Ο Άγγελος, η φωνή και τα δεκαεφτάχρονα
Το Podcast του Οδυσσέα ΙωάννουΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Σε αυτό το Podcast του Οδυσσέα Ιωάννου, μία ιστορία για το τελευταίο χαρτί που δεν ήρθε, τη Μαρλίν που χάθηκε και τη φωνή που συνέχεια τον γλίτωνε.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Είχε δεκαράκι και το δεκαράκι είναι πολύ καλό φύλλο για πρώτο φύλλο στο 2021. Τα χρήματα που υπήρχαν στο τραπέζι σε αυτό το στούκι ήταν τέσσερα χιλιάρικα. Τέσσερις χιλιάδες ευρώ λεφτά δηλαδή, λεφτά για ένα απλό 2021 σε φιλικό σπίτι παραμονή πρωτοχρονιάς. Καθιερωμένη συνάντηση τα τελευταία πέντε χρόνια, παραμονή πρωτοχρονιάς, μαζεύονταν στο σπίτι του Περικλή για χαρτάκι, για 2021 βασικά.
Ελεγχόμενα ποσά Το πιο μεγάλο στούκι που θυμόταν ήταν 300 ευρώ την προηγούμενη χρονιά Τώρα όμως το πράγμα ξέφυγε Και όταν ήρθε η σειρά του να παίξει με τη μάνα Είχαν μαζευτεί 4 χιλιάρια Ήταν ο έκτος από τους 6 στη σειρά για να παίξει Και η μάνα ήταν ο Περικλής Έφτασε η σειρά του Ο Περικλής του πρότεινε deal Του έδινε ένα χιλιάρικο για να αποσυρθεί Ο Άγγελος αρνήθηκε. Ο Περικλής ανέβασε την προσφορά του στα 1500. Ο Άγγελος πάλι αρνήθηκε. Ο Περικλής πέρα από το πρώτο φύλλο που είχε τράβηξε άλλο ένα και σταμάτησε. «Καλός είμαι», είπε. Ο Άγγελος κοιτώντας πάλι το δεκαράκι του ζήτησε φύλλο. Αλλά δεν ήρθε αυτό που περίμενε.
Δηλαδή περίμενε κάποιο δεκάρι Κάποια φιγούρα ή ακόμα καλύτερα έναν άσο Ήρθε ένα διάρακι Χλώμιασε Αλλά ποιος σταματάει στο 12 Ζήτησε κι άλλο φίλο Και ήρθε ένα εξάρακι Πήγε στα 18 Περίμενε λίγο Είπε στον Περικλή Να το σκεφτώ Με δύο φίλα ο Περικλής ήταν πάρα πολύ δύσκολο Να έχει μόνο 18 σκέφτηκε Ποιος ξέρει τώρα γιατί σκέφτηκε έτσι Ίσως λόγω της σιγουριάς που έδειξε ο Περικλής Και του πόσο γρήγορα είπε χωρίς σκέψη Καλός είμαι Όταν τράβηξε το δεύτερο φύλλο του Ο Άγγελος ήταν εγκλωβισμένος σε ένα άθροισμα Που είναι ένα από τα χειρότερα στο 21 Και αποφάσισε να ζητήσει και άλλο φύλλο Πάγωσε όταν είδε να σκάει ένα ωραιότατο 8 Ο Περικλής άρχισε να μαζεύει τα χαρτονομίσματα προτραπέζη το τραπέζι, ποτέ δεν έπαιζαν με μάρκες ήθελαν να βλέπουν τα πραγματικά χρήματα και ο Άγγελος έμεινε να μετανιώνει που δεν δέχτηκε τη συμφωνία για τα 1500 ευρώ.
Κάποιος από την παρέα ζήτησε από τον Περικλή αν ήθελε, δεν ήταν υποχρεωμένος αφού είχε μόνο δύο φύλλα και ο άλλος είχε καεί αν ήθελε να δείξει τι είχε. Εκεί ο Άγγελος ένιωσε το αίμα του να κάνει τις βαλίτσες του και να φεύγει από το σώμα του. Ο Περικλής είχε 17. Ένα 10 είχε πάρει στην αρχή και μετά τράβηξε ένα 7 και σταμάτησε.
Αν σταματούσε δηλαδή και ο Άγγελος στο 18, τι σημασία έχει πιο όμως αυτό. Τώρα κανονικά για να ολοκληρωθεί η σκηνή με έναν στερεοτυπικά κινηματογραφικό τρόπο θα έπρεπε στο επόμενο πλάνο να βγει στο μπαλκόνι απογοητευμένος και να ανάψει τσιγάρο. Αλλά ο Άγγελος δεν καπνίζε. βγήκε όντως στο μπαλκόνι όμως μέσα στον ψόφο των δύο βαθμών παραμονή πρωτοχρονιάς και περίμενε με κάποιο φόβο και ανήμπορος να αποφύγει αυτό που ερχόταν περίμενε τη φωνή περίμενε εκείνη τη φωνή που τα τελευταία χρόνια ήταν σχεδόν πάντα μαζί που δεν ήθελε που δεν γινόταν να γλιτώσει από αυτήν που είχε αποδεχτεί τη μοίρα του πως θα την κουβαλούσε παντού και πάντα και η φωνή συνεπής Δεν άρχισε να έρθει Δεν τραβάνε από 18 ώρες Εσύ που το είδες γραμμένο Ποιος νομίζεις πως είσαι Πιστεύεις ότι παίζεις σε ταινία Δεν τραβάνε από 18 Ή τουλάχιστον όχι εσύ Τέσσερα χιλιάρικα ήταν το στούκι Σταμάτα εκεί Τι θα έβγαζε η μάνα και με δύο τριάρια και δύο διπλά περασμένα τα βλέπεις εκεί μπροστά σου, στα χαρτιά που έχουν κατεβάσει άλλοι
που πας ρε εσύ από 18 ή θέλεις να το παίξεις παικτής να το κάνεις εντυπωσιακό τι σκεφτώσουν όταν τράβαγες να πας 20-21 να πάρεις τα φράγκα και να φύγεις σαν πολιούμαν κάτσε τώρα παγωμένος γιατί ακόμα και το αίμα σου δεν σε άντεξε και σηκώθηκε να φύγει κάτσε εδώ παγωμένος να κοιτάς τώρα Πού πήγαινας γαμώτος σου Από 18 Τι, η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς Πού να δείς τι κάνει η τύχη με τους χαζούς Οι τολμηροί Δεν είναι έτοιμοι να βάλουν τα κλάματα όταν χάσουν Και εσύ, κοίτα, είσαι για λύπηση Δεν έχεις κουράγιο να σηκωθείς από την καρέκλα Έχεις εδώ κολλήσει στο μπαλκόνι Έχεις σκευρώσει Έχεις πάρει το σχήμα της πανωλεφρίας Πού πήγαινες από 18 Πάρε τώρα ένα γεμάτο οχταράκι Νάκης να πορεύεσαι και τράβας το 26 Ωραίο νούμερο το 26 Είναι ένα βήμα πριν το διάολο Εντάξει μωρέ μια φορά το χρόνο Παραμονή πρωτοχρονιάς Έτσι για το καλό Για πιανού το καλό ρε σε Εσύ θα συνέλθεις πια μεγάλη εβδομάδα Θα κλαις τον ύπνο σου για τα τέσσερα χιλιάρια Θα βλέπεις για μήνες να σκάει στο τραπέζι
Το οκτώ μπαστούνι και θα σε έχουμε με ωρό Υπάρχουν κάποιοι που τραβάνε από 18 Στο είπα Δεν είσαι φτιαγμένος για τέτοια. Και να σου πω και το άλλο. Πες ότι τράβαγες ένα γλυκό τριάρακι. Και μάζευες τα λεφτά. Ακόμη και τότε πιστεύεις ότι θα άλλαζε κάτι. Θα γινόσουν άλλος. Θα ήσουν με τους νικητές. Τι τύχη. Τι φοράς. Δεν σε φοράει.
Να μοιάζει με τύχη, αλλά να είναι το φυσικό αποτέλεσμα δεξιοτήτων και επιλογών που φαίνονται ασύνδετες με την εξέλιξη των πραγμάτων, αλλά υπάρχουν. Με έχασες, ε. Καλά, άστο. Και να σου πω, καλύτερα που δεν κέρδιξες. Καλύτερα. Θα ήσουν δύο φορές για λύπηση. Θεωρώντας ότι έγινες κάτι που κανένας άλλος δεν το βλέπει και στην πραγματικότητα ούτε καν το πλησιάζεις.
Την επόμενη φορά που θα φτάσεις στο 18 θυμήσου ρε συλλέγω τον μεγάλο Αλεξανδρίνο τον Καβάφη και εδώ που έφτασες λίγο δεν είναι. Τόσο που έκαμες Μεγάλη δόξα Και ήταν η πρώτη φορά που η φωνή ήταν τόσο επικριτική Και θυμωμένη Δεν το συνήθιζε Ο Άγγελος δεν απάντησε Δεν έβρισκε κανένα νόημα να το απαντήσει Ελάχιστες φορές μόνο το έκανε Η πρώτη φορά που συναντήθηκαν Η πρώτη φορά που την άκουσε ήταν εκεί γύρω στα 18 Στις Πανελλήνιες Μετά τα μαθηματικά Η λύση της τέταρτης άσκησης της θεωρητικά πιο δύσκολης, του φαινόταν πάρα πολύ απλή.
Σκέφτηκε πως δεν ήταν δυνατόν η τέταρτη άσκηση να είναι τόσο εύκολη. Συνήθως την τέταρτη, ξέρεις, δοκιμάζεται η μαθηματική σκέψη, ποιος έχει μαθηματική σκέψη, είναι πιο σύνθετη η απέτηση στην επίλυση της άσκησης και εκεί στην ουσία διαχωρίζεται η Ήρα από το Στάρι. Εκεί δηλαδή σταματάνε οι μέτροι και πιάνουν δουλειά τα μαθηματικά μυαλά.
Αποφάσισε να δοκιμάσει κάτι ιδιαίτερα περίπλοκο, όχι για να αντιπωσιάσει τους διορθωτές, αλλά επειδή ήταν σίγουρος πως η τέταρτη άσκηση, για να είναι τέταρτη, ήθελε μία άλλη αντιμετώπιση. Χαώθηκε. Μπερδεύτηκε. Στο τέλος αγχώθηκε πάρα πολύ με το χρόνο και δεν την έλυσε. Όταν βγήκε έξω από τις κουβέντες των υπόλοιπων, κατάλαβε ότι η λύση τελικά ήταν η πρώτη που είχε σκεφτεί.
Η απλή. Η μπροστά στα μάτια του. Κάθισε μόνος του σε μια γωνιά στο προαύλιο προσπαθούντας να συνειδητοποιήσει και να χωνέψει τι του είχε συμβεί. Και τότε για πρώτη φορά την άκουσε. Καθαρή, ζωντανή σαν να την είχε απέναντί του στο ένα μέτρο. Μαντάρα τα έκανες, ε! Οποιουσδήποτε άλλος θα τρόμαζε. Ο άγγελος όχι. Δεν ξέρε πολύ καλά τι ήταν αυτή η φωνή και από κού ερχόταν.
Μου το είχαν πει πως είσαι δύσκολη περίπτωση αλλά έχω αντιμετωπίσει και δυσκολότερες είπε η φωνή. Αφού σου το είχαν πει γιατί συνεχίζεις το είπε ο Άγγελος. Γιατί αυτή είναι η δουλειά μου. Πρέπει κάποια στιγμή να τελειώσει αυτό. Να περιμένουν και άλλοι. Στα χρόνια που πέρασαν στα επόμενα δώδεκα δηλαδή μέχρι την παραμονή πρωτοχρονιάς που ο Άγγελος πλησίαζε να κλείσει τα 30, είχαν πάρα πολύ συχνά τα καυγαδάκια τους.
Η φωνή ήταν εκεί κάθε φορά που ο Άγγελος έκανε κάτι παράτολμο, κάθε φορά που κυνηγούσε κάτι άπιαστο, που τολμούσε κάτι που τον ξεπερνούσε, που δεν πιανόταν. Ήταν εκεί να προσπαθεί να τον επαναφέρει στα μέτρα του, στις πραγματικές του διαστάσεις, στο μέσο όρο δηλαδή. Να τον αποθαρρύνει από την τρέλα, να τον αποθαρρύνει από το να ονειρεύεται.
Η αλήθεια είναι πως το να τζογάρεις λεφτά πάνω σε ένα φιλοτράπουλας δεν το λες ακριβώς και όνειρο, τουλάχιστον όχι από εκείνα τα όνειρα που λες να ένας άνθρωπος που ονειρεύεται. Ο Άγγελος δεν ήταν τζογάδορος. Δεν ήταν αυτό δηλαδή που χαρακτήριζε τις παράτολμες επιλογές του. Μόνο στις γιορτές των Χριστουγέννων τον έπιανε αυτός ο πιερετός.
Δεν είχε γενικά το μικρόβιο. Είχε όμως άλλα που η φωνή δεν τα προλάβαινε. Ο τρόπος που σκέφτηκε, ο τρόπος που ενήργησε στην τέταρτη άσκηση μαθηματικών στις Πανελλήνιες τον ακολουθούσε συνέχεια. Αυτός ο τρόπος τον γοήτευε. ήταν ένας τρόπος που θεωρούσε ότι για αυτόν ήταν φτιαγμένος. Να πηγαίνει δηλαδή από τα απάτητα μέρη, όχι από εκεί που θα πήγαιναν οι περισσότεροι, από το δρόμο που φαινόταν πως ήταν όχι μόνο πιο βατός, αλλά και πιο σωστός, αν υπάρχει σωστός τρόπος βέβαια για να ζεις.
Το Σεπτέμβριο της χρονιάς που μπήκε στο Πανεπιστήμιο, ναι, κατάφερε τελικά να περάσει την επόμενη χρονιά, στη Σχολή Χημικών Μηχανικών, σκέφτηκε να μην αρχίσει να παρακολουθεί τα μαθήματα αμέσως αλλά να πάει ένα μεγάλο ταξίδι πρώτα. Η οικογένειά του του έκανε τα έξοδα ως δώρο για την επιτυχία του. Πήγε μόνος του στην Αβάνα, στην Κούβα.
Έμεινε 15 μέρες. Ένα βράδυ που καθόταν έξω από το ξενοδοχείο χωρίς να μπορεί να αποφασίσει που θα πάει τον πλησίασε η Μαρλίν. Α, κορίτσι 20 χρονών. με κοντί κόκκινη φούστα, μια άσπρη μπλούζα με τυραντάκια, αθλητικά παπούτσια και ψηλές άσπρες κάλτσες που έφτανε μέχρι το γόνατο. Του έπιασε κουβέντα. Της είπε ότι είναι από την Ελλάδα.
«Ξέρεις που είναι» τη ρώτησε. «Δεν είμαι σίγουρη. Ξέρω δηλαδή πως είναι στην Ευρώπη αλλά δεν νομίζω ότι μπορώ να την βρω στο χάρτη». Είπανε διάφορα σοβαρά γιαστία. Κάποια στιγμή η Μαρλίν του πρότεινε να πάνε μια φόρτα. Πού σκέφτεσαι, ρώτησε ο γελός. Πριν απαντήσει η Μαρλίνη της είπε ξέρεις σκεφτόμουν να πάω στο Παλάθιο Ντελασάλσα να ακούσω λίγη μουσική.
Πολύ τουριστικό μου ρε, του είπε εκείνη. Αν θέλεις πραγματικά να ακούσεις μουσική, έλα θα σε πάω κάπου εγώ. Πήραν ένα ταξί, όχι από εκείνες τις κουβανέζικες κούρσες στις δεκαετίες του 50 που ένας θεός ξέρει με τι πατέντες κατάφερναν να τις κρατάνε ακόμα ζωντανές και να κινούνται. Το εμπάργκο τόσων δεκαετιών περιέλαμβανε βέβαια και τα ανταλλακτικά αυτοκινήτων, αλλά εκείνοι με κάποιο τρόπο τα κατάφερναν.
Ήταν ένα σύγχρονο ταξί, ήταν ένα Peugeot 106 ή 208, ένα από τα δύο, τέλος πάντων δεν έχει σημασία, από εκείνα που μπορούσαν να τα πάρουν μόνο οι τουρίστες και πληρώνονταν με δολάρια. Μετά από μισή ώρα περίπου και περνώντας από μέρη που σε έπιανε ένα άγχος Ένα που πάμε τώρα από εδώ Η Μαρλίνη είπε στον οδηγό να σταματήσει Πλήρωσε ο άγγελος και περπάτησαν περίπου 30 μέτρα σε ένα χωματόδρομο Η μουσική ακουγόταν απ' έξω Όχι κάποια φοβερή έκπληξη Έπαιζε το τσάν τσάν που το απογείωσαν οι Μπουένα Βι στα social club Αυτό και το κουάντανα μέρα μπορεί να τα είχε ακούσει και 100 φορές τις προηγούμενες δέκα μέρες που ήταν στην Αβάνα σε κάθε δρόμο σε κάποια παρέα, κάποιος μοναχικός μουσικός αυτά τραγούδουσαν όλοι, αυτά τα δύο οπωσδήποτε ήταν στο ρεπροτόριο μόλις μπήκαν βρέθηκαν μέσα σε μια αυλή ήταν μια εξωτερική αυλή που δεν φαινόταν από το δρόμο πέντε μουσικοί με κιθάρες κρουστά και ένα ακουστικό μπάσο έπαιζαν διάφορα ενώ γύρω τους κάθονταν και τραγουδούσαν κάμια δεκαπενταριά άντρες και γυναίκες
με πολύ μεγάλο έβρος ηλικίας από 18, 20 μέχρι 70. Κάθεσαν ανάμεσά τους. Ο άγγελος έκανε ένα ανέβμα με το κεφάλι σαν χαιρετισμό και οι περισσότεροι του το ανταπέδωσαν χαμογελώντας. «Τι είναι εδώ» τη ρώτησε. «Το σπίτι μου» του είπε. Και του έδειξε μία πόρτα ευθεία, μία από τις 6-7 πόρτες γύρω-γύρω από την αυλή. Μείνω με τον πατέρα μου Και έδειξε έναν από τους τρεις κιθαρίστες Και τον αδελφό μου Του έδειξε το παιδί στα κρουστά Και τη μητέρα μου Αλλά δεν έδειξε προς κάποια κατεύθυνση Δεν κατάλαβε δηλαδή ο Άγγελος Αν η μητέρα δεν ήταν κάπου ανάμεσα τους Είχαν αρχίσει να παίζουν τραγούδια Που ο Άγγελος τα άκουγε για πρώτη φορά Ενθουσιάστηκε Τραγούδια αντιτουριστικά δηλαδή Αυτά που ήθελε να ακούσει Η Μαρλίν άφησε τα αγγλικά Και του μίλησε πρώτη φορά ισπανικά «Hablas español»
Τον ρώτησε «Hablo un poco, pero entiendo mucho» Της είπε ο Αντρέας Και η Μαρλίν γέλασε με την απάντηση Ο Άγγελος είχε χαλαρώσει πάρα πολύ Είχαν φύγει εντελώς Οι ανησυχίες του Οι ανησυχίες που του γεννήθηκαν Δηλαδή όταν περνούσαν με το ταξί Αυτούς τους αφώτιστους ερημικούς δρόμους και επειδή ήταν και ιδιαίτερα φιλικοί όσοι βρίσκονταν στην αυλή, περνούσε πάρα πολύ καλά.
Όμως τότε έρθε πάλι η φωνή. Είχε να την ακούσει πάνω από ένα μήνα. «Σήκω και φύγε. Δεν θα πάει καλά αυτό. Τι δουλέξει εδώ. Πόση άγνοια κινδύνου πια». Ο άγγελος μέσα στο κεφάλι του απάντησε «Μουσική παίζουν. Τι μπορεί να πάει στραβά ανάμεσα σε ανθρώπους που παίζουν μουσική». Παρ' όλα αυτά όμως αγχώθηκε γιατί σκέφτηκε πως Όταν αποφάσισε να φύγει πως θα έφευγε Με τι Και δεν ήξερε καν που βρισκόταν Ρώτησε τη Μαρλίν Με ποιο τρόπο θα έφευγε Να πας που Του είπε η Μαρλίν χαμογελώντας Μετά σηκώθηκε Τον άφησε εκεί Περπάτησε λίγο και μπήκε μόνη της στο σπίτι Ο άγγελος τότε ανησύχησε πραγματικά Άκουσε τη φωνή να του λέει κουράστηκα να σε γλιτώνω συνέχεια αλλά τώρα έχεις πραγματικά μπλέξη και ούτε εγώ δεν ξέρω πώς θα ξεμπλέξουμε από όλο αυτό μετά μετά υπάρχει ένα κενό στη μνήμη του Άγγελου δεν θυμάται τι μεσολάβησε μέχρι τη στιγμή που βρέθηκε εντελώς μόνο στην αυλή πότε έφυγαν, πού πήγαν όλοι τίποτα χτύπησε την πόρτα που του είχε δείξει η Μαρλίν πως ήταν το σπίτι της
δεν απαντήσε κανένας Βρέθηκε έξω στο χωματόδρομο Προσπαθώντας να προσανατολιστεί Προς τα που να τραβήξει Προς τα που να πάει για να βρει λίγο κόσμο Να βρει έναν τρόπο να επιστρέψει Στο ξενοδοχείο Εσύ μια μέρα θα σκοτωθείς για τα τραγούδια Του είπε η φωνή Πάλι θυμωμένη Όλο αυτό το περνάς γιατί ήθελες να ακούσεις τραγούδια Ο Άγγελος δεν είχε κουράγιο Να αντιπαρατεθεί είχε αρχίσει να φοβάται και λίγο αναγκάστηκε να ζητήσει τη βοήθεια της φωνής βρες έναν τρόπο να φύγουμε από εδώ και θα συζητάμε μετά αυτά για το τι αξίζει να σκοτωθείς και για το τι δεν αξίζει να σκοτωθείς το ταξί που ήρθε και σταμάτησε μπροστά του ήταν σίγουρα μέσα στο ανεξήγητο πλαίσιο που ήταν τα πάντα δεν ήταν σε θέση να ψάξει λογικές εξηγήσεις έφτασε στο ξενοδοχείο στις 5 ταξιμερώματα Εξημερώματα έπεσε και κοιμήθηκε.
Εκείνη την ημέρα, εκείνη την παραμονή πρωτοχρονιάς που έχασε τα 4.000 κατραβώντας 8 από 18 και μετά το κρεσέντο θυμού από τη φωνή που ένας Θεός ξέρει που βρήκε τόσους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς με τα μάτια σου, αλλά να σου είναι αδύνατο να τον περιγράψεις. Πρέπει να γυρίσουμε πια όμως, του είπε. Ο άγγελος δεν απάντησε, ούτε ρώτησε πού έπρεπε να γυρίσουν, γιατί ήξερε.
Νομίζεις, συνέχισε ο επισκέπτης, πως είσαι ο πρώτος άγγελος που την κοπανάει για να κατέβει κάτω και να ζήσει όλα όσα δεν πρόλαβε να ζήσει. Συνέχεια συμβαίνει, ειδικά μέσα στους πιτσιρικάδες, και έχουν βάλει εμένα να σας μαζεύω. Μην έχεις παράπονο, 12 χρόνια σε άφησαμε Άλλους τους μαζεύω και τους γυρίζω πάνω στο μήνα Εσείς είσαι από τους πιο ευνοημένους Δεν ξέρω γιατί σε άφησαν τόσο πολύ Δεν ρωτάω, δεν είναι αυτή η δουλειά μου Έλα τώρα όμως, πρέπει να γυρίσουμε Αν έβρισκε κάποιος μια εφημερίδα Της 16ης Ιουλίου του 1984 Θα διάβαζε για τον 17χρονο άγγελο Που γλίστρισε το προηγούμενο βράδυ Και έπεσε από τα βράχια του λεκαβητού προσπαθώντας να ακούσει λαθρέα το αγαπημένο του συγκρότημα.
Δεν κατάφερα να το αποδεχτεί και να προσαρμοστεί σε όλο αυτό. Κάποιοι προσαρμόζονται γρήγορα, κάποιοι θέλουν πάρα πολύ χρόνο. Έχουν μια σταθερά πισμωμένη άρνηση που δεν τους βοηθάει. Με αυτούς είναι πιο ελαστικοί. Συνήθως είναι τα παιδιά, γενικά οι μικρές ηλικίες άνθρωποι. Κάνουν τα στράβα μάτια, κάνουν πως δεν τους βλέπουν να ψάχνουν συνέχεια, για να βρουν τρόπους να φύγουν, να επιστρέψουν κάτω, να ζήσουν λίγο παραπάνω.
Τους αφήνουν κάποιο βράδυ μια πορτούλα ανοιχτή να φύγουν και τους μαζεύουν πάλι μετά από κάποιο διάστημα. Στον δρόμο της επιστροφής, που μην φανταστείς ότι κράτησε πολύ ώρα, ο Άγγελος δεν ήταν ελληπιμένος. Σκεφτόταν πόσοι έχουν τη δυνατότητα μιας δεύτερης ευκαιρίας. Και σε εκείνον την είχαν δώσει απλόχερα. και κυρίως αυτή η δεύτερη φορά που δεν κράτησε και λίγο απάλληνε κάπως την αρχική του στεναχώρια για το τόσο νωρίς για το στα 17 του σκέφτηκε ότι τίποτα δεν είναι λίγο ποιος κρίνει το λίγο και το πολύ δεν είναι λίγο το 17 είναι πολύ περισσότερο από όσο θα μπορούσε να ονειρευτεί κάποιος που δεν γεννήθηκε ποτέ όταν επέστρεψε πάνω Τον έβαλαν στο τμήμα υποδοχής Ο άγγελος υποδεχόταν τα 17χρονα Που έφταναν εκεί με σκαμμένα μάτια Από τα κλάματα Τα έπαιρναν αγκαλιά Και τους έλεγε βλακίες για να γελάσουν Ήταν το podcast του Οδυσσέα Ιωάννου Στο News 24 Ευχαριστώ πάρα πολύ για την παρέα Τα λέμε πάλι
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
