34. ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΟΥΡΤΖΗΣ - Μην αποκοπείς από την ΠΑΙΔΙΚΗ σου ΠΛΕΥΡΑ
Θεραπευτικές Αφηγήσεις | Άγγελος ΛεβέντηςΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Σε αυτό το Author's Special επεισόδιο των Θεραπευτικών Αφηγήσεων συναντώ τον Κυριάκο Μούρτζη, με αφορμή τα τελευταία 2 βιβλία του, To ΛΙΝΕ και το Κουμπί είμαι κι εγώ που κυκλοφορούν από Εκδόσεις Keybooks.
Χρήσιμα Links:
Instagram Κυριάκου Μούρτζη
Instagram Άγγελου Λεβέντη
Μπλουζάκι ΕΣΩΨΥΧΑ TheGreenPostIt
Δωρεάν ebook "Πέρνα απ' την επιβίωση στη ΖΩΗ"
O Άγγελος Λεβέντης είναι Κλινικός Κοινωνικός Λειτουργός & Ψυχοδραματιστής - Ψυχοθεραπευτής με ειδίκευση στο Ψυχικό Τραύμα μέσω N.A.R.M, M.Ed, συγγραφέας του βιβλίου "Η Επτασφράγιστη Βιβλιοθήκη" και επιστημονικά υπεύθυνος του Zen Therapy Center Κέντρο Ψυχοθεραπείας με έδρα το Γουδή, Αθήνα. Ειδικεύεται στο Σύνθετο Ψυχικό Τραύμα, Αγχώδεις Διαταραχές, θέματα Ταυτότητας και Φύλου LGBTQI+, Αυταξίας, Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής & Εικόνας Σώματος.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Κυριάκο, καλώς ήρθες στις Θεραπευτικές Αφηγήσεις. Καλώς έβρικα, Άγγελε. Χαίρομαι πάρα πολύ που βρίσκεσαι εδώ. Σε παρακολουθούσα στα social και είδα που θα γινόταν η πρώτη παρουσίαση βιβλίου, το κουμπί «Είμαι κι εγώ» και με είχε συγκινήσει πάρα πολύ το νόημα όλου του βιβλίου και θα το συζητήσουμε στην πορεία και αποφασίζω να έρθω στον Ιαννό που θα γινόταν η παρουσίαση.
οπότε εκεί που κάθομαι στην Πορουσία και περιμένω να ξεκινήσει βλέπω από το αριστερά μου πλησιάζει η ξαδερφή μου μου λέει τι κάνεις εδώ της λέω εσύ τι κάνεις εδώ μου λέει εμένα ο Ρέστης που είναι το βαφτιστήρι μου και ανεψιός μου έχει δάσκαλο τον Κυριάκο μου λέει εσύ τι κάνεις εδώ τον παρακολουθώ και ήρθα να δω το έργο του πόσο μικρός είναι ο κόσμος πόσο μικρός είναι ο κόσμος οπότε για όσους δεν σε γνωρίζουν Πες μου μόνο λίγα πράγματα, τι κάνεις, ποιος είσαι Και να πούμε ότι και κάπως έτσι γνωριστήκαμε ο Ευκριμού Οπότε αυτή ήταν η αφορμή Αρχικά είμαι δάσκαλος εικαστικών σε δημοτικό σχολείο Όπως είδες και είμαι ο βαπτιστήρας σου Αυτή είναι η βασική μου δουλειά Και συγχρόνως είμαι και συγγραφέας παιδικών παραμυθιών Έχω ξεκινήσει κάμπος τα χρόνια πίσω Και έτσι κατά καιρούς γράφω όμορφες και νέες ιστορίες για παιδιά Τι άλλο κάνω, συγχωρείς πολύ με το παιδικό σχέδιο Οπότε κάνω διάφορα σεμινάρια, ομιλίες, ενηλίκους, δασκάλους, γονείς Που έχουν να κάνουν με την εξέλιξη του παιδικού σχεδίου
Όχι σε επίπεδο θεραπευτικό Γιατί αυτό έχει να κάνει με κομμάτι ψυχολογίας Έχει να κάνει με άλλα θέματα Τα οποία εγώ ως ειδικότητα δεν μπορώ να αγγίξω Όμως μπορώ να αγγίξω το κομμάτι του πώς εξελίσσεται ένα παιδικό σχέδιο και πόσο ο ενήλικας μπορεί να σταθεί απέναντι σε αυτό έτσι ώστε να μην σταματήσει τη δημιουργικότητα και τη φαντασία του παιδιού και συγχρόνως να κατευνάσει τα άγχη του που προσπαθεί να βγάλει συμπεράσματα από ένα σχέδιο.
Και κάνεις εκπληκτικό υλικό ανεβάζεις στα social που εξηγείς πράγματα, δείχνεις και κάνεις και σεμινάρια πάνω σ' αυτό το παιδικό. Κάνω και σεμινάρια, κάνω κάποιες επιμορφώσεις ενήλικων που κάνουμε και στο σχολείο σε κάποια απογευματινά παιδιά στο δημοτικό, κάνω επιμορφώσεις εν υλίκων σε σχέση με τα οικαστικά και γράφω παιδικά παραμύθια.
Τα μάθουμε περισσότερο γι' αυτό σε λίγο, αφού πρώτα γνωρίσουμε τον άνθρωπο πίσω από το συγγραφέα. Ξεκινώντας με το ποια λέξη σε χαρακτηρίζει αυτή την περίοδο, έτσι πού σε συναντάμε στο σήμερα. Ου, δημιουργικότητα. Φουλ, φουλ. Κοίταξε η αλήθεια είναι ότι εδώ και δύο χρόνια θα πω Από τότε που βγήκε το κουμπί είμαι και εγώ Το προτελευταίο παραμύθι που έχω κάνει Μπήκα σε ένα mode όχι safe Αλλά ένα συνεχόμενο ανωδικό mode δημιουργικότητας Σε turbo mode Σε ένα turbo mode ακριβώς αυτό Οπότε εξακολουθώ να είμαι σε full δημιουργικότητας Και η αλήθεια είναι ότι παρόλο που τώρα έκλεισα το σχολείο Οπότε ξέρεις είναι η φάση που αρχίζουμε να ξεκουραζόμαστε διδάσκαλ και όλα αυτά. Εγώ περιμένω κατά καιρούς να έρθει αυτή η στιγμή ώστε να μπορέσω να επικεντρωθώ και να ασχοληθώ με άλλα δημιουργικά πράγματα που δεν είναι στο σχολείο, κατά λόγω με τα πιο δικά μου.
Οπότε αυτή η περίοδος είναι αυτή η δημιουργικότητα, αλλά αν σε πήγαινα και ως θεραπευτής με μια πρώτη ηλικία και συναντάγαμε το μικρό Κυριάκο υπάρχει κάποια στιγμή που δεν ήξερες τι θα γίνεις, ποιος θα γίνεις, που θα πας φανταζόσουν όλη αυτή την πορεία που έχεις κάνει Ούτε κάνει, όχι Ναι, σαφέστατα υπήρχε Αυτό που γρήγορα και εύκολα θυμάμαι ήταν στην ηλικία του γυμνασίου που προφανούσα να σκεφτώ πως όλοι μας έχουμε περαισθεί σε αυτή τη φάση, τι θα κάνουμε ξέρω εσέγγυμα όταν μεγαλώσουμε, τελειώνει το γυμνάσιο αρχίζει το λύκειο και επειδή στη δική μου τη γενιά είχαμε ακόμα και τότε τις δέσμες έπρεπε και κάπου να δούμε που θα πάμε για να δούμε και τι ιδιαίτερα θα κάνουμε να κάνουμε την τρίτη δέσμη, την τέταρτη, την πρώτη, τι θα κάνουμε οπότε κάπου εκεί στην πρώτη λυκείου που αναρωτιόμουν είχα κάνει και ένα τέστη υπήρχαν κάτι κέντρα τότε που έκανες τέστη επαγγελματικού προσανατολισμού είχα κάνει και ένα τέτοιο τέστη και μου είχε δείξει είχε βγάλει τα καλλιτεχνικά
δεν είχε βγάλει τα καλλιτεχνικά είχε βγάλει επικοινωνία, δημοσιογραφία και ψυχολογία. Αυτά τα τρία. Τα οποία δεν έκανα τίποτα από τα τρία. Όταν ήρθε η ώρα να αποφασίσω, ξεκίνησα να κάνω μετάφραση, γιατί μου άρεσαν πολύ οι ξένες γλώσσες. Αλλά κάπου εκεί, μετά από τα δύο πρώτα χρόνια, δεν άντεχα τη δημιουργικότητα μέσα μου και λέω δεν γίνεται να είμαι μπροστά σε έναν υπολογιστή και να μεταφράζω βιβλία, γιατί το κομμάτι της διερμηνίας δεν το σκεφτόμουν δεν με άγγιζε τόσο πολύ δηλαδή τράβηξα ένα χίτ, τα παράτησα όλα και ξαναξεκίνησα σπουδές από την αρχή και έκανα γραφιστική όπου πια η γραφιστική με οδήγησε σε αυτό που βρίσκομαι τώρα αλλά αρκετά αργά γιατί πρώτα πέρασα από πολλές διαφημιστικές εταιρείες που δούλευα σε διαφημιστικές και μετά κάποια στιγμή όταν σταμάτησα να θέλω να ασχολούμαι άλλο με τον ενήλικα και τις δυσκολίες που έχει ένας ενήλικας στην επικοινωνία.
Θέλω την καθαρή αγνή επικοινωνία του ανθρώπου, τη βρήκα φυσικά στα παιδιά και τα τελευταία δέκα χρόνια είμαι σε σχολείο. Εδώ στο podcast μιλάμε για το αφήγημα, το αφήγημα της ζωής μας και αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποια στιγμή που έγινε το κλικ στο να αλλάξεις εσύ το αφήγημα της ζωής σου ίσως να υπήρχε ένα προηγούμενο αφήγημα που σου είχαν δώσει και εσύ αποφάσισες ότι όχι εγώ θα ακολουθήσω το δικό μου αφήγημα.
Ναι, νομίζω ήταν αυτό που σου περιέγραψα η στιγμή που έγινε το κλικ. Δηλαδή εκεί που είχα πάρει μια, ας το πούμε, πορεία πιο, όχι ακαδημαϊκή να το πω, εντάξει ήταν λίγο πιο ακαδημαϊκή γιατί όλο αυτό το κομμάτι με τη μετάφραση είχε πολύ διάβασμα, πολύ κομμάτι έρευνας και όλας από πίσω και όλο αυτό. κάπου έκανα λίγο στην άκρη τη λογική και έβαλα λίγο πιο μπροστά το συνέστημα δηλαδή έτσι η καρδιά λίγο περισσότερο νίκησε και πήρα την απόφαση ότι δεν μπορώ να κάνω στην άκρη τη δημιουργικότητα που έχω μέσα μου οπότε πρέπει πια να την ακούσω αυτή τη φωνή που μέσα μου μου λέει έχεις μια έμφυτη δημιουργικότητα από την παιδική ηλικία γιατί πάντα ήμουν στο κομμάτι του σχεδίου, της δημιουργίας, του φανταστικού παιχνιδιού Δηλαδή από μικρός το είχα αυτό Οπότε κάπου πνιγόταν Όπου το είχα κρύψει κάτω από τις ξένες λέξεις Τα λεξικά ατόμους Λεξικά κάτι βουνά λεξικών Τότε γιατί δεν υπήρχε το ίντερνετ Τόσο έντονα όσο τώρα Και υπήρχε κάτι το οποίο σε βοήθησε Σε βοήθησε σε αυτή την αλλαγή
Σε βοήθησε στο να ακούσεις αυτή τη φωνή μέσα σου Υπήρχε Το περιβάλλον ήταν Ήταν τότε μια περίοδος της ζωής μου που ήμουν στο Σώμα Ελληνικού Οδηγισμού. Το Σώμα Ελληνικού Οδηγισμού είναι, ας το πούμε πώς είναι οι πρόσκοποι. Κάποτε οι πρόσκοποι ήταν μόνο αγόρια, οι οδηγοί μόνο κορίτσια, αλλά από το 1990 οι ομάδες γίνανε μεικτές.
Καλά, οι πρόσκοποι από το 1970 και οι οδηγοί από το 1980, αλλά δεν έχει σημασία, τώρα μιλήσουμε γι' αυτό. Αλλά, εν πάση περιπτώσει, ήταν μεικτές οι ομάδες, οπότε εγώ λόγω παρεών βρέθηκα σε μια ομάδα οδηγών. Ήμουν εκεί ας πούμε από το 1997, πολλά χρόνια πίσω. Αυτό λοιπόν η επαφή μου με τα παιδιά και η επαφή μου βασικά με τη δημιουργικότητα μέσα μου που μου την απαιτούσε αν το πούμε αυτό το σύστημα γιατί για να μπορέσουμε να κάνουμε δράσεις με τα παιδιά κατασκηνώσεις, εκπαιδεύσεις όλα αυτά τα πράγματα έπρεπε να τα κάνουμε μέσα από το παιχνίδι και μέσα από ένα δημιουργικό τρόπο.
Αυτό λοιπόν εμένα μου ξεκλείδωσε πολλά κλειδωμένα πράγματα που είχα μέσα μου Και μου τα έφερε στην επιφάνεια Οπότε όσο πέρναγαν τα χρόνια αυτά ανέβαιναν Μέχρι που δεν άντεχα άλλο να τα κατευνάζω στο επαγγελματικό μου κομμάτι Και να τα έχω μόνο στο προσωπικό που ήταν η οδηγή κάθε Σαββατοκύριακο Και εκεί είπα οπα, οπότε πάμε πρέπει να κάνω κάτι δημιουργικό Οπότε ναι ήταν σίγουρα το περιβάλλον και όλη αυτή η ανασχόλησή μου Ακούγεται ότι η οδηγία είναι μεγάλο κομμάτι της ζωής σου Τι άλλο έμαθες και ίσως για κάποιον που μπορεί να μην το γνωρίζει γι' αυτό Τι μπορεί να κερδίσει κάποιος μέσα από τους οδηγούς Αν μπορείς να το συνοψίσεις γιατί σίγουρα πολλά και βιωματικά Ναι θα το συνοψίσω λέγοντας ότι μέσα από τους οδηγούς Βασικά μας από τη δουλειά που γίνεται μέσα σε αυτές τις ομάδες Δεν θα το πω μόνο στους οδηγούς θα πω και στους προσκόπους και βασικά σε ομάδες που ασχολούνται έτσι περισσότερο με τον άνθρωπο, νομίζω ότι μαθαίνεις μια στάση ζωής και νομίζω ότι βρίσκεις ποιο μπορεί να είναι το προσωπικό σου αποτύπωμα
σε αυτή την κοινωνία. Δηλαδή, εγώ θυμάμαι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Όταν πήγα την πρώτη μέρα σε μια διαφημιστική εταιρεία και μαζί με εμένα είχαν προσλάβει άλλους τρεις ανθρώπους και μετά από, ξέρω εγώ, ένα-ενάμιση μήνα οι ίδιοι άνθρωποι μας βάλανε μέσα σε μια έθουσα με πελάτες που έπρεπε να κάνουμε μια παρουσίαση της καμπάνιας.
Τα άλλα παιδιά που είχαν την ίδια εμπειρία με εμένα, την ώρα που ήταν να πάνε να παρουσιάσουν στον πελάτη, ήταν διδρομένα, ήταν αγχωμένα, δεν μπορούσαν να σταθούν. Εγώ ήμουν τύπου αδιάφορος. Παιδί μου, στάθηκα μπροστά, μίλησα, έκανα την πλάκα. αυτό κοιτάζοντας πίσω αντιλαμβάνομαι ότι το κέρδισα από την εμπλοκή μου σε όλα αυτά που κάναμε στους οδηγούς το ότι εκεί έπρεπε να διαχειριστώ μικρές ομάδες από 10 παιδιά μέχρι 1000 παιδιά αργότερα γιατί είχα καταφέρει να έμειξε κάποιες θέσεις πολύ ψηλές μέσα στην οργάνωση το να διαχειριστώ ενήλικες το να διαχειριστώ δύσκολες καταστάσεις το να βρίσκω λύσεις σε προβλήματα τα οποία μπορεί να ήταν απλά ή σύνθετα Όλα αυτά εμένα μου δώσανε κάποια soft skills, κάποιες δεξιότητες στη ζωή που τα εφάρμοσα και τα εφαρμόζω μέχρι σήμερα.
Και λέω ότι αν εγώ δεν είχα την ευκαιρία να περάσω από αυτό το κομμάτι, δηλαδή μέσα από τους οδηγούς, σίγουρα θα ήμουν ένας διαφορετικός Κυριάκος. Μπορεί να μην ήμουν τελείως διαφορετικός, αλλά σίγουρα θα ήμουν διαφορετικός. Υπάρχει στο τώρα κάποια αξία που τελικά διαπερνά ό,τι κάνεις, που είναι σαν οδηγός. Υπάρχει το κομμάτι της ειλικρίνειας Και βασικά Δεν θα το πω αξία Θα πω ότι της καθαρότητας των σχέσεων Δηλαδή είναι ωραίο να μιλάς Με τους ανθρώπους γύρω σου Είτε έχεις κάποια επαγγελματική σχέση Είτε προσωπική σχέση Είτε φιλική Και να λες την αλήθεια σου Θα μου πεις υπάρχουν στιγμές που βλέπεις Ότι δεν μπορείς να την πεις την αλήθεια σου Τουλάχιστον να έχεις εσύ τη διάθεση να την πεις όταν βρεις την ευκαιρία να την πεις.
Ή να τη δημιουργείς την ευκαιρία αν έχεις την ανάγκη. Οπότε νομίζω η βασική αξία είναι να μπορούμε να επικοινωνούμε με τους ανθρώπους αληθινά. Ταυτίζεμαι πολύ και είναι πολύ σημαντικό αυτό. Πραγματικά, για να μπορούμε τελικά να σχετιστούμε και να συνδεθούμε, γιατί αυτό που βλέπω και στο θεραπευτικό δωμάτιο είναι το πόσο λείπει αυτή η αυθεντική σύνδεση από πράγματα που δεν λέμε, που δεν εκφράζουμε.
Οπότε κάνοντας αυτό βοηθάει. Υπάρχει κάτι το οποίο έχεις αλλάξει στον τρόπο που βλέπεις τη ζωή σου τα τελευταία χρόνια. Κοιτώντας λίγο την εξέλιξή σου και την επαγγελματική και την προσωπική μέσα από εμπειρίες, μέσα από την ενασχόληση με τα παιδιά, έχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπεις τον κόσμο ή έχει διατηρηθεί φρέσκος. Σίγουρα νιώθω ότι έχω περισσότερη υπομονή με τους ανθρώπους ή και όχι.
Επίσης. Οριοθέτηση. Κάποιες φορές δεν έχω πολύ υπομονή. Γιατί η ενασχόληση με τα παιδιά και αυτό που βιώνεις καθημερινά στην τάξη και στο σχολείο, αυτή η καθαρότητα στο βλέμμα και η καθαρότητα στην επικοινωνία και το πόσο εύκολα σου πετάνε την αλήθεια τους χωρίς να έχουν από πίσω δόλο. Κατάλαβες, δηλαδή σου λένε αυτό που νιώθουν.
Οπότε εσύ βλέπεις αν μπορείς να το διαχειριστείς μέσα σου ή όχι αυτή την πληροφορία. Είτε είναι καλή, θετική, είτε είναι αρνητική. Όμως, οφείλεις να τη διαχειριστείς εκείνη τη στιγμή γιατί αντιλαμβάνεις ότι είναι αγνή. Η ίδια πληροφορία ή μια παρόμοια πληροφορία όταν έρθει από έναν ενήλικα έχει πολλές μάσκες και πολλές σκιές τριγύρω της. Μπορεί να είναι αληθινή, μπορεί και να μην είναι.
Οπότε, αυτό το κομμάτι το ότι βρίσκομαι καθημερινά με παιδιά, επικοινωνώ συνεχώς με παιδιά, διαχειρίζομαι τα συναισθήματα των παιδιών τα προβλήματά τους που μπορεί να μοιάζουν μικρά σε κάποιον ενήλικα τύπου έλα μωρέ δεν με έπαιξε ο φίλος μου ή μου πήρε τα πράγματα μου οι φίλοι μου ή ξέρεις τέτοια πράγματα τα οποία λέμε και πολλές φορές οι ενήλικες και εμείς ως δάσκαλοι το κάνουμε κάποιες φορές και οι γονείς και όλοι λες έλα μωρέ τώρα αλλά στην αλήθεια του παιδιού εκείνη τη στιγμή ακουμπάει στην καρδιά του αυτό το πράγμα και τις επίλυσεις προβλημάτων με έχει κάνει, ίσως και κάποιες φορές που να μην πρέπει να το κάνω αυτό σε μια επικοινωνία με κάποιον ενήλικα εγώ κάπως ξέρεις, να στέκαμε λίγο, έλα να το λύσουμε τώρα αυτό που μου λέτε παιδί μου, μην το αφήνουμε δηλαδή και γιατί συμβαίνει αυτό και να το δούμε έτσι, να το δούμε και αλλιώς ή και καθόλου να με ασχοληθώ γιατί το έχω κάνει όλη μέρα οπότε δεν την παλεύω άλλο Σε εμπόμενο σε την κατάστασή σου
κάθε φορά Σε όλη αυτή την πορεία με όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα που κάνεις υπάρχουν στιγμές που αμφισβητείς τον εαυτό σου. Καλά σίγουρα. Νομίζω ότι όποιος πει ότι δεν αμφισβητεί τον εαυτό του θα είναι ψέμα. Και το θεωρώ και πολύ υγιές αυτό να συμβαίνει γιατί μέσα από την αμφισβήτηση βγαίνεις σε μια διαδικασία να κοιτάξεις τα πράγματα με τον τρόπο που τα έχεις κάνει και να δεις αν θα συνεχίσεις να τα κάνεις ίδια ή αν θα τα κάνεις διαφορετικά.
Ναι, φυσικά έχω αμφισβητήσει αν κάποια πράγματα που έχω κάνει έπρεπε να τα είχα κάνει έτσι ή έπρεπε να τα είχα κάνει αλλιώς. Είναι ένας υγιής μηχανισμός κατά κάθε έναν διαγνωστικό που σε βοηθάει. Και ίσως τις περισσότερες φορές αμφισβητώ τη διαδικασία, δεν αμφισβητώ την ουσία, κατάλαβας πώς το εννοώ. Η διαδικασία, ο τρόπος, η διαδρομή μέχρι το αποτέλεσμα.
νομίζω τις περισσότερες φορές πράγματα τα οποία έχω αποφασίσει να κάνω σε επίπεδο και επαγγελματικό έχουν μια σκέψη από πίσω, μια ανάλυση. Οπότε νιώθω ότι συνήθως τις περισσότερες φορές αμφισβητώ τη διαδικασία και τη διαδρομή. Υπάρχει κάποια φορά που ναι αισθανθείς έτσι κάπως όνως σου τραβάει κάποιος το χαλί κάτω από το πόδι Δηλαδή αμφισβήτηση ή αυτό που έχει συμβεί κάτι να αισθάνεσαι ότι χάνεις το έδαφος κάτω από τα πόδια σου Όχι δεν το έχω νιώσει τόσο έντονο αυτό γενικά στη ζωή μου Και επίσης δεν έχω νιώσει ότι κάποιος μου άλλος μου έχει βάλει τρίπλο ποδιά κάπου Τι μπορεί να σε έχει βοηθήσει σε αυτή την εσωτερική δομή να αισθάνεσαι αυτό που είπες και πριν Και μου αρέσει που το λες ότι εγώ σχεδιάζω κάτι και το ακολουθώ και παίρνω και την ευθύνη αυτού που πάω να κάνω Ήσουν πάντα έτσι Δεν ξέρω Να σου πω κάτι αυτό που είπες για την τρικλοποδιά Έχει να κάνουμε το ότι εγώ ας πούμε θα επέτρεπα Σε κάποιον να μου βάλει τρικλοποδιά Νιώθω ότι δεν μου έχει βάλει κάποιος τρικλοποδιά
Και δεν μου έχει τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια μου Γιατί ξέρω εγώ Ίσως έχω ελέγξει περισσότερο το περιβάλλον Τι υπάρχει τριγύρω Για τις επιλογές που κάνω Ή όταν βλέπω ότι κάποιος πάει να μου τραβήξει το χαλί ή κάτι, αλλάζω δρόμο ή το λύνω μαζί του πριν το κάνει αλλά δεν έχω νιώσει αλήθεια ουσιαστικά δεν έχω νιώσει στη μέχρι τώρα ζωή μου ότι κάποιος μου έχει βάλει τρικλοποδιά και μου έχει τραβήξει το χάλι κάτω από τα πόδια μου από την οπτική και την ώρα που σου μιλάω το σκέφτομαι και μπορείς να με γράψεις από κάτω στα σχόλια όπως και εσύ μπορείς να μας γράψεις κάτω από τα σχόλια και να πατήσεις like και γιατί έχω παρακολουθήσει ότι έχουμε πολλούς που παρακολουθούν αλλά δεν ακολουθούν.
Όχι παιδιά, είναι σωστό να ακολουθούμε για να έρχονται τα notifications για να μπορούμε να βλέπουμε όσα μας ενδιαφέρουν. Γιατί για να βλέπετε αυτό το podcast σημαίνει ότι σας αρέσουν οι θεραπευτικές αφηγήσεις. Και σε αυτό το κομμάτι απόλαυσης, τι σημαίνει απόλαυση για σένα? Ωχ, δύσκολη ερώτηση τώρα, Ρε Άγγελ, αυτή. Γι' αυτό ήρθαμε στις θεραπευτικές αφηγήσεις.
Ποιος πρέπει να πει από όλαυση για μένα. Ναι. Κοίταξε, από όλαυση για μένα είναι κάτι που με κάνει να χαμογελάω αληθινά. Αυτό μπορεί να είναι από το να δω έναν άνθρωπο και να χαμογελάσω που τον είδα γιατί είχα καιρό να τον δω γιατί χαίρομαι που τον βλέπω. Από το να μπω ας πούμε στο ατελείο το πρωί και να βρω ζωγραφιές και μηνύματα από παιδιά που μου έχει τύχει πολλές φορές και πραγματικά είναι πάρα πολύ ωραίο αυτό που ξέρω μου φέρνει μια ζωγραφιά και μου λένε Κυριάκο και μου γράφουν διάφορα.
από το να μου στείλει κάποιος ενήλικας στο Instagram κάποιο μήνυμα που να μου λέει ότι αυτά που έχω ανεβάσει τον έχουν βοηθήσει, την έχουν βοηθήσει σε κάποια πράγματα που σκεφτόταν, σε σχέση με το παιδικό σχέδιο, σε σχέση με το παιδί ή για τα βιβλία, με πολλούς τρόπους. Υπάρχει απόλαυση άρα στη ζωή σου, στη καθημερινότητά σου.
Είναι μέρος της καθημερινότητάς σου. Θέλω να απολαμβάνω τα πράγματα. δεν μπορώ συνέχεια να τα απολαμβάνω γιατί η καθημερινότητα τρέχει με διαφορετικό τρόπο αλλά ναι μου αρέσει η απόλαυση ποιον δεν αρέσει το θέμα δεν είναι αν μας αρέσει ή δεν μας αρέσει για μένα αυτό που συναντάζω στο θεραπευτικό δωμάτιο είναι κατά πόσο επιτρέπουμε την απόλαυση ή όχι κατά πόσο δίνουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα να απολαμβάνουμε ή όχι ή μπαίνουν πάνω πάνω τα πρέπει υποχρεώσεις ή δικαιοπρεώσεις και η άλλη και μένει στο τέλος ο εαυτός μας.
Οπότε το να επεξεργαζόμαστε το κομμάτι της απόλαυσης σημαίνει ότι δίνουμε χώρο και στον εαυτό μας να ζήσει. Θέλω να περάσουμε έτσι λίγο περισσότερο στο κομμάτι των βιβλίων αλλά στο πώς εσένας έχει εμπνεύσει η ανάγνωση των βιβλίων και αν υπάρχουν κάποια βιβλία ή συγγραφή συγκεκριμένα που ήταν καθοριστικά στη ζωή σου. Καλά, Κίδεξη, για μένα καθοριστικό όσο και αν είναι πολύ συνθισμένο ήταν η ιστορία του Μικρού Πρίγκιπα αλλά συγκεκριμένα είναι μια σκηνή που είναι αυτή με την Αλεπού που στην ουσία την εξημερώνει μιλάει στο Μικρό Πρίγκιπα για το να με εξημερώσει αυτό που της έλεγε ότι έρχομαι και δεν μου δίνει σημασία και δεν μου μιλάς και του λέει ότι το κάνω αυτό γιατί δεν με έχεις εξημερώσει οπότε δεν σημαίνεις εσύ κάτι για μένα αν όμως έρχεσαι συνέχεια και σε συναντάω συνέχεια κάποια στιγμή θα με εξημερώσεις και εγώ θα σε περιμένω και αν έρθει κάποια μέρα που δεν θα έρθεις εγώ θα στενοχωρηθώ που δεν έχεις έρθει αυτό το πράγμα δεν ξέρω γιατί είχε γραφτεί μέσα μου από πολύ μικρή ηλικία
και ίσως έχει να κάνει με το ότι αυτό το ότι ξέρεις βάζουμε τα όρια και τα πρέπει του αν πρέπει να νιώσω ή δεν πρέπει να νιώσω οπότε λες ένα stop ότι ξέρεις τι stop δεν θα νιώσω γιατί ξέρω ότι αν νιώσω θα πληγωθώ Το οποίο όμως βέβαια δεν ήσυχε στη ζωή μου γιατί πάντα μου άρεσε να νιώθω και πάντα επέτρεπα τα συναισθήματα να μου έρχονται.
Δηλαδή θυμάμαι και στιγμές της ζωής μου που μπορεί να μου έχουν συμβεί κάποια πράγματα που με είχαν συνοχωρήσει πολύ. Και εγώ δεν ξέρω για ποιο λόγο την ώρα που μου συνέβαινε αυτό το κάτι πολύ ας πούμε σοβαρό. Έβγαινα προς τα έξω ας πούμε και με κοίταγα και λέγαμε κοίτα να δεις ρε παιδί μου τι ωραίο είναι αυτό που βιώνεις αυτή τη στιγμή.
άμα δεν σου συνέβαινε αυτό δεν θα έχεις νιώσει αυτά τα συναισθήματα που νιώθεις τώρα και μου τα ξανά μπαίνα μέσα και έκλαιγα αλλά δεν έχει σημασία Ποιος σου είχε μάθει αυτή την τεχνική Κανείς δεν μου την είχε μάθει Αυτή σέρωγω μάλλον ο πολύ έντονος πόνος εκείνης της περιόδου Ήταν ξέρωγω μια δικλίδα ασφαλείας κάπως να διαχειριστώ αυτή την στεναχώρια Είναι μια υπέροχη τεχνική ακριβώς να βγάζουμε τον εαυτό μας από έξω και να μας παρατηρούμε για να μπορούμε να αποστασιοποιηθούμε από αυτό που πονάει και να καταλάβουμε έτσι, να δώσουμε λίγο περισσότερο νόημα και φυσικά να γυρίσουμε και να κλαίμε.
Καλά, ναι. Οπότε παρόλο που πάντα άφηνα τα συναισθήματά μου να υπάρχουν μέσα μου, αυτό το κομμάτι από το μικρό πρίγκιμα σε σχέση με την Αλεπού και το να με ξημερώσεις ήταν κάτι το οποίο, όπως είπα πριν, είχε γραφτεί τελείως μέσα μου. Και εννοείται όλη η γραφή του συγκεκριμένου βιβλίου ήταν πολύ φανταστική, πολύ μαγική, με υπέροχες εικόνες που έδειχνε και όλα στη διαφορά αντίληψης ανάμεσα στα παιδιά και στους ενήλικες.
Δηλαδή τότε που το φίδι είχε καταπιεί ξέρω εγώ τον ελέφαντα, νομίζω ήταν ελέφαντα, που οι ενήλικες το βλέπανε κάπως περίεργα σαν κάτι να ήταν και τα παιδιά το βλέπανε ως ένα άλλο φανταστικό αντικείμενο. Άρα φαινόταν να ξέρεις ότι από μικρό κάπως με άγγιζε αυτή η διαφορετική ματιά στα πράγματα με τη φαντασία και τη δημιουργικότητα.
Και κάπως έτσι πριν πολλά χρόνια, γύρω στο 2005, ένα μισή μέρη, κάθεσαι και έγραψες ένα παραμύθι. Δεν είχα ξαναγράψει μέχρι τότε τίποτα. Έγραφα κάτι σενάρια παλιά με τον ξάδελφο μου όταν ήμασταν μικρόπαιδια, αλλά ήταν αυτό, στο πλαίσιο του παιχνιδιού. Ότι παίζεις και φτιάχνεις ιστορίες. και έγραψα αυτό το παραμύθι. Εννοείται, ξαναγυρνάω, ότι ήμουν ήδη κάποια χρόνια στους οδηγούς, οπότε πάλι το κομμάτι της φαντασίας και της δημιουργικότητας υπήρχε πολύ έντονο στην καθημερινότητά μου.
Και μία φίλη μου τότε, που της είχα πει ότι έχω γράψει ένα παραμύθι, μου λέει, έχω εκδώσει και εγώ κάποια βιβλία σαν εγκαιδοτικό, θες να σε πάω σε αυτό το εγκαιδοτικό να του πας το παραμύθι. Ελά πάω, εγώ τύπου πάω Ε το πήγα Του λέω ποτέ πιστεύεις ότι Θα μου δώσεις μια απάντηση ξέρω εγώ Λέω άμα δεν σε έχω πάρει σε κανένα μήνα ενάμιση πάρε με κανένα τηλέφωνο Και μετά από τέσσερις μέρες Με πήρε τηλέφωνο και μου λέει Ε θες να περάσεις λίγο από τον εξωτικό Του λέω να έρθω αλλά γιατί Ε μου λέει να υπογράψουμε το συμβόλαιο Και εγώ είμαι σε φάση τι μου λέτε Και κάπως έτσι ξεκίνησα Έτσι ξεκίνησε το πρώτο από τα 7 βιβλία Ποια κυκλοφορούν Και θα μπούμε περισσότερο στο συγγραφικό έργο Αφού περάσουμε στα rapid fire questions Γρήγορες ερωτήσεις Σύντομες απαντήσεις Είσαι έτοιμος Ναι γενικότερο θα μου κάνουν γρήγορες απαντήσεις Να ξέρεις εγώ δεν απαντάω γρήγορα Αλλά για να δούμε Τι σε κουράζει πιο εύκολα πόσο θα ήθελες Όταν οι άνθρωποι είναι ισχυρογνώμονες Τι σε συγκινεί εύκολα
Όταν βλέπω ένα παιδί να είναι στενοχωρημένο. Κάτι που έμαθες αργά για τον εαυτό σου. Ότι μου αρέσει να είμαι δάσκαλος καστικών. Άργησα να το συνειδητοποιήσω. Ναι, το συνειδητοποιήσαμε γάλλος. Κάτι που σε ξυπνάει το πρωί. Το ξυπνητήρι μου. Το έχουν πει και άλλοι. Όχι. Κάτι που φοβόσουν παλιά και τώρα δεν το φοβάσαι. Εραι Άγγελα, αυτές τις απαντήσεις.
Τι δεν απαντιούνται γρήγορα. Με θέλω να νιώσω την πίεση του χρόνου Για ξαν κάνον την ερώτηση Κάτι που ονειρεύεσαι να ζήσεις Θέλω να δω το Βόρειος Έλλας Ποια είναι η έπνευσή σου για τη ζωή Η έπνευσή μου για τη ζωή είναι ο τρόπος που βλέπουν τα παιδιά τη ζωή Οπότε έχοντας την χαρά να είμαι σε ένα σχολείο Και να βλέπω καθημερινά πως τα παιδιά βλέπουν τη ζωή Για μένα είναι έπνευση Ποια είναι η έπνευσή σου για τα βιβλία Η έμπνευσή μου για τα βιβλία είναι προσωπικά μου βιώματα, σίγουρα. Δηλαδή, βλέπω μέσα στους χαρακτήριες των βιβλίων μου όλων που έχω γράψει, βλέπω κομμάτια του εαυτού μου, αλλά συγχρόνως η έμπνευσή μου είναι και στιγμές και γεγονότα που συμβαίνουν εκεί έξω στην κοινωνία. Δηλαδή, η έμπνευσή μου είναι αυτό που βλέπουν τα μάτια μου και έξω και μέσα.
Και γράφεις για κάποιο λόγο? Είναι για να μοιραστείς, είναι για να αποτυπώσεις όλα αυτά που θέλεις? Είναι για να μοιραστώ και όταν μπαίνω σε αυτό το mode του γραψίματος είμαι λίγο σαν να ύπταμαι και μ' αρέσει πολύ και μετά ανυπομονώ να φτάσει στα χέρια άλλων ανθρώπων. Γράφεις σε δημόσιο ή ιδιωτικό χώρο Γράφω όπου μου έχει σκάσει η έμπνευση Και με έχει πιάσει και τρέλο πρέπει να το γράψω Δηλαδή Γράφω κλεισμένος μέσα στο γραφείο μου Γράφω Σε ένα καφέ που έχει ένα πολύ ωραίο καφέ Γιατί Μ' αρέσει να πίνω ωραίο καφέ Μπορεί να γράψω ξέρω εγώ στην παραλία Έχει τύχει να έχω πέσει να κοιμηθώ Και μέσα στο λίγο πριν σε πάρει ο ύπνος Να αρχίσω να σκέφτομαι κάτι για μια ιστορία να έχουν περάσει κάπου τρεις ώρες και να λέω εντάξει ή πρέπει να σταματήσεις να σκέφτεσαι ή πρέπει να σηκωθείς, λίγο κάτι να γράψεις οπότε σηκώθηκα, έγραψα και μετά κοιμήθηκα άλλες δυο ώρες και ξανά ξύπνησα έξι ώρα το πρωί για να το συνεχίσω γιατί δεν γραφτιόμουν οπότε δεν έχω κάποια συγκεκριμένη συνταγή που γράφω
αλλά αυτό που έχω συγκεκριμένο είναι ότι δεν μπορώ να γράφω μια ιστορία πολύ καιρό Δηλαδή προτιμώ να κάτσω μια-δυο μέρες να τη γράψω όλη Να ξέρω ότι σίγουρα δεν μ' αρέσει στο 100% δεν είναι τελική ιστορία Και μετά να αρχίσω να δουλεύω αυτό που έχω γράψει Όσες φορές έχω επιχειρήσει να έχω γράψει μια ιδέα ή να έχω φτάσει μια ιστορία μέχρι ένα σημείο Και να την έχω αφήσει για το όταν θα μου ξανά έρθει η έμπνευση δεν μου είχε έρθει ποτέ Οπότε πιστεύεσαι εκείνη τη στιγμή που θα σου ήρθε όλο να το γράψεις, το αποτυπώσεις γιατί η μουσική δεν σε αποσχολεί την ώρα που γράφεις.
Θέλω πάντα να έχω λίγη μουσική, αλλά θέλω να έχω χαλαρή μουσική, έτσι λίγο απαλές τζαζιές, τέτοιο πράγμα, για να μπορεί να με κρατάει, ξέρεις, οι παλμοί της καρδιάς να βρίσκονται χαμηλά. Και ποιο είναι το πρώτο άτομο που βλέπει τα γραπτά σου? Δεν είναι στάνταρ. Οικονογράφος. Όχι. Όχι. Δικοί μου άνθρωποι. Ένας δικός μου άνθρωπος θα το δει.
μοιραστή και με τη μητέρα μου, σίγουρα έχω την ανάγκη να τα μοιραστώ με έναν δικό μου άνθρωπο. Δηλαδή όταν τελειώνω μια ιστορία ή ακόμα και κατά τη διάρκεια που έχω αποτυπώσει το πρώτο κομμάτι όπως είπαμε πριν, έτσι. Έχω πάντα την ανάγκη ενός δικού μου ανθρώπου που εμπιστεύομαι να του πω ξέρεις τι άκου, έχω αυτή την ιστορία.
Πώς σου φαίνεται. Άμα κάποιες φορές μου πουν ότι δεν τους αρέσει δεν με ενδιαφέρει έτσι γιατί είμαι νομαρή και το δω και τώρα λέω εντάξει θα το δω αυτό που λες. Ναι θα σας ειδοποιήσουν. Αλλά το ακούω και με τσιγκλάει κάπως και η αλήθεια είναι ότι το εξελίσσω λίγο πιο έντονα μετά το δικό τους feedback. Πάντως αυτό που σίγουρα έχω κάνει και με το κουμπί και με το λίνε τα δύο τελευταία παραμύθια είναι ότι τα έχω διαβάσει στην πρώτη δημοτικού πριν τα δώσω στον εκδότη άρα πριν κονογραφηθούν Γιατί θέλω να δω κατά πόσο μπορεί η ιστορία να κρατήσει το ενδιαφέρον των παιδιών χωρίς να έχει καθόλου εικόνα, δηλαδή μόνο από την υπόθεση.
Και πραγματικά το πώς τα παιδιά είχανε μείνει έτσι ακίνητα και με το κουμπί και με το λίνε με την ιστορία, εμένα δεν το περίμενα αυτό το πράγμα, ότι θα συμβεί. Το περίμενα, αλλά ενώ δεν το περίμενα ότι θα ήταν τόσο κλειδωμένα και κρεμόντουσαν από το στόμα μου να δούνε τι θα γίνει στην ιστορία. Τι ωραίο, φανταστικό. αγνή ανατροφοδότηση για το πώς αυτό ακουμπάει τα παιδιά. Οπότε όταν το κουμπί γιατί το κουμπί το είχα γράψει αρκετά χρόνια πριν. Όταν το κουμπί λοιπόν το είχα στείλει σε κάποιους άλλους εκδοτικούς οι οποίοι δεν ήθελαν να το εκδώσουν γιατί για διάφορες δικαιολογίες που δίνανε. Ήμουνα τύπου δεν γίνεται. Δηλαδή το έχω τεστάρσει στα παιδιά. Είμαι στην πηγή της φαντασίας και της δημιουργικότητας και αυτή η πηγή ακούγοντας αυτή την ιστορία μένει με τα μάτια ανοιχτά οπότε ή δεν έχεις διαβάσει την ιστορία που σου έχω δώσει ή απλά δεν μπορείς να κρίνεις σωστά ένα κείμενο αυτή την εποχή το κρίνεις με κάποια άλλα στάνταρ άλλης εποχής ή με έναν εμπορικό τρόπο
που αυτό το ξέρει ο καθένας που είναι σε κάποιες θέσεις decision making Πάνω στο χωσικραφικό σου έργο ακόμα περισσότερο Το κουμπί είναι το έκτο και το λ είναι το έβδομο βιβλίο σου Οπότε ξεκίνησε έτσι με το πρώτο βιβλίο που μας περιέγραψες στην αρχή, η παραγωγή περιεχομένου, η παραγωγή των παιδικών βιβλίων. Πώς αισθάνεσαι αρχικά τώρα που κυκλοφορούν αυτά τα βιβλία, στα χέρια αλλά και στις ψυχές των παιδιών.
Είναι λίγο ένα μαγικό συνέστημα όταν βλέπεις ότι έρχονται παιδιά που ξέρουν τις ιστορίες σου. Το κουμπί και το λίνε είναι τα τελευταία μου μεγάλα παραμύθια, τα οποία κιόλας έχουν μεγαλύτερη απήχηση από τα προηγούμενα, γιατί τα προηγούμενα ήταν και σε πιο παλιές εποχές, που τώρα πια τα παιδιά έχουν μεγαλώσει, άρα δεν βρίσκονται σε αυτή την ηλικία, αλλά όταν βρίσκονταν στην ηλικία του δημοτικού, κυρίως το πρώτο και το δεύτερο το είχαν αγκαλιάσει περισσότερο.
Το κουμπί όμως και το Λίνε όταν έρχονται παιδιά και μου λένε την ιστορία και θυμούνται τα ονόματα των χαρακτήρων. Εντάξει το Λίνε ακόμα δεν έχει γράψει τόσο πολύ γιατί βγήκε τώρα. Δηλαδή είναι ξέρω εγώ τρεις μήνες κάτι τέτοιο δεν είναι πολύ. Αλλά το κουμπί που έχει βγει εδώ και ένα μισή χρόνο έρχονται λένε τα ονόματα των χαρακτήρων, τι γίνεται η ιστορία.
Δηλαδή είναι μαγικό. Και έχεις κάνει και κλικτικές περιουσιάσεις, αναπαραστατικές Ναι, διαδραστικές Διαδραστικές Για ξέρετε, γενικότερα όποτε κάνω κάτι με τα παιδιά Για μένα το βασικό μου κομμάτι είναι να κάνω πράγματα σε σχέση με τα χαρακτηριστικά της ηλικίας των παιδιών Όταν λοιπόν τα χαρακτηριστικά της ηλικίας των παιδιών λένε ότι πρέπει να κάνουμε πράγματα για το μυαλό τους για το σώμα τους, για την καρδιά τους για την σύνδεση με τους πλανούς τους και τις διπλανές τους Ε, δεν μπορώ να έχω τα παιδιά καθισμένα και να τους κάνω μια ιστορία, να τους δείγουμε απλά ένα παραμυθάκι ή να έχω μια κούκλα που μόνο θα μιλάει.
Πρέπει τα παιδιά να συμμετέχουν σε όλο αυτό. Γι' αυτό έχεις περάσει και εσύ καλά, γιατί είσαι ένα παιδί. Ναι, και συμμετείχα κανονικότατα. Σηκωνόμουν, καθόμουν, τραβάγαμε και το κουμπί πέρσι και φέτος τα κύματα που κάναμε, τις καμπύλες και τις γραμμές. Εγώ ήμουν ένα από το συνεδράκι Παιδιά, άμα τύχετε να δείτε παρουσίαση του Κυριάκου Παρακαλώ πήγετε Ναι, από Οκτώβριο ή Νοέμβριο θα ξεκινήσουμε τώρα Έτσι, θα ενημερωθείτε Έτσι, θα ενημερωθείτε Εσύ πώς ένιωσες γράφοντάς τα, πότε Κυρίως τώρα για τα τελευταία Τώρα, πώς νιώθω που έχουν Τα έγραψες και αποτυπωθήκανε με κάποιο τρόπο Οι ιδέες σου, αυτές οι ιστορίες Καταρχήν νιώθω πάρα πολύ χαρούμενος για τον εκδοτικό μου που πιστεύει σε αυτά τα οποία σκέφτομαι και μου επιτρέπει να κάνουμε τόσες ωραίες δουλειές μαζί.
Κυκλοφορούν από εκδόσεις Keybooks, κυκλοφορούν από την Keybooks. Για μένα προσωπικά η Keybooks είναι ένας πολύ σημαντικός εκδοτικός οίκος, τουλάχιστον μέσα μου, γιατί οι άνθρωποι που απαρτίζουν αυτόν τον εκδοτικό είναι άνθρωποι που μπορείς να επικοινωνείς μαζί τους και βασικά μπορείς να τους βρεις. Οπότε υπάρχει αυτό το μιλάμε, συναντιόμαστε Σύντοτοι μου έχουν δώσει την ελευθερία να μπορώ να κάνω ό,τι τρελώς σκέφτομαι Οπότε ό,τι τρελώς σκέφτομαι λόγω της θήλω να κάνουμε ένα, δύο, τρία, τεσσάρια, πέντε Ωραία να το κάνουμε Και το κάνουμε Οπότε νιώθω πάρα πολύ χαρούμενος για αυτή τη σχέση που έχουμε με τον εκδοτικό Και νιώθω και πολύ χαρούμενος όταν βλέπω τα παιδιά στις παρουσιάσεις να περνάνε καλά Κατάλαβες γιατί εμένα όπως είπαμε και πριν αυτό που με κάνει χαρούμενο και φέρνει το χαμόγελο στο στόμα μου την καμπύλη συμφωνώ με το τελευταίο παραμύθι το ΛΥΝΕ είναι όταν βλέπω τα παιδιά ότι περνάνε καλά και είναι χαρούμενα γιατί δυστυχώς υπάρχουν πολλά παιδιά τα οποία δεν είναι χαρούμενα
και πολλοί ενήλικες που εξαιτίας της καθημερινότητας και όλων των υποχρεώσεων είτε δεν βλέπουν ότι τα παιδιά δεν είναι χαρούμενα είτε το βλέπουν και απλά λένε δεν προλαβαίνω να το αλλάξω ή τα διαφορούν. Σου στέλνουν σχόλια σε σχέση με τα βιβλία, το διαβάσαμε στο σπίτι, άτομα ίσως που δεν ήρθαν και στις περιουσιάσεις. Μου στέλνουν φωτογραφίες, μου στέλνουν βιντεάκια με αντιδράσεις.
Δηλαδή, η μάμα ήταν μιας φίλης μου, της Ήρης, που είχε κάνει μια ερώτηση στην κόρη της και της λέει μετά από αρκετό καιρό που είχε βγει το κουμπί και το είχε διαβάσει και της λέει ποιο είναι το αγαπημένο σου παραμύθι και φωνάζει το κουμπί και τρέχει στο δωμάτιο και φέρνει το κουμπί. Εντάξει, είναι ωραίες στιγμές αυτές.
Και σου ξαναλέω το νιώσω έτσι γιατί νιώσω ότι είναι χαρούμενα τα παιδιά μας από αυτήν την ιστορία. Και σίγουρα σε όλες μου τις ιστορίες που έχω γράψει και σε αυτές που θα γράψω στο μέλλον πάντα θέλω να δίνω έτσι μία διαδρομή στα παιδιά που να μπορούν να ταυτίζονται με τους ήρωες και να βρίσκουν πιθανές λύσεις σε ενδεχόμενα προβλήματα ή δυσκολίες που έχουν μέσα τους και είτε τις έχουν εκφράσει είτε δεν τις έχουν εκφράσει.
Ή ακόμα και πράγματα τα οποία μπορεί να μην έχουν δει. Η ιστορία που υπάρχει στο κουμπί που μιλά για τη μοναδικότητα και κάποια κουμπιά που κάνουν δύσκολη τη ζωή ενός καινούριου κουμπιού στο παλαιτό της κυρίας Ευανθίας, ακόμα και αν δεν είσαι αυτό το κουμπί που έχεις υποστεί τη δυσκολία από τα άλλα κουμπιά, ή ακόμα και αν δεν είσαι αυτό το κουμπί που φέρνει στη δυσκολία σε ένα καινούριο κουμπί, αλλά είσαι ένα κουμπί που απλά παρατηρείς όλο αυτό που συμβαίνει, ίσως και μέσα από αυτή την ιστορία να αντιληφθείς ότι είσαι ένα κουμπί που το παρατηρείς.
Άρα μπορείς να κάνεις κάτι αφού το παρατηρείς, να μην το παρατηρείς μόνο. Θέλω και προσπαθώ τα μηνύματα και όσα κρύβονται στις λέξεις και στις εικόνες των παραμυθιών να πηγαίνουν κάποια βήματα μπροστά τα παιδιά, να μην είναι μια απλή ιστορία που περνάει και τελειώνει. Χρειάζονται και αυτές οι ιστορίες, δεν είναι έτσι σκρίνω ότι δεν χρειάζονται.
Απλά πίσω από τα δικά σου παραμύθια υπάρχει σκέψη, υπάρχει όλο αυτό που περιγράφεις, μπορώ να το επιβεβαιώσω. Ως συντογιονός ότι έχεις και σε κάθε βιβλίο στο τέλος ένα μήνυμα και προς τους γονείς έχει περισσότερα μηνύματα και καθοδήγηση. Δηλαδή κάπως καταλαβαίνεις και τον ρόλο του γονέα σε αυτό και πώς μπορεί να αντιμετωπίζει προκλήσεις και έχεις καλέσει εξαιρετικούς ανθρώπους για να συμμετέχουν και σε αυτό.
Ναι και στα δύο τελευταία βιβλία υπάρχουν άνθρωποι ειδικοί στην ψυχική υγεία οι οποίοι μιλάνε στον ενήλικα στο φροντιστή για το πώς μπορεί να χρησιμοποιήσει το συγκεκριμένο βιβλίο σε ένα εργαλείο. ως ένα εργαλείο για να κάνει κάτι με το παιδί ή ως ένα εργαλείο για να αντιληφθεί ο ίδιος ή η ίδια κάτι για το παιδί. Το οποίο είναι πάρα πολύ σημαντικό γιατί μπορεί το παιδί να αντιλαμβάνεται άλλα μηνύματα σε πρώτο επίπεδο από αυτό που διαβάζει αλλά υπάρχουν και τα δεύτερα και τα τρίτα επίπεδα που με τη βοήθεια των ειδικών μπορούν οι γονείς να δουν και πράγματα που ενδεχομένως να μην είχαν δει ή να είχαν δει και να μην ήξεραν πώς να τα διαχειριστούν με παιδιά.
Και σύντοτε έχουμε πάντα και εκπαιδευτικά προγράμματα για τα παιδιά που μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι φροντιστές, όλοι. Θέλω να είναι λίγο ολοκληρωμένο αυτό γιατί φαίνεται η φροντίδα σου πάρα πολύ. Ναι να σου πω κάτι βρε Άγγελε, το παραμύθι μπορεί να το λέμε παιδικό παραμύθι αλλά δεν είναι μόνο για τα παιδιά.
Δηλαδή αν κάποιος ενήλικας διαβάσει ένα παραμύθι και δεν το αγγίξει σημαίνει ότι δεν είναι συνδεδεμένος με την καρδιά του. Έχει τελειώσει. Δηλαδή δεν γίνεται να έχεις αποκοπεί τελείως από την παιδική σου πλευρά. Αν έχεις αποκοπεί τελείως από την παιδική σου πλευρά, δεν ξέρω πώς την παλεύεις στη ζωή σου. Κρίμα. Πρέπει να την βρεις.
Οπότε κατάλαβες, δηλαδή, διαβάζοντας αυτά τα παραμύθια, κάπου έχεις βρεθεί και εσύ. Είτε παλιότερα συνδέεσαι με αυτές τις ιστορίες, είτε τώρα, είτε συνδέεσαι γιατί σκέφτεσαι κάποιους άλλους που έχουν βιώσει αντίστοιχα πράγματα. Δηλαδή όλοι είμαστε με ανοιχτά μάτια Και είναι και δύο, πολλά βλέπουμε Δύο αυτιά, πολλά ακούμε Ξέρω εγώ, κάπως έτσι το σκέφτομαι Μας είπες λίγο την ιστορία από το κουμπί είμαι κι εγώ Θες να μας πεις λίγο και για το Λίνεγε, όποιον δεν το έχει διαβάσει Που είναι το καινούργιο σου παιδί Καταρχήν Και στα δύο παραμύθια Φρησιμοποιώ χαρακτήρες οι οποίοι δεν έχουν συγκεκριμένα φύλλα Γιατί το κάνω αυτό Το κάνω αυτό γιατί θέλω να διευκολύνω και να δώσω την ευκαιρία στα παιδιά να ταυτιστούν με το χαρακτήρα Χωρίς να υπάρχει αυτό το εμπόδιο το ότι α εγώ είμαι αγόρι οπότε δεν ταυτίζομαι με ένα κοριτσίστικο χαρακτήρα Ή α εγώ είμαι κορίτσι και δεν ταυτίζομαι με ένα αγορίστικο χαρακτήρα Που μπορεί κάποιες φορές να συμβαίνει γιατί δεν συμβαίνει πάντα
Άρα χρησιμοποιώ αντικείμενα και χρησιμοποιώ ήρωση η οποία είναι περισσότερο στο ουδέτερο Έτσι κάπως γεννήθηκε το λίνε. Το λίνε έρχεται από το αγγλικό the line, τη γραμμή, γιατί είναι όλα μία γραμμή. Το λίνε λοιπόν είναι ένα πλάσμα το οποίο ζει σε μία πόλη που είναι όλα ευθεία. Οι δρόμοι, τα δέντρα, τα σπίτια, γιατί εκεί πέρα οι καμπύλες απαγορεύονται.
Και έτσι λοιπόν και τα στόματα όλων των ηρώων είναι ευθείες γραμμές. Αυτό λοιπόν κάτι του συμβαίνει κατά τη διάρκεια της ζωής του μέσα σε αυτή την πόλη και κάπως ξαφνικά εμφανίζεται μια καμπύλη στο στόμα. Αυτό του χάνει τον κόσμο κάτω από τα πόδια, του λέει δεν γίνεται. Η κοινωνία εδώ όλοι μας θέλει να έχουμε ευθείες γραμμές.
Προσπαθεί να την κρύψει, το λοιπόν δεν θα πω όλη την ιστορία και τέλος πάντων καταλήγει να έχει όλη την πόλη εναντίον να προσπαθεί να του σβήσει την καμπύλη με γόμα, με χάρακα να την ισιώσει η μισή πόλη να του τραβάει το στόμα από τη μία άλλη μισή να του τραβάει από την άλλη για να ισιώσει δεν ισιώνει και κάτι γίνεται στο τέλος.
Αυτή λοιπόν η ιστορία μιλάει για το θάρρος του να είσαι αυτός σου και τη δύναμη που κρύβει ένα μικρό χαμόγελο. Αγγίζει κομμάτια αντροπής, αυτό είναι ένα θέμα το οποίο συζητάει μία από τις ειδικούς ψυχικής υγείας. Το δεύτερο κομμάτι έχει να κάνει με το συνέστημα της κοινωνικής πίεσης και της συμμόρφωσης απέναντι στους κανόνες της κοινωνίας.
Μας θέλει όλους να πηγαίνουμε ευθεία, να είμαστε χαρούμενοι, οπότε αγγίζει και αυτό το κομμάτι. Και το τρίτο, που αναλύεται στο τέλος του βιβλίου, έχει να κάνει με τον ενσυνείδητο γονέα και το πόσο επιτρέπει στο παιδί του να δείξει το συνέστημά του. Οπότε αυτές είναι τρεις περιοχές που κρύβονται μέσα στην ιστορία και στις λέξεις και με τη βοήθεια των ειδικών μπορούν οι γονείς να τις χρησιμοποιήσουν και να τις επεξεργαστούν, να τις διαγνώσουν, να τις ανακαλύψουν με τα παιδιά τους.
Πολύ μου αρέσει. Θα μας διαβάζεις μια σελίδα από το βιβλίο. Α και έχω κάνει και κάτι άλλο που είναι κάποιοι που τρελαίνονται που το έχω επιτρέψει. Υπάρχει ένα σημείο του βιβλίου στο τέλος που έχει δραστηριότητες για τα παιδιά και μία από τις δραστηριότητες είναι να ζωγραφίσεις πάνω στο βιβλίο. Και έχουν έρθει κάποιοι και μου λένε μα δεν ζωγραφίζουμε ποτέ.
Λέω παιδιά δεν ζωγραφίζουμε πάνω στα βιβλία. Επειδή όμως υπάρχει αυτό το όριο ότι δεν ζωγραφίζουμε πάνω στα βιβλία και επειδή τα παιδιά έχουν την τάση και θέλουν να ζωγραφίσουν πάνω στα βιβλία, ορίστε ένα βιβλίο που σε ένα του σημείο υπάρχει το όριο ότι μπορεί να ζωγραφίσει. Α, δεν το είχαμε σκεφτεί έτσι. Οπότε ναι, να σας διαβάσω.
Λοιπόν, εδώ όπως βλέπετε είναι το Λίνε. Ναι. Και όπως βλέπετε είναι όλα ευθεία. Βέβαια εδώ εντάξει υπάρχει αυτή η καμπύλα, δεν έχει σημασία. Μέσα στο βιβλίο είναι όλα ευθεία. Όλα ευθείες γραμμές. Δεν σας λέω την αρχή της ιστορίας. Πάω λίγο έτσι σε ένα λίγο πιο έντονο σημείο του παραμυτιού. Ένα φύλλο έπεσε και προσγειώθηκε στο κεφάλι του.
Και το στόμα του, η απόλυτη ευθεία γραμμή, γύρισε απότομα προς τα πάνω, δημιουργώντας έτσι μία καμπύλη που πια δεν ήθελε να διώξει, ούτε το γαργαλιτό που ένιωσε στο σώμα του ήθελε να σταματήσει. Καθώς λοιπόν περπατούσε με αυτή την καμπύλη στο πρόσωπό του, όλοι το κοίταζαν με τρόμο. Μερικοί έκρυβαν τα παιδιά τους. Άλλοι άλλαζαν πεζοδρόμιο.
Και τότε άρχισαν να ψιθυρίζουν μεταξύ τους. Έγινε καμπύλη. Χολόι την ευθύο μας. Είναι επικίνδυνο. Και κάποιοι του φώναζαν από μακριά. Ίσιωσε το στόμα σου. Δεν τρέπεσαι να κυκλοφορείς έτσι. Έτσι σε βλέπουν και μικρά παιδιά. Εκείνο για μια στιγμή σκέφτηκε να το ισιώσει. Αλλά αμέσως άλλαξε γνώμη Οι κάτοικοι της πόλης δεν μπορούσαν να το δεχτούν Μαζεύονταν στο καφενείο για να καταστρώσουν σχέδια πως να το σταματήσουν Ο δήμαρχος έβγασε λόγους στις πλατείες Υποστηρίζοντας ότι οι καμπύλες θα χαλάσουν την τάξη στην πόλη μας Και έτσι αποφάσισαν κάτι ακραίο Δεν σας λέω τι είναι το ακραίο Σας αφήνω εδώ για να δείτε πως συνεχίζεται η ιστορία Μένουμε με την αγωνία Μένουμε με την αγωνία και να σας πω και κάτι. Περιμένω να μου στείλετε μηνύματα να μου πείτε πώς σας φάνηκε η εξέλιξη της ιστορίας.
Έτσι, γρήγορα. Μέχρι τότε όμως θέλω σε κάποιον άνθρωπο ο οποίος μπορεί να θέλει να ανακαλύψει το αφήγημα της ζωής του ή να αλλάξει το αφήγημα της ζωής του, κάποιον άνθρωπο που μπορεί να έχει μία ευθεία γραμμή και να θέλει καμπύλες αλλά να δυσκολεύεται ποιο θα ήταν το μήνυμά σου. Το μήνυμά μου είναι ότι σίγουρα όσο κλειδωμένοι και αν είμαστε σαν άνθρωποι συναισθηματικά κάποια στιγμή ακούμε αυτό που λέει η καρδιά μας. Το ακούμε μόνοι μας ξαπλωμένοι στο κρεβάτι μας, το ακούμε ανάμεσα σε χιλιάδες φωνές που στην ουσία δεν ακούμε τις φωνές και ακούμε εμάς.
Το μήνυμά μου είναι ότι ας ακούσουμε αυτή τη μικρή φωνούλα που υπάρχει μέσα μας και αν δεν μπορούμε να την ακούμε συνέχεια, ας την ακούσουμε έστω μία φορά. Νομίζω ότι ένα βήμα τη φορά τις ευθείες θα τις κάνει καμπύλες. Αλλά θα σου πω και κάτι άλλο. Δεν είναι κακό να υπάρχουν και οι ευθείες. Δηλαδή από την άλλη δεν πρέπει να πάμε και στην υπερβολή ότι πρέπει να είμαστε συνέχεια και με μια καμπύλη στο στόμα.
Γιατί κάπως έτσι δεν ακούμε και τα συναισθήματά μας. θα είναι και η ευθεία, θα είναι και το ζυγζάκ θα είναι και η ένταση και η τελεία όλα θα είναι. Αλλά να είναι αυτά που πραγματικά νιώθουμε. Όχι αυτά που μας επιβάλλουν οι άλλοι. Αυτό έρχεται και στην ουσία αυτό έρχεται κόντρα στην ουσία του συγκεκριμένου παραμύθους, την συγκεκριμένη ιστορία ότι νιώσαι, αλλά να είναι αυτό που νιώθεις εσύ. Όχι αυτό που σου επιβάλλει η κοινωνία ή οι άλλοι να νιώσεις.
Κυριακούς, ευχαριστούμε που ήσουν σήμερα άνθρωπο που μας βλέπει εκεί κάτι να αλλάξει, να εμπλουτίσει το αφηγήμα του. Άγγελες, ευχαριστώ πραγματικά. Ήταν πολύ ωραία συζήτηση που είχαμε. Παρόλο που έχουμε συζητήσει πάρα πολλά πράγματα, ήταν πολύ ωραία αυτό που το κάναμε εδώ παρέα. Και θέλω να πω ότι οι θεραπευτικές αφηγήσεις σίγουρα βοηθούν πολλούς ανθρώπους, νιώθω.
Γιατί ίσως λειτουργούν και όπως τα παραμύθια. ακούγοντας όλες αυτές τις συζητήσεις που κάνουν οι άνθρωποι που έρχονται εδώ μαζί σου μπορείς να βρεις πράγματα που θα συνδεθείς και πάλι ίσως να λύσεις κάποια θέματα που ενδεχομένως δεν έχεις καταφέρει να εκφράσεις οπότε σε ευχαριστώ πολύ που ήμουν εδώ και εγώ τι που κάνουμε follow είπαμε 5 αστέρια ακολουθούμε like και τα λέμε στα επόμενα τα λέμε στα social ευχαριστώ και εγώ
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα