Το τηλεφώνημα που με έφερε στην Ολλανδία και άλλαξε τη ζωή μου

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Δύο εβδομάδες αφού του κίδεψα τη μητέρα μου, χτύψε το τηλέφωνο. Ήταν από μια δουλειά στην Ολλανδία. Και το πρώτο πράγμα που ένιωσα εκείνη τη στιγμή ήταν απλά ανακούφιση. Σήμερα θέλω να σου πω μια ιστορία που δεν την έχω πει ποτέ σε κανένα podcast. Έχω κλείσει λοιπόν 10 χρόνια φέτος στην Ολλανδία. ήρθα το Μάρτιο του 2016 και σκέφτηκα ότι αυτή είναι μια καλή στιγμή να καθίσω και να σου πω πώς έγινε όλο αυτό δηλαδή πώς ένας τύπος από τον Πειραιά κατέληξε να μένει στη Χάγη κατέληξε να κυκλοφορεί με ποδήλατο και γενικότερα να ζει μια ζωή που ποτέ δεν φαντάστηκε για να σου πω όμως σωστά αυτή την ιστορία θα πρέπει να πάω αρκετά πίσω και πρέπει να μπω σε κάτι προσωπικό, κάτι πιο προσωπικό από ό,τι συνηθίζω να λέω.

01:01 Γιατί η ιστορία του πώς ήρθα στην Ολλανδία δεν είναι 100% μια ιστορία η οποία αφορά μια εργασία, μια δουλειά. Είναι δεμένη με μια απώλεια και μέχρι σήμερα δεν την έχω μοιραστεί πουθενά. Οπότε πάμε να την πιάσουμε από την αρχή. Θυμάμαι ότι από πολύ μικρός ήθελα να φύγω στο εξωτερικό Για χρόνια είχα αυτό το όνειρο και μάλιστα συγκεκριμένα ήθελα να πάω στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Ήταν η χώρα την οποία την είχα συνδέσει στο μυαλό μου ως η χώρα το οποίο θα μπορούσα να βγάλω λεφτά, θα μπορούσα να αναπτυχθώ Ήταν αυτό που μας έχουνε πουλήσει οι ρευδιμούς στις αμερικανικές ταινίες και τώρα που το σκεφτόμαι είχα μία βάση για όλο αυτό.

01:49 Ήθελα να φύγω στο εξωτερικό γιατί είχα σπουδάσει ως φοιτητής στον ΟΒ και συγκεκριμένα στην Ουαλία, οπότε είχα ζήσει κάποια χρόνια στο εξωτερικό και ήξερα πάνω κάτω τι θα πει να ζεις μακριά από τη χώρα σου. Για να είμαι ειλικρινής μπορώ να πω ότι μου άρεσε να ζεις μακριά από τη χώρα σου, οπότε ήταν κάτι το οποίο ήθελα να το ξαναζήσω.

02:13 τώρα αν θυμάσαι στο δεύτερο επεισόδιο σου είχα πει ότι αν δεν είχε αποτύχει η εταιρεία που είχα φτιάξει τότε δεν θα έφευγα ποτέ λοιπόν αυτό είναι το κομμάτι που σου είχα υποσχεθεί τότε γιατί μετά από την αποχώρησή μου από εκείνη την εταιρεία βρήκα δουλειά ως υπάλληλος αλλά όχι σε μια ελληνική εταιρεία βρήκα σε μια μεγάλη πολυεθνική, σε μια αμερικάνικη εταιρεία και δούλαβα remote από την Αθήνα και από ένα δικό μου γραφείο που είχα στον Πειραιά.

02:45 Η εταιρεία αυτή είναι πολύ μεγάλη εταιρεία πληροφορικής. Εγώ ήμουν χαρούμενος τότε γιατί μόλις είχα φύγει, όπως είχαμε πει σε εκείνο το επεισόδιο, από μια αποτυχημένη προσωπική επιχείρηση με πάρα πολλά χρέη και ήταν μια πάρα πολύ καλή δουλειά. Ξεκίνησα να βλέπω πώς είναι να δουλεύεις για ξένες εταιρείες με remote ανθρώπους στην Αμερική, στην Ουκρανία τότε, στην Ινδία.

03:15 Ήταν πάρα πολύ μεγάλο σχολείο για εμένα εκείνο εκεί. Και μάλιστα όχι μόνο αυτό, ήταν στην εποχή λίγο πριν η Ελλάδα μπει στα μνημόνια. Εγώ βρήκα τη δουλειά 1η Μαρτίου του 2010 και βρήκα τη δουλειά και έκανε την συμφωνία ας πούμε με πολύ καλούς οικονομικούς όρους τη στιγμή που η Ελλάδα μπήκε στα μνημόνια και όλοι γύρω μου και το διάστημα ζορίζονταν.

03:47 Μέσα από αυτή τη δουλειά λοιπόν άρχισε να ψήνεται μέσα μου πάλι εκείνο το όνειρο. Σκεφτόμουν ότι ίσως τελικά μπορώ να φύγω στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η εταιρεία ήταν στη Βοστόνη έδρα της και σε κάποιες πρώτες συζητήσεις θα μπορούσαν να μου κάνουν sponsor τη Visa. Γιατί δούλαβα για αρκετά χρόνια για αυτούς και έτσι είχα αρχίσει να το σκέφτομαι.

04:11 Ήμουνα λοιπόν πάρα πολύ κοντά, αλλά και πάλι δεν το έκανα. Τι έγινε όμως. Θυμάμαι πάρα πολύ έντονα, ακόμα και σήμερα, πολλά χρόνια μετά, ότι ήταν ένα ωραίο καλοκαιρινό πρωινό του Ιουνίου και το θυμάμαι πάρα πολύ έντονα. Θυμάμαι σαν εικόνα αυτή τη στιγμή. Κλείνω τα μάτια μου και γυρνάω εκείνη τη στιγμή. Κάθομαι λοιπόν στο γραφείο μου και μου έρχεται ένα email από μια κοπέλα η οποία δούλευε σε μια εταιρεία η οποία έκαναν recruitment για διάφορους οργανισμούς. Αυτή η headhunter.

04:48 Με βρήκε λέει μέσα από το LinkedIn και με ρώτησε αν θα ενδιαφερόμουν να πάω για μια δουλειά στη Γαλλία. Λέει ότι είδε το προφίλ μου, ότι ήμουν πολύ καλό μάτς και αν με ενδιαφέρε θα έπρεπε να συμπληρώσω μια φόρμα για να το κάνω αυτό. Κάπου εκεί ξεκινήσαμε να συζητάμε και πάνω στην κουβέντα μου λέει να συζητήσουμε και για το rate, γιατί ήταν το βασικό κομμάτι ας πούμε για το αν θα συνεχίσουμε ή όχι και μου λέει ότι το ημερήσιο rate θα ήταν 500 ευρώ.

05:23 Προφανώς αυτό είναι μεικτό, δεν είναι καθαρό αλλά 500 ευρώ την ημέρα για εμένα μου φάνηκε ένα διαστημικό νούμερο. Και μου φάνηκε δυσκοιμικό νούμερο γιατί ήταν πολύ μακριά από αυτά που έπαιρνα εγώ δουλεύοντας για μια Αμερικάνικη εταιρεία. Εντάξει, αυτά όπως είπα δεν είναι καθαρά, ήταν εμπικτά, θα έπρεπε να ήμουν ελεύθερος επαγγελματίας, θα έπρεπε να φτιάξω δικημοτερία, δεν θα είχα όλο το κομμάτι των οδειών, αλλά και πάλι ήταν μεγάλη διαφορά.

05:58 και όλο αυτό ήταν κάτι το οποίο εκείνη την εποχή μου άνοιξε τα μάτια γιατί κατάλαβα ότι εκεί έξω υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος ο οποίος δεν τον ήξερα, δεν τον έβλεπα ότι επίσης θα μπορούσα πολύ εύκολα να φύγω και να δουλέψω για μεγάλους οργανισμούς, για μεγάλες εταιρείες στο εξωτερικό και να πάρω λεφτά που στην Ελλάδα δεν τα φανταζόχομαι ποτέ κάπως έτσι λοιπόν εκείνο το email που τελικά δεν οδήγησε πουθενά μιας και δεν πήγα στη Γαλλία, ήταν η σπίθα για εμένα να ξεκινήσω να ψάχνω ξανά τις δουλειές στο εξωτερικό.

06:36 Άρχισα λοιπόν να ψάχνω ενεργά, αγγελίες, εταιρείες, παντού. Έκανα αιτήσεις σε διάφορες χώρες, έκανα αιτήσεις σε εταιρείες και οργανισμούς. Στην Ολλανδία, θυμάμαι στην Ελλανδία, στην Ισπανία. Έκλεισα συνεντεύξεις και άρχισα να το κυνηγάω πάρα πάρα πολύ ενεργά πλέον. Και εδώ είναι κάτι που πρέπει να μοιραστώ μαζί σου. Και πρέπει να σταματήσω λίγο γιατί εκείνη η εποχή, μιλάμε για το 2015, συνέβαινε και κάτι άλλο παράλληλα.

07:12 Κάτι που τελικά άλλαξε πάρα πολλά πράγματα. Αυτό που έγινε είναι ότι η μητέρα μου αρρώστησε. τον Μάιο του 2015 διαγνώστηκε με ένα καρκίνο ο οποίος ήταν μάλιστα πάρα πάρα πολύ επιθετικός και έτσι όλο αυτό το σχέδιο για εμένα της φυγής ας πούμε στο εξωτερικό άρχισε να παγώνει γιατί πώς να φύγεις δεν ήταν εύκολο έτρεχα τη δουλειά μου το πρωί έτρεχα μετά με τη μητέρα μου να κάνει θεραπεία στα νοσοκομεία ήμουνα δίπλα της παντού οπότε Και δεν είχα για να είμαι λεγνής, δεν ήμουν αφόκουστο 100% στο κομμάτι το να φύγω σε εξωτερικό.

07:58 Αν και εκείνη την εποχή συζήτησα με τη σύζυγο, γιατί είχαμε κιόλας, ήμασταν παντρεμένοι, είχα ένα μικρό παιδί, ήθελε να φύγουμε, αλλά για εμένα μέσα μου υπήρχε κάτι το οποίο με τράβαγε πίσω. Και εκείνη η εποχή ήταν ίσως από τις μαύρες και τις δύσκολες εποχές της ζωής μου, γιατί ήταν και εποχή που σταμάτησα το πρώτο μου μεγάλο podcast που είχα το οποίο ήταν το Startup.

08:26 Και το σταμάτησα γιατί δεν είχα χρόνο, δεν είχα ενέργεια και έτσι θυμάμαι πολύ καλά, έλεγα ότι θα κάνω μια παύση μέχρι να δω πού θα καταλήξει όλο το κομμάτι με τη μητέρα μου το οποίο φαινόταν ότι δεν πήγαινα πολύ καλά και το άφησα λίγο στην άκρη μου. δυστυχώς όλο αυτό δεν κατέληξε καλά όπως ίσως το έχεις φανταστεί οπότε η μητέρα μου έφυγε και δεν ξέρω πώς να το περιγράψω εκείνο το διάστημα ήμουν σε μια πολύ άσχημη κατάσταση ήμουνα πολύ ψυχολογικά πολύ χάλια ήμουνα στα κάτω μου ρε παιδί μου ήμουνα στα πολύ κάτω μου και δύο βδομάδες αφού η μητέρα μου έφυγε θυμάμαι να χτυπάει το τηλέφωνο, ήταν απόγευμα και ήμουνα σε έναν από τους πελάτες που είχα γιατί έκανα και κάποιες εξωτερικές δικές μου δουλειές και ήταν ένας διευθυντής τότε από μια δουλειά από έναν οργανισμό στην Ολλανδία ο οποίος μου λέει ενδιαφέρεσαι να έρθεις να δουλέψεις στην Ολλανδία.

09:43 Και αυτό εδώ ήταν κάτι το οποίο το κρατάω μέσα μου τόσα χρόνια. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα ανακούφιση. Νομίζω ότι ένιωσα λύτρωση σχεδόν. Και ξέρω ότι όλο αυτό ακούγεται περίεργο. Γιατί εγώ μόλις έχασα τη μητέρα μου και από την άλλη νιώθω λύτρωση για ένα απλό τηλεφώνημα. αλλά ο λόγος είναι εξής σκέφτηκα ότι πάντα ήθελα να φύγω στο εξωτερικό αλλά τον τελευταίο διάστημα αυτό που με κράταγε ήταν η όλη κατάσταση που βιώνει η μητέρα μου οπότε αν όλο αυτό το τηλεφώνημα έχει γίνει τρεις εβδομάδες νωρίτερα όσο η μητέρα μου ήταν ζωντανή τότε εγώ θα είχα πει όχι σίγουρα θα είχα πει όχι γιατί δεν μπορούσα να δεχτώ κάτι τέτοιο δεν υπήρχε περίπτωση να την άφηνα με τίποτα και νομίζω ότι αν έλεγα όχι εκείνη τη φορά μπορεί να μην ξαναπροσπαθούσα ποτέ μπορεί να έλεγα ότι κοίτα ξαναβείς αυτό που λένε όλοι αν και δεν το πιστεύω το κομμάτι αυτού πεπρωμένου, το γραφτού ότι δεν είναι για εμένα να φύγω στο εξωτερικό το timing λοιπόν ήταν σκληρό μιας και εκείνη την εποχή δέχτηκα τη δουλειά

11:04 και θα έπρεπε να αφήσω τον πατέρα μου ο οποίος για πρώτη του φορά μετά από τόσα χρόνια θα ήταν μόνος αλλά ήταν το timing το οποίο εμένα μου έδωσε αργότερα πολλά πράγματα γιατί όλο αυτό το κομμάτι το ότι έφυγα έξω, ότι έκανα αυτή την τεράστια αλλαγή ότι είχα την οικογένειά μου την οποία πρέπει να συντηρήσω και να βρούμε τα πατήματά μας σε μια νέα χώρα με βοήθησε κατά πολύ να αντέξω το κομμάτι του πέμφους.

11:39 Γιατί το να ξεριζωθώ και να βγω σε κάτι εντελώς καινούριο χωρίς να έχω χρόνο να βουλιάξω, χωρίς να έχω χρόνο να σκεφτώ το τι έχει γίνει, νομίζω ότι εκείνη τη στιγμή πραγματικά με έσωσε. Νομίζω ότι αυτή η αλλαγή είναι αυτή που με κράτησε όρθιο. θυμάμαι όπως σου είπα ότι ήμουνα σαν ένα πελάτη και όταν χτύπησε το τηλέφωνο και μου είπανε μου πρόσφερα τη δουλειά εκείνη σχεδόν δεν το πίστευα έκλεισα και ήθελα να τρέξω σπίτι να το συζητήσω με τη γυναίκα μου έτσι λοιπόν γύρισα σπίτι, το συζητήσαμε και σε αυτό το κομμάτι θέλω να πω κάτι γιατί θέλω να πω ότι αν δεν ήταν η γυναίκα μου, ίσως να μην είχα φύγει.

12:31 Δηλαδή, αν είχα κάποια άλλη γυναίκα, ίσως πάλι να ήμουνα κολλημένος στην Ελλάδα. Και ξέρω, το κολλημένος ακούγεται λίγο περίεργα, αλλά αυτή είναι αλήθεια. Γιατί τουλάχιστον σε αυτό το πράγμα, της οφείλω πάρα πάρα πολλά. Όταν της είπα την ιδέα, ότι σκέφτομαι να φύγουμε σε εξωτερικό, ήταν θετική από την πρώτη στιγμή. δεν είχε δεύτερης σκέψης, δεν είχε πει ναι ρε παιδί μου που θα φύγουμε, τι θα κάνουμε θα αφήσουμε τους φίλους μας, θα αφήσουμε τους γνωστούς μας, όχι τίποτα και μιλάμε για έναν άνθρωπο ο οποίος δεν είχε φύγει ποτέ σε εξωτερικό εγώ τουλάχιστον είχα σπουδάσει στην Αγγλία ήξερα τι σημαίνει εξωτερικό ήξερα τι με περίμενε, εκείνη δεν είχε ιδέα, με εμπιστεύτηκε πλήρως εκείνη τη στιγμή ήθελε να κάνει μια αλλαγή και νομίζω ότι το είδε σαν περιπέτεια το είδε σαν μια καινούργια αρχή για εμάς, για την οικογένειά μας και το λέω με απόλυτη ειλικρίνεια ότι αν μου έλεγε όχι ρε παιδί μου δεν θέλω να φύγω, θα ήμασταν ακόμα στην Ελλάδα τόσο απλά, δεν θα το έκανα χωρίς αυτήν

13:33 στην τελική είχα επιλέξει να δημιουργήσω μια οικογένεια μαζί της είχαμε ήδη ένα παιδί οπότε δεν θα μπορούσα να φύγω και να πω ότι θα φύγω μόνος μου. Ο μεγαλύτερος μου φόβος εκείνη τη στιγμή, για να είμαι ειλικρινής, είναι αν θα άντεχε και αν θα μπορούσε να ζήσει σε ένα ξένο περιβάλλον, σε μια χώρα εντελώς διαφορετική από τη χώρα μας, χωρίς τη γλώσσα, χωρίς τους δικούς της, χωρίς τους φίλους της, χωρίς τους φίλους μας, με ένα παιδί το οποίο ήταν δύο ετών τότε, το οποίο ήταν αρκετά δύσκολο.

14:07 και είναι κάτι το οποίο το σκεφτόμουν πάρα πάρα πολύ δηλαδή ακόμα και όταν μου είπε ναι να φύγουμε δεν ήμουν σίγουρος αν 100% νομούσε ή όχι εγώ ήμουν 36 εκείνη την περίοδο της ζωής μας και εκεί ήταν ούτε καν 30 ήταν λίγο καν από τα 30 και ξέρεις ότι ίσως αυτό βοήθησε αρκετά, ήμασταν οι δύο αρκετά νέοι για να πούμε πάμε να το ρισκάρουμε ρε παιδί μου δηλαδή πάμε να δούμε τι θα γίνει έξω και βλέπουμε αν δεν μας βγουν γυρνάμε πίσω δεν είναι ότι θα χάναμε θα γινόταν κάτι άλλο επίσης εκείνο το διάστημα δούλευα αρκετά χρόνια για αυτή την αμερικάνικη εταιρεία αλλά είχα αρχίσει λίγο να να βαριέμαι να κάνω συνέχεια τα ίδια ήθελα μια αλλαγή στη ζωή μου και επαγγελματική αλλά και μια γενικότερη αλλαγή και θεωρώ ότι κάναμε κάτι το οποίο ήταν αρκετά έξονο και στο λέω γιατί ίσως σου φανεί χρήσιμο και σένα πριν αποφασίσουμε οριστικά πριν πούμε εντάξει μετακομίζουμε ήρθαμε μια εβδομάδα εδώ στην Ελλανδία μόνο μια νοικιάσαμε ένα Airbnb στη Χάγη και είπαμε θα ζήσουμε ρε παιδί μου εδώ πέρα

15:20 έστω και για μια εβδομάδα το οποίο δεν είναι εύκολο σαν να μέναμε εδώ πέρα θα πάμε στα σούπερ μάρκετ θα δούμε πως λειτουργούν οι συγκοινωνίες θα περπατήσουμε στην πόλη θα ψάξουμε να βρούμε σε ποια περιοχή θα μας άρεσε να μένουμε θα προσπαθήσουμε να εγκληματιστούμε όσο περισσότερο γίνεται δεν θα το παίξουμε τουρίστες να γυρνάμε γύρω γύρω για να δούμε τα μουσεία θα προσπαθήσουμε να δούμε πώς θα ήταν η ζωή μας εδώ πέρα και η ζωή δεν ήταν εύκολη γιατί ήταν και χειμώνας όλο αυτό έγινε Φεβρουάριο μήνα με ένα δύσκολο καιρό στην Ολλανδία, να βρέχει, να έχει κρύο να νυχτώνει πολύ αργά αλλά τελικά πήγαν όλα καλά και πήγαν όλα καλά ευτυχώς γιατί πριν έρθουμε είχα ένα φόβο μέσα μου και έλεγα ρε φίλε τώρα πάμε Φεβρουάριο μήνα εκεί πέρα μήπως τελικά δεν είναι σωστό αυτό μήπως πάμε και ξενερώσουμε μήπως πάμε και δούμε μια μορφή ας πούμε της ζωής η οποία δεν είναι ρεαλιστική αλλά αυτό που έγινε είναι εντελώς το αντίθετο δηλαδή ήρθαμε στην Ολλανδία ενθουσιαστήκαμε και οι δύο

16:26 και μάλιστα με μικρά πράγματα δηλαδή με το πώς λειτουργούν οι συγκοινωνίες με το πόσο διαφορετικά είναι τα σούπερ μάρκετ ακόμα και με το γεγονός ότι μπορούσαμε να πληρώνουμε ας πούμε με κάρτες για τα πάντα ότι πηγαίναμε στο σούπερ μάρκετ και κάναμε self-checkout δεν πηγαίναμε στο ταμείο να πληρώσουμε το οποίο πράγμα τώρα είναι κάτι που γίνεται και στην Ελλάδα το 2026 αλλά όλο αυτό μιλάω για το 2016 Φεβρουάριο του 2016 και αν το σκεφτείς λίγο είναι λίγο αστείο γιατί μιλάμε τώρα για δύο ενήλικες με ένα δίχρονο το οποίο γυρνάμε γύρω γύρω στο σούπερ μάρκετ και χαιρόμαστε με το ότι βρίσκουμε διαφορετικά γιαούρτια ή ότι μπορούμε να κάνουμε safe check out Εντάξει Ήμασταν τουρίστες, ας μην γελιόμαστε Δεν είχαμε μπει ακόμα στη λογική θα ζήσουμε εδώ μόνιμα αλλά όλο αυτό μας άρεσε πολύ οπότε έτσι πήραμε την απόφαση να έρθουμε Τώρα όμως, να φύγεις και να αλλάξεις τη ζωή σου και να πας να μείνεις κάπου αλλού δεν είναι εύκολο γιατί θα πρέπει να αφήσεις πίσω σου

17:32 πολλά πράγματα και αν εξαιρέσουμε τους φίλους και την οικογένεια τα οποία είναι τα πιο σημαντικά ίσως για εμένα το επόμενο πιο μεγάλο ήταν η μπάντα που είχα εκείνη τη στιγμή γιατί μπορεί να το ξέρεις μπορεί και όχι αλλά εγώ έπαιζα τύμπανα σαν συγκρότημα το οποίο λεγότανε politically incorrect και δεν ήταν απλά ένα χόμπιρ επειδή μου ξέρεις το πάμε και παίζουμε και γουστάρουμε απλά να περνάει η ώρα είχαμε ξεκινήσει και παίζαμε είχαμε κάνει κάποια επιτυχία όχι τεράστια επιτυχία αλλά είχε ξεκινήσει και παίζανε τα τραγούδια μας στο ραδιόφωνο στον Rock FM εδώ στην Αθήνα κάναμε αρκετές ναυλίες παίζαμε με μεγαλύτερα groups, παίζαμε ξέρω στο Σταυρό του Νότου και είχαμε ανοίξει το πρόγραμμα στους μπλε ζούσα λοιπόν την ροκστάρ εποχή μου το πρόβλημα είναι ότι περνούσα πολλές ώρες στο στούντιο 6 με 9 ώρες την εβδομάδα περίπου γιατί κάναμε πρόβες κάναμε ηχογραφήσεις είχαμε μόνο για τα live είχαμε τεράστια setlist δηλαδή πηγαίναμε σε live και μπορούσαμε να παίζαμε

18:48 40 τραγούδια και επειδή αυτό το κάναμε για αρκετά χρόνια μπορώ να πω ότι ήμουνα σε ένα διάστημα το οποίο είχα αρχίσει να με κουράζει Γιατί δεν ήταν η βασική μου δουλειά, δεν είναι η δουλειά που σου βγάζει χρήματα, ναι. Πας και κάνεις ένα live και παίρνεις κάποια χρήματα, αλλά δεν είναι ότι αυτά τα χρήματα θα σε κάνουν να ζήσεις μόνο από αυτό.

19:11 Είχα πρωίνη δουλειά, είχα side projects, είχα οικογένεια όπως σου είπα, στην αρχή με ένα νεογέννητο και μετά με ένα παιδί και είχα άλλα hobbies, δηλαδή πήγαμε στο γήπεδο να δω την αγαπημένη μου ομάδα. Ήτανε πάρα πολλά. και σε όλο αυτό και πάλι μπορώ να το πω ως θετικό σε σύζυγο είναι ότι εκείνη δεν μου γκρίνιαξε ποτέ δηλαδή εγώ έτρεχα γύρω γύρω, έκανα τη ζωή μου, είχα τα χόμπις μου είχα τα πράγματα που μου άρεσαν και εκείνη ποτέ δεν είπε ρε παιδί μου α γιατί το κάνεις αυτό, γιατί το κάνεις το άλλο και άμα το κοιτάξω αυτή τη στιγμή τώρα που γράφω το επεισόδιο και το σκεφτώ και το σκέφτομαι νομίζω ότι θα μπορούσα να έχω περάσει εκείνο το διάστημα της της οικογενειακής ζωής μας πολύ περισσότερο χρόνο μαζί της. Είναι κάτι το οποίο εκείνο το διάστημα δεν το έχω κάνει.

20:06 Και αυτό το, ακριβώς το πράγμα ρε παιδί μου που θέλω να πετύχω σε αυτό το podcast θέλω να ξεδιπλώνω ό,τι έχω στο μυαλό μου και να κάνω την αυτοκριτική μου. Γιατί όταν λες όλα αυτά που έχεις στο μυαλό σου δυνατά όταν ακούς τον ίδιο σου, τον εαυτό ακούς τις ίδιες σου τις σκέψεις καταλαβαίνεις τον εαυτό σου πολύ καλύτερα το άλλο που άφησα όπως σου είπα ήταν το Startup Stories το οποίο το είχα σταματήσει λόγω της μητέρας μου αλλά δεν το ξαναπιάσα ποτέ και ήταν ένα podcast το οποίο εμένα μου αρέσουν πάρα πολύ τα podcast, μου αρέσει πάρα πολύ να φτιάχνω ηχητικό περιεχόμενο και πήγαινε καλά ήταν το πρώτο podcast επιχειρηματικότητας για startups στην Ελλάδα και μιλάμε το 2015 γιατί τώρα υπάρχουν πάρα πολλά podcast αλλά εκείνη την εποχή ήμασταν πάρα πολύ λίγοι.

20:57 Όμως, αν και στο Startup Stories έκανα μόνο συνεντεύξεις όταν ήρθα στην Ολλανδία ένιωσα ότι απομακρύνθηκα από το ελληνικό οικοσύστημα και ότι δεν είχα πια κάτι να πω. Δηλαδή δεν μπορούσα να πηγαίνω στα ελληνικά events δεν μπορούσα να είμαι κοντά στις ελληνικές startups οπότε ένιωσα ότι ίσως θα πρέπει να το σταματήσω το podcast αν και τώρα που το σκέφτομαι νομίζω ότι ίσως ήταν και λίγο το imposter syndrome αυτό που θυμάσαι που είπαμε πριν δύο επεισόδια όλο αυτό το κομμάτι που συζητήσαμε αλλά τότε ακόμα δεν είχα κάνει όλη αυτή τη δουλειά με τον εαυτό μου δεν είχα σκεφτεί όλα αυτά δεν είχα κάνει την αυτοκριτική μου οπότε δεν ήξερα να ξεχωρίσω τι ήταν αληθινό και τι απλά ήταν μια φωνή στο κεφάλι μου και φυσικά όπως σου είπα άφησα και τους φίλους μου, άφησα την οικογένειά μου και κάποιοι από τους φίλους μου μου είπαν ότι όλο αυτό που κάνουν οι παιδί μου είναι πάρα πολύ γενναίο ότι εμείς δεν θα το κάναμε ποτέ, δεν θα μπορούσαμε να έχουμε ένα παιδί δυόμιση ετών

22:10 και να σηκωθούμε να φύγουμε από τη σιγουριά που έχουμε στην Ελλάδα και να πάμε μακριά. Αλλά οι περισσότεροι το κατάλαβαν. Δηλαδή κατάλαβαν ότι το κάνουμε για καλό. Και όπως επίσης το κατάλαβε η οικογένειά μου. Το κατάλαβε ο πατέρας μου, το κατάλαβε ο αδερφή μου. Έτσι λοιπόν, με αυτά και με αυτά, το Μάρτιο του 2016, βρέθηκα στη Χάγη, με καινούργια δουλειά, σε καινούργιο περιφάλλον και πολύ πιο σημαντικό με την οικογένειά μου δίπλα.

22:41 το πρώτο σοκ που ένιωσα εκείνη την εποχή ήταν ένα πολιτισμικό σοκ και μιλάμε για κανονικό πολιτισμικό σοκ γιατί εγώ μεγάλωσα στον Πειραιά με κίνηση με πολυκατοικίες, με φασαρία με μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα το πως είναι ο κόσμος και αν και είχα πάει στο εξωτερικό μετά από τόσα χρόνια στην Αθήνα και στον Πειραιά δύσκολο να θυμάσαι το πως ήταν έξω και ήρθα εδώ στη Χάγη σε ένα εντελώς διαφορετικά πλανήτη θα έλεγα.

23:16 Με μια κοινωνία που είναι όλα οργανωμένα, που παντού έχει πράσινα, που υπάρχει σεβασμό στον δρόμο, που υπάρχουν κανόνες, που ο κόσμος ακολουθεί τους κανόνες. Μιλάμε για τρελά πράγματα, δηλαδή να άκου. Να υπάρχουν κανόνες και ο κόσμος τους ακολουθεί ήταν εντελώς τρελό για έναν Έλληνα στην εποχή του 2015. ένιωσα λοιπόν σαν ηθαγενής που του δίνεις καθρεφτάκια ρε παιδί μου και τα πάντα με εντυπωσίαζαν ένα άλλο πράγμα που με εντυπωσίαζε θυμάμαι και ήταν από τα πρώτα πράγματα που κάναμε ήτανε ότι μπορούσα να πάω οπουδήποτε με ποδήλατο δηλαδή θυμάμαι ότι αγοράσαμε ποδήλατα και πηγαίναμε σε κανονικός ποδήλατο δρόμος όχι μέσα στη μέση του δρόμου σαν την Αθήνα σαν να κάνεις extreme sports πηγαίναμε παντού βγαίναμε έξω, κάναμε συνέχεια βόλτες με το παιδί από πίσω σε καθισματάκι και ήταν σαν να μουνάς σε έναν άλλο κόσμο το οποίο μου φαινόταν εκείνη την εποχή, λες και ήταν επιστημονική φαντασία ρε παιδί μου, λες και ζούσα σε κάποια ταινία και ένα άλλο πράγμα που τώρα

24:24 έτσι όπως το σκέφτομαι μου φαινόταν μου κάνει τρελή εντύπωση για την εποχή και ακούγεται πολύ απλό είναι το πόσο καθαρός ήταν δρόμος και το λέω γιατί εγώ ερχόμενος από τον Πειραιά της εποχής του 2015-2016 οι δρόμοι τότε στον Πειραιά ήταν αρκετά βρώμικοι οπότε το να είσαι σε ένα περιβάλλον το οποίο είναι όλα καθαρά δεν ήταν καθόλου δεδομένο τώρα ήταν όλα τελεία όταν ήρθαμε, ε όχι προφανώς όχι, καμία χώρα δεν είναι τελεία και μη γελιάμαστε αλλά για τη δική μας οικογένεια εκείνη ακριβώς τη στιγμή ήταν σαφώς καλύτερα όλα.

25:05 Θυμάμαι το πρώτο καλοκαίρι, τώρα που γυρίσαμε στην Ελλάδα και ήταν δύο διαφορετικά εντελώς πράγματα, ρε παιδί μου, που ένιωσα. Από τη μία ένιωσα ότι γύρισα σπίτι σε οικείο περιβάλλον, σε μία σομπηρεά, να βλέπω τη θάλασσα, με ωραίο φαγητό, με τους φίλους μου, να τους λέω πώς είναι η ζωή εκεί, όλοι είχαν απορίες, οικογένεια, φίλοι να με ρωτάνε, να συγκρίνουμε, ήταν υπέροχα.

25:35 Από την άλλη, όμως, γυρίζοντας πίσω, και μείναμε για μερικούς μετρές μετά, είδα πράγματα τα οποία άρχισαν πλέον να με ξενίζουν. Θυμάμαι πολύ καλά, στεκόμουν σε ένα φανάρι, στο κέντρο του πειράματος γιώμου, και ανάβει το φανάρι, και γίνεται πράσινο για τους παιζούς, και πάμε να περάσουμε, είναι κόκκινο για τα αυτοκίνητα, όχι πορτοκαλί, κόκκινο κανονικό αεροαυτοκίνητα πάμε να περάσουμε και εκείνη τη στιγμή που πάμε να περάσουμε περνάει ένα αυτοκίνητο από μπροστά μας το οποίο πάνε να μας πατήσει και κατάλαβα εκείνη τη στιγμή ότι στη Χάγη είχα αποκτήσει μια ασφάλεια και μια χαλαρότητα από τον άλλη χωρίς καν να το πάρω χαμπάρι ήμουνα μπορούσα να αφήσω το παιδί να απομακρυνθεί λίγο εντάξει δεν ήταν μεγάλος οπότε δεν το άφηνα πολύ να απομακρυνθεί αλλά και πάλι δεν ήταν το κρατάω στο ένα μέτρο θα μπορούσα να πάω με μια παιδική χαρά να το αφήσω να παίξει και να είμαι χαλαρός ρε παιδε μου κάτι που στην Αθήνα δεν το ένιωθα εκτός ότι δεν υπήρχαν παιδικές χαρές βέβαια

26:41 αλλά δεν ένιωθα και καθόλου χαλαρός να το αφήσω και να πάει ας πούμε 5 μέτρα μακριά από εμένα όλοι λοιπόν αυτό το κομμάτι της ψυχολογικής ασφάλειας όλη αυτή η ηρεμία ήταν τελικά από τα πιο σημαντικά πράγματα που κέρδισα. Οπότε λοιπόν τι άλλαξε πέραν από τη διεύθυνση. Πρώτα απ' όλα όλη αυτή η αλλαγή με έσωσε ψυχολογικά και το είπα ήδη αλλά νομίζω ότι αξίζει να το ξαναπώ.

27:10 Ερχόμουν μέσα από το πένθος, από το βαρύ πένθος και όλη αυτή η αλλαγή της χώρας με κράτησε όρθιο. μου έδωσε επίσης μια ηρεμία αυτή την ασφάλεια που έλεγα πριν λίγο και για εμένα και για τα παιδιά και για όλη την οικογένεια αλλά για να είμαι απόλυτα ειλικρινής υπάρχουν και πράγματα που μου λείπουν εκεί πέρα και εξακολουθούν να μου λείπουν ακόμα και μετά από 10 χρόνια σχεδόν 11 και είναι αρκετά αυτά μου λείπει ας πούμε το ελληνικό καλοκαίρι θεωρώ ότι στην Ελλάδα το καλοκαίρι είναι καλύτερη εποχή του χρόνου δηλαδή δεν υπάρχει καλύτερος και πιο ευλογημένος τόπος να πας και γι'αυτό κάθε χρόνο γυρίζουμε εδώ πέρα εδώ το καλοκαίρι οι ελληνικές παραλίες τα μπάνια, το φαγητό οι γεύσεις των φρούτων, των λαχανικών τα πάντα, είναι κάτι το οποίο μου λείπουνε ρε παιδί μου ακόμα και μετά από τόσα χρόνια δεν το έχω ακόμα ξεπεράσει αυτό το κομμάτι κάτι άλλο που θυμάμαι όπως είπα το 2016 είναι ότι στην Ολλανδία όλοι πληρώναν με κάρτες και όταν εγώ γυρίσα στην Ελλάδα

28:24 ήθελα να πληρώσω με κάρτα και θυμάμαι πάρα πολύ καλά το πόσο πολλοί με αστραβοκητούσαν όλοι δηλαδή σαν να ζητάω κάτι παράλογο κάτι το οποίο είχε θεσπιστεί μένει στην Ελλάδα αλλά το 2016 δεν το ακολουθούσε σχεδόν κανείς, ήταν μόνο μετρητά τώρα βέβαια τα πράγματα έχουν αλλάξει πάρα πολύ και η Ελλάδα έχει κάνει τεράστια βήματα στο ψηφιακό κομμάτι το οποίο με χαροποιεί πραγματικά αλλά νομίζω ότι ακόμα χρειάζονται λίγα βήματα παραπάνω για να φτάσουμε το κομμάτι ας πούμε της κεντρικής εισβόρειας Ευρώπης Η αλήθεια λοιπόν για όλη αυτή την αλλαγή είναι κάπου στο μέση από τη μία κέρδισα ηρεμία ασφάλεια, ευκαιρίες αλλά από την άλλη έχασα φίλους, έχασα οικογένεια Ευρωγένεια, έχασα το φως, τη θάλασσα, έχασα τον καιρό που λένε, το οποίο για μένα δεν ήταν ποτέ σημαντικό, αλλά έχασα τον γκρουπ που είχα.

29:24 Οπότε θέλω να πω ότι πάντα κάτι κερδίζεις και κάτι χάνεις. Δεν μπορείς πάντοτε να είσαι μόνο κερδισμένος ή μόνο χαμένος. Τώρα αν με ακούσεις και είσαι σε παρόμοια θέση με εμένα, είσαι 36 χρονών έχεις μικρό παιδί είσαι σύζυγο που ίσως δεν δουλεύει είσαι βολεμένος στην καθημερινότητά σου και σκέφτεσαι να φύγω τώρα ρε μαξίζει για εμένα να φύγω τι θα σου έλεγα θα σου έλεγα ότι εξαρτάται και θέλω να το πάρεις σοβαρά αυτό ότι εξαρτάται γιατί η ζωή σου εξωτερικό δεν είναι εύκολη δεν είναι ότι παίρνεις περισσότερα λεφτά και ξαφνικά όλα είναι τέλεια ναι συγκριτικά βγάζεις περισσότερα χρήματα από ό,τι βγάζεις στην Ελλάδα αλλά τα πάντα στο εξωτερικό είναι πιο ακριβά είναι πιο ακριβά τα ενίκια το πιο κόστος ζωής υπάρχει μια ακρίβεια παντού δεν πρέπει να συγκρίνουμε τα απόλυτα νούμερα ότι ας πούμε στην Ελλάδα βγάζω 1000 ευρώ στο εξωτερικό βγάζω 3000 ευρώ από ότι ξαφνικά έχω γίνει πλούσιος θα πρέπει λοιπόν να δεις πολύ προσεκτικά τι συνθήκες ζωής θα πας να βρεις

30:36 στη χώρα που μπορεί να σκέφτεσαι να πας τι δουλειά έχεις βρει ποιες είναι οι παροχές και να σκεφτείς πολύ σοβαρά τι είναι καλύτερο για την οικογένειά σου για εμένα εγώ προσωπικά, αν και ξέρω πολλοί που το έκαναν δεν θα φεύγα ποτέ στη τυφλά δεν θα φεύγα ένα παιδί μου να πω ότι να πάω να ζήσω σε μια χώρα και γιόλο έχει ο Θεός θα βρω εκεί πέρα θα κάνω θα δουλέψω ένα ελληνικό εστιατόριο και θα βρω την άκρη μου. Εγώ δεν το έκανα ποτέ.

31:07 Από την άλλη θέλω να πω ότι αν οι συνθήκες που βρεις είναι καλές, όχι τέλειες γιατί τέλειες δεν θα βρεις, τότε θέλω να σου πω φύγε. Και μπορεί κάποιοι να αρχίσουν να με λιθοβολούν, έρε παιδί μου, να μου λένε λες τον κόσμο να φύγει. Ναι, αν μπορεί κάποιος να φύγει, να φύγει. Και το λέω με όλη την ειλικρίνεια γιατί έστω και ένα χρόνο, έστω και δύο να φύγεις στο εξωτερικό, θα πάρεις πράγματα που δεν θα πάρεις ζώντας 10 χρόνια στην Ελλάδα. Τι σημαίνει αυτό. Σήμερα θα δεις ένα διαφορετικό κόσμο.

31:43 Θα βγεις από το comfort zone σου, θα δεις άλλες κουλτούρες, θα δεις πώς δουλεύουν οι άνθρωποι στο εξωτερικό και θα μεγαλώσεις, όχι ηλικιακά, αλλά θα κάνεις τόσο πολύ σαν άνθρωπος το οποίο δεν θα σου δώσει καμία δουλειά εύκολα στην Ελλάδα και το καλύτερο είναι ότι μπορείς να φύγεις να πας εξωτερικό και σε ένα-δύο χρόνια να γυρίσεις δηλαδή δεν χάνεις κάτι θα γυρίσεις σίγουρα καλύτερος θα έχεις δει περισσότερα θα έχεις χτίσει καλύτερο βιογραφικό και αν αποφασίσεις να γυρίσεις μετά από ένα διάστημα σίγουρα θα βρεις καλύτερη δουλειά στην Ελλάδα μόνο και μόνο επειδή έμεινες έξω επειδή είδες πώς είναι τα πράγματα έξω οπότε θεωρώ ότι δεν έχεις να χάσεις απολύτως τίποτα με το να φύγεις ναι, προφανώς είναι ρίσκο προφανώς δεν είναι ωραίο να είσαι μακριά από τους φίλους σου, από τους ανθρώπους από την οικογένειά σου αλλά έτσι μόνο μπορείς να βελτιωθείς πολύ πιο γρήγορα και πολύ καλύτερα με αυτόν τον τρόπο θεωρώ ότι θα γίνεις καλύτερος άνθρωπος και αν έχεις και παιδιά κιόλας

32:58 με το να βγουν στο εξωτερικό και να πάρουν νέες εικόνες θεωρώ ότι θα τα βοηθήσει πάρα πάρα πολύ. Και επειδή μιλάω αρκετή ώρα θέλω να κλείσω με μια ερώτηση που ίσως θα περίμενες να την πω. Η ερώτηση είναι θα γύριζα στην Ελλάδα και η ειλικρινής απάντηση είναι όχι. Όχι τώρα και όχι σε αυτή τη φάση της ζωής μου. Και το λέω αυτό με κάθε αγάπη για την πατρίδα μου, με κάθε αγάπη για την Ελλάδα.

33:33 Γιατί θεωρώ ότι η Ελλάδα είναι μια πραγματικά υπέροχη χώρα με φοβερό φαγητό, με ανοιχτούς ανθρώπους, μια χώρα με φοβερό καιρό αλλά θεωρώ ότι τη συγκεκριμένη στιγμή για εμένα το σωστό είναι να παραμείνω έξω γιατί τα παιδιά μου μεγαλώνουν στην Ολλανδία γιατί ο κόρουμ γεννήθηκε στην Ολλανδία η ζωή τους είναι στην Ολλανδία δεν είναι εύκολο αυτή τη στιγμή να τα πάρω και να τα ξεριζώ και να τα γυρίσω στην Ελλάδα όσο και αν τους αρέσει η Ελλάδα ερχόμαστε στην Ελλάδα αρκετά συχνά αλλά δεν είναι το ίδιο και ξέρεις κάτι άλλο που είναι αστείο είναι ότι παλιά όσο ήμουν στην Ελλάδα κουβαλούσα ρε παιδί μου αυτό το what if δηλαδή τι θα γινόταν αν έφυγα και τώρα που είμαι 10 χρόνια στο εξωτερικό έχω πάλι ένα what if μέσα μου και αυτό το what if είναι το ανάγωδο δηλαδή τι θα γινόταν αν γύριζα και νομίζω ότι αυτό το πράγμα ρε παιδί μου που κανείς δεν σου λέει είναι ότι δεν σκοτώνεις ποτέ αυτό το what if. Από τη μία έχεις το what if και καλά τι θα γίνει άμα φύγω. Από την άλλη αυτό το πράγμα

34:47 συνεχίζει να είναι στο μυαλό σου και σου λέω ότι α, έφυγες εσύ εντάξει, τι θα γίνει άμα γυρίσεις. Είναι καλός, πρέπει να γυρίσεις. Θα πάνε καλά τα πράγματα. Λοιπόν, αυτή είναι η ιστορία μου για το πώς μια προσωπική απώλεια, πώς ένα τηλεφώνημα, πώς δύο εβδομάδες μακριά από κάτι πολύ σημαντικό από την εκείνη η ζωή μου με έφεραν σε μια πόλη με ποδήλατα, με πράσινο, με κόσμο με ησυχία δεν την είχα πει ποτέ έτσι και χαίρομαι που τη μοιράστηκα μαζί σου στο επόμενο επεισόδιο θα πάμε ένα βήμα παρακάτω γιατί ήρθα στην Ολλανδία και θέλω να σου πω 10 πράγματα που έμαθα σε αυτά τα 10 χρόνια που είμαι εδώ πέρα τώρα, αν σου άρεσε αυτό το επεισόδιο αν έχεις και εσύ μέσα σου αυτό το what if για το να φύγεις από την Ελλάδα τότε στείλε μου ρε παιδί μου δύο λόγια, γράψου μου ένα email βρες με στα κοινωνικά δίκτυα βρες με στο unfoldingideas.gr όπως επίσης και στο unfoldingideas.gr κάθε τους πέντε μπορείς να βρεις όλες οι συμπιώσεις επεισοδίου και θα ήθελα πάρα πάρα πολύ να το ακούσω

35:59 θέλω να σε ευχαριστήσω πάρα πολύ που άκουσες αυτό το επεισόδιο και αν θεωρείς ότι αυτό το επεισόδιο θα δώσει αξία σε κάποιον άλλον τότε μπορείς να το μοιραστείς μαζί του. Λοιπόν, μέχρι το επόμενο επεισόδιο σου εύχομαι να είσαι καλά και να πραγματικά είσαι υπέροχα. Γεια χαρά!