Πότε θα καταλάβουν ότι δεν ξέρω τι κάνω; | Impostor Syndrome
Unfolding IdeasΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Πόσα χρόνια εμπειρίας χρειάζονται μέχρι να σταματήσεις να φοβάσαι ότι μια μέρα κάποιος θα κοιτάξει προσεκτικά το βιογραφικό σου και θα πει: «Μισό λεπτό, αυτός πώς βρέθηκε εδώ;» Είκοσι πέντε χρόνια στον χώρο της τεχνολογίας δεν ήταν αρκετά για μένα. Ούτε οι τίτλοι, ούτε οι επιτυχίες, ούτε τα ατελείωτα meetings στα οποία καταφέρνω να κουνάω το κεφάλι μου με αρκετή αυτοπεποίθηση.
Υπάρχουν ακόμα πρωινά που ανοίγω το laptop και σκέφτομαι ότι ίσως σήμερα είναι η μέρα που θα με ξεσκεπάσουν. Ότι κάποιος θα κάνει τη μία σωστή ερώτηση και θα αποκαλυφθεί πως στην πραγματικότητα απλώς ψάχνω καλά στο Google, χρησιμοποιώ το ChatGPT και μιλάω με πειστικό ύφος.
Αυτό το επεισόδιο είναι μια προσωπική συζήτηση για το Impostor Syndrome. Για εκείνη τη φωνή που μετατρέπει κάθε επιτυχία σε τύχη, κάθε κομπλιμέντο σε ευγένεια και κάθε καινούρια πρόκληση σε αδιάσειστη απόδειξη ότι δεν είσαι αρκετά καλός.
Μοιράζομαι στιγμές από την επαγγελματική και προσωπική μου ζωή στις οποίες, ενώ όλα έδειχναν ότι θα έπρεπε να αισθάνομαι σίγουρος, εγώ ένιωθα ακριβώς το αντίθετο. Μερικές από αυτές είναι αστείες όταν τις κοιτάζω από απόσταση. Άλλες εξακολουθούν να με δυσκολεύουν όταν τις λέω δυνατά.
Δεν έχω ανακαλύψει κάποια μαγική μέθοδο που εξαφανίζει την ανασφάλεια σε πέντε απλά βήματα. Αν την είχα, πιθανότατα θα την πουλούσα ήδη σε online course με φωτογραφία μου να κοιτάζω έναν μακρινό ορίζοντα. Έχω όμως βρει μερικούς τρόπους να μην αφήνω αυτή τη φωνή να αποφασίζει για μένα.
Αν έχεις αναρωτηθεί ποτέ αν αξίζεις πραγματικά τη θέση σου, αν είσαι όσο ικανός πιστεύουν οι άλλοι ή αν απλώς είσαι πολύ καλός στο να κρύβεις την αλήθεια, αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Ίσως να μην καταφέρουμε να διώξουμε τον απατεώνα από το δωμάτιο. Μπορούμε όμως να σταματήσουμε να του δίνουμε τη θέση του οδηγού.
Ακολούθησε με εδώ
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Είμαι 25 χρόνια στον χώρο της πληροφορικής. Head of Team, με δύο ενεργά podcast και ακόμα και σήμερα κάποια πρωινά που ανοίγω το laptop σκέφτομαι πότε θα το καταλάβουν, πότε θα καταλάβουν ρε φίλε ότι δεν ξέρω τι κάνω. Αυτό λέγεται Imposter Syndrome και σήμερα θα μιλήσουμε ανοιχτά γι' αυτό. Είμαι certified coach, έχω πετύχει διάφορα στη ζωή μου, αλλά πολλές φορές πιστεύω ότι τελικώς όλα αυτά ίσως δεν ταξίζω.
Και αν το νιώθεις κι εσύ αυτό, τότε καλώς ήλθες. Θέλω να σου πω ότι είμαστε πάρα πολλοί, πολύ περισσότεροι από ό,τι νομίζεις. Και το αστείο είναι ότι περίμενα ότι με τα χρόνια όλη αυτή η αίσθηση θα μειωθεί ακόμα και καλύτερα, ότι θα σταματήσω να τη νιώθω εντελώς. νόμιζα ότι όσο καταφέρνεις πράγματα στη ζωή σου, όσο ανεβαίνεις, ότι γίνεσαι όλο και πιο σίγουρος.
Και νομίζω ότι όλο αυτό μου ακούγεται φυσιολογικό, αλλά για εμένα αυτό το πράγμα δεν δούλεψε. Νομίζω ότι ίσως είναι το αντίθετο. Όσο περισσότερο πετύχαινα πράγματα, τόσο περισσότερο πίστευα ότι είναι κάτι το οποίο δεν αξίζω, ότι ίσως έχω βρεθεί κατά τύχη εκεί πέρα. Οπότε σήμερα θέλω να μιλήσουμε ανοιχτά γι' αυτό. Θέλω να σου πω τρεις στιγμές οι οποίες ένιωσα σαν να είμαι απαταιώνας, σε εισαγωγικά, οι οποίες είναι αληθινές και δεν είναι περισσότερο για το podcast, δεν είναι για το show.
Και στο τέλος θέλω να σου πω τι κάνω εγώ για αυτό. Όχι τι πρέπει να κάνεις εσύ, θα σου πω τι κάνω εγώ, τι δουλεύει για εμένα και να σου πω ότι δεν έχω κάποια μαγική φόρμουλα σε όλο αυτό. Λοιπόν, πάμε να ξεκινήσουμε. πριν πάμε όμως στις ιστορίες θέλω να ξεκαθαρίσω λίγο το τι εννοώ το τι ακριβώς είναι το imposter syndrome γιατί πολλοί νομίζουν ότι το imposter syndrome είναι αυτό που λέμε ότι αχ μωρέ νιώθω λίγο ανασφαλής για τον εαυτό μου και θέλω να σου πω ότι δεν είναι αυτό, είναι κάτι μεγαλύτερο το imposter syndrome είναι αυτή η επίμονη αίσθηση ότι η επιτυχία που έχεις, οτιδήποτε έχεις καταφέρει στη ζωή σου είναι λάθος, ότι κάπως ξεγέλασες το σύστημα ρε παιδί μου και ότι οι άλλοι σε βλέπουν και λένε «Α, αυτός ο τύπος είναι πολύ ικανός».
Ενώ εσύ από μέσα σου ξέρεις την αλήθεια. Ξέρεις ότι απλά έψαξες καλά, ξέρεις να ψάχνεις καλά στο Google, ότι ξέρεις να χρησιμοποιείς καλά το CHPT ή ότι απλά στάθηκες τυχερός. Ή ότι απλά, ξέρω εγώ, είσαι καλός στο να φαίνεσαι ικανός ενώ στην πραγματικότητα δεν είσαι. Και το χειρότερο κομμάτι είναι ότι όσο στοιχεία και αν μαζέψεις, το μυαλό σου βρίσκει τρόπο να σου τα ακυρώσει και να σου τα ακυρώσει όλα δηλαδή πήρες προαγωγή σκέφτεσαι έλα μωρέ τώρα αυτό ήταν το timing σου είπανε μπράβο σε κάτι σε επένεσαν σκέφτεσαι εντάξει τώρα μωρέ ευγενική είναι γι' αυτό μου το κάνουν είσαι σε ένα project το οποίο πέτυχε λες ει ομάδα το έκανα δεν το έκανα εγώ είναι λοιπόν σαν να έχεις μια μικρή φωνή μέσα στο κεφάλι σου ένα μικρό ας πούμε δικηγόρο του διαβόλου ο οποίος δεν σταματάει να δουλεύει.
Δουλεύει full time και δουλεύει full time εναντίον σου. Και το ξέρω ότι ακούγεται κάπως περίεργο να το λέει αυτό κάποιος ο οποίος έχει 25 χρόνια καριέρα αλλά αυτό είναι ακριβώς το θέμα. Ότι όσο εμπειρία και αν έχεις, όσα χρόνια και αν έχεις δουλέψει ό,τι και αν έχεις καταφέρει, αυτό δεν αλλάζει. Απλά μαθαίνεις να ζεις μαζί του.
Και νομίζω ότι εκεί θα καταλήξουμε. είπα λοιπόν ότι έχω να σου πω τρεις στιγμές τα οποία το έχω νιώσει η πρώτη από αυτές είναι όταν έγινα από developer manager λοιπόν για περισσότερο από 20 χρόνια η ταυτότητά μου ήταν ξεκάθαρη ήμουν developer ήμουν προγραμματιστής και μάλιστα καλός προγραμματιστής έτσι ήξερα να γράφω κώδικα ήξερα να λύνω προβλήματα ήξερα να χτίζω συστήματα και να τα χτίζω καλά να χτίσω συστήματα τα οποία μπορούσαν να σταθούν σε enterprise επίπεδο.
Οπότε αυτό ήμουν. Αυτό ήξερα να κάνω και ήξερα να το κάνω πάρα πολύ καλά. Και μία μέρα έγινα manager. Και ξαφνικά λοιπόν όλα αυτά που με εμένα με έκαναν καλά δεν με τραβούσαν πια ή τουλάχιστον όχι με τον ίδιο τρόπο. Ξέρεις τι έκανα τον πρώτο καιρό. Καθόμουν στα meetings και ένιωθα σαν να λέμε γυμνός. Και όταν λέμε ένιωθα γυμνός ήτανε Κυριολεκτικά ένιωθα γυμνός γιατί δεν μπορούσα πια να πάω στο meeting και να αποδείξω την αξία μου γράφοντας κώδικα Η δουλειά μου τώρα δεν ήταν να γράφω κώδικα, ήταν να μιλάω, να παίρνω αποφάσεις, να διαχειρίζομαι ανθρώπους Ήταν πράγματα τα οποία δεν είχα συνηθίσει να κάνω Έτσι λοιπόν αυτή η φωνή που λέγαμε αυτός ο μικρός δικηγόρος για βόλου Έλεγε έλα μου ρε δεν ξέρεις να το κάνεις αυτό, εσύ είσαι developer που απλά παριστάνε το manager και ξέρεις τι είναι αυτό που με τρέλανε πιο πολύ.
Με τρέλανε ότι όταν ήμουν developer, αν δεν ήξερα κάτι τεχνικό, έμπαινα και το έψαξα. Το μάθαινα ρε παιδί μου. Ήξερα ότι πρέπει να βρω μία λύση σε ένα πρόβλημα, οπότε έμπαινα, διάβαζα, το μάθαινα. Το έλυνα μέσα σε μια μέρα. Με το management όμως, δεν υπάρχει stack overflow που να μπω και να ψάξω το ποιο είναι το πρόβλημα και να βρω τις λύσεις.
δεν υπάρχει η σωστή απάντηση για να την κάνεις copy-paste κάπου. Έχει διαφορετικούς ανθρώπους και κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και φυσικά κάθε κατάσταση είναι διαφορετική. Ένιωθα, για να το πω απλά, ότι είχα χάσει όλες τις υπερδυνάμεις που είχα μαζέψει τα 20 χρόνια ως πρόγραμμα της της και δεν είχα αποκτήσει καμία καινούργια ακόμα.
Θυμάμαι λοιπόν να σκέφτομαι κάπως έτσι πανικόβλητα ότι έτσι όπως πάει όλο αυτό το πράγμα, σε δύο χρόνια από τη μία θα έχω ξεχάσει να γράφω κώδικα και από την άλλη δεν θα έχω προλάβει να γίνω καλός μονάτζερ. Οπότε θα είμαι κάπου εκεί στο ενδιάμεσο ρε παιδί μου. Θα είμαι στο κενό στη μέση του πουθενά. Και όλος αυτός ο φόβος αν είσαι senior προγραμματής, αν είσαι senior developer και το σκέφτεσαι να κάνεις αυτή τη μετάβαση στο management είναι πολύ πιθανό να την έχεις και εσύ. Ότι και καλά αυτό το θα χάσω αυτό που είμαι. Και στο λέω γιατί το ξέρω Το έζησα, είναι αυτό που σκεφτόμουν.
Τώρα, δεν θα πω ότι όλο αυτό πέρασε γρήγορα ή ότι πέρασε εύκολα. Δεν πέρασε. Πήρε καιρό, αλλά κάτι κατάλαβα αργότερα και θα το πιάσουμε στο τέλος, όταν φτάσουμε στο πρακτικό κομμάτι. Λοιπόν, η δεύτερη στιγμή, και αυτή που ίσως είναι λίγο πιο τρελή από όλες τις άλλες, ήταν με ένα προηγούμενο podcast που είχα. Πριν κάποια χρόνια λοιπόν είχα ένα podcast το οποίο λεγόταν Empower Yourself Ήταν ένα ελληνικό, ελληνόφωνο podcast στον χώρο της προσωπικής ανάπτυξης Και αυτό το podcast πήγε καλά, όχι απλά πήγε καλά, πήρε παραδόξως πάρα πολύ καλά Είχε περισσότερες από 10.000 followers στο Spotify Είχε χιλιάδες streams, είχα κόσμο πάρα πολύ στο mailing list είχα κόσμο ο οποίος να μου στέλνει μηνύματα εβδομαδιαίως οπότε ήταν κάτι το οποίο έφτασε σε πολύ μικροχρονικό διάστημα να γίνει αρκετά επιτυχημένο και μιλάμε για 10.000 ανθρώπους οι οποίοι ακολούθησαν το podcast που διάλεξαν με τη θέλησή τους να με ακούνε και να με ακολουθήσουν στο Spotify που έβρισκαν αξία σε αυτά που έλεγα
και ξέρεις πως ένιωθα εγώ ένιωθα σαν απαταιώνας φουλ μιλάμε για φουλ απαταιώνα έτσι κάθε φορά που καθόμουν να εγχωγραφούσα άκουγα εκείνη τη φωνή που λέγαμε πριν να μου λέει και ποιος είσαι εσύ ρε φίλε που δίνεις σύμβουλες τα ίδια προβλήματα έχεις με όλο τον κόσμο δεν έχεις λύσει ακόμα τα προβλήματα της ζωής σου απλά ξέρεις να μιλάς ωραία αυτό και σε όλο αυτό η ηρωνία είναι ότι είχα ένα podcast το οποίο λεγόταν empower yourself δηλαδή ενδυνάμωσε τον εαυτό σου και ο τύπος που έκανε το podcast ένιωθα ανίκανος να πιστέψεις στην ίδια ερωτηναξία.
Είναι τραγικό έως και αστείο μπορώ να πω. Το θέμα λοιπόν είναι ότι περίμενα ότι τα νούμερα όλα αυτά θα διώξουν ό,τι συνέστημα είχα. Θα διώξουν όλα τα αρνητικά συναισθήματα. Έλεγα όταν φτάσω τους χίλιους ας πούμε followers θα νιώσω ότι είμαι legit. Έφτασα. Ένιωσα legit. Όχι. Λέω εντάξει εντάξει η χήλη δεν είναι καλή Οπότε όταν φτάσω ρε παιδί μου στις 5000 Θα νιώσω καλύτερα Έφτασα στις 5000 τίποτα Λέω και ίσως δεν είναι αυτό το νούμερο Το μαγικό νούμερο θα είναι το επόμενο Έφτασα στις 10.000 τίποτα Δεν ήμουν ακόμα εκεί Και εκεί λοιπόν έκανα τη συνειδητοποίηση Ότι υπήρχε κάτι άλλο Κάτι πολύ πολύ σημαντικό Ότι το imposter syndrome Δεν λύνεται με καμία εξωτερική επιτυχία όσους followers λοιπόν κι αν έχεις, όσα likes κι αν έχεις όσα promotions θα πάρεις στη δουλειά σου, όσους τίτλους κι αν αποκτήσεις δεν θα λυθεί αυτό το πράγμα γιατί θα έχεις αυτό και το μικρό διαβολάκι μέσα στο κεφάλι σου και θα σου βρίσκει τρόπο κάθε φορά να σου το ακυρώσει όλα και όλο αυτό γιατί
όλο το πρόβλημα δεν είναι από έξω, δεν είναι από εξωτερικούς παράγοντας είναι από μέσα σου, είναι αυτό που νιώθεις. Και όταν το κατάλαβα λοιπόν εγώ ότι αυτό ήταν το μεγάλο πρόβλημα, ήταν αυτό που άλλαξα πάντα. Γιατί αυτό που έγινε είναι ότι σταμάτησα να κυνηγάω το επόμενο νούμερο νομίζοντας ότι αυτό μαγικά θα με γιατρέψει, θα μου φέρει την επιτυχία και ότι θα νιώσω καλύτερα.
Κατάλαβα ότι ό,τι νούμερο κι αν είναι, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Αν δεν αλλάξω εγώ εσωτερικά, τότε κανένα νούμερο δεν θα με αλλάξει. Και για να κάνω και μια παρέμφεση σε όλο αυτό γιατί νομίζω ότι δένει. Είμαι και certified life coach, είμαι certified agile coach οπότε είμαι κάποιος ο οποίος στην κυριολεξία ένα από τα πράγματα που έχω σπουδάσει και μία από τις δουλειές μου και μια δουλειά που έκανα κατά διαστήματα ας πούμε παλιότερα ήταν να βοηθάω άλλους ανθρώπους με τις αμφιβολίες τους. Με οτιδήποτε τους μπλόκαρε να τους βοηθάω να πιστέψουν στον εαυτό τους να βάλουν στόχους και να πετύχουν τις στόχους τους και καθόμουν λοιπόν εγώ απέναντί τους έχοντας ακριβώς μέσα μου τις ίδιες αμοιβολίες.
Για καιρό λοιπόν όλο αυτό το θεωρούσα υποκρισία για να σου πω ειλικρινά. Μετά κατάλαβα ότι δεν ήταν ακριβώς υποκρισία. Το ότι πάλεβα με τις ίδιες σκέψεις ότι πάλεβα με τα ίδια πράγματα δεν με έκανε ανίκανο να τους βοηθήσω. Ίσως με κάνει καλύτερο γιατί δεν μίλαγα από μια θέση η οποία ήμουν ψηλά εκεί στα σύννεφα και είχα όλες τις λύσεις και τις είχα διαβάσει μέσα από τα βιβλία αντιμετώπιζα τα ίδια προβλήματα ήμουνα ακριβώς δίπλα τους από μια δίπλα θέση και μπορούσα να τους βοηθήσω από έξω η τρίτη στιγμή και νομίζω ότι αυτή είναι ίσως και η πιο δύσκολη για να την πω δυνατά αλλά θα ήθελα να την εκμυστήρευτο σε σένα είναι ότι το imposter syndrome δεν μένει στη δουλειά.
Δεν είναι κάτι το οποίο νιώθεις μόνο στον εργασιακό χώρο, ότι το αφήνεις μόνο στο γραφείο. Είναι κάτι το οποίο το κουβαλάς παντού, μαζί σου και αυτό συμβαίνει και όταν έρχεσαι στο σπίτι. Εγώ είμαι πατέρας, έχω δύο παιδιά και υπάρχουν βράδια που αφού κοιμηθούν τα παιδιά, κάθομαι και σκέφτομαι, ρε φίλε είμαι αρκετά καλός πατέρας ή ήμουν σήμερα πραγματικά παρόν ή απλά καθόμουνα στο ίδιο δωμάτιο και εκεί τους αεροτηλεφωνούμουν μήπως έχασα κάτι σημαντικό επειδή σκεφτόμουνα πράγματα στη δουλειά τους δίνω ό,τι πραγματικά χρειάζονται ή κάνω ό,τι είναι πιο βολικό για εμένα και το γερότερο είναι ότι όταν νιώθεις ας πούμε αυτό το κομμάτι του απαταιώνα το impostor syndrome στη δουλειά είναι πιο εύκολο γιατί εκεί πέρα έχεις metrics, έχεις dashboard έχεις feedback, μπορείς να μετρήσεις πάνω κάτω αν θα πας καλά μπορείς να έχεις εξωτερικά πράγματα για να δεις ότι τελικά ρε παιδί μου δεν είμαι και τόσο κακός ως γονιός όμως στην πραγματικότητα δεν έχεις τίποτα δεν υπάρχει ας πούμε
να γυρίσεις στο σπίτι και να ανοίξεις κάποιο μαγικό dashboard ή δεν υπάρχει κάποιο performance review υπάρχει το ότι μεγαλώνεις τα παιδιά σου και το αποτέλεσμα το βλέπεις μετά από 20 χρόνια και αν τότε δεις ότι κάτι έχει πάει στραβά είναι λίγο αργά να το αλλάξεις οπότε λοιπόν η ίδια φωνή μέσα στο κεφάλι σου ο ίδιος αυτός ο δικηγόρος του γιαβόλου που στη δουλειά λέει δεν αξίζει τη θέση σου σπίτι αλλάζει το καπέλο και σου λέει χα, ξέρεις δεν είσαι τελικά αυτός ο πατέρας που θα έπρεπε να είσαι και όλο αυτό το λέω γιατί αν είσαι σαν εμένα ο οποίος είναι δουλειά, οικογένεια φιλοδοξίες ξέρεις όλα μαζί ταυτόχρονα ίσως είναι πιθανό να κάνεις και εσύ να έχεις και εσύ αυτή τη δίκη μέσα στο κεφάλι σου κάθε βράδυ με τον εαυτό σου και θέλω απλά να ξέρεις ότι σε όλο αυτό δεν είσαι μόνος σου δεν είσαι ο μοναδικός που έχει αυτές οι σκέψεις είναι πάρα πολύ εκεί έξω που έχουμε τις ίδιες σκέψεις τώρα θέλω να σου πω ότι σε όλο αυτό δεν έχω τη λύση αν περιμένεις να ακούεις
αυτό το podcast για να σου πω ποια είναι η λύση νομίζω ότι ακούς λάθος podcast δεν ξέρω αν εγώ είμαι αρκετά καλός πατέρας αλλά αυτό που κατάλαβα είναι ότι και μόνο το γεγονός ότι κάθομαι και αναρωτιέμαι και μόνο το γεγονός ότι ρωτάω τον εαυτό μου και μόνο ότι με νοιάζει τόσο πολύ ώστε να μένω ξύπνιος για αυτό το πράγμα ίσως αυτό είναι η ίδια η απάντηση γιατί νομίζω ότι όλοι αυτοί οι πατεράδες που δεν νοιάζονται δεν κάθονται τα βράδια να ξενυχτάνε και να το σκέφτονται λοιπόν καλά όλα αυτά όμως να δούμε και το τι κάνω εγώ και αυτό είναι το πιο βασικό από όλα έτσι θα σου πω το τι κάνω εγώ όχι το τι πρέπει να κάνεις εσύ δεν έχω να σου δώσω ας πούμε τη μαγική φόρμουλα το οποίο με το που το κάνεις θα αμέσως θα σταματήσει να νιώθεις imposter γιατί δεν είμαι ούτε κανένας γκουρού ούτε έχω να σου πω τα πέντε βήματα για να νικήσεις το imposter syndrome ούτε να σου πουλήσω κορς για να μάθεις πως να είσαι καλύτερος θα σου πω το τι δουλεύει για εμένα και αν δουλεύει και σε να κράτα το
αν δεν δουλεύει μπορείς απλά να το πετάξεις έχω λοιπόν τρία πράγματα Το πρώτο είναι ότι έχω επηρεαστεί πάρα πολύ από τη στοική φιλοσοφία Και όταν λέμε πάρα πολύ εννοώ πάρα πάρα πολύ Τώρα το κεντρικό μάθημα της στοικής φιλοσοφίας είναι πάρα πολύ απλό Είναι τόσο απλό που είναι εύκολο να το προσπεράσεις Αυτό που λέει λοιπόν είναι ότι υπάρχουν συγκεκριμένα πράγματα που ελέγχεις Και πράγματα που δεν ελέγχεις Η ηρεμία έρχεται όταν ασχολείσαι μόνο με τα πρώτα δηλαδή μόνο με αυτά που πραγματικά ελέγχεις πως λοιπόν όλο αυτό εγώ το βάζω στο impostor syndrome λέω δεν ελέγχω αν θα νιώσω impostor αυτό λοιπόν είναι ένα συνέστημα το οποίο έρχεται από μόνο του δεν το κάνω εγώ δεν λέω τώρα λοιπόν εγώ θα νιώσω impostor δεν ελέγχω ποιαδήποτε φορά που έρχεται αυτή η μικρή φωνούλα και μου μιλάει μες στο μυαλό μου ούτε πότε θα αρχίσει να μου μιλάει ούτε πότε τι θα μου πει οτιδήποτε από όλα αυτά Τι ελέγχω λοιπόν εγώ Ελέγχω το τι κάνω παρόλα αυτά Δηλαδή και αυτό εδώ είναι το κλειδί
Και νομίζω ότι είναι το βασικό πράγμα Ότι μπορώ να νιώθω σαν απαταιώνας Και ταυτόχρονα ρε παιδί μου να μπω στο meeting Και να κάνω τη δουλειά μου Δεν πρόκειται να περιμένω να φύγει το συνέστημα για να δράσω Είναι δύο ξεχωριστά πράγματα Δεν είναι δεμένα μεταξύ τους Και όταν το κατάλαβα αυτό ξέρεις τι άλλαξε σταμάτησα να προσπαθώ να νικήσω το συνέστημα αυτό το αφήνω να είναι εκεί και εγώ απλά ρε παιδί μου προχωράω λέω ok αυτή τη στιγμή νιώθω imposter αλλά δεν γίνεται εκεί κάτι δεν πειράζει η δουλειά συνεχίζεται η δουλειά δεν χρειάζεται να νιώσω εγώ καλά για να γίνει ο Μάργος Αβρίλιος λοιπόν δεν καθόταν να περιμένει να νιώσει έτοιμος έκανε αυτό που έπρεπε ό,τι και αν ένιωθε μέσα του αυτό λοιπόν προσπαθώ να κάνω και εγώ τα καταφέρνω πάντα όχι αλλά προσπαθώ το δεύτερο πράγμα είναι ένα reframe που έχω κάνει στο μυαλό μου το οποίο για εμένα το δεν ξέρω θα πει ότι α ωραία δεν ξέρω οπότε είναι ευκαιρία να μάθω τι γίνεται λοιπόν η φωνή ρε παιδί μου που ακούς
η φωνή του υπόστολου σου λέει α δεν τα ξέρεις αυτό άρα μάλλον δεν ανήκεις εδώ πέρα και όλο αυτό δούλεψα πάρα πάρα πολύ για να το κάνω για να αλλάξω οτιδήποτε ήταν αυτή η μετάφραση στο μυαλό μου. Τώρα προσπαθώ κάθε φορά που δεν ξέρω κάτι να πω «Α, οκ, δεν το ξέρω αυτό, οκ, δεν πειράζει, δεν το ξέρω ακόμα». Είναι λοιπόν μια πολύ ωραία ευκαιρία για να μάθω κάτι καινούριο.
Γιατί αν το σκεφτείς, το «δεν το ξέρω» δεν είναι απόδειξη ότι είσαι απαταιώνας. Είναι μια φυσιολογική κατάσταση του καθενός μας που με το που συναντάει κάτι δύσκολο ή κάτι καινούριο είναι πιθανό να μην το ξέρει οι μόνοι που τα ξέρουν όλα είναι αυτοί που συνήθως δοκιμάζουν ένα τίποτα καινούριο που είναι σε μια φάση που κάνουν συνέχεια τα ίδια και τα ίδια και δεν γίνονται exposed και δεν προσπαθούν να πετύχουν καινούργια πράγματα οπότε θυμάσαι στην αρχή που είπα ότι όταν έκανα τη μετάβαση στο management κάθε φορά που έλεγα δεν ξέρω πως να το χειριστώ αυτό το έβλεπα σαν αποτυχία τώρα λοιπόν κάθε φορά που γίνεται κάτι και δεν ξέρω πώς να το χειριστώ τον βλέπω σαν ακριβώς το ίδιο πράγμα όταν ήμουν general developer που έλεγα κοίταξα να δεις ένα καινούργιο πρόβλημα δεν ξέρω πώς να το χειριστώ θα ψάξω, θα μάθω και μετά θα αλλάξει θα γίνω καλύτερος, θα έχω ακόμα μια δεξιότητα. Έτσι το βλέπω και τώρα. Γιατί θέλω να πω ότι οτιδήποτε δεν ξέρεις, δεν σε κάνει υπόστολος
σε κάνει απλά beginner παιδί μου σε κάνει αρχάριο και να είσαι beginner σε κάτι που είσαι στα 40 σου εντάξει δεν είναι τροπή ίσως είναι νομίζω ότι άμα το ξανακάλεσαι σκεφτείς καλύτερα, είναι θάρρος που ξεκινάς 40 χρονών να κάνεις καινούργια πράγματα τώρα για να πω την αλήθεια, δεν είναι εύκολο να αλλάξεις αυτήν την μετάφραση του μυαλού σου δεν είναι ότι από τη μια μέρα στην άλλη μπορείς να πεις Α, ναι, από εδώ και πέρα θα σκέφτομαι έτσι Υπάρχουν ακόμα στιγμές Εμένα που το δουλεύω εδώ και αρκετό καιρό Και πιάνω τον εαυτό μου Να πέφτω στην παλιά μετάφραση Και να λέω, ξέρω, δεν είμαι καλός Δεν το ξέρω, δεν είμαι καλός Αυτό το πράγμα, ότι είμαι imposter Αλλά τώρα, οποτεδήποτε πιάσω τον εαυτό μου Να έχει τις παλιές σκέψεις Μου είναι πολύ πιο εύκολο Να τις αλλάξω και να σκεφτώ Με τον καινούργιο τρόπο Τώρα, το τρίτο είναι ότι μιλάω και όταν λέω μιλάω, μιλάω με φίλους μιλάω με μέντορες μιλάω με coaches μιλάω με ανθρώπους οι οποίοι μπορούν να με καταλάβουν
και νομίζω ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό από όλα γιατί το imposter syndrome ζει και τρέφεται στη σιωπή είναι κάτι το οποίο μεγαλώνει στο σκοτάδι ότι όσο και αν το κρατάς μέσα σου και δεν το λες τόσο πια αληθινό μοιάζει. Οπότε εγώ προσπαθώ να το εξωτερικεύω, να το βγάζω έξω, να μιλάω για αυτό. Έχω κάποιους ανθρώπους, έχω κάποιους φίλους, έχω κάποιους μέντορες, έχω κάποια άτομα που εμπιστεύομαι και μπορώ να τους πω, ρε παιδιά, νιώθω ότι για παράδειγμα δεν αξίζω αυτή την πηθέση.
Και αυτό που γίνεται είναι ότι κάθε φορά, σχεδόν κάθε φορά που θα το πω αυτό, πρώτον όταν το ακούω δυνατά μόλις το πω ας πούμε μόλις βγει από το στόμα μου καταλαβαίνω ότι όλο αυτό που είπα είναι εντελώς υπερβολικό και επίσης σαν δεύτερο είναι ότι κάθε φορά όλοι μου λένε ρε και εγώ το ίδιο νιώθω και εκεί λοιπόν καταλαβαίνω ότι ένας άνθρωπος ο οποίος είναι μέντορας, ο οποίος τον θαυμάζω ο οποίος τον έχω για πάρα πολύ ικανό έχει ακριβώς τα ίδια πράγματα στο μυαλό του έχει ακριβώς τις ίδιες φωνές στο κεφάλι του και νιώθει και εκείνος απαταιώντας και αυτό είναι κάτι που είναι πραγματικά λυτρωτικό είναι πάρα πολύ λυτρωτικό γιατί σου δείχνει ότι το imposter syndrome δεν είναι σήμα ότι όντως είσαι imposter είναι απλά κάτι που νιώθουν οι άνθρωποι που τους νοιάζει ρε παιδί μου τελικά να τα πάνε καλά παρεμπιπτόντος ένας καλός μέντορας δεν θα σου πει ποτέ εεε τώρα μην νιώθεις έτσι αυτό δεν θα σου το πει ποτέ γιατί ξέρει ότι δεν σε βοηθάσει τίποτα αυτό όμως που θα σου κάνει είναι το θα σου δώσει προοπτική
θα σου θυμίσει ρε παιδί μου το τι έχεις πετύχει, το τι έχεις κάνει όλες αυτές εκείνες στιγμές που εσύ τα έχεις ξεχάσει όλα αυτά είναι λοιπόν σαν να έχεις μια εξωτερική μνήμη έχεις ένα δεύτερο εγκέφαλο ο οποίος σου θυμίζει και κρατάει όλα αυτά που το μυαλό σου εκείνη τη στιγμή αρνείται να θυμηθεί. Εκείνη τη στιγμή έχεις γίνει overwhelmed από το imposter syndrome και υπάρχει αυτή η μαγική φωνή του μέντορα που έρχεται και σου θυμίζει ποιος πραγματικά είσαι.
Οπότε είναι πάρα πολύ σημαντικό να μην μένεις με τη φωνή του imposter στο κεφάλι σου. είναι σημαντικό να βρεις ανθρώπους που να τους εμπιστεύεσαι να βρεις μέντορες, να βρεις κόουτσες να βρεις ανθρώπους εμπιστοσύνης και να μιλάς δυνατά θέλω λοιπόν να κλείσω με το παρακάτω σήμερα σήμερα δεν σου είπα πως να νικήσεις το Impostor Syndrome και ο λόγος που δεν το είπα είναι γιατί πραγματικά δεν ξέρω αν μπορείς να το νικήσεις τουλάχιστον εγώ ρε παιδί μου δεν είναι κάτι το οποίο το έχω νικήσει Δεν το έχω νικήσει τουλάχιστον ακόμα Άμα νικέται θα βγω θα κάνω ένα άλλο επεισόδιο Και θα σου πω πως το κατάφερα Αυτό που ξέρω Και αυτό που έμαθα Είναι ότι έμαθα να ζω μαζί του Είναι έμαθα να αναγνωρίζω Το imposter syndrome Να αναγνωρίζω τις σκέψεις στο μυαλό μου Και να μην το αφήνω να με σταματάει Υπάρχουν ακόμα κάποια πρωινά Που ξυπνάω και νιώθω ότι θα με ξεσκεπάσω ρε παιδί μου, ότι πραγματικά είμαι αποτελώνας απλά μετά από λίγο όποτε το νιώσω χαμογελάω και λέω αχ, κοίτα να δεις
πάλι αυτή η σκέψη είναι, γεια σου πάλι οπότε πάμε έχουμε δουλίτσα να κάνουμε σήμερα πάμε να ξεκινήσουμε τη μέρα μας και ξέρω ότι όλες αυτές οι σκέψεις είναι απλά σκέψεις στο μυαλό μου και Και θέλω να σου πω ότι αν είσαι εσύ αυτός που κάθεται τα βράδια και αναρωτιέται αν αξίζει στη θέση που έχεις αν είσαι αρκετά καλός στη δουλειά σου αν είσαι αρκετά καλός γονιός αν είσαι γενικά αρκετά καλός τότε θέλω να σου πω ότι και μόνο το ότι κάθεσαι και αναρωτιέσαι και μόνο το ότι σε νοιάζει σημαίνει ότι δεν είσαι υπόστολ γιατί οι άνθρωποι που πραγματικά νοιάζονται σπάνια είναι απαταιώνες Λοιπόν, αυτό ήταν οι σκέψεις μου για το Impostor Syndrome αλλά θέλω να σου πω για το τι θα πούμε στο επόμενο επεισόδιο Στο επόμενο επεισόδιο θα μιλήσουμε για κάτι που ίσως το ζεις και εσύ αυτή τη στιγμή χωρίς να του έχεις δώσει κρυμμένο όνομα γιατί είναι πολύ πιθανό να έχεις 47 ιδέες γραμμένες στο notion, στο google keep ή οπουδήποτε αλλού και να μην έχεις ξεκινήσει καμία ακόμα
το πιο ακριβό πράγμα που υπάρχει θέλω να ξέρεις ότι είναι να σχεδιάζεις για πάντα και να μην κάνεις ποτέ το πρώτο βήμα αν σου μίλησε αυτό το επεισόδιο αν σε άγγιξε αυτό το επεισόδιο αν σκέφτηκες κάποιον ο οποίος το χρειάζεται τότε στείλε μου δύο λόγια μπορείς να το στείλεις σε επεισόδιο μπορείς να επικοινωνείς μαζί μου είτε με email μέσα από το unfoldingideas.gr υπάρχει φόρμα επικοινωνίας.
Μπορείς να με βρεις σε όλα τα social media. Θα βρεις όλα τα links στο unfoldingideas.gr κάθε τοστρία καθώς και τη σημειώση επεισοδίου. Και θέλω να σου πω ένα τεράστιο σευχαριστώ που άκουσες τις σκέψεις μου να ξεδιπλώνονται. Είναι πάρα πολύ σημαντικό για μένα το ότι επενδύεις το χρόνο σου ακούγοντάς μου. Λοιπόν, μέχρι την επόμενη φορά, σου εύχομαι να είσαι καλά και να περνάς υπέροχα. Γεια χαρά!
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
