μετά ένα μήνα μετά κάποια κλάματα, να νιώθει ότι του λείπει εκεί πέρα να γνωρίζω, είναι δύσκολο, προσπαθείς πάρα πολύ μένω όμως σταθερός. Η πιπίλα δεν επιστρέφει εφόσον έχει φύγει. Και κάποιες δύσκολες νύχτες μπορεί να κοιμηθούμε μαζί με το παιδί, κάποιες δύσκολες νύχτες μπορεί να ξαγρυπνήσουμε αλλά αυτό είναι το κομμάτι το οποίο θα χρειαστεί να το κάνουμε για να μπορέσουμε να φύγουμε από την πιπίλα. Κάποια πράγματα τα οποία θέλω να δώσω, γιατί έδωσα αρκετά γενικά πράγματα σαν αρχή, σαν κατευθυντήρια θέλω λίγο να σταματήσουμε σε δύο-τρία mindset κάποιες τοποθετήσεις που θέλω να έχεις πριν ξεκινήσω όλα αυτά τα πράγματα. Αρχικά είπαμε και από την αρχή ότι όλα αυτά είναι μεταβάσεις η πάντα, η πιπίλα είναι μεταβάσεις για το παιδί αλλά είναι μεταβάσεις και για εσένα Το παιδί σου μεγαλώνει, δεν χρειάζεται κάποια πράγματα τα οποία χρειάζονταν παλιά
Και αυτό μπορεί να φέρνει χαρά αλλά να φέρνει και λύπη Και είναι πολύ ok να νιώθεις ανακατεμένα συναισθήματα εδώ, δυσφορικά συναισθήματα Μεγαλώνει αλλά πως και μήπως το πιέζω και μήπως δεν το πιέζω Θέλεις το παιδί σου να μεγαλώσει και ταυτόχρονα σου λείπει και το μωράκι σου που δεν έχει πιπίλα Χαίρεσε την πρόοδο δηλαδή του παιδιού ότι σιγά σιγά φαίνεται να ανεξαρτητοποιείται και ταυτόχρονα θρυνείς αυτό που περνά βλέπεις δηλαδή με πολύ μεγάλη δυσκολία το ότι δεν μπορεί να βγάλει την μπάνα αυτό είναι κομμάτι της διαδικασίας και θέλω να σου θυμίσω και κάτι πάρα πάρα πολύ σημαντικό ο χρόνος περνάει αυτό που σήμερα σου φαίνεται τεράστιο το να ξεκινήσεις να λες ας πούμε έβλεπα ένα γονέα θα πάει με μπάνα στο πανεπιστήμιο ο έρμος προσπαθούσε και ένα χρόνο μαζί με τη μητέρα του παιδιού Οκ, το δουλέψαμε αυτό Και σε λίγο καιρό αυτό το πράγμα για εσένα Γιατί θεωρώ ότι είσαι μέσα στο 80% Των επιτυχών περιπτώσεων Θα είναι μια μηδρή ανάμνηση Αυτό το κομμάτι το οποίο σου φαίνεται πάρα πολύ μεγάλο
Κανένα παιδί δεν πήγε με πάννα στο πανεπιστήμιο Και κανένα παιδί δεν πήγε με επιπύλα στο γάμο του Θα συμβεί όταν το παιδί είναι έτοιμο Θα γίνει Η δουλειά σου εδώ δεν είναι να αναγκάσεις το παιδί Αλλά να το συνοδεύσεις Υψιολογικό επίσης. Γιατί αν ήταν εύκολο δεν θα χρειαζόταν να σου κάνω αυτό το podcast τώρα. Είναι δύσκολο όλο αυτό.
Και είναι ok να δυσκολεύεσαι κάποιες φορές. Η πάνω και η επιπύλα δεν είναι απλά πρακτικά θέματα. Είναι μεταβάσεις. Και οι μεταβάσεις χρειάζονται χρόνο, χρειάζονται υπομονή, χρειάζονται κατανόηση και για το παιδί αλλά και για εσένα. Δεν υπάρχει σωστή ηλικία. Μην πας να κλείσεις το παιδί σου σε κάποιο κουτάκι το οποίο είδες από κάπου αλλού ή θέλεις εσύ, υπάρχει η ετοιμότητα του δικού σου παιδιού.
Το παιδί δεν αντιστέκεται για να εκνευρίσει. Αντιστέκεται γιατί αυτά που του ζητάς κάποιες φορές είναι τεράστιες αλλαγές και χρειάζεται να το συνοδεύσουμε, όχι να το πιέσουμε. Και για την ενοχή σου θέλω να σου πω ότι όλος ο κόσμος, η κοινωνία, η σύγκριση, οι προσδοκίες, σε έβαλαν μέσα να νιώθεις κάποια πράγματα και θέλω να τα βγάλεις να ζήσεις με το παιδί σου τη στιγμή και να κάνεις τη μετάβαση πιο φυσιολογική κάνεις πάρα πάρα πολύ καλή δουλειά και ακόμα και αν δεν το νιώθεις σε ευχαριστώ που έμεινες εδώ ξέρω ότι σαν εναγωγός γονέας που νοιάζεται αυτά για σήμερα τα λέμε ξανά την επόμενη φορά γεια χαρά
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
