Η Μυστική Πόλη που κανένας δεν πονάει

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:30 Αυτό που έχουν ανάγκη. Να είσαι δηλαδή δίκαιος μαζί τους. Θυμάσαι εκείνο το σπουδαίο του Ελίτη που έλεγε «Είναι διγαμία να αγαπάς και να ονειρεύεσαι». Κατά αναλογία δεν γίνεται να ζεις ταυτόχρονα και στην πραγματικότητα και στο όνειρο. Κάθε φορά πρέπει να διαλέγεις πού θα είσαι. Ο Πάρης όμως είχε μάθει από μικρός από τα πέντε του να είναι σε δύο μέρη ταυτόχρονα.

00:56 Ας τα βάλουμε τα πράγματα σε μία σειρά. Θα αφηγηθώ στην αρχή την ιστορία από την πλευρά της μητέρας του Αυτή είναι η αλήθεια της μητέρας του Ή για να είμαι πιο ακριβής η άρνηση της αλήθειας από πλευράς της μητέρας του Ή τουλάχιστον τέλος πάντων έτσι νομίζαμε τότε Έλεγε πως ο Χάριστο είχε αυτό το χάρισμα από παιδί Στην αρχή την είχε ανησυχήσει Αλλά με τον καιρό άρχισε να το δέχεται ως δώρο Ότι δηλαδή το παιδί της ήταν χαρισματικό και δεν χρειαζόταν να επέμβει ποθένα ίδια να διορθώσει κάτι.

01:26 Η πρώτη φορά που συνέβη και την τρόμαξε πολύ ήταν ένα βράδυ του 2010. Ο Πάρις είχε κλείσει μόλις τα πέντε. Στεκόταν επάνω από το κρεβάτι του, του μιλούσε αλλά εκείνος δεν αντιδρούσε. Βυθισμένος σε έναν ύπνο που δεν άφηνε ούτε μία μικρή χαραμάδα ανοιχτή, εντελώς κλειστός για περισσότερες από τρεις ώρες. Όταν ξύπνησε και ταξιγύρω του χαμένος του πήρε λίγη ώρα για να καταλάβει πού βρισκόταν και ποιος στεκόταν από πάνω του και για πρώτη φορά είπε την ιστορία για τη μυστική πόλη Ήταν η μία πόλη που μπορούσαν να πάνε μόνο όσοι πίστευαν πως ήταν αληθινοί και για να το αποδείξουν έπρεπε για όσο βρίσκονταν εκεί να αποχωριστούν την πραγματικότητά τους τον άλλον τον αληθινό κόσμο ή μάλλον τον ελάχιστα πιο αληθινό.

02:14 «Και τι έχει εκείνη η πόλη, μωρό μου» το ρώτησε η μητέρα του. «Παιδιά, μόνο παιδιά» της απάντησε. «Σαν και εμένα και λίγο μικρότερα και λίγο μεγαλύτερα». «Και τι κάνετε εκεί» «Παίζουμε, τι άλλο να κάνουμε». Εκείνη την ημέρα που η μητέρα του είπε στον πατέρα του για τη μυστική πόλη και για τις επισκέψεις του γιού τους εκεί εκείνος στην αρχή δυσανασκέτησε.

02:37 θύμωσε, της είπε ένα συνέλθι και πως δεν βοηθάει έτσι αλλά με τον καιρό και όσο συνεχίζονταν αυτές οι απουσίες του Πάρη έκανε πως το πίστευε υπήρχε λοιπόν μια μυστική πόλη γεμάτη παιδιά που εκεί πήγαινε ο Πάρης και έπαιζε όταν δεν ήταν μαζί τους όταν δηλαδή ήταν μόνο το σώμα του εκεί και δεν αντιδρούσε σε τίποτα άλλο δεν μπορώ να έχω δύο μέτωπα ανοιχτά σκέφτηκε ο πατέρας αν αυτό τη βοηθάει ας το πιστεύει Ας είναι.

03:07 Ο Πάρης χανόταν όχι μόνο για ώρες, αλλά κάποιες φορές και για μέρες. Το περισσότερο ήταν πέντε μήνες αργότερα που χάθηκε στην πόλη του για δύο ολόκληρες μέρες. Όταν επέστρεψε τους είπε μια λίγο αλόκοτη ιστορία, πως αυτή τη φορά άργησε παραπάνω να επιστρέψει, γιατί ήρθε ένα συνομιλικό του κορίτσι για πρώτη φορά στη μυστική πόλη, το οποίο νιώθε πάρα πολύ μόνο, έκλαιγε συνέχεια και οι παλιοί ζήτησαν από τον Πάρη να του μιλήσει, να του εξηγήσει, να του ηρεμήσει, να το παρηγορήσει.

03:35 Ο Πάρης άρχισε να της λέει πως τα πράγματα στην αρχή όντως φαίνονται παράξενα και ξένα, αλλά κάθε φορά είναι καλύτερα από την προηγούμενη. Πως όλη η μέρα παίζουν, πως εκεί δεν μπορεί να τους πειράξει κανένας και όλη τους ημέρα είναι χαρά και παιχνίδι. Ο Πάρης έπρεπε να μείνει μέχρι να πιστεί ο νέος επισκέπτης, το συνομιλικό του κορίτσι δηλαδή, να σταματήσει να κλαίει.

03:55 Να αρχίσει να ξεμιέται και να αρχίσει να παίζει με τα άλλα παιδιά. Ερχόταν από μια πραγματικότητα πολύ πιο δύσκολη από εκείνη του πάρη. Ήταν δηλαδή αρκετά πιο δύσκολο να την παρηγορήσουν, δεν υπήρχαν άλλωστε λόγια. Το καλύτερο που μπορούσαν να ελπίζουν όλοι τους ήταν να την κάνουν να ξεχαστεί και σιγά σιγά το κατάφεραν.

04:12 Το καινούριο πεντάχρονο Κέρδισε το χαμόγελο Και το σημαντικότερο Δεν πονούσε Στην μυστική πόλη Κανένας δεν πονούσε Όλο αυτό κράτησε για τον Μπάρι περίπου δύο χρόνια Δύο χρόνια πήγαινε να έρχονταν Μέχρι τα εφτά του Η μητέρα του πάντα εκεί να τον περιμένει να γυρίσει Και κάθε φορά με το φόβο αν θα γυρίσει αν ο πατέρας του άκουγε τις ιστορίες του και δεν αντιδρούσε αρνητικά.

04:46 Σε εκείνη τη φάση ήταν το καλύτερο για όλους. Για το παιδί, για τη γυναίκα του, για εκείνον. Είχε αποφασίσει να δέχεται αυτό που συνέβαινε και προσποιούταν πως άκουγε με ενδιαφέρον τις ιστορίες, πως τις πίστευε και κάποιο βράδυ σκέφτηκε τι ωραίο θα ήταν να υπήρχε μια μυστική πόλη να παίρνει τον πόνο και από τους μεγάλους.

05:04 Το τελευταίο βράδυ, λίγες μέρες μετά την τελευταία επίσκεψη του Πάρη στη Μυστική Πόλη στέκονταν και οι δύο πάνω από το κρεβάτι του Οι γιατροί του ογκολογικού νοσοκομείου για παιδιά τους έλεγαν τα χαρμό συνανέα πως ο μικρός μάλλον το ξεπέρασε οριστικά Οι δύσκολες θεραπείες που τον οδηγούσαν σε μικρούς θανάτους εντός αγωγικών σε ολοκληρωτικές απουσίες για ώρες ή για μέρες ήταν πια παρελθόν Ο Πάρης κέρδιζε τις δυνάμεις του, κοιμόταν κανονικά όπως όλοι Το πρωί ξυπνούσα και κυρίως δεν πονούσε Το πρωί που θα έβγαιναν από το νοσοκομείο, λίγο πριν φύγουν Ο γιατρός ζήτησε να μείνει για λίγη ώρα μόνος με τον Πάρη Έμειναν οι δυο τους περίπου 20 λεπτά Όταν ρώτησαν τον Πάρη μετά οι γονείς του τι είπαν Εκείνος απάντησε κάτι αόριστα για να αποφύγει μάλλον την επιτυσσουσία σ' απάντηση Φύγαν από το νοσοκομείο οι τρεις πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι στον πλανήτη Και πήγαν σπίτι Ο πρώτος χειρός περνούσε κανονικά Οι γονείς του δεν κουβέντιασαν ποτέ ξανά τα περί μυστικής πόλης

06:07 Ούτε η μητέρα του που είχε δείξει να πιστεύει εκείνη την ιστορία Αλλά έξαρε πια καλά και εκείνη και ο άντρας της Πως ήταν η μόνη αντίδραση που βρήκε για να αντέχει Ήθελε να την πιστέψει αλλά μάλλον δεν την έχει πιστέψει πραγματικά. Ο Πάρης ετοιμαζόταν να ξεκινήσει το σχολείο. Να πάει στην πρώτη δημοτικού με δύο χρόνια καθυστέρηση.

06:26 Πλησίαζε τα οκτώ και θα έπρεπε να πάει με παιδιά στην τάξη που ήταν έξι. Τους διαβεβαίωσαν από το σχολείο ότι αυτό δεν θα συνέβαινε όλα τα χρόνια και πως υπήρχε μία πρόνοια για τέτοιες περιπτώσεις και πως κάποια χρονιά θα αρχίσει να συμβαδίζει με τα παιδιά της συλλογίας του. και γενικώς την έκτη η τάξη πάντως αν την έβγαζε μαζί τους.

06:45 Κανονικά. Στα 12. Ένα πρωί η μητέρα του του φώναξε να σηκωθεί για το σχολείο. Ο Πάρης δεν την άκουσε. Η μητέρα του πήγε πάνω από το κρεβάτι του και προσπάθησε πιο επίμονα να τον ξυπνήσει. Τίποτα. Ο Πάρης δεν ξυπνούσε. Δεν αντιδρούσε καθόλου. Τρόμαξε, τον ταρακούνησε δυνατά, τίποτα. Πάγωσε, άρχισε να εδρώνει Χειρότερες μνήμες της ζωής της ήταν πάλι εκεί Και διεκδικούσανε επιστροφή Πήρε τηλέφωνο τον άντρα της στη δουλειά Έτρεξε αμέσως σπίτι Τηλεφώνησαν στο γιατρό του, στο ογκολογικό νοσοκομείο Δεν ευνεδιάστηκε εκείνος Καθόλου δεν ευνεδιάστηκε Και τους καφεσίχασε αμέσως Τους είπε να ερεμήσουν γιατί οι τελευταίες εξετάσεις του Πάρη ένα μήνα πριν ήταν πεντακάθαρες οπότε δεν υπήρχε κανένας λόγος ανησυχίας. Παρότι ο ίδιος ήξερε πως αυτό δεν σχετίζονταν καθόλου με το προηγούμενο θέμα του Πάρη ή να τους καθυσυχάσει τελείως τους είπε ότι σε μισή ώρα θα ήταν σπίτι τους. Έφτασα εκεί και εξέταζα τον Πάρη, όλα φυσιολογικά αλλά ο Πάρης απώνη.

07:45 Παρόχωλα αυτά ο γιατρός δεν έδειξε ένα ανησυχή. Οι γονείς του Πάρη παρεξενεύτηκαν. Δεν μπορούσαν να εξηγήσουν αυτή την έλλειψη ανησυχίας από πλευράς του γιατρού. Τους είπε ότι θα μείνει μαζί τους μέχρι να ξυπνήσει. Αυτό κράτησε περίπου άρζε δύο ώρες. Ο Πάρης ξύπνησε, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, σαν να ξυπνούσε κανονικά όπως κάθε πρωί και τότε ο γιατρός ξεκίνησε ένα διάλογο μαζί του με τον οποίο πάγωσαν και οι δύο γονείς.

08:09 «Εκεί ήσουν» ρώτησε ο γιατρός «Ναι» απαντήσε ο Πάρης «Εσείς μου είπατε να πάω» «Ήταν μια πολύ δύσκολη περίπτωση παιδί μου αλλά τα πήγες περίφημα Σε ευχαριστούμε πάρα πολύ» είπε ο γιατρός Οι γονείς του Πάρη ακούγαν το διάλογο αποσβολωμένοι Ο πατέρας αποφάσισε να επέμβει σε αυτό το παραλογισμό που εξελισσόταν μπροστά τους και σχεδόν φώναξε «Γιατρέ τι λέτε»

08:35 Ο γιατρός κατάλαβε ότι δεν μπορούσε άλλο να τους αγνοεί, να κάνει δηλαδή ότι δεν βρίσκονταν εκεί και πως έπρεπε να δώσει κάποιες εξηγήσεις. Ήξερε ότι δεν ήταν καθόλου εύκολο. Αποφάσισε να ξεκινήσει χωρίς προλόγους και ξέρεις αυτά τα λόγια που προλυαίνουν κάπως στο έδαφος, να ξεκινήσει απότομα, γι' αυτό και η πρώτη φράση που τους είπε ήταν «Η μυστική πόλη υπάρχει».

08:58 Εκεί ήταν που τα χρειάστηκαν οι γονείς του Πάρη. Δεν πίστευαν τι ακούγανε και από τι χείλη το ακούγανε Ο πατέρας του Πάρν δεν βρήκε κάτι καινούριο να πει Και επανέλαβε την ίδια φράση με πριν Αλλά τώρα όχι φωνάζοντας Σχεδόν απεγνωσμένος Γιατρέ τι λέτε Ο γιατρός ξεκίνησε να λέει την ιστορία Ήταν πριν από δέκα χρόνια περίπου.

09:32 Ήταν η πιο δύσκολη μέρα της ζωής μου. Μόλις είχαμε χάσει τρία παιδιά σε μία μέρα. Ήμασταν όλοι κομματιασμένοι. Είχαμε μαζευτεί το βράδυ σε ένα γραφείο περίπου δέκα, δεκαπέντε γιατροί. Είχαμε στα μάτια μας τα πρόσωπά τους. Αλλά κυρίως είχαμε στα αυτιά μας τους πόνους τους. Ανυποχώρητη πόνη. που μέρα με τη μέρα δυνάμωνα χωρίς να μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

09:55 Παιδιά από τριών μέχρι εφτά χρονών. Εκείνο το βράδυ τρεις από εμάς ανακοίνωσαν ότι τα παρατάνε. Ότι δεν είχαν άλλες αντοχές, άλλο κουράγιο. Να αισθάνονται λίγοι, να αισθάνονται ανεπαρκείς, να αισθάνονται ανίκανοι για κάτι καλύτερο. Να τους κοιτάνε συνέχεια, στα μάτια και στα χείλη οι γονείς, να τους παρακαλάνε τα παιδιά με το κουρασμένο βλέμμα τους να κάνουν κάτι και να μην μπορούν.

10:19 Ήταν πάρα πολύ δύσκολη βραδιά και ακόμα πιο δύσκολη κουβέντα. Είπαμε να πάμε σπίτια μας όλοι να ξεκουραστούμε και να το κουβεντιάσουμε ξανά την επόμενη μέρα. Σηκωθήκαμε να φύγουμε και τότε ένας από τους ακτινολόγους του νοσοκομείου ανέφερε τη μυστική πόλη. Ο μύθος της μυστικής πόλης είναι γνωστός και κυρίως στον κόσμο της ιατρικής εδώ και αιώνες.

10:39 Είναι κάτι σαν την φιλοσοφική λίθο των αλχημιστών. Ξέρετε, εκείνη την ουσία που έψαγναν οι αλχημιστές και που σύμφωνα με το θρύλο μπορούσε να μετατρέψει όλα τα μέταλα σε χρυσό αλλά και να χαρίσει την Αθανασία. Η ιατρική λοιπόν είχε φτιάξει το δικό της θρύλο που όμως είναι πολύ πολύ λιγότερο γνωστός από τη φιλοσοφική λίθο.

10:57 έψαχνα λοιπόν μια ουσία που θα έστελνε για λίγη ώρα για περισσότεροι και για μέρες τους αρρώστους σε έναν τόπο που δεν θα υπήρχε πόνος εστίασαν τις τρελές τους αυτές έρευνες κυρίως στα παιδιά τη δική τους φιλοσοφική λίθο λοιπόν την ονόμασαν μυστική πόλη μα αυτό είναι ένας θρύλος ένα παραμύθι είπε ο πατέρας του Πάρη αυτό πιστεύαμε κι εμείς είπε ο γιατρός «Συγγνώμη, τι εννοείτε» ρώτησε η μητέρα του Πάρη.

11:29 Ο γιατρός είχε βρεθεί πραγματικά σε δύσκολη θέση. Δεν μπορούσε να κάνει πίσω, αλλά δεν μπορούσε και να τα αποκαλύψει όλα. Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι πως δεν είναι μύθος. Υπάρχει αυτή η πόλη. Ο τρόπος δεν είναι γνωστό σε πάρα πολλούς. Οι περισσότεροι μάλιστα αρνούνται να δεχτούν και να συμμετέχουν σε κάτι που δεν μπορούν να κατανοήσουν και που δεν το αποδέχεται και η επιστημονική κοινότητα αλλά η μυστική πόλη που μπορεί να φιλοξενεί έστω και για λίγο τα άρρωστα παιδιά και να τους παίρνει για λίγο τον πόνο και να προσφέρει παιχνίδι και γέλιο υπάρχει.

12:02 Ο κτηνολόγος μας εξήγησε τον τρόπο, δεν θα σας πω περισσότερες λεπτομέρειες γιατί έτσι αλλιώς δεν θα καταλάβετε, αλλά μας τον έμαθε τον τρόπο και το καταφέραμε. Δεν αντίδρασε κανένας, τον εμπιστευτήκαμε. Ήταν τόσο μεγάλη η απόγνωσή μας Δεν ξέρω τι γίνεται αλλού Αλλά στο δικό μας νοσοκομείο Αυτή η πόλη υπάρχει εδώ και 10 χρόνια Συνδυάζουμε τις εγκεκριμένες θεραπείες Του πρωτοκόλου Με τον τρόπο να στέλνουμε τα παιδιά Στη μυστική πόλη να ξεκουράζονται λίγο Δεν μίλησε κανένας Για περίπου 5 λεπτά Ο πρώτος που έσπασε τη σιωπή Ήταν ο πατέρας του Πάρη Και γιατί μας τα λέτε αυτά γιατρέ Αυτό μοιάζει με ένα εφτασφράγι στο μυστικό Για ποιο λόγο το αποκαλύπτεται έτσι εύκολα σε εμάς Το έχετε πει και σε άλλους γονείς Όχι, είστε οι πρώτοι αυτά τα δέκα χρόνια Γιατί η δική σας περίπτωση Δεν είναι σαν τις άλλες Και τι διαφορετικό έχει η δική μας περίπτωση Το μπάρι Αυτός είναι διαφορετικός Δεν έχουμε συναντήσει ξανά τέτοιο παιδί Έχει πάρα πολύ μεγάλο χάρισμα Να κάνει αμέσως τα νεοφερμένα

13:05 στην μυστική πόλη παιδιά να αισθάνονται γρήγορα καλά. Τα ηρεμοί τον εμπιστεύονται τα παιδιά αποσαρμόζονται πιο γρήγορα, δεν αντιδρούν. Και όσο πιο γρήγορα αποσαρμόζονται, τόσο λεγοστεύουν οι ώρες του πόνου τους. Όσο καιρόν ο συνδεδομένος στο νοσοκομείο μας, αρκετά παιδιά που επέστρεφαν το πρωί από τη μυστική πόλη, τον περιέγραφαν.

13:26 Παιδιά των διπλανών φαλάμων του από πάνω ορόφου. Τον περιέγραφαν σαν το παιδί που τους βοήθησε πάρα πολύ. Τον χαρακτηρίζαν μάλιστα ως τον καλύτερο τους φίλο. Ανυπομονούσαν να ξαναπάνε στη μυστική πόλη για να συναντήσουν το μπάρι και να παίξουν. Το κουβεντιάσαμε για τρεις λίγες μέρες πριν φύγετε από το νοσοκομείο και είπαμε ότι είχαμε να κάνουμε με ένα ευγέτερα χαρισματικό παιδί που αν ήθελε θα μπορούσε να βοηθήσει πάρα πολύ στο σκοπό μας, να βοηθήσει τα άλλα παιδιά.

14:02 Του το εξήγησα όταν σας ζήτησα να μας αφήσετε για λίγο μόνους, αν θυμάστε, και του ζήτησα που και που, όταν είχαμε πραγματικά δύσκολες περιπτώσεις με παιδιά που δεν μπορούσαν να δεχτούν την πραγματικότητα της μυστικής πόλης, να μας βοηθούσε. Να πήγαινε δηλαδή πάλι εκεί για λίγο. Του είπα πως αυτό δεν θα γίνεται συχνά και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις όπως εχθές είναι.

14:22 Ήταν πάρα πολύ μεγάλο ρίσκο από πλευράς μας να ζητήσουμε κάτι τέτοιο και στην ουσία να αποκαλύψουμε ένα τέτοιο μυστικό σε ένα 7χρονο παιδί αλλά αποφασίσαμε να το πάρουμε αυτό το ρίσκο και ο Πάρης έδειξε απίστευτη ωριμότητα. Κατανόησε και τους λόγους που δεν θα έπρεπε να το πει σε εσάς, να το αποκαλύψει σε εσάς. Γιατί με εσάς δεν μπορούσαμε να ρισκάρουμε.

14:44 Δεν θα μας πιστεύατε έτσι κι αλλιώς, γιατί μόνο όποιος έχει πάει εκεί καταλαβαίνει και πιστεύει. Και τώρα τι ζητάτε, γιατρέ, είπε ο πατέρας του Πάρη. Δεν λέω ότι πιστεύω αυτή την τρελή ιστορία, αλλά τι μας ζητάτε. Να αφήσουμε το παιδί μας όποτε θέλετε εσείς να φεύγει και να έρχεται, να μην είναι μαζί μας παρά μόνο το σώμα του και εγώ να περιμένω εδώ αν και πότε θα γυρίσει.

15:07 Δεν μπορώ να το ζητήσω αυτό, το ξέρω. Σας ζητάω μόνο να το σκεφτείτε είπε ο γιατρός Περάσετε από τη θέση αυτή Ξέρετε πώς είναι να πονάει και να μην μπορούμε να κάνουμε απολύτως τίποτα Σκεφτείτε πόσους γονείς πόσα παιδιά μπορεί να βοηθήσει και επίσης ο ίδιος το θέλει Έτσι κι αλλιώς δεν θα είναι για πολλά χρόνια ακόμα Μέχρι να γίνει 12 χρονών Μέχρι τα 12 μπορείς να μπεις στη Μυστική Πόλη Μετά όχι Ο ίδιος είναι τώρα 8 είπε ο πατέρας Δεν είναι σε θέση να θέλει, ενώ δεν μπορεί να πάρει μόνος του τέτοιες αποφάσεις.

15:41 Γύρισε και κοίταξε τη γυναίκα του, περίμενε κάποια αντίδραση, κάτι προς υπεράσπιση του, αλλά δεν βρήκε κάτι τέτοιο. Η μητέρα του πάρεσε τεκότα ανακοίνητη, αμίλητη και σκέφτηκε. Έτσι και αλλιώς εκείνη το είχε πιστέψει από τότε, από εκείνες τις νύχτες στο νοσοκομείο. Είχε ανάγκη να πιστέψει σε κάτι και βρήκε αυτό. Γύρισε προς τον Μπάρη που τόση ώρα δεν έλεγε λέξη Και το ρώτησε Σύντηλες παιδί μου Θες να το κάνεις Θέλω Είπε ο Πάρης Δεν είναι σημαντικό μόνο για εκείνα τα παιδιά Είναι σημαντικό και για μένα Γιατρέ Είπε η μητέρα στο τέλος Δώστε μας λίγες μέρες και θα σας απαντήσουμε Οι επόμενες δέκα μέρες Φαντάεσαι πως πέρασαν Τα βάλαν όλα κάτω Τα κουβέντια στα ταζίγησαν εκατό φορές ο πατέρας του μαλάκωσε δεν ήταν πια τόσο αρνητικός ίσως γιατί δεν γινόταν να ξεχάσει εκείνες τις νύχτες στο νοσοκομείο που ο Πάρης γινόταν ένα μικρό κουβάρι από πόνους και που εκείνος προσευχόταν για θαύμα το θαύμα έγινε τελικά οπότε κάπως έπρεπε και εκείνος να το ξεπληρώσει

16:43 και δεν είναι ιδιαίτερα σπάνιο τα θαύματα να ξεπληρώνονται με κάτι εξίσου παράδοξο ένα μήνα μετά ήρθε στην τάξη στην πρώτη δημοτικού ένα καινούριο παιδί, ένα κορίτσι, η Ελεάνα. Ήταν και εκείνη όμως δύο χρόνια μεγαλύτερη από τα παιδιά της πρώτης δημοτικού, όπως και ο Πάρης. Η δασκάλα ζήτησε από τα παιδιά, αφού τους σύστησε την Ελεάνα, να την υποδεχτούν και να την αγκαλιάσουν στις παρέες τους.

17:09 Στο πρώτο διάλειμμα, η Ελεάνα πλησίασε τον Πάρη και τον ρώτησε τι κάνει. «Καλά είμαι, ευχαριστώ», απαντήσει ο Πάρης. «Δεν με θυμάσαι, ε» συνέχισε η Ελέανα. «Όχι, από πού να σε θυμάμαι» ρώτησε ο Πάρης. «Σωστά. Έχουν περάσει και δύο χρόνια και δεν ήταν και πάρα πολλές οι ώρες που περάσαμε μαζί. Μάλλον κάνεις λάθος, είπε ο Πάρης.

17:30 Γιατί εγώ πριν από δύο χρόνια ήμουν ξέρω πολύ καλά που ήσουν». «Ξέρω πολύ καλά που ήσουν. Εκεί ήμουνα κι εγώ». «Είχαμε βρεθεί στο νοσοκομείο», τη ρώτησε. «Στο νοσοκομείο όχι». Και τότε χαμηλώνοντας κι άλλο τη φωνή της, σχεδόν ψιθυρίζοντας, του είπε «Με βοήθησες πάρα πολύ εκείνο το βράδυ που ήταν η πρώτη μου μέρα στη μυστική πόλη». «Στο Χροστάο». Ο Πάριστος του τη θυμήθηκε. «Η Ελέανα».

17:56 Ήταν εκείνη τη μέρα που έλειψε δύο ολόκληρες μέρες και οι γονείς του κοντήψαν να τρελαθούν. «Όλα καλά τώρα», της είπε. «Ναι, μέχρι τώρα όλα καλά», του απάντησε. Σε λίγη ώρα είχαν μαζευτεί γύρω τους τα παιδιά της τάξης και ψαγνάνε να βρουνε τη παιχνίδι να παίξουν. Τότε η Ελέανα τους είπε «Θέλετε να παίξουμε τη μυστική πόλη».

18:15 «Τι είναι αυτό, πρώτη φορά τα ακούμε, πώς παίζετε». «Ελάτε, ελάτε να σας δείξω», είπε η Ελέωνα. Ήταν το podcast του Οδυσσέα Ιωάννη στο News 24 Ρεπτά. Σας ευχαριστώ για την παρέα. Τα λέμε πάλι.