Skip to content
PodBase
Υπόθεση Richard Speck - Οκτώ κραυγές

Υπόθεση Richard Speck - Οκτώ κραυγές

True Crime Αλα Ελληνικά
Σεπτέμβριος 30, 2026 00:28:24 Σεζόν 1 Επεισόδιο 295
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Ένα ζεστό καλοκαιρινό βράδυ στο Chicago.

Μέσα σε ένα μικρό σπίτι, οκτώ νεαρές γυναίκες τελειώνουν τη μέρα τους χωρίς να γνωρίζουν ότι, λίγα μέτρα πιο πέρα, κάποιος πλησιάζει.

Ξαφνικά, πόρτες κλείνουν. Βήματα ακούγονται στους διαδρόμους. Οι φωνές λιγοστεύουν. Και κάθε λεπτό που περνά, το σπίτι γίνεται όλο και πιο ήσυχο.

Μέχρι να ξημερώσει, αυτό που κάποτε ήταν ένα συνηθισμένο σπίτι γεματο γέλια θα έχει μετατραπεί σε ταινία τρόμου.

Και μία γυναίκα θα παραμένει κρυμμένη, περιμένοντας να καταλάβει αν η νύχτα έχει πραγματικά τελειώσει.

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

13 Ιουλίου 1966 και βρισκόμαστε στο South Deering στο Σικάγο. Κρυμμένη κάτω από ένα κρεβάτι προσπαθούσε να μείνει εντελώς ακίνητη. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά, η ανάσα της είχε γίνει κοφτή και κάθε μικρός θόρυβος μέσα στο σπίτι ήταν αρκετός για να την κάνει να παγώσει. Δεν ήξερε αν ο άντρας που είχε μπει στο σπίτι είχε φύγει ή αν βρισκόταν ακόμη κάπου εκεί μέσα Θα μπορούσε να είναι στον διάδρομο σε κάποια από τα διπλανά δωμάτια ή να γυρίσει ξανά ανα πάσα στιγμή Για ώρες άκουγε βήματα, πόρτες να ανοίγουν και να κλείνουν και φωνές που σταματούσαν σχεδόν αμέσως Οι φίλες της έφευγαν από το δωμάτιο μία-μία και δεν επέστρεφαν ποτέ.

Εκείνη δεν μπορούσε να δει τι συνέβαινε λίγα μέτρα πιο πέρα. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να μένει κρυμμένη και να προσπαθεί να μην ακουστεί. Ύστερα το σπίτι ησύχασε αλλά η σιωπή δεν την έκανε να νιώσει ασφαλής. Δεν μπορούσε να ξέρει αν όλα είχαν τελειώσει ή αν εκείνος βρισκόταν ακόμη εκεί. Έμεινε κάτω από το κρεβάτι για ώρες μέχρι που άρχισε να ξημερώνει.

Μόνο τότε τόλμησε να βγει. Και όταν κοίταξε γύρω της κατάλαβε τι είχε συμβεί μέσα σε εκείνο το σπίτι όσο εκείνη κρυβόταν λίγα μέτρα μακριά. γιατί η νύχτα που μόλις είχε περάσει έμοιαζε να έχει βγει κατευθείαν από την κόλαση. Δεν μπορούσα να βρει κανένα τρόπο να στραγγίσω. Και την στραγγίσεις με τι? Με σκοτσί. Είμαστε όλοι δύσκολοι, σε κάποιο τρόπο ή άλλο.

Και θα σας πάει σε όλο τον κόσμο για να ξετυλίξουμε μαζί σελίδες από γνωστά και άγνωστα εγκλήματα, serial killers και άλλοι τες υποθέσεις. Είμαι η Μυρτώ και κάθε εβδομάδα θα βουτάμε στο σκοτάδι του ανθρώπινου μυαλού. Ο Ρίτσαρτ Μπέντζαμιν Σπέκ γεννήθηκε στο Κέρκου του Ιλληνόη και ήταν το έβδομο από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας.

Λίγο μετά την γεννησή του, οι γονείς του μετακόμισαν στο Μουνμάουθ, όπου πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Από όλους στην οικογένεια φαίνεται πως ήταν περισσότερο δεμένος με τον πατέρα του. Όταν εκείνος πέθανε από καρδιακή προσβολή το 1947, ο Ρίτσαρτ ήταν μόλις 6 ετών. Και τότε η ζωή στο σπίτι άρχισε να αλλάζει. Η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε έναν ασφαλιστή από το Τέξας, τον Καρλ Όγκουστ Λίντμπεργκ, έναν άνθρωπο με σοβαρό πρόβλημα αλκοολισμού και μακρύ ποινικό παρελθόν.

Τα χρόνια που ακολούθησαν δεν είχαν σταθερότητα. Η οικογένεια μετακόμισε πολλές φορές, σχεδόν πάντα σε φτωχικές περιοχές, ενώ η σχέση του Ρίτσαρτ με τον πατριό του ήταν πολύ δύσκολη. Ο Λίντμπεργκ έπινε συχνά. Έλειπε αρκετά από το σπίτι. Τον έβριζε και τον απειλούσε και ο Ρίτσαρτ δεν τον ένιωσε ποτέ πραγματικά σαν οικογένειά του.

Δυσκολίες είχε και στο σχολείο. Οι βαθμοί του ήταν χαμηλοί. Χρειαζόταν γυαλιά αλλά δεν ήθελε να τα φοράει και λίγο μετά τα δέκατα έκτα γενεθλιά του εγκατέλειψε οριστικά το σχολείο. Το αλκοόλ είχε γίνει ήδη σταθερό κομμάτι της ζωής του. Είχε αρχίσει να πίνει από τα 12 και μέχρι τα 15 του χρόνια μεθούσε σχεδόν καθημερινά.

Η πρώτη του σύλληψη είχε γίνει ήδη στα 13 και τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν πολλές ακόμη, κυρίως για μικρότερα δικήματα. Παρ' όλα αυτά για ένα διάστημα κατάφερε να κρατήσει σταθερή δουλειά σε εταιρεία εμφιάλωσης της 7up στο Ντάλλας Εκείνη την περίοδο γνώρισε την 15χρονη Shirley Annette Malone την οποία παντρεύτηκε το 1962 και λίγους μήνες μετά γεννήθηκε η κόρη τους η Robbie Lynn Η εμπλοκή του με τον νόμο έγινε πολύ πιο σοβαρή στα 1921 του, όταν καταδικάστηκε για πλαστογραφίες και διαρρήξεις. Μπήκε στην φυλακή και αποφυλακίστηκε με όρους το 1965.

Μόλις μία εβδομάδα μετά την αποφυλακισή του, ο Σπέκ βρέθηκε ξανά αντιμέτωπος με τον νόμο. Επιτέθηκε σε μία γυναίκα στο πάρκιγγ μιας πολυκατοικίας όπου έμενε, κρατώντας ένα μεγάλο κουζνομάχαιρο μήκος 43 εκατοστών. Η γυναίκα άρχισε να φωνάζει και ο Σπέκ έφυγε τρέχοντας. Όμως η αστυνομία τον εντόπισε λίγα τετράγωνα πιο πέρα.

Επέστρεψε στην φυλακή, αλλά εξαιτίας ενός λάθους αποφυλακίστηκε πολύ νωρίτερα από όσο προβλεπόταν. Οι μήνες που ακολούθησαν δεν είχαν καμία ουσιαστική αλλαγή. Η σύζυγός του κατέθεσε αίτηση διαζυγίου και ο Σπέκ συνέχισε να πίνει και να μπλέκει σε καυγάδες. Σε έναν από αυτούς μαχαίρωσε έναν άντρα μέσα σε μπαρ, όμως απέφυγε μια νέα μεγάλη ποινή και τελικά τιμωρήθηκε με πρόστιμο μόλις 10 δολαρίων.

Δεν το πλήρωσε όμως και πέρασε άλλες τρεις μέρες στην φυλακή. Μέχρι τον Μάρτιο του 1966 είχε ήδη συλλευθεί δεκάδες φορές στον Τάλλας και αποφάσισε πως ήταν ώρα να φύγει από την πόλη. Πήγε στο Σικάγο, όμως δεν έμεινε εκεί για πολύ και σύντομα επέστρεψε στο Ελληνόι. Όταν το διαζύγιο του με την Σέρλι οριστικοποιήθηκε και έμαθε ότι εκείνη είχε ξαναπαντρευτεί, αντέδρασε με θυμό.

Το αλκοόλ εξακολουθούσε να κυριαρχεί στην ζωή του και οι καυγάδες στα μπαρ της περιοχής είχαν γίνει μέρος της καθημερινότητάς του. Τα ξημερώματα της 3ης Απριλίου, η 65χρονη Βέρτζιλ Χάρις επέστρεψε στο σπίτι της και βρέθηκε απέναντι σε έναν άγνωστο άντρα που κρατούσε μαχαίρι. Αργότερα τον περιέγραψε ως λευκό, 1,83 στο ύψος, με νότια προφορά και έναν τρόπο ομιλίας που της είχε μείνει στην μνήμη Γιατί παρότι την απειλούσε, μιλούσε ήρεμα και ευγενικά Ο άντρας αυτός την έδεσε, την βίασε και προτού φύγει της έκλεψε 2,5 δολάρια Μία εβδομάδα αργότερα εξαφανίστηκε η τένταδιάχρονη Μέρι Κ. Πίρς η οποία εργαζόταν σε ένα μπαρ της περιοχής Το άψυχο σώμα της βρέθηκε σε ένα άδειο χειροστάσιο πίσω από το μαγαζί με σοβαρούς τραυματισμούς στην κοιλιά που είχαν προκαλέσει ρήξεις στο ύπαρ και τελικά τον θάνατό της Ο Ρίτσαρτ Σπέκ σύχνασε στο συγκεκριμένο μπαρ και γνώρισε καλά τον χώρο γύρω του.

Όταν εμφανίστηκε για να πάρει τον τελευταίο του μισθό, η αστυνομία τον ρώτησε για τον θάνατο της Μερί Κέι και του ζήτησαν να παραμείνει στην πόλη επειδή ήθελαν να του μιλήσουν ξανά. Όταν όμως οι αστυνομικοί πήγαν στο ξενοδοχείο όπου έμενε, εκείνος είχε ήδη εξαφανιστεί. Η έρευνα στο δωμάτιό του ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τις υποψίες τους. Βρήκαν ένα ραδιόφωνο και κοσμήματα που η Βέρτζιλ Χάρις είχε δηλώσει ότι έλειπαν από το σπίτι της μετά την επίθεση, μαζί με άλλα αντικείμενα που προέρχονταν από άλλες διαρρήξεις.

Ο Σπέκ τότε επέστρεψε στο Σικάγο Η αδερφή του η Μάρθα που ζούσε εκεί με την οικογένειά της Του παραχώρησε ένα μικρό δωμάτιο στο σπίτι της Ενώ ο σύζυγός της ο Τζιν προσπάθησε να τον βοηθήσει να βρει δουλειά Στρεφοντάς τον προς το εμπορικό ναυτικό Έτσι ο Σπέκ άρχισε να πηγαίνει σε γραφεία προσλήψεων Αναζητώντας θέσεις σε κάποιο καράβι Ένα από αυτά τα γραφεία ήταν αυτό της National Maritime Union, όπου στα γύρω τετράγωνα υπήρχαν σπίτια, όπου έμεναν φοιτήτριες νοσηλευτικής και νεαρές νοσηλεύτρες από τις Φιλιππίνες.

Σε ένα από αυτά, στην οδό 2319 της East 100th Street, έμεναν οκτώ γυναίκες. Το σπίτι τους βρισκόταν μόλις λίγα μέτρα από το γραφείο όπου ο Σπέκ πήγαινε για να βρει δουλειά. Για μέρες ο Ρίτσορτ προσπαθούσε να βρει δουλειά σε κάποιο καράβι, αλλά κάθε προσπάθειά του κατέληγε σε αποτυχία. Η αδερφή του δεν μπορούσε πλέον να τον φιλοξενεί και τελικά του ζήτησε να φύγει.

Έτσι με μια βαλίτσα στο χέρι και χωρίς σταθερό μέρος να μείνει Περνούσε τις μέρες του ανάμεσα στα γραφεία προσλήψεων και στα μπαρ Πίνοντας όλο και περισσότερο Ενώ τα βράδια κατέληγε είτε σε φτηνά καταλήματα Είτε σε εγκατελελειμμένα σπίτια και ημιτελείς οικοδομές Κάποια στιγμή βρήκε δωμάτιο σε ένα φτηνό μοτέλ Στην ανατολική πλευρά του Σικάγο και περνούσε μεγάλο μέρος της μέρας του πίνοντας στα γύρω μπαρ.

Εκεί σύχναζε και η 53χρονη Ella May Hooper. Ο Σπέκ την απειλήσε με μαχαίρι, την ανάγκασε να τον ακολουθήσει στο δωμάτιό του, την βίασε και της πήρε ένα μικρό μαύρο περίστροφο διαμετρήματος 22. Όταν έφυγε από το μοτέλ είχε πλέον μαζί του το περίστροφο αλλά και ένα μαχαίρι. Η πορεία του τον έφερε ξανά στην 100th Street, λίγα μόλις μέτρα από το γραφείο όπου είχε πάει τόσες φορές ψάχνοντας για δουλειά.

Αυτή τη φορά όμως δεν κατευθυνόταν προς το γραφείο προσλήψεων, αλλά προς το σπίτι όπου έμεναν οι νοσηλεύτριες. Ήταν λίγο πριν τις 11 το βράδυ όταν μπήκε στο σπίτι κρυφά από ένα ανοιχτό παράθυρο και κατευθύνθηκε προς τα υπνοδωμάτια Η πρώτη πόρτα που χτύπησε ήταν της Κοραζόνα Μουράου, μίας από τις νεαρές νοσηλεύτριες από τις Φιλιππίνες που βρισκόταν στο Σικάγο μέσω ενός προγράμματος ανταλλαγής Από εκεί και πέρα όλα κύλησαν τρομακτικά γρήγορα Με την απειλή του όπλου ο Ρίτσαρτ Σπέκ ανάγκασε την Κορασόν και τις υπόλοιπες κοπέλες να συγκεντρωθούν σε ένα δωμάτιο Εκεί βρισκόταν η Μερλίτα Γκαργκούγιο και η Βαλεντίνα Πασιόν Ενώ κοιμούνταν ακόμη η Πατρίσια Ματουσέκ, η Πάμελα Βίλκενινγκ και η Νίνα Τζοσμέλ Της ξύπνησε και άρχισε να τους δένει τα χέρια πίσω από την πλάτη με λωρίδες που είχε σκίσει από τα σεντόνια τους.

Τους έλεγε ότι ήθελε μόνο τα χρήματά τους και ότι δεν είχε σκοπό να τις πειράξει. Και εκείνες προσπαθούσαν όσο μπορούσαν να παραμείνουν ήρεμες και να κάνουν ό,τι τους ζητούσε. Ήλπισαν ότι αν δεν αντιστέκονταν θα έπαιρνε τα χρήματα και απλά θα έφευγε. Κάποια στιγμή οι Κορασόν, η Μερλίτα και άλλη μία από τις κοπέλες μπήκαν σε μία ντουλάπα και προσπάθησαν να την κρατήσουν κλειστή.

Ενώ ο Σπέκ από την άλλη πλευρά προσπαθούσε σαν μανιακός να ανοίξει την πόρτα. Τελικά βγήκαν όταν άκουσαν από τις υπόλοιπες ότι τους είχε υποσχεθεί πως δεν θα τις πείραζε Ο Σπέκ όμως δεν κράτησε αυτή την υπόσχεση Άρχισε να τις βγάζει από το δωμάτιο μία-μία Έπαιρνε κάθε φορά μία μαζί του και αργούσε να επιστρέψει Οι υπόλοιπες έμεναν πίσω δεμένες, χωρίς να ξέρουν ακριβώς τι συνέβαινε στα άλλα δωμάτια.

Σύμφωνα με την Κορασόν, οι φίλες της δεν φώνασαν το αν έφευγαν μαζί του. Ύστερα όμως ακούγονταν γυναικείες κραυγές από διάφορα σημεία του σπιτιού. Ο Ρίτσαρτ Σπέκ δολοφονούσε την μία κοπέλα μετά την άλλη. Άλλες με μαχαίρι και άλλες τις τραγκάλιζε, αφήνοντας μάλιστα να περάσει αρκετή ώρα ανάμεσα στις επιθέσεις. Όσες βρίσκονταν ακόμη στο δωμάτιο δεν μπορούσαν να φανταστούν εάν ήταν μετά η σειρά τους ή τι ακριβώς είχε συμβεί στις φίλες τους.

Όταν κάποια στιγμή ο Σπέκ απομακρύνθηκε, η Κορασόν βρήκε την ευκαιρία και κρύφτηκε κάτω από ένα κρεβάτι Έμεινε εκεί ακίνητη και αθόρυβη, χωρίς να ξέρει αν ο Σπέκ θα επέστρεφε, αν θα την έψαχνε ή αν είχε καταλάβει ότι έλειπε Και ενώ όλα αυτά συνέβαιναν μέσα στο σπίτι, η Σουζάν Φάρις και η Μέριαν Τζόρνταν γύρισαν στο σπίτι μέσα στη νύχτα και δέχτηκαν επίθεση σχεδόν αμέσως.

Λίγο αργότερα επέστρεψε και η Γλόρια Τζιν Ντέιβι την οποία είχε μόλις αφήσει έξω από το σπίτι ο σύντροφός της. Ο Ρίτσαρτ Σπέκ επιτέθηκε και σε εκείνη και από τις οκτώ γυναίκες που δολοφονήθηκαν εκείνη τη νύχτα η Γκλόρια ήταν η μόνη που κακοποιήθηκε σεξουαλικά και βιάστηκε προτού στραγγαλιστή. Κάποια στιγμή ο Ρίτσαρτ έφυγε από το σπίτι Οι κόρασόν όμως δεν μπορούσαν να ξέρει αν είχε φύγει οριστικά Έμεινε κάτω από το κρεβάτι Ακούγοντας και περιμένοντας χωρίς να τολμά να κουνηθεί Ίσως ο Σπέκ πάνω στην εφρενίτιδα των δολοφονιών Να είχε χάσει τον λογαριασμό των γυναικών που βρίσκονταν μέσα στο σπίτι και δεν κατάλαβε ποτέ ότι μία από αυτές έλειπε.

Στις έξι το πρωί και αφού για αρκετή ώρα δεν ακουγόταν τίποτα, η κορασόν βγήκε αργά από την κρυψώνα της και άρχισε να κινείται προσεκτικά μέσα στο σπίτι, ρίχνοντας διστακτικές ματιές στα δωμάτια, σαν να περίμενε ακόμη να δει κάποια από τις φίλες της ζωντανή. Όμως πολύ γρήγορα κατάλαβε ότι όλες τους ήταν νεκρές Το αίμα της πάγωσε όταν είδε τα άψυχα σώματά τους Έτρεξε προς το παράθυρο και άρχισε να φωνάζει όσο πιο δυνατά μπορούσε για βοήθεια Έλεγε πως οι φίλες της ήταν νεκρές και πως εκείνη ήταν η μόνη που είχε μείνει ζωντανή Όταν έφτασε η αστυνομία, παρά το σοκ στο οποίο βρισκόταν, η Κορασόν κατάφερε να περιγράψει τον άντρα που είχε σκορπίσει τον θάνατο εκείνη τη νύχτα Και υπήρχε μία λεπτομέρεια που θυμόταν πολύ καθαρά Ένα μεγάλο τατουά στο μπράτσο του που έλεγε «Born to raise hell»

Δύο ημέρες μετά, ο Ρίτσαρτ Σπέκ κυκλοφορούσε ακόμα ελεύθερος. Το βράδυ της 15ης Ιουλίου, μπεκρόπινε σε ένα ξενοδοχείο μαζί με άλλους ενίκους. Ένας από αυτούς ήταν ο Κλόντ Λάνσφορντ. Την επόμενη ημέρα ο Κλοντ ξεφύλησε την απολειμματινή εφημερίδα όταν έπεσε πάνω στο σκίτσο του άντρα που αναζητούσε η αστυνομία για την δολοφονία των οκτών οσιλευτριών.

Το πρόσωπο του φάνηκε γνώριμο. Το απόγευμα την ίδια ημέρα είδε ξανά τον Σπέξ στο ξενοδοχείο και τότε καμπανάκια άρχισαν να χτυπάνε τόσο έντονα που το ίδιο βράδυ κάλεσε την αστυνομία και τους είπε «Νομίζω πως έχω μπροστά μου αυτόν που ψάχνετε». Κι όμως δεν εμφανίστηκε κανείς. Η κλίση είχε καταγραφεί επίσημα. Η αστυνομία είχε επιτέλους μία πληροφορία για το πού βρισκόταν ο Ρίτσαρτ Σπέκ.

Αλλά για άγνωστους λόγους που ακόμα κανείς δεν ξέρει, κανένας αστυνομικός δεν στάλθηκε εκείνο το βράδυ στο ξενοδοχείο. Ο Σπέκ προσπάθησε να αυτοκτονήσει στο δωμάτιό του και ο υπάλληλος της ρεσεψιών κάλεσε αμέσως βοήθεια. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Cook County χωρίς ακόμη κανείς να γνωρίζει εκεί ποιος πραγματικά ήταν. Ένας από τους γιατρούς που τον εξέτασαν όμως είχε παρακολουθήσει την υπόθεση μέσα από τις εφημερίδες και όταν είδε στο μπράτσο του Σπέκ το τατουάζ με την φράση «Born to raise hell» κατάλαβε αμέσως.

Ειδοποίησε την αστυνομία και τα ξημερώματα της 17ης Ιουλίου του 1966, επιτέλους ο Ρίτσαρτ Σπέκ συνελήφθη. Ο ίδιος βέβαια ισχυρίστηκε πως δεν θυμόταν τις δολοφονίες. Στο νοσοκομείο όμως όταν πήγε είχε παραδεχτεί σε έναν από τους γιατρούς τι είχε κάνει Παρόλα αυτά η συγκεκριμένη ομολογία δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ στην δίκη που έγινε Καθώς είχε γίνει ενώ ο Σπέκ βρισκόταν υποκαταστολή Όσο περίμενε να ξεκινήσει η δίκη του ο Ρίτσαρτ συναντούσε έναν ψυχίατρο δύο φορές την εβδομάδα Κατά την ψυχιατρική αξιολόγηση διαπιστώθηκε ότι αντιμετώπιζε κατάθλιψη, είχε έντονο άγχος και ενοχές Ενώ φαινόταν να έχει και αρκετά προβληματική στάση απέναντι στις γυναίκες Υπήρχε επίσης η εκτίμηση ότι παλιότεροι τραυματισμοί στο κεφάλι μπορεί να είχαν επηρεάσει την λειτουργία του εγκεφάλου του και ότι το αλκοόλ και οι ουσίες είχαν επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την κατάστασή του τη νύχτα των εγκλημάτων.

Παρ' όλα αυτά κρίθηκε ικανός να δικαστεί. Έτσι η δίκη ξεκίνησε στις 3 Απριλίου του 1967. Και μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου η κορασόν Αμουράο βρέθηκε ξανά απέναντί του. Όταν την ρώτησαν αν μπορούσε να αναγνωρίσει τον άνθρωπο που είχε σκοτώσει τις συμφιτήτριές της, σηκώθηκε από την θέση της, κλεισίασε τον Σπέκ και με δυνατή φωνή είπε «Αυτός είναι ο άνθρωπος» δείχνοντάς τον.

Η καταθεσή της ήταν από τα πιο σημαντικά στοιχεία της δίκης, ενώ παρουσιάστηκαν και τα αποτυπώματα που είχαν βρεθεί και είχαν ταυτιστεί με τα δικά του. Οι ένορκοι χρειάστηκαν μόλις 50 λεπτά για να καταλήξουν στην αποφασή τους και στις 15 Απριλίου τον έκριναν ένοχο. Αργότερα στις 5 Ιουνίου καταδικάστηκε εις θάνατο στην ηλεκτρική καρέκλα.

Η ποινή όμως δεν έμεινε σε ισχύ. Το 1971 η θανατική ποινή ακυρώθηκε και του επιβλήθηκε νέα ποινή από 400 έως 1200 χρόνια φυλάκισης, η οποία αργότερα μειώθηκε σε 100 έως 300 χρόνια. Στην φυλακή του Στέιτβιλ, όπου παρέμενε, απέκτησε το παρατσούκλι Μπέρτμαν, επειδή κρατούσε στο κελί του δύο σπουργίτια που είχαν πετάξει μέσα.

Ήταν αρκετά μοναχικός. Περνούσε τον χρόνο του μαζεύοντας γραμματώσιμα, ακούγοντας μουσική. Ενώ οι περισσότερες επαφές του με την διεύθυνση των φυλακών αφορούσαν απλά καθημερινά πράγματα όπως ένα καινούριο πουκάμισο ή ένα ραδιόφωνο. Αυτό βέβαια δεν σήμαινε ότι ήταν υπόδειγμα κρατουμένου. Τον έπιασαν πολλές φορές με ναρκωτικά ή παράνομο αλκοόλ και οι πειθαρχικές ποινές που του έδιναν δεν τον επηρέαζαν ιδιαίτερα γιατί όπως είπε και ο ίδιος «Τι άλλο μπορούν να μου κάνουν, είμαι εδώ για 1200 χρόνια».

Με τους δημοσιογράφους κρατούσε αποστάσεις και για χρόνια απέφευγε της συνεντεύξης. Το 1978 όμως έκανε μια εξαίρεση και μίλησε στον δημοσιογράφο Bob Green της εφημερίδας The Chicago Tribune. Ήταν η πρώτη φορά τότε που παραδέχτηκε δημόσια ότι είχε διαπράξει τις δολοφονίες. Ενώ είπε ότι πίστευε πως κάποια στιγμή πριν από το 2000 θα έβγαινε από την φυλακή.

και ονειρευόταν να ανοίγει το δικό του παντοπολείο. Όταν ο δημοσιογράφος τον ρώτησε αν έβλεπε τον εαυτό του σαν κάποιον από τους γνωστούς εγκληματίες της εποχής, όπως τον Τζον Τίλιντζερ, ο Σπέκ απάντησε «Δεν είμαι σαν τον Τίλιντζερ ή κανέναν άλλον. Είμαι εντελώς αλόκοτος». Ο Ρίτσαρτ έκανε επανειλημμένα αιτήσεις για αποφυλάκηση υπό όρους, όμως και οι επτά απορρίφθηκαν.

Η τελευταία έγινε το 1990, έναν χρόνο πριν από τον θάνατό του. Το 1996 τώρα δόθηκε στην δημοσιότητα ένα βίντεο που είχε γυριστεί μέσα στις φυλακές Στέιτβιλ το 1988. Το υλικό αυτό έφτασε ανώνυμα σε έναν δημοσιογράφο και προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση, καθώς έδειχνε κρατουμένους να κάνουν χρήση ναρκωτικών, να ανταλλάσσουν χρήματα και να κινούνται μέσα στην φυλακή με μία άνεση που έδινε την εντύπωση ότι δεν φοβόντουσαν ιδιαίτερα τις συνέπειες.

Αναμεσά τους ήταν και ο Ρίτσαρτ Σπέκ, όπου φαινόταν να κάνει χρήση κοκαίνης και να συμμετέχει και σε σεξουαλικές πράξεις με άλλον κρατούμενο. Η εμφάνισή του επίσης είχε αλλάξει, καθώς είχε αναπτύξει στήθος από την χρήση ορμωνών που είχαν περάσει παράνομα στην φυλακή. Έντονη εντύπωση έκανε επίσης και ο τρόπος με τον οποίο μιλούσε τις δολοφονίες.

Παραδέχτηκε ναι μεν ξανά ότι είχε σκοτώσει τις νοσηλεύτριες και όταν ένας άλλος κρατούμενος τον ρώτησε γιατί το είχε κάνει, ο Σπέκ απάντησε γελώντας «απλώς δεν ήταν η βραδιά τους». Τον ρώτησαν αν ένιωθε τύψεις για όσα είχε κάνει και απάντησε βέβαια όχι. Είπε πως εκείνο το βράδυ βρισκόταν υπό την επίρρεια, αλλά πρόστασε ότι θα μπορούσε να είχε κάνει τα ίδια ακόμα και νυφάλιος.

Μίλησε για το πόσοι δύναμοι και πόσο χρόνο χρειάζεται κάποιος για να στραγγαλίσει έναν άνθρωπο Περιγράφοντας μάλιστα την πράξη με έναν ψυχρό και αποστασιοποιημένο τρόπο Είπε πως αν ο κόσμος έξω ήξερε πόσο καλά περνούσε μέσα στην φυλακή Θα τον άφηναν ελεύθερο Ο Ρίτσαρτ Σπέκ πέθανε 5 Δεκεμβρίου του 1991 από καρδιακή προσβολή.

Ο δικός του θάνατος ήταν πολύ πιο ήρεμος από τον τρόπο με τον οποίο είχε αφαιρέσει την ζωή από οκτώ αθώες γενέκες. Εκείνες έφυγαν μέσα στον φόβο, στον τρόμο και την βία. ενώ εκείνος έφυγε απλά από φυσικά αίτια. Σας ευχαριστώ που και σήμερα με ακούσατε να είστε καλά και τα λέμε στον επόμενο εφιάλτη.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00